Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

Ang Pahayag ni Jesucristo - Bilang Siyam

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Ang Huling Propetikong Salaysay ni Isaias: Ang Pagbubunyag ni Cristo at ang Propetikong Gampanin ng 144,000

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang Aklat ni Isaias, at lalo na ang panghuling salaysay na propetiko ni Isaias na nasusumpungan sa mga kabanata apatnapu hanggang animnapu’t anim, ay isang paglalahad na nagbibigay-diin sa iilang mahahalagang katotohanang propetiko na tuwirang kaugnay ng Pahayag ni Jesucristo, na ngayo’y inaalisan ng selyo habang tayo’y lumalapit sa pagtatapos ng probasyon ng sangkatauhan. Isa sa mga katotohanang iyon ay ang kapahayagan ng Alpha at Omega. Walang ibang aklat sa Bibliya na lumalapit man lamang sa patotoo ni Isaias hinggil sa aspektong iyon ng likas ng Diyos na naglalarawan ng wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Sino ang gumawa at nagsagawa nito, na tumatawag sa mga sali’t saling lahi mula pa sa pasimula? Ako, ang Panginoon, ang una, at kasama ng huli; ako yaon. Isaias 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

Sa Aklat ni Isaias, tinutukoy ng Diyos kung ano ang patunay na ang Diyos ay Diyos.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Ganito ang sabi ng Panginoon, ang Hari ng Israel, at ng kaniyang Manunubos, ang Panginoon ng mga hukbo: Ako ang Una, at Ako ang Huli; at bukod sa Akin ay walang Diyos. At sino, na gaya Ko, ang tatawag, at magpapahayag, at magsasaayos para sa Akin, mula nang itinalaga Ko ang bayang sinauna? At ang mga bagay na darating, at yaong darating pa, ipababatid nila sa kanila. Huwag kayong matakot, ni mangilabot man: hindi ba’t mula pa noon ay sinabi Ko sa inyo at ipinahayag? Kayo nga ang Aking mga saksi. Mayroon bang Diyos bukod sa Akin? Oo, walang ibang Diyos; wala Akong nalalamang iba. Isaias 44:6-8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Binibigyang-diin ng panghuling propetikong salaysay ni Isaias ang ganap at pangwakas na katuparan ng pagdating ng Tagapag-aliw na ipinangako ni Hesus.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Pakinggan ninyo ako, kayong sumusunod sa katuwiran, kayong humahanap sa Panginoon: masdan ninyo ang bato na mula roon kayo inukit, at ang butas ng hukay na mula roon kayo hinukay. Masdan ninyo si Abraham na inyong ama, at si Sara na nanganak sa inyo; sapagkat siya’y tinawag kong nag-iisa, at pinagpala ko siya, at pinarami ko siya. Sapagkat aaliwin ng Panginoon ang Sion; aaliwin niya ang lahat ng kanyang mga pook na giba; at gagawin niya ang kanyang ilang na gaya ng Eden, at ang kanyang disyerto na gaya ng halamanan ng Panginoon; kagalakan at tuwa ay masusumpungan doon, pagpapasalamat, at tinig ng awitan. Isaias 51:1-3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

Ang Mang-aaliw ay dumating noong Hulyo ng 2023. Isa pang katotohanan na binibigyang-diin sa salaysay ni Isaias ay ang nakatagong tatlong-yugtong kasaysayan ng pitong kulog, na siyang balangkas ng “emeth,” ang salitang Hebreo na nilikha mula sa una, ikalabintatlo, at huling titik ng alpabetong Hebreo.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Isang tinig ng kaingayan mula sa lungsod, isang tinig mula sa templo, tinig ng Panginoon na gumagawad ng ganti sa kaniyang mga kaaway. Isaias 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Isa pang mahalagang katotohanang inilalahad sa aklat ni Isaias ay ang papel ng Islam bilang kasangkapan ng paghuhukom na ipinatutupad ng Diyos, una sa Estados Unidos, at pagkatapos ay sa buong daigdig, dahil sa pagpasa ng batas na nagpapatupad ng pangingilin ng Linggo.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> Sa takdang sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagtalo ka rito: pinipigil niya ang kaniyang mabagsik na hangin sa araw ng silanganing hangin. Isaias 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Ang lahat ng katotohanang ito ay maaaring uriin bilang mga bahagi ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na ang talinghaga ng sampung dalaga ang kumakatawan sa mensahe ng Apocalipsis ni Jesucristo na ibinigay ng Ama kay Jesus, na ibinigay naman Niya kay Gabriel, na ibinigay naman nito kay Juan, na siya namang isinulat at ipinadala ni Juan sa mga iglesia. Patuloy nating ginagamit ang huling salaysay ni Isaias upang patibayin ang sunud-sunod na mga pangyayaring propetiko na nagsisimula sa ikalabing-isang kabanata ng Apocalipsis, at ngayon ay nakarating na tayo sa ikalabindalawang kabanata, kung saan nasusumpungan natin na ang babaeng nararamtan ng araw ay inilalarawan sa pamamagitan ng simbolismong matibay na itinataguyod ni Isaias, ito nga: na inilalarawan ni Cristo ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> At lumitaw ang isang dakilang tanda sa langit: isang babaeng nararamtan ng araw, at ang buwan ay nasa ilalim ng kaniyang mga paa, at sa kaniyang ulo ay may putong ng labindalawang bituin. At siya, palibhasa’y nagdadalang-tao, ay sumigaw, naghihirap sa panganganak, at nagpipighati upang manganak. At lumitaw ang isa pang tanda sa langit; at narito, isang malaking pulang dragon, na may pitong ulo at sampung sungay, at sa kaniyang mga ulo ay may pitong diyadema. At kinaladkad ng kaniyang buntot ang ikatlong bahagi ng mga bituin sa langit at inihagis ang mga ito sa lupa; at ang dragon ay tumayo sa harap ng babae na handa nang manganak, upang lamunin ang kaniyang anak pagkapanganak niya. At siya’y nanganak ng isang lalaking anak, na maghahari sa lahat ng mga bansa sa pamamagitan ng pamalo ng bakal; at ang kaniyang anak ay inagaw at dinala sa Diyos, at sa kaniyang trono. Pahayag 12:1-5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

Ang babae sa Apocalipsis labindalawa ay sagisag ng hinirang na bayan ng Diyos sa buong kasaysayan. Ang labindalawang lipi ng sinaunang literal na Israel ay kumakatawan sa pasimula ng hinirang na bayang tipan ng Diyos. Ang labindalawang lipi ay nagsisilbing tipo ng katapusan ng sinaunang literal na Israel, nang piliin ni Cristo ang labindalawang alagad. Ang labindalawang alagad na iyon, sa katapusan ng sinaunang literal na Israel, ay sila ring labindalawang apostol sa pasimula ng makabagong espirituwal na Israel. Dalawang saksi sa pasimula at isang saksi sa katapusan ay nagsasanib upang magtatag ng tatlong saksi na kumikilala sa isandaang apatnapu't apat na libo bilang katapusan ng makabagong espirituwal na Israel.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang sagisag din na itinakwil ng kanilang mga kapatid. Sila ang sagisag na siyang libis ng mga butong tuyo at patay na nakahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod na Sodoma at Egipto, at pinaslang ng hayop na umahon mula sa abismo. Sila ang sagisag, na siyang mga bato ng korona, na suot ng babae sa kaniyang ulo.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> At ililigtas sila ng Panginoon nilang Diyos sa araw na yaon, gaya ng kawan ng kaniyang bayan; sapagkat sila’y magiging gaya ng mga batong hiyas ng isang putong, na itataas na parang watawat sa ibabaw ng kaniyang lupain. Zacarias 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Ang watawat, na siyang isandaan at apatnapu't apat na libo, ay mga bato, gaya rin ni Cristo.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> At uminom silang lahat ng iisang espirituwal na inumin; sapagkat uminom sila mula sa batong espirituwal na sumunod sa kanila; at ang batong iyon ay si Cristo. 1 Corinto 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Si Cristo ang nagsisilbing tipo ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at sumasang-ayon si Pedro kay Pablo na si Cristo ang “batong buhay” na tinanggihan, at itinukoy din ni Pedro na ang bayan ng Diyos ay “mga batong buhay.”

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Na sa kaniya kayo’y lumalapit—sa batong buhay na tunay na itinakwil ng mga tao, ngunit hinirang ng Diyos at mahalaga—kayo rin naman, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong isang bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. 1 Pedro 2:4, 5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay hindi lamang ang mga batong hiyas sa korona ng babae; sila ang mismong korona.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Alang-alang sa Sion ay hindi ako tatahimik, at alang-alang sa Jerusalem ay hindi ako magpapahinga, hanggang sa ang kaniyang katuwiran ay sumikat na parang liwanag, at ang kaniyang kaligtasan ay tulad ng ilawang nagniningas. At makikita ng mga bansa ang iyong katuwiran, at ng lahat ng hari ang iyong kaluwalhatian; at tatawagin ka sa isang bagong pangalan, na itatawag ng bibig ng Panginoon. Gayundin, ikaw ay magiging isang putong ng kaluwalhatian sa kamay ng Panginoon, at isang pangharing diyadema sa kamay ng iyong Diyos. Isaias 62:1-3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Si Kristo ang tipo ng isandaang apatnapu't apat na libo. Siya ang Bato, at sila ay mga "bato." Sila ay isang "putong ng kaluwalhatian sa kamay ng Panginoon," at si Kristo ang putong ng kaluwalhatian.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> Sa araw na yaon, ang Panginoon ng mga hukbo ay magiging putong ng kaluwalhatian at diadema ng kagandahan sa nalabi ng kaniyang bayan, at magiging espiritu ng kahatulan sa nakaluklok sa paghatol, at kalakasan sa mga nagbabalik ng pagbabaka hanggang sa pintuang-bayan. Isaias 28:5, 6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

Sa pagsasaalang-alang sa bilang na labindalawa sa konteksto ng pasimula at wakas, ang babae ay sumasagisag sa hinirang na bayang nasa tipan mula sa sinaunang Israel sa Bundok Sinai, hanggang sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sila ay itinulad kay Cristo bilang mga tipo, at ang Kaniyang kapanganakan ay inilarawan bilang tipo ng muling pagkabuhay ng mga patay na tuyong buto mula sa lansangan kung saan sila pinaslang noong Hulyo 18, 2020. Ang dalawang-hakbang na prosesong napakalinaw na tinutukoy sa Ezekiel 37, na muling nagbibigay-buhay sa dalawang propetang iyon, ay ‘unang binanggit’ sa paglalang kay Adan.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Si Adan ay nilalang sa dalawang yugto. Una, siya ay hinubog, pagkatapos ay hiningahan siya ni Cristo ng hininga ng buhay, gaya ng hininga mula sa apat na hangin sa Aklat ni Ezekiel na nagbigay-buhay sa mga tuyong buto. Si Adan ay nilalang bilang isang ganap na may-gulang na lalaki, ngunit ang kaniyang paglalang ay, gayunman, ang kaniyang kapanganakan. Ang isandaan at apatnapu't apat na libo ay isinisilang pagkaraan ng tatlo't kalahating sagisag na araw ng pagkakahandusay na patay sa lansangang dumaraan sa lambak ng kamatayan. Ang isandaan at apatnapu't apat na libo ay isinisilang ng babae na nagluwal sa "batang lalaki" na nakatakdang mamuno na may pamalong bakal. Bilang sagisag ng Iglesya sa buong kasaysayan, ang babae sa Apocalipsis labindalawa ay kumakatawan sa gayunding simbolismo ng "bundok" sa Daniel dalawa.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Ang gayunding linya ng propesiya na matatagpuan sa aklat ni Daniel ay ipinagpapatuloy sa Aklat ng Apocalipsis. Ang bato ni Daniel, na inihiwalay mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, ay ang "mga batong buhay" ni Pedro, na "ay itinatayo bilang isang espirituwal na sambahayan, isang banal na pagkasaserdote," at ang bato ni Daniel ay kumakatawan din sa isandaang apatnapu't apat na libo. Ang bundok ay ang Iglesya ng Diyos sa buong kasaysayan.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> At sa mga araw ng mga haring ito ay magtatatag ang Diyos ng langit ng isang kaharian na kailanman ay hindi mawawasak; at ang kahariang yaon ay hindi maiiwan sa ibang bayan, kundi dudurugin at lilipulin nito ang lahat ng mga kahariang ito, at mananatili magpakailanman. Yamang nakita mo na ang bato ay nahugot mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, at dinurog nito ang bakal, ang tanso, ang luwad, ang pilak, at ang ginto; ipinakilala ng Dakilang Diyos sa hari kung ano ang mangyayari pagkaraan nito; at ang panaginip ay tunay, at ang kahulugan nito ay tiyak. Daniel 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

Ang mensaheng Sigaw sa Hatinggabi ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay isinasagisag din bilang Huling Ulan, at sa panahon ng Huling Ulan itinatatag ng Diyos ang kahariang kinakatawan ng bato ni Daniel.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa oras na pakawalan ng apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi ang mga gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya. Tutulungan tayo ni Cristo. Lahat ay maaaring maging mga magtatagumpay sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang buong langit ay interesado sa gawain. Interesado ang mga anghel.” Spalding at Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

Ang apat na hangin ng Islam ay pinakakawalan sa batas sa Linggo, at saka itatatag ni Cristo ang Kanyang kaharian. Ito ay nagaganap sa mga araw ng mga espirituwal na kaharian sa ikalawang kabanata ni Daniel. Ang huling apat na espirituwal na kaharian sa panaginip ni Nebukadnezar ay tinipuhan ng unang apat na literal na kaharian. Ang literal na Babilonia, Medo-Persya, Gresya, at Roma ay kumakatawan sa espirituwal na Babilonia, Medo-Persya, Gresya, at Roma.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Ang Babilonyang espirituwal ang ulong yari sa ginto, na tumanggap ng nakamamatay na sugat noong 1798, gaya ng inilalarawan ng pansamantalang pag-aalis kay Nebukadnezar sa kapangyarihan sa loob ng “pitong panahon.” Kapag ang tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta ay bumuo ng ikawalong kaharian, na galing din sa pito, ito ay bubuuin ng lahat ng mga espirituwal na kaharian na kinakatawan sa larawan ni Nebukadnezar sa ikalawang kabanata. Ang kapapahang patay at ang kapapahang muling nabuhay ang espirituwal na ulong yari sa ginto sa pasimula at sa wakas ng apat na espirituwal na kaharian ng larawan. Ang Estados Unidos, bilang ikalawa sa apat na kaharian, ay kinakatawan bilang espirituwal na Medo-Persia. Ang Mga Nagkakaisang Bansa, bilang ikatlo sa apat na kaharian, ay kinakatawan bilang espirituwal na Gresya, at magkakasama, bumubuo silang lahat ng tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta upang itatag ang ikawalong kaharian, na galing din sa pito. Ang kapapahan ang Anticristo at nagtatangkang pekein si Cristo. Sa ganitong diwa, sa huling apat na espirituwal na kaharian, ang kapapahan ang una at ang huli.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

Ang batong tinibag mula sa bundok ay nagiging isang kahariang pumupuno sa buong lupa, at ito’y itinataas bilang isang estandarte sa “mga araw ng mga haring ito,” sapagkat ang lahat ng mga espirituwal na kaharian ng larawan ay aktibong kinakatawan sa “mga huling araw.” Ang pagtaas ng estandarte, na siyang pagtatatag ng kaharian ni Cristo, ay nagaganap kapag pinakakawalan ang apat na hangin ng Islam, at ang huling ulan ay ibinubuhos nang walang sukat sa panahon ng Batas ng Linggo.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

Ang batong tinibag mula sa bundok ay dudurugin sa pira-piraso ang lahat ng mga kahariang espirituwal ng daigdig, na kinakatawan ng “bakal, tanso, luwad, pilak, at ginto.” Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kumakatawan kay Cristo, na sa Apocalipsis labindalawa ay ang “sanggol na lalaki,” na ang kapanganakan ay sumagisag sa kapanganakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang “sanggol na lalaki” ay “maghahari sa lahat ng mga bansa na may pamalong bakal.” Sa pamalong iyon, dudurugin niya ang mga bansa.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Sasaysayin ko ang pasiya: sinabi ng Panginoon sa akin, “Ikaw ay Anak ko; sa araw na ito ay ipinanganak kita.” Humingi ka sa akin, at ibibigay ko sa iyo ang mga bansa bilang iyong mana, at ang mga dulo ng lupa bilang iyong pag-aari. Sila’y dudurugin mo ng pamalong bakal; babasagin mo sila na gaya ng sisidlang luwad ng magpapalayok. Awit 2:7-9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

Ang Anak ng Diyos ay ipinanganak ng Ama. Marami ang kumukuha ng katotohanang ito at binabaluktot ito sa kanilang sariling kapahamakan. Ang "ipinanganak" ay nangangahulugang magsilang, ngunit alam natin na kailanma’y walang panahong hindi umiiral si Cristo.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> "'Ngayo'y hayagang nagsasalita ang Espiritu, na sa mga huling panahon ay may ilan na tatalikod sa pananampalataya, na magbibigay-pansin sa mga espiritung mapanukso at sa mga katuruan ng mga demonyo; na nagsasalita ng mga kasinungalingan sa pagkukunwari; na ang kanilang budhi ay napaso ng mainit na bakal.' Bago ang mga huling kaganapan ng gawain ng apostasya, magkakaroon ng kalituhan sa pananampalataya. Hindi magiging malinaw at tiyak ang mga kaisipan hinggil sa hiwaga ng Diyos. Isang katotohanan pagkatapos ng isa pa ay babaluktutin. 'At walang pagtatalo, dakila ang hiwaga ng kabanalan: Ang Diyos ay nahayag sa laman, inaring-ganap sa Espiritu, nakita ng mga anghel, ipinangaral sa mga Hentil, pinaniwalaan sa sanlibutan, iniakyat sa kaluwalhatian.' Marami ang nagtatatwa sa naunang pag-iral ni Cristo, at dahil dito'y itinatatwa ang kaniyang pagka-Diyos; hindi nila siya tinatanggap bilang personal na Tagapagligtas. Ito ay isang ganap na pagtanggi kay Cristo. Siya ang bugtong na Anak ng Diyos, na kaisa ng Ama mula pa sa pasimula. Sa pamamagitan niya ay nilikha ang mga daigdig. Signs of the Times, Mayo 28, 1894."

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Kapag si Kristo ay kinikilala bilang ang “ipinanganak” ng Ama, tinutukoy nito ang isang katotohanang nauukol kay Kristo—isang katotohanang nawawasak kung ipipilit na ilapat ito sa huwaran ng makataong pagiging magulang. Hindi natin maaaring suriin ang Diyos batay sa ating makataong pananaw. Maisusuri lamang natin ang Diyos ayon sa kung paano Niya inilalahad sa atin ang Kaniyang sariling pagsusuri sa Kaniyang sarili.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> Talikdan ng masama ang kaniyang daan, at ng taong di-matuwid ang kaniyang mga pag-iisip; at manumbalik siya sa Panginoon, at siya’y kaaawaan Niya; at sa ating Diyos, sapagkat Siya’y saganang magpapatawad. Sapagkat ang aking mga pag-iisip ay hindi ang inyong mga pag-iisip, ni ang inyong mga daan ay hindi ang aking mga daan, wika ng Panginoon. Sapagkat kung paanong ang langit ay mas mataas kaysa sa lupa, gayon ang aking mga daan ay mas mataas kaysa sa inyong mga daan, at ang aking mga pag-iisip kaysa sa inyong mga pag-iisip. Isaias 55:7-9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Ang pagbabaluktot sa salitang "begotten" upang tukuyin na nagkaroon ng isang panahon na ipinanganak ng Ama si Cristo ay ang "magbigay-pansin sa mga espiritu ng panlilinlang, at sa mga aral ng mga demonyo." Para sa layunin ng ating kasalukuyang pag-aaral, tinutukoy ko lamang na ang babae sa Apocalipsis labindalawa ay magsisilang ng "lalaking sanggol" na maghahari sa mga bansa sa pamamagitan ng isang pamalong bakal. Ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay maghahari rin sa mga bansa sa pamamagitan ng isang pamalong bakal.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

Ang Iglesia ng Tiatira ay magbabalik kapag gumaling ang nakamamatay na sugat ng kapapahan sa panahon ng batas sa Linggo. Sa kasaysayang yaon, ang pangakong ibinigay sa bayan ng Diyos ay na ang mga magtatagumpay ay maghahari sa "mga bansa" sa pamamagitan ng "isang pamalong bakal."

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> At ang magtagumpay, at isinasagawa ang aking mga gawa hanggang sa wakas, sa kaniya ibibigay ko ang kapamahalaan sa mga bansa; at siya’y maghahari sa kanila na may pamalong bakal; gaya ng mga sisidlan ng magpapalayok ay babasagin silang pira-piraso; gaya ng tinanggap ko mula sa aking Ama. Apocalipsis 2:26, 27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Ang bayan ng Diyos na nasa pangwakas na pagpapamalas ng Iglesia sa Tiatira ay ang isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang babae sa pasimula ay nagluwal kay Cristo, at sa wakas ay nagluluwal siya ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, na sumusunod sa Kordero.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> At umawit sila ng animo’y isang bagong awit sa harap ng trono, at sa harap ng apat na hayop, at ng mga matanda: at walang makatututo ng awit na iyon kundi ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na tinubos mula sa lupa. Ito ang mga hindi nadumhan sa mga babae; sapagkat sila’y mga birhen. Ito ang mga sumusunod sa Kordero saan man siya pumaroon. Ang mga ito ay tinubos mula sa mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. Apocalipsis 14:3, 4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Si Cristo ay ipinanganak na "una", at ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay sumusunod sa Kordero, kaya sila ay ipinanganak na "huli". Si Cristo ay "inagaw paakyat sa Diyos", gaya rin ng dalawang saksi sa Apocalipsis labing-isa. Ang dalawa niyang anak ay umaakyat sa Ama.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> At siya’y nagsilang ng isang anak na lalaki, na nakatakdang maghari sa lahat ng mga bansa sa pamalong bakal; at ang kaniyang anak ay inagaw paakyat sa Diyos at sa kaniyang luklukan. Pahayag 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Si Cristo, bilang ang Panginoon ng mga Hukbo, ay Siya ring "bahagi ni Jacob," at ang Israel ay "ang tungkod ng Kanyang mana," at ang Israel ay gayon din ang Kanyang "palakol na pandigma" at Kanyang "mga kasangkapan sa pakikipagdigma" na Kanyang ginagamit upang "pagwawatak-watakin ang mga bansa."

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Ang bahagi ni Jacob ay hindi tulad nila; sapagkat siya ang humuhubog ng lahat ng mga bagay; at ang Israel ang pamalo ng kaniyang mana; Panginoon ng mga hukbo ang kaniyang pangalan. Ikaw ang aking palakol pandigma at mga sandata ng digmaan: sapagkat sa pamamagitan mo ay babasagin ko ang mga bansa, at sa pamamagitan mo ay wawasakin ko ang mga kaharian. Jeremias 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Si Cristo at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kapwa namumuno at dinudurog sa pira-piraso ang mga bansa sa pamalong bakal. Si Cristo ang "bahagi ni Jacob," ngunit gayundin naman ang Kanyang bayan.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Sapagkat ang bahagi ng Panginoon ay ang kaniyang bayan; si Jacob ang kapalaran ng kaniyang mana. Deuteronomio 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

Ang batong nahugot mula sa bundok, na kumakatawan sa Iglesia ng Diyos, ay ang pangwakas na pagpapakita ng Kanyang Iglesia na pumupuno sa daigdig ng Kanyang kaluwalhatian, at sila ay ginagamit bilang palakol na pandigma ng Diyos upang hampasin ang mga paa ng larawan at gawing “ipa ng mga giikan sa tag-araw” ang mga kahariang iyon. Ang mga kahariang iyon ay tinatangay ng hangin.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Nang magkagayo’y ang bakal, ang putik, ang tanso, ang pilak, at ang ginto ay sabay-sabay na nagkadurog-durog, at naging tulad ng ipa sa mga giikan sa tag-araw; at tinangay sila ng hangin, anupa’t walang dakong masumpungan para sa kanila: at ang batong tumama sa larawan ay naging isang malaking bundok, at pinuno ang buong lupa. Daniel 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Nararapat na ilagay ang simbolismo ng babae sa konteksto ng watawat na itinataas sa langit, sapagkat tinutukoy ng Apocalipsis kabanata labindalawa ang pasimula ng isang digmaan sa pagitan ni Cristo at ni Satanas na nagsimula sa langit, at sa gayon ay tinutukoy nito ang isang digmaan sa langit na nagpapakilala sa wakas ng dakilang tunggalian sa pagitan ni Cristo at ni Satanas. Ipinakikita ng Apocalipsis kabanata labindalawa at labintatlo ang pangwakas na digmaan ng dakilang tunggalian, at ginagawa nila ito sa pamamagitan ng paglalarawan sa mga kinatawan ni Satanas at sa isandaan at apatnapu’t apat na libo na nakikipagbaka sa kalangitan.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

Sa susunod na artikulo, magpapatuloy tayo sa pagtalakay sa digmaan sa langit sa "mga huling araw," na inihuhuwaran ng digmaan sa langit na nagsimula sa pasimula.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> At nakita ko ang isa pang halimaw na umaahon mula sa lupa; at mayroon itong dalawang sungay na gaya ng isang kordero, at nagsasalita na gaya ng isang dragon. At isinasagawa niya sa harapan ng unang halimaw ang lahat ng kapangyarihan ng unang halimaw, at pinasasamba niya ang mga naninirahan sa daigdig sa unang halimaw, na ang sugat na nakamamatay ay napagaling. At gumagawa siya ng mga dakilang tanda, anupa’t nagpapababa siya ng apoy mula sa langit patungo sa lupa sa paningin ng mga tao, at nililinlang niya ang mga naninirahan sa daigdig sa pamamagitan ng mga himalang ipinagkaloob sa kanyang gawin sa harapan ng halimaw; na sinasabi sa mga naninirahan sa daigdig na gumawa sila ng isang larawan ng halimaw, na nasugatan ng tabak at nabuhay. At ipinagkaloob sa kanya ang kapangyarihang bigyan ng buhay ang larawan ng halimaw, upang ang larawan ng halimaw ay makapagsalita, at maging sanhi na ang lahat ng hindi sasamba sa larawan ng halimaw ay ipapatay. At pinasasailalim niya ang lahat, maliit at dakila, mayaman at dukha, malaya at alipin, upang tumanggap ng isang tatak sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at upang walang sinuman ang makabili o makapagbili, maliban yaong may tatak, o ang pangalan ng halimaw, o ang bilang ng kanyang pangalan. Narito ang karunungan. Ang may unawa ay bilangin ang bilang ng halimaw, sapagkat ito ay bilang ng isang tao; at ang bilang niya ay anim na raang animnapu’t anim. Pahayag 13:11-18.

Back to Articles