Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Apatnapu

The Last Promise: Unveiling the Role of Elijah Before the Day of the Lord

Ang Huling Pangako: Pagbubunyag ng Gampanin ni Elias Bago ang Araw ng Panginoon

Author

Jeff Pippenger

Published

March 16, 2024

Formats

PDF
Word

The last promise of the Old Testament is that before the great and terrible day of the Lord, Elijah would come.

Ang huling pangako ng Lumang Tipan ay na bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, darating si Elias.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–5.

> Alalahanin ninyo ang kautusan ni Moises na aking lingkod, na iniutos ko sa kaniya sa Horeb ukol sa buong Israel, kasama ang mga palatuntunan at mga kahatulan. Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakila-kilabot na araw ng Panginoon: At kanyang ibabalik ang puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at saktan ang lupa ng sumpa. Malakias 4:4-5.

The Elijah that comes in advance of “the great and dreadful day of the Lord,” is an individual messenger, and also the movement associated with the message the messenger proclaims. The Elijah that is sent is therefore the one hundred and forty-four thousand who do not taste death, just as Enoch and Elijah represent. They are those who are lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Ang Elias na dumarating bago ang “dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon” ay isang indibiduwal na sugo, at gayundin ang kilusang kaugnay ng mensaheng ipinapahayag ng sugo. Kaya’t ang Elias na sinusugo ay ang isandaan at apatnapu’t apat na libo na hindi matitikman ang kamatayan, gaya ng isinasagisag nina Enoc at Elias. Sila ang mga itataas bilang isang estandarte sa pagdating ng nalalapit na batas sa Linggo.

The last day Elijah was also represented by John the Baptist, but John did not represent the one hundred and forty-four thousand. He represented those who join the movement and accept the message of the last day messenger, who are then murdered by the papacy in the hour of the Sunday law crisis that begins at the soon coming Sunday law and ends when Michael stands up and the papacy comes to its end with none to help.

Ang Elias ng huling araw ay kinatawan din ni Juan Bautista, ngunit hindi kinatawan ni Juan ang isandaan apatnapu’t apat na libo. Kinatawan niya yaong mga sumasanib sa kilusan at tumatanggap ng mensahe ng sugo ng huling araw, na pagkatapos ay pinapaslang sila ng pagkapapado sa oras ng krisis ng batas ng Linggo na nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo at nagwawakas kapag si Miguel ay tumindig at ang pagkapapado ay dumarating sa kaniyang wakas, na walang sinumang tutulong.

Elijah is represented on Mount Carmel and John is represented in Herod’s banquet hall. Those two historical witnesses identify the two groups of God’s last day people represented in Revelation chapter seven. The one hundred and forty-four thousand and the great multitude align with Mount Carmel and Herod’s birthday party. Those two prophetic lines provide a sound point of reference to carefully identify the elements of the eighth head, that is of the seven heads in Revelation seventeen, with enough prophetic detail to clarify how and why the last president, which is the eighth president that is of the seven, becomes the great dictator of the United States in the last movements of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Si Elias ay inilalarawan sa Bundok Karmelo at si Juan ay inilalarawan sa bulwagan ng piging ni Herodes. Ang dalawang makasaysayang saksing iyon ay tumutukoy sa dalawang pangkat ng bayan ng Diyos sa mga huling araw na inilalarawan sa Pahayag kabanata pito. Ang isandaan apatnapu’t apat na libo at ang dakilang karamihan ay tumutugma sa Bundok Karmelo at sa piging sa kaarawan ni Herodes. Ang dalawang linyang propetiko na ito ay nagbibigay ng matibay na punto ng sanggunian upang maingat na matukoy ang mga elemento ng ikawalong ulo—yaong “sa pito”—ng pitong ulo sa Pahayag kabanata labimpito, na may sapat na detalye ng propesiya upang liwanagin kung paano at bakit ang huling pangulo—na siyang ikawalong pangulong “sa pito”—ay nagiging dakilang diktador ng Estados Unidos sa mga panghuling paggalaw ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya.

At the Sunday law the threefold union is accomplished.

Sa batas sa Linggo, naisakatuparan ang tatluhang pagkakaisa.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng Papasiya, na isang paglabag sa kautusan ng Diyos, lubusang ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang abutin ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag iniabot niya ito sa ibayo ng kalaliman upang makipagkamay sa Espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat prinsipyo ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatadhana para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at panlilinlang ng Papasiya, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kahima-himalang paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas. Testimonies, tomo 5, 451.

Yet in this illustration there is a sequence, and that sequence is a subject of the inspired word. It is an event that happens at the decree, which in one sense is a singular event, but it is actually a very careful sequence of events. At the “decree” the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, which means that it is there that the seventh kingdom begins, but the seventh kingdom agrees to give their kingdom unto the beast. When the false prophet is defeated, the dragon takes its position, and immediately gives half its kingdom to the beast.

Gayunman, sa paglalarawang ito ay may isang pagkakasunod-sunod, at ang pagkakasunod-sunod na iyon ay isang paksa ng kinasihang salita. Ito ay isang pangyayaring nagaganap sa “dekreto”; sa isang banda, ito’y iisang pangyayari, ngunit sa katotohanan ay isang napakaingat na pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari. Sa “dekreto” humihinto ang Estados Unidos sa pagiging ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, na ang ibig sabihin, doon nagsisimula ang ikapitong kaharian; ngunit ang ikapitong kaharian ay sumasang-ayon na ipagkaloob ang kanilang kaharian sa hayop. Kapag natalo ang bulaang propeta, ang dragon ay tumatayo sa kaniyang posisyon, at kaagad na ibinibigay ang kalahati ng kaniyang kaharian sa hayop.

At Mount Carmel, there were four hundred and fifty prophets of Baal, and there four hundred prophets of the grove who were in Samaria eating at Jezebel’s table.

Sa Bundok ng Carmelo, may apat na raan at limampung mga propeta ni Baal, at may apat na raan na mga propeta ng gubat na nasa Samaria at kumakain sa dulang ni Jezebel.

> Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:19.

> Ngayon nga, magsugo ka, at ipagtipon mo sa akin ang buong Israel sa bundok ng Carmelo, at pati ang mga propeta ni Baal na apat na raan at limampu, at ang mga propeta ng mga kakahuyan na apat na raan, na kumakain sa dulang ni Jezebel. 1 Hari 18:19.

Elijah identifies the confrontation at Mount Carmel as a controversy, not only the question of who was the true God, but also that it was a controversy over who was the true prophet.

Tinukoy ni Elias ang paghaharap sa Bundok Karmelo bilang isang kontrobersiya—hindi lamang hinggil sa kung sino ang tunay na Diyos, kundi hinggil din sa kung sino ang tunay na propeta.

> Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:22.

> Nang magkagayo’y sinabi ni Elias sa bayan, Ako, ako nga lamang, ang natitirang propeta ng Panginoon; ngunit ang mga propeta ni Baal ay apat na raan at limampung lalaki. 1 Mga Hari 18:22.

When Elijah’s offering was consumed by the fire that came down out of heaven, he then slew the four hundred and fifty prophets of Baal with his own hands.

Nang lamunin ng apoy na bumaba mula sa langit ang handog ni Elias, saka niya pinatay sa pamamagitan ng kaniyang sariling kamay ang apat na raan at limampung propeta ni Baal.

> And Elijah said unto them, Take the prophets of Baal; let not one of them escape. And they took them: and Elijah brought them down to the brook Kishon, and slew them there. 1 Kings 18:40.

> At sinabi ni Elias sa kanila, Hulihin ninyo ang mga propeta ni Baal; huwag kayong magpahintulot na makatakas ang sinuman sa kanila. At kanilang hinuli sila; at ibinaba sila ni Elias sa batis ng Kishon, at pinatay sila roon. 1 Mga Hari 18:40.

Baal was a false masculine deity, and the four hundred prophets of the grove, who were still with Jezebel, eating at her table in the city of Samaria were the prophets of the female deity, Ashtaroth. The female deity survived Elijah’s slaughter of the prophets of Mount Carmel.

Si Baal ay isang huwad na lalaking diyos, at ang apatnaraang propeta ng kakahuyan, na nanatiling kasama pa ni Jezebel at kumakain sa kaniyang hapag sa lungsod ng Samaria, ay mga propeta ng diyosang si Ashtaroth. Ang diyosang si Ashtaroth ay nakaligtas sa pagpapatay ni Elijah sa mga propeta sa Bundok Carmel.

> “The people upon the mountain prostrate themselves in terror and awe before the unseen God. They cannot look upon the bright, consuming fire sent from Heaven. They fear that they will be consumed in their apostasy and sins. They cry out with one voice, which resounds over the mountain, and echoes to the plains below them with terrible distinctness, ‘The Lord, he is the God; the Lord, he is the God.’ Israel is at last aroused and undeceived. They see their sin and how greatly they have dishonored God. Their anger is aroused against the prophets of Baal. With fearful terror, Ahab and Baal’s priests witnessed the wonderful exhibition of Jehovah’s power. Again is heard, in startling words of command, the voice of Elijah to the people, ‘Take the prophets of Baal; let not one of them escape.’ And the people were ready to obey the word of Elijah. They seized the false prophets who had deluded them, and brought them to the brook Kishon, and there Elijah, with his own hand, slew these idolatrous priests.” Review and Herald, October 7, 1873.

> Ang mga tao sa bundok ay nagpatirapa sa sindak at panggigilalas sa harap ng Diyos na di-nakikita. Hindi nila matitigan ang maningning, tumutupok na apoy na ipinadala mula sa Langit. Natatakot sila na sila'y matutupok dahil sa kanilang apostasya at mga kasalanan. Sumigaw sila nang iisang tinig, na umalingawngaw sa kabuuan ng bundok, at ang alingawngaw nito, na may kakila-kilabot na linaw, ay umabot hanggang sa mga kapatagan sa ibaba nila, 'Ang Panginoon, siya ang Diyos; ang Panginoon, siya ang Diyos.' Sa wakas ay nagising ang Israel at hindi na nalilinlang. Nakita nila ang kanilang kasalanan at kung gaano nila lubhang nilapastangan ang Diyos. Nag-alab ang kanilang poot laban sa mga propeta ni Baal. Sa nakapangingilabot na sindak, nasaksihan nina Ahab at ng mga pari ni Baal ang kamangha-manghang pagpapamalas ng kapangyarihan ni Jehova. Muling narinig, sa mga nakagugulat na salitang nag-utos, ang tinig ni Elias sa bayan, 'Dakpin ninyo ang mga propeta ni Baal; huwag ninyong hayaang makatakas ang isa man sa kanila.' At handa ang bayan na sundin ang salita ni Elias. Dinakip nila ang mga bulaang propeta na luminlang sa kanila, at dinala nila ang mga ito sa batis ng Kishon, at doon si Elias, sa kaniyang sariling kamay, ay pinatay ang mga paring sumasamba sa diyus-diyosan. Review and Herald, Oktubre 7, 1873.

Mount Carmel typifies the soon-coming Sunday law in the United States. It is then that the ensign of the one hundred and forty-four thousand (typified by Elijah), is lifted up. It is there that the genuine Protestant horn is distinctly manifested in contrast with the counterfeit Protestant horn, who is in Samaria, eating Jezebel’s diet. It is there that the Republican horn that had become the horn of both church and state leading up to Mount Carmel comes to its end as the sixth kingdom of Bible prophecy. What remains then is Ahab, and his tenfold nation, and Jezebel, who has been hiding in Samaria, while she dines with apostate Protestants. The sixth kingdom is finished, and the rain then comes without measure.

Ang Bundok Karmelo ay sumasagisag sa malapit nang darating na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Doon itinataas ang watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo (na sinasagisag ni Elias). Doon malinaw na nahahayag ang tunay na Protestanteng sungay, na taliwas sa huwad na Protestanteng sungay na nasa Samaria at kumakain ng pagkain ni Jezebel. Doon nagwawakas ang Republikanong sungay na naging sungay kapwa ng iglesia at ng estado sa paghahantong sa Bundok Karmelo, bilang ang ikaanim na kaharian ng hula sa Bibliya. Ang nananatili kung gayon ay si Ahab, at ang kaniyang sampung-bahaging bansa, at si Jezebel, na nagkukubli sa Samaria, habang siya’y nakikipagpiging kasama ng mga Protestanteng tumalikod. Natapos na ang ikaanim na kaharian, at ang ulan ay dumarating nang walang takal.

At Herod’s birthday party, Elijah, represented by John the Baptist is in the Roman prison awaiting deliverance or death. There are no prophets of Baal to accomplish the dance of deception, just Salome, Jezebel’s daughter. Herod and his royal friends are drunk with the wine of Babylon, for his birthday also represents the Sunday law, and all nations began to drink the wine of Babylon on September 11, 2001, well before the soon coming Sunday law.

Sa piging ng kaarawan ni Herodes, si Elias, na kinakatawan ni Juan na Tagapagbautista, ay nasa bilangguang Romano, naghihintay ng pagliligtas o kamatayan. Walang mga propeta ni Baal upang isagawa ang sayaw ng panlilinlang, kundi si Salome lamang, ang anak ni Jezebel. Si Herodes at ang kaniyang mga kaibigang maharlika ay lasing sa alak ng Babilonya, sapagkat ang kaniyang kaarawan ay kumakatawan din sa Batas ng Linggo, at ang lahat ng mga bansa ay nagsimulang uminom ng alak ng Babilonya noong Setyembre 11, 2001, matagal bago sumapit ang nalalapit na Batas ng Linggo.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kulungan ng bawat maruming espiritu, at hawla ng bawat di-malinis at kasuklam-suklam na ibon. Sapagkat ang lahat ng mga bansa ay uminom ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid, at ang mga hari sa lupa ay nakiapid sa kaniya, at ang mga mangangalakal sa lupa ay nagyaman sa pamamagitan ng kasaganaan ng kaniyang mga kalayawan. Apocalipsis 18:1-3.

These three verses were fulfilled when the great buildings of New York, the twin towers were thrown down by a touch of God.

Ang tatlong talatang ito ay natupad nang ang malalaking gusali ng New York, ang kambal na tore, ay ibinagsak sa isang dampi ng Diyos.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The soon coming Sunday law is represented by the second voice of Revelation chapter eighteen, and it represents Ahab’s Mount Carmel, and Herod’s birthday party. Herodias, who is also Jezebel, is not present at Herod’s drunken party, just as Jezebel was absent from Mount Carmel. Until the Sunday law, she has been forgotten during the seventy symbolic years of the reign of the earth beast, the sixth kingdom of Bible prophecy. When Jezebel received her deadly wound in 1798 and 1799, the sixth kingdom (the United States) began its term as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the sixth kingdom ends, she then returns and begins to sing her songs and commits fornication with all the nations on earth.

Ang nalalapit na batas ng Linggo ay kinakatawan ng ikalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labing-walo, at ito’y kumakatawan sa Bundok Carmel ni Ahab at sa piging sa kaarawan ni Herodes. Si Herodias, na siya ring Jezebel, ay hindi naroroon sa piging sa kaarawan ni Herodes na puspos ng paglalasing, gaya ng pagkawala ni Jezebel sa Bundok Carmel. Hanggang sa pagdating ng batas ng Linggo, si Jezebel ay nalimutan sa loob ng pitumpung simbolikong taon ng paghahari ng halimaw na mula sa lupa, ang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia. Nang matanggap ni Jezebel ang kanyang nakamamatay na sugat noong 1798 at 1799, sinimulan ng ikaanim na kaharian (ang Estados Unidos) ang panahon nito bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia. Kapag nagwakas ang ikaanim na kaharian, siya’y babalik at magsisimulang umawit ng kanyang mga awit at makikiapid sa lahat ng mga bansa sa lupa.

Her songs of fornication and wine was prophetically initiated on September 11, 2001, but that was simply the period of preparation, as had been represented by the thirty years from 508, unto 538, the first time she took the throne. Up until the Sunday law, when the sixth kingdom is slain by the hands of Elijah, she has been hidden in Samaria. At that point John the Baptist is being held in her prison, awaiting either deliverance or death.

Ang kanyang mga awit ng pakikiapid at ng alak ay makahulang pinasimulan noong Setyembre 11, 2001, ngunit iyon ay isa lamang panahon ng paghahanda, gaya ng isinagisag ng tatlumpung taon mula 508 hanggang 538, na siyang unang pagkakataon ng kanyang pag-upo sa trono. Hanggang sa batas ng Linggo, kung kailan ang ikaanim na kaharian ay mapapatay sa pamamagitan ng mga kamay ni Elias, siya ay nananatiling nakatago sa Samaria. Sa puntong iyon, si Juan Bautista ay nakakulong sa kanyang bilangguan, naghihintay alinman ng pagliligtas o ng kamatayan.

Herod and his noble friends were drunk with the wine of Babylon, when Salome, the daughter of Herodias (Jezebel), performed her highly seductive dance, and Herod manifests his lustful and incestual desires. He is fully captivated by his step-daughters’ sexual overtures, and offers her up to half his kingdom.

Si Herodes at ang kaniyang mga maharlikang kaibigan ay nalasing sa alak ng Babilonia, nang si Salome, ang anak na babae ni Herodias (Jezebel), ay itinanghal ang kaniyang lubhang mapanuksong sayaw, at ipinamalas ni Herodes ang kaniyang mga pagnanasang mahalay at insestuwal. Lubos siyang nabihag ng paanyayang seksuwal ng anak ng kaniyang asawa, at inalok siya ng hanggang kalahati ng kaniyang kaharian.

> And when a convenient day was come, that Herod on his birthday made a supper to his lords, high captains, and chief estates of Galilee; And when the daughter of the said Herodias came in, and danced, and pleased Herod and them that sat with him, the king said unto the damsel, Ask of me whatsoever thou wilt, and I will give it thee. And he sware unto her, Whatsoever thou shalt ask of me, I will give it thee, unto the half of my kingdom. And she went forth, and said unto her mother, What shall I ask? And she said, The head of John the Baptist. And she came in straightway with haste unto the king, and asked, saying, I will that thou give me by and by in a charger the head of John the Baptist. And the king was exceeding sorry; yet for his oath’s sake, and for their sakes which sat with him, he would not reject her. And immediately the king sent an executioner, and commanded his head to be brought: and he went and beheaded him in the prison, And brought his head in a charger, and gave it to the damsel: and the damsel gave it to her mother. Mark 6:21–28.

> At nang sumapit ang kaukulang araw, na si Herodes sa kanyang kaarawan ay nagdaos ng isang hapunan para sa kanyang mga mahal na tao, mga matataas na pinuno ng hukbo, at mga pangunahing tao ng Galilea; At nang pumasok ang anak ng nasabing Herodias at sumayaw, at nakalugod kay Herodes at sa mga kasalo niya, sinabi ng hari sa dalaga, Humingi ka sa akin ng anumang nais mo, at ibibigay ko sa iyo. At siya’y sumumpa sa kanya, Anuman ang hingin mo sa akin, ibibigay ko sa iyo, hanggang sa kalahati ng aking kaharian. At siya’y lumabas at sinabi sa kanyang ina, Ano ang aking hihingin? At sinabi niya, Ang ulo ni Juan Bautista. At pagdaka’y pumasok na nagmamadali sa hari, at humiling, na sinasabi, Ibig ko na ibigay mo ngayon din sa isang pinggan ang ulo ni Juan Bautista. At lubhang nalungkot ang hari; gayunma’y, dahil sa kanyang sumpa, at alang-alang sa mga nakaupong kasalo niya, hindi niya ito tinanggihan. At pagdaka’y nagsugo ang hari ng isang tagapugot, at iniutos na dalhin ang kanyang ulo: at siya’y yumaon at pinugutan siya ng ulo sa bilangguan, At dinala ang kanyang ulo sa isang pinggan, at ibinigay ito sa dalaga: at ibinigay ng dalaga ito sa kanyang ina. Marcos 6:21-28.

The first voice of Revelation eighteen sounded on September 11, 2001, and the second voice sounds at the soon coming Sunday law. In the history represented in John chapter six, the first voice of 2001 was the voice of Christ informing His disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He was the true Bread of Heaven. That period began in Galilee and ended with a purging of His disciples who turned away from Him in John chapter SIX, verse SIXTY-SIX. That history began at Galilee with a dietary test, and ended at the enforcement of the mark of the beast, as typified by the number of the pope’s name, which is SIX, SIX, SIX. Galilee means “turning point,” and September 11, 2001 was a prophetic “turning point” (Galilee), and Herod’s birthday was with the leadership of Galilee. The beginning voice of Revelation chapter eighteen, and the ending voice of Revelation eighteen, are both represented by Galilee, which is a turning point.

Umalingawngaw ang unang tinig ng Apocalipsis labing-walo noong Setyembre 11, 2001, at ang ikalawang tinig ay maririnig sa nalalapit na batas sa Linggo. Sa kasaysayang kinakatawan sa kabanata anim ng Ebanghelyo ni Juan, ang unang tinig ng 2001 ay tinig ni Cristo na nagpaalam sa Kaniyang mga alagad na dapat nilang kainin ang Kaniyang laman at inumin ang Kaniyang dugo, sapagkat Siya ang tunay na Tinapay ng Langit. Nagsimula ang panahong iyon sa Galilea at nagtapos sa isang pagdadalisay sa hanay ng Kaniyang mga alagad na tumalikod sa Kaniya sa Juan KABANATA ANIM, TALATA ANIMNAPU’T ANIM. Nagsimula ang kasaysayang iyon sa Galilea sa pamamagitan ng isang pagsubok ukol sa pagkain, at nagtapos sa pagpapatupad ng tanda ng hayop, gaya ng tinutularan ng bilang ng pangalan ng papa, na siyang ANIM, ANIM, ANIM. Ang Galilea ay nangangahulugang “punto ng pagbaling,” at ang Setyembre 11, 2001 ay isang propetikong “punto ng pagbaling” (Galilea), at ang kaarawan ni Herodes ay kasama ang pamunuan ng Galilea. Ang pasimulang tinig ng kabanata labing-walo ng Apocalipsis, at ang pangwakas na tinig ng Apocalipsis labing-walo, ay kapwa kinakatawan ng Galilea, na isang punto ng pagbaling.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> May mga aral na dapat matutuhan mula sa kasaysayan ng nakaraan; at sa mga ito ay ibinabaling ang pansin, upang maunawaan ng lahat na ang Diyos ay gumagawa sa gayunding paraan ngayon gaya ng Kaniyang lagi nang ginagawa. Ang Kaniyang kamay ay nakikita sa Kaniyang gawain at sa gitna ng mga bansa sa kasalukuyan, gaya rin ng lagi, magmula pa nang unang ipinahayag ang ebanghelyo kay Adan sa Eden.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> May mga kapanahunan na humuhudyat ng pagbaling sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya. Sa pangangasiwa ng Diyos, pagdating ng iba’t ibang krisis na ito, ang liwanag para sa panahong yaon ay ipinagkakaloob. Kung ito’y tinatanggap, nagkakaroon ng pag-unlad na espirituwal; kung ito nama’y itinatakwil, sumusunod ang pag-urong na espirituwal at pagkalubog. Inilahad ng Panginoon sa Kanyang salita ang masikhay na gawain ng ebanghelyo, kung paano ito isinagawa noong nakaraan, at kung paano ito isasagawa sa hinaharap, hanggang sa pangwakas na tunggalian, kung kailan ang mga ahensiyang makasatanas ay gagawa ng kanilang huling kagila-gilalas na pagkilos. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

Galilee at 2001, and Galilee at the soon coming Sunday law, identify when the light of the latter rain is poured out. In 2001 it was a measured outpouring, but at the second voice it is poured out without measure, as represented by the tremendous outpouring after Elijah slew the prophets of Baal, which occurred at Herod’s birthday party. Herod’s birthday identifies the birth of the seventh kingdom of Bible prophecy, which immediately follows the death of the preceding kingdom. The United States began to reign in 1798, at the death of the fifth kingdom, and at the death of the prophets of Baal, the seventh kingdom’s birthday has arrived. That seventh kingdom is represented by Ahab’s tenfold kingdom of the north, and by Herod, a representative of the tenfold northern kingdom of pagan Rome.

Ang Galilea noong 2001, at ang Galilea sa nalalapit na batas ng Linggo, ay tumutukoy kung kailan ibinubuhos ang liwanag ng huling ulan. Noong 2001 ito ay isang sinukat na pagbubuhos, ngunit sa ikalawang tinig ay ibinubuhos ito nang walang sukat, gaya ng kinakatawan ng napakatinding pagbubuhos pagkatapos na patayin ni Elias ang mga propeta ni Baal, na naganap sa handaan sa kaarawan ni Herodes. Ang kaarawan ni Herodes ay tumutukoy sa pagsilang ng ikapitong kaharian ng hula sa Biblia, na kaagad sumusunod sa kamatayan ng naunang kaharian. Nagsimulang maghari ang Estados Unidos noong 1798, sa kamatayan ng ikalimang kaharian, at sa kamatayan ng mga propeta ni Baal, dumating na ang kaarawan ng ikapitong kaharian. Ang ikapitong kahariang iyon ay kinakatawan ng sampung-bahaging kaharian sa hilaga ni Ahab, at ni Herodes, na isang kinatawan ng sampung-bahaging hilagang kaharian ng paganong Roma.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:16–18.

> At ang sampung sungay na iyong nakita sa hayop, kamumuhian ng mga ito ang patutot, at gagawin siyang wasak at hubad, at kakainin ang kaniyang laman, at susunugin siya sa apoy. Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kaniyang kalooban, at magkaisang loob, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. At ang babae na iyong nakita ay yaong dakilang lungsod, na naghahari sa mga hari sa lupa. Pahayag 17:16-18.

Herod agrees to fulfill the oath he made to Salome, and give her the head of John, and his oath was represented as up to half his kingdom. The ten kings of the United Nations, in spite of hating the whore, agree to give their seventh kingdom unto the eighth head, that is of the seven previous heads. They agree to a kingdom that is premised upon the combination of the worldwide State, being combined with her worldwide Church. But the marriage is a Latin marriage, not an English marriage, for their marriage is represented by the “woman” reigning “over the kings.” In a Latin marriage the family retains the woman’s surname, not the mans’, and the name of this twofold marriage is an important element of the prophetic narrative.

Sumang-ayon si Herodes na tuparin ang panunumpang ginawa niya kay Salome, at ibigay sa kanya ang ulo ni Juan; at ang kanyang panunumpa ay ipinahayag na umaabot hanggang sa kalahati ng kanyang kaharian. Ang sampung hari ng United Nations, sa kabila ng pagkamuhi nila sa patutot, ay sumang-ayon na ipagkaloob ang kanilang ikapitong kaharian sa ikawalong ulo, na kabilang sa pitong naunang ulo. Sumang-ayon sila sa isang kahariang nakasalig sa pagsasanib ng pandaigdigang Estado at ng kanyang pandaigdigang Simbahan. Ngunit ang kasal ay isang Latin na kasal, hindi isang English na kasal, sapagkat ang kanilang kasal ay inilarawan sa pamamagitan ng “babae” na naghahari “sa mga hari.” Sa isang Latin na kasal, ang pamilya ay nagtataglay ng apelyido ng babae, hindi ng lalaki, at ang pangalan ng dalawahang kasal na ito ay isang mahalagang sangkap ng propetikong salaysay.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay ipinataw nila sa kanilang sarili ang tatak ng antikristo, at sila’y inilarawan bilang dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal—yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng pananampalataya ni Jesus. Mga Patotoo sa mga Ministro, 38.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. . .. And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 2:1–3, 4:1–4.

> Ang salita na nakita ni Isaias na anak ni Amoz tungkol sa Juda at Jerusalem. At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay maitatatag sa taluktok ng mga bundok, at maitataas sa ibabaw ng mga burol; at lahat ng mga bansa ay magsisidaloy doon. At maraming bayan ang magsisiparoon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y magsiahon sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kaniyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kaniyang mga landas: sapagkat mula sa Sion lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. … At sa araw na yaon, pitong babae ang kakapit sa isang lalaki, na nagsasabi, Kakainin namin ang aming sariling tinapay, at isusuot ang aming sariling kasuotan: hayaang tawagin lamang kami sa iyong pangalan, upang maalis ang aming kadustaan. Sa araw na yaon ang sanga ng Panginoon ay magiging marilag at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga naligtas mula sa Israel. At mangyayari, na ang maiiwan sa Sion, at ang matitira sa Jerusalem, ay tatawaging banal, maging bawat isa na nasusulat sa mga buhay sa Jerusalem: Kapag nahugasan na ng Panginoon ang karumihan ng mga anak na babae ng Sion, at nalinis ang dugo ng Jerusalem mula sa gitna nito sa pamamagitan ng espiritu ng kahatulan, at sa pamamagitan ng espiritu ng pagsusunog. Isaias 2:1-3, 4:1-4.

Back to Articles