Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Two

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawa

Number Two

Bilang Dalawa

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2025

Formats

PDF
Word

> “It is with an earnest longing that I look forward to the time when the events of the day of Pentecost shall be repeated with even greater power than on that occasion. John says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory.’ Then, as at the Pentecostal season, the people will hear the truth spoken to them, every man in his own tongue.

> Hinihintay ko nang may masidhing pananabik ang panahong mauulit ang mga pangyayari sa araw ng Pentekostes, na may higit na kapangyarihan kaysa noong pagkakataong iyon. Sabi ni Juan, ‘Nakita ko ang isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kanyang kaluwalhatian.’ Kung magkagayo’y, gaya noong panahon ng Pentekostes, maririnig ng mga tao ang katotohanang ipinapahayag sa kanila, bawat isa sa kanyang sariling wika.

> “God can breathe new life into every soul that sincerely desires to serve Him, and can touch the lips with a live coal from off the altar, and cause them to become eloquent with His praise. Thousands of voices will be imbued with the power to speak forth the wonderful truths of God’s Word. The stammering tongue will be unloosed, and the timid will be made strong to bear courageous testimony to the truth. May the Lord help His people to cleanse the soul temple from every defilement, and to maintain such a close connection with Him that they may be partakers of the latter rain when it shall be poured out.” Review and Herald, July 20, 1886.

> Maaaring hiningahan ng Diyos ng panibagong buhay ang bawat kaluluwang taos-pusong nagnanais na paglingkuran Siya, at hipuin ang mga labi sa pamamagitan ng isang nagliliyab na baga mula sa dambana, at gawin silang matatas sa pagpuri sa Kanya. Libo-libong tinig ay mapupuspos ng kapangyarihang ipahayag ang mga kahanga-hangang katotohanan ng Salita ng Diyos. Ang pautal-utal na dila ay kakalagan, at ang mahiyain ay palalakasin upang magbigay ng matapang na patotoo sa katotohanan. Nawa’y tulungan ng Panginoon ang Kanyang bayan na linisin ang templo ng kaluluwa sa bawat karumihan, at panatilihin ang gayong malapit na kaugnayan sa Kanya upang sila’y maging kabahagi ng huling ulan kapag ito’y ibinuhos. Review and Herald, Hulyo 20, 1886.

Pentecost, when considered as a feast of the Lord cannot be separated from Passover, the feast of unleavened bread, the first fruit offering and the feast of weeks. Pentecost is a period of time, though it is also a point in time. This is why it is called “the Pentecostal season.” The season began with Christ’s death, burial and resurrection. After His ascension Christ began forty days of personal instruction that was followed by ten days in the upper room where unity was accomplished. 9/11 began a period that ends at the Sunday law in the United States. That Sunday law is represented by the day of Pentecost as a point in time; a point in time that has been preceded by a period of time which began at 9/11. From 9/11 unto the Sunday law the “Pentecostal season” is repeated.

Ang Pentekostes, kung itinuturing bilang isang kapistahan ng Panginoon, ay hindi maihihiwalay sa Paskuwa, sa Kapistahan ng Tinapay na Walang Lebadura, sa Handog ng Unang Bunga, at sa Kapistahan ng mga Sanlinggo. Ang Pentekostes ay isang yugto ng panahon, bagaman ito rin ay isang takdang sandali. Kaya tinatawag itong "panahon ng Pentekostes." Nagsimula ang panahong ito sa kamatayan, paglilibing, at muling pagkabuhay ni Cristo. Pagkaraan ng Kanyang pag-akyat sa langit, sinimulan ni Cristo ang apatnapung araw ng personal na pagtuturo, na sinundan ng sampung araw sa silid sa itaas kung saan naisakatuparan ang pagkakaisa. Ang 9/11 ay nagpasimula ng isang yugto na magwawakas sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang batas ng Linggo na iyon ay kinakatawan ng araw ng Pentekostes bilang isang takdang sandali; isang takdang sandali na inunahan ng isang yugto ng panahon na nagsimula sa 9/11. Mula sa 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, inuulit ang "panahon ng Pentekostes."

Peter explained that the miraculous phenomenon of “tongues of fire,” was not drunken folly, but a fulfillment of the book of Joel because a controversy was brought against the message. “Tongues” represent the presentation of a message, and the fire represents the Holy Spirit. The message of Pentecost represents a combination of divinity (God is a consuming fire) with the humanity of the tongue. Just as Peter represents the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, so too the quibbling Jews represent a former covenant people who are being passed by at the very point in time when the latter rain is falling.

Ipinaliwanag ni Pedro na ang kahima-himalang pangyayari ng "mga dilang apoy" ay hindi kabaliwan ng pagkalasing, kundi katuparan ng nasasaad sa aklat ni Joel, sapagkat may pagtatalong ibinangon laban sa mensahe. Ang "mga dila" ay kumakatawan sa pagpapahayag ng isang mensahe, at ang apoy ay kumakatawan sa Espiritu Santo. Ang mensahe ng Pentekostes ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos (ang Diyos ay apoy na tumutupok) at ng pagka-tao ng dila. Kung paanong si Pedro ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu't apat na libo sa panahon ng huling ulan, gayon din ang mga Judiong mapagtalo ay kumakatawan sa isang dating bayang tipan na pinalalagpasan mismo sa panahong bumabagsak ang huling ulan.

> And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. And there were dwelling at Jerusalem Jews, devout men, out of every nation under heaven. Now when this was noised abroad, the multitude came together, and were confounded, because that every man heard them speak in his own language. And they were all amazed and marvelled, saying one to another, Behold, are not all these which speak Galilaeans? And how hear we every man in our own tongue, wherein we were born? Parthians, and Medes, and Elamites, and the dwellers in Mesopotamia, and in Judaea, and Cappadocia, in Pontus, and Asia, Phrygia, and Pamphylia, in Egypt, and in the parts of Libya about Cyrene, and strangers of Rome, Jews and proselytes, Cretes and Arabians, we do hear them speak in our tongues the wonderful works of God. And they were all amazed, and were in doubt, saying one to another, What meaneth this? Others mocking said, These men are full of new wine. But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. Acts 2:4–15.

> At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo, at nagsimulang magsalita sa iba't ibang wika, ayon sa ipinagkaloob sa kanila ng Espiritu ang pananalita. At may mga nananahan sa Jerusalem na mga Judio, mga lalaking may takot sa Diyos, mula sa bawat bansa sa ilalim ng langit. At nang kumalat ang balitang ito, nagkatipon ang karamihan at nalito, sapagkat naririnig ng bawat isa sa kanila na ang mga ito'y nagsasalita sa kani-kaniyang sariling wika. At silang lahat ay namangha at nanggilalas, na sinasabi sa isa't isa, Narito, hindi ba ang lahat ng mga nagsasalitang ito ay mga taga-Galilea? At paanong naririnig nating bawat isa sila'y nagsasalita sa ating sariling wika, yaong wika na ating kinalakhan? Mga Parto, at mga Medo, at mga Elamita, at ang mga nananahan sa Mesopotamia, sa Judea at sa Capadocia, sa Ponto at sa Asia, sa Frigia at sa Panfilia, sa Egipto, at sa mga bahagi ng Libya na nasa palibot ng Cirene, at ang mga naninirahang dayo mula sa Roma, mga Judio at mga proselita, mga taga-Creta at mga taga-Arabia, ay naririnig natin sila na nagsasalita sa ating mga wika ng mga kamangha-manghang gawa ng Diyos. At silang lahat ay namangha at naguguluhan, na sinasabi sa isa't isa, Ano ang kahulugan nito? Nguni't ang iba, na nangungutya, ay nagsabi, Ang mga taong ito'y puno ng bagong alak. Nguni't si Pedro, na tumindig na kasama ang labing-isa, ay itinaas ang kaniyang tinig, at sinabi sa kanila, Kayong mga lalaki ng Judea, at kayong lahat na tumatahan sa Jerusalem, maalaman ninyo ito, at pakinggan ninyo ang aking mga salita: Sapagka't ang mga ito ay hindi lasing, gaya ng inaakala ninyo, yamang ikatlong oras pa lamang ng araw. Mga Gawa 2:4-15.

Peter is explaining Pentecost as a fulfillment of the book of Joel. He is doing so prophetically when the entire world is represented, for the passage states the audience came “out of every nation under heaven.” At 9/11 the earth was lightened with Christ’s glory and then again at the Sunday law the one hundred and forty-four thousand will perfectly reflect the glory of Christ as they are lifted up as an ensign before the entire world. The Pentecostal period began at 9/11 and it ends at the Sunday law.

Ipinapaliwanag ni Pedro ang Pentekostes bilang katuparan ng aklat ni Joel. Ginagawa niya ito sa paraang propetiko, sa kalagayang ang buong sanlibutan ay kinakatawan, sapagkat sinasabi ng sipi na ang mga nakikinig ay nanggaling "mula sa bawat bansa sa silong ng langit." Noong 9/11 naliwanagan ang daigdig ng kaluwalhatian ni Cristo, at muli, sa batas ng Linggo, ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay ganap na sasalaminin ang kaluwalhatian ni Cristo samantalang itataas sila bilang isang watawat sa harap ng buong sanlibutan. Nagsimula ang kapanahunan ng Pentekostes noong 9/11 at magwawakas ito sa batas ng Linggo.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.

> Walang isa man sa atin ang tatanggap kailanman ng selyo ng Diyos hangga’t ang ating mga likas ay may isa mang bahid o dungis. Ipinauubaya sa atin ang pagwawasto sa mga kapintasan ng ating likas, ang paglilinis sa templo ng kaluluwa mula sa bawat karumihan. Kung magkagayon, ang huling ulan ay babagsak sa atin gaya ng unang ulan na bumagsak sa mga alagad sa Araw ng Pentecostes.

> “We are too easily satisfied with our attainments. We feel rich and increased with goods and know not that we are ‘wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ Now is the time to heed the admonition of the True Witness: ‘I counsel thee to buy of Me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.’ …

> Lubhang madali tayong nasisiyahan sa ating mga natamo. Inaakala nating tayo’y mayaman at dumadami ang ating mga pag-aari, at hindi natin nalalaman na tayo’y “kahabag-habag, at kaawa-awa, at dukha, at bulag, at hubad.” Ngayon ang panahon upang pakinggan ang babala ng Tunay na Saksi: “Ipinapayo Ko sa iyo na bumili sa Akin ng gintong dinalisay sa apoy, upang ikaw ay yumaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamitan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng gamot sa mata, upang ikaw ay makakita.” ...

> “It is now that we must keep ourselves and our children unspotted from the world. It is now that we must wash our robes of character and make them white in the blood of the Lamb. It is now that we must overcome pride, passion, and spiritual slothfulness. It is now that we must awake and make determined effort for symmetry of character. ‘Today if ye will hear His voice, harden not your hearts.’ We are in a most trying position, waiting, watching for our Lord’s appearing. The world is in darkness. ‘But ye, brethren,’ says Paul, ‘are not in darkness, that that day should overtake you as a thief.’ It is ever God’s purpose to bring light out of darkness, joy out of sorrow, and rest out of weariness for the waiting, longing soul.

> Ngayon natin kailangang ingatan ang ating sarili at ang ating mga anak na hindi madungisan ng sanlibutan. Ngayon natin kailangang labhan ang kasuutan ng ating pagkatao at paputiin iyon sa dugo ng Kordero. Ngayon natin kailangang mapagtagumpayan ang pagmamataas, pita, at espirituwal na katamaran. Ngayon natin kailangang magising at magsagawa ng matibay na pagsisikap para sa pagkakabalanse ng pagkatao. 'Ngayon, kung maririnig ninyo ang Kaniyang tinig, huwag ninyong papagmatigasin ang inyong mga puso.' Tayo ay nasa isang lubhang mapagsubok na kalagayan, nag-aantabay at nagbabantay sa pagpapakita ng ating Panginoon. Ang sanlibutan ay nasa kadiliman. 'Ngunit kayo, mga kapatid,' sabi ni Pablo, 'ay wala sa kadiliman, upang abutan kayo ng araw na yaon na gaya ng magnanakaw.' Layunin ng Diyos sa tuwina na maglabas ng liwanag mula sa kadiliman, ng kagalakan mula sa dalamhati, at ng kapahingahan mula sa pagkapagal para sa kaluluwang naghihintay at nananabik.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.

> Ano ang ginagawa ninyo, mga kapatid, sa dakilang gawain ng paghahanda? Ang mga nakikipag-isa sa sanlibutan ay tumatanggap ng hulmang makamundo at naghahanda para sa tanda ng hayop. Yaong mga hindi nagtitiwala sa sarili, na nagpapakumbaba sa harap ng Diyos at dinadalisay ang kanilang mga kaluluwa sa pagsunod sa katotohanan—ang mga ito ay tumatanggap ng hulmang makalangit at naghahanda para sa tatak ng Diyos sa kanilang mga noo. Kapag lumabas na ang kautusan at naipataw ang tatak, ang kanilang likas ay mananatiling dalisay at walang dungis magpakailanman.

> “Now is the time to prepare. The seal of God will never be placed upon the forehead of an impure man or woman. It will never be placed upon the forehead of the ambitious, world-loving man or woman. It will never be placed upon the forehead of men or women of false tongues or deceitful hearts. All who receive the seal must be without spot before God—candidates for heaven. Go forward, my brethren and sisters. I can only write briefly upon these points at this time, merely calling your attention to the necessity of preparation. Search the Scriptures for yourselves, that you may understand the fearful solemnity of the present hour.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> Ngayon ang panahon upang maghanda. Ang tatak ng Diyos ay hindi kailanman ilalagay sa noo ng lalaki o babae na hindi dalisay. Hindi rin ito kailanman ilalagay sa noo ng lalaki o babae na mahangarin, maibigin sa sanlibutan. Hindi rin ito kailanman ilalagay sa noo ng mga lalaki o babae na may mga dila ng kabulaanan o may mga pusong mandaraya. Ang lahat ng tatanggap ng tatak ay dapat walang dungis sa harap ng Diyos—mga kandidato sa langit. Sumulong kayo, mga kapatid kong lalaki at babae. Maikli lamang ang maisusulat ko hinggil sa mga puntong ito sa mga sandaling ito; ako’y tumatawag lamang sa inyong pansin hinggil sa pangangailangan ng paghahanda. Saliksikin ninyo ang mga Kasulatan sa inyong sarili, upang maunawaan ninyo ang nakapanghihilakbot na kasolemnidad ng panahong ito. Testimonies, tomo 5, 214, 216.

Here Sister White identifies Pentecost as a point in time, aligning with the Sunday law in the United States, “when the decree goes forth.” Yet, though she marks the Sunday law and Pentecost as a point in time, her message calling for preparation identifies a period that precedes the Sunday law as typified by the Pentecostal season. The Sunday law is the seventh-day Sabbath test, and the period from 9/11 unto the Sunday law can be identified as the symbolic “day of the Lord’s preparation.” Preparation precedes the test.

Dito, tinutukoy ni Sister White ang Pentecostes bilang isang takdang sandali sa panahon, na tumutugma sa batas sa Linggo sa Estados Unidos, “kapag lumabas ang kautusan.” Gayunman, bagaman minarkahan niya ang batas sa Linggo at ang Pentecostes bilang isang takdang sandali, ang kaniyang mensahe na nananawagan ng paghahanda ay tumutukoy sa isang kapanahunan na nauuna sa batas sa Linggo, na itinitipika ng kapanahunan ng Pentecostes. Ang batas sa Linggo ang pagsubok sa Sabbath ng ikapitong araw, at ang panahon mula 9/11 hanggang sa batas sa Linggo ay maaaring matukoy bilang simbolikong “araw ng paghahanda ng Panginoon.” Nauuna ang paghahanda sa pagsubok.

The “latter rain will fall upon” the one hundred and forty-four thousand just “as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost.” The period represented as the Pentecostal season began with a sprinkling when Christ returned from His ascension.

Ang "huling ulan ay babagsak sa" isang daan at apatnapu't apat na libo, gaya rin ng "unang ulan ay bumagsak sa mga alagad sa Araw ng Pentecostes." Ang panahong inilalarawan bilang panahon ng Pentecostes ay nagsimula sa isang pagwiwisik nang si Cristo ay bumalik mula sa Kaniyang pag-akyat.

> And when he had said this, he breathed on them, and saith unto them, Receive ye the Holy Ghost. John 20:22.

> At nang masabi niya ito, sila’y hiningahan niya, at sa kanila’y sinabi, Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo. Juan 20:22.

His breath conveys the Holy Spirit and breath is what produces the sound of words. Jesus is the Word and His breath conveys the Holy Spirit through the impartation of His word. The breath is what brought the body of Adam to life, and the breath is what brings Ezekiel’s army of resurrected dead dry bones to life.

Ang Kanyang hininga ay naghahatid ng Espiritu Santo, at ang hininga ang lumilikha ng tunog ng mga salita. Si Jesus ang Salita, at ang Kanyang hininga ay naghahatid ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng pagkakaloob ng Kanyang salita. Ang hininga ang nagbigay-buhay sa katawan ni Adan, at ang hininga rin ang nagbibigay-buhay sa hukbo ni Ezekiel na binubuo ng mga muling binuhay na tuyong buto ng mga patay.

> “The act of Christ in breathing upon his disciples the Holy Ghost, and in imparting his peace to them, was as a few drops before the plentiful shower to be given on the day of Pentecost.” Spirit of Prophecy, volume 3, 243.

> "Ang ginawa ni Cristo na paghingahan ang kaniyang mga alagad ng Espiritu Santo, at ang pagkakaloob sa kanila ng kaniyang kapayapaan, ay gaya ng ilang patak bago ang masaganang pagbuhos na ipagkakaloob sa araw ng Pentecostes." Espiritu ng Propesiya, tomo 3, 243.

At the beginning of the Pentecostal season Christ’s “breath” imparted the Holy Spirit to the disciples, but some doubted.

Sa pasimula ng panahon ng Pentekostes, ang “hininga” ni Kristo ay nagkaloob ng Espiritu Santo sa mga alagad, ngunit may ilan na nag-alinlangan.

> But Thomas, one of the twelve, called Didymus, was not with them when Jesus came. The other disciples therefore said unto him, We have seen the Lord. But he said unto them, Except I shall see in his hands the print of the nails, and put my finger into the print of the nails, and thrust my hand into his side, I will not believe. John 2:24, 25.

> Ngunit si Tomas, isa sa labindalawa, na tinatawag na Didimo, ay hindi kasama nila nang dumating si Jesus. Kaya’t sinabi sa kaniya ng ibang mga alagad, Nakita na namin ang Panginoon. Ngunit sinabi niya sa kanila, Maliban na makita ko sa kaniyang mga kamay ang tanda ng mga pako, at mailagay ko ang aking daliri sa tanda ng mga pako, at maipasok ko ang aking kamay sa kaniyang tagiliran, hindi ako maniniwala. Juan 2:24, 25.

The Pentecostal period began a period of “testing,” starting with the breath of Christ and Thomas’ controversy of doubt. Thomas’ controversy at the beginning typifies the controversy of the Jews at the ending of the Pentecostal season. Christ imparted His word and the Holy Spirit to the disciples at the beginning, and the disciples imparted the word and the Holy Spirit to the world at the end of the Pentecostal season.

Ang kapanahunan ng Pentecostes ay nagbukas ng isang panahon ng “pagsubok,” na nagsimula sa hininga ni Cristo at sa pagtatalo ukol sa pagdududa ni Tomas. Ang pagtatalo ni Tomas sa pasimula ay nagiging huwaran ng sigalot ng mga Hudyo sa pagtatapos ng panahon ng Pentecostes. Sa pasimula, ipinagkaloob ni Cristo sa mga alagad ang Kanyang salita at ang Espiritu Santo, at sa pagtatapos ng panahon ng Pentecostes, ipinagkaloob naman ng mga alagad ang salita at ang Espiritu Santo sa sanlibutan.

The work that Christ accomplished when He breathed upon the disciples was a second witness to the same work He had just accomplished with the disciples on the road to Emmaus.

Ang gawaing isinakatuparan ni Cristo nang hiningahan Niya ang mga alagad ay ikalawang saksi sa gayunding gawaing Kaniyang katatapos lamang isakatuparan kasama ng mga alagad sa daan patungong Emaus.

> And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. …

> At nangyari, na samantalang sila’y nag-uusap at nangangatwiran, si Jesus mismo’y lumapit at sumama sa kanila. Subalit pinigil ang kanilang mga mata upang hindi nila siya makilala. ...

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? Luke 24:15, 16, 25–32.

> At sinabi niya sa kanila, O kayong mga hangal, at makupad ang puso sa pagsampalataya sa lahat ng sinalita ng mga propeta: Hindi baga nararapat na magbata ang Cristo ng mga bagay na ito, at pumasok sa kanyang kaluwalhatian? At simula kay Moises at sa lahat ng mga propeta, ipinaliwanag niya sa kanila sa lahat ng mga Kasulatan ang mga bagay tungkol sa kanya. At nang malapit na sila sa nayong kanilang paroroonan, nagkunwari siyang magpapatuloy pa. Ngunit pinilit nila siya, na sinasabi, Manatili ka sa amin; sapagkat dapit-hapon na, at ang araw ay halos lumubog na. At pumasok siya upang tumuloy na kasama nila. At nangyari, na samantalang nakikipagkainan siya sa kanila, kinuha niya ang tinapay, at pinagpala, at pinaghati-hati, at ibinigay sa kanila. At nabuksan ang kanilang mga mata, at nakilala nila siya; at siya’y naglaho sa kanilang paningin. At nagsabi sila sa isa’t isa, Hindi baga nagliliyab ang ating puso sa loob natin, samantalang siya’y nakikipag-usap sa atin sa daan, at binuksan niya sa atin ang mga Kasulatan? Lucas 24:15, 16, 25-32.

Just as Jesus “sat with meat” in Emmaus, He thereafter ate with the disciples. In both instances eating is represented. Together they identify that the beginning of the Pentecostal period is marked by the breath of the Holy Spirit and also by eating. The opening events produces a controversy between a class who believes and a class who doubts. The eating, the impartation of the Holy Spirit and the opening of the Scriptures include that Christ began His instruction with “Moses and all the prophets.” Christ’s teaching was conveyed by taking the prophetic line of Moses and aligning it with the lines of all the prophets, here a little and there a little.

Kung paanong si Jesus ay “umupo sa hapag-kainan” sa Emmaus, pagkaraan ay kumain Siya kasama ng mga alagad. Sa kapwa pagkakataon ay inilalarawan ang pagkain. Kapwa nilang tinutukoy na ang pasimula ng kapanahunan ng Pentecostes ay tinatakan ng hininga ng Espiritu Santo at gayundin ng pagkain. Ang mga pambungad na pangyayaring ito ay nagbunga ng sigalot sa pagitan ng isang pangkat na sumasampalataya at isang pangkat na nag-aalinlangan. Ang pagkain, ang pagkakaloob ng Espiritu Santo, at ang pagbubukas ng mga Kasulatan ay kinapapalooban ng katotohanang sinimulan ni Cristo ang Kanyang pagtuturo “kay Moises at sa lahat ng mga propeta.” Naipahatid ang katuruan ni Cristo sa pamamagitan ng pagkuha sa linyang propetiko ni Moises at paghahanay nito sa mga linya ng lahat ng mga propeta, dito ng kaunti at doon ng kaunti.

On 9/11 the breath of the four winds of Ezekiel blew upon the dead dry bones of chapter thirty-seven. At that time, as typified by the angel who descended on August 11, 1840 and empowered the first angel’s message, the angel of Revelation eighteen descended with a message that must be eaten, as did the disciples eat at the beginning of the Pentecostal period. The unwillingness of Thomas to believe identifies that when the message is introduced a shaking is marked.

Noong 9/11, umihip ang hininga mula sa apat na hangin ni Ezekiel sa mga patay na tuyong buto ng ika-tatlumpu't pitong kabanata. Sa panahong iyon, gaya ng isinasagisag ng anghel na bumaba noong Agosto 11, 1840 at nagbigay-kapangyarihan sa mensahe ng unang anghel, ang anghel ng Apocalipsis labing-walo ay bumaba dala ang isang mensaheng kailangang kainin, gaya ng pagkain ng mga alagad sa pasimula ng kapanahunan ng Pentecostes. Ang kawalan ng kahandaang maniwala ni Tomas ay tumutukoy na, kapag ipinakilala ang mensahe, minamarkahan ang isang pagliliglig.

Speaking of the fall of the Twin Towers on 9/11 we are told that the Lord arose to “shake terribly the nations.” It is important to remember that a “shaking” among God’s people is accomplished by those who are fighting against a message of truth. There are “shakings” that are external, but internal shakings within the church occur in the environment of a message being presented.

Sa pagsasalita hinggil sa pagbagsak ng Twin Towers noong 9/11, sinasabi sa atin na ang Panginoon ay bumangon upang "lubhang yanigin ang mga bansa." Mahalagang alalahanin na ang isang "pagyanig" sa gitna ng bayan ng Diyos ay nagaganap sa pamamagitan ng mga lumalaban sa isang mensahe ng katotohanan. May mga "pagyanig" na panlabas, ngunit ang mga panloob na pagyanig sa loob ng iglesia ay nagaganap sa kapaligiran kung saan inilalahad ang isang mensahe.

> “I asked the meaning of the shaking I had seen and was shown that it would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans. This will have its effect upon the heart of the receiver, and will lead him to exalt the standard and pour forth the straight truth. Some will not bear this straight testimony. They will rise up against it, and this is what will cause a shaking among God’s people.

> Itinanong ko ang kahulugan ng pagyanig na aking nakita, at ipinakita sa akin na iyon ay idudulot ng tuwirang patotoong ibinubunsod ng payo ng Tunay na Saksi sa mga taga-Laodicea. Magkakaroon ito ng bisa sa puso ng tumatanggap, at aakay sa kanya na itaas ang pamantayan at ibulalas ang tuwirang katotohanan. Ang ilan ay hindi mababata ang tuwirang patotoong ito. Sila’y magsisibangon laban dito, at ito ang magsasanhi ng isang pagyanig sa bayan ng Diyos.

> “I saw that the testimony of the True Witness has not been half heeded. The solemn testimony upon which the destiny of the church hangs has been lightly esteemed, if not entirely disregarded. This testimony must work deep repentance; all who truly receive it will obey it and be purified.” Early Writings, 271.

> Nakita ko na ang patotoo ng Tunay na Saksi ay hindi man lamang kalahati ang pinakinggan at sinunod. Ang taimtim na patotoo kung saan nakasalalay ang kapalaran ng iglesia ay itinuring na magaan, kung hindi man lubos na ipinagwalang-bahala. Ang patotoong ito ay dapat magbunga ng malalim na pagsisisi; ang lahat ng tunay na tatanggap nito ay susunod dito at dadalisayin. Early Writings, 271.

The internal “shaking” is caused by those who resist the presentation of the Laodicean message. Sister White identifies Jones and Waggoner’s message of 1888 as the Laodicean message.

Ang panloob na "pagyanig" ay sanhi ng mga sumasalungat sa paglalahad ng mensahe ng Laodicea. Tinutukoy ni Sister White ang mensahe nina Jones at Waggoner noong 1888 bilang ang mensahe ng Laodicea.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> Ang mensaheng ibinigay sa atin nina A. T. Jones at E. J. Waggoner ay ang mensahe ng Diyos para sa iglesia sa Laodicea, at sa aba ng sinumang nag-aangking sumasampalataya sa katotohanan, ngunit hindi sinasalamin sa iba ang mga sinag na kaloob ng Diyos. The 1888 Materials, 1053.

The resistance to the Laodicean message produces a shaking and Sister White aligns the message of 1888 with the descent of the angel of Revelation eighteen.

Ang pagtutol sa mensahe sa Laodicea ay nagdudulot ng pagliliglig, at iniuugnay ni Kapatid na White ang mensahe ng 1888 sa pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo.

> “An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.

> Ang kawalan ng kahandaang isuko ang mga naunang-nabuong palagay at tanggapin ang katotohanang ito ang siyang naging saligan ng malaking bahagi ng pagtutol na naipamalas sa Minneapolis laban sa mensahe ng Panginoon sa pamamagitan ng mga Kapatid na Waggoner at Jones. Sa pag-uudyok sa gayong pagtutol, nagtagumpay si Satanas na mailayo sa ating bayan, sa malaking antas, ang natatanging kapangyarihan ng Banal na Espiritu na ninanasang ipagkaloob sa kanila ng Diyos. Hinadlangan sila ng kaaway na matamo ang kabisaang maaaring naging kanila sa pagdadala ng katotohanan sa sanlibutan, gaya ng ipinahayag ito ng mga apostol pagkatapos ng Araw ng Pentecostes. Ang liwanag na magliliwanag sa buong lupa sa pamamagitan ng kaluwalhatian nito ay sinalungat, at sa pamamagitan ng pagkilos ng ating sariling mga kapatid ay sa malaking antas ay naipagkait sa sanlibutan. Selected Messages, aklat 1, 235.

The doubt of Thomas at the beginning of the Pentecostal season, typifying the rebellion against the message that arrived on the day of Pentecost, typified the shaking that occurred when the leadership of Seventh-day Adventism stood up and resisted the message to the Laodicean church as presented by Jones and Waggoner in 1888. In 1888 the mighty angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory, but due in large part to unwillingness of those leaders to set aside preconceived opinions the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was repeated. Thomas, the Jews at Pentecost, Korah’s rebellion in the time of Moses, the rebellion of 1888 all typify 9/11 when, according to Joel—a trumpet was to be blown. That trumpet, according to Isaiah was blown to identify the sins of God’s people, thus typifying 1888 and the message to Laodicea. Jeremiah’s watchman, who blows the trumpet to return to the “old paths” aligns with Isaiah lifting up his voice as a trumpet. Jeremiah’s watchmen are Habakkuk’s watchmen who asks the question about what will be his position in the argument or debate of his history?

Ang pagdududa ni Tomas sa pasimula ng kapanahunan ng Pentecostes, na sumasagisag sa paghihimagsik laban sa mensaheng dumating sa araw ng Pentecostes, ay sumagisag sa pagyanig na naganap nang tumindig ang pamunuan ng Seventh-day Adventism at sumalungat sa mensahe para sa iglesya ng Laodicea, gaya ng iniharap nina Jones at Waggoner noong 1888. Noong 1888, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labingwalo upang liwanagan ang lupa sa pamamagitan ng Kaniyang kaluwalhatian, ngunit, dahil sa malaking bahagi, sa kawalang-kahandaan ng mga pinunong iyon na isantabi ang mga dati nang opinyon at paniniwala, naulit ang paghihimagsik nina Korah, Dathan at Abiram. Si Tomas, ang mga Hudyo sa Pentecostes, ang paghihimagsik ni Korah sa panahon ni Moises, at ang paghihimagsik noong 1888 ay pawang sumasagisag sa 9/11, kung kailan—ayon kay Joel—isang pakakak ang dapat hipan. Ang pakakak na iyon, ayon kay Isaias, ay hinihipan upang tukuyin ang mga kasalanan ng bayan ng Diyos, kaya sumasagisag sa 1888 at sa mensahe sa Laodicea. Ang bantay ni Jeremias, na humihihip ng pakakak upang muling bumalik sa “mga dating landas,” ay kaayon ng kay Isaias na itaas ang kaniyang tinig na parang pakakak. Ang mga bantay ni Jeremias ay ang mga bantay ni Habakkuk na nagtatanong kung ano ang magiging kaniyang katayuan sa argumento o debate ng kaniyang kasaysayan?

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Ako’y tatayo sa aking bantayan, at magpapakatatag sa moog; magmamatiyag ako upang makita kung ano ang sasalitain niya sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. Habakuk 2:1.

The word “reproved” means “rebuked or argued with” and it infers a question, for the next verse provides an answer.

Ang salitang "reproved" ay nangangahulugang "sinaway o kinatwiranan," at ito’y nagpapahiwatig ng isang tanong, sapagkat ang kasunod na talata ay nagbibigay ng sagot.

> And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

> At sinagot ako ng Panginoon at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Habakuk 2:2.

The “debate” or shaking that began in fulfillment of Millerite history was the message of William Miller and his rules of prophetic interpretations versus the theologians of Protestantism. The debate in Millerite history began with the confirmation of the Millerite message on August 11, 1840 when no “less a personage than Jesus Christ” descended with a little book that John was to take and eat. The argument of the watchmen of Habakkuk, the doubts of Thomas, the rebellion of 1888, the rebellion of Korah, the argument of drunkenness at Pentecost all witness to a debate which began at 9/11. The controversy which is debated is over the message of the latter rain, which began to sprinkle on 9/11.

Ang "debate" o pagyanig na nagsimula bilang katuparan ng kasaysayan ng mga Milerita ay hinggil sa mensahe ni William Miller at sa kaniyang mga tuntunin ng pagpapakahulugan sa mga propesiya, laban sa mga teologo ng Protestantismo. Nagsimula ang pagtatalo sa kasaysayan ng mga Milerita sa pamamagitan ng pagpapatibay ng mensaheng Milerita noong Agosto 11, 1840, nang "walang iba kundi si Jesu-Cristo" ay bumabang taglay ang isang munting aklat na dapat kunin at kainin ni Juan. Ang pagtatalo ng mga bantay ni Habakuk, ang mga pag-aalinlangan ni Tomas, ang paghihimagsik noong 1888, ang paghihimagsik ni Korah, at ang paratang ng kalasingan sa Pentekostes ay pawang sumasaksi sa isang pagtatalo na nagsimula noong 9/11. Ang kontrobersiyang pinagtatalunan ay hinggil sa mensahe ng huling ulan, na nagsimulang magwisik noong 9/11.

The answer in Habakkuk that led the Millerites to produce the 1843 chart connects with the development of two classes of worshippers represented Korah and associates versus Moses, by Thomas and the other disciples; the Jews argument of drunkenness at Pentecost, the leadership of Adventism in 1888; the Protestants versus the Millerites in 1844 and the foolish and wise virgins of October 22, 1844.

Ang kasagutang nasa aklat ni Habakuk na nagbunsod sa mga Millerita na likhain ang tsart noong 1843 ay may kaugnayan sa pagbuo ng dalawang uri ng mananamba, na kinakatawan nina Korah at ng kaniyang mga kasamahan laban kay Moises; ni Tomas at ng iba pang mga alagad; ng paratang ng mga Judio ng kalasingan sa Pentecostes; ng pamunuan ng Adbentismo noong 1888; ng mga Protestante laban sa mga Millerita noong 1844; at ng mga mangmang at matatalinong dalaga noong Oktubre 22, 1844.

On 9/11 Christ breathed upon His disciples the Holy Spirit as a few drops before the full outpouring at the Sunday law. He then opened their understanding to the prophetic message beginning, “line upon line” with Moses by leading those disciples back to Jeremiah’s old paths where they were anointed to blow a warning trumpet. Christ breath at 9/11 came from Ezekiel’s and John’s four winds and it was the Laodicean message, which is the “straight testimony” which causes a shaking as it is resisted. 1888 typifies the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, for it was not only the message which was being rejected, but also the chosen watchmen that were giving the trumpet a certain sound.

Noong 9/11 hiningahan ni Cristo ang Kanyang mga alagad ng Espiritu Santo na parang ilang patak bago ang ganap na pagbubuhos sa batas sa Linggo. Pagkatapos, binuksan Niya ang kanilang pang-unawa sa makahulang mensahe, na nagsisimula sa "line upon line" kay Moises, sa pamamagitan ng pag-akay sa mga alagad na iyon pabalik sa mga dating landas ni Jeremias, kung saan sila’y pinahiran upang hipan ang pakakak ng babala. Ang hininga ni Cristo noong 9/11 ay nagmula sa apat na hangin nina Ezekiel at Juan at iyon ang mensahe sa Laodicea, na siyang "tuwid na patotoo" na nagdudulot ng pagyayanig kapag ito’y tinutulan. Ang 1888 ay isang tipo ng paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram, sapagkat hindi lamang ang mensahe ang tinatanggihan, kundi pati ang mga hinirang na bantay na nagbibigay sa pakakak ng tiyak na tunog.

Sister White penned that the, “shaking I had seen” “would be caused by the straight testimony called forth by the counsel of the True Witness to the Laodiceans.” The 1888 message was that straight testimony, and both 1888 and 9/11 mark the descent of the angel of Revelation eighteen.

Isinulat ni Sister White na ang “pagliliglig na aking nakita” “ay idudulot ng tuwirang patotoong pinalitaw ng payo ng Tunay na Saksi sa mga taga-Laodicea.” Ang mensahe noong 1888 ang naturang tuwirang patotoo, at kapuwa ang 1888 at 9/11 ay nagmamarka sa pagbaba ng anghel ng Pahayag labing-walo.

> “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.’

> Ang tuwirang patotoo ay nararapat na dalhin sa ating mga iglesia at mga institusyon, upang pukawin ang mga natutulog.

> “When the word of the Lord is believed and obeyed, steady advancement will be made. Let us now see our great need. The Lord cannot use us until he breathes life into the dry bones. I heard the words spoken: ‘Without the deep moving of the Spirit of God upon the heart, without its life-giving influence, truth becomes a dead letter.’” Review and Herald, November 18, 1902.

> Kapag pinaniwalaan at sinusunod ang salita ng Panginoon, magaganap ang matatag at tuluy-tuloy na pagsulong. Makita nawa natin ngayon ang ating dakilang pangangailangan. Hindi tayo magagamit ng Panginoon hangga’t hindi Niya ibinubuga ang hininga ng buhay sa mga tuyong buto. Narinig ko ang mga salitang winika: “Kung walang malalim na pagkilos ng Espiritu ng Diyos sa puso, kung wala ang impluwensiyang nagbibigay-buhay nito, ang katotohanan ay nagiging patay na titik.” Review and Herald, Nobyembre 18, 1902.

At 9/11 the Laodicean message reached its perfect fulfillment as the last call to God’s former covenant people began to be sounded. It is then that Sister White notes, “A straight testimony must be borne to our churches and institutions, to arouse the sleeping ones.” The Laodicean message began when the angel of Revelation eighteen descended at 9/11, which means that at 9/11 the message to Laodicean Seventh-day Adventists was and is to “awake.” Joel commanded the drunkards to awake in verse five of chapter one. 9/11 marks the arrival of the final testing period for Adventism and it represents Joel’s command to awake. The beginning of the Pentecostal season starts with an awakening of God’s people at 9/11 and ends with the fulfillment of the parable of the ten virgins just before the Sunday law.

Noong 9/11, ang mensahe sa Laodicea ay umabot sa ganap na katuparan, samantalang nagsimulang ipahayag ang huling panawagan sa dating bayan ng tipan ng Diyos. Noon din ay binanggit ni Sister White, “Dapat maihatid sa ating mga iglesya at mga institusyon ang isang tuwirang patotoo, upang pukawin ang mga natutulog.” Nagsimula ang mensahe sa Laodicea nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo noong 9/11, na ang ibig sabihin, noong 9/11 ang mensahe sa mga Laodiceang Seventh-day Adventist noon at hanggang ngayon ay “magising.” Inutusan ni Joel ang mga lasing na magising sa talatang lima ng unang kabanata. Minamarkahan ng 9/11 ang pagdating ng huling panahon ng pagsubok para sa Adventismo, at kinakatawan nito ang utos ni Joel na magising. Nagsisimula ang kapanahunan ng Pentekostes sa isang paggising ng bayan ng Diyos noong 9/11 at nagwawakas sa katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga bago mismo ang batas sa Linggo.

The awakening at 9/11 is a call to the final generation of a covenant people who are in apostasy. The awakening just before the Sunday law closes the door on the former covenant people. The beginning and the ending are the same and in July of 2023 the two witnesses of Revelation eleven were awakened to the rebellion of the prediction of July 18, 2020. The middle awakening is represented by rebellion, which identifies 9/11 as the first letter of the Hebrew alphabet, July 18, 2020 as the thirteenth letter and the Sunday law as the twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet. The twenty-second letter represents the combination of divinity with humanity that is finalized in the last of those three awakenings.

Ang pagkagising noong 9/11 ay isang panawagan sa huling salinlahi ng bayang tipan na nasa apostasya. Ang pagkagising na kaagad bago ang batas ng Linggo ay isinasara ang pintuan sa dating bayang tipan. Iisa ang pasimula at ang wakas, at noong Hulyo 2023, ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa ay ginising sa paghihimagsik na kaugnay ng hulang Hulyo 18, 2020. Ang gitnang pagkagising ay kinakatawan ng paghihimagsik, na tumutukoy sa 9/11 bilang unang titik ng alpabetong Hebreo, sa Hulyo 18, 2020 bilang ikalabintatlong titik, at sa batas ng Linggo bilang ikadalawampu’t dalawa at huling titik ng alpabetong Hebreo. Ang ikadalawampu’t dalawang titik ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagka-tao na nagkakaroon ng kaganapan sa huli sa tatlong pagkagising na iyon.

The Lord “breathes life into the dry bones” at 9/11, just as He breathed the Holy Spirit on the disciples at the beginning of the Pentecostal period. The disciples after His ascension represent those who received the Holy Spirit, and who thereafter had their understanding of the prophetic Word opened up through the methodology of “line upon line.” The reception of the Holy Spirit occurred while eating a meal, for to spiritually eat requires that you eat the flesh and drink the blood of Jesus, who is the Word.

Ang Panginoon ay "hiningahan ng buhay ang mga tuyong buto" noong 9/11, gaya ng hiningahan Niya ng Espiritu Santo ang mga alagad sa pasimula ng panahon ng Pentecostes. Ang mga alagad pagkatapos ng Kanyang pag-akyat ay kumakatawan sa mga tumanggap ng Espiritu Santo, na pagkatapos noon ay nabuksan ang kanilang pagkaunawa sa Salitang Propetiko sa pamamagitan ng metodolohiyang "line upon line." Ang pagtanggap ng Espiritu Santo ay naganap sa oras ng pagkain, sapagkat ang kumain nang espirituwal ay nangangailangan na kainin mo ang laman at inumin ang dugo ni Jesus, na Siyang Salita.

The rebels who joined with Korah, Dathan and Abiram represent (as do the leadership of Adventism in 1888) the class who cause the shaking by opposing the trumpet message identifying the sins of God’s people, and while also calling for a return to the old paths, the foundational truths represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. The trumpet is calling for both revival and reformation. The first of Miller’s prophetic jewels, and also the first to be rejected by Adventism represents the beginning and ending of the Millerite movement. The beginning and ending of the message of the first angel as proclaimed by the Millerites is marked by Moses’ “seven times.” In the beginning it was accepted, at the end it was rejected. Due to that rejection Ezekiel presents Adventism as a valley of dead dry bones. The period from 1863 unto the Sunday law in the United States is the valley of vision, according to Isaiah twenty-two, but it is a valley of dead dry bones according to Ezekiel. Both of those prophetic valleys align with Joel’s valley of Jehoshaphat, which Joel also identifies as the valley of decision.

Ang mga rebelde na nakiisa kina Korah, Dathan at Abiram ay kumakatawan (gaya rin ng pamunuan ng Adventismo noong 1888) sa uring nagdudulot ng pagyanig sa pamamagitan ng pagsalungat sa mensaheng pakakak na tumutukoy sa mga kasalanan ng bayan ng Diyos at nananawagan din ng pagbabalik sa mga dating landas, ang mga saligang katotohanang kinakatawan ng "pitong panahon" ng Levitico dalawampu't anim. Nananawagan ang pakakak kapwa ng pagkabuhay-espirituwal at ng reporma. Ang una sa mga makahulang hiyas ni Miller, at siya ring unang itinakwil ng Adventismo, ay kumakatawan sa pasimula at katapusan ng kilusang Millerita. Ang pasimula at ang katapusan ng mensahe ng unang anghel na ipinangaral ng mga Millerita ay minarkahan ng "pitong panahon" ni Moises. Sa simula ito'y tinanggap, sa wakas ito'y itinakwil. Dahil sa pagtakwil na iyon, inilalarawan ni Ezekiel ang Adventismo bilang isang libis ng tuyong mga buto ng mga patay. Ang panahon mula 1863 hanggang sa Batas ng Linggo sa Estados Unidos ay ang libis ng pangitain, ayon kay Isaias dalawampu't dalawa, ngunit ito ay isang libis ng tuyong mga buto ng mga patay ayon kay Ezekiel. Ang dalawang yaong makahulang libis ay tumutugma sa libis ni Jehosafat ayon kay Joel, na tinutukoy din ni Joel bilang ang Libis ng Pagpapasya.

With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost? We’ll try to clarify these concepts in the following articles.

Sa pagkakalatag ng mga konseptong ito, maaaring itanong: paano nangyari na noong 9/11 ay naging mensaheng tinukoy ni Pedro sa Pentecostes ang aklat ni Joel? Susubukan naming linawin ang mga konseptong ito sa mga sumusunod na artikulo.

> “(Written November 5, 1892, from Adelaide, South Australia, to ‘Dear Nephew and Niece, Frank and Hattie [Belden].’)

> (Isinulat noong ika-5 ng Nobyembre, 1892, mula sa Adelaide, Timog Australya, para sa 'Minamahal na Pamangking Lalaki at Pamangking Babae, Frank at Hattie [Belden].')

> “When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.

> Kapag naliwanagan ka ng Espiritu Santo, makikita mo ang lahat ng kasamaan sa Minneapolis sa tunay nitong anyo, gaya ng pagtingin doon ng Diyos. Kung hindi na kita muling makita sa mundong ito, pakasiguro ka na pinatatawad kita sa dalamhati, kapighatian, at pasanin ng kaluluwa na idinulot mo sa akin nang walang anumang dahilan. Ngunit alang-alang sa iyong kaluluwa, alang-alang sa Kanya na namatay para sa iyo, nais kong makita mo at ikumpisal ang iyong mga kamalian. Nakiisa ka sa mga lumaban sa Espiritu ng Diyos. Taglay mo ang lahat ng ebidensiyang kailangan mo na ang Panginoon ay kumikilos sa pamamagitan ng mga Kapatid na Jones at Waggoner; ngunit hindi mo tinanggap ang liwanag; at matapos ang mga damdaming pinairal at ang mga salitang winika laban sa katotohanan, hindi mo naramdamang handa kang ikumpisal na ikaw ay nagkamali, na ang mga lalaking ito ay may mensahe mula sa Diyos, at iyong minaliit kapwa ang mensahe at ang mga sugo.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> Kailanma’y hindi ko pa nakita sa gitna ng ating bayan ang gayong matibay na pagkakuntento sa sarili at kawalang-kahandaang tumanggap at kilalanin ang liwanag, gaya ng nahayag sa Minneapolis. Ipinakita sa akin na wala ni isa sa pangkat na nagkupkop sa espiritung nahayag sa pulong na iyon ang muling magkakaroon ng malinaw na liwanag upang matalos ang kahalagahan ng katotohanang ipinadala sa kanila mula sa langit, hangga’t hindi nila ibinababa ang kanilang kapalaluan at ipinahayag na hindi ang Espiritu ng Diyos ang nagpapakilos sa kanila, kundi ang kanilang isipan at puso ay napuspos ng pagkiling at pagtatangi. Nais ng Panginoon na lumapit sa kanila, na pagpalain sila at pagalingin sa kanilang mga pagtalikod, ngunit hindi sila tumalima. Pinakilos sila ng gayunding espiritu na nag-udyok kina Korah, Dathan, at Abiram. Ang mga lalaking iyon sa Israel ay nagpasiyang salungatin ang lahat ng katibayan na magpapatunay na sila’y mali, at nagpatuloy sila sa kanilang landas ng pagkakawalay ng loob hanggang sa marami ang nahila upang makipisan sa kanila.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> Sino ang mga ito? Hindi ang mahihina, hindi ang mga mangmang, hindi ang mga hindi naliwanagan. Sa paghihimagsik na iyon ay may dalawang daan at limampung mga pangulo na bantog sa kapulungan, mga lalaking tanyag. Ano ang kanilang patotoo? “Banal ang buong kapulungan, bawat isa sa kanila, at ang Panginoon ay nasa gitna nila: kaya bakit nga itataas ninyo ang inyong mga sarili sa ibabaw ng kapulungan ng Panginoon?” [Numbers 16:3]. Nang si Korah at ang kanyang mga kasamahan ay nangamatay sa ilalim ng kahatulan ng Diyos, hindi nakita ng mga taong kanilang nilinlang ang kamay ng Panginoon sa himalang ito. Kinabukasan, inakusahan ng buong kapulungan sina Moises at Aaron, “Pinatay ninyo ang bayan ng Panginoon” [verse 41], at dumapo ang salot sa kapulungan, at mahigit sa labing-apat na libo ang nangamatay.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.

> Nang nabalak kong lisanin ang Minneapolis, ang anghel ng Panginoon ay tumayo sa aking tabi at nagsabi: ‘Hindi gayon; may ipinagagawa sa iyo ang Diyos sa lugar na ito. Ang mga tao ay muling ginaganap ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram. Inilagay Kita sa iyong nararapat na katayuan, na hindi kikilalanin ng mga wala sa liwanag; hindi nila pakikinggan ang iyong patotoo; ngunit sasaiyo Ako; ang Aking biyaya at kapangyarihan ang magtataguyod sa iyo. Hindi ikaw ang kanilang hinahamak, kundi ang mga sugo at ang mensaheng Aking ipinadadala sa Aking bayan. Ipinakita nila ang paghamak sa salita ng Panginoon. Binulag ni Satanas ang kanilang mga mata at pinilipit ang kanilang paghatol; at malibang ang bawat kaluluwa ay magsisi sa kanilang kasalanang ito, ang hindi pinabanal na kasarinlang ito na lumalapastangan sa Espiritu ng Diyos, sila’y lalakad sa kadiliman. Aalisin Ko ang kandelero mula sa kinalalagyan nito malibang magsisi sila at magbalik-loob, upang sila’y Aking pagalingin. Pinadilim nila ang kanilang espirituwal na paningin. Ayaw nila na ipamalas ng Diyos ang Kaniyang Espiritu at ang Kaniyang kapangyarihan; sapagkat taglay nila ang diwa ng panlilibak at pagkasuklam sa Aking salita. Kawalang-seryoso, pagwawalang-kabuluhan, pagbibiro, at paglolokohan ay araw-araw na isinasagawa. Hindi nila inilagak ang kanilang puso upang hanapin Ako. Sila’y lumalakad sa mga ningas na sila mismo ang nagsindi, at malibang magsisi sila, hihiga sila sa kapighatian. Ganito ang sabi ng Panginoon: Manatili ka sa iyong puwesto ng tungkulin; sapagkat Ako ay sumasaiyo, at hindi Kita iiwan ni pababayaan.’ Ang mga salitang ito mula sa Diyos ay hindi ko nangahas na ipagsawalang-bahala.

> “Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.

> Ang liwanag ay nagniningning sa Battle Creek sa malinaw at maningning na mga sinag; ngunit sino sa mga nakilahok sa pagpupulong sa Minneapolis ang lumapit sa liwanag at tumanggap ng mayamang mga kayamanan ng katotohanang ipinadala sa kanila ng Panginoon mula sa langit? Sino ang nakipagsabay, hakbang sa hakbang, sa Pinuno, si Cristo Jesus? Sino ang lubos na nagkumpisal ng kanilang maling sigasig, ng kanilang pagkabulag, ng kanilang mga panibugho at masasamang hinala, ng kanilang pagsalansang sa katotohanan? Wala ni isa man; at dahil sa kanilang matagal na pagpapabaya sa pagkilala sa liwanag, iniwan na sila nito nang malayong-malayo sa hulihan; hindi sila lumalago sa biyaya at sa pagkakilala kay Cristo Jesus na ating Panginoon. Nabigo silang tanggapin ang kinakailangang biyaya na sana’y kanilang natamo, at na sana’y nakapagpatibay sa kanila upang maging mga lalaking matatag sa karanasang panrelihiyon.

> “The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.

> Ang paninindigang tinayuan sa Minneapolis ay waring isang di-malalampasang hadlang na sa malaking antas ay nagkulong sa kanila kasama ng mga mapagduda, mga mapagtanong, at ng mga tumatanggi sa katotohanan at sa kapangyarihan ng Diyos. Kapag dumating muli ang isa pang krisis, yaong malaon nang sumalansang sa mga patunay na patung-patong ay muling susubukin sa mga puntong doon sila lantad na nabigo, at magiging mahirap para sa kanila na tanggapin ang mula sa Diyos at tanggihan ang mula sa mga kapangyarihan ng kadiliman. Kaya’t ang tanging ligtas na landas nila ay ang lumakad sa kababaang-loob, na gumagawa ng mga landas na tuwid para sa kanilang mga paa, upang ang pilay ay huwag mailigaw. Lubhang mahalaga kung kanino tayo nakikisama, kung sa mga taong lumalakad na kasama ng Diyos at sumasampalataya at nagtitiwala sa Kanya, o sa mga taong sumusunod sa sarili nilang inaakalang karunungan, na lumalakad sa mga alipato ng apoy na sila rin ang nagsindi.

> “The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.

> Ang oras, ang pagmamalasakit, at ang pagpapagal na kinakailangan upang salungatin ang impluwensiya ng mga kumilos laban sa katotohanan ay naging lubhang malaking kawalan; sapagkat sana’y naiusad na natin nang ilang taon ang ating kaalamang espirituwal; at napakarami, napakaraming kaluluwa ang sana’y naidagdag sa iglesya kung yaong mga nararapat sanang lumakad sa liwanag ay nagpatuloy sa pagkakilala sa Panginoon, upang makilala nila na ang Kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga. Ngunit kapag napakaraming pagpapagal ang kailangang gugulin mismo sa loob ng iglesya upang salungatin ang impluwensiya ng mga manggagawang tumindig na parang pader na granito laban sa katotohanang ipinapadala ng Diyos sa Kaniyang bayan, ang sanlibutan ay naiiwan sa relatibong kadiliman.

> “God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.

> Ipinasiya ng Diyos na ang mga bantay ay magsibangon at, na may nagkakaisang tinig, ihayag ang isang tiyak at mapagpasiyang mensahe, na bigyan ang trumpeta ng tiyak na tunog, upang ang bayan ay lahat agad sumampa sa kani-kanilang puwesto ng tungkulin at gampanan ang kanilang bahagi sa dakilang gawain. Kung magkagayon, ang malakas at malinaw na liwanag ng yaong isa pang anghel na bumababa mula sa langit na taglay ang dakilang kapangyarihan ay sana’y pinuno ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian. Tayo’y mga taon nang nahuhuli; at yaong mga nanatili sa pagkabulag at humadlang sa pagsulong ng mismong mensaheng nilayon ng Diyos na lumabas mula sa pagpupulong sa Minneapolis na gaya ng isang ilawang nagniningas, ay kailangang magpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap ng Diyos at makita at maunawaan kung paanong ang gawain ay nahadlangan dahil sa pagkabulag ng kanilang isip at sa katigasan ng kanilang puso.

> “Hours have been spent in quibbling over little things; golden opportunities have been wasted while heavenly messengers have grieved, impatient at the delay. The Holy Spirit—there has been so little appreciation of its value or the necessity for every soul to receive it. Those who do receive the heavenly endowment will go forth clad with the armor of righteousness to do battle for God. They will respect the leadings of the Lord and will be filled with gratitude to Him for His mercy. But in many, many places, and on many, many occasions, it could truthfully be said as in Christ’s day of those who profess to be God’s people, that not many mighty works could be done, because of their unbelief. Many who have been bound in fetters of darkness have been respected because God has used them, and their unbelief has aroused doubt and prejudice against the message of truth which angels of heaven were seeking to communicate through human agencies—justification by faith, the righteousness of Christ.” The 1888 Materials, 1066–1070.

> Mga oras ang ginugol sa pakikipagtalo sa mga kaliit-liitang bagay; mga gintong pagkakataon ang nasayang, samantalang ang mga sugo ng langit ay nagdalamhati, nainip sa pagkaantala. Ang Banal na Espiritu—napakaliit ang pagpapahalaga sa Kanyang kahalagahan o sa pangangailangan na tanggapin Siya ng bawat kaluluwa. Ang mga tumatanggap ng makalangit na pagkakaloob ay lalabas na nakasuot ng baluti ng katuwiran upang makipagdigma para sa Diyos. Igagalang nila ang mga patnubay ng Panginoon at mapupuspos ng pasasalamat sa Kanya dahil sa Kanyang awa. Ngunit sa napakaraming dako at sa napakaraming pagkakataon, masasabi nang may katotohanan—gaya noong mga araw ni Cristo hinggil sa mga nagpapakilalang bayan ng Diyos—na hindi naganap ang maraming makapangyarihang gawa dahil sa kanilang kawalan ng pananampalataya. Marami, na nakagapos sa mga tanikala ng kadiliman, ang iginalang sapagkat ginamit sila ng Diyos, at ang kanilang kawalan ng pananampalataya ay nag-udyok ng pagdududa at pagkiling laban sa mensahe ng katotohanan na pinagsisikapang ipahatid ng mga anghel ng langit sa pamamagitan ng mga kasangkapang pantao—ang pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, ang katuwiran ni Cristo. The 1888 Materials, 1066-1070.

Back to Articles