Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Two

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Dalawampu’t Dalawa

The Unveiling of Truth: A Journey Through Daniel 11 and the Shaking of God’s People

Ang Pagbubunyag ng Katotohanan: Isang Paglalakbay sa Kabanata 11 ng Aklat ni Daniel at sa Pagliliglig sa Bayan ng Diyos

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word

When the light of Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five was unsealed at the time of the end in 1989, the enemies of truth provided a resistance that allowed God to reveal truths to defend the basic premises of the passage in the book of Daniel that then became the subject and focus of Satan’s attacks. That controversy over truth and error in that history was used by the Holy Spirit to identify certain prophetic rules that would further increase the knowledge that had been unsealed and was thereafter to test the final generation of earth’s history. We have been considering “triple applications of prophecy,” and identifying those applications as a primary rule that was revealed from the process of resistance that was presented by Satan during those past days. That controversial process is identified as the “shaking,” by Sister White.

Nang ang liwanag ng Daniel kabanata labing-isa, mga talata apatnapu hanggang apatnapu’t lima, ay naalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989, ang mga kaaway ng katotohanan ay nagbangon ng pagsalungat na nagbigay-daan sa Diyos na ihayag ang mga katotohanang magtatanggol sa mga pangunahing saligan ng siping iyon sa aklat ni Daniel—na siya namang naging paksa at tuon ng mga pagsalakay ni Satanas. Ang kontrobersiyang iyon hinggil sa katotohanan at kamalian sa kasaysayang iyon ay ginamit ng Banal na Espiritu upang tukuyin ang ilang mga tuntuning propetiko na higit pang magpapalago sa kaalamang naalisan na ng tatak, at na mula noon ay susubok sa huling salinlahi sa kasaysayan ng daigdig. Pinag-aaralan natin ang “tatluhang aplikasyon ng propesiya,” at kinikilala ang mga aplikasyong iyon bilang isang pangunahing tuntunin na inihayag mula sa proseso ng pagtutol na iniharap ni Satanas noong mga panahong yaon. Ang kontrobersiyal na prosesong iyon ay tinukoy ni Kapatid na White bilang “pagyanig.”

> “I was pointed to the providence of God among His people and was shown that every trial made by the refining, purifying process upon professed Christians proves some to be dross. The fine gold does not always appear. In every religious crisis some fall under temptation. The shaking of God blows away multitudes like dry leaves. Prosperity multiplies a mass of professors. Adversity purges them out of the church. As a class, their spirits are not steadfast with God. They go out from us because they are not of us; for when tribulation or persecution arises because of the word, many are offended.” Testimonies, volume 4, 89.

> "Itinuro sa akin ang providensiya ng Diyos sa gitna ng Kaniyang bayan at ipinakita sa akin na ang bawat pagsubok na idinudulot ng proseso ng pagpipino at pagpapadalisay sa mga nagpapakilalang Kristiyano ay nagpapatunay na ang ilan ay latak. Ang gintong dalisay ay hindi laging lumilitaw. Sa bawat krisis pangrelihiyon, may ilan na nadadaig ng tukso. Ang pagyanig ng Diyos ay nagpapalipad ng napakarami na gaya ng tuyong mga dahon. Ang kasaganaan ay nagpaparami ng malaking pulutong ng mga nagpapakilalang mananampalataya. Ang kapighatian ay nagpapalis sa kanila mula sa iglesia. Bilang isang uri, ang kanilang mga espiritu ay hindi matatag sa Diyos. Lumalabas sila mula sa atin sapagkat hindi sila sa atin; sapagkat kapag umusbong ang kapighatian o pag-uusig dahil sa salita, marami ang natitisod." Testimonies, tomo 4, 89.

The “shaking” is produced when truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah and thereafter introduced.

Ang "pagyanig" ay nabubunsod kapag ang Leon mula sa lipi ni Juda ang nag-aalis ng tatak sa katotohanan at pagkatapos ay ipinakikilala ito.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.” Early Writings, 271.

> Itinanong ko ang kahulugan ng pagliliglig na aking nakita, at ipinakita sa akin na iyon ay idudulot ng tuwirang patotoong ipinukaw ng payo ng Tapat na Saksi sa mga taga-Laodicea. Magkakabisa ito sa puso ng tumatanggap nito, at aakay sa kaniya na itaas ang pamantayan at ibulalas ang tuwirang katotohanan. Ang ilan ay hindi mababata ang tuwirang patotoong ito. Sila’y titindig laban dito, at ito ang magdudulot ng pagliliglig sa bayan ng Diyos. Mga Unang Sulatin, 271.

The introduction of “truth” always causes a shaking, and the truth which was unsealed in 1989, did that very thing. One of the benefits of the resistance brought against the truth was the development of a set of rules to establish the increase of knowledge through the years that followed 1989. The development of the rules, parallel the development of a set of rules in the period of the Millerites. All the triple applications of Bible prophecy contribute to the clarity of the events of the last days.

Ang pagpapakilala ng “katotohanan” ay laging nagdudulot ng isang pagliliglig, at ang katotohanang inalisan ng selyo noong 1989 ay siya mismong nagdulot nito. Isa sa mga kapakinabangan na idinulot ng pagtutol na iniharap laban sa katotohanan ay ang pagbuo ng isang kalipunan ng mga alituntunin upang itaguyod ang paglago ng kaalaman sa mga sumunod na taon pagkalipas ng 1989. Ang pagbuo ng mga alituntuning ito ay kaparis ng pagbuo ng isang kalipunan ng mga alituntunin sa kapanahunan ng mga Millerita. Lahat ng tatluhang aplikasyon ng mga propesiya ng Banal na Kasulatan ay nakaaambag sa kalinawan ng mga pangyayari sa mga huling araw.

The triple applications of Rome and Babylon establish the relationship of the woman and the beast she rides upon and reigns over during the history of the Sunday law crisis, which is also the history of God’s executive judgment upon the whore of Babylon.

Ang tatlong paglalapat sa Roma at Babilonia ay nagtatatag ng ugnayan sa pagitan ng babae at ng hayop na kanyang sinasakyan at pinaghaharian, sa kasaysayan ng krisis ng batas ng Linggo, na siya ring kasaysayan ng ehekutibong paghatol ng Diyos sa patutot ng Babilonia.

The triple applications of “the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant,” and also of “Elijah,” identify the work, and the message in the two periods that illustrate the close of probation in the last days. The first period begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, which represents the beginning of the investigative judgment of the living for Laodicean Adventism, and the last period begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, which represents the executive judgment of the whore of Babylon.

Ang tatluhang paglalapat ng “ang mensaherong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan,” at gayundin ng “Elias,” ay nagpapakilala sa gawain at sa mensahe sa dalawang kapanahunan na naglalarawan sa pagsasara ng probasyon sa mga huling araw. Ang unang kapanahunan ay nagsisimula sa unang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na kumakatawan sa pasimula ng paghuhukom na pagsisiyasat sa mga buhay para sa Adventismong Laodiceano, at ang huling kapanahunan ay nagsisimula sa ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na kumakatawan sa paghuhukom na isinasakatuparan sa patutot ng Babilonia.

The triple applications of Rome and Babylon represent the external history of God’s last-day people, while the triple applications of Elijah and the messenger who prepares the way represent the internal history of God’s last day people. The triple application of the three Woes, identifies the message that runs through both periods that together represent the closing period of judgment, which begins with the house of God, and thereafter upon those outside God’s house. The three Woes identify that Islam is the message of the latter rain, and also the tool of judgment God employs for those who enforce the worship of the sun upon all mankind. The close of judgment represents “the days of God’s vengeance,” both upon His apostate church and the wicked outside of His church.

Ang tatluhang paglalapat hinggil sa Roma at Babilonya ay kumakatawan sa panlabas na kasaysayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, samantalang ang tatluhang paglalapat hinggil kay Elias at sa sugong naghahanda ng daan ay kumakatawan sa panloob na kasaysayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang tatluhang paglalapat ng tatlong “Sa Aba” ay tumutukoy sa mensaheng dumadaloy sa kapwa mga panahong iyon na, kapag pinagsama, ay kumakatawan sa panapos na yugto ng paghatol, na nagsisimula sa sambahayan ng Diyos, at pagkatapos ay sa mga nasa labas ng sambahayan ng Diyos. Itinutukoy ng tatlong “Sa Aba” na ang Islam ang mensahe ng huling ulan, at gayundin ang kasangkapan ng paghatol na ginagamit ng Diyos laban sa mga nagpapatupad ng pagsamba sa araw sa buong sangkatauhan. Ang pagwawakas ng paghatol ay kumakatawan sa “mga araw ng paghihiganti ng Diyos,” kapwa sa Kanyang tumalikod na iglesia at sa mga masasama na nasa labas ng Kanyang iglesia.

When Jesus first began His ministry at the church in Nazareth He employed Isaiah chapter sixty-one to define His ministry, message and work, which included the identification of the time of God’s vengeance. His ministry, message and work prefigured the ministry, message and work of the one hundred and forty-four thousand, for they prophetically follow the Lamb whithersoever He goeth.

Nang pasimula pa lamang ng Kaniyang ministeryo sa iglesia sa Nazaret, ginamit Niya ang Kabanata Animnapu’t Isa ng Isaias upang tukuyin ang Kaniyang ministeryo, mensahe, at gawain, na kinabibilangan ng pagtukoy sa panahon ng paghihiganti ng Diyos. Ang Kaniyang ministeryo, mensahe, at gawain ay naging paunang larawan ng ministeryo, mensahe, at gawain ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat propetikong sinusundan nila ang Kordero saanman Siya pumaroon.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. Isaiah 61:1–6.

> Ang Espiritu ng Panginoong Diyos ay sumasa akin; sapagkat pinahiran ako ng Panginoon upang ipangaral ang mabuting balita sa mga maamo; sinugo niya ako upang talian ang mga bagbagang puso, upang ipahayag ang kalayaan sa mga bihag, at ang pagbubukas ng bilangguan sa mga nagagapos; Upang ipahayag ang taong kinalulugdan ng Panginoon, at ang araw ng paghihiganti ng ating Diyos; upang aliwin ang lahat ng nagluluksa; Upang ilaan sa mga nagluluksa sa Sion, na sa halip ng abo ay bigyan sila ng kagandahan, ang langis ng kagalakan sa halip ng pagdadalamhati, ang kasuotan ng pagpuri sa halip ng espiritu ng kalumbayan; upang sila’y matawag na mga punong-kahoy ng katuwiran, ang tanim ng Panginoon, upang siya’y luwalhatiin. At kanilang itatayo ang mga dating guho, ibabangon nila ang mga dating pagkatiwangwang, at aayusin nila ang mga lunsod na nawasak, ang mga pagkatiwangwang ng maraming sali’t salinlahi. At ang mga dayuhan ay tatayo at magpapastol ng inyong mga kawan, at ang mga anak ng mga dayuhan ay magiging inyong mga magsasaka at mga tagapag-alaga ng ubasan. Nguni’t kayo’y tatawaging mga Pari ng Panginoon: tatawagin kayo ng mga tao na mga Ministro ng ating Diyos: kakainin ninyo ang kayamanan ng mga Hentil, at sa kanilang kaluwalhatian ay magmamapuri kayo. Isaias 61:1-6.

Jesus was anointed at His baptism, and that waymark typifies September 11, 2001 when the anointing of the Holy Spirit began to descend upon those who recognized that the outpouring of the latter rain in the last days had been typified by the history of the Millerites, which were the old waste places that the one hundred and forty-four thousand would build again, once they returned to Jeremiah’s old paths.

Si Jesus ay pinahiran sa Kaniyang bautismo, at ang palatandaang iyon ay sumasagisag sa ika-11 ng Setyembre, 2001, nang nagsimulang bumaba ang pagpapahid ng Espiritu Santo sa mga kumilala na ang pagbubuhos ng huling ulan sa mga huling araw ay naitipo na sa kasaysayan ng mga Milerita, ang mga dating gibang dako na muling itatayo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, sa kanilang pagbabalik sa mga dating landas ni Jeremias.

The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 again became present truth, and the message from the rebellion of 1888 was the good tidings that has the power to bind up broken hearts, but which is powerless to open the hard hearts of those who have eyes to see, but perceive not, and who have ears to hear, but understand not. The message of Christ’s righteousness from the rebellion of 1888 was also the message to Laodicea which then arrived again to open the prison door of those who were captives of sin by the One who has the power to open the doors that no man can open, and shut the doors that no man can close.

Ang mensahe ng katuwiran ni Cristo mula sa paghihimagsik ng 1888 ay muling naging kasalukuyang katotohanan, at ang mensaheng mula sa paghihimagsik ng 1888 ay ang Mabuting Balita na may kapangyarihang bigkisin ang mga bagbag na puso, ngunit walang kapangyarihang buksan ang matitigas na puso ng may mga mata upang makakita ngunit hindi nakamamalas, at may mga tainga upang makarinig ngunit hindi nakauunawa. Ang mensahe ng katuwiran ni Cristo mula sa paghihimagsik ng 1888 ay siya ring mensahe sa Laodicea na saka muling dumating upang buksan ang pinto ng piitan ng mga bihag ng kasalanan, sa pamamagitan ng Isa na may kapangyarihang magbukas ng mga pintuang hindi kayang buksan ng sinumang tao, at magsara ng mga pintuang hindi kayang isara ng sinumang tao.

On September 11, 2001 those who were to present those good tidings, were also to proclaim the acceptable year of the Lord and the day of God’s vengeance. The year of the Lord’s acceptance also began at that time, and He is fully willing to accept a Laodicean’s repentance, until the day of God’s vengeance arrives at the soon coming Sunday law in the United States. Then His vengeance will be manifested upon a church that refused to know the time of her visitation, and simultaneously the progressive judgment upon the whore of Babylon begins.

Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ang mga may tungkuling ihatid ang mabuting balita ay nararapat ding ipahayag ang kalugud-lugod na taon ng Panginoon at ang araw ng paghihiganti ng Diyos. Ang kalugud-lugod na taon ng Panginoon ay nagsimula rin noong panahong iyon, at lubos Siyang nakahandang tanggapin ang pagsisisi ng isang taga-Laodicea, hanggang sa dumating ang araw ng paghihiganti ng Diyos sa nalalapit na batas sa Araw ng Linggo sa Estados Unidos. Kung magkagayon, mahahayag ang Kanyang paghihiganti sa isang iglesyang tumangging kilalanin ang panahon ng pagdalaw sa kaniya, at kasabay nito ay magsisimula ang progresibong paghatol sa patutot ng Babilonya.

In the day of His acceptance, He promises to comfort all that mourn, and those who mourn in Jerusalem are illustrated in Ezekiel chapter nine. Their comfort is brought about by the Comforter, through the reception of the latter rain message which is then being poured upon them. But only if they recognize the rain. Once they possess the Comforter, and accomplish the work of building the old waste places, through the methodology of “line upon line,” that is illustrated in the passage of Isaiah as the work of placing the line of prophecy that represents the desolation of sacred history, upon another line of prophecy which illustrates a desolation. In that work they raise up the desolations of many generations. Then the “strangers” will respond to those that mourn, who are lifted up as an ensign, for the strangers to see.

Sa araw ng Kaniyang pagtanggap, ipinangako Niyang aaliwin ang lahat ng nagluluksa, at ang mga nagluluksa sa Jerusalem ay inilalarawan sa Kabanata Siyam ng Ezekiel. Ang kanilang kaaliwan ay idinudulot ng Mang-aaliw, sa pamamagitan ng pagtanggap sa mensahe ng huling ulan na sa panahong iyon ay ibinubuhos sa kanila. Subalit kung kikilalanin lamang nila ang ulan. Kapag tinaglay na nila ang Mang-aaliw at natupad ang gawaing muling pagtatayo ng mga dating siraang dako, sa pamamagitan ng metodolohiyang “linya sa ibabaw ng linya,” na inilalarawan sa sipi ni Isaias bilang gawaing paglalagay ng linya ng propesiya na kumakatawan sa pagkatiwangwang ng banal na kasaysayan sa ibabaw ng isa pang linya ng propesiya na naglalarawan ng pagkatiwangwang, binabangon nila ang mga pagkatiwangwang ng maraming salinlahi. Kung magkagayon, ang mga “dayuhan” ay tutugon sa mga nagluluksa, na itinataas bilang isang watawat, upang makita ng mga dayuhan.

Christ’s proclamation of His work and ministry, as set forth in Isaiah chapter sixty-one, is the work and ministry of the one hundred and forty-four thousand. That work has been illustrated in the sacred reform movements, and in 1989, the time of the end arrived that all the previous “times of the end” had prefigured. Just as one verse, Daniel chapter eight, verse fourteen was identified as the foundation and central pillar of the Millerite movement, the verse that is the foundation and central pillar of the movement of Future for America is Daniel chapter eleven, verse forty. For the Millerites, the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Ulai River, and for the movement of Future for America the light of the central pillar was represented as the light of the vision of the Hiddekel River.

Ang pagpapahayag ni Cristo ng Kanyang gawain at ministeryo, gaya ng inilahad sa Isaias kabanata animnapu't isa, ay siyang gawain at ministeryo ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang gawaing iyon ay inilarawan sa mga banal na kilusang reporma, at noong 1989, dumating ang panahon ng wakas na siyang inilarawan nang pauna ng lahat ng naunang "panahon ng wakas." Gaya ng isang talata, Daniel kabanata walo, talatang labing-apat, na kinilalang saligan at pangunahing haligi ng kilusang Millerite, ang talatang siyang saligan at pangunahing haligi ng kilusang Future for America ay Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu. Para sa mga Millerite, ang liwanag ng pangunahing haligi ay inilarawan bilang liwanag ng pangitain ng Ilog Ulai, at para sa kilusang Future for America ang liwanag ng pangunahing haligi ay inilarawan bilang liwanag ng pangitain ng Ilog Hiddekel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, na mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap. Testimonies to Ministers, 112.

The light of both the visions represented by the two rivers is linked together, and comes to pass in the last days. Their mutual “link” represents the combination of human and divine, which is the message that Sister White repeatedly identifies as Christ’s message in the context that humanity combined with divinity does not sin. The two rivers represent that very linkage.

Ang liwanag ng dalawang pangitain, na isinasagisag ng dalawang ilog, ay magkaugnay at magaganap sa mga huling araw. Ang kanilang "pagkakaugnay" sa isa’t isa ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagkatao at pagka-Diyos, na siyang mensaheng paulit-ulit na kinikilala ni Sister White bilang mensahe ni Cristo, sa kontekstong ang pagkatao na pinagsanib sa pagka-Diyos ay hindi nagkakasala. Ang dalawang ilog ay kumakatawan sa mismong pagkakaugnay na iyon.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> Walang anumang kulang sa sakdal na pagtalima ang makatutugon sa pamantayan ng hinihingi ng Diyos. Hindi Niya iniwang hindi tiyak ang Kanyang mga hinihingi. Wala Siyang iniutos na hindi kinakailangan upang dalhin ang tao sa pagkakasundo sa Kanya. Dapat nating ituro sa mga makasalanan ang Kanyang huwaran ng pagkatao at akayin sila kay Cristo, na sa pamamagitan lamang ng Kanyang biyaya maisasakatuparan ang huwarang ito.

> “The Saviour took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.

> Inako ng Tagapagligtas ang mga kahinaan ng sangkatauhan at namuhay nang walang kasalanan, upang ang mga tao ay huwag mangamba na, dahil sa kahinaan ng kalikasang pantao, hindi nila makakayang manaig. Si Cristo ay naparito upang gawin tayong 'mga kabahagi ng banal na kalikasan,' at ipinapahayag ng Kanyang buhay na ang pagkatao, na pinagsanib sa pagka-Diyos, ay hindi nagkakasala.

> “The Saviour overcame to show man how he may overcome. All the temptations of Satan, Christ met with the word of God. By trusting in God’s promises, He received power to obey God’s commandments, and the tempter could gain no advantage. To every temptation His answer was, ‘It is written.’ So God has given us His word wherewith to resist evil. Exceeding great and precious promises are ours, that by these we ‘might be partakers of the divine nature, having escaped the corruption that is in the world through lust.’ 2 Peter 1:4.

> Nagtagumpay ang Tagapagligtas upang ipakita sa tao kung paano siya makapagtatagumpay. Ang lahat ng tukso ni Satanas ay hinarap ni Cristo sa pamamagitan ng salita ng Diyos. Sa pagtitiwala sa mga pangako ng Diyos, tumanggap Siya ng kapangyarihang tumalima sa mga utos ng Diyos, at hindi nagkamit ng anumang kalamangan ang manunukso. Sa bawat tukso ang Kanyang sagot ay, “Nasusulat.” Kaya ibinigay sa atin ng Diyos ang Kanyang salita upang labanan ang kasamaan. Lubhang dakila at mahalagang mga pangako ang sa atin, upang sa pamamagitan ng mga ito ay “maging mga kabahagi tayo sa banal na likas, yamang nakatanan sa kabulukang nasa sanlibutan dahil sa pita.” 2 Pedro 1:4.

> “Bid the tempted one look not to circumstances, to the weakness of self, or to the power of temptation, but to the power of God’s word. All its strength is ours. ‘Thy word,’ says the psalmist, ‘have I hid in mine heart, that I might not sin against Thee.’ ‘By the word of Thy lips I have kept me from the paths of the destroyer.’ Psalm 119:11; 17:4.” The Ministry of Healing, 181.

> Sabihin sa tinutukso na huwag tumingin sa mga kalagayan, sa sariling kahinaan, o sa kapangyarihan ng tukso, kundi sa kapangyarihan ng salita ng Diyos. Ang lahat ng lakas nito ay atin. 'Ang Iyong salita,' wika ng mang-aawit, 'ay itinago ko sa aking puso, upang huwag akong magkasala laban sa Iyo.' 'Sa pamamagitan ng salita ng Iyong mga labi ay naingatan ko ang aking sarili mula sa mga landas ng mamumuksa.' Awit 119:11; 17:4. The Ministry of Healing, 181.

The increase of knowledge in 1798 and in 1989, represented an unsealing of God’s prophetic Word. His Word supplies the power to overcome as He overcame, and “His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” The vision of the Ulai River is the marah vision of His appearance, that is represented by the prophecy of the twenty-three hundred days. The vision of the Hiddekel River is the chazon vision of prophetic history, that is represented by the twenty-five hundred and twenty year prophecy. The marah vision represents divinity and the chazon vision represents humanity.

Ang paglago ng kaalaman noong 1798 at noong 1989 ay kumakatawan sa pagbubukas ng selyo ng Propetikong Salita ng Diyos. Ang Kanyang Salita ang nagkakaloob ng kapangyarihang madaig gaya ng pagdaig Niya, at "Ipinahahayag ng Kanyang buhay na ang pagkatao, kapag pinagsanib sa pagka-Diyos, ay hindi nagkakasala." Ang pangitain sa Ilog Ulai ay ang marah na pangitain ng Kanyang pagpapakita, na kinakatawan ng propesiya ng dalawang libo at tatlong daang araw. Ang pangitain sa Ilog Hiddekel ay ang chazon na pangitain ng kasaysayang propetiko, na kinakatawan ng propesiya ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon. Ang marah na pangitain ay kumakatawan sa pagka-Diyos at ang chazon na pangitain ay kumakatawan sa pagkatao.

Both the rivers of ancient Shinar, which are the Ulai and the Hiddekel, or what is known today as the Tigris and the Euphrates ultimately merge into the Shatt al-Arab waterway in southern Iraq, and the Shatt al-Arab then empties into the Persian Gulf. Jesus employs the physical and natural to represent the spiritual, and the visions associated with the two rivers that are now in the process of fulfillment, represent a linkage of the human and the divine that occurs as they are reaching the conclusion of their travel to the sea. This truth is established in the beginning of the two prophecies that are represented by the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. One vision is the question, the other is the answer, and logically they cannot be separated.

Kapwa ang mga ilog ng sinaunang Shinar—ang Ulai at ang Hiddekel, na kilala ngayon bilang ang Tigris at ang Eufrates—ay sa dakong huli’y nagtatagpo sa daanan ng tubig na Shatt al-Arab sa katimugang Irak, at ang Shatt al-Arab naman ay saka bumubuhos sa Golpo Persiko. Ginagamit ni Hesus ang pisikal at ang likas upang kumatawan sa espirituwal, at ang mga pangitaing kaugnay ng dalawang ilog, na ngayo’y nasa proseso ng katuparan, ay kumakatawan sa pag-uugnay ng makatao at ng banal na nagaganap habang ang mga ilog ay dumarating sa katapusan ng kanilang paglalakbay tungo sa dagat. Ang katotohanang ito ay itinatag sa pasimula ng dalawang propesiyang kinakatawan ng dalawang pangitain sa Daniel, kabanata walo, talata 13 at 14. Ang isa sa mga pangitain ay ang tanong, ang isa naman ay ang sagot, at sa lohika ay hindi sila mapaghihiwalay.

The vision of humanity, identifying the trampling down of the sanctuary and host, began in the year 677 BC, and the vision of divinity, that identifies the appearance of Christ, began in the year 457 BC. The linkage of divinity and humanity is represented by the two hundred and twenty years, that connects the two starting points of the two visions. Two hundred and twenty is a symbol of “the linkage of humanity with divinity,” and is also represented by the linkage of the increase of knowledge at the time of the end in 1798, with the increase of knowledge at the time of the end in 1989.

Ang pangitain tungkol sa sangkatauhan, na tumutukoy sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo, ay nagsimula noong taong 677 BK, at ang pangitain tungkol sa pagka-Diyos, na nagtatakda sa pagpapakita ni Cristo, ay nagsimula noong taong 457 BK. Ang pag-uugnay ng pagka-Diyos at ng sangkatauhan ay kinakatawan ng dalawang daan at dalawampung taon na nagdurugtong sa dalawang panimulang punto ng dalawang pangitain. Ang dalawang daan at dalawampu ay sagisag ng “pag-uugnay ng sangkatauhan sa pagka-Diyos,” at ito rin ay kinakatawan ng pag-uugnay sa pagitan ng pagdaragdag ng kaalaman sa panahon ng wakas noong 1798 at ng pagdaragdag ng kaalaman sa panahon ng wakas noong 1989.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1798, was first presented by Miller in 1831 (and then in the Vermont Telegraph newspaper in 1833). 1831 is two hundred and twenty years after the publishing of the King James Bible in the year 1611. The King James Bible represented a twofold document of the Old and New Testaments. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years “linked” a divine publication with a human publication. The human publication’s information was derived from the divine light that was unsealed at the time the end in 1798, and then was formalized through the work of a human instrument, who had begun to publish it in 1831. It was a divine publication, with a divinely sealed message, that was afterward unsealed by humanity, and thereafter presented by a human instrument. The Hebrew word translated as “publish” in God’s word means to call out to cry (unto), (be) famous, guest, invite, mention, (give) name, preach, proclaim, pronounce, publish. Miller began to publish his message in 1831, then in 1833 it was literally published in the Vermont Telegraph.

Ang pormalisadong mensahe na hinango mula sa pagtaas ng kaalaman noong 1798 ay unang iniharap ni Miller noong 1831 (at pagkatapos ay sa pahayagang Vermont Telegraph noong 1833). Ang 1831 ay dalawang daan at dalawampung taon matapos ang paglalathala ng King James Bible noong 1611. Ang King James Bible ay kumakatawan sa isang dalawang-bahaging dokumento ng Lumang Tipan at Bagong Tipan. Ang pasimula at wakas ng dalawang daan at dalawampung taon ay “nagdugtong” ng isang banal na publikasyon sa isang pantao na publikasyon. Ang kabatirang taglay ng pantao na publikasyon ay hinango mula sa banal na liwanag na inalisan ng selyo sa panahon ng wakas noong 1798, at pagkatapos ay ipinormal sa pamamagitan ng gawa ng isang pantao na kasangkapan, na nagsimulang ilathala ito noong 1831. Ito ay isang banal na publikasyon, na may mensaheng sinelyuhan ng Diyos, na pagkaraan ay inalisan ng selyo ng sangkatauhan, at saka iniharap ng isang pantao na kasangkapan. Ang salitang Hebreo na isinasalin bilang “publish” sa Salita ng Diyos ay nangangahulugang tumawag, sumigaw (sa), (maging) bantog, panauhin, mag-anyaya, magbanggit, (magbigay ng) pangalan, mangaral, magpahayag, magbigkas, maglathala. Sinimulan ni Miller na ilathala ang kaniyang mensahe noong 1831, at noong 1833 ito ay literal na inilathala sa Vermont Telegraph.

The formalized message derived from the increase of knowledge in 1989 was first published in 1996 (in The Time of the End magazine), two hundred and twenty years after the publishing of the two sacred documents known as the Declaration of Independence in 1776 (and thereafter the Constitution of the United States) in 1789. The beginning and ending of the two hundred-and twenty-years links divinity with humanity, and it does so through the publishing of the two divine documents, beginning in 1776. When the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1989, the formalized message which had been brought about through the work of a human instrument was published in 1996. The sequence was a divine publication, then an unsealing, and then a human publication.

Ang mensaheng napormalisa na nagmula sa paglago ng kaalaman noong 1989 ay unang nalathala noong 1996 (sa magasin na The Time of the End), dalawang daan at dalawampung taon matapos ang paglalathala ng dalawang banal na dokumento na kilala bilang Declaration of Independence noong 1776 (at pagkaraan nito ang Constitution of the United States) noong 1789. Ang pasimula at wakas ng dalawang daan at dalawampung taon ay nag-uugnay sa pagka-Diyos at sa sangkatauhan, at ginagawa nito iyon sa pamamagitan ng paglalathala ng dalawang makadiyos na dokumento, na nagsimula noong 1776. Nang mabuksan ang selyo ng aklat ni Daniel sa panahon ng wakas noong 1989, ang mensaheng napormalisa na naibunga sa pamamagitan ng gawain ng isang kasangkapang pantao ay nalathala noong 1996. Ang pagkakasunod-sunod ay: isang makadiyos na paglalathala, saka pagbubukas ng selyo, at pagkatapos ay isang makataong paglalathala.

In both times of the end, the three steps of truth are identified. They both begin with a divine publication as the first step, and a human publication explaining a divine message is the last step. The middle step is when the Lion of the tribe of Judah unseals the divine message for that particular history, and thereafter selects a human instrument to gather up the light that was unsealed from the divine document. When the unsealing occurs there is rebellion manifested by the wicked who do not understand the increase of knowledge. Thus, a divine publication is represented by the first letter of the Hebrew alphabet, the increase of knowledge is represented by the thirteenth letter where rebellion is manifested, and the human publication of the special divine message for that history is the last letter of the Hebrew alphabet, and taken together the three letters mean “truth”.

Sa dalawang panahon ng wakas, nakikilala ang tatlong hakbang ng katotohanan. Pareho silang nagsisimula sa isang banal na publikasyon bilang unang hakbang, at nagwawakas sa isang makataong publikasyon na nagpapaliwanag ng isang banal na mensahe. Ang gitnang hakbang ay yaong kapag inaalis ng Leon ng lipi ni Juda ang selyo ng banal na mensahe para sa partikular na kasaysayang iyon, at pagkatapos ay pumipili Siya ng isang taong kasangkapan upang tipunin ang liwanag na naalisan ng selyo mula sa banal na dokumento. Kapag nagaganap ang pag-alis ng selyo, nahahayag ang paghihimagsik ng mga masama na hindi nakauunawa sa paglago ng kaalaman. Kaya, ang isang banal na publikasyon ay kinakatawan ng unang titik ng alpabetong Hebreo, ang paglago ng kaalaman ay kinakatawan ng ikalabintatlong titik kung saan nahahayag ang paghihimagsik, at ang makataong publikasyon ng natatanging banal na mensahe para sa kasaysayang iyon ay ang huling titik ng alpabetong Hebreo; at kapag pinagsama, ang tatlong titik ay nangangahulugang "katotohanan".

The visions of the Ulai and Hiddekel Rivers that are now in the process of fulfillment identify that in the last days the increase of knowledge from both rivers merge together to prove that divinity combined with humanity does not sin. Daniel received the vision that represents the appearance of Christ at the conclusion of the twenty-three hundred year prophecy in 1844 while by the Ulai River.

Ang mga pangitain sa mga Ilog Ulai at Hiddekel, na ngayo’y nasa proseso ng katuparan, ay nagpapahayag na, sa mga huling araw, ang pagtaas ng kaalaman mula sa kapwa ilog ay nagsasanib upang patunayan na ang pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao ay hindi nagkakasala. Natanggap ni Daniel ang pangitaing kumakatawan sa pagpapakita ni Cristo sa pagtatapos ng propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon, noong 1844, habang siya’y nasa pampang ng Ilog Ulai.

> And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:2.

> At nakakita ako sa isang pangitain; at nangyari, nang ako’y nakakita, na ako’y nasa Shushan, ang palacio, na nasa lalawigan ng Elam; at nakakita ako sa isang pangitain, at ako’y nasa tabi ng ilog ng Ulai. Daniel 8:2.

Daniel received the vision that represents the vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history while by the Hiddekel River.

Tinanggap ni Daniel ang pangitain na kumakatawan sa pangitain ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ng kasaysayang propetiko habang nasa pampang ng Ilog Hiddekel.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> At nang ikadalawampu't apat na araw ng unang buwan, samantalang ako'y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel. Daniel 10:4.

Gabriel thereafter identified the purpose of the chazon vision of the Hiddekel River in verse fourteen.

Pagkaraan noon, tinukoy ni Gabriel ang layunin ng pangitaing chazon ng Ilog Hiddekel sa talatang labing-apat.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Ngayon ay naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagka’t ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:14.

The vision given by the Ulai River identifies Christ’s “appearance”, (divinity) when He suddenly came unto His temple on October 22, 1844. It represented “divinity” entering into the temple of the Millerites (humanity) on that date, for the Day of Atonement, meaning the day of “at one-ment”, represents the combination of divinity with humanity. The vision given by the Hiddekel River identifies what shall befall God’s people (humanity) in the latter days.

Ang pangitain na ibinigay sa tabi ng Ilog Ulai ay tumutukoy sa “pagpapakita” ni Cristo (pagka-Diyos) nang bigla Siyang dumating sa Kaniyang templo noong Oktubre 22, 1844. Kinakatawan nito ang “pagka-Diyos” na pumasok sa templo ng mga Millerites (sangkatauhan) sa petsang iyon, sapagkat ang Araw ng Pagbabayad-sala, na ang ibig sabihin ay araw ng “at one-ment,” ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at sangkatauhan. Ang pangitain na ibinigay sa tabi ng Ilog Hiddekel ay tumutukoy sa kung ano ang sasapit sa bayan ng Diyos (sangkatauhan) sa mga huling araw.

The beginning of the vision of the “appearance” was the year 457 BC. Two hundred and twenty years after the prophetic period identifying the trampling down of the sanctuary and the host which began in 677 BC. The ending of the two hundred and twenty years that were linked together at the starting point of the two visions, was marked by the Wonderful Numberer, who is also the Wonderful Linguist in Habakkuk 2:20.

Ang pasimula ng pangitain ng “pagpapakita” ay noong taong 457 BK. Ito ay dalawang daan at dalawampung taon mula sa 677 BK, ang panimulang taon ng panahong propetiko na tumutukoy sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo. Ang wakas ng dalawang daan at dalawampung taon na pinagdugtong sa panimulang punto ng dalawang pangitain ay tinandaan ng Kahangahangang Tagabilang, na siya ring Kahangahangang Dalubwika sa Habakuk 2:20.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

The link of humanity and divinity represented in the beginning by the starting points of the two prophecies was identified at their mutual endings by the chapter and verse that described the appearance of divinity suddenly coming into the temple He had constructed during the forty-six years beginning at the time of the end in 1798, and ending forty-six years later on October 22, 1844.

Ang ugnayan ng pagkatao at pagka-Diyos na sa pasimula ay ipinakita sa pamamagitan ng mga panimulang punto ng dalawang propesiya ay natukoy sa kapwa nilang katapusan sa pamamagitan ng kabanata at talatang naglarawan ng pagpapakita ng Pagka-Diyos na biglang darating sa templong Kaniyang itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon, na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798, at nagtapos makalipas ang apatnapu’t anim na taon noong Oktubre 22, 1844.

> Know ye not that ye are the temple of God, and that the Spirit of God dwelleth in you? If any man defile the temple of God, him shall God destroy; for the temple of God is holy, which temple ye are. 1 Corinthians 3:16, 17.

> Hindi ba ninyo nalalaman na kayo ang templo ng Diyos, at ang Espiritu ng Diyos ay nananahan sa inyo? Kung sinuman ay dumungis sa templo ng Diyos, siya’y wawasakin ng Diyos; sapagkat ang templo ng Diyos ay banal, at kayo ang templong iyon. 1 Corinto 3:16, 17.

On October 22, 1844, in agreement with the vision of the “appearance”, Habakkuk identified that the Lord was in His holy temple. He had erected the temple that had been destroyed and trampled down for twenty-five hundred and twenty years, in forty-six years.

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, alinsunod sa pangitain ng “pagpapakita,” tinukoy ni Habacuc na ang Panginoon ay nasa Kanyang banal na templo. Itinayo Niya, sa loob ng apatnapu’t anim na taon, ang templong giniba at niyurakan sa loob ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> At sabihin mo sa kaniya, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Narito, ang lalaking ang pangalan ay Ang Sanga; at siya’y sisibol mula sa kaniyang dako, at itatayo niya ang templo ng Panginoon: Siya nga ang magtatayo ng templo ng Panginoon; at tataglayin niya ang kaluwalhatian, at uupo at maghahari sa kaniyang trono; at siya’y magiging saserdote sa kaniyang trono; at ang payo ng kapayapaan ay sa pagitan nilang dalawa. At ang mga putong ay mapapasa kina Helem, Tobijah, Jedaiah, at Hen na anak ni Zephaniah, bilang alaala sa templo ng Panginoon. At ang mga nasa malayo ay paririto at magtatayo sa templo ng Panginoon, at inyong malalaman na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin patungo sa inyo. At mangyayari ito, kung inyong susundin nang buong sikap ang tinig ng Panginoon ninyong Diyos. Zacarias 6:12-15.

In John 2:20, after Christ had cleansed the temple, which according to Sister White was a fulfillment of Malachi chapter three, as was October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple.

Sa Juan 2:20, matapos linisin ni Cristo ang templo—na, ayon kay Sister White, ay isang katuparan ng ikatlong kabanata ng Malakias, gaya rin ng Oktubre 22, 1844—ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kanyang templo.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–20.

> Sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, Sirain ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay itatayo kong muli. Kaya’t sinabi ng mga Judio, Apatnapu't anim na taon ang ginugol sa pagtatayo ng templong ito, at itatayo mo ba ito sa tatlong araw? Ngunit ang tinutukoy niya ay ang templo ng kanyang katawan. Juan 2:19-20.

In fulfillment of Malachi chapter three, Christ suddenly came to His temple when He cleansed the temple at the beginning of His ministry in John chapter two, which typified October 22, 1844. The temple cleansing by Christ in John chapter two, and October 22, 1844, were a fulfillment of Malachi chapter three. In John chapter TWO and verse TWENTY, we are informed that the human temple had been erected in forty-six years, and the divine temple was raised up in three days. The human temple only becomes Habakkuk’s “holy temple” when divinity suddenly comes into it, as it did on October 22, 1844, for divinity combined with humanity does not sin. The visions of the two great rivers of Shinar represent the truth that humanity combined with divinity does not sin.

Bilang katuparan ng Malakias kabanata tatlo, si Cristo ay biglang naparito sa Kanyang templo nang nilinis Niya ang templo sa pasimula ng Kanyang ministeryo sa Juan kabanata dalawa, na sumagisag sa Oktubre 22, 1844. Ang paglilinis ng templo ni Cristo sa Juan kabanata dalawa, at ang Oktubre 22, 1844, ay katuparan ng Malakias kabanata tatlo. Sa Juan kabanata DALAWA at talatang DALAWAMPU, ipinabatid sa atin na ang templong pantao ay naitayo sa loob ng apatnapu't anim na taon, at ang templong dibino ay ibinangon sa loob ng tatlong araw. Ang templong pantao ay nagiging "banal na templo" ni Habakuk lamang kapag ang pagka-Diyos ay biglang pumapasok dito, gaya ng nangyari noong Oktubre 22, 1844, sapagkat ang pagka-Diyos na pinag-isa sa pagkatao ay hindi nagkakasala. Ang mga pangitain ng dalawang dakilang ilog ng Shinar ay kumakatawan sa katotohanang ang pagkatao na pinag-isa sa pagka-Diyos ay hindi nagkakasala.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel chapter eleven in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pagsasaalang-alang sa ikaapatnapung talata ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel sa susunod na artikulo.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Kayo rin, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. 1 Pedro 2:5.

Back to Articles