Article

# Elijah - Number Six

Elias - Bilang Anim

Ten Tests

Sampung Pagsubok

Author

Jeff Pippenger

Published

October 5, 2023

Formats

PDF
Word

We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.

Matagal na nating tinatalakay ang simbolismo ni Elias, at ngayo’y ginagamit natin ang mga kasaysayang naganap sa Bundok Karmelo at sa Bundok Sinai upang ilarawan ang isang progresibong proseso ng pagsubok ukol sa sungay ng Protestantismo at isang progresibong pag-unlad na pampolitika ukol sa sungay ng Republikanismo na kaagapay ng sungay ng Protestantismo.

The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.

Tinalakay ng huling artikulo ang paghihimagsik sa Bilang kabanata 13 at 14, na tumutukoy sa ikasampu at panghuling pagsubok para sa sinaunang Israel matapos ang kanilang pagtawid sa Dagat na Pula. Ang kasaysayang ito ay umaayon sa panimulang kilusan ng kasaysayan ng mga Millerita, at gayundin sa kasaysayan ng pangwakas na kilusan ng Diyos. Ang gawain ng tatlong anghel sa Apocalipsis 14 ay ginaganap ng isang kilusan sa pasimula at ng isang kilusan sa wakas.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “Ang anghel na nakikiisa sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay liliwanagan ang buong lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Naririto’y ipinahuhula ang isang gawaing may pandaigdigang saklaw at di-karaniwang kapangyarihan. Ang kilusang Adbentista noong 1840–44 ay isang maluwalhating kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos; ang mensahe ng unang anghel ay naihatid sa bawat istasyong misyonero sa sanlibutan, at sa ilang bansa ay nagkaroon ng pinakadakilang sigasig na panrelihiyon na nasaksihan sa alinmang lupain mula pa noong Repormasyon ng ika-16 na siglo; ngunit ang mga ito’y hihigitan ng makapangyarihang kilusan sa ilalim ng huling babala ng ikatlong anghel.” The Great Controversy, 611.

Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.

Sa pagitan ng kasaysayan ng pasimulang kilusan at ng pangwakas na kilusan, matatagpuan natin ang kasaysayan ng iglesya ng Laodicea. Ang anghel na nagpapaliwanag sa daigdig sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian ay malinaw na kinikilala bilang isang kilusan, hindi isang iglesya.

> “Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.

> "Tungkol sa Babilonia, sa panahong inilalantad sa hulang ito, ay ipinahayag: 'Ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan.' Apocalipsis 18:5. Napuno na ang takal ng kaniyang sala, at malapit nang bumagsak sa kaniya ang pagkawasak. Subalit mayroon pa ring bayan ang Diyos sa Babilonia; at bago dumalaw ang Kaniyang mga hatol, ang mga tapat na ito ay kailangang tawagin palabas, upang huwag silang makibahagi sa kaniyang mga kasalanan at 'huwag tumanggap ng kaniyang mga salot.' Kaya nga, may kilusang sinasagisag ng anghel na bumababa mula sa langit, na nililiwanagan ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian at sumisigaw nang makapangyarihan sa malakas na tinig, na ipinahahayag ang mga kasalanan ng Babilonia. Kasabay ng kaniyang mensahe ay naririnig ang panawagan: 'Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko.' Ang mga pahayag na ito, na nagkakaisa sa mensahe ng ikatlong anghel, ang bumubuo sa huling babala na ibibigay sa mga nananahan sa lupa." Ang Dakilang Tunggalian, 604.

All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.

Lahat ng mga propeta ay nagkakaisa, at higit na tiyak nilang itinutukoy ang “mga huling araw” kaysa sa mga araw kung kailan ipinahayag ang mga propesiya. Bilang halimbawa ng penomenong ito, ang anghel sa Apocalipsis kabanata labing-walo ay noon at ngayo’y inilalarawan ng anghel sa Apocalipsis kabanata sampu bilang tipo nito. Kapwa nila nililiwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kani-kaniyang kaluwalhatian kapag sila’y bumababa. Tinutukoy ni Sister White ang unang anghel sa aklat na Early Writings.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> "Inatasan ni Jesus ang isang makapangyarihang anghel na bumaba at balaan ang mga naninirahan sa lupa na maghanda para sa Kanyang ikalawang pagparito. Nang lisanin ng anghel ang presensya ni Jesus sa langit, isang lubhang maningning at maluwalhating liwanag ang nauna sa kanya. Sinabi sa akin na ang kanyang misyon ay liwanagan ang lupa ng kanyang kaluwalhatian at balaan ang tao tungkol sa darating na poot ng Diyos." Early Writings, 245.

That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.

Ang anghel na iyon sa Apocalipsis labing-walo ay bumaba noong Setyembre 11, 2001. Ito ay nauna nang inilarawan bilang tipo ng anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840. Sa Isaias kabanata anim, ipinakita kay Isaias ang templo sa langit at ang kaluwalhatian ng Diyos. Sa talatang tatlo ng kabanata anim, sinasaad na ang buong lupa ay puspos ng kaluwalhatian ng Diyos. Nagaganap iyon sa pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito ay nakita ko ang isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. Apocalipsis 18:1.

Verse three of Isaiah six identifies the same history.

Tinutukoy ng ikatlong talata ng Isaias 6 ang gayunding kasaysayan.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> At ang isa ay sumigaw sa isa, at sinabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay puspos ng kaniyang kaluwalhatian. Isaias 6:3.

Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.

Pinag-ugnay ni Sister White ang pangitain ni Isaias hinggil sa santuwaryo at ang kilusan ng Apocalipsis labing-walo.

> “The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.

> Ang mga serapin sa harap ng trono ay gayong napuspos ng banal na pagkamangha at paggalang sa pagtanaw sa kaluwalhatian ng Diyos, anupa’t ni isang saglit ay hindi nila tinitingnan ang kanilang sarili nang may pagmamalugod sa sarili, ni humahanga sa sarili o sa isa’t isa. Ang kanilang papuri at kaluwalhatian ay ukol sa Panginoon ng mga Hukbo, na mataas at marangal, at ang kaluwalhatian ng laylayan ng Kanyang kasuotan ay pumupuno sa templo. Samantalang nakikita nila ang hinaharap, kung kailan ang buong daigdig ay mapupuno ng Kanyang kaluwalhatian, ang matagumpay na awit ng papuri ay umaalingawngaw mula sa isa patungo sa isa pa sa malamyos na himig, “Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga Hukbo.” Lubos silang nasisiyahan na luwalhatiin ang Diyos; at sa Kanyang harapan, sa ilalim ng Kanyang ngiting pagsang-ayon, wala na silang ninanais pa. Sa pagdadala ng Kanyang wangis, sa pagganap ng Kanyang paglilingkod at sa pagsamba sa Kanya, lubos na natutupad ang kanilang pinakamataas na adhikain.

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.

> "Ang pangitaing ipinagkaloob kay Isaias ay kumakatawan sa kalagayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw." Review and Herald, Disyembre 22, 1896.

John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.

Si Juan sa Pahayag kabanata sampu at gayundin sa kabanata labing-walo, at si Isaias sa kabanata anim, kasama ang komentaryo ni Sister White, ay itinutukoy ang lahat ng mga paglalarawang ito ng daigdig na nililiwanagan ng kaluwalhatian ng Diyos sa iisang punto sa kasaysayan. Nasaksihan ng buong daigdig ang mga pangyayaring naganap noong Setyembre 11, 2001. Ang progresibong kasaysayan ng kilusang Millerita na nagwakas noong 1863 ay naging tipo ng kasaysayan kung kailan ang makapangyarihang anghel ng Pahayag labing-walo ay bumababa, kasama ang kasaysayang kaugnay ng anghel na bumaba sa Pahayag kabanata sampu. Sa mga paunang palagay na ito, babalik tayo sa proseso ng pagsubok na kinakatawan sa Mga Bilang kabanata labing-apat. Matapos mamagitan si Moises para sa mga mapaghimagsik na nagnanais bumalik sa Ehipto at batuhin sina Josue at Caleb, tinanggap ng Diyos ang pamamagitan ni Moises.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.

> At sinabi ng Panginoon, Pinatawad ko ayon sa iyong salita; ngunit, kung paanong ako’y nabubuhay, ang buong lupa ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Panginoon. Sapagkat ang lahat ng mga lalaking yaon na nakakita ng aking kaluwalhatian at ng aking mga kababalaghan na aking ginawa sa Egipto at sa ilang, na ngayon, sa sampung pagkakataon, ay sinubok ako at hindi nakinig sa aking tinig, tunay na hindi nila makikita ang lupaing isinumpa kong ibibigay sa kanilang mga ama; ni sinuman sa kanila na nagpasiklab sa aking poot ay makakakita nito. Ngunit ang aking lingkod na si Caleb, sapagkat may ibang espiritu na sumasa kanya at lubos niya akong sinunod, siya ang aking dadalhin sa lupaing pinasok niya; at ang kanyang lahi ay aariin iyon. Mga Bilang 14:20-24.

The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.

Ang kasaysayang inihaharap dito sa Mga Bilang kabanata labing-apat ay ang pangwakas na pagsubok para sa sinaunang Israel, at ang kanilang pagkabigo ay nagtiyak sa kanila ng kamatayan sa ilang sa mga sumunod na apatnapung taon. Ang kasaysayang ito ay tuwirang may kaugnayan sa Pahayag kabanata labing-walo sapagkat doon ipinahayag ng Diyos: "Yamang tunay na nabubuhay ang Diyos, mapupuno ang buong lupa ng kaluwalhatian ng Panginoon." Isang napakatinding pahayag ito na inilagay ng Diyos sa talaang pangkasaysayan, at sa gayon ay binibigyang-diin Niya na ang kasaysayang inihaharap sa Mga Bilang kabanata labintatlo at labing-apat ay tumuturo pasulong sa makapangyarihang kilusan ng anghel sa Pahayag kabanata labing-walo. Yamang ang Pahayag kabanata labing-walo ang katapusan ng nalabing bayan ng Diyos, ang pasimula ng nalabing bayan ng Diyos ay inilalarawan din sa siping ating pinag-uukulan ng pansin sa aklat ng Mga Bilang.

On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.

Noong ika-11 ng Agosto, 1840, sa katuparan ng isang propesiya ng Islam tungkol sa ikalawang kapighatian, ang dating hinirang na bayang tipan ay sinubok sa pamamagitan ng mensahe ni Elias na kalalalang napatunayang wasto.

On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.

Noong Setyembre 11, 2001, sa katuparan ng isang propesiya ng Islam hinggil sa ikatlong “sa aba,” ang dating bayang hinirang sa tipan ay naging tanda ng pasimula ng paghuhukom sa mga buhay, bilang mensahe ni Elias na bagong napatunayang wasto.

The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.

Ang mensaheng ni Elias sa kasaysayang Millerita ay nakapaloob sa konteksto ng panahong propetiko. Ang mensaheng ni Elias noong Setyembre 11, 2001 ay nakapaloob sa konteksto ng pag-uulit ng kasaysayan. Inulit ng Setyembre 11, 2001 ang kasaysayan ng Agosto 11, 1840 sapagkat kapwa ay kumakatawan sa katuparan ng isang propesiya hinggil sa Islam, at kapwa nagmamarka ng pagbaba ng anghel, na sinabi ni Sister White na “walang iba kundi si Jesu-Cristo.” Bagaman hindi kailanman sinabi ni Sister White na ang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay “walang iba kundi si Jesu-Cristo,” gaya ng sinabi niya tungkol sa anghel ng Apocalipsis sampu, ang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay pinagliliwanagan ang lupa ng “kaniyang” kaluwalhatian, at malinaw sa Kasulatan na ang kaluwalhatian ni Jesu-Cristo ang siyang nagpapaliwanag sa lupa.

The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.

Ang kasangkapan ng paghatol na nagbunsod ng pagsubok sa mga Protestante noong pasimula ay ang kilusang Milerita na kinakatawan ni Elias. Ang kasangkapan ng paghatol na nagdudulot ng pagsubok sa Adventismo ng Ikapitong Araw sa katapusan ay ang kilusang Elias na kinakatawan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang sagisag ni Elias ay may higit sa isang kahulugan, at bagaman si Elias ay kumakatawan kay Miller at sa kilusang Milerita, kumakatawan rin siya sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> “Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.

> Si Moises, sa bundok ng pagbabagong-anyo, ay naging saksi sa tagumpay ni Cristo laban sa kasalanan at kamatayan. Kinatawan niya ang mga magsisibangon mula sa libingan sa muling pagkabuhay ng mga matuwid. Si Elias, na iniakyat sa langit nang hindi nakakita ng kamatayan, ay kumakatawan sa mga mabubuhay pa sa lupa sa ikalawang pagparito ni Cristo, at sila’y ‘babaguhin, sa isang saglit, sa kisapmata, sa huling trompeta;’ kapag ‘ang may kamatayan ay magbibihis ng kawalang-kamatayan,’ at ‘ang nabubulok ay magbibihis ng kawalang-kabulukan.’ 1 Corinto 15:51-53. Si Jesus ay nabalutan ng liwanag ng langit, gaya ng Kanyang anyo kapag Siya’y paririto ‘sa ikalawang pagkakataon na hindi na tungkol sa kasalanan, kundi para sa kaligtasan.’ Sapagkat Siya’y darating ‘sa kaluwalhatian ng Kanyang Ama kasama ang mga banal na anghel.’ Hebreo 9:28; Marcos 8:38. Ngayon ay natupad na ang pangako ng Tagapagligtas sa mga alagad. Sa bundok ay iniharap sa anyong munting larawan ang hinaharap na kaharian ng kaluwalhatian—si Cristo ang Hari, si Moises na kinatawan ng mga banal na muling binuhay, at si Elias ng mga iniakyat na buháy. The Desire of Ages, 412.

The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.

Ang mga nasa bayang tipan na pinalampasan ay ang nakararami—sampu laban sa dalawa. Marami ang tinawag, ngunit kaunti ang hinirang. Ang kabiguan sa ikasampung pagsubok ay nakabatay sa kung ang masamang ulat o ang mabuting ulat tungkol sa Lupang Pangako ang itinakwil o tinanggap. Kaya, ipinakikita ng kasaysayang inilalarawan dito na ang tagumpay o pagkatalo sa progresibong kasaysayan ng pagsubok ay nakasalig sa pagpili sa pagitan ng dalawang metodolohiya na nagpapakahulugan sa iisang impormasyon.

All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.

Nakita ng lahat ng labindalawang tiktik ang Lupang Pangako, ngunit dalawang magkaibang konklusyon ang nabuo tungkol sa kung ano ang kinakatawan nito. Ang isang ulat ay bunsod ng makataong takot; ang isa naman, ng pananampalataya. Ang isa ay nagpahayag ng pagnanais na tanggihan ang pangunguna ng Diyos at bumalik sa pagkaalipin sa Egipto, at ang isa namang ulat ay nagpahayag ng pagnanais na magtiwala sa pangunguna ng Diyos at sumulong patungo sa Lupang Pangako.

In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.

Sa kilusang Millerita, ang nakararami ay pinili ring magbalik sa pagkaalipin sa Babilonia at maging mga anak na babae nito, at ito ang naging kapahayagan ng kanilang pasyang tanggihan ang makahulang mensahe ng unang anghel. Pinili ng mga tapat na Millerita na sumunod sa makahulang mensahe ng unang anghel, kahit matapos ang waring pagkabigo sa unang kabiguan noong tagsibol ng 1844. Itinatanghal ng kasaysayan sa aklat ng Bilang ang dalawang magkaibang “ulat” ng labindalawang tiktik, na kumakatawan sa dalawang magkaibang pagsusuri ng iisang makahulang mensahe. Noong 1863, ang Adbentismong Laodiceano ay hindi tumanggap ng isang makahulang mensahe; sa halip, itinakwil nila ang dati nang itinatag na makahulang mensahe. Noong 1863, ang Adbentismong Laodiceano ay nagbalik at tumanggap sa metodolohiyang biblikal na sumalungat kay William Miller sa buong kaniyang ministeryo. Ang mga tumanggi sa makahulang mensahe at nagnais bumalik sa pagkaalipin ay tinipuhan ng mga mapaghimagsik sa Bilang 14, na sa kahuli-hulihan ay nangamatay sa ilang.

The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.

Ang bilang na sampu, kapag tinitingnan bilang isang sagisag, gaya ng lahat ng mga sagisag, ay may higit sa isang kahulugan. Ang kahulugang sagisag nito ay dapat unawain ayon sa konteksto ng talatang kinaroroonan nito. Ang "sampu" bilang sagisag ay maaaring kumatawan sa pag-uusig. Maaari rin itong kumatawan sa isang pagsubok. Maaari rin itong kumatawan sa sampung-bahaging pagkakaisa ng mga hari ng Europa, ng mga hilagang lipi ng Israel, at ng Mga Nagkakaisang Bansa. Sa iglesya ng Smirna, ang bayan ng Diyos ay magkakaroon ng kapighatian sa loob ng sampung araw.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Huwag kang matakot sa alinman sa mga bagay na iyong titiisin: narito, ihahagis ng diyablo ang ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y subukin; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw; maging tapat ka hanggang sa kamatayan, at ibibigay ko sa iyo ang putong ng buhay. Apocalipsis 2:10.

The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.

Itinuturo ng mga mananalaysay ang pag-uusig na isinagawa ni Diocletian sa kasaysayan ng Smyrna, sapagkat iyon ang pinakamatinding pag-uusig sa kasaysayan ng Smyrna, at tumagal iyon ng sampung taon. May iba namang mga mananalaysay na tumutukoy ng sampung magkakaibang pag-uusig sa kasaysayan ng Smyrna. Sa alinmang paraan, ang mga iyon ay isinagawa ng Imperyal na Roma, na sa Daniel kabanata pito ay kinakatawan ng sampung sungay. Yaong sampung hari ay ang mga haring inilarawan bilang tipo ni Acab na nakipag-apid sa Kapapahan, at sila ang kasangkapan ng pag-uusig na ginamit ng Kapapahan upang isakatuparan ang patayan noong Madilim na Panahon. Ang "sampu" ay kumakatawan sa kapangyarihan ng estado na nagsasakatuparan ng pag-uusig para kay Izebel. Sa Daniel kabanata isa, ang "sampu" ay sumasagisag sa isang panahon ng pagsubok.

> Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.

> Isinasamo ko sa iyo, subukin mo ang iyong mga lingkod sa loob ng sampung araw; at bigyan kami ng mga gulay upang kainin, at tubig upang inumin. Pagkatapos, masdan mo sa harap mo ang aming kaanyuan, at ang kaanyuan ng mga kabataang kumakain ng bahagi ng pagkain ng hari; at ayon sa iyong makikita, gayon mo gawin sa iyong mga lingkod. Kaya pinagbigyan niya sila sa bagay na ito, at sinubok sila sa loob ng sampung araw. At sa katapusan ng sampung araw, ang kanilang kaanyuan ay nakitang mas maganda at mas mataba sa laman kaysa sa lahat ng kabataang kumakain ng bahagi ng pagkain ng hari. Daniel 1:12-15.

In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.

Sa Mga Bilang 14, ang sinaunang Israel ay nagpukaw sa poot ng Diyos nang sampung ulit, na kumakatawan sa sampung pagsubok sa paglipas ng panahon.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.

> Datapuwa’t kung paanong ako’y buhay, mapupuno ng kaluwalhatian ng Panginoon ang buong lupa. Sapagka’t ang lahat ng mga lalaking nakakita ng aking kaluwalhatian at ng aking mga kababalaghan na aking ginawa sa Egipto at sa ilang, at ngayo’y sampung ulit na nila akong tinukso, at hindi dininig ang aking tinig. Mga Bilang 14:21, 22.

If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.

Kung magsasaliksik ka sa internet upang maunawaan kung alin-aling tiyak na paghihimagsik ang kumakatawan sa siyam na paghihimagsik o nabigong mga pagsubok mula sa pagliligtas sa Dagat na Pula hanggang sa ikasampung pagsubok, matatagpuan mong may ilang pagkakaiba-iba tungkol sa kung alin sa mga kabiguan ng sinaunang Israel ang dapat ituring na kabilang sa sampung pagsubok na iyon. Pinanindigan ko na ang pagliligtas sa Dagat na Pula, na tahasang itinukoy na tumutugma sa Oktubre 22, 1844, ang siyang pasimula ng sampung pagsubok, at samakatuwid, iyon ang dapat maging panimulang punto sa pagbibilang ng mga pagsubok na lumitaw mula 1844 hanggang 1863. Nagkaroon ng isang umuusad na proseso ng pagsubok na nagsimula noong 1798, nang matanggal ang selyo sa Aklat ni Daniel, at nasaklaw ng prosesong iyon ang kasaysayan ng unang at ikalawang mensahe ng anghel na nagwakas sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844.

> “In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.

> Sa Minneapolis, nagbigay ang Diyos sa Kaniyang bayan ng mahahalagang hiyas ng katotohanan sa mga bagong pagkakalahad. Ang liwanag na ito mula sa langit ay itinakwil ng ilan, taglay ang lahat ng katigasan ng puso na ipinamalas ng mga Judio sa pagtanggi kay Cristo, at naging malawakan ang usapan tungkol sa paninindigan sa mga "dating palatandaan." Ngunit may patunay na hindi nila talos kung ano ang mga dating palatandaan. May mga katunayan at may pangangatwiran mula sa Salita na kinilala ng budhi; ngunit ang mga isip ng mga tao ay nakapirmi, tinatakan laban sa pagpasok ng liwanag, sapagkat ipinasya nila na ito'y isang mapanganib na kamaliang nag-aalis ng "mga dating palatandaan," samantalang hindi man lamang inililipat ang kahit isang tulos ng mga dating palatandaan, kundi nagkaroon sila ng mga baluktot na kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa mga dating palatandaan.

> “The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.

> Ang paglipas ng panahon noong 1844 ay isang yugto ng dakilang mga pangyayari, na nagbukas sa aming namamanghang mga mata ng paglilinis ng santuwaryo na nagaganap sa langit, at na may mapagpasiyang kaugnayan sa bayan ng Diyos sa lupa, gayundin ang unang at ikalawang mensahe ng mga anghel, at ang ikatlo, na iwinawagayway ang watawat na may nakasulat: “Ang mga utos ng Diyos at ang pananampalataya ni Jesus.” Isa sa mga palatandaan sa ilalim ng mensaheng ito ay ang templo ng Diyos, na nakita sa langit ng Kaniyang mga umiibig sa katotohanan, at ang kaban na naglalaman ng kautusan ng Diyos. Ang liwanag ng Sabat ng ikaapat na utos ay nagpakislap ng malalakas nitong sinag sa landas ng mga lumalabag sa kautusan ng Diyos. Ang kawalan ng imortalidad ng masasama ay isang dating palatandaan. Wala na akong maalaala pang iba na maikakabilang sa hanay ng mga dating palatandaan. Ang lahat ng sigaw na ito tungkol sa pagbabago ng mga dating palatandaan ay pawang kathang-isip lamang. The 1888 Materials, 518.

On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, dumating ang ikatlong anghel na may hawak na mensahe sa kaniyang kamay.

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.

> Nang magwakas ang paglilingkod ni Jesus sa banal na dako, at Siya’y pumasok sa kabanal-banalang dako at tumayo sa harap ng kaban na naglalaman ng kautusan ng Diyos, nagpadala Siya ng isa pang makapangyarihang anghel na may ikatlong mensahe sa sanlibutan. Isang pergamino ang inilagay sa kamay ng anghel, at habang siya’y bumababa sa lupa na may kapangyarihan at kadakilaan, ipinahayag niya ang isang nakapanghihilakbot na babala, kalakip ang pinakamatinding pagbabanta na kailanman ay ipinabatid sa tao. Early Writings, 254.

On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, isang anghel ang bumaba na may balumbon sa kaniyang kamay, na dapat kainin ng bayan ng Diyos. Ang mga doktrinang “landmarks” na pagkaraan ay kinilala ay alinman sa kakainin at tatanggapin o tatanggihan at hindi kakainin. Nang dumating ang ikatlong anghel na may balumbon sa kaniyang kamay, ang mensaheng nasa loob ng balumbon ay kumakatawan sa anim na katotohanang mapagsubok. Ang anim na pagsubok na iyon ay kinilala bilang ang “paglipas ng panahon,” na kumakatawan sa propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon; ang paghuhukom, na kinakatawan bilang “ang paglilinis ng santuwaryo”; ang mga mensahe ng tatlong anghel; “ang kautusan ng Diyos”; “ang Sabat”; at ang kalagayan ng mga patay, na kinakatawan bilang “ang di-kawalang-kamatayan ng kaluluwa.”

Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.

Ang anim na katotohanang iyon ay, siyempre, magkakaugnay, ngunit kinilalang panandang-bato ang bawat isa. Maaaring may ilan na ayaw isama ang paglipas ng panahon sa talaang ito, ngunit maliwanag na marami ang tumanggi sa katotohanang ang Ika-22 ng Oktubre, 1844 ay isang tunay na katuparan ng propesiya. Nabigo sila sa pagsubok na iyon, na, siyempre, pumigil sa kanila na humarap sa mga sumunod na pagsubok. Ang proseso ng pagsubok ng Diyos ay paulit-ulit na napatunayang isang pasulong na proseso na nangangailangan ng tagumpay sa unang pagsubok na ibinibigay sa iyo, bago ka makaharap sa kasunod na pagsubok.

> “When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.

> Nang sinimulan naming ihayag ang liwanag hinggil sa usapin ng Sabat, wala kaming tiyak at malinaw na pagkaunawa tungkol sa mensahe ng ikatlong anghel sa Apocalipsis 14:9-12. Ang pasanin ng aming patotoo nang kami’y humarap sa bayan ay ito: na ang dakilang kilusan ng Ikalawang Pagparito ay mula sa Diyos, na ang una at ikalawang mga mensahe ay naipahayag na, at na ang ikatlo ay ibibigay pa. Nakita namin na nagtatapos ang ikatlong mensahe sa mga salitang: “Narito ang pagtitiis ng mga banal; narito ang mga tumutupad sa mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus.” At malinaw naming nakita, gaya ng nakikita namin ngayon, na ang mga salitang propetikong ito ay nagpapahiwatig ng isang reporma sa Sabat; subalit kung ano ang pagsamba sa halimaw na binanggit sa mensahe, o kung ano ang larawan at ang tatak ng halimaw, wala kaming tiyak na paninindigan.

> “God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.

> Pinagliwanagan ng Diyos, sa pamamagitan ng Kanyang Banal na Espiritu, ang Kanyang mga lingkod, at ang paksa ay unti-unting nabuksan sa kanilang kaisipan. Kinailangan nito ang masusing pag-aaral at maalalahaning pag-iingat upang ito’y masaliksik, isang kawing matapos ang isa. Sa pamamagitan ng pag-iingat, pag-aalala, at walang humpay na pagpapagal ay umusad ang gawain hanggang sa ang mga dakilang katotohanan ng aming mensahe, isang malinaw, magkakaugnay, ganap na kabuuan, ay naipagkaloob sa sanlibutan.

> “I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’

> Nabanggit ko na ang tungkol sa aking pagkakakilala kay Elder Bates. Natagpuan ko siyang isang tunay na Kristiyanong ginoo, magalang at may kabaitan. Pinakitunguhan niya ako nang may gayong paglalambing, na wari’y sarili niyang anak. Sa unang pagkakataon na narinig niya akong magsalita, ipinamalas niya ang malalim na interes. Nang matapos akong magsalita, tumindig siya at nagsabi: “Ako’y isang mapagdududang Tomas. Hindi ako naniniwala sa mga pangitain. Ngunit kung maaari kong paniwalaan na ang patotoong inilahad ng kapatid na babae ngayong gabi ay tunay na tinig ng Diyos sa atin, ako marahil ang magiging pinakamasayang taong nabubuhay. Lubhang naantig ang aking puso. Naniniwala akong tapat ang tagapagsalita, ngunit hindi ko maipaliwanag kung paanong ipinakita sa kanya ang mga kagila-gilalas na bagay na kaniyang isinalaysay sa atin.”

> “A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.

> “Makaraan ang ilang buwan matapos ang aking kasal, dumalo ako, kasama ang aking asawa, sa isang Kumperensiya sa Topsham, Maine, na kung saan naroroon si Elder Bates. Hindi pa niya noon lubos na pinaniniwalaan na ang aking mga pangitain ay mula sa Diyos. Ang pagpupulong na iyon ay naging isang panahon ng malaking kabuluhan. Ang Espiritu ng Diyos ay sumaakin; binalot ako ng isang pangitain ng kaluwalhatian ng Diyos, at sa unang pagkakataon ay natanaw ko ang ibang mga planeta. Pagkaraan kong lumabas sa pangitain, isinalaysay ko ang aking nakita. Tinanong ako ni Elder B. kung ako’y nag-aral ng astronomiya. Sinabi ko sa kanya na wala akong maalalang kailanman nagsaliksik tungkol sa astronomiya. Sabi niya: ‘Ito ay mula sa Panginoon.’ Hindi ko pa siya dating nakita na gayon kaluwag ang kalooban at kasaya. Ang kaniyang mukha ay nagningning sa liwanag ng langit, at pinangaralan niya ang iglesia nang may kapangyarihan.” Testimonies, tomo 1, 78-80.

Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.

Tiyak na ang lahat ng mga doktrinal na pagsubok na ito ay magkakaugnay, ngunit sila rin ay mga pagsubok na maaaring ibukod, at unti-unti silang inihayag sa mga lingkod ng Diyos. Maraming iglesya ang nangingilin ng Sabat ng ikapitong araw, ngunit itinatakwil ang mensahe ng tatlong anghel. Itinatakwil nila ang katotohanang nagsimula ang paghuhukom noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ngunit nangingilin pa rin sila ng Sabat. Ang mga doktrinal na pagsubok na ito ay magkakaugnay ngunit kumakatawan sa anim na tiyak na pagsubok.

As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.

Gaya ng kapapakita pa lamang ni Joseph Bates, ang kapitang-dagat na may ganap na kaalaman sa astronomiya ay tumanggap sa Espiritu ng Propesiya, na dati niyang tinanggihan. Noong Disyembre 1844, tinanggap ni Ellen White ang kaniyang unang pangitain at dumating sa kilusan ang ikapitong pagsubok.

> “The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.

> Ang Bibliya ang dapat maging inyong tagapayo. Pag-aralan ninyo ito at ang mga Patotoong ibinigay ng Diyos; sapagkat kailanman ay hindi sumasalungat ang mga ito sa Kanyang Salita. Kung ang mga Patotoo ay hindi nangungusap ayon sa Salita ng Diyos, itakwil ninyo ang mga ito. Si Cristo at si Belial ay hindi maaaring magkaisa. Selected Messages, aklat 3, 33.

Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”

Hindi naglaon matapos ang Dakilang Pagkakadismaya, umendorso si Kapatid na White ng isang artikulo na tumukoy na si Cristo ay lumipat mula sa Banal na Dako patungo sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844. Inirekomenda niya ang publikasyon sa “bawat banal.”

> “I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.

> "Ako’y naniniwala na ang Santuwaryo, na lilinisin sa katapusan ng 2300 araw, ay ang Templo ng Bagong Jerusalem, na doo’y si Cristo ay ministro. Ipinakita sa akin ng Panginoon sa isang pangitain, mahigit isang taon na ang nakalipas, na si Kapatid na Crosier ay nagtataglay ng tunay na liwanag hinggil sa paglilinis ng Santuwaryo, atbp.; at na kalooban Niya, na isulat ni Kapatid na C. ang pananaw na ibinigay niya sa atin sa Day-Star, Extra, Pebrero 7, 1846. Lubos kong nadarama na pinagkalooban ako ng Panginoon ng kapahintulutang irekomenda ang Extra na iyon sa bawat banal." A Word to the Little Flock, 12.

Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”

Ang sinang-ayunan niya ay ang paglalarawan ni Crosier tungkol sa paglipat ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, ngunit ang artikulo ay naglalaman ng ilang maling katuruan, kabilang ang turo ng tumiwalag na Protestantismo na ang “daily” sa aklat ni Daniel ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo. Kaya’t sumulat siya ng isang paglilinaw na unang inilathala noong 1850 at pagkaraan ay isinama sa aklat na Early Writings. Doon ay tinukoy niya na “ang mga nagbigay ng panawagan ng oras ng paghuhukom ay may wastong pananaw hinggil sa ‘daily’.”

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.

> Pagkatapos ay nakita ko, kaugnay ng ‘daily’ (Daniel 8:12), na ang salitang ‘sacrifice’ ay idinagdag lamang ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto, at na ipinagkaloob ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagpahayag ng sigaw ng oras ng paghuhukom. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkaisa sa wastong pananaw hinggil sa ‘daily’; ngunit sa kalituhan mula noong 1844, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Early Writings, 74.

The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”

Ang paksa ng "the daily" sa aklat ni Daniel ay naging sagisag ng pagbabalik ng Adbentismo sa metodolohiya ng apostatang Protestantismo sa unang bahagi ng ikadalawampung siglo, at sa kasalukuyan ang wastong pagkaunawa ng mga Millerita hinggil sa "the daily" ay itinakwil na ng mga teologo ng Adbentismo. Ito ay itinakwil, sa kabila ng malinaw na pagtukoy ni Sister White na tama ang mga Millerita sa pagkilala sa "the daily" bilang ang satanikong kapangyarihan ng paganismo. Itinakwil nila ang katotohanan tungkol sa "the daily," hindi lamang na sumasalungat sa kanyang inspiradong pagpapatibay na wasto ang pagkaunawa ng mga Millerita, kundi pati sa tuwirang pagsalungat sa kanyang tahasang pagtukoy na ang huwad na doktrinang nagtuturo na ang "the daily" ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay ipinahayag ng "mga anghel na pinalayas mula sa langit!"

> “And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.

> “At naroon si Kapatid na Daniells, na ang isipan ay pinakikilos ng kaaway; at ang iyong isipan at ang isipan ni Elder Prescott ay pinakikilos ng mga anghel na pinalayas mula sa langit.” Manuscript Releases, tomo 20, 17.

Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.

Ang kanyang malalim na pagtakwil sa bagay na ngayo’y ginagamit ng Adbentismo bilang isa sa mga "putahe ng mga kathang-isip" nito ay lubhang matindi, sapagkat kinuha nina Daniells at Prescott ang isang sagisag ng kapangyarihang sataniko (paganismo) at iniukol ang nasabing sagisag kay Cristo (sa Kanyang ministeryo sa santuwaryo). Sa gayon, nagiging walo ang mga doktrinal na pagsubok.

The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.

Ang ikasiyam na pagsubok sa kasaysayang humahantong sa 1863 ay ang pagbuo ng ikalawang tapyas ni Habakuk noong 1850. Ang tsart ng mga tagapagpasimuno noong 1843 ay ginawa noong 1842, at tinatawag lamang na tsart ng 1843 sapagkat ipinanghula nito ang pagbabalik ni Cristo noong 1843. Ang utos na gumawa ng ikalawang tapyas ni Habakuk ay ibinigay kay Kapatid na White noong 1850. Ang pagbuo ng dalawang tapyas ni Habakuk ay nag-uugnay sa kasaysayan ng unang at ikalawang anghel sa kasaysayan ng ikatlo. Sa talambuhay tungkol sa kanyang buhay at gawain na isinulat ng kanyang apo, nagbigay ang apo ng pangkalahatang-ideya ng mga pangyayaring humantong sa pagbuo ng tsart ng 1850. Ginawa niya ito sa pamamagitan ng pagpili ng mga kaugnay na pahayag ni Kapatid na White at pagdaragdag ng kanyang komentaryo sa pangkalahatang-ideya.

> “On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.

> Sa aming pagbabalik sa tahanan ni Kapatid na Nichols, pinagkalooban ako ng Panginoon ng isang pangitain at ipinakita Niya sa akin na ang katotohanan ay dapat ilahad nang malinaw sa mga tapyas, at ito’y magbubunsod sa marami na magpasya para sa katotohanan sa pamamagitan ng mensahe ng ikatlong anghel, samantalang ang dalawang nauna ay ilalahad ding malinaw sa mga tapyas.—Liham 28, 1850.

> “In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:

> Sa pangitaing ito, ipinakita rin sa kanya yaong magbibigay kay James White ng lakas ng loob upang ipagpatuloy ang paglalathala:

> “I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.

> Nakita ko rin na ang pagpapalathala ng pahayagan ay kasing-kinakailangan ng pagpunta ng mga mensahero, sapagkat kailangan ng mga mensahero ng isang pahayagan na kanilang madadala, na naglalaman ng kasalukuyang katotohanan, upang maibigay sa kamay ng mga nakikinig, at sa gayo’y hindi maglalaho sa isipan ang katotohanan. At ang pahayagan ay makararating sa mga dako na hindi mararating ng mga mensahero.-Ibid.

> “Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:

> Kaagad sinimulan ang paggawa ng bagong tsart, at nagkaroon ng pagkakataon upang ipabatid sa mga kapatid ang tungkol dito sa isyu ng Present Truth na inilabas ni James noong sumunod na buwan:

> “The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.

> Ang Talangguhit. Isang kronolohikal na talangguhit ng mga pangitain nina Daniel at Juan, na idinisenyo upang malinaw na maisalarawan ang kasalukuyang katotohanan, ay kasalukuyang nililimbag sa pamamagitan ng litograpiya sa ilalim ng pangangalaga ni Kapatid Otis Nichols, ng Dorchester, Massachusetts. Lubhang matutulungan nito ang mga nagtuturo ng kasalukuyang katotohanan. Magbibigay pa ng karagdagang pabatid hinggil sa talangguhit sa darating na panahon.-Present Truth, November, 1850.

> “By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.

> Sa bandang huli ng Enero 1851, handa na ang tsart at ipinatalastas sa halagang $2. Lubhang nalugod si James White dito at inialok itong walang bayad sa “yaong mga tinawag ng Diyos upang ipahayag ang mensahe ng ikatlong anghel” (Review and Herald, Enero, 1851). May ilang mapagkawanggawang donasyon na tumulong upang matugunan ang mga gastusin sa paglalathala. Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, tomo 1, 185.

Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.

Tungkol sa tsart ng 1843, itinala ni Sister White na ito ay pinatnubayan ng Diyos.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng Kaniyang kamay, at na walang bahagi nito ang dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais. Na ang Kaniyang kamay ay nasa ibabaw at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.

Sa pagtatala niya ng liwanag na kaugnay ng utos na gumawa ng isa pang tsart noong 1850, ibinigay niya ang gayunding pagpapatibay mula sa Diyos para sa tsart ng 1850 na gaya ng ibinigay hinggil sa tsart ng 1843, kasabay ng pagtukoy na ang iba pang mga tsart na noon ay ginagawa ay hindi katanggap-tanggap sa Panginoon. Ang utos na gumawa ng isang bagong tsart ay isinama sa utos na magpalimbag ng isang bagong publikasyon.

> “I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.

> Nakita ko na ang gawain ng paggawa ng mga tsart ay ganap na mali. Nagsimula ito kay Kapatid na Rhodes at ipinagpatuloy ni Kapatid na Case. Nagugol na ang mga salapi sa paggawa ng mga tsart at sa pagbuo ng mga larawang magaspang at kasuklam-suklam upang ilarawan ang mga anghel at ang maluwalhating Jesus. Ang gayong mga bagay, nakita ko, ay hindi kalugud-lugod sa Diyos. Nakita ko na ang Diyos ay nasa paglalathala ng tsart ni Kapatid na Nichols. Nakita ko na may hula hinggil sa tsart na ito sa Bibliya, at kung ang tsart na ito ay nakalaan para sa bayan ng Diyos, kung sapat ito para sa isa ay sapat din ito para sa iba, at kung ang isa ay mangailangan ng bagong tsart na ipininta sa mas malakihang sukat, kailangan din iyon ng lahat.

> “I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.

> Nakita ko na ang pagnanais ni Kapatid na Case ng isa pang tsart ay nagbubuhat sa isang damdaming hindi mapakali, hindi panatag, hindi nasisiyahan, at walang pasasalamat. Nakita ko na ang mga pinintang tsart na ito ay nagkaroon ng masamang epekto sa kapulungan. Nagdulot ito sa pagtitipon ng isang magaan, tulad ng ipa, na espiritu ng pang-uuyam.

> “I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.

> Nakita ko na ang mga tsart na ipinag-utos ng Diyos ay tumimo sa isipan nang kaaya-aya, kahit walang paliwanag. May kung anong kaliwanagan, kagandahan, at pagiging makalangit sa paglalarawan ng mga anghel sa mga tsart. Ang isipan ay halos hindi namamalayang inaakay patungo sa Diyos at sa langit. Ngunit ang iba pang mga tsart na inihanda ay nakasusuklam sa isipan, at nagiging sanhi upang ang isipan ay mamalagi sa mga bagay sa lupa kaysa sa mga bagay sa langit. Ang mga larawang kumakatawan sa mga anghel ay mas kahawig ng mga demonyo kaysa ng mga nilalang ng langit. Nakita ko na sa loob ng maraming araw at linggo ay inabala ng mga tsart ang isipan ni Kapatid na Case, samantalang nararapat sana niyang hinahanap ang makalangit na karunungan mula sa Diyos, at lumalago sa mga biyaya ng Espiritu at sa kaalaman ng katotohanan.

> “I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

> Nakita ko na kung ang mga pananalaping nasayang sa pagpapalimbag ng mga tsart ay naigugol sana sa malinaw na paglalahad ng katotohanan sa harap ng mga kapatid sa pamamagitan ng paglilimbag ng mga polyeto, atbp., sana’y nakagawa iyon ng malaking kabutihan at nakapagligtas ng mga kaluluwa. Nakita ko na ang gawain ng paggawa ng mga tsart ay kumalat na parang lagnat. Manuscript Releases, bilang 13, 359; 1853.

She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.

Tahasang ipinahayag niya na “ang Diyos ay nasa paglalathala ng tsart [1850] ni Kapatid na Nichols,” at na mayroong “isang hula [Habakuk dalawa] hinggil sa tsart na ito sa Biblia.” Itinuro rin niya na ang “mga tsart” [maramihan; 1843 at 1850] na “iniutos ng Diyos ay tumimo sa isipan nang kaaya-aya, kahit walang paliwanag.” Iniutos ng Habakuk dalawa sa mga Millerite na gawing malinaw ang pangitain sa mga tapyas (sa maramihan), upang ang bumabasa ng dalawang tsart ay makatakbo paroo’t parito sa Salita ng Diyos. Ang mga banal na tsart ay hindi nangangailangan ng karagdagang mga paliwanag, gaya ng sa huwad na tsart ni Uriah Smith noong 1863.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> At sinagot ako ng Panginoon at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Habakuk 2:2.

The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.

Ang ikasampung pagsubok ang tuon ng artikulong ito. Kaugnay ng sampung pagsubok na tinukoy ni Moises sa Bilang kabanata labing-apat, nagbibigay ang mga iskolar na Hebreo at iba pang mga teologo ng iba’t ibang hinuha kung aling mga pangyayari sa kasaysayan—mula sa pagliligtas sa Dagat na Pula hanggang sa paghihimagsik ng sampung espiya—ang maaaring katawanin ng mga ito. Ang paghihimagsik na iyon sa kasaysayan ay nagkakaloob ng ilang magkakaibang pagpipilian, ngunit tiyak na ang ikasampung pagsubok ang nagmamarka ng pasimula ng apatnapung taon ng unti-unting pagkaubos sa pamamagitan ng kamatayan sa ilang hanggang sa mamatay ang lahat ng mga rebelde na nasa edad ng pananagutan.

In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.

Sa gayunding paraan, maaaring may mga tututol sa aking pagpili ng sampung doktrinal na pagsubok na ito, sapagkat maaaring may mga baryasyong tila higit na mabuti kaysa sa aking inilalatag dito. Gayunman, ang ikasampu at panghuling pagsubok ay kasinglinaw ng paghihimagsik ng sampung tiktik. Ito ang pagtanggi sa pitong panahon ng Levitico dalawampu’t anim. May ilang propetikong patunay upang pagtibayin ang pagtukoy na ito.

In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.

Sa susunod na artikulo, sisimulan nating tukuyin ang propetikong mga saksi na nagpapatibay sa pagtukoy na ang pitong ulit sa Levitico 26 ay ang ikasampu at huling pagkabigo ng Adbentismong Laodiceano.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.

> Kapag ang kapangyarihan ng Diyos ang nagpapatotoo kung ano ang katotohanan, ang katotohanang iyon ay mananatiling katotohanan magpakailanman. Walang anumang mga palagay na idinagdag pagkaraan, na salungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos, ang dapat isaalang-alang. May titindig na mga tao na may mga pagpapakahulugan sa Kasulatan na para sa kanila ay katotohanan, subalit hindi katotohanan. Ang katotohanan para sa panahong ito ay ibinigay ng Diyos sa atin bilang saligan ng ating pananampalataya. Siya mismo ang nagturo sa atin kung ano ang katotohanan. May titindig ang isa, at titindig pa ang iba, na may dalang bagong liwanag na sumasalungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapamalas ng Kanyang Banal na Espiritu.

> “A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> May iilan pang nabubuhay na dumaan sa karanasang natamo sa pagtatatag ng katotohanang ito. Sa kagandahang-loob ng Diyos ay pinanatili Niya ang kanilang buhay upang, hanggang sa katapusan ng kanilang buhay, ay paulit-ulit nilang isalaysay ang karanasang kanilang pinagdaanan, gaya ng ginawa ni Juan na apostol hanggang sa pinakahuling sandali ng kaniyang buhay. At ang mga tagapagdala ng watawat na nangabuwal sa kamatayan ay magsasalita sa pamamagitan ng muling paglilimbag ng kanilang mga sinulat. Aking tinanggap ang tagubilin na sa ganitong paraan maririnig ang kanilang mga tinig. Sila’y magbibigay ng kanilang patotoo hinggil sa kung ano ang siyang katotohanan para sa panahong ito.

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.

> Hindi natin dapat tanggapin ang mga salita ng mga dumarating na may mensaheng sumasalungat sa mga natatanging punto ng ating pananampalataya. Nag-iipon sila ng maraming sipi mula sa Kasulatan, at binubunton iyon bilang patunay sa palibot ng kanilang iginigiit na mga teorya. Paulit-ulit na itong ginawa sa nakaraang limampung taon. At bagama’t ang Kasulatan ay salita ng Diyos at nararapat igalang, ang paggamit sa mga ito, kung sa gayong paggamit ay napapagalaw ang isa man sa mga haligi ng saligang itinaguyod ng Diyos sa loob ng limampung taon, ay isang malaking pagkakamali. Ang gumagawa ng gayong paggamit ay hindi nakaaalam sa kahanga-hangang pagpapamalas ng Banal na Espiritu na nagbigay ng kapangyarihan at bisa sa mga naunang mensaheng dumating sa bayan ng Diyos. Selected Messages, aklat 1, 161.

Back to Articles