Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Dalawampu't Dalawa

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

Pagbubunyag sa Propetikong Pagtatalo: Ang Metodolohiya ng Huling Ulan at ng Pangwakas na Krisis

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

Ang metodolohiyang pinagtitibay ng Diyos ay tiyak na tinukoy sa Isaias kabanata dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam, kung saan ang metodolohiyang iyon ay inilarawan bilang “line upon line.” Noong Setyembre 11, 2001, ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay bumaba, at sa gayong paggawa, inulit niya ang pagbaba na kaniyang ginawa noong Agosto 11, 1840. Sa kapwa pagkakataon, pagkatapos ng kaniyang pagbaba, ang Babilonia ay kinilalang bumagsak, at may panawagang ipinahayag—at malapit nang muling ipahayag—para sa mga nananatili pa sa kaniyang pakikipag-isa na lumabas mula sa kaniya. Sa kapwa pagkakataon, ang pangyayaring tumupad sa hula ay nagkaroon ng pandaigdigang epekto, sapagkat kung paanong ang mensahe ng unang anghel ay naihatid sa “bawat himpilan ng misyon sa sanlibutan” noong 1840, gayundin ang buong mundo ay naapektuhan at naunawaan ang pangyayari noong Setyembre 11, 2001. Ang hulang natupad noong Agosto 11, 1840 ay isang hula na nagtukoy ng isang pagpigil na ipinataw sa Islam ng ikalawang Woe, at kaagad pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, isang pagpigil ang ipinataw sa Islam ng ikatlong Woe.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

Ang ika-11 ng Agosto, 1840 ay kumakatawan sa pagpapalakas ng mensaheng inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1798, at ang ika-11 ng Setyembre, 2001 ay kumakatawan sa pagpapalakas ng mensaheng inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989. Ang pangunahing tuntunin ng kilusan ng unang anghel ay pinagtibay noong ika-11 ng Agosto, 1840, at ang tuntuning iyon ay ang prinsipyong araw-para-sa-isang-taon. Ang pangunahing tuntunin ng kilusan ng ikatlong anghel ay pinagtibay noong ika-11 ng Setyembre, 2001. Ang tuntuning ito ay na ang katotohanan ay itinatatag sa pamamagitan ng paglalapat ng "line upon line," na ipinakikita na ang wakas ay inilalarawan ng pasimula, at na ang kasaysayan ay umuulit. Ang makahulang pangyayari noong ika-11 ng Setyembre, 2001 ay hindi lamang pinatutunayan ng tuwirang mga salita ni Kapatid na White, kundi, higit pa roon, ng katunayang ang mga pangyayaring iyon ay ganap na tumugma sa gayunding palatandaan sa kasaysayan ng mga Millerita. Ang kinilala sa pangyayari noong ika-11 ng Agosto, 1840 ay hindi ang katuparan ng hula, kundi lalo’t higit ang kawastuan ng metodolohiyang tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> Ang pangyayari ay ganap na tumupad sa prediksiyon. Nang ito’y mabatid, ang mga pulutong ay nakumbinsi sa katumpakan ng mga simulain ng pagpapaliwanag sa propesiya na pinagtibay ni Miller at ng kanyang mga kasama, at nabigyan ng kamangha-manghang pag-udyok ang kilusang Advento. Ang mga lalaking may pinag-aralan at may katayuan ay nakipag-isa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglalathala ng kanyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumawak ang gawain. Ang Dakilang Kontrobersiya, 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

Noong Setyembre 11, 2001, nang magsimulang masukat ang Huling Ulan, ang "pagtatalo" noon at hanggang ngayon ay hinggil sa metodolohiyang totoo o huwad. Ang mga propesiya ng kilusang Millerite ay inilatag sa kapwa mga tabla ng 1843 at 1850, na pinagtitibay ni Kapatid na White bilang dinisenyo ng Panginoon, at bilang katuparan din ng Habakuk kabanata dalawa. Ang mensahe ng mga Millerite na nalikha sa pamamagitan ng "mga simulain ng propetikong pagpapakahulugan na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at" na pagkatapos ay nagbunga ng "kamangha-manghang pag-udyok" na nagbigay-kapangyarihan sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, ay naipakita sa dalawang banal na tabla. Ang mga propesiyang inilalarawan sa dalawang banal na tablang iyon ay tinukoy at itinatag sa pamamagitan ng mga tuntuning propetiko ni Miller. Ang mga tabla ay isang katuparan ng utos sa Habakuk na ipakita nang malinaw ang mga propesiyang naitatag sa pamamagitan ng metodolohiya ni Miller sa "mga tabla," sa maramihan. Ang Habakuk kabanata dalawa ay tumutukoy at tuwirang nakaugnay sa "pagtatalo" ng Isaias kabanata dalawampu't pito.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ako’y tatayo sa aking bantayan, at magpapakatatag sa moog; magmamatiyag ako upang makita kung ano ang sasalitain niya sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. Habakuk 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

Ang salitang “reproved” sa talata ay nangangahulugang “nakipagtalo sa kaniya.” Si Habakkuk, na kumakatawan kapwa sa mga bantay ng kilusan ng unang at ng ikatlong anghel, ay daranas ng pakikipagtalo, at nais niyang maunawaan kung ano ang kaniyang isasagot kapag nagsimula ang pagtatalo. Ang kasagutan sa kasaysayan ng unang anghel ay ang pagkakabuo ng dalawang sagradong tsart, at ang kasagutan sa kasaysayan ng kilusan ng ikatlong anghel ay ang pagkakabuo ng seryeng propetiko na pinamagatang “Dalawang Tapyas ni Habakkuk.” Ang mga tsart at ang serye ay ibinatay sa metodolohiyang kinakatawan sa bawat isa sa mga nasabing kasaysayan. Sa Habakkuk, ang metodolohiya ay kumakatawan sa ginagamit ng mga bantay upang itatag ang mensahe, at tinutukoy din nito ang usapin na “pinagtatalunan,” na siya namang nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ako’y tatayo sa aking bantayan, at maninindigan ako sa moog; at magbabantay upang makita ko kung ano ang kaniyang sasabihin sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mong maliwanag sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa takdang panahon; sa wakas ito’y magsasalita at hindi magsisinungaling: bagaman nagluluwat, hintayin mo ito; sapagkat tiyak na darating, hindi magluluwat. Narito, ang kaniyang kaluluwa na nakapalalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakuk 2:1-4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

Ang isang uri ay inaaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, at ang kabilang uri ay nagmamataas ang kalooban, gaya ng kinakatawan ng Pariseo at ng Publikano. Ang mga Pariseo ay nanalig sa isang metodolohiyang nakabatay sa kaugalian at tradisyon, at kinakatawan din ng Pariseo ang isang sistemang panrelihiyon na nagpapanatili ng kontrol sa kanilang kawan sa pamamagitan ng pagpapatupad ng isang herarkikal na sistema na pinamamahalaan ng mga nag-aangking sila ang bayang hinirang ng Diyos at mga tagapagtanggol ng katotohanan, subalit sa wakas ay nakilahok sa pagpapapako sa krus ng Katotohanan. Ang propetikong 'pagtatalo' sa Isaias kabanata dalawampu’t pito ay hinggil sa tunay at huwad na metodolohiyang biblikal. Ang mga antagonista sa 'pagtatalo' ay yaong sumusunod sa metodolohiya ni Elias para sa panahong iyon, at ang matagal nang naitatag na sistema ng mga dalubhasa sa teolohiya, na isinasagisag ng Sanedrin sa panahon ni Cristo.

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

Tinukoy ng Kabanata dalawampu’t pito na nagsisimula ang “pagtatalo” kapag Siya ay “pinipigil,” o kapag pinipigil ng Diyos ang “kaniyang mabagsik na hangin,” sa “araw ng silangang hangin.” “Sa takal, kapag ito’y sumibol, iyong ipagtatalo ito; pinipigil niya ang kaniyang mabagsik na hangin sa araw ng silangang hangin. Sa pamamagitan nito nga’y malilinis ang kasamaan ni Jacob.” Ang salitang “purged” ay nangangahulugang tinubos, at kumakatawan sa pagpawi ng kasalanan sa pagsisiyasat na paghuhukom. Ang pamamaraang pinagtatalunan ay kumakatawan sa pagsubok na dapat maipasa, kung ang mga kasalanan ng bayan ng Diyos ay papawiin. Ang pamamaraan ni Elias bilang isang pagsubok ay inilarawan sa kasaysayan ni Cristo, kung saan tayo’y binalaan na sa panahong iyon, ang mga tumanggi sa mensahe ni Juan Bautista (na kinilala ni Cristo bilang si Elias) ay hindi maaaring makinabang sa mga turo ni Jesus.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

Ang mensahe ng huling ulan ay isinasagisag bilang mga aral ni Hesus, sapagkat Siya ang Salita; at higit pa rito, ang huling ulan ay isinasagisag bilang "ang pagpapasariwa", na ang kahulugan ay "ang presensiya ng Panginoon".

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> Kaya nga, magsisi kayo at magbalik-loob, upang mapawi ang inyong mga kasalanan, kapag dumating ang mga panahon ng kaginhawahan mula sa harapan ng Panginoon; at isusugo niya si Jesu-Cristo, na noong una’y ipinangaral sa inyo. Mga Gawa 3:19, 20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

Tinukoy ni Sister White na ang anghel na bumaba sa Apocalipsis kabanata sampu, noong Agosto 11, 1840, ay “walang iba kundi si Jesucristo mismo.” Samakatuwid, ang anghel na bumaba noong Setyembre 11, 2001, ay “walang iba kundi si Jesucristo” din. Ang Kanyang pagbaba sa alinmang kasaysayan ay nagtatakda ng pasimula ng propetikong “pagtatalo” hinggil sa tama o maling metodolohiya, sapagkat ito ay kinakatawan ng aklat sa Kanyang kamay na iniutos na kainin ng bayan ng Diyos. Nang nasa Galilea, inutusan ni Jesus ang mga alagad na dapat nilang kainin ang Kanyang laman at inumin ang Kanyang dugo, sapagkat inangkin Niya roon na Siya ang tinapay na bumabang mula sa langit. Doon Siya nawalan ng higit na maraming alagad kaysa sa alinmang ibang yugto ng Kanyang ministeryo, at ang mga umalis ay hindi na kailanman nagbalik. Umalis sila sapagkat pinili nilang suriin ang Kanyang mga turo sa pamamagitan ng maling metodolohiya ng pagkuha sa Kanyang mga salita sa literal na pakahulugan, sa halip na ilapat ang wastong espirituwal na pakahulugan. Ang “pagtatalo” sa Isaias dalawampu’t pito ay isang propetikong panandang-daan na may ilang saksi upang itatag na kinakatawan nito ang isang itinatag na inaangking sistema ng biblikal na pagsusuri na nakikipagtunggali sa metodolohiyang kinakatawan ng mensaherong Elias.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

Nagtatakda ito ng isang tiyak na punto sa unti-unting pagparaan sa dating tipan at bayang hinirang ng Diyos, at ng pasimula ng ugnayang tipan sa mga “na noong una ay hindi ang bayan ng Diyos.” Ang “pagtatalo,” na higit na mahalaga, ay kumakatawan sa pasimula ng yugto ng panahon na nagwawakas sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang Alpha at Omega ay laging kumakatawan sa wakas na kalakip ang pasimula, at sa gayon ang mismong “pagtatalo” ay nagiging isang sagisag ng isa sa mga kasalanan ng ating mga ninuno, na dapat kilalanin at ipagtapat, upang matupad ang panalangin ng Levitico dalawampu’t anim.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

Ang panalangin ni Daniel sa ika-siyam na kabanata ay kumakatawan sa panalanging dapat ihandog sa pagtatapos ng tatlo at kalahating araw ng ika-labing-isang kabanata ng Apocalipsis. Ang panahong iyon ay inilalarawan sa ika-dalawampu’t pitong kabanata ng Isaias bilang panahong “ang napapaderang lunsod ay magiging tiwangwang, at ang tirahan ay mapapabayaan, at maiiwang tulad ng ilang: doon manginginain ang guya, at doon siya hihiga, at uubusin ang mga sanga nito. Kapag nangalanta ang mga sanga nito, mababali ang mga iyon: darating ang mga babae, at sisilaban ang mga iyon: sapagkat ito’y isang bayang walang unawa: kaya’t ang lumikha sa kanila ay hindi maaawa sa kanila, at ang humubog sa kanila ay hindi magpapakita sa kanila ng lingap.”

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

Ang dalawang saksi ay hindi pinagkalooban ng "lingap," sapagkat nagpahayag sila ng isang maling hula na nagpasimula sa panahong "ilang" na tatlo at kalahating araw. Sila’y pagkatapos ay naging isang "bayang walang unawa," bagaman dati sila ang "lungsod na nakukutaan." Ang lungsod na iyon ay naging "tiwangwang" at isang "tirahan" na "pinabayaan." Naging mga tuyong buto ng mga patay ito, na nakahandusay sa lansangan ng lungsod ng Sodoma at Egipto. Kapag ang mga patay ay tinawagang bumangon, sinusubok sila sa pamamagitan ng mga kasalanan ng kanilang mga ama, na kinabibilangan ng "pagtatalo" sa pasimula ng panahong nagsisimula sa pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe at nagwawakas sa pagdating ng ikatlong mensahe. Ang pagtatalo ay kung tatanggapin o tatanggihan ang metodolohiyang kinakatawan ng Elias sa kanilang kasaysayan. Noong 1863, tinanggihan ng mga ama ng Adventismo ang mensahe ng "pitong ulit" ni Moises, na iniharap ni Elias.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

Pagsapit ng Hulyo 2023, ang mga lantang sanga sa Isaias dalawampu’t pito ay dapat magpasiya kung uulitin nila ang mga kasalanan ng iglesia sa Galilea, at ang kasaysayan noong 1863, gayundin ang kasaysayan noong Setyembre 11, 2001. Ang pagtanggi sa metodolohiyang kinakatawan ng Habakuk kabanata dalawa, at Isaias dalawampu’t pito, at nina Elias, Juan Bautista, at William Miller ay pag-uulit sa mga kasalanan ng ating mga ama, sa halip na makinabang sa mga banal na halimbawa na naitala para sa mga dinatnan ng mga wakas ng sanlibutan.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga uliran; at mga ito'y nasulat para sa ating pagpapaalala, na sa atin dumating ang mga katapusan ng sanlibutan. Kaya't ang nag-aakalang siya'y nakatindig ay mag-ingat baka siya'y mabuwal. Walang tukso na sumapit sa inyo kundi yaong karaniwan sa tao; ngunit tapat ang Diyos, na hindi niya ipahihintulot na kayo'y tuksuhin nang higit sa inyong makakaya, kundi, kalakip ng tukso, ay gagawa rin siya ng daan upang makatakas kayo, upang inyong matiis ito. Kaya nga, mga minamahal ko, tumakas kayo sa idolatriya. Nagsasalita ako na gaya sa marurunong; hatulan ninyo ang aking sinasabi. 1 Corinto 10:11-15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

Itinatatag ng sagradong metodolohiya ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na siyang mensahe ng huling ulan. Ang mensaheng iyon, kapag kinain sa paraang espirituwal, ay nagbubunga ng kaakibat na karanasan, kasintiyak ng naging epekto ng pawang gulay na kinain nina Daniel at ng tatlong mararangal na lalaki: mas maganda at mas matabang anyo. Ngunit sa Habakuk kabanata dalawa, ang katitisuran para sa mga tumatanggi sa alok ng pagpapawalang-sala sa pamamagitan ng pananampalataya ay kapalaluan, na humahadlang sa kanila na magpatuloy sa pagkakilala sa Panginoon. Kung may panahon man na hindi maaaring ipagpaliban ng bayan ng Diyos ang pagtanggap sa tunay na metodolohiya at ang pagkain ng mensaheng mula sa kamay ng anghel, iyon ay ngayon!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> Huwag nating hintayin ang huling ulan. Ito’y dumarating sa lahat ng kumikilala sa hamog at mga pagbuhos ng biyayang bumabagsak sa atin, at umaangkin ng mga ito. Kapag tinitipon natin ang mga piraso ng liwanag, kapag pinahahalagahan natin ang tiyak na mga kahabagan ng Diyos, na nalulugod kapag tayo’y nagtitiwala sa Kanya, kung magkagayon ay matutupad ang bawat pangako. “Sapagkat kung paanong ang lupa ay nagpapasibol ng usbong nito, at kung paanong ang isang halamanan ay nagpasisibol sa mga bagay na nahasik roon; gayon ipasisibol ng Panginoong Diyos ang katuwiran at ang pagpupuri sa harap ng lahat ng mga bansa.” Isaias 61:11. Ang buong lupa ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Diyos. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

Ang makahulang Salita ng Diyos ay nagtukoy na kapag ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak, bababa ang anghel ng Apocalipsis labing-walo at “ang Apocalipsis labing-walo, mga talata isa hanggang tatlo, ay matutupad.” Tinukoy ni Isaias dalawampu’t pito ang panahong iyon bilang ang “araw ng hanging mula sa silangan,” at iyon ang panahon na ang “marahas na hangin” ay pinipigil. “Sa sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagtalo ka rito: kaniyang pinipigil ang kaniyang marahas na hangin sa araw ng hanging mula sa silangan.” Tinutukoy ni Sister White ang mismong panahong iyon.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

Ang kapangyarihang nagpapagalit sa mga bansa ay dumating nang magsimulang bumuhos ang huling ulan. Ngunit pagkagalit pa lamang ng kapangyarihang iyon sa mga bansa, ito’y pinigil, sapagkat itinala ni Isaias na kaniyang “pinipigil ang kaniyang mabangis na hangin.” Ang mabangis na hangin ay ang hanging silanganan, at ang hanging iyon ay pinipigil kapag nagsisimulang pumatak ang huling ulan, at ang gawaing pagliligtas ay nasa yugto ng pagtatapos. Ang pangwakas na gawain ng pagliligtas ay ang panahon ng pagtatatak. “Line upon line,” ang mabangis, o hanging silanganan na pinipigil sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang apat na hangin ng ikapitong kabanata ng Pahayag.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na pinipigil ang apat na hangin ng lupa, upang huwag umihip ang hangin sa lupa, ni sa dagat, ni sa alinmang punongkahoy. At nakita ko ang isa pang anghel na umaakyat mula sa silangan, na taglay ang tatak ng Diyos na buhay; at siya ay sumigaw nang malakas sa apat na anghel, na sa kanila ay ipinagkaloob na saktan ang lupa at ang dagat, na sinasabi, Huwag ninyong saktan ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punongkahoy, hanggang sa matatakan namin sa kanilang mga noo ang mga alipin ng aming Diyos. Pahayag 7:1-3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

Ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay inihuwaran sa pamamagitan ng matagumpay na pagpasok ni Cristo sa Jerusalem. Doon si Cristo, sa bukod-tanging pagkakataon lamang sa Kanyang buhay, ay sumakay sa isang asno (isang simbolo ng Islam), at pinangunahan ni Lazaro ang prusisyon papasok sa Jerusalem. Tinutukoy ni Sister White si Lazaro bilang simbolo ng tatak sa kasaysayang iyon.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> Sa Kaniyang pag-antala sa pagparoon kay Lazaro, si Cristo ay may layunin ng kahabagan para sa mga hindi Siya tinanggap. Nag-antala Siya, upang sa pamamagitan ng pagbuhay kay Lazaro mula sa mga patay ay maibigay Niya sa Kaniyang matitigas ang puso at di-sumasampalatayang bayan ang isa pang katibayan na Siya nga ang 'muling pagkabuhay at ang buhay.' Ayaw Niyang isuko ang lahat ng pag-asa para sa bayan, ang kaawa-awang, naliligaw na mga tupa ng sambahayan ni Israel. Ang Kaniyang puso ay nabibiyak dahil sa kanilang kawalan ng pagsisisi. Sa Kaniyang kahabagan ay nilayon Niyang bigyan sila ng isa pang katibayan na Siya ang Tagapagpanumbalik, ang tanging makapagdadala sa liwanag ng buhay at ng kawalang-kamatayan. Ito'y magiging isang katibayan na hindi maaaring maling bigyang-kahulugan ng mga saserdote. Ito ang dahilan ng Kaniyang pagkaantala sa pagparoon sa Betania. Ang tampok na himalang ito, ang muling pagbuhay kay Lazaro, ang maglalagay ng tatak ng Diyos sa Kaniyang gawain at sa Kaniyang pag-aangkin ng pagka-Diyos. Ang Nasa ng mga Kapanahunan, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

Ang panahon ng pag-antala na nagsimula noong Hulyo 18, 2020 ay kinakatawan ng pag-antala ni Cristo bago Niya binuhay si Lazaro. Ang panahon ng pag-antala sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis ay nagtatapos sa katapusan ng tatlo at kalahating araw. Sa mga araw na iyon, nakahandusay na patay sa lansangan ang dalawang saksi. At kung paanong si Lazaro ay bubuhayin muli matapos ang isang panahon ng pag-antala, gayon din naman ang dalawang saksi ni Juan. Pagkabuhay nilang mag-uli, pinangunahan nila ang prusisyon papasok sa Jerusalem, na kumakatawan sa "tatak ng Diyos," at sa "kasukdulang himala" na nagpapatotoo sa pagka-Diyos ni Cristo. Ang pagkabuhay na mag-uli ang humuhudyat ng katapusan ng pagtatatakan ng sandaang apatnapu't apat na libo, na nagaganap samantalang ang apat na hangin, ang hanging silangan, ang mabagsik na hangin, na dumating noong Setyembre 11, 2001, ay pinananatiling napipigil.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

Sa oras na iyon na siyang batas ng Linggo, pakakawalan ang mga hanging iyon upang ipataw ang ganting-hatol sa hayop na mula sa lupa na binabanggit sa Apocalipsis labintatlo. Ngayon ay halos dumudulas na ang mga iyon sa mga daliri ng apat na anghel na pumipigil sa mga iyon sa panahon ng pagtatatak. Isa sa pinakamalalim na sanggunian sa Espiritu ng Propesiya na nauukol sa araw ng silangang hangin ay matatagpuan sa Testimonies, tomo siyam. Sa tomong iyon, ang mga kinasihang salita ay nagsisimula sa pahina labing-isa, kaya’t sa makasagisag na paraan ay nagsisimula ito sa “nine-eleven”. Ang pamagat ng kabanata ay “The Final Crisis”, ngunit ito rin ang unang kabanata ng isang bahagi na may pamagat na “For the Coming of the King”.

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

Walang ebidensiya na ang bahagi at pamagat ng kabanata ay sinadyang pinakialaman ng mga patnugot na nagtipon ng tomo, subalit ang pagdating ng Hari ay madaling makilala bilang pagdating ng kasintahang lalaki, na sa talinghaga ng sampung dalaga ay nagaganap kasabay ng krisis sa hatinggabi na nalilikha sa mga dalaga dahil sa pagkakaroon o kawalan ng langis sa kanilang mga sisidlan. Ang krisis sa hatinggabi na ngayon ay dumarating, gaya ng ipinahihiwatig ng pamagat, ang huling krisis para sa sampung dalaga. Sa krisis na iyon, nahahayag kung taglay nila ang langis o wala. Ang langis ay hindi basta ang Espiritu Santo lamang; ito ay tiyak na tinutukoy bilang ang Espiritu Santo, at gayundin bilang ang wastong mensahe, at gayundin bilang ang wastong karakter.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

Ang wastong metodolohiya ang nagtatakda ng wastong mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang mensaheng iyon, kapag tinanggap at isinagawa, ay nagbubunga ng wastong karakter. Ang gayong karakter sa huling krisis ang siyang tumatanggap ng selyo ng Diyos. Nagsimula ang proseso ng pagseselyo sa bayan ng Diyos sa pagdating ng araw ng silangang hangin, noong Setyembre 11, 2001. Ang mensahe ng panahong iyon ay dapat kainin. Ang pagpapasyang kumain o huwag kumain ay kinakatawan ng “pagtatalo” ni Isaias, at gayundin ng tanong ni Habakuk kung ano ang dapat isagot ng mga bantay sa pagtatalo. Ang panahon ng pag-antala sa Mateo dalawampu’t lima at kay Habakuk ay nagwawakas sa paglalarawan ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang panahon ng pag-antala, na kinakatawan ng tatlo at kalahating araw sa Apocalipsis kabanata labing-isa, ay halos tapos na.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

Ang panahong pag-antala na iyon ay inilarawan din sa pasimula ng kabanatang nasa ika-siyam na tomo, sa pamamagitan ng isang sipi mula sa aklat ng mga Hebreo, kung saan ipinahayag ni Pablo sa ibang pananalita ang talatang apat ng kabanata dalawa ng Habakuk. Inilalagay ng pagbanggit ni Pablo ang kabanata dalawa ng Habakuk sa kilusan ng ikatlong anghel, sapagkat sa kasaysayang iyon lumipat si Cristo sa Kabanal-banalang Dako, at sa kasaysayang iyon nahayag ang liwanag ng Kanyang paglilingkod bilang Dakilang Saserdote, at sa aklat ng mga Hebreo ipinakikita ni Pablo ang pinakamalinaw na kapahayagan ng mataas na saserdotal na paglilingkod ni Cristo sa Salita ng Diyos.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

Sa kilusan ng unang anghel, ang kabanata 2 ng Habakuk ay hindi pa kumikilala sa paglipat ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, sapagkat hindi iyon naganap hanggang sa katapusan ng pagpapahayag ng Hiyaw sa Hatinggabi. Ang panahon ng pag-antala na tinutukoy ni Pablo ay ang panahon ng pag-antala sa Habakuk at sa Mateo, ngunit ito ang panahon ng pag-antala na magsisimula sa Hulyo 18, 2020. Ang huling talata ng kabanata 2 ng Habakuk ay kumakatawan sa pagtatapos ng Hiyaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng mga Millerita, at sa pagdating ng ikatlong anghel:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

Binibigyang-diin ng Testimonies, Tomo Siyam, simula sa pahina labing-isa (siyam-labing-isa), ang talinghaga ng sampung dalaga, ang panahon ng pagkaantala at ang ugnayan nito sa Habakuk at sa Mateo, at ang pangwakas na krisis at ang Setyembre 11, 2001, nang sumapit ang pagtatalong propetiko.

> “Section 1—For the Coming of the King

> Seksyon 1-Para sa Pagdating ng Hari

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> “Kaunting panahon na lamang, at Siyang paririto ay darating, at hindi magluluwat.” Hebreo 10:37.

> “The Last Crisis

> Ang Huling Krisis

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> Namumuhay tayo sa panahon ng wakas. Ang mabilis na natutupad na mga tanda ng panahon ay nagpapahayag na malapit na ang pagdating ni Cristo. Ang mga araw na ating kinabubuhayan ay mabigat at mahalaga. Ang Espiritu ng Diyos ay unti-unti ngunit tiyak na binabawi mula sa sanlibutan. Ang mga salot at mga hatol ay bumabagsak na sa mga humahamak sa biyaya ng Diyos. Ang mga kalamidad sa lupa at sa dagat, ang hindi matatag na kalagayan ng lipunan, at ang mga babala ng digmaan ay nagbabadya. Ipinahahayag nila ang paglapit ng mga pangyayaring may sukdulang kalakhan.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> Ang mga kasangkapan ng kasamaan ay pinagsasama-sama ang kanilang mga puwersa at pinatitibay ang kanilang hanay. Sila’y nagpapalakas para sa huling dakilang krisis. Malalaking pagbabago ay malapit nang maganap sa ating sanlibutan, at ang mga pangwakas na pangyayari ay magaganap nang mabilis.

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> Ang kalagayan ng mga pangyayari sa sanlibutan ay nagpapakita na ang mga panahong puno ng kaguluhan ay sumapit na sa atin. Ang mga pahayagang araw-araw ay hitik sa mga palatandaan ng isang kakilakilabot na tunggalian sa nalalapit na panahon. Madalas nagaganap ang mga mapangahas na pagnanakaw. Karaniwan na ang mga welga. Sa lahat ng dako nagaganap ang pagnanakaw at pagpaslang. Ang mga taong sinasapian ng mga demonyo ay kumikitil ng buhay ng mga lalaki, mga babae, at maliliit na bata. Ang mga tao ay nahuhumaling sa bisyo, at nangingibabaw ang bawat uri ng kasamaan.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> Nagtagumpay ang kaaway sa pagbaluktot ng katarungan at sa pagpuno sa mga puso ng mga tao ng pagnanais para sa makasariling pakinabang.

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> 'Ang katarungan ay nakatayo sa malayo; sapagkat ang katotohanan ay nabuwal sa lansangan, at ang katuwiran ay hindi makapasok.' Isaias 59:14. Sa malalaking lungsod ay may napakaraming nabubuhay sa kahirapan at kahabag-habag, halos salat sa pagkain, masisilungan, at kasuutan; samantalang sa gayunding mga lungsod ay may mga taong higit pa sa maaaring naisin ng puso, na namumuhay nang marangya, ginugugol ang kanilang salapi sa mga bahay na may mararangyang kasangkapan, sa pagpapalamuti ng sarili, o, higit pang masama, sa pagbibigay-lugod sa mga pita ng laman, sa alak, tabako, at iba pang mga bagay na pumipinsala sa mga kapangyarihan ng utak, sumisira sa katinuan ng isip, at inilulugmok ang kaluluwa. Ang mga daing ng nagugutom na sangkatauhan ay umaakyat sa harap ng Diyos, samantalang sa pamamagitan ng bawat uri ng pang-aapi at pangingikil ay nagkakamal ang mga tao ng dambuhalang kayamanan.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Sa isang pagkakataon, habang ako’y nasa Lungsod ng New York, ako’y tinawagan sa gabi upang masdan ang mga gusaling tumataas, palapag pagkatapos ng palapag, patungo sa langit. Ang mga gusaling ito ay tinitiyak na hindi tinatablan ng apoy, at itinayo upang luwalhatiin ang kanilang mga may-ari at mga tagapagtayo. Lalong pataas at pataas pa ang pag-angat ng mga gusaling ito, at sa mga ito’y ginamit ang pinakamamahaling mga materyales. Ang mga nagmamay-ari ng mga gusaling ito ay hindi nagtatanong sa sarili: “Paano natin pinakamainam na maluluwalhati ang Diyos?” Wala sa kanilang mga isipan ang Panginoon.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> Naisip ko: 'O, nawa'y yaong mga naglalagak ng kanilang mga yaman sa ganitong paraan ay makita ang kanilang landasin gaya ng nakikita ito ng Diyos! Nagpapatayo sila ng mga maringal na gusali, ngunit kay kamangmang, sa paningin ng Tagapamahala ng sansinukob, ang kanilang mga panukala at katha. Hindi nila pinag-aaralan, sa buong kakayahan ng puso at isipan, kung paano nila luluwalhatiin ang Diyos. Nawala na sa kanilang paningin ito, ang unang tungkulin ng tao.'

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Habang itinatayo ang mga matatayog na gusaling ito, nagalak ang mga may-ari, taglay ang mapag-ambisyong kapalaluan, sapagkat mayroon silang salaping magagamit sa pagpapalayaw sa sarili at sa pagpapukaw ng panibugho ng kanilang mga kapitbahay. Marami sa salaping sa gayong paraan ay kanilang ipinuhunan ay nakuha sa pamamagitan ng labis na paniningil, sa pagpiga sa mga dukha. Nakalimutan nila na sa langit ay may talaan ng bawat transaksiyong pangkalakalan; bawat likong kasunduan, bawat gawaing pandaraya, ay doong nakatala. Darating ang panahon na, sa kanilang pandaraya at kapalaluan, aabot ang mga tao sa isang hangganang hindi pahihintulutan ng Panginoon na kanilang lampasan, at matututuhan nila na may hangganan ang pagtitimpi ni Jehova.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> Ang sumunod na tagpong dumaan sa aking harapan ay isang hudyat ng sunog. Tumingin ang mga lalaki sa mga gusaling matatayog at sinasabing hindi tinatablan ng apoy at sinabi: “Ganap na ligtas ang mga ito.” Ngunit ang mga gusaling ito ay natupok na animo’y yari sa alkitran. Ang mga makinang pamatay-sunog ay walang magawa upang pigilin ang pagkawasak. Hindi nagawang paandarin ng mga bumbero ang mga makina. Testimonies, tomo 9, 11-13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

Ang "pagtatalo" na naganap hinggil sa metodolohiya sa pasimula ng panahong kinakatawan ng Daniel kabanata 1; at kinakatawan din ng Daniel kabanata 1 hanggang 3; at kinakatawan din ng kasaysayang nagsimula noong Agosto 11, 1840; at kinakatawan din sa kasaysayan ng Juan kabanata 6, sa krisis sa Galilea; at kinakatawan din ng kasaysayan ng Setyembre 11, 2001 (hanggang Hulyo 18, 2020), ay ngayo’y muling nagaganap, hindi sa kabuuan ng Adventismo, kundi sa gitna ng mga patay na tuyong buto na ginigising mula sa kanilang pagkamanhid ng isang "tinig" na sumisigaw sa ilang.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

Sa aming susunod na artikulo, tatalakayin namin ang pagsasaalang-alang sa metodolohiyang siyang Huling Ulan, gaya ng kinakatawan sa Isaias kabanata dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> At narinig ko rin ang tinig ng Panginoon na nagsasabi, Sino ang aking susuguin, at sino ang yayaon para sa atin? Nang magkagayo’y sinabi ko, Narito ako; suguin mo ako. At sinabi niya, Yumaon ka, at sabihin mo sa bayang ito, Makinig kayo nang makinig, ngunit hindi kayo makauunawa; at tumingin kayo nang tumingin, ngunit hindi kayo makakatalos. Pakapalin mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at gumaling. Nang magkagayo’y sinabi ko, Panginoon, gaano katagal? At siya’y sumagot, Hanggang sa ang mga bayan ay mawasak na walang nananahan, at ang mga bahay ay walang tao, at ang lupain ay lubos na maging ilang, at ilayo ng Panginoon ang mga tao, at magkaroon ng malaking paglisan sa gitna ng lupain. Ngunit may matitirang isang ikasampu roon, at ito’y babalik, at malalamon: na gaya ng terebinto at ng roble, na ang tuod ay nananatili sa kanila kapag inilalaglag nila ang mga dahon: gayon ang banal na binhi ang magiging tuod niyon. Isaias 6:8-13.

Back to Articles