Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Tatlumpu’t Tatlo

The “Seal” of God Impressed at the Sunday Law Decree: A Prophetic Analysis of Daniel Chapter 6

Ang "Tatak" ng Diyos na Ikinintal sa Dekreto ng Batas ng Linggo: Isang Propetikong Pagsusuri ng Kabanata 6 ng Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

December 28, 2023

Formats

PDF
Word

The “seal” of God that can be seen, is impressed at the Sunday law decree.

Ang "tatak" ng Diyos na nakikita ay itinatatak sa pagdedeklara ng Batas ng Linggo.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . ..

> “Wala ni isa man sa atin ang tatanggap kailanman ng tatak ng Diyos habang ang ating mga pagkatao ay may isang dungis o mantsa man sa mga ito. Iniwan sa atin ang pagtutuwid sa mga kakulangan ng ating mga pagkatao, ang paglilinis sa templo ng kaluluwa mula sa bawat karumihan. Kung magkagayon ay mahuhulog sa atin ang huling ulan, gaya ng pagbuhos ng unang ulan sa mga alagad noong Araw ng Pentecostes....

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Ano ang inyong ginagawa, mga kapatid, sa dakilang gawain ng paghahanda? Yaong mga nakikipag-isa sa sanlibutan ay tumatanggap ng hulmang makasanlibutan at naghahanda para sa tatak ng halimaw. Yaong mga walang tiwala sa sarili, na nagpapakumbaba sa harap ng Diyos at nililinis ang kanilang mga kaluluwa sa pamamagitan ng pagsunod sa katotohanan—ang mga ito’y tumatanggap ng hulmang makalangit at naghahanda para sa selyo ng Diyos sa kanilang mga noo. Kapag lumabas ang dekreto at naipataw ang tatak, ang kanilang pagkatao’y mananatiling dalisay at walang dungis magpakailanman.” Testimonies, tomo 5, 214, 216.

Daniel receives the seal that can be seen, when he is thrown into the lion’s den, so the chapter is representing the Sunday law decree.

Tinatanggap ni Daniel ang nakikitang tatak nang siya’y itapon sa hukay ng mga leon; kaya’t ang kabanata ay kumakatawan sa dekreto ng Batas ng Linggo.

> Then these men assembled unto the king, and said unto the king, Know, O king, that the law of the Medes and Persians is, That no decree nor statute which the king establisheth may be changed. Then the king commanded, and they brought Daniel, and cast him into the den of lions. Now the king spake and said unto Daniel, Thy God whom thou servest continually, he will deliver thee. And a stone was brought, and laid upon the mouth of the den; and the king sealed it with his own signet, and with the signet of his lords; that the purpose might not be changed concerning Daniel. Daniel 6:15–17.

> Nang magkagayo’y ang mga lalaking ito ay nagsama-sama at lumapit sa hari, at sinabi sa hari, Talastasin mo, O hari, na ang kautusan ng mga Medo at mga Persiano ay ito: na alinmang pasiya o tuntunin na pinagtitibay ng hari ay hindi mababago. Nang magkagayo’y nag-utos ang hari, at dinala nila si Daniel, at inihagis siya sa yungib ng mga leon. At nagsalita ang hari at sinabi kay Daniel, Ang Diyos mong iyong walang patid na pinaglilingkuran, Siya ang magliligtas sa iyo. At isang bato ang dinala at inilagay sa bibig ng yungib; at tinatakan iyon ng hari ng kaniyang sariling singsing na panatak, at ng singsing na panatak ng kaniyang mga panginoon; upang ang pasiya tungkol kay Daniel ay huwag mabago. Daniel 6:15-17.

The story does not end there, but it does end where it starts. The line of Daniel chapter six illustrates the confederacy that was primarily led by the one hundred and twenty princes, and the two lesser presidents, but included the counselors, captains and governors. The five-fold alliance was formed to deceive the king into persecuting Daniel. The story ends with their judgment, for they are illustrating a special judgment that occurs at the Sunday law; a judgment that is not directed at those representing Daniel or the king, but at those who deceived the king.

Hindi roon nagwawakas ang salaysay, ngunit nagwawakas ito sa mismong pinagsimulan nito. Ang linya ng ika-anim na kabanata ni Daniel ay nagsasalarawan ng konpederasyong pangunahing pinamunuan ng isandaan at dalawampung prinsipe, at ng dalawang pangulong nakabababa, subalit kinabibilangan din ng mga tagapayo, mga kapitan, at mga gobernador. Ang limang-bahaging alyansa ay binuo upang linlangin ang hari upang usigin si Daniel. Nagwawakas ang salaysay sa kanilang paghatol, sapagkat kanilang inilalarawan ang isang natatanging paghatol na nagaganap sa panahon ng Batas ng Linggo; isang paghatol na hindi nakatuon laban sa mga kumakatawan kay Daniel o sa hari, kundi laban sa mga dumaya sa hari.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> At nag-utos ang hari, at dinala ang mga lalaking nagsakdal kay Daniel, at inihagis sila sa yungib ng mga leon, sila, ang kanilang mga anak, at ang kanilang mga asawa; at dinaig sila ng mga leon, at pinagbali-bali ang lahat ng kanilang mga buto bago pa man sila makarating sa kailaliman ng yungib. Daniel 6:24.

In the prophetic scenario it is always the church that deceives the state, and chapter six is identifying the deception carried out against the king. After Ahab had witnessed the mighty manifestation of God’s power on Mount Carmel, Elijah led him through the rain back to Jezebel. Ahab had no reason to think that Jezebel would not be impressed with the powerful testimony of God’s power, but Ahab had been deceived concerning Jezebel’s deep-seated hatred of Elijah. The story of Elijah in confrontation with Ahab and Jezebel is again repeated in the story of John the Baptist (who was Elijah), and Herod and Herodias.

Sa propetikong tagpo, ang Simbahan ang laging nanlilinlang sa Estado, at tinutukoy ng ikaanim na kabanata ang pandarayang isinagawa laban sa hari. Matapos masaksihan ni Ahab ang makapangyarihang pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos sa Bundok Carmel, inakay siya ni Elias sa gitna ng ulan pabalik kay Jezebel. Si Ahab ay walang dahilan upang isipin na hindi mamamangha si Jezebel sa makapangyarihang patotoo ng kapangyarihan ng Diyos, ngunit si Ahab ay nalinlang hinggil sa malalim na nakaugat na pagkamuhi ni Jezebel kay Elias. Ang salaysay ni Elias sa kaniyang pakikipagharap kina Ahab at Jezebel ay muling nauulit sa salaysay ni Juan Bautista (na siyang si Elias), at nina Herodes at Herodias.

When on his birthday, the drunken Herod promised half his kingdom to Salome, (Herodias’ daughter), he did not expect that Herodias would demand the head of John. The kings, whether it be Ahab, Herod or Darius are deceived by the impure woman through the dance of Jezebel’s false prophets, or the dance of Herodias’ daughter, or the five-fold confederacy in the story of Daniel. Pilate was also deceived by a corrupt priesthood, which represented the Jewish “church”, and a church symbolizes a woman.

Nang, sa kaniyang kaarawan, ang lasing na Herodes ay nangakong ibibigay kay Salome (anak ni Herodias) ang kalahati ng kaniyang kaharian, hindi niya inasahan na hihingin ni Herodias ang ulo ni Juan. Ang mga hari, maging si Ahab, si Herodes, o si Dario, ay nililinlang ng babaeng di-dalisay sa pamamagitan ng sayaw ng mga huwad na propeta ni Jezebel, o ng sayaw ng anak ni Herodias, o ng limang-bahaging konpederasyon sa salaysay ni Daniel. Si Pilato ay nilinlang din ng isang tiwaling pagkasaserdote, na kumakatawan sa "simbahan" ng mga Hudyo; at ang simbahan ay sumasagisag sa isang babae.

The deception is a characteristic of the prophetic scenario, and Islam of the third Woe is the lie that is employed to deceive the United Nations in the last days through fear. Both the “deception” and the “lie” that produces the deception, are identified in God’s prophetic Word. The role of Islam, and the papacy becoming the eighth head of the seven heads, have already been identified as part of the message that is unsealed in the last days, which is the Revelation of Jesus Christ. Therefore, exposing the deception of Darius in Daniel chapter six is part of the message that makes up the message of the Midnight Cry. The deception is the element that fully heals the deadly wound, thus resurrecting the papacy as the eighth and final kingdom. In the deception of Darius, the two apostate presidents and the one hundred and twenty princes are the representatives of the confederacy of deception who are contrasted with Daniel.

Ang panlilinlang ay isang katangian ng tagpong propetiko, at ang Islam ng ikatlong “sa aba” ang kasinungalingang ginagamit upang linlangin ang Mga Nagkakaisang Bansa sa mga huling araw sa pamamagitan ng takot. Kapwa ang “panlilinlang” at ang “kasinungalingan” na nagbubunga ng panlilinlang ay natukoy sa Salitang Propetiko ng Diyos. Ang gampanin ng Islam, at ang kapapahang nagiging ikawalong ulo ng pitong ulo, ay natukoy na bilang bahagi ng mensaheng inaalisan ng selyo sa mga huling araw, na siyang Pahayag ni Jesucristo. Samakatuwid, ang paglalantad sa panlilinlang ni Dario sa ikaanim na kabanata ng Daniel ay bahagi ng mensaheng bumubuo sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang panlilinlang ang sangkap na lubos na nagpapagaling sa nakamamatay na sugat, kaya’t muling binubuhay ang kapapahan bilang ang ikawalo at panghuling kaharian. Sa panlilinlang ni Dario, ang dalawang tumalikod na pangulo at ang sandaang dalawampung prinsipe ay mga kinatawan ng sabwatan ng panlilinlang na ipinagtatambis kay Daniel.

One hundred and twenty is a symbol of God’s disciples at Pentecost.

Ang bilang na isandaan at dalawampu ay isang sagisag ng mga alagad ng Diyos sa Pentecostes.

> And in those days Peter stood up in the midst of the disciples, and said, (the number of names together were about an hundred and twenty.) Acts 1:15.

> At sa mga araw na iyon tumindig si Pedro sa gitna ng mga alagad, at sinabi niya, (ang kabuuang bilang ng mga pangalan ay humigit-kumulang isang daan at dalawampu.) Mga Gawa 1:15.

Pentecost typifies the Sunday law when the seal is impressed, and the one hundred and twenty princes who deceived Darius, are a symbol of false priesthood at the Sunday law. Two categories of those who deceive the king are presented by the two apostate presidents and the one hundred and twenty apostate princes. The two presidents are classed with Daniel, who is the prophet. The two classes that deceive Darius represent a group of false prophets and a group of corrupted priests.

Ang Pentecostes ay sumasagisag sa batas ng Linggo, kung kailan ipinapataw ang tatak, at ang sandaang dalawampung mga prinsipe na luminlang kay Dario ay sagisag ng huwad na pagkapari sa ilalim ng batas ng Linggo. Dalawang uri ng mga mandaraya sa hari ang inihaharap sa pamamagitan ng dalawang tumiwalag na mga pangulo at ng sandaang dalawampung tumiwalag na mga prinsipe. Ang dalawang pangulo ay ibinibilang kasama ni Daniel, na siyang propeta. Ang dalawang uring luminlang kay Dario ay kumakatawan sa isang pangkat ng mga huwad na propeta at isang pangkat ng mga paring tiwali.

> Woe be unto the pastors that destroy and scatter the sheep of my pasture! saith the Lord. Therefore thus saith the Lord God of Israel against the pastors that feed my people; Ye have scattered my flock, and driven them away, and have not visited them: behold, I will visit upon you the evil of your doings, saith the Lord. And I will gather the remnant of my flock out of all countries whither I have driven them, and will bring them again to their folds; and they shall be fruitful and increase. And I will set up shepherds over them which shall feed them: and they shall fear no more, nor be dismayed, neither shall they be lacking, saith the Lord. Behold, the days come, saith the Lord, that I will raise unto David a righteous Branch, and a King shall reign and prosper, and shall execute judgment and justice in the earth. In his days Judah shall be saved, and Israel shall dwell safely: and this is his name whereby he shall be called, THE LORD OUR RIGHTEOUSNESS. Therefore, behold, the days come, saith the Lord, that they shall no more say, The Lord liveth, which brought up the children of Israel out of the land of Egypt; But, The Lord liveth, which brought up and which led the seed of the house of Israel out of the north country, and from all countries whither I had driven them; and they shall dwell in their own land. Mine heart within me is broken because of the prophets; all my bones shake; I am like a drunken man, and like a man whom wine hath overcome, because of the Lord, and because of the words of his holiness. For the land is full of adulterers; for because of swearing the land mourneth; the pleasant places of the wilderness are dried up, and their course is evil, and their force is not right. For both prophet and priest are profane; yea, in my house have I found their wickedness, saith the Lord. Wherefore their way shall be unto them as slippery ways in the darkness: they shall be driven on, and fall therein: for I will bring evil upon them, even the year of their visitation, saith the Lord. Jeremiah 23:1–12.

> Sa aba ng mga pastor na sumisira at nagpapangalat sa mga tupa ng aking pastulan! sabi ng Panginoon. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel laban sa mga pastor na nagpapakain sa aking bayan: Inyong pinangalat ang aking kawan, at pinalayas ninyo sila, at hindi ninyo sila dinalaw; narito, dadalawin ko sa inyo ang kasamaan ng inyong mga gawa, sabi ng Panginoon. At titipunin ko ang nalabi sa aking kawan mula sa lahat ng mga lupain na doon ko sila itinaboy, at ibabalik ko sila sa kanilang mga kulungan; at sila’y magiging mabunga at magpaparami. At magtatatalaga ako ng mga pastol sa kanila na magpapakain sa kanila: at hindi na sila matatakot, ni mababagabag, ni mawawala ang isa man sa kanila, sabi ng Panginoon. Narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoon, na magbabangon ako kay David ng isang Matuwid na Sanga, at isang Hari ang maghahari at magtatagumpay, at magsasagawa ng kahatulan at katarungan sa lupa. Sa kaniyang mga araw maliligtas ang Juda, at ang Israel ay tatahan na tiwasay: at ito ang pangalang itatawag sa kaniya, ANG PANGINOON NA ATING KATUWIRAN. Kaya’t, narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoon, na hindi na nila sasabihin, Buhay ang Panginoon, na nag-ahon sa mga anak ni Israel mula sa lupain ng Egipto; kundi, Buhay ang Panginoon, na nag-ahon at nagpatnubay sa binhi ng sambahayan ni Israel mula sa hilagang lupain, at mula sa lahat ng mga lupain na doon ko sila itinaboy; at sila’y tatahan sa sarili nilang lupain. Ang aking puso sa loob ko ay nabasag dahil sa mga propeta; nanginginig ang lahat kong mga buto; ako’y gaya ng taong lasing, at gaya ng lalaking dinaig ng alak, dahil sa Panginoon, at dahil sa mga salita ng kaniyang kabanalan. Sapagkat ang lupain ay puspos ng mga mangangalunya; sapagkat dahil sa sumpa ang lupain ay nananangis; ang mga kaaya-ayang pook ng ilang ay natuyo, at ang kanilang lakad ay masama, at ang kanilang lakas ay hindi matuwid. Sapagkat kapuwa propeta at saserdote ay mga lapastangan; oo, sa aking bahay ay nasumpungan ko ang kanilang kasamaan, sabi ng Panginoon. Kaya’t ang kanilang daan ay magiging sa kanila na parang madudulas na mga landas sa kadiliman: sila’y itutulak, at mabubuwal doon; sapagkat magdadala ako sa kanila ng kasamaan, pati ang taon ng pagdalaw sa kanila, sabi ng Panginoon. Jeremias 23:1-12.

Jeremiah’s “year of visitation” is the judgment of the conspirators that deceived Darius. The judgment of the false prophets and priests is a subject of the prophetic Word. And just as a corrupt priesthood led out and deceived the Roman authorities against Christ, the conspiracy in Daniel six is addressing that very prophetic truth.

Ang "taon ng pagdalaw" ni Jeremias ay ang paghatol sa mga nagsabwatan na luminlang kay Dario. Ang paghatol sa mga bulaang propeta at mga bulaang saserdote ay isang paksa ng Salitang propetiko. At kung paanong ang tiwaling pagkasaserdote ay pinangunahan at nilinlang ang mga awtoridad na Romano laban kay Cristo, ang sabwatan sa ikaanim na kabanata ng Daniel ay tumutukoy sa mismong katotohanang propetiko na iyon.

The prophetic lines of chapter five of Daniel, set forth the executive judgment carried out upon the Republican horn and the nation of the United States at the Sunday law. That judgment is accomplished by Islam of the third Woe, that has snuck into the kingdom through the unguarded southern wall. The line of the Sunday law in chapter three of Daniel, identifies God’s people being lifted up as an ensign to the entire world at that very time. Chapter six is focusing upon the judgment carried out upon the false prophets in that very same history.

Ang mga linyang propetiko ng ikalimang kabanata ng Daniel ay inilalahad ang paghatol na isinasakatuparan laban sa sungay na Republikano at sa bansang Estados Unidos sa panahon ng batas ng Linggo. Ang paghatol na iyon ay isinasakatuparan ng Islam ng ikatlong Woe, na nakapuslit sa kaharian sa pamamagitan ng hindi binabantayang timugang pader. Ang linya ng batas ng Linggo sa ikatlong kabanata ng Daniel ay tumutukoy sa bayan ng Diyos na itinataas bilang isang watawat sa harap ng buong sanlibutan sa mismong panahong iyon. Ang ikaanim na kabanata ay nakatuon sa paghatol na isinagawa laban sa mga huwad na propeta sa gayon ding kasaysayan.

At the Sunday law in the United States the apostate Protestant horn is made up of two classes, one that upholds Sunday as the day of worship, and the other that vainly professes to uphold Sabbath as the day of worship. Their counterparts within the Republican horn are the Democrat and Republican parties. Each of the two apostate horns were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The two apostate presidents and one hundred and twenty priests in the deception of Darius also represent the two categories of the apostate horn of Protestantism. Though they were actually political figures in the time when the story took place, the prophetic context identifies that it is the apostate religious power that deceives the state.

Sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, ang tumalikod na Protestanteng sungay ay binubuo ng dalawang uri: ang isa na nagtataguyod sa Linggo bilang araw ng pagsamba, at ang isa pa na walang kabuluhang nag-aangking itinataguyod ang Sabbath bilang araw ng pagsamba. Ang kanilang mga katapat sa loob ng sungay ng republikanismo ay ang Partidong Demokratiko at ang Partidong Republikano. Ang bawat isa sa dalawang tumalikod na sungay ay tinipuhan ng mga Saduceo at ng mga Pariseo sa kapanahunan ni Cristo. Ang dalawang tumalikod na pangulo at isandaan at dalawampung saserdote sa panlilinlang kay Dario ay kumakatawan din sa dalawang uri ng tumalikod na Protestanteng sungay. Bagaman sila ay talagang mga tauhang politikal noong kapanahunan ng pangyayari, itinuturo ng makapropesiyang konteksto na ang tumalikod na kapangyarihang pangrelihiyon ang nanlilinlang sa estado.

The story, as illustrated at Mount Carmel, identifies two classes of false prophets; the prophets of Baal and the prophets of the grove (Ashtaroth). Together they typify the combination of church and state, for Baal is a male deity and Ashtaroth is a female deity. Elijah ultimately executed the false prophets of Mount Carmel, just as the confederacy of Daniel chapter six were thrown into the lion’s den.

Ang salaysay, gaya ng isinalarawan sa Bundok Karmel, ay tumutukoy sa dalawang uri ng mga huwad na propeta: ang mga propeta ni Baal at ang mga propeta ng kakahuyan (Ashtaroth). Kapwa nila inilalarawan ang pagsasanib ng simbahan at estado, sapagkat si Baal ay isang diyos na lalaki at si Ashtaroth ay isang diyosa. Sa bandang huli, pinatay ni Elias ang mga huwad na propeta sa Bundok Karmel, kung paanong ang pangkat na nagsabwatan sa Daniel kabanata anim ay inihagis sa hukay ng mga leon.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> At sinabi ni Elias sa kanila, Hulihin ninyo ang mga propeta ni Baal; huwag kayong magpahintulot na makatakas ang sinuman sa kanila. At kanilang hinuli sila; at ibinaba sila ni Elias sa batis ng Kishon, at pinatay sila roon. 1 Mga Hari 18:40.

In the same Mount Carmel story, represented by John the Baptist, the power that deceives is the daughter. Both stories identify the deceivers as dancing, whether around their offering on Mount Carmel, or at Herod’s drunken birthday party, where Salome did her dance of deception. Together the two lines identify the combination of church and state that is fully formed at the Sunday law, and that the apostate churches of the United States are the daughters of Herodias, who is Jezebel, who both represent Catholicism. Herod’s birthday marks the end of the sixth kingdom of the earth beast, but simultaneously marks the birthday of the seventh kingdom of Bible prophecy (the United Nations).

Sa gayunding salaysay ng Bundok Karmelo, na kinakatawan ni Juan Bautista, ang kapangyarihang nanlilinlang ay ang anak na babae. Kapwa sa dalawang salaysay, ang mga manlilinlang ay inilalarawan bilang sumasayaw—maging palibot sa kanilang handog sa Bundok Karmelo, o sa lasing na piging ng kaarawan ni Herodes, kung saan isinayaw ni Salome ang kaniyang sayaw ng panlilinlang. Sama-sama, tinutukoy ng dalawang linyang ito ang pagsasanib ng simbahan at estado na lubusang nabubuo sa batas ng Linggo, at na ang mga simbahang tumalikod sa Estados Unidos ay ang mga anak na babae ni Herodias, na si Jezebel; kapwa sila kumakatawan sa Katolisismo. Ang kaarawan ni Herodes ay nagmamarka ng wakas ng ikaanim na kaharian ng halimaw na mula sa lupa, ngunit kasabay ding minamarkahan nito ang kaarawan ng ikapitong kaharian ng hula sa Biblia (the United Nations).

In the very promise to Salome, Herod agrees to give half his kingdom to Salome, identifying the seventh kingdom represents a combination of one-half church and one-half state. The kingdom begins when John’s head is delivered to Herodias. For this reason, the seventh kingdom is represented in Revelation chapter seventeen, as continuing but a short space. It is at the Sunday law that the three-fold union is put in place, for there the ten kings agree to give their short-lived kingdom unto the beast for one “hour.” The one “hour,” is the “hour” of the Sunday law crisis, that begins in the United States and ends when Michael stands up.

Sa mismong pangako kay Salome, sumang-ayon si Herodes na ibigay kay Salome ang kalahati ng kaniyang kaharian, na sa gayon ay inihahayag na ang ikapitong kaharian ay kumakatawan sa isang kumbinasyong kalahating iglesia at kalahating estado. Ang nasabing kaharian ay nagsisimula nang maihatid kay Herodias ang ulo ni Juan. Dahil dito, ang ikapitong kaharian ay inilarawan sa Apocalipsis kabanata labing-pito bilang nagpapatuloy lamang sa maikling panahon. Sa batas ng Linggo itinatatag ang tatluhang unyon, sapagkat doon sumasang-ayon ang sampung hari na ipagkaloob sa hayop ang kanilang panandaliang kaharian sa loob ng isang "oras." Ang iisang "oras" na ito ay ang "oras" ng krisis ng batas ng Linggo, na nagsisimula sa Estados Unidos at nagwawakas kapag tumindig si Miguel.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa nakatatanggap ng kaharian; subalit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa loob ng isang oras na kasama ang hayop. Ang mga ito ay iisang kaisipan, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at kalakasan sa hayop. Makikipagdigma ang mga ito laban sa Kordero, at magtatagumpay ang Kordero laban sa kanila: sapagkat siya ang Panginoon ng mga panginoon, at Hari ng mga hari; at ang mga kasama niya ay mga tinawag, mga hinirang, at mga tapat. Apocalipsis 17:12-14.

The ten kings, represented by Herod, agree at the birthday of the seventh kingdom to give half their kingdom unto the beast during the Sunday law crisis, which is represented as “one hour.” In that “hour,” the handwriting is written on Belshazzar’s wall. In that “hour,” Shadrach, Meshach and Abednego are cast into the furnace and are lifted up in a cloud as are the two witnesses of Revelation chapter eleven. The three-fold union is brought together by the deception carried out by the earth beast, who brings fire down out of heaven in sight of men.

Ang sampung hari, na kinakatawan ni Herodes, ay sumasang-ayon sa kaarawan ng ikapitong kaharian na ibigay ang kalahati ng kanilang kaharian sa hayop sa panahon ng krisis ng batas sa Linggo, na kinakatawan bilang "isang oras." Sa "oras" na iyon, ang sulat-kamay ay isinusulat sa pader ni Belshazzar. Sa "oras" na iyon, sina Shadrach, Meshach at Abednego ay inihahagis sa hurno at inaangat sa isang ulap, gaya rin ng dalawang saksi ng Pahayag kabanata labing-isa. Ang tatluhang unyon ay pinagbubuklod sa pamamagitan ng panlilinlang na isinasagawa ng hayop ng lupa, na nagpapababa ng apoy mula sa langit sa paningin ng mga tao.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. Revelation 13:11–14.

> At nakita ko ang isa pang hayop na umaahon mula sa lupa; at siya’y may dalawang sungay na gaya ng sa isang kordero, at nagsalita na gaya ng isang dragon. At isinasagawa niya ang lahat ng kapangyarihan ng unang hayop sa harap niya, at pinasasamba niya sa unang hayop ang lupa at ang mga nananahan doon, yaong unang hayop na ang sugat na nakamamatay ay napagaling. At gumagawa siya ng mga dakilang kababalaghan, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit sa lupa sa paningin ng mga tao, at nililinlang niya ang mga nananahan sa lupa sa pamamagitan ng mga himalang yaon na may kapangyarihan siyang gawin sa harapan ng hayop; na sinasabi niya sa mga nananahan sa lupa na gumawa sila ng isang larawan ng hayop, na nagkaroon ng sugat dahil sa tabak, at gayon ma’y nabuhay. Apocalipsis 13:11-14.

The world is deceived, not so much by the miracles, as it is by “the means of those miracles” which he had power to do. The expression “means of those miracles” is an added phrase, but it places the correct emphasis on the miracles, that should be carefully noted. The way in which the false message (fire from heaven), deceives the world is important to recognize, for we are now in the very history where the populations of planet earth are being hypnotized through an “information super-highway” that is controlled and manipulated by the globalist merchants of the earth. That subject we will leave off until later articles, but we are simply noting now that the deceit of the presidents and princes that was carried out upon Darius, is a specific prophetic subject, containing several connected elements that need to be recognized.

Ang sanlibutan ay nalilinlang, hindi ni gaano dahil sa mga kababalaghan, kundi dahil sa “mga paraan ng mga kababalaghang iyon” na may kapangyarihan siyang gawin. Ang pariralang “mga paraan ng mga kababalaghang iyon” ay isang idinagdag na parirala, ngunit inilalagay nito ang wastong diin sa mga kababalaghan, na nararapat na tandaan nang maingat. Mahalagang kilalanin ang paraan kung paano nililinlang ng huwad na mensahe (apoy mula sa langit) ang sanlibutan, sapagkat tayo ngayon ay nasa mismong yugto ng kasaysayan kung saan ang mga mamamayan ng planetang Daigdig ay hinihipnotismo sa pamamagitan ng isang “information super-highway” na kinokontrol at minamanipula ng mga globalistang mangangalakal ng daigdig. Ang paksang iyon ay ipagpapaliban natin hanggang sa mga susunod na artikulo, ngunit binabanggit lamang natin ngayon na ang pandaraya ng mga pangulo at mga prinsipe na isinagawa laban kay Darius ay isang tiyak na paksaing propetiko, na naglalaman ng ilang magkakaugnay na mga elemento na kailangang kilalanin.

The three-fold union is brought together by the deception of Salome’s sensuous dance before the rulers at Herod’s birthday party. The deception that was forced upon Pilate, that was two-fold in nature, which was the accusation that Christ was causing and promoting sedition against the state power, and also that He was blaspheming against the religious power. In that history three antagonists came together. The Roman power (the state), Barabbas, a false Christ (the false prophet), and the apostate Jewish church (the beast). The apostate church deceived the Roman authority (the state), with the two-fold lie of sedition and blasphemy.

Ang tatluhang unyon ay napagbuklod sa pamamagitan ng panlilinlang ng sensuwal na sayaw ni Salome sa harap ng mga pinuno sa handaan ng kaarawan ni Herodes. Ang panlilinlang na ipinilit kay Pilato, na may dalawahang katangian, ay ang paratang na si Cristo ay nagpapasimuno at nagsusulong ng sedisyon laban sa kapangyarihan ng estado, at na Siya rin ay namumusong laban sa kapangyarihang panrelihiyon. Sa kasaysayang iyon nagsanib ang tatlong katunggali: ang kapangyarihang Romano (ang estado), si Barabbas, isang huwad na Cristo (ang huwad na propeta), at ang tumalikod na iglesya ng mga Judio (ang halimaw). Nilinlang ng tumalikod na iglesya ang kapamahalaang Romano (ang estado) sa pamamagitan ng dalawahang kasinungalingan ng sedisyon at pamumusong.

When Darius is finally awakened to the motivation of his deceivers, he is forced to throw Daniel into the lion’s den. Daniel broke the law of the state by his obedience to the law of God. The lie presented to Darius, was accomplished by exalting Darius’ pride, thus preventing him from recognizing the motivation of his deceivers. The lie and the deception in the story of Daniel and the lion’s den, identifies obedience to God as blasphemy and sedition, which was the same two-fold deception of the cross, and the waymark of the cross aligns with the waymark of the Sunday law.

Nang sa wakas ay nagising si Dario sa hangarin ng mga manlilinlang sa kaniya, napilitan siyang ihagis si Daniel sa yungib ng mga leon. Nilabag ni Daniel ang batas ng estado dahil sa kaniyang pagtalima sa batas ng Diyos. Ang kasinungalingang iniharap kay Dario ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagpapalaki sa kapalaluan ni Dario, kaya’t nahadlangan siyang makilala ang hangarin ng kaniyang mga manlilinlang. Ang kasinungalingan at ang panlilinlang sa salaysay tungkol kay Daniel at sa yungib ng mga leon ay itinuturing ang pagtalima sa Diyos bilang kalapastanganan at sedisyon, na siyang gayunding dalawahang panlilinlang ng krus, at ang palatandaan sa landas ng krus ay tumutugma sa palatandaan sa landas ng batas ng Linggo.

The punishment of the religious deceiving power is a subject of Bible prophecy, as is the fact that the religious power deceives the state power.

Ang parusa sa relihiyosong kapangyarihang mapanlinlang ay paksa ng propesiya sa Bibliya, gayundin ang katotohanang nililinlang ng relihiyosong kapangyarihan ang kapangyarihan ng estado.

> “The people see that they have been deluded. They accuse one another of having led them to destruction; but all unite in heaping their bitterest condemnation upon the ministers. Unfaithful pastors have prophesied smooth things; they have led their hearers to make void the law of God and to persecute those who would keep it holy. Now, in their despair, these teachers confess before the world their work of deception. The multitudes are filled with fury. ‘We are lost!’ they cry, ‘and you are the cause of our ruin;’ and they turn upon the false shepherds. The very ones that once admired them most will pronounce the most dreadful curses upon them. The very hands that once crowned them with laurels will be raised for their destruction. The swords which were to slay God’s people are now employed to destroy their enemies. Everywhere there is strife and bloodshed.” The Great Controversy, 655.

> "Nakikita ng mga tao na sila'y nalinlang. Sila'y nagsusumbatan, itinuturong ang isa't isa ang naghatid sa kanila sa kapahamakan; ngunit nagkakaisa silang ibuhos ang pinakamapait nilang kahatulan sa mga ministro. Ang mga di-tapat na pastor ay nanghula ng mga kaaya-ayang bagay; inakay nila ang kanilang mga tagapakinig na pawalang-bisa ang kautusan ng Diyos at usigin ang mga magpapanatiling banal nito. Ngayon, sa kanilang kawalang-pag-asa, ipinagtatapat ng mga gurong ito sa harap ng sanlibutan ang gawa nilang panlilinlang. Ang mga pulutong ay napuspos ng poot. 'Tayo'y napahamak!' sigaw nila, 'at kayo ang sanhi ng aming kapahamakan;' at sila'y bumaling laban sa mga huwad na pastol. Sila mismong minsang lubos na humanga sa kanila ang magpapahayag ng pinakakilabot na mga sumpa laban sa kanila. Ang mismong mga kamay na minsang nagputong sa kanila ng mga koronang laurel ay itataas para sa kanilang paglipol. Ang mga tabak na inihanda upang patayin ang bayan ng Diyos ay ngayo'y ginagamit upang lipulin ang kanilang mga kaaway. Sa lahat ng dako'y may alitan at pagdanak ng dugo." The Great Controversy, 655.

The religious leaders are turned upon after probation closes, for their flocks recognize that they had been deceived by a lie propagated by the religious leaders. The presidents and princes, along with their families, all suffered the same retributive judgment for the lie they propagated. When Elijah slew the false prophets at Mount Carmel, that same retribution is represented at “the great earthquake” of Revelation chapter eleven, when “seven thousand” are overthrown.

Ang mga pinunong relihiyoso ay pinagbalingan ng kanilang mga kawan pagkasara ng probasyon, sapagkat napagtanto ng mga ito na sila’y nadaya ng kasinungalingang pinalaganap ng mga pinunong relihiyoso. Ang mga pangulo at mga prinsipe, kasama ang kanilang mga sambahayan, ay pawang dumanas ng gayunding paghuhukom na ganting-parusa dahil sa kasinungalingang kanilang pinalaganap. Nang patayin ni Elias ang mga bulaang propeta sa Bundok Carmel, ang gayunding ganti-parusa ay kinakatawan sa “malaking lindol” ng Apocalipsis kabanata labing-isa, nang “pitong libo” ang ibinuwal.

> And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. Revelation 11:13.

> At sa oras ding yaon ay nagkaroon ng isang malakas na lindol, at bumagsak ang ikasampung bahagi ng lungsod; at sa lindol ay napatay ang pitong libong katao; at ang mga nalabi ay lubhang natakot at nagbigay kaluwalhatian sa Diyos ng langit. Apocalipsis 11:13.

In the fulfillment of the great earthquake of the French Revolution the seven thousand that were slain represented the royalty of France. At the “hour” of the great earthquake that is the Sunday law, the seven thousand that are slain represent Seventh-day Adventists who bow to Rome, for only those that understand the accountability of the Seventh-day Sabbath receive the mark of the beast when the Sunday law arrives.

Sa kaganapan ng dakilang lindol ng Rebolusyong Pranses, ang pitong libong napatay ay kumakatawan sa kamaharlikaan ng Pransiya. Sa “oras” ng dakilang lindol na siyang batas ng Linggo, ang pitong libong papatayin ay kumakatawan sa mga Adventista ng Ikapitong Araw na yuyukod sa Roma, sapagkat tanging yaong mga nakauunawa sa pananagutang kaakibat ng Sabat ng Ikapitong Araw ang tatanggap ng tanda ng hayop pagdating ng batas ng Linggo.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Ang pagbabago ng Sabat ay ang tanda o marka ng awtoridad ng Simbahang Romano. Yaong mga nauunawaan ang inaangkin ng ikaapat na utos at pinipiling ipangilin ang huwad na Sabat sa halip ng tunay ay sa gayon nagbibigay-galang sa yaong kapangyarihan na siya lamang ang nag-uutos nito. Ang tatak ng hayop ay ang Sabat ng Papado, na tinanggap ng sanlibutan kapalit ng araw na itinakda ng Diyos.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> Ngunit ang panahon upang tanggapin ang tanda ng hayop, gaya ng itinakda sa propesiya, ay hindi pa sumasapit. Hindi pa dumarating ang panahon ng pagsubok. May mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesia, kabilang ang komunyon ng Simbahang Romano Katoliko. Walang sinuman ang hinahatulan hangga’t hindi pa nila natatanggap ang liwanag at nakikita ang pananagutan ng ikaapat na utos. Ngunit kapag ipinalabas na ang dekreto na nagpapatupad sa huwad na Sabat, at kapag ang malakas na panawagan ng ikatlong anghel ay magbabala sa mga tao laban sa pagsamba sa hayop at sa kaniyang larawan, ang hangganan sa pagitan ng huwad at ng tunay ay mahahayag nang malinaw. Kung magkagayo’y yaong mga nagpapatuloy pa rin sa pagsalangsang ay tatanggap ng tanda ng hayop sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> Sa mabilis na hakbang, lumalapit tayo sa panahong ito. Kapag ang mga Protestanteng iglesya ay makiisa sa kapangyarihang sekular upang itaguyod ang isang huwad na relihiyon, na dahil sa pagtutol dito ay tiniis ng kanilang mga ninuno ang pinakamatinding pag-uusig, kung magkagayon ay ipatutupad ang Sabat ng Papa sa pamamagitan ng pinagsanib na awtoridad ng iglesya at estado. Magkakaroon ng isang pambansang apostasya, na magwawakas lamang sa pambansang pagkawasak. Bible Training School, Pebrero 2, 1913.

The “seven thousand” who are overthrown at the “hour” of the great earthquake, that is the Sunday law, are also paralleled by the “seven thousand” who refused to bow to Jezebel in the time of Elijah.

Ang "pitong libo" na nangabuwal sa "oras" ng dakilang lindol, na siyang batas ng Linggo, ay tinutumbasan din ng "pitong libo" na tumangging yumukod kay Jezebel sa panahon ni Elias.

> Yet I have left me seven thousand in Israel, all the knees which have not bowed unto Baal, and every mouth which hath not kissed him. 1 Kings 19:18.

> Gayunma’y may inilaan Ako para sa Akin na pitong libo sa Israel, lahat ng tuhod na hindi lumuhod kay Baal, at bawat bibig na hindi humalik sa kaniya. 1 Mga Hari 19:18.

The first reference to seven thousand identifies a faithful group that refused to bow to Jezebel, and the last reference represents a remnant that do bow to Jezebel. When the papacy conquers the glorious land (the earth beast of Revelation thirteen), at the Sunday law, one class is “overthrown” and another class escapes the hand of Babylon’s control, for the message to come out of Babylon then begins.

Ang unang pagtukoy sa pitong libo ay nagpapakilala ng isang tapat na pangkat na tumangging yumukod kay Jezebel, at ang huling pagtukoy ay kumakatawan sa isang nalabi na yumuyukod kay Jezebel. Kapag sinakop ng Kapapahan ang maluwalhating lupain (ang hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labing-tatlo), sa batas ng Linggo, isang uri ang “ibinabagsak” at ang isa pang uri ay nakatatakas mula sa pagkontrol ni Babilonia, sapagkat saka magsisimula ang mensaheng paglabas mula sa Babilonia.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

The word “countries” is an added word, for many countries are not “overthrown” at the Sunday law, but many individual Seventh-day Adventists are, for at that point they are the only ones held accountable to the light of the third angel. They are the “many,” for they were those called to be among those that received the seal of God, but they rejected that calling.

Ang salitang “countries” ay isang idinagdag na salita, sapagkat maraming bansa ay hindi “ibinabagsak” sa batas sa Linggo, ngunit maraming indibiduwal na Seventh-day Adventista ang “ibinabagsak,” sapagkat sa sandaling iyon sila lamang ang itinuturing na mananagot sa liwanag ng ikatlong anghel. Sila ang “marami,” sapagkat sila ang mga tinawag upang mapasama sa mga tumanggap ng tatak ng Diyos, ngunit tinanggihan nila ang pagtawag na iyon.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> At sinabi niya sa kaniya, Kaibigan, paanong nakapasok ka rito na walang kasuutang pangkasalan? At siya’y hindi nakaimik. Nang magkagayo’y sinabi ng hari sa mga lingkod, Gapusin ninyo siya, kamay at paa, at dalhin ninyo siya palayo, at ihagis ninyo siya sa kadilimang nasa labas; doon ay magkakaroon ng pagtangis at pagngangalit ng ngipin. Sapagkat marami ang tinawag, ngunit kakaunti ang mga pinili. Mateo 22:12-14.

The deception of the princes and presidents in Daniel chapter six is identifying the punishment of the religious power that deceives the state power.

Ang panlilinlang ng mga prinsipe at mga pangulo sa ika-anim na kabanata ng Daniel ay tumutukoy sa parusa sa kapangyarihang panrelihiyon na nanlilinlang sa kapangyarihan ng estado.

> And the king commanded, and they brought those men which had accused Daniel, and they cast them into the den of lions, them, their children, and their wives; and the lions had the mastery of them, and brake all their bones in pieces or ever they came at the bottom of the den. Daniel 6:24.

> At nag-utos ang hari, at dinala ang mga lalaking nagsakdal kay Daniel, at inihagis sila sa yungib ng mga leon, sila, ang kanilang mga anak, at ang kanilang mga asawa; at dinaig sila ng mga leon, at pinagbali-bali ang lahat ng kanilang mga buto bago pa man sila makarating sa kailaliman ng yungib. Daniel 6:24.

We shall continue the book of Daniel in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang Aklat ni Daniel sa susunod na artikulo.

> And what shall I more say? for the time would fail me to tell of Gedeon, and of Barak, and of Samson, and of Jephthae; of David also, and Samuel, and of the prophets: Who through faith subdued kingdoms, wrought righteousness, obtained promises, stopped the mouths of lions. Hebrews 11:32, 33.

> At ano pa ang aking sasabihin? Sapagkat kukulangin ang panahon sa akin upang isalaysay ang tungkol kina Gedeon, at Barak, at Samson, at Jefta; gayundin kina David at Samuel, at sa mga propeta: Na sa pamamagitan ng pananampalataya ay nasupil nila ang mga kaharian, isinagawa nila ang katuwiran, natamo nila ang mga pangako, at tinakpan nila ang mga bibig ng mga leon. Hebreo 11:32, 33.

Back to Articles