Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Isa

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

Ang Sugo ng Tipan: Mula sa Pagpapadalisay hanggang sa Paglilinis

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

Ang sanlinggo kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan ay kumakatawan sa panahong mula sa Kanyang bautismo hanggang sa si Cristo, sa makalangit na santuwaryo, ay tumindig sa pagbato kay Esteban.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> Ngunit siya, na puspos ng Espiritu Santo, ay matamang tumitig sa langit at nakita ang kaluwalhatian ng Diyos, at si Jesus na nakatayo sa kanang kamay ng Diyos; at sinabi niya, Masdan, nakikita kong nakabukas ang mga langit, at ang Anak ng Tao ay nakatayo sa kanang kamay ng Diyos. At sila’y sumigaw nang malakas, at tinakpan ang kanilang mga tainga, at buong pagkakaisa’y sumugod sa kaniya; at itinaboy siya palabas ng lungsod at binato siya; at inilapag ng mga saksi ang kanilang mga kasuutan sa paanan ng isang binata na ang pangalan ay Saulo. At binato nila si Esteban, na tumatawag sa Diyos at nagsasabi, Panginoong Jesus, tanggapin mo ang aking espiritu. At siya’y lumuhod at sumigaw nang malakas, Panginoon, huwag mong ibilang sa kanila ang kasalanang ito. At nang masabi niya ito, siya’y nahimlay. Gawa 7:55-60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

Nang binato si Esteban at tumindig si Miguel, umabot ang ebanghelyo sa mga Hentil, sapagkat hanggang sa panahong iyon ay limitado lamang sa mga Hudyo ang ebanghelyo.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> Kung magkagayo’y sinabi ng anghel, “Pagtitibayin niya ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo [pitong taon].” Sa loob ng pitong taon matapos pumasok ang Tagapagligtas sa Kanyang ministeryo, ang ebanghelyo ay ipangangaral lalo na sa mga Hudyo; sa loob ng tatlo at kalahating taon sa pamamagitan mismo ni Cristo; at pagkatapos ay sa pamamagitan ng mga apostol. “Sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil Niya ang hain at ang handog.” Daniel 9:27. Sa tagsibol ng A. D. 31, si Cristo, ang tunay na hain, ay inihandog sa Kalbaryo. Noon ay napunit sa dalawa ang tabing ng templo, na nagpapakita na ang kabanalan at kahalagahan ng serbisyong paghahain ay naalis na. Dumating na ang panahon upang tumigil ang makalupang hain at handog.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> "Ang isang sanlinggo—pitong taon—ay nagwakas noong A.D. 34. Pagkatapos, sa pamamagitan ng pagbato kay Esteban, tuluyan nang tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo; ang mga alagad na nangalat dahil sa pag-uusig ay 'nagsiparoon sa lahat ng dako, ipinangangaral ang salita' (Gawa 8:4); at di-naglaon, si Saulo na tagapag-usig ay nagbalik-loob at naging si Pablo, ang apostol sa mga Hentil." The Desire of Ages, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

Noong taong 34, nagtapos ang sagradong sanlinggo (dalawang libo’t limandaang dalawampung araw), at ang sinaunang Israel ay hiniwalayan ng Diyos; ganap nang nagsara ang kanilang panahon ng palugit. Sa puntong iyon, ang pagbabayad-parusa laban sa sinaunang Israel dahil sa pagtatakwil sa tipan at dahil sa pagpapapako sa krus ng Anak ng Diyos ay nasailalim sa ehekutibong paghatol ng Diyos. Ang Diyos, sa Kaniyang mapagtiis na awa, ay ipinagpaliban ang pagkawasak ng Jerusalem hanggang sa pagkubkob at pagkawasak mula AD 66 hanggang AD 70.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

Ang mga talata sa ikasiyam na kabanata ng Daniel, na nagtutukoy sa sanlinggong panahon kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan, ay nagsasaad din na ang paganong Roma (ang prinsipe na darating) ay wawasak sa lungsod at sa santuario; ngunit ang Diyos, sa Kaniyang mahabang pagtitiis at kahabagan, ay pinahintulutan ang mga anak ng sinaunang Israel na magkaroon ng panahon upang marinig ang ebanghelyo at gumawa ng pasiya, gaya ng ginawa ng kanilang mga magulang, sa loob ng pitong-taóng panahon ng ministeryo ni Cristo at ng mga alagad sa gitna nila.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> Sa loob ng halos apatnapung taon matapos ipahayag mismo ni Cristo ang hatol ng kapahamakan sa Jerusalem, ipinagpaliban ng Panginoon ang Kaniyang mga paghatol sa lungsod at sa bansa. Kamangha-mangha ang mahabang pagtitimpi ng Diyos sa mga tumatanggi sa Kaniyang ebanghelyo at sa mga pumatay sa Kaniyang Anak. Ang talinghaga tungkol sa punong walang bunga ay kumakatawan sa pakikitungo ng Diyos sa bansang Judio. Ipinag-utos na: “Putulin mo ito; bakit pa nito sinasakop ang lupa?” (Lucas 13:7), ngunit dahil sa banal na awa, pinagkalooban pa ito ng munting palugit. Marami pa sa mga Judio ang hindi nakaaalam ng pagkatao at ng gawain ni Cristo. At ang mga anak ay hindi nakinabang sa mga pagkakataon, ni tumanggap ng liwanag, na itinakwil ng kanilang mga magulang. Sa pamamagitan ng pangangaral ng mga apostol at ng kanilang mga kasama, pasisilangin ng Diyos ang liwanag sa kanila; ipahihintulot sa kanila na makita kung paano natupad ang propesiya, hindi lamang sa kapanganakan at buhay ni Cristo, kundi sa Kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay. Ang mga anak ay hindi hinatulan dahil sa mga kasalanan ng mga magulang; ngunit kapag, taglay ang kaalaman sa lahat ng liwanag na ibinigay sa kanilang mga magulang, itinakwil ng mga anak ang karagdagang liwanag na ipinagkaloob sa kanila, sila’y naging kabahagi sa mga kasalanan ng mga magulang, at pinuspos nila ang takal ng kanilang kasamaan.

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> Ang mahabang pagtitiis ng Diyos sa Jerusalem ay pinagtibay lamang ang mga Hudyo sa kanilang matigas na kawalan ng pagsisisi. Sa kanilang pagkapoot at kalupitan laban sa mga alagad ni Jesus, tinanggihan nila ang huling alok ng habag. Pagkatapos ay binawi ng Diyos ang Kaniyang pag-iingat sa kanila at inalis Niya ang Kaniyang kapangyarihang pumipigil kay Satanas at sa kaniyang mga anghel, at ang bansa ay iniwang nasa ilalim ng pamamahala ng pinunong pinili nito. Ang mga anak nito’y hinamak ang biyaya ni Cristo, na sana’y nagbigay sa kanila ng kakayahang masupil ang kanilang masasamang bugso ng damdamin, at ngayo’y ang mga ito ang nanaig. Pinalagablab ni Satanas ang pinakamabangis at pinakababang-uri ng mga pita ng kaluluwa. Hindi na nangangatwiran ang mga tao; lampas na sila sa katwiran—pinamumunuan ng bugso at bulag na poot. Naging makasatanas sila sa kanilang kalupitan. Sa sambahayan at sa bansa, sa pinakamataas at sa pinakamababang uri ng lipunan, umiral ang hinala, inggit, poot, alitan, paghihimagsik, pagpaslang. Walang katiwasayan saanman. Nagkanulo ang magkakaibigan at magkakamag-anak sa isa’t isa. Pinatay ng mga magulang ang kanilang mga anak, at ng mga anak ang kanilang mga magulang. Ang mga pinuno ng bayan ay wala nang kapangyarihang mapamahalaan ang kanilang sarili. Ang hindi napipigilang mga bugso ng damdamin ang gumawa sa kanila bilang mga mapaniil. Tinanggap ng mga Hudyo ang huwad na patotoo upang hatulan ang walang-salang Anak ng Diyos. Ngayo’y ginawang walang kasiguruhan ng mga huwad na paratang ang kanilang sariling buhay. Sa pamamagitan ng kanilang mga gawa, malaon na nilang sinasabi: “Ipaalis ang Banal ng Israel sa harap namin.” Isaias 30:11. At ngayo’y ipinagkaloob ang kanilang nais. Hindi na sila nababagabag ng pagkatakot sa Diyos. Si Satanas ang namumuno sa bansa, at ang pinakamataas na mga awtoridad sibil at panrelihiyon ay nasa kaniyang kapangyarihan. Ang Dakilang Labanan, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

Bilang Sugo ng Tipan, si Kristo ay unang nakitungo lamang sa mga Hudyo. Noong taong 34, sa pagbabato kay Esteban, ang ebanghelyo ay tumungo naman sa mga Hentil, at dumating ang panahon ng pagpapatupad ng hatol ng Diyos, bagaman sa Kanyang kahabagan ay ipinagpaliban ng Diyos ang sandaling iyon nang humigit-kumulang apatnapung taon.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

Bilang Sugo ng Tipan, bilang katuparan ng Malakias kabanata tatlo, nilinis ni Cristo ang templo nang makalawa. Ginawa Niya ito sa isang panahong bukod na itinangi para sa bayang tipan na noon ay pinalalampasan at hinihiwalayan, at gayundin para sa magiging bagong bayang hinirang. Nang matapos ang panahong iyon, nagsimula ang panahon ng pagpapatupad ng hatol ng Diyos. Si Juan Bautista ang sugo na naghanda ng daan para sa gawain ni Cristo ng pagbabangon ng isang bagong bayang hinirang na Kaniyang papasukin sa tipan.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

Ang dalawang paglilinis ng templo ay mga aral sa pamamagitan ng halimbawa na nagpapakilala sa gawain ni Cristo ng paglilinis ng templo ng kaluluwa. Kapag ang Sugo ng Tipan ay biglang dumarating sa ikatlong kabanata ng Malakias, Kanyang dinadalisay at nililinis ang mga anak ni Levi, upang sila’y makapaghandog, gaya noong mga unang araw.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagparito? At sino ang makatindig sa kaniyang pagpapakita? Sapagkat siya’y gaya ng apoy ng tagapagdalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo bilang tagapagdalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila gaya ng pagdadalisay sa ginto at pilak, upang makapaghandog sila sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ng Juda at Jerusalem ay magiging kaaya-aya sa Panginoon, gaya ng mga araw nang una, at gaya ng mga unang taon. Malakias 3:2-3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

Ang Malakias kabanata tatlo at ang dalawang paglilinis ng Templo ay kumakatawan sa kasakdalan ng pananampalataya ng mga anak ni Levi, na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan. Ang kasakdalan ng pananampalataya ng mga anak ni Levi ay kinakatawan ng pagdalisay ng ginto.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> Sa lahat ng may anumang impluwensiya sa sanatoryo ay dapat magkaroon ng pag-aayon sa kalooban ng Diyos, pagpapakumbaba ng sarili, at pagbubukas ng puso sa mahalagang impluwensiya ng Espiritu ni Cristo. Ang gintong sinubok sa apoy ay kumakatawan sa pag-ibig at pananampalataya. Marami ang halos salat sa pag-ibig. Binubulag ng kasapatan sa sarili ang kanilang mga mata sa kanilang malaking pangangailangan. May lubos na pangangailangan ng araw-araw na pagbabalik-loob sa Diyos, isang bago, malalim, at araw-araw na karanasan sa buhay panrelihiyon. Mga Patotoo, tomo 4, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

Kabanata tatlo ng Malakias at ang dalawang paglilinis ng templo ay kumakatawan sa kasakdalan ng pag-unawa hinggil sa paglago ng kaalaman sa hanay ng mga pantas, na sila ang mga anak ni Levi, na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan. Ang kasakdalan ng mga anak ni Levi ay kinakatawan ng pagdadalisay ng pilak.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> Ang mga salita ng Panginoon ay mga salitang dalisay; tulad ng pilak na sinusubok sa isang pugon na yari sa lupa, na pinadalisay nang makapito. Awit 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

Ang Sugo ng Tipan ay padadalisayin ang mga anak ni Levi na gaya ng pilak at ginto. Ang Salita ng Diyos ang siyang nagpapadalisay, sapagkat ang pagpapadalisay ay ang pag-aaring-ganap at ang pagpapakabanal.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

Si Juan Bautista ang sugo na naghanda ng daan para sa Sugo ng Tipan sa unang katuparan ng ikatlong kabanata ng Malakias, at may apat na bahagi ang kaniyang mensahe hinggil doon. Kasama sa kaniyang gawain ang pagtukoy sa gawaing pagdadalisay na isasakatuparan ng Sugo ng Tipan, at na ang gawaing pagdadalisay na naisakatuparan ay inilarawan bilang isang kilos ng pagwawalis sa giikan. Tinukoy niya na ang dating bayang hinirang ay noon ay pinalalagpasan na. Iniharap din niya sa bayan ng Diyos ang mensaheng Laodiceano, at sa gayon ay ipinakita niya sa kanila ang kanilang mga kasalanan at ang mga kasalanan ng kanilang mga magulang. Inilagay niya ang lahat ng mga katotohanang ito sa balangkas ng “galit na darating.” Ang gawain ng sugong naghanda ng daan ay kumakatawan sa gawaing isinagawa ng isang hindi kailanman tumanggap ng edukasyon sa sistemang pang-edukasyon ng bayang pinalalagpasan.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> Sa katauhan ni Juan Bautista, itinindig ng Panginoon para sa Kaniyang sarili ang isang sugo upang ihanda ang daan ng Panginoon. Siya’y magdadala sa sanlibutan ng di-natitinag na patotoo sa pagsaway at pagkondena sa kasalanan. Si Lucas, sa paghayag ng kaniyang misyon at gawain, ay nagsabi, “At siya’y mauuna sa Kaniya sa espiritu at kapangyarihan ni Elias, upang ibaling ang mga puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang mga suwail tungo sa karunungan ng mga matuwid; upang ihanda para sa Panginoon ang isang bayang nakahanda” (Lucas 1:17).

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> Marami sa mga Fariseo at mga Saduceo ang pumaroon sa bautismo ni Juan, at sa kanila’y sinabi niya, “Kayong lahi ng mga ulupong, sino ang nagbabala sa inyo upang tumakas sa darating na poot? Kaya’t magbunga kayo ng mga bungang nararapat sa pagsisisi; at huwag ninyong sabihing sa inyong sarili, ‘Si Abraham ang aming ama’; sapagkat sinasabi ko sa inyo, na kaya ng Diyos na mula sa mga batong ito ay magbangon ng mga anak kay Abraham. At ngayon man, ang palakol ay nakalapat na sa ugat ng mga punongkahoy; kaya’t bawat punongkahoy na hindi nagbubunga ng mabuting bunga ay pinuputol at inihahagis sa apoy. Ako nga ay nagbabautismo sa inyo sa tubig tungo sa pagsisisi; ngunit ang dumarating na kasunod ko ay higit na makapangyarihan kaysa sa akin, na hindi ako karapat-dapat magdala ng Kanyang mga panyapak; Siya’y magbabautismo sa inyo sa Espiritu Santo at sa apoy; nasa Kanyang kamay ang kalaykay, at lubusang lilinisin Niya ang Kanyang giikan, at titipunin Niya ang Kanyang trigo sa kamalig; ngunit susunugin Niya ang ipa sa apoy na hindi mapapatay” (Mateo 3:7-12).

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> Ang tinig ni Juan ay ipinailanlang na parang pakakak. Ang atas sa kanya ay: “Ipakilala mo sa Aking bayan ang kanilang pagsalangsang, at sa bahay ni Jacob ang kanilang mga kasalanan” (Isaias 58:1). Wala siyang tinamong pagtuturong pantao. Ang Diyos at ang kalikasan ang naging mga guro niya. Ngunit kailangan ang isang maghahanda ng daan sa harap ni Cristo, isang may sapat na katapangan upang iparinig ang kanyang tinig gaya ng mga propeta noong una, na tumatawag sa bayang napariwara tungo sa pagsisisi. Selected Messages, aklat 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

Si William Miller ang ikalawang sugo na naghanda ng daan para sa Sugo ng Tipan, at ang katauhan at gawain ni Miller ay nauna nang inilarawan bilang tipo sa katauhan ni Juan Bautista.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> Libu-libo ang inakay upang yakapin ang katotohanang ipinangaral ni William Miller, at may mga lingkod ng Diyos na itinindig sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ipahayag ang mensahe. Gaya ni Juan, ang tagapagpauna ni Jesus, ang mga nangaral ng taimtim na mensaheng ito ay naramdaman nilang napilitang ilagay ang palakol sa ugat ng punongkahoy at tawagin ang mga tao na mamunga ng mga bungang karapat-dapat sa pagsisisi. Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

Ang mga Judiong mapagdahilan at mapagtalo sa kapanahunan ni Cristo ay naakay na ilagak ang kanilang pagtitiwala sa isang huwad na mensaheng tungkol sa Mesiyas. Ang "Mesiyas" ay ang katumbas na salitang Hebreo ng salitang Griyego na "Christ", na ang kahulugan ay "pinahiran".

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> Ang salitang sinugo ng Diyos sa mga anak ni Israel, na naghahayag ng kapayapaan sa pamamagitan ni Jesucristo (siya ang Panginoon ng lahat:), ang salitang iyon, sinasabi ko, ay inyong nalalaman, na ipinahayag sa buong Judea, at nagsimula sa Galilea, pagkatapos ng bautismong ipinangaral ni Juan; kung paanong pinahiran ng Diyos si Jesus na taga-Nazaret ng Espiritu Santo at ng kapangyarihan: na lumibot na gumagawa ng mabuti, at nagpapagaling sa lahat ng mga pinahihirapan ng diyablo; sapagkat kasama niya ang Diyos. Mga Gawa 10:36-38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Kapwa ang “mesiyas” at ang “Cristo” ay nangangahulugang “ang pinahiran.” Si Cristo ay pinahiran sa Kanyang bautismo, kaya, sa mahigpit na pakahulugan, hindi pa Siya ang Mesiyas o ang Cristo hanggang sa Kanyang bautismo. Ang Kanyang bautismo ay propetikong umaayon sa pagbaba ng anghel sa Apocalipsis kabanata sampu, na bumaba noong Agosto 11, 1840, at umaayon din sa pagbaba ng makapangyarihang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na bumaba noong Setyembre 11, 2001. Ang tatlong palatandaang propetiko ay nagtutukoy sa pagpapakita ng Espiritu Santo sa huling ulan.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

Ang mga Judiong mapagtalo ay nanangan sa isang maling pagkaunawa, isang huwad na mensaheng propetiko na ang Mesiyas ay magtatatag ng isang literal na makalupang kaharian kung saan ang bansang Israel ang mamamahala sa sanlibutan. Ito’y isang huwad na mensahe na nangako ng "kapayapaan at kasaganaan".

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

Ang mensahe ni William Miller ay may dalawang pangunahing elemento. Ang una ay ang paglalapat ng mga propesiya ng panahon na tumutukoy sa paglilinis ng santuwaryo, at ang ikalawa ay ang kanyang pagtanggi sa Katolikong pagpapakahulugan ng sanlibong-taong milenyo na karaniwang pinaniniwalaan ng mga Protestante. Ang gayong maling pananaw sa milenyo, na itinuturing na sanlibong taon ng kapayapaan at kasaganaan, ay naisalalarawan na ng maling pananaw tungkol sa kaharian ng Mesiyas na pinanghahawakan ng mga mapagtalong Hudyo.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

Yaong dalawang saksi ay tumutukoy sa isang huwad na mensahe ng huling ulan na nangangakong “kapayapaan at kasaganaan,” sa ikatlo at pangwakas na katuparan ng kasaysayan ng mensaherong naghahanda para sa Sugo ng Tipan na biglang darating sa Kanyang templo. Ang huwad na mensahe ng huling ulan na iyon ay tinukoy bilang isang mensaheng “kapayapaan at katiwasayan,” na salungat sa mensahe ni Juan Bautista, na nagsabing, “Ang bawat punongkahoy na hindi nagbubunga ng mabuti ay pinuputol at itinatapon sa apoy,” sa pagdating ng “darating na poot.” Iyon ay inilarawan din sa pagtukoy ni Miller na walang sanlibong taon ng kapayapaan, gaya ng itinuturo ng Katolisismo, sapagkat sa pagbabalik ng Panginoon lilipulin Niya ang daigdig sa kaningningan ng Kanyang pagdating.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> At sa inyo na nagdaranas ng kapighatian, kapahingahan kasama namin, kapag mahahayag mula sa langit ang Panginoong Jesus na kasama ang kaniyang makapangyarihang mga anghel, sa naglalagablab na apoy, na maghihiganti sa mga hindi kumikilala sa Diyos at sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo ng ating Panginoong Jesucristo; na parurusahan ng walang hanggang pagkapuksa mula sa harapan ng Panginoon, at mula sa kaluwalhatian ng kaniyang kapangyarihan. 2 Tesalonica 1:7-9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

Ang unang dalawang sugo, na naghanda para sa Sugo ng Tipan upang makipagtipan sa isang bagong hinirang na bayan, ay nagpapakita na ang isang maling mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” ng Huling Ulan, na binuo sa ikatlong salinlahi ng Laodiceang Adventismo, ay isinadya ni Satanas upang hadlangan ang Laodiceang Adventismo sa ikaapat na salinlahi sa pagkilala sa papel ng Islam, na kinakatawan sa ikatlong Kapahamakan.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

Sa proseso ng paglilinis na ginaganap para sa mga kinakatawan ng mga anak ni Levi, ang darating pagkaraan ni Juan Bautista ay lubusang wawalisin at “dadalisayin” ang Kaniyang giikan, sa pamamagitan ng pamaypay na nasa Kaniyang kamay. Ang gawaing iyon ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng Kaniyang Salita.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> "'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

Ang mensahe ng huling ulan ay ang “pagtatalo” sa Habakuk kabanata dalawa, at ito ang mga salita ng katotohanan na naghihiwalay ng ipa sa trigo. Ang pagkakahiwalay na iyon ang paglilinis na ginaganap ng Sugo ng Tipan. Sa kasaysayan ng mga Millerita, ang mensahe ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat, ay nagbunga ng isang paglilinis nang una itong nabigo at nagdulot ng panahon ng pag-antala na tinutukoy sa Habakuk kabanata dalawa at ng talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo kabanata dalawampu’t lima. Nang sa wakas ay natupad ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ito’y nagbunga ng lalo pang dakilang paglilinis. Noon nga, biglang dumating ang Sugo ng Tipan at sinimulan ang pangwakas na paglilinis at pagdadalisay. Ang kilusang nakaranas ng unang dalawa sa tatlong yugto ng pagdadalisay at paglilinis ay nabigo sa ikatlo at ipinadala sa ilang ng Laodicea noong 1863.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

Sa kasaysayan ng mga Milerita, ang mga Protestante ay unang pinagdalisay sa pamamagitan ng salita ng katotohanan; pagkaraan, ang kilusan ng unang anghel ay pinagdalisay sa pagdating ng ikatlong mensahe ng pagsubok. Ngunit yaong mga naging tagapagtayo ng templong Milerita sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844 ay nabigo sa ikatlong pagsubok, na dumating noong ika-22 ng Oktubre, 1844, bagaman ganap nilang tinupad ang talinghaga ng sampung dalaga.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> Marami sa mga lumabas upang salubungin ang Kasintahang Lalaki sa ilalim ng mga pabalita ng unang at ikalawang anghel ay tinanggihan ang ikatlo, ang huling pabalitang pagsubok na ibibigay sa sanlibutan, at gayon din ang magiging paninindigan kapag ibinigay ang huling panawagan.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> Bawat detalye ng talinghagang ito ay dapat na masusing pag-aralan. Tayo ay kinakatawan alinman ng mga matatalinong dalaga o ng mga mangmang na dalaga. Review and Herald, Oktubre 31, 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

Ang kasaysayang propetiko na nagsimula sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, ay nabigo, at nagtapos sa paghihimagsik noong 1863. Pagsapit ng 1850, isinulat ni Sister White ang sumusunod na mensahe.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> Ibinigay sa akin ng Panginoon ang isang pangitain noong Enero 26, na aking ilalahad. Nakita ko na ang ilan sa bayan ng Diyos ay hangal at natutulog; at kalahating gising lamang, at hindi namamalayan ang panahong ating kinasasadlakan ngayon; at na ang “lalaki” na may “walis na panlinis ng dumi” ay pumasok na, at ang ilan ay nasa panganib na matangay sa pagwawalis. Nakiusap ako kay Jesus na iligtas sila, na bigyan pa sila ng kaunting palugit, at ipakita sa kanila ang kanilang kakilakilabot na panganib, upang sila’y makapaghanda bago pa man tuluyang mahuli magpakailanman. Sinabi ng anghel, “Dumarating ang pagkawasak na gaya ng makapangyarihang ipo-ipo.” Nakiusap ako sa anghel na kahabagan at iligtas ang mga umiibig sa sanlibutang ito, at nakapulupot ang kanilang puso sa kanilang mga pag-aari, at hindi nakahandang kumalas sa mga iyon, at ihandog ang mga iyon upang mapabilis ang mga sugo sa kanilang paglalakbay upang pakainin ang mga nagugutom na tupa, na nangamamatay dahil sa kakulangan ng espirituwal na pagkain.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> “Habang pinagmamasdan ko ang mga kaawa-awang kaluluwa na namamatay sa kawalan ng kasalukuyang katotohanan, at ang ilan na nagpapahayag na sumasampalataya sa katotohanan ay hinahayaan silang mamatay sa pamamagitan ng pagkakait ng mga kinakailangang panustos upang maisulong ang gawain ng Diyos, ang tanawing yaon ay labis na masakit, at ipinamanhik ko sa anghel na alisin yaon sa aking paningin. Nakita ko na kapag ang adhika ng Diyos ay nananawagan ng bahagi ng kanilang pag-aari, gaya ng binatang lumapit kay Jesus [Mateo 19:16-22.], sila’y umalis na nalulumbay; at na di maglalaon ang dumadaluyong na hagupit ay daraan at wawalisin ang lahat ng kanilang mga pag-aari, at noon ay magiging huli na upang isakripisyo ang mga panlupang pag-aari at mag-impok ng kayamanan sa langit.” Review and Herald, Abril 1, 1850.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

Pagsapit ng 1850, nakarating na ang lalaking may brush na pang-alis ng dumi. Noong Oktubre 22, 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang dumating sa Kaniyang templo, at sinimulan Niya ang gawaing paglilinis at pagdadalisay sa mga anak ni Levi.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> Sa kasalukuyan, ang mga kaluluwa ay sinusubok at sinusuri, at marami ang dumaraan sa gayunding landas na tinahak ng mga tumalikod kay Cristo. Kapag sinusubok sila ng Salita, itinatakwil nila ang banal na Guro. Kapag sinasaway sila sapagkat ang kanilang pamumuhay ay hindi naaayon sa katotohanan at katuwiran, tumatalikod sila sa Tagapagligtas; at ang kanilang pasya, gaya ng pasya ng mga alagad na natisod, ay hindi na kailanman binabawi. Hindi na sila lumalakad na kasama ni Cristo. Sa ganito natutupad ang mga salita, 'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at lilinisin niyang lubos ang kaniyang giikan, at titipunin niya ang kaniyang trigo sa kamalig.' Signs of the Times, Mayo 15, 1901.

Back to Articles