Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Four

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Tatlumpu’t Apat

Number Thirty-Four

Bilang Tatlumpu't Apat

Author

Jeff Pippenger

Published

January 27, 2026

Formats

PDF
Word

In order for there to be a voice in the wilderness, there must be a wilderness. In July of 2023, a voice began to sound identifying that the Lion of the tribe of Judah was then unsealing the revelation of Himself as set forth in chapter one of the book of Revelation. The disappointment of Sabbath, July 18, 2020, began the three and a half days of Revelation eleven that ended on Sabbath, December 30, 2023. That Sabbath, for the first time since July 2020, Future for America spoke publicly on a zoom meeting.

Upang magkaroon ng tinig sa ilang, nararapat na may ilang. Noong Hulyo 2023, nagsimulang marinig ang isang tinig na nagsasabing ang Leon mula sa lipi ni Juda ay noon ay inaalis ang selyo sa pahayag tungkol sa Kanyang Sarili, gaya ng inilahad sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag. Ang kabiguan noong Araw ng Sabat, Hulyo 18, 2020, ang nagpasimula ng tatlo at kalahating araw ng ika-labing-isang kabanata ng Pahayag, na nagtapos noong Araw ng Sabat, Disyembre 30, 2023. Noong Sabat na iyon, sa kauna-unahang pagkakataon mula pa noong Hulyo 2020, ang Future for America ay nagsalita nang hayagan sa isang pagpupulong sa Zoom.

From that point on, the Revelation of Jesus Christ has been opening progressively. It started with a revelation of the word “truth,” that was then seen to represent a framework of three steps outlined by the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet, when brought together form the word “truth.” The three steps represented in the framework of the word “truth” was an old truth, placed in a new setting.

Mula sa puntong iyon, ang Pahayag ni Jesucristo ay patuloy na nabubuksan nang unti-unti. Nagsimula ito sa isang pahayag hinggil sa salitang "katotohanan," na pagkaraan ay nakita na kumakatawan sa isang balangkas na binubuo ng tatlong hakbang na tinutukoy ng una, ikalabintatlo, at ikadalawampu't dalawang titik ng alpabetong Hebreo, na kapag pinagsama ay bumubuo ng salitang "katotohanan." Ang tatlong hakbang na kinakatawan sa balangkas ng salitang "katotohanan" ay isang dating katotohanan na inilagay sa isang bagong konteksto.

For years we have shown the three steps of the courtyard, holy place and Most Holy Place, were parallel to the three works of the Holy Spirit as He convicts of sin in the courtyard, manifests righteousness in the holy place and judges in the Most Holy Place. We have identified these three steps are manifested throughout God’s Word, but all those understandings were magnified with the framework of “truth,” as of 2023. Taking an old truth and placing it in a new framework of truth is what Christ does as He progressively unseals His Word. The “wilderness” that ended in 2023, represents a prophetic “time of the end,” when a prophecy is unsealed. That prophecy is the revelation of Jesus Christ, who is the “Truth.”

Sa loob ng maraming taon, aming ipinakita na ang tatlong hakbang ng patyo, Dakong Banal, at Kabanal-banalang Dako ay tumutugma sa tatlong gawa ng Espiritu Santo: ang pagsumbat Niya tungkol sa kasalanan sa patyo, ang pagpapahayag Niya ng katuwiran sa Dakong Banal, at ang paghatol Niya sa Kabanal-banalang Dako. Aming natukoy na ang tatlong hakbang na ito ay nahahayag sa buong Salita ng Diyos, subalit ang lahat ng mga pagkaunawang iyon ay pinatingkad sa pamamagitan ng balangkas ng "katotohanan," pagsapit ng 2023. Ang pagkuha ng isang dating katotohanan at paglalagay nito sa isang bagong balangkas ng katotohanan ang ginagawa ni Cristo habang unti-unti Niyang inaalisan ng selyo ang Kaniyang Salita. Ang "ilang" na nagtapos noong 2023 ay kumakatawan sa isang propetikong "panahon ng wakas," kung kailan inaalisan ng selyo ang isang propesiya. Ang propesiyang iyon ay ang pahayag ni Jesucristo, na Siyang "Katotohanan".

> “In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

> Sa panahon ng Tagapagligtas, nabalutan ng mga Hudyo ang mahahalagang hiyas ng katotohanan ng bunton ng basura ng tradisyon at alamat, anupa’t hindi na mapag-iba ang totoo sa mali. Naparito ang Tagapagligtas upang alisin ang basura ng pamahiin at ng matagal nang kinikimkim na mga kamalian, at upang isaayos ang mga hiyas ng Salita ng Diyos sa balangkas ng katotohanan. Ano ang gagawin ng Tagapagligtas kung pumarito Siya sa atin ngayon gaya ng pagparito Niya sa mga Hudyo? Kailangang gawin Niya ang kaparis na gawain sa pag-aalis ng bunton ng basura ng tradisyon at mga seremonya. Lubhang nabagabag ang mga Hudyo nang gawin Niya ang gawaing ito. Nawala sa kanilang paningin ang orihinal na katotohanan ng Diyos, ngunit muli itong inilantad ni Cristo. Tungkulin natin na palayain ang mga mahalagang katotohanan ng Diyos mula sa pamahiin at kamalian. Anong dakilang gawain ang ipinagkatiwala sa atin sa Ebanghelyo! Review and Herald, Hunyo 4, 1889.

It “is our work to free the precious truths of God from superstition and error,” and “set the jewels of God’s Word in the framework of truth.” In 2023 the Lord introduced the framework of truth, in the structure represented by the word “truth.” That framework brings to view the “original” truths “of God.”

Ito "ang ating gawain na palayain ang mga mahalagang katotohanan ng Diyos mula sa pamahiin at kamalian," at "ilagay ang mga hiyas ng Salita ng Diyos sa balangkas ng katotohanan." Noong 2023 ipinakilala ng Panginoon ang balangkas ng katotohanan, sa istrukturang kinakatawan ng salitang "katotohanan." Ang balangkas na iyon ay naglalantad sa paningin ang mga "orihinal" na katotohanan "ng Diyos."

> “The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

> "Ang alabok at tambak ng basura ng kamalian ay naglibing sa mahahalagang hiyas ng katotohanan, ngunit kayang ilantad ng mga manggagawa ng Panginoon ang mga kayamanang ito, upang libu-libo ang makamasid sa mga ito nang may kagalakan at pagkamangha. Ang mga anghel ng Diyos ay sasa piling ng mapagpakumbabang manggagawa, na nagkakaloob ng biyaya at banal na kaliwanagan, at libu-libo ang papatnubayan upang manalangin kasama ni David, 'Idilat mo ang aking mga mata, upang aking mamalas ang mga kagila-gilalas na bagay mula sa iyong kautusan.' Ang mga katotohanang malaon nang hindi nakita ni pinansin ay lalagablab mula sa naliwanagang mga pahina ng banal na salita ng Diyos. Ang mga iglesia, sa pangkalahatan, na nakarinig, tumanggi, at niyurakan ang katotohanan, ay lalo pang gagawa ng kasamaan; ngunit ang 'marurunong,' yaong mga tapat, ay makauunawa. Bukas ang aklat, at ang mga salita ng Diyos ay umaabot sa mga puso ng mga nagnanais na makilala ang kanyang kalooban. Sa malakas na sigaw ng anghel mula sa langit na sumasanib sa ikatlong anghel, libu-libo ang magigising mula sa pagkamanhid na matagal nang bumihag sa sanlibutan, at makikita ang kagandahan at kahalagahan ng katotohanan." Review and Herald, Disyembre 15, 1885.

The “Lord’s workers” who are “the wise” and “who are honest” “will understand,” and will “uncover” “treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.” Unfortunately for Laodicean Adventism it is not they who wake up from their stupor at the loud cry of the third angel, for that is the Sunday law, and that is much too late for Adventism to awaken. The eleventh-hour workers awaken from their “stupor” “at the loud cry of the angel who joins the third angel” at the soon-coming Sunday law. Since 2024, “Truths that have been for ages unseen and unheeded,” have been blazing “forth from the illuminated pages of God’s holy word.”

Ang mga "manggagawa ng Panginoon" na "marurunong" at "tapat" ay "makauunawa," at "magbubunyag" ng "mga kayamanan, upang masdan ng libu-libo ang mga ito nang may kagalakan at pagkamangha." Sa kasamaang-palad para sa Adventismong Laodiceano, hindi sila ang nagigising mula sa kanilang pagkamanhid sa malakas na sigaw ng ikatlong anghel, sapagkat iyon ang batas ng Linggo, at lubhang huli na iyon upang magising ang Adventismo. Ang mga manggagawa ng ikalabing-isang oras ay nagigising mula sa kanilang "pagkamanhid" "sa malakas na sigaw ng anghel na umaanib sa ikatlong anghel" sa nalalapit na batas ng Linggo. Mula noong 2024, ang "mga katotohanang malaon nang hindi nakita at hindi pinansin" ay sumisiklab "mula sa naliwanagang mga pahina ng banal na salita ng Diyos."

In Isaiah 22:22 Eliakim is given a key, and in Matthew 16 Peter is given the keys to the kingdom.

Sa Isaias 22:22, ang isang susi ay ipinagkaloob kay Eliakim, at sa Mateo 16, ang mga susi ng kaharian ay ipinagkaloob kay Pedro.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> At ilalagay ko sa kaniyang balikat ang susi ng sambahayan ni David; sa gayo’y siya’y magbubukas, at walang makapagsasara; at siya’y magsasara, at walang makapagbubukas. Isaias 22:22.

The “key” is given to Philadelphia, for that is the only other place in the Scriptures the key of opening and shutting is referenced.

Ang "susi" ay ibinigay sa Filadelfia, sapagkat iyon ang kaisa-isa pang pook sa Kasulatan na tumutukoy sa susi ng pagbubukas at pagsasara.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia ay isulat mo: Ganito ang sabi ng Banal, ng Tunay, na nagtataglay ng susi ni David, na nagbubukas, at walang taong makapagsasara; at nagsasara, at walang taong makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa; narito, inilagay ko sa harap mo ang isang pintuang bukas, na hindi maisasara ninuman; sapagkat ikaw ay may kaunting kapangyarihan, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Apocalipsis 3:7, 8.

At the last interaction with the quibbling Jews, Christ raised a question that the Jews could not answer.

Sa huli niyang pakikipagtalastasan sa mga Hudyong mapagtalo, nagharap si Cristo ng isang katanungang hindi kayang sagutin ng mga Hudyo.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Samantalang nagkakatipon ang mga Fariseo, tinanong sila ni Jesus, na sinasabi, Ano ang akala ninyo tungkol sa Cristo? Kanino siya anak? Sinabi nila sa kanya, Anak ni David. Sinabi niya sa kanila, Kung gayo’y paanong tinatawag siya ni David sa Espiritu na Panginoon, na sinasabi, Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa? Kung tinatawag nga siya ni David na Panginoon, paano nga siya anak niya?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> At walang sinuman ang nakasagot sa kaniya kahit isang salita, ni may sinumang mula sa araw na iyon ay nangahas pang magtanong sa kaniya ng anuman. Mateo 22:41-46.

The Jews were unable to understand the prophetic relationship of David and Christ, for they lacked the prophetic keys to understand the biblical language of line upon line. Christ ended His interaction with the Jews by identifying their blindness was based upon their inability to correctly divide the Word of truth. He had identified that if you understood Moses, you would understand Christ, but they did not understand the Scriptures they claimed to uphold and defend.

Ang mga Hudyo ay hindi nagawang maunawaan ang propetikong ugnayan nina David at Cristo, sapagkat kinulang sila sa mga susì ng propesiya upang maunawaan ang wikang biblikal na “line upon line.” Tinapos ni Cristo ang kanyang pakikipag-ugnayan sa mga Hudyo sa pamamagitan ng pagtukoy na ang kanilang pagkabulag ay nakasalig sa kawalan nila ng kakayahang wastong hatiin ang Salita ng katotohanan. Itinuro niyang kung nauunawaan ninyo si Moises, mauunawaan ninyo si Cristo, subalit hindi nila nauunawaan ang mga Kasulatan na inaangkin nilang pinanghahawakan at ipinagtatanggol.

The “key” of the “house of David” was given to the Millerites, who were the church of Philadelphia. The “key” was a reformatory movement that was represented by open and shut doors. From 1798 unto 1863 the Millerite movement went from the experience of Philadelphia unto the experience of Laodicea, while going from a movement unto a church. A door opened and a door closed on April 19, 1844, as a door opened and a door closed on October 22, 1844, as a door opened and a door closed in 1863.

Ang "susi" ng "sambahayan ni David" ay ibinigay sa mga Millerita, na siyang iglesia sa Filadelfia. Ang "susi" ay isang kilusang reporma na kinakatawan ng pagbubukas at pagsasara ng mga pinto. Mula 1798 hanggang 1863, ang kilusang Millerita ay nagdaan mula sa karanasan ng Filadelfia tungo sa karanasan ng Laodicea, samantalang mula sa pagiging isang kilusan ay naging isang iglesia. Noong Abril 19, 1844, isang pinto ang nabuksan at isang pinto ang naisara, gayundin noong Oktubre 22, 1844, isang pinto ang nabuksan at isang pinto ang naisara, gayundin noong 1863, isang pinto ang nabuksan at isang pinto ang naisara.

Eliakim had a key, but Peter was given “keys.” The key in the singular was the shut door of 1844.

Si Eliakim ay may isang susi, ngunit si Pedro ay binigyan ng "mga susi." Ang susi sa bilang isahan ay ang saradong pinto ng 1844.

> “The subject of the sanctuary was the key which unlocked the mystery of the disappointment of 1844. It opened to view a complete system of truth, connected and harmonious, showing that God’s hand had directed the great advent movement and revealing present duty as it brought to light the position and work of His people.” The Great Controversy, 423.

> Ang paksa ng santuwaryo ang naging susi na nagbukas ng hiwaga ng pagkabigo noong 1844. Ipinamalas nito sa paningin ang isang ganap na sistema ng katotohanan, magkakaugnay at magkakatugma, na nagpapakitang ang kamay ng Diyos ang nagpatnubay sa dakilang kilusang Advent at, sa paglalantad nito sa katayuan at gawain ng Kaniyang bayan, ay ibinunyag ang kasalukuyang tungkulin. Ang Dakilang Tunggalian, 423.

The subject of the sanctuary was the key that unlocked the shut door of 1844, but Peter was also given the keys of the kingdom.

Ang paksa hinggil sa santuwaryo ang naging susi na nagbukas sa nakapinid na pinto ng 1844, ngunit si Pedro ay pinagkalooban din ng mga susi ng kaharian.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Mapalad ka, Simon Barjona: sapagkat hindi ito inihayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuang-bayan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:17-19.

Line upon line, Philadelphia, the last covenant bride as represented by Peter, is given the key of the house of David as well as the keys to the kingdom of heaven. The key of the house of David is the last subject Jesus interacted with the Pharisees over.

Tuntunin sa tuntunin, ang Philadelphia, ang huling kasintahang babae ng tipan na kinakatawan ni Pedro, ay pinagkakalooban ng susi ng bahay ni David, gayundin ng mga susi ng kaharian ng langit. Ang susi ng bahay ni David ang huling paksang tinalakay ni Jesus kasama ang mga Pariseo.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The Son of David. He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Samantalang nagkakatipon ang mga Fariseo, tinanong sila ni Jesus, na sinasabi, Ano ang akala ninyo tungkol sa Cristo? Kanino siya anak? Sinabi nila sa kanya, Anak ni David. Sinabi niya sa kanila, Kung gayo’y paanong tinatawag siya ni David sa Espiritu na Panginoon, na sinasabi, Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa? Kung tinatawag nga siya ni David na Panginoon, paano nga siya anak niya?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> At walang sinuman ang nakasagot sa kaniya kahit isang salita, ni may sinumang mula sa araw na iyon ay nangahas pang magtanong sa kaniya ng anuman. Mateo 22:41-46.

The subject of David and his Lord is exactly where Peter begins at Pentecost in the upper room at the third hour. The subject that closed the door of interaction between the Pharisees and Christ is the key Peter used to open the door of the upper room at Pentecost.

Sa paksa ni David at ng kaniyang Panginoon mismo nagsimula si Pedro sa Pentekostes, sa silid sa itaas, sa ikatlong oras. Ang paksang nagsara sa pintuan ng pakikipagtalastasan sa pagitan ng mga Pariseo at ni Cristo ay siyang susi na ginamit ni Pedro upang buksan ang pintuan ng silid sa itaas sa Pentekostes.

> For David is not ascended into the heavens: but he saith himself, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Until I make thy foes thy footstool. Therefore let all the house of Israel know assuredly, that God hath made that same Jesus, whom ye have crucified, both Lord and Christ.

> Sapagkat hindi umakyat si David sa langit; ngunit siya mismo ang nagsabi, "Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon: Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa." Kaya't nawa'y malaman ng buong sambahayan ng Israel nang may lubos na katiyakan na ang mismong Jesus na inyong ipinako sa krus ay ginawa ng Diyos na Panginoon at Cristo.

> Now when they heard this, they were pricked in their heart, and said unto Peter and to the rest of the apostles, Men and brethren, what shall we do?

> Nang marinig nila ito, nabagbag ang kanilang puso, at sinabi nila kay Pedro at sa iba pang mga apostol, Mga lalaki at mga kapatid, ano ang dapat naming gawin?

> Then Peter said unto them, Repent, and be baptized every one of you in the name of Jesus Christ for the remission of sins, and ye shall receive the gift of the Holy Ghost. For the promise is unto you, and to your children, and to all that are afar off, even as many as the Lord our God shall call. And with many other words did he testify and exhort, saying, Save yourselves from this untoward generation. Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:34–41.

> At sinabi ni Pedro sa kanila, Magsisi kayo, at magpabautismo ang bawat isa sa inyo sa pangalan ni Jesucristo sa kapatawaran ng mga kasalanan, at tatanggapin ninyo ang kaloob ng Espiritu Santo. Sapagkat ang pangako ay para sa inyo, at sa inyong mga anak, at sa lahat ng nasa malayo, maging sa lahat ng mga tatawagin ng Panginoon nating Diyos. At sa marami pang ibang salita ay nagpatotoo siya at nagpamanhik, na sinasabi, Iligtas ninyo ang inyong mga sarili mula sa lahing ito na baluktot. Kaya’t ang mga malugod na tumanggap ng kanyang salita ay nabautismuhan; at nang araw ding iyon ay nadagdag sa kanila ang humigit-kumulang tatlong libong kaluluwa. Gawa 2:34-41.

Peter had the keys to bind or loose, and when he did so, heaven was in agreement with Peter’s action. Peter represents Divinity and humanity working together to unseal the truths of God’s Word. When those truths are unsealed, they are represented as knowledge.

Si Pedro ang may hawak ng mga susi upang talian o kalagan; at kapag ginawa niya ito, ang langit ay sumasang-ayon sa ginawa ni Pedro. Si Pedro ay kumakatawan sa pagka-Diyos at pagkatao na magkasamang kumikilos upang alisin ang tatak sa mga katotohanan ng Salita ng Diyos. Kapag naalisan ng tatak ang mga katotohanang iyon, inihaharap ang mga iyon bilang kaalaman.

> “The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

> Sa panahon ni Cristo, ang susi ng kaalaman ay inalis ng mga dapat sanang may tangan nito upang mabuksan ang taguan ng mga kayamanan ng karunungan sa mga Kasulatan ng Lumang Tipan. Ang mga rabi at mga guro ay halos tuluyang pinagsarahan ang kaharian ng langit sa mga dukha at mga napipighati, at iniwan silang mapahamak. Sa Kaniyang pangangaral, hindi iniharap ni Cristo sa kanila ang maraming bagay nang minsanan, baka malito ang kanilang mga isipan. Ginawa Niyang malinaw at tiyak ang bawat punto. Hindi Niya hinamak ang pag-uulit ng matatanda at pamilyar na mga katotohanan sa mga propesiya kung ito’y makapaglilingkod sa Kaniyang layunin na itanim ang mga kaisipan.

> “Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

> Si Cristo ang pinagmulan ng lahat ng sinaunang hiyas ng katotohanan. Sa pamamagitan ng gawa ng kaaway, ang mga katotohanang ito ay naalis sa kanilang dapat na kinalalagyan. Hiniwalay sila sa kanilang tunay na kalalagyan, at inilagay sa balangkas ng kamalian. Ang gawain ni Cristo ay muling isaayos at itatag ang mga mahalagang hiyas sa balangkas ng katotohanan. Ang mga alituntunin ng katotohanan na ibinigay Niya mismo upang pagpalain ang sanlibutan ay, sa pamamagitan ng kasangkapan ni Satanas, naibaon at waring naparam. Iniligtas Niya ang mga ito mula sa basura ng kamalian, pinagkalooban sila ng bagong, masiglang lakas, at inutusan silang magningning na parang mahahalagang hiyas, at manatiling matatag magpakailanman.

> “Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

> Si Cristo Mismo ay makagagamit ng alinman sa mga dating katotohanang ito nang hindi humihiram kahit kaliit-liitang bahagi, sapagkat Siya ang pinagmulan ng lahat ng mga ito. Itinanim Niya ang mga ito sa isip at kaisipan ng bawat salinlahi, at nang Siya’y pumarito sa ating sanlibutan, muli Niyang inayos at binigyang-buhay ang mga katotohanang naging patay, at ginawa Niya itong higit na makapangyarihan para sa kapakinabangan ng mga darating na salinlahi. Si Jesucristo ang nagtataglay ng kapangyarihang iligtas ang mga katotohanan mula sa bunton ng basura, at muling ibinigay Niya ang mga ito sa sanlibutan na higit pa kaysa sa kanilang orihinal na kasariwaan at kapangyarihan. Manuscript Releases, tomo 13, 240, 241.

Peter’s keys were to bind and to loose, and Peter represents the last Christian bride, who are the one hundred and forty-four thousand. The binding message of Peter represented in the witness of the one hundred and forty-four thousand is the sealing. The loosing message of Peter in the witness of the one hundred and forty-four thousand is Islam of the third woe.

Ang mga susi ni Pedro ay para sa pagtali at pagkalag, at si Pedro ay kumakatawan sa huling Kristiyanong Nobya, na siyang isandaan at apatnapu't apat na libo. Ang mensahe ng pagtali ni Pedro, na kinakatawan sa patotoo ng isandaan at apatnapu't apat na libo, ay ang pagselyo. Ang mensahe ng pagkalag ni Pedro sa patotoo ng isandaan at apatnapu't apat na libo ay ang Islam ng ikatlong "sa aba."

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> “Pagkatapos ay nakita ko ang ikatlong anghel. Wika ng aking kasamang anghel, ‘Kakila-kilabot ang kaniyang gawain. Kasindak-sindak ang kaniyang misyon. Siya ang anghel na maghihiwalay ng trigo mula sa mga panirang-damo, at tatakan, o bigkisin, ang trigo para sa makalangit na kamalig. Ang mga bagay na ito ay dapat lubos na sakupin ang buong isipan, ang buong pansin.’” Early Writings, 119.

The wheat that are bound are represented by the first fruit wheat offering of Pentecost, that as a wave offering would represent the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand. The sealing of God’s people is Peter’s internal message, that occurs during the history of Islam of the third woe that is progressively loosed from 9/11 onward.

Ang mga trigong nakabigkis ay inilalarawan ng handog ng unang bunga ng trigo sa Pentekostes, na bilang handog na iwinawagayway ay kumakatawan sa pagtaas ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagtatatak sa bayan ng Diyos ay ang panloob na mensahe ni Pedro, na nagaganap sa kasaysayan ng Islam sa panahon ng ikatlong sa aba, na unti-unting pinakakawalan mula 9/11 pasulong.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na pinipigil ang apat na hangin ng lupa, upang huwag umihip ang hangin sa lupa, ni sa dagat, ni sa alinmang punongkahoy. At nakita ko ang isa pang anghel na umaakyat mula sa silangan, na taglay ang tatak ng Diyos na buhay; at siya ay sumigaw nang malakas sa apat na anghel, na sa kanila ay ipinagkaloob na saktan ang lupa at ang dagat, na sinasabi, Huwag ninyong saktan ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punongkahoy, hanggang sa matatakan namin sa kanilang mga noo ang mga alipin ng aming Diyos. Pahayag 7:1-3.

Those four winds that are restrained during the binding of God’s people were released at 9/11, and then restrained by George Bush the lesser. The external message of Peter is Islam, and the loosening and the restraining if Islam is the external message that runs through the sealing time. Peter’s humanity is connected with Divinity, for the keys given to him represent agreement between heaven and earth.

Yaong apat na hangin na pinipigil sa panahon ng pagbigkis sa bayan ng Diyos ay pinakawalan noong 9/11, at pagkatapos ay muling pinigil ng nakababatang George Bush. Ang panlabas na mensahe ni Pedro ay Islam, at ang pagkakalag at ang pagpipigil sa Islam ay ang panlabas na mensahe na dumadaloy sa kapanahunan ng pagtatatak. Ang pagkatao ni Pedro ay nakaugnay sa Pagka-Diyos, sapagkat ang mga susi na ibinigay sa kanya ay kumakatawan sa pagkakasundo sa pagitan ng langit at ng lupa.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “The darkness of the evil one encloses those who neglect to pray. The whispered temptations of the enemy entice them to sin; and it is all because they do not make use of the privileges that God has given them in the divine appointment of prayer. Why should the sons and daughters of God be reluctant to pray, when prayer is the key in the hand of faith to unlock heaven’s storehouse, where are treasured the boundless resources of Omnipotence? Without unceasing prayer and diligent watching we are in danger of growing careless and of deviating from the right path. The adversary seeks continually to obstruct the way to the mercy seat, that we may not by earnest supplication and faith obtain grace and power to resist temptation.

> Ang kadiliman ng Masama ay bumabalot sa mga nagpapabaya sa pananalangin. Ang mga pabulong na tukso ng kaaway ay umaakit sa kanila na magkasala; at ito’y sapagkat hindi nila ginagamit ang mga pribilehiyong ipinagkaloob sa kanila ng Diyos sa pamamagitan ng banal na pagtatakda ukol sa panalangin. Bakit mag-aatubiling manalangin ang mga anak na lalaki at babae ng Diyos, yamang ang panalangin ang susi sa kamay ng pananampalataya upang buksan ang kamalig ng langit, kung saan iniingatan ang walang-hanggang yaman ng Makapangyarihan sa lahat? Kung walang walang-patid na pananalangin at masigasig na pagbabantay, nanganganib tayong maging pabaya at lumihis sa daang matuwid. Ang kaaway ay patuloy na nagsisikap na hadlangan ang daan patungo sa luklukan ng awa, upang hindi natin, sa pamamagitan ng mataimtim na pagsusumamo at pananampalataya, makamtan ang biyaya at kapangyarihang labanan ang tukso.

> “There are certain conditions upon which we may expect that God will hear and answer our prayers. One of the first of these is that we feel our need of help from Him. He has promised, ‘I will pour water upon him that is thirsty, and floods upon the dry ground.’ Isaiah 44:3. Those who hunger and thirst after righteousness, who long after God, may be sure that they will be filled. The heart must be open to the Spirit’s influence, or God’s blessing cannot be received.

> May mga tiyak na kundisyon kung saan maaari nating asahan na didinggin at sasagutin ng Diyos ang ating mga panalangin. Isa sa mga una sa mga ito ay ang madama natin ang ating pangangailangan ng tulong mula sa Kanya. Ipinangako Niya, “Ibubuhos ko ang tubig sa nauuhaw, at mga rumaragasang agos sa tuyong lupa.” Isaias 44:3. Yaong mga nagugutom at nauuhaw sa katuwiran, na nananabik sa Diyos, ay makatitiyak na sila’y bubusugin. Ang puso ay dapat na bukas sa impluwensiya ng Espiritu, kung hindi ay hindi matatanggap ang pagpapala ng Diyos.

> “Our great need is itself an argument and pleads most eloquently in our behalf. But the Lord is to be sought unto to do these things for us. He says, ‘Ask, and it shall be given you.’ And ‘He that spared not His own Son, but delivered Him up for us all, how shall He not with Him also freely give us all things?’ Matthew 7:7; Romans 8:32.

> Ang ating matinding pangangailangan ay siya na ring matibay na pangangatwiran at nagsusumamo nang lubhang mabisa alang-alang sa atin. Ngunit ang Panginoon ay dapat hanapin upang gawin Niya ang mga bagay na ito para sa atin. Sinasabi Niya, ‘Humingi kayo, at ibibigay sa inyo.’ At ‘Siya na hindi ipinagkait ang Kaniyang sariling Anak, kundi ibinigay Siya para sa ating lahat, paanong hindi rin naman Niya, kasama Niya, ipagkakaloob sa atin nang may kagandahang-loob ang lahat ng mga bagay?’ Mateo 7:7; Roma 8:32.

> “If we regard iniquity in our hearts, if we cling to any known sin, the Lord will not hear us; but the prayer of the penitent, contrite soul is always accepted. When all known wrongs are righted, we may believe that God will answer our petitions. Our own merit will never commend us to the favor of God; it is the worthiness of Jesus that will save us, His blood that will cleanse us; yet we have a work to do in complying with the conditions of acceptance.

> Kung kinikimkim natin ang kasamaan sa ating mga puso, kung tayo’y kumakapit sa alinmang kasalanang alam natin, ang Panginoon ay hindi tayo didinggin; ngunit ang panalangin ng nagsisising, bagbagang-loob na kaluluwa ay laging tinatanggap. Kapag naituwid ang lahat ng mga kamaliang ating nalalaman, maaari tayong manalig na sasagutin ng Diyos ang ating mga kahilingan. Ang sarili nating merito ay kailanman ay hindi makapagpapadapat sa atin sa paglingap ng Diyos; kundi ang pagiging karapat-dapat ni Jesus ang magliligtas sa atin, at ang Kanyang dugo ang maglilinis sa atin; gayon ma’y may gawain tayong dapat tuparin sa pagtatalima sa mga kundisyon ng pagtanggap.

> “Another element of prevailing prayer is faith. ‘He that cometh to God must believe that He is, and that He is a rewarder of them that diligently seek Him.’ Hebrews 11:6. Jesus said to His disciples, ‘What things soever ye desire, when ye pray, believe that ye receive them, and ye shall have them.’ Mark 11:24. Do we take Him at His word?” Steps to Christ, 94–96.

> Isa pang sangkap ng panalanging nagtatagumpay ay ang pananampalataya. “Ang lumalapit sa Diyos ay dapat sumampalatayang may Diyos, at na Siya ay tagapagbigay-gantimpala sa mga masigasig na humahanap sa Kanya.” Hebreo 11:6. Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Anumang bagay na ninanasa ninyo, kapag kayo’y nananalangin, manampalataya kayong tinanggap na ninyo ang mga iyon, at mapapasainyo ang mga iyon.” Marcos 11:24. Pinaniniwalaan ba natin Siya ayon sa Kanyang salita? Steps to Christ, 94-96.

> “Here is a lesson for young men who profess to be servants of God, bearing His message, who are exalted in their own estimation. They can trace nothing remarkable in their experience, as could Elijah, yet they feel above performing duties which to them appear menial. They will not come down from their ministerial dignity to do needful service, fearing that they will be doing the work of a servant. All such should learn from the example of Elijah. His word locked the treasures of heaven, the dew and rain, from the earth three years. His word alone was the key to unlock heaven and bring showers of rain. He was honored of God as he offered his simple prayer in the presence of the king and the thousands of Israel, in answer to which fire flashed from heaven and kindled the fire upon the altar of sacrifice. His hand executed the judgment of God in slaying eight hundred and fifty priests of Baal; and yet, after the exhausting toil and most signal triumph of the day, he who could bring clouds and rain and fire from heaven was willing to perform the service of a menial and run before the chariot of Ahab in the darkness and in the wind and rain to serve the sovereign whom he had not feared to rebuke to his face because of his sins and crimes. The king passed within the gates. Elijah wrapped himself in his mantle and lay upon the bare earth.” Testimonies, volume 3, 287.

> Narito ang isang aral para sa mga kabataang lalaki na nagpapahayag na sila’y mga lingkod ng Diyos, tagapagdala ng Kanyang mensahe, na lubhang mataas ang pagtingin sa sarili. Wala silang maitatala na kahanga-hanga sa kanilang karanasan, gaya ng kay Elias; gayunma’y nadarama nilang nakahihigit sila sa pagganap ng mga tungkuling sa kanila’y tila abang paglilingkod. Ayaw nilang bumaba mula sa kanilang dangal bilang mga ministro upang gampanan ang kailangang paglilingkod, sapagkat natatakot silang gagawin nila ang gawain ng isang utusan. Dapat matuto ang lahat ng gayon mula sa halimbawa ni Elias. Sa kanyang salita ay naipinid ang mga kayamanan ng langit—ang hamog at ang ulan—upang hindi bumaba sa lupa sa loob ng tatlong taon. Ang kanyang salita lamang ang naging susi upang buksan ang langit at magpabuhos ng mga bugso ng ulan. Pinarangalan siya ng Diyos nang ihandog niya ang kanyang payak na panalangin sa harap ng hari at ng libu-libong Israelita, at bilang tugon ay kumislap ang apoy mula sa langit at pinasiklab ang apoy sa ibabaw ng dambanang hain. Sa kanyang kamay ay ipinatupad ang hatol ng Diyos sa pagpatay sa walong daan at limampung saserdote ni Baal; at gayunma’y, matapos ang nakapanghihinang pagpapagal at ang pinakatanging pagtatagumpay ng araw, siya na makapagpapababa ng mga ulap at ulan at apoy mula sa langit ay nahandang gumanap ng paglilingkod na aba at tumakbo sa unahan ng karwahe ni Ahab sa kadiliman at sa hangin at ulan upang paglingkuran ang haring hindi niya ikinatakot na sawayin nang harapan dahil sa kanyang mga kasalanan at mga krimen. Pumasok ang hari sa loob ng mga pintuang-bayan. Binalot ni Elias ang sarili sa kanyang balabal at nahiga sa hubad na lupa. Testimonies, tomo 3, 287.

Back to Articles