Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Nine

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu't Siyam

Unveiling the Rebellion of 1888: Lessons from the Second Generation of Laodicean Adventism

Pagbubunyag ng Rebelyon ng 1888: Mga Aral mula sa Ikalawang Salinlahi ng Adventismong Laodiceano

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2024

Formats

PDF
Word

The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”

Ang ikalawang salinlahi ng Adventismong Laodiceano ay sumapit noong 1888, at ang salinlahing iyon ay sinasagisag sa kabanata walo ng Ezekiel, bilang ang ikalawang karumal-dumal, na kinakatawan ng “mga silid ng kaniyang imahinasyon.”

> So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.

> Kaya pumasok ako at nakita ko; at narito, bawa’t anyo ng mga gumagapang, at mga karumaldumal na hayop, at ang lahat ng mga diyos-diyosan ng sambahayan ng Israel, na nakalarawan sa mga pader sa palibot. At nakatayo sa harap nila ang pitumpung lalaki sa hanay ng mga matatanda ng sambahayan ng Israel, at sa gitna nila ay nakatayo si Jaazaniah na anak ni Shaphan, na ang bawa’t isa ay may hawak na kaniyang sisidlan ng kamanyang; at ang makapal na usok ng kamanyang ay pumailanlang. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, nakita mo ba ang ginagawa ng mga matatanda ng sambahayan ng Israel sa kadiliman, bawa’t isa sa mga silid ng kani-kaniyang mga larawan? sapagkat sinasabi nila, Hindi kami nakikita ng Panginoon; pinabayaan ng Panginoon ang lupa. Ezekiel 8:10-12.

The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.

Ang mga silid ng mga imahen ay kumakatawan sa masasamang lihim na nasa mga puso ng yaong mga kinakatawan bilang mga sinaunang lalaki, at ipinasok nila ang mismong kasamaan na iyon hindi lamang sa mga silid ng kanilang mga isip, kundi pati sa mga silid ng santuwaryo ng Diyos.

> Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.

> Huwag kang kumain ng tinapay ng taong may masamang mata, ni huwag mong pagnasain ang kaniyang mga masasarap na pagkain; sapagkat kung ano ang iniisip niya sa kaniyang puso, gayon siya: Kumain ka at uminom, wika niya sa iyo; ngunit ang kaniyang puso ay hindi sumaiyo. Kawikaan 23:6, 7.

The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.

Ang kasamaan ng mga silid ng mga larawang iniisip ay nakasulat kapwa sa mga pader ng templo at sa mga pader ng mga isipan ng matatandang lalaki. Ang mga lihim na silid ng mga larawang iniisip ng ikalawang kasuklam-suklam na gawa sa Ezekiel kabanata walo ay kumakatawan sa ikalawang salinlahi ng Laodiceang Adventismo, at sa apat na kasuklam-suklam ang ikalawang kasuklam-suklam na gawa ay naglalaan ng higit na panahon upang bigyang-diin ang isang korporatibong paghihimagsik, bagaman ang lahat ng apat na kasuklam-suklam ay inilalarawan na isinasagawa ng mga lalaking inaasahang maging mga tagapagbantay ng bayan.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> Ang tanda ng pagliligtas ay ipinataw sa mga “dumadaing at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumaldumal na ginagawa.” Ngayon ay lumalabas ang anghel ng kamatayan, na kinakatawan sa pangitain ni Ezekiel ng mga lalaking may mga sandatang pangpuksa, na sa kanila ibinigay ang utos: “Patayin nang lubusan ang matanda at ang bata, pati ang mga dalaga, at ang maliliit na bata, at ang mga babae; ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo.” Sabi ng propeta: “Sinimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.” Ezekiel 9:1-6. Ang gawaing paglipol ay nagsisimula sa mga nag-angking maging mga espirituwal na tagapagbantay ng bayan. Ang mga huwad na bantay ang unang mabubuwal. Walang kaaawaan at walang sasantuhin. Mga lalaki, mga babae, mga dalaga, at maliliit na bata ay napapahamak nang magkakasama. The Great Controversy, 656.

The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.

Ang paghihimagsik na nagmamarka sa pagdating ng ikalawang salinlahi ay partikular na iniuugnay sa pamunuan ng Adventismong Laodiceano, gaya ng natupad sa pagtitipon ng Pangkalahatang Kumperensya noong 1888 sa Minneapolis. Ito ay kinakatawan ng pariralang “ang matatanda ng sambahayan ni Israel” at gayundin ng “pitumpung lalaki.” Pitumpung matatanda ang nauugnay sa gawain ni Moises, at ang ikalawang pangkat ng mga alagad ni Jesus ay binubuo ng pitumpung lalaki. Ang “pitumpu” ay kumakatawan sa pamumuno, gayundin ang “matatanda.” Ang ikalawang kasuklamsuklam na bagay ay nagbibigay ng dagdag na diin sa pamunuan, at sa gayong paraan ay itinutuon ang diin sa kasuklamsuklam na bagay bilang may kaugnayan sa isang korporatibong paghihimagsik ng pamunuan.

In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.

Sa gitna ng pitumpung matatandang lalaki ay nakatayo si "Jaazaniah na anak ni Shaphan." Ang pangalang "Jaazaniah" ay nangangahulugang "nakarinig mula sa Diyos," at kumakatawan siya sa isang pamunuan na naghimagsik mismong sa panahong ang Diyos ay nagsasalita, sapagkat narinig niya ang Diyos, ngunit tumangging makinig, sapagkat ipinahayag niya na pinabayaan na ng Diyos ang kaniyang bayan, at na hindi nakikita ng Diyos ang nagaganap sa mga lihim na silid. Si Jaazaniah ay ang "anak ni Shaphan," at ang pangalang "Shaphan" ay nangangahulugang "magtago." Ang kalagayan ng ikalawang salinlahi ay kumakatawan sa isang paghihimagsik ng pamunuan na naghimagsik mismong sa panahong ang Diyos ay nagsasalita, at naniwala sila na hindi nakikita ng Diyos ni inaalintana ang kanilang mga gawa.

Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.

Itinala ni Sister White na ipinakita sa kanya ang mga pag-uusap ng pamunuan ng Laodiceang Adventismo sa panahon ng Kapunungang Pangkalahatan noong 1888. Sa Kapunungang Pangkalahatan noong 1888, ipinakita ng Diyos kay Sister White ang mga pagpupulong ng mga pinuno na kanilang idinaraos sa kanilang pagitan kapag inakala nilang hindi nakikinig ang Diyos. Doon, sa lihim ng kanilang mga silid, nagsalita sila ng masama laban kay Sister White, sa kanyang anak, at kina Elder Jones at Elder Waggoner. Inakala nila na maaari silang magsalita nang malaya, sapagkat hindi sila nakikita ng Diyos sa kanilang pribadong mga silid, ngunit ipinakita ng Diyos ang mismong mga pag-uusap na ito sa propetisa. Sila ay nasa isang pagpupulong ng buong kapulungan, at ayon sa inspirasyon ay naririnig nila ang mensahe ng huling ulan, ngunit tumanggi silang makinig.

What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?

Ano ang nagbunga ng isang pamunuan na nagpakita ng gayong hayagang paghihimagsik noong 1888, anupat inihalintulad ito ni Sister White sa paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram?

> “When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.

> Kapag naliwanagan ka ng Espiritu Santo, makikita mo ang lahat ng kasamaan sa Minneapolis sa tunay nitong anyo, gaya ng pagtingin doon ng Diyos. Kung hindi na kita muling makita sa mundong ito, pakasiguro ka na pinatatawad kita sa dalamhati, kapighatian, at pasanin ng kaluluwa na idinulot mo sa akin nang walang anumang dahilan. Ngunit alang-alang sa iyong kaluluwa, alang-alang sa Kanya na namatay para sa iyo, nais kong makita mo at ikumpisal ang iyong mga kamalian. Nakiisa ka sa mga lumaban sa Espiritu ng Diyos. Taglay mo ang lahat ng ebidensiyang kailangan mo na ang Panginoon ay kumikilos sa pamamagitan ng mga Kapatid na Jones at Waggoner; ngunit hindi mo tinanggap ang liwanag; at matapos ang mga damdaming pinairal at ang mga salitang winika laban sa katotohanan, hindi mo naramdamang handa kang ikumpisal na ikaw ay nagkamali, na ang mga lalaking ito ay may mensahe mula sa Diyos, at iyong minaliit kapwa ang mensahe at ang mga sugo.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> Kailanma’y hindi ko pa nakita sa gitna ng ating bayan ang gayong matibay na pagkakuntento sa sarili at kawalang-kahandaang tumanggap at kilalanin ang liwanag, gaya ng nahayag sa Minneapolis. Ipinakita sa akin na wala ni isa sa pangkat na nagkupkop sa espiritung nahayag sa pulong na iyon ang muling magkakaroon ng malinaw na liwanag upang matalos ang kahalagahan ng katotohanang ipinadala sa kanila mula sa langit, hangga’t hindi nila ibinababa ang kanilang kapalaluan at ipinahayag na hindi ang Espiritu ng Diyos ang nagpapakilos sa kanila, kundi ang kanilang isipan at puso ay napuspos ng pagkiling at pagtatangi. Nais ng Panginoon na lumapit sa kanila, na pagpalain sila at pagalingin sa kanilang mga pagtalikod, ngunit hindi sila tumalima. Pinakilos sila ng gayunding espiritu na nag-udyok kina Korah, Dathan, at Abiram. Ang mga lalaking iyon sa Israel ay nagpasiyang salungatin ang lahat ng katibayan na magpapatunay na sila’y mali, at nagpatuloy sila sa kanilang landas ng pagkakawalay ng loob hanggang sa marami ang nahila upang makipisan sa kanila.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> Sino ang mga ito? Hindi ang mahihina, hindi ang mga mangmang, hindi ang mga hindi naliwanagan. Sa paghihimagsik na iyon ay may dalawang daan at limampung prinsipe, mga bantog sa kapulungan, mga lalaking tanyag. Ano ang kanilang patotoo? "Banal ang buong kapulungan, bawat isa sa kanila, at ang Panginoon ay nasa gitna nila: bakit nga ninyo itinataas ang inyong sarili higit sa kapulungan ng Panginoon?" [Numbers 16:3]. Nang nalipol si Korah at ang kanyang mga kasamahan sa ilalim ng hatol ng Diyos, ang bayang kanilang nilinlang ay hindi nakakita ng kamay ng Panginoon sa himalang ito. Kinabukasan ng umaga, inakusahan ng buong kapulungan sina Moises at Aaron, "Pinatay ninyo ang bayan ng Panginoon" [Verse 41], at sumapit ang salot sa kapulungan, at mahigit sa labing-apat na libo ang nalipol.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.

> Nang nabalak kong lisanin ang Minneapolis, ang anghel ng Panginoon ay tumayo sa aking tabi at nagsabi: ‘Hindi gayon; may ipinagagawa sa iyo ang Diyos sa lugar na ito. Ang mga tao ay muling ginaganap ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram. Inilagay Kita sa iyong nararapat na katayuan, na hindi kikilalanin ng mga wala sa liwanag; hindi nila pakikinggan ang iyong patotoo; ngunit sasaiyo Ako; ang Aking biyaya at kapangyarihan ang magtataguyod sa iyo. Hindi ikaw ang kanilang hinahamak, kundi ang mga sugo at ang mensaheng Aking ipinadadala sa Aking bayan. Ipinakita nila ang paghamak sa salita ng Panginoon. Binulag ni Satanas ang kanilang mga mata at pinilipit ang kanilang paghatol; at malibang ang bawat kaluluwa ay magsisi sa kanilang kasalanang ito, ang hindi pinabanal na kasarinlang ito na lumalapastangan sa Espiritu ng Diyos, sila’y lalakad sa kadiliman. Aalisin Ko ang kandelero mula sa kinalalagyan nito malibang magsisi sila at magbalik-loob, upang sila’y Aking pagalingin. Pinadilim nila ang kanilang espirituwal na paningin. Ayaw nila na ipamalas ng Diyos ang Kaniyang Espiritu at ang Kaniyang kapangyarihan; sapagkat taglay nila ang diwa ng panlilibak at pagkasuklam sa Aking salita. Kawalang-seryoso, pagwawalang-kabuluhan, pagbibiro, at paglolokohan ay araw-araw na isinasagawa. Hindi nila inilagak ang kanilang puso upang hanapin Ako. Sila’y lumalakad sa mga ningas na sila mismo ang nagsindi, at malibang magsisi sila, hihiga sila sa kapighatian. Ganito ang sabi ng Panginoon: Manatili ka sa iyong puwesto ng tungkulin; sapagkat Ako ay sumasaiyo, at hindi Kita iiwan ni pababayaan.’ Ang mga salitang ito mula sa Diyos ay hindi ko nangahas na ipagsawalang-bahala.

> “Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.

> Ang liwanag ay nagniningning sa Battle Creek sa malinaw at maningning na mga sinag; ngunit sino sa mga nakilahok sa pagpupulong sa Minneapolis ang lumapit sa liwanag at tumanggap ng mayamang mga kayamanan ng katotohanang ipinadala sa kanila ng Panginoon mula sa langit? Sino ang nakipagsabay, hakbang sa hakbang, sa Pinuno, si Cristo Jesus? Sino ang lubos na nagkumpisal ng kanilang maling sigasig, ng kanilang pagkabulag, ng kanilang mga panibugho at masasamang hinala, ng kanilang pagsalansang sa katotohanan? Wala ni isa man; at dahil sa kanilang matagal na pagpapabaya sa pagkilala sa liwanag, iniwan na sila nito nang malayong-malayo sa hulihan; hindi sila lumalago sa biyaya at sa pagkakilala kay Cristo Jesus na ating Panginoon. Nabigo silang tanggapin ang kinakailangang biyaya na sana’y kanilang natamo, at na sana’y nakapagpatibay sa kanila upang maging mga lalaking matatag sa karanasang panrelihiyon.

> “The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.

> Ang paninindigang tinayuan sa Minneapolis ay waring isang di-malalampasang hadlang na sa malaking antas ay nagkulong sa kanila kasama ng mga mapagduda, mga mapagtanong, at ng mga tumatanggi sa katotohanan at sa kapangyarihan ng Diyos. Kapag dumating muli ang isa pang krisis, yaong malaon nang sumalansang sa mga patunay na patung-patong ay muling susubukin sa mga puntong doon sila lantad na nabigo, at magiging mahirap para sa kanila na tanggapin ang mula sa Diyos at tanggihan ang mula sa mga kapangyarihan ng kadiliman. Kaya’t ang tanging ligtas na landas nila ay ang lumakad sa kababaang-loob, na gumagawa ng mga landas na tuwid para sa kanilang mga paa, upang ang pilay ay huwag mailigaw. Lubhang mahalaga kung kanino tayo nakikisama, kung sa mga taong lumalakad na kasama ng Diyos at sumasampalataya at nagtitiwala sa Kanya, o sa mga taong sumusunod sa sarili nilang inaakalang karunungan, na lumalakad sa mga alipato ng apoy na sila rin ang nagsindi.

> “The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.

> Ang oras, ang pagmamalasakit, at ang pagpapagal na kinakailangan upang salungatin ang impluwensiya ng mga kumilos laban sa katotohanan ay naging lubhang malaking kawalan; sapagkat sana’y naiusad na natin nang ilang taon ang ating kaalamang espirituwal; at napakarami, napakaraming kaluluwa ang sana’y naidagdag sa iglesya kung yaong mga nararapat sanang lumakad sa liwanag ay nagpatuloy sa pagkakilala sa Panginoon, upang makilala nila na ang Kaniyang paglabas ay nakahanda gaya ng umaga. Ngunit kapag napakaraming pagpapagal ang kailangang gugulin mismo sa loob ng iglesya upang salungatin ang impluwensiya ng mga manggagawang tumindig na parang pader na granito laban sa katotohanang ipinapadala ng Diyos sa Kaniyang bayan, ang sanlibutan ay naiiwan sa relatibong kadiliman.

> “God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.

> Nilayon ng Diyos na ang mga bantay ay magsibangon at, sa nagkakaisang tinig, magpahayag ng isang tiyak na mensahe, na nagbibigay sa pakakak ng tiyak na tunog, upang ang buong bayan ay agad na magsipunta sa kani-kaniyang puwesto ng tungkulin at gampanan ang kani-kaniyang bahagi sa dakilang gawain. Kung magkagayo’y ang matinding at malinaw na liwanag ng isa pang anghel na bumababa mula sa langit na may dakilang kapangyarihan ay sana’y napuspos ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian. Nahuli na tayo nang maraming taon; at yaong mga nanindigan sa pagkabulag at humadlang sa pagsulong ng mismong mensaheng nilayon ng Diyos na lumabas mula sa pulong sa Minneapolis na gaya ng isang ilawang nagniningas, ay may pangangailangang magpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap ng Diyos at makita at maunawaan kung paanong nahadlangan ang gawain dahil sa pagkabulag ng kanilang isipan at sa katigasan ng kanilang puso. Manuscript Releases, tomo 14, 107-111.

What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”

Ano ang nagluwal ng isang pamunuan na nagpakita ng gayong hayagang paghihimagsik noong 1888, anupa’t inihambing ito ni Sister White sa paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram? Walang pasubali, nasa paghihimagsik ng 1863 ang kasagutan, na naghanda ng daan para sa mga higit pang karumaldumal, ayon sa ipinahayag kay Ezekiel. Ang pagtanggi sa “seven times” ng Levitico dalawampu’t anim, at ang pagpapakilala ng isang huwad na tsart, ay magbubunga ng pangangailangang itaguyod ang huwad noong 1863. Kaya, mamamasdan ni Miller na ang kaniyang mga hiyas ay magkakawatak-watak at matatakpan ng basura at ng mga huwad na hiyas at salaping barya. Ayon sa isang pangmundong kasabihan, “ang kasaysayan ay isinusulat ng mga mananagumpay.”

Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.

Bagaman hindi sila ang tunay na nagwagi, ang mga namumuno sa Iglesyang Laodiceang Adbentista ay gumugol ng panahon at pagsisikap upang bumuo ng isang salaysay na pangkasaysayan na nagpapatibay sa lumalalang paghihimagsik sa loob ng apat na salinlahi, sa pagtatangkang ilagay ang paghihimagsik na iyon sa isang liwanag na malayo sa tunay na kasaysayang itinala ng mga anghel sa langit. Ang pagrebisa ng kasaysayan ay isang tampok na katangian ng mga Heswita ng Simbahang Katolika, at ang rebisyonismong pangkasaysayan ay naging pangkaraniwang gawi ng mga historyador na Laodiceang Adbentista. Ang isinusulat sa mga panahong ito ng mga "historyador" na Laodiceang Adbentista hinggil sa sesyon ng Minneapolis General Conference ay isang klasikong halimbawa ng rebisyonismong pangkasaysayan.

There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.

Maaaring may iilan sa mga rebelde mula sa kumperensiyang iyon na sa kalaunan ay nagsisi; ngunit ang eksepsiyon sa tuntunin ay hindi nagwawalang-bisa sa tuntunin. Si Sister White ay inutusan na manatili at itala ang pagpupulong, sapagkat ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram ay muling nagaganap. Ang pagbabalangkas ng mga historyador na Adventista ng patotoo na umiikot sa tanong kung ang mensahe ng katuwiran sa pamamagitan ng pananampalataya ay naunawaan o hindi naunawaan; itinakwil o hindi itinakwil, o pagkatapos ay tinanggap, ay isang pag-iwas sa inspiradong patotoo hinggil sa isang paghihimagsik na inihalimbawa nina Korah, Dathan, at Abiram.

Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?

Sino sa tatlong rebeldeng iyon ang ipinakita ng kasulatan ni Moises na pagkaraan ay nagsisi at muling tinanggap sa pamumuno kasama ni Moises?

> “Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.

> Si Korah, ang pangunahing pasimuno sa kilusang ito, ay isang Levita, mula sa angkan ni Kohath, at pinsan ni Moises; siya’y isang lalaking may kakayahan at impluwensiya. Bagaman itinalaga sa paglilingkod sa tabernakulo, hindi na siya nasisiyahan sa kaniyang katayuan at nagnasang matamo ang karangalan ng pagkapari. Ang pagkakaloob kay Aaron at sa kaniyang sambahayan ng katungkulang saserdotal, na dating nakaatang sa panganay na anak ng bawat sambahayan, ay nagbunga ng panibugho at kawalang-kasiyahan, at sa loob ng ilang panahon ay lihim na sumasalansang si Korah sa kapamahalaan nina Moises at Aaron, bagaman hindi pa siya nangahas sa anumang hayagang gawa ng paghihimagsik. Sa wakas ay binalangkas niya ang mapangahas na panukala na pabagsakin kapwa ang kapamahalaang sibil at ang panrelihiyon. Hindi siya nabigong makatagpo ng mga kapanig. Malapit sa mga tolda ni Korah at ng mga Kohatita, sa gawing timog ng tabernakulo, naroon ang kampamento ng lipi ni Ruben, at ang mga tolda nina Datan at Abiram, dalawang prinsipe ng liping ito, ay malapit sa tolda ni Korah. Ang mga prinsipe na ito ay madali namang nakiisa sa kaniyang mga mapag-ambisyong balak. Yamang sila’y mga inapo ng panganay na anak ni Jacob, ipinag-angkin nila na sa kanila nauukol ang kapamahalaang sibil, at ipinasiyá nilang paghatian kasama ni Korah ang mga karangalan ng pagkapari.

> “The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.

> Ang kalagayan ng damdamin sa sambayanan ay pumabor sa mga pakana ni Korah. Sa kapaitan ng kanilang pagkadismaya, nagbalik ang dati nilang pagdududa, panibugho, at poot, at muli, ang kanilang mga reklamo ay itinutok laban sa kanilang matiyagang pinuno. Ang mga Israelita ay patuloy na nalilimutan ang katotohanang sila ay nasa ilalim ng banal na patnubay. Nakalimutan nila na ang Anghel ng tipan ang kanilang di-nakikitang pinuno, na, sa tabing ng haliging ulap, ang presensiya ni Cristo ang nauuna sa kanila, at na mula sa Kaniya tinanggap ni Moises ang lahat ng kaniyang tagubilin.

> “They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.

> “Ayaw nilang magpasakop sa kakilakilabot na hatol na silang lahat ay mamamatay sa ilang, kaya handa silang kapitan ang bawat pakunwaring dahilan upang maniwalang hindi ang Diyos kundi si Moises ang umaakay sa kanila at siyang nagpahayag ng kanilang hatol. Ang pinakamabubuting pagsisikap ng pinakamaamong tao sa ibabaw ng lupa ay hindi nakapigil sa pagsuway ng bayang ito; at bagaman ang mga tanda ng pagkagalit ng Diyos sa kanilang dating pagsuway at katigasan ay nasa harap pa rin nila—na makikita sa kanilang nawasak na mga hanay at nabawasang bilang—hindi nila isinapuso ang aral. Muli silang nadaig ng tukso.” Mga Patriarka at mga Propeta, 395, 396.

Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.

Nagsimula ang Adbentismong Laodiceano noong 1856, at noong 1863 ito ay naging opisyal na inirehistrong Iglesiang Adbentista Laodiceano. Gaya ng natalakay na sa mga naunang artikulo, walang inspiradong patotoo na ang Laodicea ay kailanman maliligtas. Hindi ito maliligtas maliban kung pagsisihan nito ang kalagayan nito at tanggapin ang karanasang isinasagisag ng Filadelfia. Ang Laodicea ay isang bayang hinahatulan, sa paraang isusuka ito mula sa bibig ng Panginoon. Bilang iglesiang Laodiceano, tinutukoy ng inspirasyon na ang iglesia ay itinalagang magpagala-gala sa ilang, gaya ng ginawa ng sinaunang Israel.

Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.

Sino sa mga mapaghimagsik ng sinaunang Israel ang naglagalag sa ilang sa loob ng apatnapung taon at pagkatapos ay pumasok sa Lupang Pangako? Wala ni isa man, at ang kanilang paglalagalag ay naging tipo ng paglalagalag ng makabagong Israel.

The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.

Ang paghihimagsik nina Korah, Dathan at Abiram (na nagsilbing tipo ng paghihimagsik noong 1888) ay nakasalig sa kanilang pagtangging tanggapin ang hatol sa bayan na nagtatakda na sila’y magpagala-gala sa ilang sa loob ng apatnapung taon. Ang paghihimagsik noong 1888 ay nakasalig sa pagtanggi ng pamunuan sa pahayag na tumutukoy sa kanila bilang Laodicea at nagtatakda na sila’y magpagala-gala pa sa ilang sa loob ng marami pang taon dahil sa kanilang pagsuway.

> “The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.

> Ang mensaheng ibinigay sa atin nina A. T. Jones at E. J. Waggoner ay ang mensahe ng Diyos para sa iglesia sa Laodicea, at sa aba ng sinumang nag-aangking sumasampalataya sa katotohanan, ngunit hindi sinasalamin sa iba ang mga sinag na kaloob ng Diyos. The 1888 Materials, 1053.

The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.

Ang mga matatanda, na itinakdang maging mga tagapangalaga ng sambayanan noong 1888, ay naniwalang sila ay “mayaman at nananagana sa mga pag-aari.” Sa susunod na artikulo, ating susuriin kung ano ang nagdulot ng kalagayang ito bago ang 1888.

> “My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.

> Lubhang nalulumbay ang aking kaluluwa sa makitang kung gaano kabilis tanggapin ng ilang nagkaroon na ng liwanag at katotohanan ang mga panlilinlang ni Satanas, at mabighani sa isang huwad na kabanalan. Kapag ang mga tao ay tumatalikod mula sa mga palatandaang itinatag ng Panginoon upang maunawaan natin ang ating katayuan gaya ng itinakda sa propesiya, sila’y humahayo na hindi nila batid kung saan sila patutungo.

> “I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.

> Ako’y nag-aalinlangan kung ang tunay na paghihimagsik ay kailanman nagagamot. Pag-aralan sa Patriarchs and Prophets ang paghihimagsik nina Korah, Dathan, at Abiram. Ang paghihimagsik na ito ay lumawak, sumaklaw sa higit pa sa dalawang lalaki. Ito’y pinamunuan ng dalawang daan at limampung mga pangulo ng kapulungan, mga lalaking bantog. Tawagin ang paghihimagsik sa tamang pangalan nito at ang apostasya sa tamang pangalan nito, at saka isaalang-alang na ang karanasan ng sinaunang bayan ng Diyos, kasama ang lahat ng hindi kanais-nais na katangian nito, ay tapat na itinala upang maging bahagi ng kasaysayan. Idinedeklara ng Kasulatan, “Ang mga bagay na ito ... ay sinulat upang tayo’y paalalahanan, na sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan.” At kung ang mga lalaki at babaeng may kaalaman sa katotohanan ay napakalayo na ang pagkakahiwalay sa kanilang Dakilang Pinuno anupa’t tatanggapin nila ang dakilang pinuno ng apostasya at tatawagin siyang Cristo na ating Katuwiran, ito’y sapagkat hindi sila lumusong nang malalim sa mga minahan ng katotohanan. Hindi nila kayang pag-ibahin ang mahalagang mineral sa mababang-uri na materyal.

> “Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.

> Basahin ang mga babalang saganang ibinigay sa Salita ng Diyos hinggil sa mga bulaang propeta na papasok dala ang kanilang mga heresiya, at kung maaari ay ililigaw maging ang mga hinirang. Sa harap ng mga babalang ito, bakit hindi nakikilala ng Iglesya ang huwad mula sa tunay? Yaong sa anumang paraan ay nailigaw nang ganito ay kailangang magpakumbaba sa harap ng Diyos at taos-pusong magsisi, sapagkat napakadali silang nailigaw. Hindi nila nakilala ang tinig ng tunay na Pastol mula sa tinig ng isang di-kilala. Nawa’y suriin muli ng lahat ng gayon ang kabanatang ito ng kanilang karanasan.

> “For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’

> Sa loob ng mahigit kalahating siglo ay patuloy na nagkakaloob ang Diyos sa Kaniyang bayan ng liwanag sa pamamagitan ng mga patotoo ng Kaniyang Espiritu. Pagkaraan ng lahat ng panahong ito, ipinauubaya ba sa iilang lalaki at sa kanilang mga asawa ang pag-alis ng pagkakalinlang sa buong iglesya ng mga mananampalataya, sa pamamagitan ng paghayag na si Gng. White ay isang huwad at manlilinlang? “Sa kanilang mga bunga ninyo sila makikilala.”

> “Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.

> Yaong mga kayang ipagsawalang-bahala ang lahat ng katunayang ibinigay sa kanila ng Diyos, at ibaligtad ang pagpapalang iyon upang maging sumpa, ay dapat manginig sa pangamba para sa kaligtasan ng kanilang sariling mga kaluluwa. Ang kanilang kandelero ay aalisin sa kinalalagyan nito malibang magsisi sila. Inalipusta ang Panginoon. Ang pamantayan ng katotohanan, ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, ay iniwang nakaladkad sa alabok. Kung pababayaan ang mga bantay na iligaw ang bayan sa ganitong paraan, pananagutin ng Diyos ang ilang kaluluwa dahil sa kakulangan ng matalas na pagkilatis upang matuklasan kung anong uri ng pagkain ang ibinibigay sa Kanyang kawan.

> “Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.

> Nagkaroon na ng mga apostasya, at ipinahintulot ng Panginoon na ang mga bagay na ganitong uri ay magkaanyo noong nakaraan, upang ipakita kung gaano kadaling maililigaw ang Kaniyang bayan kapag umaasa sila sa mga salita ng mga tao sa halip na sila mismo ang magsaliksik sa mga Kasulatan, gaya ng ginawa ng mararangal na mga taga-Berea, upang tingnan kung gayon nga ang mga bagay na ito. At ipinahintulot ng Panginoon na ang mga bagay na ganitong uri ay maganap upang maipahayag ang mga babala na magaganap ang gayong mga bagay.

> “Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’

> Ang paghihimagsik at apostasiya ay nasa mismong hangin na ating nilalanghap. Maapektuhan tayo ng mga ito, malibang sa pananampalataya ay iatang natin ang ating walang-kayang mga kaluluwa kay Cristo. Kung napakadaling mailigaw ang mga tao ngayon, paano sila makatatayo kapag si Satanas ay magpapanggap na si Cristo at gagawa ng mga himala? Sino ang hindi matitinag sa kaniyang mga panlilinlang noon—na nagpapahayag na siya si Cristo, gayong si Satanas lamang iyon na umaako sa katauhan ni Cristo, at waring isinasagawa ang mga gawa ni Cristo? Ano ang pipigil sa bayan ng Diyos upang huwag ibigay ang kanilang katapatan sa mga bulaang Cristo? ‘Huwag kayong sumunod sa kanila.’

> “The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.

> Ang mga doktrina ay dapat maunawaang malinaw. Ang mga lalaking tinanggap upang mangaral ng katotohanan ay dapat na nakaangkla; kung magkagayon, ang kanilang sasakyang-dagat ay makatatagal laban sa unos at bagyo, sapagkat ang angkla ang mahigpit na humahawak sa kanila. Lalaganap ang mga panlilinlang, at dapat nating tawagin ang paghihimagsik sa wasto nitong pangalan. Dapat tayong tumindig na nakasuot ng buong baluti. Sa tunggaliang ito, hindi lamang mga tao ang ating kaharap, kundi mga pamunuan at mga kapangyarihan. Ang ating pakikipagbaka ay hindi laban sa laman at dugo. Basahin nawa nang maingat at may bigat sa ating mga iglesya ang Efeso 6:10–18. Notebook Leaflets, 57, 58.

Back to Articles