Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Apatnapu't Tatlo

Unveiling the Symbolism of the Abomination of Desolation in Biblical Prophecy

Pagbubunyag sa Simbolismo ng Kasuklamsuklam na Paninira sa Propesiyang Biblikal

Author

Jeff Pippenger

Published

January 7, 2024

Formats

PDF
Word

Paul’s identification of pagan Rome as the power that restrained the papacy from rising to power in the year 538, became the witness that William Miller recognized that established “the daily,” in the book of Daniel as representing paganism. William Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s most important discovery in support of that framework was Paul’s testimony in 2 Thessalonians, chapter two, where Paul identifies that the restraint upon the papacy, produced by pagan Rome, would be taken away, in order for the “man of sin” to be placed in the temple of God, showing himself that he is God.

Ang pagtukoy ni Pablo sa Romang pagano bilang kapangyarihang pumigil sa Papado na umangat sa kapangyarihan noong taong 538 ay naging patotoong kinilala ni William Miller, na siyang nagpatibay sa pagpapakahulugan na ang “the daily” sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa paganismo. Ang balangkas ni William Miller ay nakasandig sa dalawang kapangyarihang sumasalanta: una, ang paganismo; at kasunod, ang papalismo. Ang pinakamahalagang tuklas ni Miller bilang patibay sa balangkas na iyon ay ang patotoo ni Pablo sa 2 Tesalonica, kabanata ikalawa, kung saan ipinakikilala ni Pablo na ang pagpigil sa Papado, na ipinataw ng Romang pagano, ay aalisin, upang ang “tao ng kasalanan” ay mailuklok sa templo ng Diyos, na ipinakikita ang sarili niyang siya ang Diyos.

In the book of Daniel, the symbol of “the daily” representing paganism is always followed by a symbol of the papacy, whether it be represented as the transgression of desolation or the abomination of desolation. Yet in Christ’s warning to the Christians concerning the siege and destruction of Jerusalem that took place during the three-and-a-half years from 66 to 70 AD, Christ referred to “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet” as the sign for the Christians that were in Jerusalem to immediately flee. History identifies that the sign was not the symbol of papal Rome, but of pagan Rome. The sign was to be recognized by the faithful, if they were to avoid the siege and destruction. Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan Rome, or papal Rome?

Sa aklat ni Daniel, ang simbolo ng “the daily” na kumakatawan sa paganismo ay laging sinusundan ng isang simbolo ng Papado, maging inilalarawan man ito bilang ang “pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang” o ang “kasuklam-suklam na kalapastanganan.” Gayunman, sa babala ni Cristo sa mga Kristiyano hinggil sa pagkubkob at pagkawasak ng Jerusalem na naganap sa loob ng tatlo’t kalahating taon mula 66 hanggang 70 AD, tinukoy ni Cristo ang “kasuklam-suklam na kalapastanganan, na sinalita ni Propeta Daniel” bilang tanda para sa mga Kristiyanong nasa Jerusalem na agad tumakas. Ipinakikita ng kasaysayan na ang tandang iyon ay hindi ang simbolo ng Roma ng Papado, kundi ng paganong Roma. Ang tanda ay kailangang makilala ng mga tapat, upang maiwasan nila ang pagkubkob at pagkawasak. Ang “kasuklam-suklam na kalapastanganan, na sinalita ni Propeta Daniel,” ba ay isang simbolo ng paganong Roma, o ng Roma ng Papado?

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take anything out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day: For then shall be great tribulation, such as was not since the beginning of the world to this time, no, nor ever shall be. And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:15–22.

> Kaya nga, pagkakita ninyo ng kasuklam-suklam na kalapastanganang nagdudulot ng pagkawasak, na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal (ang bumabasa, unawain niya): Kung magkagayon, silang nangasa Judea ay magsitakas sa mga bundok; ang nasa bubungan ay huwag nang manaog upang kumuha ng anuman sa kaniyang bahay; ni ang nasa bukid ay huwag nang bumalik upang kunin ang kaniyang kasuutan. At sa aba ng mga nagdadalang-tao at ng mga nagpapasuso sa mga araw na yaon! Datapuwa’t manalangin kayo na ang inyong pagtakas ay huwag mangyari sa taglamig, ni sa Araw ng Sabat: Sapagka’t kung magkagayon ay magkakaroon ng malaking kapighatian, na ang tulad ay hindi pa nangyari buhat sa pasimula ng sanlibutan hanggang sa panahong ito, at hindi na mangyayari kailanman. At malibang paikliin ang mga araw na yaon, ay walang taong maliligtas; datapuwa’t dahil sa mga hinirang, ang mga araw na yaon ay paiikliin. Mateo 24:15-22.

Sister White comments on how this warning was fulfilled in the history of the destruction of Jerusalem from 66 through 70 AD, and she identifies that the flag, or the standard of the Roman army, was the sign for the Christians still in Jerusalem to flee. So, was the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” pagan Rome, or was it papal Rome, as Miller based his framework upon?

Binibigyang-paliwanag ni Sister White kung paano natupad ang babalang ito sa kasaysayan ng pagkawasak ng Jerusalem mula 66 hanggang 70 AD, at kaniyang tinukoy na ang bandila, o ang estandarte, ng hukbong Romano ang naging tanda para sa mga Kristiyanong nananatili pa sa Jerusalem upang tumakas. Kung gayon, ang “kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta,” ba ay ang paganong Roma, o ito ba ay ang Roma ng Papado, na siyang pinagbatayan ni Miller ng kaniyang balangkas?

William Miller was led to understand both manifestations of Rome (pagan followed by papal), but he was forced by the history in which he lived, to treat both kingdoms as one kingdom. And of course, they are one kingdom, but they also represent two successive kingdoms. Forced by the prophetic history of 1798, Miller had to address Rome as primarily one kingdom. In 1798, Miller believed Christ’s Second Coming was approximately twenty-five years in the future. He knew full well that papal Rome had received a deadly wound in 1798. For Miller, there were no other earthly kingdoms to follow papal Rome, for Christ was about to return.

Pinatnubayan si William Miller na maunawaan ang dalawang anyo ng Roma (ang pagano na sinundan ng papal), ngunit pinilit siya ng kasaysayang kaniyang kinabuhayan, na ituring ang dalawang kahariang iyon bilang iisang kaharian. At tunay nga, iisa silang kaharian, ngunit kinakatawan din nila ang dalawang magkasunod na kaharian. Napilitan si Miller, dahil sa propetikong kasaysayan noong 1798, na ituring ang Roma, higit sa lahat, bilang iisang kaharian. Noong 1798, pinaniwalaan ni Miller na ang Ikalawang Pagparito ni Cristo ay humigit-kumulang dalawampu't limang taon pa sa hinaharap. Lubos niyang nalalaman na ang Roma Papal ay tumanggap ng isang nakamamatay na sugat noong 1798. Para kay Miller, wala nang iba pang makalupang mga kaharian na susunod sa Roma Papal, sapagkat malapit nang magbalik si Cristo.

In the history where Miller was located, he understood the statue of chapter two of Daniel, represented four earthly kingdoms, for that was what Daniel testified to.

Sa kasaysayang kinabibilangan ni Miller, naunawaan niya na ang rebulto sa ikalawang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa apat na makalupang kaharian, sapagkat yaon ang pinatotohanan ni Daniel.

> And the fourth kingdom shall be strong as iron: forasmuch as iron breaketh in pieces and subdueth all things: and as iron that breaketh all these, shall it break in pieces and bruise. And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:40, 41.

> At ang ikaapat na kaharian ay magiging malakas na gaya ng bakal, sapagkat ang bakal ay dumudurog at sumusupil sa lahat ng bagay; at tulad ng bakal na dumudurog sa lahat ng ito, pipira-pirasuhin nito at dudurugin. At yamang nakita mo ang mga paa at mga daliri ng paa, na ang ilan ay putik ng magpapalayok at ang ilan ay bakal, ang kaharian ay mahahati; ngunit may bahagi rito ng lakas ng bakal, sapagkat nakita mo ang bakal na nahalo sa malagkit na putik. Daniel 2:40, 41.

Miller understood that there were only four kingdoms, and the fourth and final kingdom was Rome, which he knew from history was pagan Rome followed by papal Rome. The fourth kingdom for Miller, in agreement with Daniel’s word, was “divided,” but for Miller the division only represented a distinction between the literal and spiritual aspects of the kingdom of Rome. He was correct, but his understanding was limited.

Naunawaan ni Miller na apat lamang ang mga kaharian, at ang ikaapat at huling kaharian ay ang Roma, na, batay sa kaniyang kaalaman sa kasaysayan, ay ang Romang pagano na sinundan ng Romang papal. Para kay Miller, ang ikaapat na kaharian, alinsunod sa pahayag ni Daniel, ay “nahati,” ngunit para sa kaniya ang pagkakahating iyon ay kumakatawan lamang sa isang pagtatangi sa pagitan ng literal at espirituwal na mga aspeto ng kaharian ng Roma. Tama siya, ngunit limitado ang kaniyang pag-unawa.

Miller did not see that the division of pagan and papal Rome, was based upon the division that Paul was raised up to identify. Paul (and John the Baptist), identified that at the time period of the cross literal was to transition into spiritual. Without that understanding Miller was forced to accept that Rome was essentially one kingdom that had two phases. And of course, he was correct (but limited). He could not see that spiritual Rome was represented by literal Babylon, for spiritual Rome (the papacy) is also spiritual Babylon.

Hindi nakita ni Miller na ang pagkakahati ng Romang Pagano at Romang Papal ay nakabatay sa pagkakahating itinindig si Pablo upang tukuyin. Tinukoy ni Pablo (at ni Juan na Tagapagbautista) na sa kapanahunan ng krus ay magaganap ang paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal. Kung wala ang pagkaunawang iyon, napilitan si Miller na tanggapin na ang Roma ay sa diwa iisang kaharian na may dalawang yugto. At siyempre, tama siya (ngunit limitado). Hindi niya nakita na ang espirituwal na Roma ay kinakatawan ng literal na Babilonia, sapagkat ang espirituwal na Roma (ang Papado) ay espirituwal na Babilonia rin.

Literal Babylon, as the first of four kingdoms in Daniel two, would typify the fourth kingdom, for the first always typifies the last. Pagan Rome had been typified by Babylon, but both pagan Rome and Babylon typified spiritual Rome (the papacy). The papacy therefore was the fifth kingdom, and it was represented by Babylon. This is a basic reason why Sister White compares the captivity of literal Israel in Babylon for seventy years, with the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years.

Ang literal na Babilonia, bilang una sa apat na kaharian sa Daniel 2, ay sasagisag sa ikaapat na kaharian, sapagkat ang una ay laging sumasagisag sa huli. Ang paganong Roma ay sinagisagan na ng Babilonia, ngunit kapwa ang paganong Roma at ang Babilonia ay sumasagisag sa espirituwal na Roma (ang Kapapahan). Kaya’t ang Kapapahan ang ikalimang kaharian, at ito’y kinakatawan ng Babilonia. Ito ang isang pangunahing dahilan kung bakit inihahambing ni Sister White ang pagkabihag ng literal na Israel sa Babilonia sa loob ng pitumpung taon, sa pagkabihag ng espirituwal na Israel sa espirituwal na Babilonia sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Ang iglesya ng Diyos sa lupa ay tunay ngang nasa pagkabihag sa mahabang panahong ito ng walang humpay na pag-uusig, kung paanong ang mga anak ni Israel ay napanatiling bihag sa Babilonia sa panahon ng pagkatapon." Prophets and Kings, 714.

Miller therefore had no problem interchanging prophetic fulfillments that more specifically identified pagan Rome, with papal Rome. We will provide examples of this as we continue, but if we understand that Miller viewed pagan and papal Rome as one kingdom, we can understand why Miller would have no problem with Jesus referencing the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” as a fulfillment of pagan Rome, while still understanding the expression of the “abomination of desolation,” in the book of Daniel as a symbol of papal Rome. Miller could not see the three desolating powers, and for this reason his prophetic framework was limited, though accurate.

Kaya’t walang naging problema kay Miller na ituring na mapagpapalit ang mga katuparang propetiko, yaong mas tiyak na tumutukoy sa Romang pagano at yaong sa Romang papal. Habang nagpapatuloy tayo, magbibigay tayo ng mga halimbawa nito, ngunit kung nauunawaan natin na itinuring ni Miller ang Romang pagano at Romang papal bilang iisang kaharian, mauunawaan natin kung bakit wala siyang nakikitang suliranin sa pagbanggit ni Jesus sa "kasuklamsuklam na paninira, na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta," bilang katuparan ng Romang pagano, habang kinikilala pa rin ang pariralang "kasuklamsuklam na paninira" sa aklat ni Daniel bilang isang sagisag ng Romang papal. Hindi nakita ni Miller ang tatlong kapangyarihang naninira, at dahil dito limitado ang kaniyang propetikong balangkas, bagaman tumpak.

But how are we to understand the discrepancy of the historical fulfillment of 66 AD, when pagan Rome placed its standards in the sacred precincts of the temple in fulfillment of Christ’s prediction? Is “the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” a symbol of pagan or papal Rome? The answer to that dilemma is fairly simple when you recognize three desolating powers, instead of two. We should begin with Sister White’s commentary on the fulfillment of Christ’s prediction of the destruction of Jerusalem.

Ngunit paano natin uunawain ang di-pagkatugma tungkol sa makasaysayang katuparan noong AD 66, nang itinindig ng paganong Roma ang mga estandarte nito sa banal na looban ng templo bilang katuparan ng hula ni Cristo? Ang "kasuklamsuklam na kalapastanganan, na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta," ba ay sagisag ng paganong Roma o ng Roma ng Papisya? Payak lamang ang sagot sa suliraning iyan kapag kinikilala mong tatlo, hindi dalawa, ang mga kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang. Dapat tayong magsimula sa komentaryo ni Sister White hinggil sa katuparan ng hula ni Cristo tungkol sa pagkawasak ng Jerusalem.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> Kaakibat ng pagpapapako ng mga Hudyo kay Cristo ang pagkawasak ng Jerusalem. Ang dugong nabuhos sa Kalbaryo ang naging pabigat na nagpabaon sa kanila sa kapahamakan, sa mundong ito at sa darating na sanlibutan. Gayon din ang mangyayari sa dakilang huling araw, kapag ang kahatulan ay babagsak sa mga tumatanggi sa biyaya ng Diyos. Si Cristo, ang kanilang batong katitisuran, ay mahahayag sa kanila noon bilang bundok na naghihiganti. Ang kaluwalhatian ng Kaniyang mukha, na sa mga matuwid ay buhay, ay magiging apoy na tumutupok sa mga masama. Dahil sa pag-ibig na tinanggihan at biyayang hinamak, ang makasalanan ay malilipol.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.

> "Sa pamamagitan ng maraming halimbawa at paulit-ulit na mga babala, ipinakita ni Jesus kung ano ang magiging kahihinatnan sa mga Judio ng pagtanggi sa Anak ng Diyos. Sa mga salitang ito, Kanyang kinakausap ang lahat, sa bawat kapanahunan, na tumatangging tanggapin Siya bilang kanilang Manunubos. Ang bawat babala ay para sa kanila. Ang nilapastangang templo, ang suwail na anak, ang mga di-tapat na magsasaka, ang mga tagapagtayong mapanghamak, ay may katapat sa karanasan ng bawat makasalanan. Malibang siya’y magsisi, ang kapahamakang ipinahiwatig ng mga ito ay sasapit sa kaniya." The Desire of Ages, 600.

When Paul identified the transition from literal to spiritual, he identifies that it occurred during the time period of the cross, and it should be noted that the destruction of Jerusalem is directly associated with the cross. The destruction of literal Jerusalem which was first accomplished by literal Babylon was accomplished a last time by literal Rome, for Jesus always represents the end with the beginning. The trampling down of the sanctuary and the host that began with the pagan power of Babylon, ended with the pagan power of Rome.

Nang kilalanin ni Pablo ang paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal, itinuro niya na ito’y naganap sa kapanahunan ng krus; at nararapat ding tandaan na ang pagkawasak ng Jerusalem ay tuwirang kaugnay ng krus. Ang pagkawasak ng literal na Jerusalem, na unang isinakatuparan ng literal na Babilonia, ay sa huling pagkakataon ay isinakatuparan ng literal na Roma, sapagkat si Jesus ay laging kumakatawan sa wakas kasama ang pasimula. Ang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo na nagsimula sa kapangyarihang pagano ng Babilonia ay nagtapos sa kapangyarihang pagano ng Roma.

The spiritual trampling down of spiritual Jerusalem was accomplished by papal Rome and both of those periods of trampling down (literal and spiritual) typify the trampling down of God’s people by the third desolating power, which in terms of Rome is called modern Rome.

Ang espirituwal na pagyurak sa espirituwal na Jerusalem ay isinagawa ng Roma ng Papado, at kapwa ang mga panahong iyon ng pagyurak (literal at espirituwal) ay sumasagisag sa pagyurak sa bayan ng Diyos na gagawin ng ikatlong kapangyarihang sumasalanta, na, hinggil sa Roma, ay tinatawag na Makabagong Roma.

There are three desolating powers that each persecute God’s people. The dragon of paganism, followed by the sea beast of Catholicism, that is followed by the earth beast of the United States (the false prophet). Paganism was represented by various pagan powers that trampled down literal Israel. Papalism then trampled down spiritual Israel for twelve hundred and sixty years from 538 to 1798. The three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet is modern Rome and it also tramples down God’s people during the “hour” of the Sunday law crisis. The three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet are also represented as pagan Rome, papal Rome and modern Rome.

May tatlong kapangyarihang sumasalanta na bawat isa ay umuusig sa bayan ng Diyos. Ang mga ito ay ang dragon ng paganismo, na sinundan ng halimaw mula sa dagat ng Katolisismo, at siya namang sinundan ng halimaw mula sa lupa ng Estados Unidos (ang bulaang propeta). Ang paganismo ay kinakatawan ng iba't ibang kapangyarihang pagano na niyurakan ang literal na Israel. Pagkatapos ay niyurakan ng papalismo ang espirituwal na Israel sa loob ng 1,260 taon, mula 538 hanggang 1798. Ang tatluhang pagsasanib ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta ay ang modernong Roma at ito rin ay yumuyurak sa bayan ng Diyos sa "oras" ng krisis ng batas ng Linggo. Ang tatlong kapangyarihang sumasalanta, ang dragon, ang halimaw, at ang bulaang propeta, ay kinakatawan din bilang Romang pagano, Romang papal, at modernong Roma.

In terms of Revelation seventeen paganism is the first four kings, the fifth king is the papacy and the sixth, seventh and eighth kings is the three-fold union of modern Rome.

Batay sa Apocalipsis 17, ang paganismo ang unang apat na hari; ang ikalimang hari ay ang Kapapahan, at ang ikaanim, ikapito, at ikawalong mga hari ay ang tatluhang pagkakaisa ng makabagong Roma.

> And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:10, 11.

> At may pitong hari: ang lima ay nangabuwal, at ang isa ay umiiral, at ang isa’y hindi pa dumarating; at pagdating niya, kinakailangang manatili siya sa sandaling panahon. At ang hayop na noon ay, at ngayo’y wala, siya rin ang ikawalo, at buhat sa pito, at paroroon sa kapahamakan. Apocalipsis 17:10, 11.

In terms of Daniel chapter two, paganism is all four kingdoms from literal Babylon to literal Rome. Spiritual Babylon is the papacy (the head of gold), and the three-fold union of the dragon, the beast, and the false prophet (modern Rome), is represented by the three-fold union of spiritual Medo-Persia, spiritual Greece, and spiritual Rome (whose deadly wound is healed).

Sa liwanag ng Kabanata 2 ng Daniel, ang paganismo ay ang apat na kaharian mula sa literal na Babilonya hanggang sa literal na Roma. Ang espirituwal na Babilonya ay ang kapapahan (ang ulong ginto), at ang tatluhang pagsasanib ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta (makabagong Roma) ay kinakatawan ng tatluhang pagsasanib ng espirituwal na Medo-Persia, espirituwal na Gresya, at espirituwal na Roma (na ang nakamamatay na sugat ay napagaling).

When Jesus referred to the “abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” he was identifying a specific “sign” that Christians must recognize in each of the three Rome’s. Pagan Rome, papal Rome and modern Rome all persecute God’s people. That persecution is represented prophetically as trampling down the sanctuary and host. Jesus provided a warning of the approach of that persecution for each of the three periods of persecutions. When the “sign” of Rome’s authority was placed within the sanctuary, the time to flee Jerusalem had arrived. Jesus was not using Daniel’s expression of the “abomination of desolation,” as a symbol of an earthly power, but as a symbol of the sign that Christians needed to recognize.

Nang binanggit ni Jesus ang “kasuklamsuklam na paninira, na sinalita sa pamamagitan ng propetang si Daniel,” tinutukoy niya ang isang tiyak na “tanda” na dapat makilala ng mga Kristiyano sa bawat isa sa tatlong Roma: ang paganong Roma, ang papal na Roma, at ang makabagong Roma—na pawang umuusig sa bayan ng Diyos. Ang pag-uusig na iyon ay kinakatawan sa propesiya bilang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo. Nagbigay si Jesus ng babala tungkol sa paglapit ng pag-uusig na iyon para sa bawat isa sa tatlong panahon ng pag-uusig. Nang mailagay ang “tanda” ng kapangyarihan ng Roma sa loob ng santuwaryo, dumating na ang panahon upang tumakas mula sa Jerusalem. Hindi ginagamit ni Jesus ang pananalita ni Daniel na “ang kasuklamsuklam na paninira” bilang sagisag ng isang makalupang kapangyarihan, kundi bilang sagisag ng tandang kailangang kilalanin ng mga Kristiyano.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. Throughout the land of Judea, as well as in Jerusalem itself, the signal for flight must be immediately obeyed. He who chanced to be upon the housetop must not go down into his house, even to save his most valued treasures. Those who were working in the fields or vineyards must not take time to return for the outer garment laid aside while they should be toiling in the heat of the day. They must not hesitate a moment, lest they be involved in the general destruction.” The Great Controversy, 25.

> “Ipinahayag ni Jesus sa mga alagad na nakikinig ang mga hatol na babagsak sa tumalikod na Israel, at lalo na ang ganting-paghihiganti na darating sa kanila dahil sa kanilang pagtanggi at sa pagpapapako sa krus ng Mesiyas. Mga hindi-mapagkakamalang tanda ang mauuna sa kahila-hilakbot na kasukdulan. Ang kinatatakutang oras ay darating nang biglaan at mabilis. At binalaan ng Tagapagligtas ang Kaniyang mga tagasunod: ‘Kaya’t kapag nakita ninyo ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal (ang bumabasa, unawain niya:), kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay tumakas sa mga bundok.’ Mateo 24:15, 16; Lucas 21:20, 21. Kapag ang mga estandarte ng mga Romano na may mga larawang diyus-diyosan ay maitindig sa banal na lupain, na umaabot ng ilang estadio sa labas ng mga pader ng lungsod, kung magkagayo’y dapat matagpuan ng mga tagasunod ni Cristo ang kaligtasan sa pagtakas. Kapag nakita ang tandang babala, ang mga ibig makatakas ay huwag nang mag-antala. Sa buong lupain ng Judea, gayundin sa Jerusalem mismo, ang hudyat para sa pagtakas ay dapat agad na sundin. Ang sinumang nagkataong nasa bubungan ay huwag nang bumaba sa kaniyang bahay, kahit upang iligtas ang kaniyang pinakamamahal na mga kayamanan. Ang mga nasa bukirin o ubasan ay huwag nang mag-ukol ng panahon upang bumalik para sa balabal na inihubad habang sila’y nagpapagal sa init ng araw. Huwag silang mag-aatubili ni sandali, baka sila’y madamay sa pangkalahatang pagkawasak.” Ang Dakilang Tunggalian, 25.

In the passage Sister White identifies the “abomination of desolation,” as an “unmistakable sign,” that was represented by the “idolatrous standards of the Romans,” which they set “up in the holy ground” of the sanctuary. Jesus was not using the “abomination of desolation” to represent either power of pagan or papal Rome, but as a “sign.” When the “sign” was placed in the holy ground of the temple, the Christians were to flee from Jerusalem “lest they be involved in the general destruction.” Sister White goes further later on in the same passage and identifies that the prophecy of Christ that identified the destruction had more than one fulfillment.

Sa nasabing sipi, tinukoy ni Sister White ang “kasuklam-suklam na paninira” bilang isang “hindi-mapagkakamalang palatandaan,” na kinakatawan ng “mga sagisag ng pagsamba sa diyus-diyosan ng mga Romano,” na kanilang itinindig “sa banal na dako” ng santuaryo. Hindi ginagamit ni Jesus ang “kasuklam-suklam na paninira” upang katawanin ang alinman sa kapangyarihan ng paganong Roma o ng papal na Roma, kundi bilang isang “tanda.” Nang ang “tanda” ay inilagay sa banal na dako ng templo, ang mga Kristiyano ay nararapat tumakas mula sa Jerusalem “baka sila madamay sa pangkalahatang pagkawasak.” Higit pang nagpatuloy si Sister White paglaon sa gayunding sipi at tinukoy na ang propesiya ni Cristo na tumukoy sa pagkawasak ay may higit sa isang katuparan.

> “The Saviour’s prophecy concerning the visitation of judgments upon Jerusalem is to have another fulfillment, of which that terrible desolation was but a faint shadow. In the fate of the chosen city we may behold the doom of a world that has rejected God’s mercy and trampled upon His law. Dark are the records of human misery that earth has witnessed during its long centuries of crime. The heart sickens, and the mind grows faint in contemplation. Terrible have been the results of rejecting the authority of Heaven. But a scene yet darker is presented in the revelations of the future. The records of the past,—the long procession of tumults, conflicts, and revolutions, the ‘battle of the warrior … with confused noise, and garments rolled in blood’ (Isaiah 9:5),—what are these, in contrast with the terrors of that day when the restraining Spirit of God shall be wholly withdrawn from the wicked, no longer to hold in check the outburst of human passion and satanic wrath! The world will then behold, as never before, the results of Satan’s rule.

> Ang hula ng Tagapagligtas tungkol sa pagdalaw ng mga kahatulan sa Jerusalem ay magkakaroon pa ng isa pang katuparan, na ang kahila-hilakbot na pagkasalanta roon ay malabong anino lamang nito. Sa kapalaran ng hinirang na lunsod, ating matatanaw ang kapahamakan ng sanlibutang tumakwil sa awa ng Diyos at niyurakan ang Kanyang kautusan. Madilim ang mga tala ng paghihirap ng sangkatauhan na nasaksihan ng daigdig sa mahahabang dantaon ng kasamaan. Nanglulumo ang puso, at nanghihina ang pag-iisip sa pagninilay. Kasindak-sindak ang naging mga bunga ng pagtakwil sa kapangyarihan ng Langit. Ngunit isang lalong madilim na tanawin ang inihaharap sa mga pahayag tungkol sa hinaharap. Ang mga tala ng nakaraan,—ang mahabang hanay ng mga kaguluhan, mga alitan, at mga rebolusyon, ang "labanan ng mandirigma ... na may magulong ingay, at mga kasuutang iginulong sa dugo" (Isaias 9:5),—ano ang mga ito, kung ihahambing sa mga hilakbot ng araw na yaon, kapag ang nagpipigil na Espiritu ng Diyos ay lubusang babawiin mula sa masasama, at hindi na susupil sa pagbugso ng mga pita ng tao at ng poot ni Satanas! Kung magkagayo'y masisilayan ng sanlibutan, sa paraang kailanma'y hindi pa, ang mga bunga ng paghahari ni Satanas.

> “But in that day, as in the time of Jerusalem’s destruction, God’s people will be delivered, everyone that shall be found written among the living. Isaiah 4:3. Christ has declared that He will come the second time to gather His faithful ones to Himself: ‘Then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’ Matthew 24:30, 31. Then shall they that obey not the gospel be consumed with the spirit of His mouth and be destroyed with the brightness of His coming. 2 Thessalonians 2:8. Like Israel of old the wicked destroy themselves; they fall by their iniquity. By a life of sin, they have placed themselves so out of harmony with God, their natures have become so debased with evil, that the manifestation of His glory is to them a consuming fire.

> Ngunit sa araw na yaon, gaya noong panahon ng pagkawasak ng Jerusalem, ang bayan ng Diyos ay maliligtas, bawa’t isa na masusumpungang nakasulat sa hanay ng mga buhay. Isaias 4:3. Ipinahayag ni Cristo na Siya’y paririto sa ikalawang pagkakataon upang tipunin sa Kaniyang sarili ang Kaniyang mga tapat: “Kung magkagayo’y tatangis ang lahat ng mga lipi sa lupa, at makikita nila ang Anak ng tao na dumarating sa mga alapaap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian. At susuguin Niya ang Kaniyang mga anghel na may malakas na tunog ng pakakak, at titipunin nila ang Kaniyang mga hinirang mula sa apat na hangin, mula sa isang dulo ng langit hanggang sa kabila.” Mateo 24:30, 31. Kung magkagayo’y silang hindi tumatalima sa ebanghelyo ay lilipulin ng hininga ng Kaniyang bibig at pupuksain sa ningning ng Kaniyang pagparito. 2 Tesalonica 2:8. Gaya ng Israel noong una, winawasak ng masasama ang kanilang sarili; nabubuwal sila dahil sa kanilang kasamaan. Sa pamamagitan ng isang buhay ng kasalanan, inilagay nila ang kanilang sarili sa isang kalagayang lubhang hindi na naaayon sa Diyos, anopa’t ang kanilang likas ay lubos na nadungisan ng kasamaan, kaya’t ang pagpapakita ng Kaniyang kaluwalhatian ay sa kanila’y nagiging apoy na tumutupok.

> “Let men beware lest they neglect the lesson conveyed to them in the words of Christ. As He warned His disciples of Jerusalem’s destruction, giving them a sign of the approaching ruin, that they might make their escape; so He has warned the world of the day of final destruction and has given them tokens of its approach, that all who will may flee from the wrath to come. Jesus declares: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations.’ Luke 21:25; Matthew 24:29; Mark 13:24–26; Revelation 6:12–17. Those who behold these harbingers of His coming are to ‘know that it is near, even at the doors.’ Matthew 24:33. ‘Watch ye therefore,’ are His words of admonition. Mark 13:35. They that heed the warning shall not be left in darkness, that that day should overtake them unawares. But to them that will not watch, ‘the day of the Lord so cometh as a thief in the night.’ 1 Thessalonians 5:2–5.” The Great Controversy, 36, 37.

> Mag-ingat ang mga tao, baka ipagwalang-bahala nila ang aral na ipinahayag sa kanila sa mga salita ni Cristo. Kung paanong binalaan Niya ang Kanyang mga alagad tungkol sa pagkawasak ng Jerusalem, na binigyan Niya sila ng tanda ng nalalapit na kapahamakan upang sila’y makatakas; gayon din naman binalaan Niya ang sanlibutan tungkol sa araw ng huling paggunaw at binigyan Niya ito ng mga palatandaan ng paglapit nito, upang ang lahat ng may ibig ay tumakas mula sa darating na poot. Sinasabi ni Jesus: ‘Magkakaroon ng mga tanda sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin; at sa lupa ay kapighatian ng mga bansa.’ Lucas 21:25; Mateo 24:29; Marcos 13:24-26; Apocalipsis 6:12-17. Sa mga nakakikita ng mga paunang palatandaan ng Kanyang pagparito ay sinasabi: ‘Malalaman ninyong malapit na ito, nasa mga pintuan na.’ Mateo 24:33. ‘Kaya nga, magbantay kayo,’ ang Kanyang pananalitang pangbabala. Marcos 13:35. Ang mga tumatalima sa babala ay hindi iiwan sa kadiliman, upang huwag silang abutan ng araw na yaon nang hindi nila namamalayan. Ngunit sa mga ayaw magbantay, ‘ang araw ng Panginoon ay darating gaya ng magnanakaw sa gabi.’ 1 Tesalonica 5:2-5. The Great Controversy, 36, 37.

When Sister White wrote these words there was still to be a future fulfillment of the destruction of Jerusalem. The retributive judgment that is carried out against modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet), at the end of the world represents the final fall of spiritual Babylon, but spiritual Babylon (the papacy) already fell once in 1798. The destruction of Jerusalem represents God’s retributive judgment upon an apostate church.

Nang isulat ni Sister White ang mga salitang ito, may isa pang katuparan sa hinaharap ng pagkawasak ng Jerusalem. Ang ganting-hatol na isinasagawa sa katapusan ng sanlibutan laban sa makabagong Roma (ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta) ay kumakatawan sa pangwakas na pagbagsak ng espirituwal na Babilonia, ngunit ang espirituwal na Babilonia (ang kapapahan) ay minsan nang bumagsak noong 1798. Ang pagkawasak ng Jerusalem ay kumakatawan sa ganting-hatol ng Diyos laban sa isang tumalikod na iglesia.

The destruction of Jerusalem in the three and a half years from 66 AD to 70 AD typifies the destruction of God’s retributive judgment at the end of the world that is brought upon modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet). The siege and destruction of Jerusalem, which was accomplished by paganism from 66 AD unto 70 AD, lasted exactly three and a half years.

Ang pagkawasak ng Jerusalem sa loob ng tatlo’t kalahating taon mula 66 AD hanggang 70 AD ay sumasagisag sa pagkawasak na dulot ng paghahatol na ganting-parusa ng Diyos sa wakas ng sanlibutan, na ipinapataw sa makabagong Roma (ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta). Ang pagkubkob at pagkawasak ng Jerusalem, na naisakatuparan sa pamamagitan ng paganismo mula 66 AD hanggang 70 AD, ay tumagal nang eksaktong tatlo’t kalahating taon.

The siege and destruction of spiritual Jerusalem which was accomplished by papalism lasted three and a half prophetic years, from 538 unto 1798. Those two illustrations typify the siege and destruction of Jerusalem in the “hour” of the Sunday law crisis that is brought about by modern Rome. The last of the three destructions of Jerusalem is reversed, as represented in the book of Daniel.

Ang pagkubkob at pagkawasak ng espirituwal na Jerusalem na isinagawa ng papalismo ay tumagal ng tatlo’t kalahating taong propetiko, mula 538 hanggang 1798. Ang dalawang ilustrasyong iyon ay mga tipo ng pagkubkob at pagkawasak ng Jerusalem sa “oras” ng krisis ng batas ng Linggo na sanhi ng makabagong Roma. Ang huli sa tatlong pagkawasak ng Jerusalem ay nababaligtad, gaya ng inilarawan sa aklat ni Daniel.

The book of Daniel begins with Babylon conquering and destroying Jerusalem and it ends with Babylon’s destruction and Jerusalem’s victory. In each of the three battles, there was a sign given to Christians that informed them to flee from the coming warfare. In AD 66, it was when the armies of pagan Rome placed their standards (their battle flags) in the sacred ground of the sanctuary. In the year 538, it was when the “man of sin” was revealed, sitting in the temple of God (the Christian church), showing himself that he was God, when he passed a Sunday law at the Counsel of Orleans in that year. Sunday enforcement is what the papacy identifies as the proof of their authority over the Christian world, for they argue (correctly) that there is no support for Sunday worship in God’s Word, and the fact that they instituted Sunday as the day of worship in Christianity is proof that the authority of their pagan traditions and customs are above the Bible.

Nagsisimula ang aklat ni Daniel sa pagsakop at pagwasak ng Babilonia sa Jerusalem at nagwawakas sa pagkawasak ng Babilonia at sa pagtatagumpay ng Jerusalem. Sa bawat isa sa tatlong labanan, may ibinigay na tanda sa mga Kristiyano na nagpabatid sa kanila na tumakas mula sa nalalapit na pakikidigma. Noong AD 66, ito ay nang itindig ng mga hukbo ng paganong Roma ang kanilang mga estandarte (kanilang mga watawat sa digmaan) sa banal na dako ng santuwaryo. Noong taong 538, ito ay nang mahayag ang “tao ng kasalanan,” na nakaupo sa templo ng Diyos (ang Iglesyang Kristiyano), na ipinakikitang siya ang Diyos, nang ipinasa niya ang isang batas ng Linggo sa Kapulungan ng Orleans sa taong iyon. Ang pagpapatupad ng Linggo ang kinikilala ng papasiya bilang patunay ng kanilang awtoridad sa sanlibutang Kristiyano, sapagkat iginigiit nila (nang tama) na walang saligan sa Salita ng Diyos para sa pagsamba tuwing Linggo, at ang katunayang sila ang nagtatag ng Linggo bilang araw ng pagsamba sa Kristiyanismo ay patunay na ang awtoridad ng kanilang mga paganong tradisyon at kaugalian ay higit sa Bibliya.

In the year 538, Christians were to separate from the Roman church, not simply because it was not truly a Christian church, but also because the sign of papal authority had been placed in the sacred grounds of God’s church. Sister White identifies the separation process of that history that began the period when God’s church fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Noong taong 538, ang mga Kristiyano ay dapat na humiwalay sa Iglesia ng Roma, hindi lamang dahil hindi ito tunay na Iglesiang Kristiyano, kundi dahil din sa pagkakalagay ng tanda ng kapangyarihang papal sa banal na pook ng Iglesia ng Diyos. Itinutukoy ni Sister White ang proseso ng paghihiwalay sa kasaysayang iyon, na siyang nagpasimula ng panahong kung kailan tumakas ang Iglesia ng Diyos sa ilang sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon.

> “But there is no union between the Prince of light and the prince of darkness, and there can be no union between their followers. When Christians consented to unite with those who were but half converted from paganism, they entered upon a path which led further and further from the truth. Satan exulted that he had succeeded in deceiving so large a number of the followers of Christ. He then brought his power to bear more fully upon these, and inspired them to persecute those who remained true to God. None understood so well how to oppose the true Christian faith as did those who had once been its defenders; and these apostate Christians, uniting with their half-pagan companions, directed their warfare against the most essential features of the doctrines of Christ.

> Ngunit walang pagkakaisa sa pagitan ng Prinsipe ng Liwanag at ng prinsipe ng kadiliman, at hindi maaaring magkaroon ng pagkakaisa sa pagitan ng kanilang mga tagasunod. Nang pumayag ang mga Kristiyano na makipagkaisa sa mga yaong bahagya lamang ang pagbabalik-loob mula sa paganismo, pumasok sila sa isang landas na lalo’t lalo pang naglalayo sa kanila mula sa katotohanan. Nagalak nang labis si Satanas na nagtagumpay siyang dayain ang napakarami sa mga tagasunod ni Cristo. Pagkatapos ay lubos niyang ipinataw ang kanyang kapangyarihan sa mga ito, at inudyukan silang usigin ang mga nanatiling tapat sa Diyos. Walang nakaunawa nang gayon kahusay kung paano sasalungatin ang tunay na pananampalatayang Kristiyano gaya ng mga minsan nang naging tagapagtanggol nito; at ang mga Kristiyanong tumalikod na ito, na nakipag-isa sa kanilang mga kasamang kalahati pa’y pagano, ay itinuon ang kanilang pakikidigma laban sa mga pinakamahalagang bahagi ng mga doktrina ni Cristo.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Lubhang matinding pakikibaka ang kinailangan ng mga magpapakatapat upang manindigan laban sa mga panlilinlang at mga kasuklam-suklam na bagay na ikinubli sa anyo ng mga kasuotang pangsaserdote at ipinasok sa iglesia. Hindi tinanggap ang Bibliya bilang pamantayan ng pananampalataya. Ang aral ng kalayaan sa relihiyon ay tinawag na heresya, at ang mga tagapagtaguyod nito ay kinapootan at ipinasailalim sa pagbabawal.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Pagkaraan ng mahabang at mabigat na pakikipaglaban, nagpasya ang iilang tapat na putulin ang lahat ng pakikipag-isa sa tumalikod na iglesia kung patuloy pa rin nitong tatanggihan na palayain ang sarili nito mula sa kabulaanan at idolatriya. Nakita nila na ang paghihiwalay ay isang ganap na pangangailangan kung ibig nilang sumunod sa salita ng Diyos. Hindi sila nangahas magparaya sa mga kamaliang nakamamatay sa kanilang sariling mga kaluluwa, ni magbigay ng halimbawa na maglalagay sa panganib sa pananampalataya ng kanilang mga anak at ng mga anak ng kanilang mga anak. Upang matiyak ang kapayapaan at pagkakaisa, handa silang gumawa ng alinmang pagpapahinuhod na umaayon sa katapatan sa Diyos; ngunit nadama nila na maging ang kapayapaan man ay napakamahal na kabayaran kung isasakripisyo ang simulain. Kung ang pagkakaisa ay makakamtan lamang sa pamamagitan ng pagkompromiso sa katotohanan at katuwiran, kung gayon hayaang magkaroon ng di-pagkakasundo, at maging digmaan.” Ang Dakilang Tunggalian, 45.

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> Ang kawalang-hanggan ay nakalatag sa ating harapan. Ang tabing ay malapit nang itaas. Tayo na nasa ganitong mapitagan at may pananagutang katayuan, ano ang ating ginagawa, ano ang ating iniisip, paanong tayo’y kumakapit sa ating makasariling pag-ibig sa kaginhawahan, samantalang ang mga kaluluwa ay napapahamak sa paligid natin? Lubusan na bang naging manhid ang ating mga puso? Hindi ba natin nadarama o nauunawaan na may gawain tayong dapat tuparin para sa kaligtasan ng iba? Mga kapatid, kayo ba’y kabilang sa uring may mga mata ngunit hindi nakakakita, at may mga tainga ngunit hindi nakaririnig? Walang kabuluhan ba ang ibinigay sa inyo ng Diyos na kaalaman ng Kanyang kalooban? Walang kabuluhan ba na Siya’y nagpadala sa inyo ng sunud-sunod na babala? Pinaniniwalaan ba ninyo ang mga pahayag ng walang-hanggang katotohanan hinggil sa nalalapit na darating sa lupa, pinaniniwalaan ba ninyo na ang mga kahatulan ng Diyos ay nakabimbin sa ibabaw ng mga tao, at maaari pa rin ba kayong maupo nang kampante, tamad, pabaya, maibigin sa kalayawan?

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains. And now, instead of seeking expensive dwellings here, we should be preparing to move to a better country, even a heavenly. Instead of spending our means in self-gratification, we should be studying to economize. Every talent lent of God should be used to His glory in giving the warning to the world. God has a work for His colaborers to do in the cities. Our missions must be sustained; new missions must be opened. To carry forward this work successfully will require no small outlay. Houses of worship are needed, where the people may be invited to hear the truths for this time. For this very purpose, God has entrusted a capital to His stewards. Let not your property be tied up in worldly enterprises, so that this work shall be hindered. Get your means where you can handle it for the benefit of the cause of God. Send your treasures before you into heaven.” Testimonies, volume 5, 464.

> Hindi ngayon ang panahon para sa bayan ng Diyos na ituon ang kanilang mga puso o mag-impok ng kanilang kayamanan sa sanlibutan. Hindi na malayo ang panahon na, gaya ng mga unang alagad, tayo’y mapipilitang humanap ng kanlungan sa mga ilang at mga pook na tiwangwang at liblib. Gaya ng pagkubkob sa Jerusalem ng mga hukbong Romano na naging hudyat ng pagtakas para sa mga Kristiyanong taga-Judea, gayon din ay magiging babala sa atin ang paggamit ng kapangyarihan ng ating bansa sa pamamagitan ng kautusang magpapatupad ng Sabat ng kapapahan. Panahon na noon upang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa pag-alis mula sa maliliit naman, tungo sa mga tahimik na tahanan sa mga liblib na pook sa kabundukan. At ngayon, sa halip na maghanap ng mamahaling mga tahanan dito, marapat na tayo’y naghahanda na lumipat sa isang higit na mabuting bayan, sa makatuwid baga’y isang makalangit. Sa halip na gugulin ang ating mga yaman sa pagpapalugod sa sarili, dapat nating pag-aralang magtipid. Bawat talento na ipinahiram ng Diyos ay dapat gamitin sa Kanyang kaluwalhatian sa pagbibigay ng babala sa sanlibutan. May gawain ang Diyos para sa Kanyang mga kamanggagawa sa mga lungsod. Dapat matustusan ang ating mga misyon; dapat ding buksan ang mga bagong misyon. Upang maisulong nang matagumpay ang gawaing ito ay mangangailangan ng hindi maliit na paggugol. Kinakailangan ang mga bahay-sambahan, kung saan maaaring anyayahan ang mga tao upang marinig ang mga katotohanan para sa panahong ito. Sa mismong layuning ito, ipinagkatiwala ng Diyos ang isang puhunan sa Kanyang mga katiwala. Huwag ninyong itali ang inyong mga ari-arian sa mga gawaing makamundo, anupa’t mahadlangan ang gawaing ito. Ilagak ninyo ang inyong mga yaman kung saan madali ninyo itong magamit para sa kapakanan ng adhikain ng Diyos. Ipadala ninyo ang inyong mga kayamanan na una sa inyo sa langit. Testimonies, tomo 5, 464.

Back to Articles