Article

# Laodicea - Number Three

Laodicea - Bilang Tatlo

What are the Rules?

Ano-ano ang mga Alituntunin?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Dapat nating malaman sa ating sarili kung ano ang bumubuo sa Kristiyanismo, kung ano ang katotohanan, kung ano ang pananampalatayang ating tinanggap, kung ano ang mga alituntunin ng Bibliya—ang mga alituntuning ibinigay sa atin mula sa pinakamataas na awtoridad. The 1888 Materials, 403.

For several years Future for America has identified that the seven churches of Revelation not only represent the history of modern Israel from the time of the apostles until the end of the world, but that the seven churches also represent ancient Israel from the time of Moses until the stoning of Stephen. The pioneers of Adventism did not teach this truth, but they understood and employed the principles that establish this truth. Jesus identifies the end from the beginning and ancient Israel represents modern Israel. Therefore, any truth that is part of the prophetic characteristics of modern Israel also existed in ancient Israel.

Sa loob ng ilang taon, kinilala ng Future for America na ang pitong iglesia ng Apocalipsis ay hindi lamang kumakatawan sa kasaysayan ng makabagong Israel mula sa panahon ng mga apostol hanggang sa wakas ng sanlibutan, kundi kumakatawan din ang pitong iglesia sa sinaunang Israel mula sa panahon ni Moises hanggang sa pagbabato kay Esteban. Hindi itinuro ng mga tagapanguna ng Adbentismo ang katotohanang ito, ngunit naunawaan at ginamit nila ang mga simulain na nagtatatag ng katotohanang ito. Tinutukoy ni Jesus ang wakas mula sa pasimula, at ang sinaunang Israel ay kumakatawan sa makabagong Israel. Kaya’t anumang katotohanan na bahagi ng mga propetikong katangian ng makabagong Israel ay umiral din sa sinaunang Israel.

Before Millerite history the traditional Christian view of the seven churches was that they represented the actual churches in Asia minor during the time of John. The traditional view also understood that the counsel to the individual churches may also be understood to represent specific counsel to various churches throughout Christian history, and also that the very same counsel and warnings is for individual Christians. They also understood that the seven churches represent seven periods of church history from the time of the disciples until the end of the world. These perspectives pre-dated the Millerite history. Those four recognitions of the seven churches that make up the traditional view that pre-dated William Miller were and are based upon the “historicist” interpretation of the Bible. It is that methodology that God’s angels led William Miller to adopt.

Bago ang kasaysayang Milerita, ang tradisyunal na pananaw ng mga Kristiyano hinggil sa pitong iglesia ay na ang mga ito ay kumakatawan sa mga aktuwal na iglesia sa Asya Menor noong panahon ni Juan. Nauunawaan din sa tradisyunal na pananaw na ang mga tagubilin sa bawat iglesia ay maaari ring maunawaang kumakatawan sa tiyak na mga tagubilin sa iba’t ibang iglesia sa buong kasaysayan ng Kristiyanismo, at na ang gayon ding mga tagubilin at mga babala ay para sa mga indibidwal na Kristiyano. Nauunawaan din na ang pitong iglesia ay kumakatawan sa pitong kapanahunan ng kasaysayan ng iglesia mula sa panahon ng mga alagad hanggang sa wakas ng sanlibutan. Ang mga pananaw na ito ay nauna sa kasaysayang Milerita. Yaong apat na pagkilalang hinggil sa pitong iglesia na bumubuo sa tradisyunal na pananaw na nauna kay William Miller ay noon at hanggang ngayon ay nakabatay sa interpretasyong “historisista” ng Biblia. Iyan ang metodolohiyang pinatnubayan ng mga anghel ng Diyos na tanggapin ni William Miller.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> Ang pitong iglesia sa Asya ay isang kasaysayan ng iglesia ni Cristo sa kaniyang pitong anyo, sa lahat ng kaniyang pagliko’t liku-likong landas, sa lahat ng kaniyang kasaganaan at kapighatian, mula sa mga araw ng mga apostol hanggang sa katapusan ng sanlibutan. Ang pitong tatak ay isang kasaysayan ng mga pakikitungo at mga kilos ng mga kapangyarihan at mga hari sa lupa hinggil sa iglesia, at ng pangangalaga ng Diyos sa kaniyang bayan sa gayunding kapanahunan. Ang pitong pakakak ay isang kasaysayan ng pitong natatangi at mabibigat na mga hatol na ipinataw sa lupa, o sa kahariang Romano. At ang pitong mangkok ay ang pitong huling salot na ipinataw sa Papal na Roma. Kasama ng mga ito ang marami pang ibang pangyayari, na hinabing parang mga sangang-ilog, at pumupuno sa dakilang ilog ng propesiya, hanggang sa ang kabuuan ay magwakas sa karagatan ng kawalang-hanggan.

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> Ito, para sa akin, ang balangkas ng propesiya ni Juan sa Aklat ng Pahayag. At ang sinumang nagnanais umunawa sa aklat na ito ay nararapat magkaroon ng lubos na kaalaman sa ibang mga bahagi ng Salita ng Diyos. Ang mga sagisag at talinghaga na ginamit sa propesiyang ito ay hindi lahat ipinaliliwanag dito rin, kundi kailangang hanapin sa ibang mga propeta, at ang paliwanag ay matatagpuan sa iba pang mga talata ng Kasulatan. Kaya malinaw na nilayon ng Diyos ang pag-aaral ng kabuuan, upang makamit ang malinaw na kaalaman tungkol sa alinmang bahagi. William Miller, Mga Lektura ni Miller, tomo 2, leksiyon 12, 178.

Sister White agrees with and upholds the “historicist” view held by Miller, but she added a deeper insight to the book of Revelation than Miller saw, for Miller had not recognized the sanctuary as it truly is. He understood the sanctuary to be the earth. Sister White recognized that when Jesus presented the predictions represented in the book of Revelation, that Christ was doing so in conjunction with His work as the heavenly High Priest.

Sumasang-ayon at pinaninindigan ni Sister White ang “historicist” na pananaw na pinanghahawakan ni Miller, ngunit nagdagdag siya ng higit na malalim na pagkaunawa sa aklat ng Apocalipsis kaysa sa naunawaan ni Miller, sapagkat hindi kinilala ni Miller ang santuwaryo sa kung ano talaga ito. Ipinagpalagay niya na ang santuwaryo ay ang lupa. Kinilala ni Sister White na nang ipinahayag ni Jesus ang mga hulang kinakatawan sa aklat ng Apocalipsis, si Cristo’y ginagawa iyon kaugnay ng Kanyang gawain bilang makalangit na Punong Saserdote.

When John turns and sees Christ, He is walking among the candlesticks in priestly garments, and the candlesticks are located in the holy place, and therefore in the history after His ascension, but before He moved into the Most Holy Place in 1844. Miller could not have understood the significance of this reality. Neither would have Tyndale, Luther or John Wycliffe or any of the early reformers. Truth is progressive, shining brighter and still brighter unto the perfect day.

Nang lumingon si Juan at makita si Cristo, Siya ay naglalakad sa gitna ng mga kandelero, nakadamit ng kasuotang saserdotal, at ang mga kandelero ay nasa Dakong Banal; kaya ang tagpong ito ay nasa kapanahunan pagkaraan ng Kaniyang pag-akyat sa langit, subalit bago Siya pumasok sa Kabanal-banalang Dako noong 1844. Hindi maaaring naunawaan ni Miller ang kabuluhan ng katotohanang ito. Gayundin, ni si Tyndale, ni si Luther, ni si John Wycliffe, ni alinman sa mga unang repormador, ay hindi rin maaaring naunawaan ang kabuluhan nito. Ang katotohanan ay progresibo, lumiliwanag nang lalo at lalo pa hanggang sa sakdal na araw.

> “The great principle so nobly advocated by Robinson and Roger Williams, that truth is progressive, that Christians should stand ready to accept all the light which may shine from God’s holy word, was lost sight of by their descendants. The Protestant churches of America,—and those of Europe as well,—so highly favored in receiving the blessings of the Reformation, failed to press forward in the path of reform. Though a few faithful men arose, from time to time, to proclaim new truth and expose long-cherished error, the majority, like the Jews in Christ’s day or the papists in the time of Luther, were content to believe as their fathers had believed and to live as they had lived. Therefore religion again degenerated into formalism; and errors and superstitions which would have been cast aside had the church continued to walk in the light of God’s word, were retained and cherished. Thus the spirit inspired by the Reformation gradually died out, until there was almost as great need of reform in the Protestant churches as in the Roman Church in the time of Luther. There was the same worldliness and spiritual stupor, a similar reverence for the opinions of men, and substitution of human theories for the teachings of God’s word.” The Great Controversy, 297.

> Ang dakilang simulain na marangal na itinaguyod nina Robinson at Roger Williams, na ang katotohanan ay sumusulong, na ang mga Cristiano ay dapat laging handang tumanggap ng lahat ng liwanag na maaaring suminag mula sa banal na salita ng Diyos, ay nakaligtaan ng kanilang mga inapo. Ang mga iglesya Protestante sa Amerika, at gayundin yaong sa Europa, na lubhang pinagpala sa pagtanggap ng mga pagpapala ng Repormasyon, ay nabigong sumulong sa landas ng reporma. Bagaman may ilang matatapat na lalaki na, sa pana-panahon, ay bumangon upang ipahayag ang bagong katotohanan at ilantad ang matagal nang kinikimkim na kamalian, ang nakararami, gaya ng mga Judio sa kapanahunan ni Cristo o ng mga papista sa panahon ni Luther, ay nasiyahan na maniwala gaya ng pinaniwalaan ng kanilang mga ama at mamuhay gaya ng kanilang ipinamuhay. Kaya nga muling nauwi ang relihiyon sa pormalismo; at ang mga kamalian at mga pamahiin na sana’y naiwaksi kung ang iglesia ay nagpatuloy sa paglakad sa liwanag ng salita ng Diyos, ay pinanatili at kinandili. Sa gayon, ang diwang pinukaw ng Repormasyon ay unti-unting namatay, hanggang sa nagkaroon ng halos gayunding pangangailangan ng reporma sa mga iglesyang Protestante gaya ng nasa Simbahan ng Roma sa panahon ni Luther. Nariyan ang gayunding kamunduhan at espirituwal na pagkamanhid, kahalintulad na paggalang sa mga opinyon ng mga tao, at ang pagpapalit ng mga teoryang pantao sa mga turo ng salita ng Diyos. Ang Dakilang Tunggalian, 297.

If the fact that truth develops progressively throughout history is not recognized, then the significance of any new light in this final generation may very well be impossible to recognize. Once a person ceases to understand the progressive nature of “truth,” they automatically begin to rely upon traditions, customs and fallen human guidance.

Kung hindi kinikilala na ang katotohanan ay umuunlad nang paunti-unti sa kabuuan ng kasaysayan, maaaring maging imposibleng makilala ang kabuluhan ng anumang bagong liwanag sa huling salinlahing ito. Sa sandaling ang isang tao ay huminto sa pag-unawa sa pasulong na katangian ng “katotohanan,” kusa siyang nagsisimulang umasa sa mga tradisyon, mga kaugalian, at sa pamamatnubay ng bumagsak na tao.

The methodology that Miller employed is a waymark that runs through the entire prophetic line which presents a testimony of the development of biblical truth that began with the apostles. Yet in the waymark represented by Miller, we find a beginning that demands a counterpart at the end. Most never understand these realities, but not so with Satan.

Ang metodolohiyang ginamit ni Miller ay isang palatandaan sa landas na bumabagtas sa buong linyang propetiko, na naglalahad ng patotoo hinggil sa pag-unlad ng katotohanang biblikal na nagsimula sa mga apostol. Gayunman, sa palatandaang kinakatawan ni Miller, nasusumpungan natin ang isang pasimula na nangangailangan ng katapat sa wakas. Karamihan ay hindi kailanman nauunawaan ang mga realidad na ito, datapuwa’t hindi gayon si Satanas.

Satan has resisted the truth and its development from his rebellion in heaven onward. When it reached the point in history that the reformers began to distinctly understand how to study the Bible, Satan did as he always does and he introduced counterfeits. The historical evidence of his work of counterfeiting the truth identifies that Jesuits such as Ribera and Louis de Alcazar focused their counterfeit methodology specifically against the book of Revelation. The corrupted methodology that is called “preterism” began in the second and third centuries with two primary representatives of that false methodology. One was Eusebius of Caesarea (260–339), and Victorinus of Pettau (died circa 304). Both of these early historical figures promoted the methodology suggesting the book of Revelation was fulfilled during the time of the Roman Empire by such historical figures as the infamous emperor Nero.

Si Satanas ay sumalungat sa katotohanan at sa pag-unlad nito magmula pa sa kanyang paghihimagsik sa langit. Nang sumapit sa kasaysayan ang panahon na ang mga repormador ay nagsimulang magkaroon ng malinaw na pagkaunawa kung paano pag-aralan ang Bibliya, ginawa ni Satanas ang lagi niyang ginagawa at nagpakilala siya ng mga huwad. Ang ebidensiyang historikal ng kanyang gawaing pagpapalsipika ng katotohanan ay nagpapakita na ang mga Heswita gaya nina Ribera at Louis de Alcazar ay itinuon ang kanilang huwad na metodolohiya partikular laban sa Aklat ng Pahayag. Ang tiwaling metodolohiya na tinatawag na "preterismo" ay nagsimula noong ikalawa at ikatlong siglo na may dalawang pangunahing kinatawan ng nasabing huwad na metodolohiya. Ang mga ito ay sina Eusebius ng Caesarea (260–339) at Victorinus ng Pettau (namatay mga bandang 304). Ang dalawang maagang pigura ng kasaysayan na ito ay kapwa nagtaguyod ng metodolohiyang nagmumungkahi na ang Aklat ng Pahayag ay natupad na noong kapanahunan ng Imperyong Romano sa pamamagitan ng mga pigurang historikal gaya ng emperador na si Nero na bantog sa kasamaan.

In the nineteenth century John Darby (1800–1882) from the United Kingdom introduced another satanic methodology which was also inserted to the foot notes of the Trojan horse Bible called the Scofield Reference Bible which we have previously identified. “Dispensationalism” is a theological framework that divides history and God’s interaction with humanity into distinct periods, or ‘dispensations,’ in which God administers His plan in different ways. I note this at this point for this is one of the falsehoods that was introduced to the movement of Future for America by voices from the same area Darby had propagated his satanic ideas. Darby’s ideas that attacked Future for America were accompanied by the philosophy of the so-called modern-day “woke” movement which promotes the same anarchy represented by the French Revolution and the same licentiousness represented by Sodom and Gomorrah.

Noong ika-labing-siyam na siglo, si John Darby (1800–1882) mula sa Reino Unido ay nagpakilala ng isa pang satanikong metodolohiya na idinugtong din sa mga talababa ng tinaguriang “Trojan horse” na Biblia na tinatawag na Scofield Reference Bible, na dati na nating natukoy. Ang “Dispensationalism” o Dispensasyonalismo ay isang teolohikal na balangkas na naghahati sa kasaysayan at sa pakikitungo ng Diyos sa sangkatauhan sa mga magkakahiwalay na kapanahunan, o mga “dispensasyon,” kung saan ipinangangasiwa ng Diyos ang Kanyang plano sa iba’t ibang kaparaanan. Binabanggit ko ito sa puntong ito sapagkat ito ay isa sa mga kabulaanang naipasok sa kilusang Future for America ng mga tinig mula sa parehong pook na pinaglaganapan ni Darby ng kanyang mga satanikong ideya. Ang mga ideya ni Darby na umatake sa Future for America ay sinabayan ng pilosopiya ng tinatawag na makabagong kilusang “woke,” na nagtataguyod ng gayunding anarkiya na kinakatawan ng Rebolusyong Pranses at ng gayunding kahalayan na kinakatawan ng Sodoma at Gomorra.

Today the theologians of modern Adventism employ a system of dissecting the truths of the Bible based upon a two-fold system of biblical interpretation they employ to undermine and deny both the Bible and the Spirit of Prophecy. They identify men as either experts in biblical languages or as experts in biblical history. Thus, the theologians of Adventism today control the minds of Laodicean Adventism either by interpreting God’s Word based upon a fallen man’s understanding of history or fallen man’s understanding of language. These modern manifestations of error which have been often used to attack the message you are now reading will be addressed further in these articles when we consider the symbolism of the French Revolution. Satan is alive, and he knows his time is short. The last rule of Miller’s rules, number fourteen concludes with the following paragraph.

Sa kasalukuyan, ang mga teologo ng makabagong Adventismo ay gumagamit ng isang sistemang naghihimay sa mga katotohanan ng Bibliya, na nakabatay sa dalawahang sistema ng pagpapakahulugan sa Bibliya na ginagamit nila upang pahinain at itanggi kapwa ang Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya. Kanilang kinikilala ang mga indibidwal bilang alinman sa mga dalubhasa sa mga wikang biblikal o sa mga dalubhasa sa kasaysayang biblikal. Kaya ang mga teologo ng Adventismo ngayon ay kumokontrol sa isipan ng Laodiceang Adventismo, sa pamamagitan man ng pagpapakahulugan sa Salita ng Diyos batay sa pagkaunawa ng taong nahulog sa kasalanan hinggil sa kasaysayan o batay sa pagkaunawa ng taong nahulog sa kasalanan hinggil sa wika. Ang mga makabagong pagpapakitang ito ng kamalian, na madalas gamitin upang salakayin ang mensaheng iyong binabasa ngayon, ay tatalakayin pa sa mga artikulong ito kapag isinaalang-alang natin ang simbolismo ng Rebolusyong Pranses. Buhay si Satanas, at nalalaman niyang maikli na ang kanyang panahon. Ang huling alituntunin sa mga alituntunin ni Miller, ang bilang labing-apat, ay nagtatapos sa sumusunod na talata.

> “The divinity taught in our schools is always founded on some sectarian creed. It may do to take a blank mind and impress it with this kind, but it will always end in bigotry. A free mind will never be satisfied with the views of others. Were I a teacher of youth in divinity, I would first learn their capacity and mind. If these were good, I would make them study the Bible for themselves, and send them out free to do the world good. But if they had no mind, I would stamp them with another’s mind, write bigot on their forehead, and send them out as slaves!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

> “Ang teolohiyang itinuturo sa ating mga paaralan ay laging nakasalig sa isang sektaryong kredo. Maaaring sapat ito kung iukit sa isang blangkong isip ang ganitong uri, ngunit lagi itong magwawakas sa panatismo. Ang isang malayang isip ay kailanma’y hindi masisiyahan sa mga pananaw ng iba. Kung ako’y guro ng kabataan sa teolohiya, una kong aalamin ang kanilang kapasidad at kaisipan. Kung mabuti ang mga ito, gagawin ko silang mag-aral ng Bibliya para sa kanilang sarili, at ipapadala ko silang malaya upang gumawa ng mabuti sa sanlibutan. Ngunit kung wala silang sariling isip, tatatakan ko sila ng kaisipan ng iba, isusulat ko ang ‘panatiko’ sa kanilang noo, at ipapadala ko sila bilang mga alipin!” William Miller, Miller’s Works, tomo 1, 24.

In the period just after John the Revelator lived, and in the days of the Reformation, Satan was actively producing false prophetic methodology to confuse and destroy true biblical analysis. What is sometimes missed in these historical facts is that all those satanic methodologies were aimed directly at no other book than the book of Revelation. That was the subject of each of these promoters of satanic confusion. The book of Revelation has always been Satan’s target. Satan knows it is the book of Revelation that he must war against. When we recognize this fact, we can then recognize another unseen reality, that is obscured by another significant truth.

Sa panahong kasunod lamang ng kapanahunan ni Juan na Tagapahayag, at sa mga araw ng Repormasyon, masiglang bumubuo si Satanas ng mga huwad na metodolohiyang propetiko upang iligaw at wasakin ang tunay na biblikal na pagsusuri. Ang kung minsan ay hindi napapansin sa mga historikal na katotohanang ito ay na ang lahat ng mga satanikong metodolohiyang iyon ay tuwirang nakatuon sa wala nang ibang aklat kundi ang Aklat ng Pahayag. Iyon ang paksa ng bawat isa sa mga tagapagpalaganap ng satanikong kalituhan. Ang Aklat ng Pahayag ay palagi nang naging puntirya ni Satanas. Alam ni Satanas na ang Aklat ng Pahayag ang siyang dapat niyang pagdigmaan. Kapag kinilala natin ang katotohanang ito, maaari na rin nating makilala ang isa pang hindi-nakikitang realidad, na nalalambungan ng isa pang mahalagang katotohanan.

The false methodology of the Jesuits was intended to prevent a clear understanding that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy. Every single Protestant reformer came to recognize and identify this truth. Therefore, when the accurate history of men such as Ribera and Louis de Alcazar have been publicly presented in the past through word and publication the history men such as Ribera and Louis de Alcazar was used for the purpose of demonstrating the satanic efforts to prevent a correct understanding of the “man of sin.” The written or spoken testimonies exposing the purpose of the introduction of these satanic methodologies are correct as far as they go, but Satan was attempting to cover up more than simply the biblical proofs that identify the antichrist as the pope of Rome.

Ang maling metodolohiya ng mga Heswita ay nilayon upang hadlangan ang malinaw na pagkaunawa na ang papa ng Simbahang Romano ang Antikristo ayon sa propesiya ng Biblia. Bawat isa sa mga repormador na Protestante ay umabot sa pagkilala at pagtukoy sa katotohanang ito. Kaya, nang ang tumpak na kasaysayan tungkol sa mga tulad nina Ribera at Louis de Alcazar ay naipahayag sa publiko noong nakaraan sa pamamagitan ng salita at paglilimbag, ang kasaysayang iyon tungkol sa mga tulad nina Ribera at Louis de Alcazar ay ginamit upang ipamalas ang mga satanikong pagsusumikap na hadlangan ang wastong pag-unawa sa “tao ng kasalanan.” Ang mga nasusulat o binibigkas na patotoo na naglalantad sa layunin ng pagpapakilala ng mga satanikong metodolohiyang ito ay wasto sa abot ng kanilang saklaw, ngunit tinatangka ni Satanas na ikubli ang higit pa kaysa sa simpleng mga patunay mula sa Biblia na tumutukoy sa Antikristo bilang ang papa ng Roma.

There are truths in the book of Revelation that have been covered up with the confusion produced by these false systems of biblical interpretation that are outside the subject of the man whose number is six, six, six. One of those truths is most definitely the truth represented when the seven churches are understood in their fullest development. There are truths located within the seven churches that speak directly to the history that got under way on September 11, 2001 and ends in the Sunday law crisis. Satan has been seeking to keep this light buried, and he invented the satanic methodologies to obscure several gems of truth located in the book of Revelation, not only the identification of the pope of Rome as the antichrist.

May mga katotohanan sa Aklat ng Pahayag na natabunan ng kalituhang idinulot ng mga huwad na sistema ng biblikal na pagpapakahulugan na nasa labas ng paksa hinggil sa taong ang bilang ay anim, anim, anim. Isa sa mga katotohanang iyon ay, nang walang alinlangan, ang katotohanang kinakatawan kapag ang pitong iglesia ay nauunawaan sa kanilang ganap na pag-unlad. May mga katotohanang nakapaloob sa pitong iglesia na tuwirang tumutukoy sa kasaysayang nagsimula noong Setyembre 11, 2001 at nagtatapos sa krisis ng batas ng Linggo. Pinagsisikapan ni Satanas na panatilihing nakabaon ang liwanag na ito, at inimbento niya ang mga satanikong pamamaraan upang ipalabo ang ilang hiyas ng katotohanan na matatagpuan sa Aklat ng Pahayag, hindi lamang ang pagkilala sa papa ng Roma bilang ang Anticristo.

Before “the man of sin” was revealed in 538, men such as Eusebius and Victorinus attacked the book of Revelation in an attempt to obscure the rise of the papal power. Later in history Christ fulfilled His promise to Thyatira and brought forth the morning star of the reformation (Wycliffe), and Satan thereafter brought forth two prominent historical figures to champion and carry on his satanic work. The long-drawn-out war over the development of truth that reaches its climax when the secret of the book of Revelation is unsealed, (just before the close of probation) includes light from the seven churches that Miller never recognized, nor did Sister White, but it can be easily shown that both Miller and the Spirit of Prophecy uphold the new light, for new light never contradicts old light.

Bago mahayag ang “tao ng kasalanan” noong 538, ang mga lalaking gaya nina Eusebius at Victorinus ay binatikos ang Aklat ng Apocalipsis sa pagtatangkang ikubli ang pag-angat ng kapangyarihang papal. Paglaon sa kasaysayan, tinupad ni Cristo ang Kanyang pangako sa Tiatira at pinalitaw ang Tala sa Umaga ng Repormasyon (Wycliffe), at pagkatapos ay pinalitaw ni Satanas ang dalawang bantog na pigura sa kasaysayan upang pangunahan at ipagpatuloy ang kanyang satanikong gawain. Ang matagal na digmaan tungkol sa pag-unlad ng katotohanan, na umaabot sa rurok kapag nabubuksan ang lihim ng Aklat ng Apocalipsis (kaagad bago ang pagsasara ng probasyon), ay kinapapalooban ng liwanag mula sa pitong iglesia na hindi kailanman kinilala ni Miller, maging ni Sister White man; subalit madali namang maipakikitang kapwa si Miller at ang Espiritu ng Propesiya ay nagtataguyod sa bagong liwanag, sapagkat ang bagong liwanag ay kailanma’y hindi sumasalungat sa dating liwanag.

> “It is a fact that we have the truth, and we must hold with tenacity to the positions that cannot be shaken; but we must not look with suspicion upon any new light which God may send, and say, Really, we cannot see that we need any more light than the old truth which we have hitherto received, and in which we are settled. While we hold to this position, the testimony of the True Witness applies to our cases its rebuke, ‘And knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Those who feel rich and increased with goods and in need of nothing, are in a condition of blindness as to their true condition before God, and they know it not.” Review and Herald, August 7, 1894.

> Totoo na taglay natin ang katotohanan, at dapat nating panghawakan nang buong katatagan ang mga paninindigang hindi matitinag; subalit hindi natin dapat tingnan nang may hinala ang anumang bagong liwanag na maaaring ipadala ng Diyos, at sabihing, Tunay nga, hindi namin nakikita na kailangan pa namin ng higit pang liwanag kaysa sa dating katotohanang hanggang ngayon ay tinanggap namin at pinaninindigan. Samantalang pinanghahawakan natin ang ganitong paninindigan, ang patotoo ng Tunay na Saksi ay inilalapat sa ating kalagayan ang kaniyang saway: “At hindi mo nalalaman na ikaw ay aba, kahabag-habag, dukha, bulag, at hubad.” Ang mga nakadarama na sila’y mayaman, sumagana sa mga pag-aari, at walang kinakailangan, ay nasa isang kalagayan ng pagkabulag tungkol sa kanilang tunay na kalagayan sa harap ng Diyos, at hindi nila ito nalalaman. Review and Herald, Ika-7 ng Agosto, 1894.

The primary test for new light is whether it contradicts established truth, and whether it upholds the foundational truths.

Ang pangunahing pagsubok para sa bagong liwanag ay kung ito’y sumasalungat sa naitatag na katotohanan at kung pinaninindigan nito ang mga saligang katotohanan.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 162.

> Kapag ang kapangyarihan ng Diyos ay sumaksi tungkol sa kung ano ang katotohanan, ang katotohanang iyon ay dapat manatiling katotohanan magpakailanman. Walang anumang mga sumunod na haka-haka, na salungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos, ang dapat pag-ukulan ng pansin. May titindig na mga tao na may mga pagpapakahulugan sa Kasulatan na sa kanila ay katotohanan, ngunit hindi katotohanan. Ang katotohanan para sa panahong ito ay ibinigay sa atin ng Diyos bilang saligan ng ating pananampalataya. Siya Mismo ang nagturo sa atin kung ano ang katotohanan. May titindig ang isa, at susunod pa ang iba, na may bagong liwanag na sumasalungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos sa ilalim ng pagpapamalas ng Kanyang Banal na Espiritu.

Satan has had the book of Revelation as his target of attack from the time John recorded the messages contained therein. Jesus said:

Ang Aklat ng Pahayag ang naging pakay ng pagsalakay ni Satanas mula pa nang itinala ni Juan ang mga mensaheng nakapaloob dito. Sinabi ni Jesus:

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:16, 17.

> Ngunit mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig. Mateo 13:16, 17.

The blessing attached to seeing and hearing is the blessing of understanding the message of the Revelation of Jesus Christ. When John represented those in the “last days” who see and hear the message he fell down to worship the angel Gabriel, who immediately informed John not to do it.

Ang pagpapalang kaakibat ng pagkakita at pagdinig ay ang pagpapala ng pag-unawa sa mensahe ng Pahayag ni Jesucristo. Nang si Juan ay kumatawan sa mga nasa “mga huling araw” na nakakakita at nakakarinig ng mensahe, siya’y nagpatirapa upang sambahin ang anghel na si Gabriel, na kaagad na nagsabi kay Juan na huwag niya itong gawin.

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which showed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God. Revelation 22:8, 9.

> At ako, si Juan, ay nakakita at nakarinig ng mga bagay na ito. At nang aking marinig at makita, nagpatirapa ako upang sumamba sa paanan ng anghel na nagpakita sa akin ng mga bagay na ito. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Ingatan mong huwag mo itong gawin: sapagkat ako’y kapuwa mo alipin, kasama ng iyong mga kapatid na mga propeta, at ng mga nag-iingat ng mga salita ng aklat na ito: sumamba ka sa Diyos. Apocalipsis 22:8, 9.

Gabriel and John are both created beings, who are only to worship the Creator. Many prophets and righteous men, including angels have desired to “see” and “hear” the message of the Midnight Cry when it is repeated at the end of the world.

Si Gabriel at si Juan ay kapwa mga nilalang na dapat lamang sumamba sa Manlilikha. Maraming propeta at mga lalaking matuwid, kabilang ang mga anghel, ang nagnasang “makakita” at “makarinig” ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi kapag ito’y uulitin sa wakas ng sanlibutan.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> Ibinigay na ang mensahe. At hindi dapat ipagpaliban ang pag-uulit ng mensahe, sapagkat natutupad na ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Isang mensahe ang malapit nang ibigay ayon sa pagtatakda ng Diyos, na lalago at lalawak hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayo’y tatayo si Daniel sa kaniyang itinakdang bahagi, upang magbigay ng kaniyang patotoo.

What righteous men (John) and their fellow servants (angels) desired to see was the final fulfillment of the Midnight Cry at the end of Adventism when the earth would be lightened by God’s glory. That final manifestation of power in the latter rain is brought about by the unsealing of the Revelation of Jesus Christ.

Ang mga lalaking matuwid (si Juan) at ang kanilang mga kapwa-lingkod (mga anghel) ay nagnasang makita ang pangwakas na katuparan ng Sigaw sa Hatinggabi sa katapusan ng Adbentismo, kung kailan liliwanagan ng kaluwalhatian ng Diyos ang daigdig. Ang pangwakas na pagpapakita ng kapangyarihan sa Huling Ulan ay idinudulot ng pag-aalis ng selyo ng Apocalipsis ni Jesu-Cristo.

> Of which salvation the prophets have inquired and searched diligently, who prophesied of the grace that should come unto you: Searching what, or what manner of time the Spirit of Christ which was in them did signify, when it testified beforehand the sufferings of Christ, and the glory that should follow. Unto whom it was revealed, that not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into. Wherefore gird up the loins of your mind, be sober, and hope to the end for the grace that is to be brought unto you at the revelation of Jesus Christ. 1 Peter 1:10–13.

> Tungkol sa kaligtasang ito ay nagsiyasat at masikap na nagsaliksik ang mga propeta, na nagpahayag tungkol sa biyayang darating sa inyo; na sinasaliksik kung ano, o kung anong uri ng kapanahunan, ang ipinahiwatig ng Espiritu ni Cristo na nasa kanila, nang ito’y nagpapatotoo nang una pa tungkol sa mga pagdurusa ni Cristo at sa kaluwalhatiang susunod. Sa kanila ay ipinahayag na sa mga bagay na ito ay hindi ang kanilang sarili ang kanilang pinaglilingkuran, kundi tayo, na ngayo’y iniulat sa inyo ng mga nangaral ng ebanghelyo sa inyo sa pamamagitan ng Espiritu Santo na ipinanaog mula sa langit; na ang mga bagay na ito ay ninanais saliksikin ng mga anghel. Kaya nga, bigkisan ninyo ang mga baywang ng inyong pag-iisip, maging mahinahon, at umasa hanggang wakas sa biyayang ihahatid sa inyo sa pagpapakahayag ni Jesucristo. 1 Pedro 1:10-13.

The prophets, righteous men and angels have desired to live in the time when the “grace” or the power of God, is poured out during the final fulfillment of the Midnight Cry. That “grace,” which is God’s creative power is brought to men when the Revelation of Jesus Christ is unsealed. Satan knows that the avenue to convey the creative power of God unto His people is accomplished by the message that is unsealed in the book of Revelation, and it has therefore been his supreme effort to confuse, suppress and cover up the light contained in the book of Revelation. That light is not simply the identification of the man of sin, for that truth has been fully documented by all the Protestant reformers centuries ago.

Minithi ng mga propeta, mga matuwid, at mga anghel na mabuhay sa panahong ang “biyaya,” o ang kapangyarihan ng Diyos, ay ibinubuhos sa huling katuparan ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang “biyayang” iyon, na siyang kapangyarihang malikhain ng Diyos, ay naipararating sa mga tao kapag ang Pahayag ni Jesucristo ay naaalisan ng selyo. Nalalaman ni Satanas na ang daluyan upang maiparating ang kapangyarihang malikhain ng Diyos sa Kaniyang bayan ay naisasakatuparan sa pamamagitan ng mensaheng naaalisan ng selyo sa aklat ng Pahayag, at kaya’t naging ubos-kaya niyang pagsisikap ang guluhin, supilin, at tabingan ang liwanag na nakapaloob sa aklat ng Pahayag. Ang liwanag na iyon ay hindi lamang ang pagtukoy sa tao ng kasalanan, sapagkat ang katotohanang iyon ay ganap nang naitala ng lahat ng mga repormador na Protestante noon pang mga nakaraang siglo.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength. And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last: I am he that liveth, and was dead; and, behold, I am alive for evermore, Amen; and have the keys of hell and of death. Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:10–19.

> Ako’y nasa Espiritu sa araw ng Panginoon, at narinig ko sa aking likuran ang isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alfa at ang Omega, ang una at ang huli; at, Ang iyong nakikita, isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. At ako’y bumaling upang makita ang tinig na nagsasalita sa akin. At nang ako’y bumaling, nakita ko ang pitong kandelero na ginto; at sa gitna ng pitong kandelero ay ang isa na tulad sa Anak ng tao, na may kasuutang umaabot hanggang sa paa, at may pamigkis na ginto sa dibdib. Ang kaniyang ulo at ang kaniyang buhok ay mapuputi na gaya ng lana, na kasingputi ng niyebe; at ang kaniyang mga mata ay gaya ng liyab ng apoy; at ang kaniyang mga paa ay tulad sa tansong mamahalin, na wari’y nagniningas sa pugon; at ang kaniyang tinig ay gaya ng ugong ng maraming tubig. At sa kaniyang kanang kamay ay may pitong bituin; at mula sa kaniyang bibig ay lumalabas ang isang matalas na tabak na may dalawang talim; at ang kaniyang mukha ay gaya ng araw na nagniningning sa kaniyang kalakasan. At nang makita ko siya, ako’y nabuwal sa kaniyang mga paa na waring patay. At ipinatong niya sa akin ang kaniyang kanang kamay, na sinasabi sa akin, Huwag kang matakot; Ako ang una at ang huli; Ako ang nabubuhay, at ako’y namatay; at, narito, ako’y buhay magpakailanman, Amen; at nasa akin ang mga susi ng impiyerno at ng kamatayan. Isulat mo ang mga bagay na iyong nakita, at ang mga bagay na nangyayari ngayon, at ang mga bagay na mangyayari pagkatapos nito. Apocalipsis 1:10-19.

While Adventism upheld the “historicist” methodology they recognized that all the churches of Revelation two and three are repeated in the final church. Unfortunately, at the end of the nineteenth century Satan was already closing Adventism’s eyes to the sacred methodology, the protection of, and the practice of being an essential part of their responsibility as “the depositaries of the great truths of prophecy.” Even as the methodology was being set aside in Adventism, there were still those who applied the sacred methodology. We use the book, Story of the Seer of Patmos as a witness to the fact that applying all the churches to the history of Laodicea is a valid application of prophecy. The following are excerpts from that book that make the point I am referring to.

Habang pinaninindigan ng Adbentismo ang metodolohiyang “historisista,” kinilala nila na ang lahat ng mga iglesia sa Apocalipsis 2 at 3 ay nauulit sa huling iglesia. Sa kasamaang-palad, sa katapusan ng ika-labinsiyam na siglo, ipinipikit na ni Satanas ang mga mata ng Adbentismo sa sagradong metodolohiya, sa pangangalaga nito, at sa pagsasagawa nito bilang mahalagang bahagi ng kanilang pananagutan bilang “mga tagapag-ingat ng dakilang mga katotohanan ng propesiya.” Bagaman itinatabi na ang metodolohiyang iyon sa Adbentismo, mayroon pa ring mga naglalapat ng sagradong metodolohiya. Ginagamit namin ang aklat na Story of the Seer of Patmos bilang saksi sa katotohanang ang paglalapat ng lahat ng mga iglesia sa kasaysayan ng Laodicea ay isang balidong aplikasyon ng propesiya. Ang mga sumusunod ay mga sipi mula sa aklat na iyon na nagpapatunay sa puntong tinutukoy ko.

> “It should be remembered that, as the experience of Ephesus, Smyrna, and Pergamos, will be repeated in the last church before the second coming of Christ, so the history of Thyatira will have its counterpart in the last generation.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> Dapat alalahanin na, kung paanong ang karanasan ng Efeso, Esmirna, at Pergamo ay mauulit sa huling iglesia bago ang ikalawang pagparito ni Cristo, gayon din ang kasaysayan ng Tiatira ay magkakaroon ng katapat sa huling salinlahi. Stephen N. Haskell, Salaysay ng Tagakita ng Patmos, 69.

Haskell correctly points out that the experience of the first four churches is repeated, or as he says, “will have its counterpart in the last generation.”

Tama ang ipinunto ni Haskell na ang karanasan ng unang apat na iglesia ay nauulit, o gaya ng sabi niya, "magkakaroon ng katapat sa huling salinlahi."

> “He applied the test, but all pointed forward to the year 1843 as the time when the world must welcome its Saviour. The condition of the people at the first advent of Christ was now repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

> Isinagawa niya ang pagsubok, ngunit ang lahat ay nagturo tungo sa taong 1843 bilang ang panahon kung kailan dapat salubungin ng sanlibutan ang Tagapagligtas nito. Ang kalagayan ng mga tao sa unang pagparito ni Cristo ay ngayo’y naulit. Stephen N. Haskell, Kasaysayan ng Tagakita ng Patmos, 75.

Haskell was speaking of William Miller identifying 1843 as the Second Coming of Christ, and identifies that the conditions of the first advent was repeated in the time of the Millerites. Haskell was correct, and Sister White confirms that Miller himself was represented by John the Baptist.

Si Haskell ay nagsasalita hinggil kay William Miller na nagtukoy sa taong 1843 bilang Ikalawang Pagparito ni Cristo, at kinilala niyang ang mga kalagayan ng unang pagparito ay naulit sa panahon ng mga Millerita. Tama si Haskell, at pinagtitibay ni Kapatid na White na si Miller mismo ay kinatawan ni Juan Bautista.

> “As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229.

> “Kung paanong ipinahayag ni Juan Bautista ang unang pagparito ni Jesus at inihanda ang daan para sa Kanyang pagdating, gayon din naman si William Miller at ang mga nakiisa sa kanya ay ipinahayag ang ikalawang pagparito ng Anak ng Diyos.” Early Writings, 229.

Haskel even identifies that during the history of Pergamos, (the third church representing the compromise of Christianity with idolatry), the history of Sardis, the fifth church was repeated.

Itinutukoy pa ni Haskel na sa kasaysayan ng Pergamos (ang ikatlong iglesia na kumakatawan sa pakikipag-kompromiso ng Kristiyanismo sa idolatriya), naulit ang kasaysayan ng Sardis, ang ikalimang iglesia.

> “There was a time in the history of Pergamos, when Christianity thought Paganism was dead; but in reality, the religion which was apparently vanquished, had conquered. Paganism baptized, stepped into the church. In the days of Sardis this history was repeated.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

> May isang panahon sa kasaysayan ng Pergamos na inakala ng Kristiyanismo na patay na ang Paganismo; ngunit sa katotohanan, ang relihiyong waring natalo ay siyang nagtagumpay. Ang Paganismo, nang mabinyagan, ay pumasok sa iglesia. Sa kapanahunan ng Sardis, naulit ang kasaysayang ito. Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

Sardis was the church of the Reformation that woke up and protested against the satanic fallacies of the papacy, but before their work was finished, they had already began returning to Rome. They thought as did the church of Pergamos that papalism was dead, but in reality, it was still living. Haskell also identifies that upon the remnant church shines “the accumulated rays of all past ages.”

Ang Sardis ang iglesia ng Repormasyon na nagising at nagprotesta laban sa satanikong mga kamalian ng papado, ngunit bago pa man natapos ang kanilang gawain, nagsimula na silang bumalik sa Roma. Inakala nila, gaya ng iglesia ng Pergamos, na patay na ang papalismo, ngunit sa katotohanan ay buhay pa ito. Kinikilala rin ni Haskell na sa iglesia ng nalabi ay sumisinag ang "naipong mga sinag ng lahat ng nagdaang mga kapanahunan."

> “Upon this last church—the remnant,—shine the accumulated rays of all past ages.” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

> “Sa huling iglesiang ito—ang nalabi—ay tumatanglaw ang naipong mga sinag ng lahat ng nagdaang mga kapanahunan.” Stephen N. Haskell, Kasaysayan ng Tagakita ng Patmos, 69.

I am not suggesting that Haskell recognized that the progressive history represented by the seven churches, was also fulfilled in the history of ancient Israel, but he certainly upholds that truth when he writes that “the accumulated rays of all past ages” “shine” upon “the last church.” Ancient Israel is included in the “rays of” “past ages.” And though he upholds the principles necessary to recognize the symbolism of the seven churches in ancient Israel’s history, I am uncertain how deeply he recognized the parallels represented in those symbols. I am also certain he did not recognize an even more important aspect of the histories represented by the seven churches, an aspect we are leading to.

Hindi ko ipinahihiwatig na kinilala ni Haskell na ang progresibong kasaysayang kinakatawan ng pitong iglesia ay natupad din sa kasaysayan ng Sinaunang Israel, ngunit tiyak niyang ipinagtitibay ang katotohanang iyon nang isulat niya na "ang naipong mga sinag ng lahat ng nagdaang mga kapanahunan" ay "nagliliwanag" sa "huling iglesia." Ang Sinaunang Israel ay kabilang sa "mga sinag ng" "nagdaang mga kapanahunan." At bagaman ipinagtitibay niya ang mga simulain na kinakailangan upang makilala ang simbolismo ng pitong iglesia sa kasaysayan ng Sinaunang Israel, hindi ako tiyak kung gaano kalalim niya kinilala ang mga paralelismong kinakatawan ng mga simbolong iyon. Tiyak din ako na hindi niya kinilala ang isa pang higit na mahalagang aspekto ng mga kasaysayang kinakatawan ng pitong iglesia, isang aspektong ating pinatutunguhan.

We will address this truth in our next article.

Tatalakayin namin ang katotohanang ito sa aming susunod na artikulo.

Back to Articles