Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Siyamnapu't Pito

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Ang Propetikong Paglalahad: Ikalawang Pagtitipon ni Kristo at ang Eskatolohikal na Gampanin ng Islam sa Salaysay ng Pahayag

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are now identifying that one of the events represented by the Seven Thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Tinatukoy natin ngayon na isa sa mga pangyayaring kinakatawan ng Pitong Kulog ay ang gawain ni Cristo sa muling pagtitipon ng Kanyang bayan sa ikalawang pagkakataon, na sinimulan Niyang gawin noong Hulyo 2023. Ipinakikita ng kasaysayan ng mga Millerite na ang gawaing ito ay natutupad, na ang pakikidigma ng Islam ang nagsisilbing kaligiran ng mensahe.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the Third Woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Ang mensahe ay ang Pahayag ni Jesucristo, na inaalisan ng selyo mismong bago magsara ang probasyon, ngunit ang mensaheng iyon ay dinadala (inilalagay sa loob ng balangkas ng) mensahe ng Ikatlong Kapahamakan. Sa mismong panahong iniuunat ng Panginoon ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon noong 1849, si Sister White ay nagbigay ng komentaryo hinggil sa pagyanig ng mga nagngangalit na bansa, na siyang sagisag ng Islam.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> Noong Disyembre 16, 1848, ipinagkaloob sa akin ng Panginoon ang isang pangitain tungkol sa pagyanig ng mga kapangyarihan ng kalangitan. Nakita ko na, nang sabihin ng Panginoon ang ‘langit,’ sa pagbibigay Niya ng mga tanda na itinala nina Mateo, Marcos, at Lucas, ang tinutukoy Niya ay ang langit; at nang sabihin Niya ang ‘lupa,’ ang tinutukoy Niya ay ang lupa. Ang mga kapangyarihan ng langit ay ang araw, buwan, at mga bituin. Sila ang naghahari sa kalangitan. Ang mga kapangyarihan ng lupa ay yaong mga naghahari sa lupa. Ang mga kapangyarihan ng langit ay yayanigin sa tinig ng Diyos. Kung magkagayo’y ang araw, buwan, at mga bituin ay maililipat mula sa kanilang mga kinalalagyan. Hindi sila lilipas, kundi yayanigin sa tinig ng Diyos.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Lumitaw ang maiitim, mabibigat na mga ulap at nagsalpukan ang mga ito. Nahawi ang himpapawid at gumulong pabalik; saka kami’y tumingala sa bukas na puwang sa Orion, kung saan nagmula ang tinig ng Diyos. Bababa ang Banal na Lungsod sa pamamagitan ng bukas na puwang na iyon. Nakita ko na ang mga kapangyarihan sa lupa ay ngayo’y nayayanig at na ang mga pangyayari ay dumarating ayon sa kaayusan. Digmaan, at mga alingawngaw ng digmaan, tabak, taggutom, at salot ang unang yayanig sa mga kapangyarihan sa lupa; saka yayanigin ng tinig ng Diyos ang araw, ang buwan, at ang mga bituin, at maging ang daigdig na ito. Nakita ko na ang pagyanig sa mga kapangyarihan sa Europa ay hindi, gaya ng itinuturo ng ilan, ang pagyanig sa mga kapangyarihan sa langit, kundi ang pagyanig sa mga bansang nagngangalit. Early Writings, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Pinagtitibay ng mga mananalaysay na ang yumanig sa mga bansa ng Europa noong 1848 ay ang mga pagkilos ng mga hukbo ng Islam, sapagkat sa makahulang pagpapakahulugan sila’y sinasagisag bilang kapangyarihang nagpapagalit sa mga bansa. Sa unang patotoo hinggil sa pag-uunat ng Panginoon ng Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon, sa kasaysayan noong 1840 hanggang 1844, dumating ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa kapulungang kampo sa Exeter. Mula roon hanggang Oktubre 22, 1844, ang mensahe ay kumalat sa silangang baybayin ng Estados Unidos na parang daluyong. Ang kilusang iyon ay nauna nang isinalarawan sa pamamagitan ng maluwalhating pagpasok ni Cristo sa Jerusalem, at isang asno ang sinakyan ni Cristo sa Kaniyang pagpasok sa Jerusalem.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the Third Woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay kumakatawan sa buong makahulang mensahe ng Pahayag ni Jesucristo, subalit ang Pahayag na iyon ay inilalagay sa konteksto ng Islam ng Ikatlong “Sa Aba” na nagpapagalit sa mga bansa, sapagkat ang Islam ang nagdadala ng mensaheng siyang Pahayag ni Jesucristo. Si Jesus ang Leon mula sa lipi ni Juda, at Siya ay nakatali sa mensahe ng “asno.”

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Juda, ikaw ang siyang pupurihin ng iyong mga kapatid: ang iyong kamay ay nasa batok ng iyong mga kaaway; ang mga anak ng iyong ama ay yuyukod sa harap mo. Si Juda ay anak ng leon: mula sa huli, anak ko, ikaw ay umahon: siya’y yumukod, siya’y dumapa na gaya ng leon, at gaya ng matandang leon; sino ang magpapabangon sa kaniya? Hindi lilisan ang setro sa Juda, ni ang tagapagbigay ng kautusan mula sa pagitan ng kaniyang mga paa, hanggang dumating si Shiloh; at sa kaniya magtitipun-tipon ang mga bayan. Itinali niya ang kaniyang bisiro sa baging, at ang anak ng kaniyang asno sa piling baging; hinugasan niya ang kaniyang mga kasuutan sa alak, at ang kaniyang mga damit sa dugo ng mga ubas: Mapupula ang kaniyang mga mata sa alak, at mapuputi ang kaniyang mga ngipin sa gatas. Henesis 49:8-12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

Naisakatuparan sa pamamagitan ni Juda ang "pagtitipon ng mga tao." Si Cristo, bilang Juda, ay siya rin ang "Baging," at ang "piling baging," na itinali sa "anak ng asno." Ang Kaniyang "mga kasuutan" ay nilabhan sa "alak," na "dugo ng ubas." Sinimulan Niya ang pagbububo ng Kaniyang dugo sa Getsemani, nang Siya’y pinagpawisan ng dugo, at ang Getsemani ay nangangahulugang "pisaan ng olibo." Mula sa Getsemani hanggang sa krus, ibinubo Niya ang Kaniyang mahalagang dugo upang tipunin ang lahat ng tao sa Kaniya.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> Ngayon ang paghatol sa sanlibutang ito: ngayon ay palalayasin ang prinsipe ng sanlibutang ito. At ako, kung ako’y itataas mula sa lupa, hihilahin ko ang lahat ng tao sa akin. Ito ang sinabi niya, na ipinahihiwatig kung anong kamatayan ang kaniyang ikamamatay. Juan 12:31-33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Ang gawain ni Cristo ng pag-akit sa lahat ng tao sa Kaniyang sarili ay isang dalawang-bahaging proseso, sapagkat una Niyang tinitipon ang “mga natapon sa Israel,” at pagkatapos ay ginagamit Niya sila bilang isang watawat upang akitin ang iba Niyang kawan.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Ako ang mabuting Pastol, at kilala ko ang aking mga tupa, at ako’y kilala ng mga sa akin. Gaya ng pagkakilala sa akin ng Ama, gayon din naman ang pagkakilala ko sa Ama; at ibinubuwis ko ang aking buhay alang-alang sa mga tupa. At mayroon pa akong ibang mga tupa na hindi sa kural na ito: sila’y kinakailangan ko ring dalhin, at didinggin nila ang aking tinig; at magkakaroon ng isang kural at isang Pastol. Juan 10:14-16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Ang isandaan at apatnapu't apat na libo ang mga "tupa" na nakakikilala sa Kaniya. Ang "ibang tupa" ay ang Kaniyang kawan na lumalabas mula sa Babilonia kapag nakita at narinig nila ang watawat. Bago Niya itaas ang Kaniyang watawat, na siya ring Kaniyang mga tupa, una Niya silang titipunin sa ikalawang pagkakataon. Ang linyang iyon ng banal na kasaysayan ay umaayon sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng Daniel kabanata labing-isa, at sa gayon ay nakahanay din sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Iyon ay kumakatawan sa linya ng tunay na Protestanteng sungay na dumadaloy sa loob ng kasaysayan ng apostatang Protestanteng sungay, ng apostatang Republikanong sungay, at ng pagdating ng patutot ng Tiro, bago lamang ang batas ng Linggo ng talatang apatnapu't isa. Ang linya ng tunay na Protestanteng sungay ay kumakatawan kapwa sa kasaysayan at sa mensahe kung saan tinatatakan ang isandaan at apatnapu't apat na libo.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

Ang “mga itinakwil sa Israel” ay kumakatawan sa isang hanay na kasalungat sa “kapisanan ng mga mangungutya,” gaya ng pagtukoy sa kanila ni Jeremias, o sa “sinagoga ni Satanas,” gaya naman ng pagtukoy sa kanila ni Juan sa Apocalipsis kabanata dalawa at tatlo, kung saan tinutugunan ang iglesia ng Esmirna at Filadelfia. Ang mga taga-Filadelfia ay kumakatawan sa “isang daan at apatnapu’t apat na libo” ng Apocalipsis kabanata pito, at ang mga taga-Esmirna ay ang “dakilang karamihan” ng gayunding kabanata, na hindi mabilang. Ang dalawang uri ng mga tinubos sa mga huling araw ay nakikipagtunggali sa mga nagsisinungaling, na nasa sinagoga ni Satanas, at nag-aangking sila ang bayan ng Diyos, sapagkat sinasabi nilang sila ay mga Judio.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Ang linya ng tunay na Protestanteng sungay ay binubuo ng sigalot na umiiral sa pagitan nito at ng dating bayang tipan na sa panahong iyon ay pinalalampasan. Sa gayunding kasaysayan, ang mga tapat ay nasa sigalot din sa linya ng apostatang Protestantismo at ng Katolisismo. Ang tatlong relihiyosong entidad na iyon ay kumakatawan sa dragon, sa halimaw, at sa bulaang propeta sa antas na mikro sa loob ng linya ng tunay na Protestanteng sungay.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> Nakita ko na ang iglesia sa pangalan lamang at ang mga Adventista sa pangalan lamang, gaya ni Judas, ay ipagkakanulo kami sa mga Katoliko upang makamit ang kanilang impluwensiya sa pagsalungat sa katotohanan. Ang mga banal sa panahong yaon ay magiging isang bayang di-kilala, na kakaunti ang pagkakakilala sa kanila ng mga Katoliko; ngunit ang mga iglesia at ang mga Adventista sa pangalan lamang na nakaaalam ng ating pananampalataya at mga kaugalian (sapagkat kinapopootan nila tayo dahil sa Sabat, sapagkat hindi nila iyon mapabulaanan) ay ipagkakanulo ang mga banal at isusumbong sila sa mga Katoliko bilang mga nagbabalewala sa mga kaayusan ng bayan; ibig sabihin, ipinangingilin nila ang Sabat at binabalewala ang Linggo. Spalding at Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Tinalakay na natin ang bahaging ito noon, at sa gayong pagtatalakay ay natukoy natin na ang pariralang “nominal church” at ang pariralang “nominal Adventist” ay may ibang kahulugan at aplikasyon noong isinulat ni Kapatid na White ang mga salitang iyon. Gayunman, ang mga propeta ay nangusap nang higit ukol sa mga huling araw kaysa ukol sa kanilang sariling kapanahunan, kaya sa bahaging ito ang “nominal church” sa mga huling araw ay ang Protestantismong tumalikod sa pananampalataya. Ang salitang “nominal” ay nangangahulugang “sa pangalan lamang.”

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Ang tinatawag na Simbahang Protestante ay tumigil sa pagpoprotesta laban sa Roma noong 1844, nang sila’y naghimagsik laban sa pagpasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya, kung saan sana ay nakilala nila na ang ikapitong-araw na Sabat ang wastong araw ng pagsamba. Sa halip, pinanatili nila ang pagsamba sa araw, na siyang tanda ng Katolisismo. Hindi maaaring "magprotesta" laban sa Roma—na siyang tanging kahulugan ng salitang "Protestante"—kung inyong tinanggap ang kanyang sagisag ng awtoridad, na paulit-ulit nang kinilala ng Simbahang Romano bilang kanyang awtoridad na baguhin ang araw ng pagsamba sa Bibliya mula sa ikapitong-araw na Sabat tungo sa Linggo.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Ang mga "Nominal na Adventista" ay yaong mga nag-aangking sila ay mga Adbentista ng Ikapitong Araw, ngunit kinikilala rin sila bilang si Hudas, na siyang sagisag ng isang alagad na nagtaksil sa kaniyang propesyon ng pananampalataya. Kamumuhian ng nominal na iglesia ng Adbentista ng Ikapitong Araw ang mga "banal" at ang mga banal na iyon ay "magiging" saka "isang hindi kilalang sambayanan." Kinamumuhian nila ang mga di-kilalang banal, "dahil sa Sabat," isang katotohanang hindi nila kayang "pabulaanan." Ang katotohanan tungkol sa Sabat sa kasaysayan ni Kapatid na White ay ang Sabat ng ikapitong araw, ngunit iyon ay tipo ng katotohanan tungkol sa Sabat sa mga huling araw, na hindi maaaring pabulaanan, at iyon ang doktrinang unang itinakwil ng Laodiceang Adbentismo ng Ikapitong Araw sa kanilang paghihimagsik noong 1863. Ang doktrinang iyon ang unang pundamental na katotohanang natuklasan ni William Miller, at kinakatawan nito ang mga pundamental na katotohanan ng Adbentismo na ayaw lakaran ng mga nominal na Adventista, na kinakatawan ng mga dating landas ni Jeremias. Ang katotohanang iyon tungkol sa Sabat ay ang "pitong panahon," ng Levitico dalawampu’t anim.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Ang linya ng tunay na Protestantismo na binubuo ng Filadelfia at Esmirna ay ipinagkakanulo ng mga kinakatawan bilang Hudas. Nakipagtipan si Hudas na ipagkanulo si Jesus nang tatlong ulit, kaya’t tinutukoy nito ang isang sunud-sunod na pagkakanulo na naunang naganap at nagwakas sa krus. Ang talata labing-anim ng Daniel labing-isa ay kumakatawan sa batas ng Linggo, na itinipo ng krus. Kaya, sa mga talatang nauuna sa batas ng Linggo ng talata labing-anim, na siya ring batas ng Linggo ng talata apatnapu’t isa, isang tatlong-hakbang na pagkakanulo ang idinulot sa mga banal ng mga huling araw. Ang pagkakanulong ito ay nagaganap sa kapanahunang sa ikalawang pagkakataon ay tinitipon ng Panginoon ang Kaniyang huling-panahong watawat.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Isai, na tatayo bilang isang watawat ng mga bansa; siya’y hahanapin ng mga Hentil; at ang kaniyang pahingahan ay magiging maluwalhati. At mangyayari sa araw na yaon, na iuunat na muli ng Panginoon ang kaniyang kamay, sa ikalawang pagkakataon, upang tubusin ang nalabi sa kaniyang bayan, na maiiwan, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cus, at mula sa Elam, at mula sa Sinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo sa dagat. At magtitindig siya ng isang watawat para sa mga bansa, at titipunin ang mga itinaboy ng Israel, at pagsasamahin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. At mawawala rin ang panibugho ni Efraim, at mauubos ang mga kaaway ng Juda: hindi kaiinggitan ni Efraim si Juda, at hindi pipighatin ni Juda si Efraim. Nguni’t sila’y lilipad sa mga balikat ng mga Filisteo sa dakong kanluran; magkakasama nilang sasamsaman ang mga nasa silangan: iuunat nila ang kanilang kamay sa Edom at Moab; at ang mga anak ni Ammon ay magpapasakop sa kanila. Isaias 11:10-14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Tinukoy ni Isaias ang makasaysayang konteksto ng siping ito sa talatang sampu, sa pamamagitan ng pariralang "sa araw na yaon." Samakatuwid, ang "araw" na yaon ay natukoy na sa mga talatang nauna sa talatang sampu. Kapag sinusundan natin pabalik ang partikular na salaysay na propetiko hanggang sa isang sangguniang nagbibigay-daan sa atin upang matukoy kung kailan ang "araw na yaon," dumarating tayo sa unang talata ng ikasampung kabanata.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Sa aba nila na nagpapalabas ng mga di-matuwid na kautusan, at yaong nagsusulat ng kalupitang kanilang itinakda. Isaias 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Tinutukoy ni Sister White ang “kautusang di-matuwid” ng talatang ito bilang ang nalalapit na batas sa Linggo:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> Isang diyus-diyosang Sabat ay naitatag, gaya ng itinayo ang ginintuang larawan sa kaparangan ng Dura. At kung paanong naglabas si Nebukadnezar, ang hari ng Babilonia, ng isang dekreto na ang lahat ng hindi yuyukod at sasamba sa larawang ito ay papatayin, gayon din ay ipahahayag na ang lahat ng hindi magbibigay-galang sa institusyon ng Linggo ay parurusahan ng pagkabilanggo at kamatayan. Sa gayon ay niyuyurakan ang Sabat ng Panginoon. Ngunit ipinahayag ng Panginoon, ‘Sa aba nila na naglalabas ng mga di-makatarungang dekreto, at sumusulat ng kapighatiang kanilang itinadhana’ [Isaias 10:1]. [Zefanias 1:14-18] Manuscript Releases, tomo 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before, He brings His Executive Judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Ang konteksto ng pagtipon ng Panginoon sa Kaniyang bayan sa ikalawang pagkakataon ay inilalagay sa kasaysayan ng nalalapit na krisis ng batas ng Linggo, sapagkat sa talatang ikalabindalawa ng ikasampung kabanata, sinasabi ni Isaias na tinatapos ng Panginoon ang isang gawain sa gitna ng Kaniyang bayan bago Niya ipatutupad ang Kaniyang Paghahatol na Tagapagpaganap sa di-makatarungang dekreto, na siyang batas ng Linggo.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Kaya’t mangyayari, na kapag isinakatuparan ng Panginoon ang lahat ng kaniyang gawain sa Bundok ng Sion at sa Jerusalem, parurusahan ko ang bunga ng palalong puso ng hari ng Asiria, at ang kaluwalhatian ng kaniyang mapagmataas na paningin. Isaias 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

Ang "gawain sa Sion at sa Jerusalem," na "ginaganap" ng Panginoon bago magsimula ang pagpaparusa sa Papado sa pagdating ng batas ng Linggo, ay ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Sa Ezekiel kabanata siyam, ang lalaking may tintero ng manunulat ay dumaraan sa Jerusalem at naglalagay ng tanda sa mga "dumaraing at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na ginagawa sa lupain" at sa iglesia. Kabilang sa gawaing iyon ang proseso ng Panginoon sa muling pagtitipon sa mga itinaboy ng Israel sa ikalawang pagkakataon. Tinitipon Niya sila mula sa apat na sulok ng lupa, at ang "apat na sulok ng lupa" ay kinakatawan ng walong heograpikong lugar. Ang walo ay sagisag ng proseso ng pagsubok sa larawan ng hayop, na sa gayon ay tumutukoy na ang pangwakas na pagtipon ng yaong magiging watawat ay nagaganap sa panahong ginaganap sa lupa ang pagsubok sa larawan ng hayop.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

Ang pagkakaisang kinakatawan ng "Efraim" "na hindi naiinggit kay Juda, at si Juda" "na hindi pinipighati si Efraim," ay nagaganap kapag inaalis ang mga kaalit ni Juda. Sa makahulang paraan, ang dating bayang tipan, na kinakatawan ni Hudas, o ng sinagoga ni Satanas, o ng kapulungan ng mga manunuya, o ng mga Protestante ng kasaysayang Millerita, o ng mga Hudyo sa kasaysayan ni Cristo, ay "inaalis" sa unang pagkadismaya. Nang katawanin ni Jeremias ang mismong kasaysayang iyon, siya ay tinuruan na hindi na siya kailanman makababalik sa kapulungan ng mga manunuya, bagaman maaari silang bumalik sa kaniya kung pipiliin nilang magsisi.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

Mula ika-18 ng Hulyo, 2020 hanggang sa batas sa Araw ng Linggo, muling titipunin ng Panginoon ang Kanyang bayan sa mga huling araw. Titipunin Niya sila mula sa buong sanlibutan, sa panahong tinatapos Niya ang Kanyang buong gawain sa Juda at Jerusalem. Sa panahong iyon ng pagtatatakan, ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay magiging di-kapansin-pansin, ngunit gayon ma’y haharapin nila ang isang tatluhang unyon na sumasalungat sa kanilang gawain.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Ang Katolisismo ang hayop sa tatluhang unyon, at isa sa kaniyang mga anak na babae ay ang uring tinutukoy ni Sister White bilang ang iglesyang sa pangalan lamang. Sila ang kumakatawan sa bulaang propeta. Ang mga Adventistang Laodiceano na sa pangalan lamang, na kinakatawan ni Judas, ang dragon sa paglalarawang ito. Ang paghihimagsik noong 1863 ay inilalarawan ng paghihimagsik ng sinaunang Israel sa unang Kadesh, nang piliin nilang tanggihan ang mensahe nina Josue at Caleb at bumalik sa Ehipto. Ang Ehipto ay isang sagisag ng dragon.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Anak ng tao, ituon mo ang iyong mukha laban sa Faraon na hari ng Egipto, at magpropesiya laban sa kaniya, at laban sa buong Egipto. Magsalita ka, at sabihin mo, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, ako’y laban sa iyo, Faraon na hari ng Egipto, ikaw na malaking dragon na nakahiga sa kalagitnaan ng kaniyang mga ilog, na nagsabi, Ang aking ilog ay akin, at aking ginawa yaon para sa aking sarili. Ezekiel 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Ang paghihimagsik sa Kadesh ay kumatawan sa ikasampung pagsubok sa isang proseso ng pagsubok na nagbunga sa pagkakatakwil at kamatayan ng hinirang na bayang inilabas mula sa Ehipto, at nagsilbing tipo ng pangwakas na pagsubok ng isang proseso ng pagsubok na ipinataw sa Philadelphian Millerite Adventism noong Oktubre 22, 1844 at nagwakas sa paghihimagsik noong 1863. Sa pinakahuling yugto ng kasaysayan ng sinaunang Israel, sumigaw ang mga Judio, “Alisin siya, alisin siya, ipako siya sa krus.” Sinabi sa kanila ni Pilato, “Ipapako ko ba sa krus ang inyong Hari?” Sumagot ang mga punong saserdote, “Wala kaming hari kundi si Cesar.” Sa unang paghihimagsik at sa huling paghihimagsik, pinili ng dating bayang tipan na kilalanin ang isang sagisag ng dragon (ang Ehipto at ang paganong Roma) bilang kanilang hari.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His divinity to their humanity.

Noong Hulyo 18, 2020, ang “mga kaaway ng Juda” ay “inihiwalay,” at naitatag ang templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang nalalabi na lamang ay ang paglilinis ng templo, bilang paghahanda sa biglang pagdating ng Sugo ng Tipan sa Kanyang templo. Ang templo ng kasaysayang Millerite ay itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844. Sa unang kabiguan noong Abril 19, 1844, ang mga Protestante ay inihiwalay at naging bahagi ng sinagoga ni Satanas, ang kapulungan ng mga manunuya, isang anak na babae ng Roma. Mula sa panahong iyon hanggang Oktubre 22, 1844, naganap ang isang proseso ng pagdadalisay bilang paghahanda sa pagsunod ng mga tapat kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako, upang Kanyang maisakatuparan ang gawaing pag-uugnay ng Kanyang pagka-Diyos sa kanilang pagka-tao.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Ang kasaysayan ng tunay na sungay ng Protestantismo, na muling titipunin kaagad bago ang di-makatarungang dekreto, upang maging ang watawat na ginagamit ng Diyos upang tawagin ang Kanyang ibang kawan mula sa Babilonia, ay nagaganap sa gayunding kapanahunan kung kailan ang mga tumalikod na sungay ng Republikanismo at Protestantismo ay nagsasanib, na gumagawa ng espirituwal na pakikiapid, at sa gayon ay nagiging isang laman, o isang templo, na siyang larawan ng halimaw. Kasabay nito, ang templo ng Diyos ay humuhubog sa larawan ni Cristo.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Ang salita na dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi, Tumindig ka sa tarangkahan ng bahay ng Panginoon, at ipahayag mo roon ang salitang ito, at sabihin, Pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong lahat na taga-Juda, na pumapasok sa mga tarangkahang ito upang sumamba sa Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel, Ituwid ninyo ang inyong mga daan at ang inyong mga gawa, at patatahanin ko kayo sa dakong ito. Huwag kayong magtiwala sa mga salitang kabulaanan, na sinasabi, Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang mga ito. Sapagkat kung lubos ninyong itutuwid ang inyong mga daan at ang inyong mga gawa; kung lubos ninyong ipaiiral ang katarungan sa pagitan ng isang tao at ng kaniyang kapuwa; kung hindi ninyo inaapi ang dayuhan, ang ulila, at ang balo, at huwag kayong magbubo ng dugong walang sala sa dakong ito, ni sumunod sa ibang mga diyos, sa ikapapahamak ninyo: kung magkagayo’y patatahanin ko kayo sa dakong ito, sa lupaing ibinigay ko sa inyong mga ama, magpakailanman at walang hanggan. Narito, kayo’y nagtitiwala sa mga salitang kabulaanan, na hindi makapapakinabang. Magnanakaw ba kayo, papatay, mangangalunya, at manunumpa ng kasinungalingan, at magsusunog ng kamangyan kay Baal, at susunod sa ibang mga diyos na hindi ninyo nakikilala; at paririto at tatayo sa harap ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, at sasabihin, Tayo’y naligtas upang gawin ang lahat ng mga karumaldumal na ito? Ang bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, naging yungib ba ng mga magnanakaw sa inyong paningin? Narito, ako man ay nakakita nito, sabi ng Panginoon.

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Ngunit pumaroon kayo ngayon sa aking dako na nasa Shiloh, na doo’y inilagay ko ang aking pangalan sa pasimula, at tingnan ninyo ang ginawa ko roon dahil sa kasamaan ng aking bayang Israel. At ngayon, sapagka’t ginawa ninyo ang lahat ng mga gawaing ito, wika ng Panginoon, at ako’y nagsalita sa inyo, na bumabangon nang maaga at nagsasalita, ngunit hindi ninyo dininig; at tumawag ako sa inyo, ngunit hindi kayo sumagot; Kaya’t gagawin ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, na inyong pinagtitiwalaan, at sa dakong ibinigay ko sa inyo at sa inyong mga magulang, gaya ng ginawa ko sa Shiloh. At itataboy ko kayo mula sa aking harapan, gaya ng itinaboy ko ang lahat ninyong mga kapatid, ang buong binhi ni Efraim. Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas ng daing o panalangin para sa kanila, ni mamagitan sa akin; sapagka’t hindi kita didinggin. Hindi mo ba nakikita ang ginagawa nila sa mga bayan ng Juda at sa mga lansangan ng Jerusalem? Jeremias 7:1-17.

Back to Articles