Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventeen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Labimpito

Unveiling the Soon-Coming Sunday Law: A Typological Analysis of the Sign to Flee

Pagbubunyag sa Nalalapit na Batas ng Linggo: Isang Tipolohikal na Pagsusuri sa Tanda upang Tumakas

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word

Sister White identifies the soon-coming Sunday law as the “sign,” that was typified by the armies of Rome encompassing Jerusalem in the year 66, and in doing so, she identifies a class who have eyes that see not, and ears that hear not.

Tinutukoy ni Sister White ang nalalapit na batas ng Linggo bilang ang “tanda,” na ang tipo nito ay ang pagkubkob ng mga hukbo ng Roma sa Jerusalem noong taóng 66; at sa gayon, tinutukoy niya ang isang uri ng mga tao na may mga mata ngunit hindi nakakakita, at may mga tainga ngunit hindi nakakarinig.

> “Eternity stretches before us. The curtain is about to be lifted. We who occupy this solemn, responsible position, what are we doing, what are we thinking about, that we cling to our selfish love of ease, while souls are perishing around us? Have our hearts become utterly callous? Cannot we feel or understand that we have a work to do for the salvation of others? Brethren, are you of the class who having eyes see not, and having ears hear not? Is it in vain that God has given you a knowledge of His will? Is it in vain that He has sent you warning after warning? Do you believe the declarations of eternal truth concerning what is about to come upon the earth, do you believe that God’s judgments are hanging over the people, and can you still sit at ease, indolent, careless, pleasure loving?

> Ang kawalang-hanggan ay nakalatag sa ating harapan. Ang tabing ay malapit nang itaas. Tayo na nasa ganitong mapitagan at may pananagutang katayuan, ano ang ating ginagawa, ano ang ating iniisip, paanong tayo’y kumakapit sa ating makasariling pag-ibig sa kaginhawahan, samantalang ang mga kaluluwa ay napapahamak sa paligid natin? Lubusan na bang naging manhid ang ating mga puso? Hindi ba natin nadarama o nauunawaan na may gawain tayong dapat tuparin para sa kaligtasan ng iba? Mga kapatid, kayo ba’y kabilang sa uring may mga mata ngunit hindi nakakakita, at may mga tainga ngunit hindi nakaririnig? Walang kabuluhan ba ang ibinigay sa inyo ng Diyos na kaalaman ng Kanyang kalooban? Walang kabuluhan ba na Siya’y nagpadala sa inyo ng sunud-sunod na babala? Pinaniniwalaan ba ninyo ang mga pahayag ng walang-hanggang katotohanan hinggil sa nalalapit na darating sa lupa, pinaniniwalaan ba ninyo na ang mga kahatulan ng Diyos ay nakabimbin sa ibabaw ng mga tao, at maaari pa rin ba kayong maupo nang kampante, tamad, pabaya, maibigin sa kalayawan?

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Hindi ito ang panahon upang ituon ng bayan ng Diyos ang kanilang pag-ibig o mag-impok ng kanilang kayamanan sa sanlibutan. Hindi na malayo ang panahon na, gaya ng mga unang alagad, mapipilitan tayong humanap ng kanlungan sa mga ilang at liblib na dako. Gaya ng naging hudyat sa pagtakas ng mga Kristiyano sa Judea ang pagkubkob ng mga hukbong Romano sa Jerusalem, gayon din ang pag-aako ng kapangyarihan ng ating bansa sa pamamagitan ng dekretong nagpapatupad sa sabat ng Papa ay magiging babala sa atin. Kung magkagayo’y panahon nang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa pag-alis sa maliliit naman, patungo sa mga tahimik na tahanan sa mga nakatagong pook sa kabundukan.” Testimonies, tomo 5, 464.

The soon coming Sunday law in the United States is the warning signal (sign), “to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Laodicean Adventism is largely unaware that the Sunday law crisis in the United States, fulfills the “sign” spoken of in The Great Controversy. It is typified by the “sign” at the beginning of the three and a half years. The “sign” which was fulfilled in the first siege of Jerusalem that was brought in the year 66, and it typifies the “ensign” that is lifted up at the soon-coming Sunday law.

Ang nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos ay ang hudyat ng babala (tanda), "na lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa paglisan ng maliliit na bayan, patungo sa mga tahimik na tahanan sa mga liblib na pook sa kabundukan." Ang Adbentismong Laodiceano, sa malaking bahagi, ay hindi nakababatid na ang krisis ng batas ng Linggo sa Estados Unidos ay tumutupad sa "tanda" na binanggit sa The Great Controversy. Ito ay tinipuhan ng "tanda" sa pasimula ng tatlo't kalahating taon. Ang "tanda" ay natupad sa unang pagkubkob sa Jerusalem na naganap noong taong 66, at ito'y isang tipo ng "watawat" na itataas sa nalalapit na batas ng Linggo.

The actual destruction of Jerusalem was accomplished by Titus in the year 70 AD, and the siege of Titus had been first typified in the 66 AD siege of Cestius, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. It was the beginning siege of Cestius that was the “sign” to flee that Jesus had given, not the siege of Titus. One was the siege at the beginning, the other was the siege at the end.

Ang mismong pagkawasak ng Jerusalem ay isinagawa ni Titus noong taóng 70 AD, at ang pagkubkob ni Titus ay una nang inilarawan bilang tipo sa pamamagitan ng pagkubkob ni Cestius noong 66 AD, sapagkat palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang pasimulang pagkubkob ni Cestius ang “tanda” upang tumakas na ibinigay ni Jesus, hindi ang pagkubkob ni Titus. Ang isa ay ang pagkubkob sa pasimula, ang isa naman ay ang pagkubkob sa wakas.

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies,’ said Jesus, ‘then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out.’ Luke 21:20, 21. After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack. The besieged, despairing of successful resistance, were on the point of surrender, when the Roman general withdrew his forces without the least apparent reason. But God’s merciful providence was directing events for the good of His own people. The promised sign had been given to the waiting Christians, and now an opportunity was offered for all who would, to obey the Saviour’s warning. Events were so overruled that neither Jews nor Romans should hinder the flight of the Christians. Upon the retreat of Cestius, the Jews, sallying from Jerusalem, pursued after his retiring army; and while both forces were thus fully engaged, the Christians had an opportunity to leave the city. At this time the country also had been cleared of enemies who might have endeavored to intercept them. At the time of the siege, the Jews were assembled at Jerusalem to keep the Feast of Tabernacles, and thus the Christians throughout the land were able to make their escape unmolested. Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.

> Wala ni isa mang Kristiyano ang nasawi sa pagkawasak ng Jerusalem. Nagbigay si Cristo ng babala sa Kanyang mga alagad, at ang lahat ng sumampalataya sa Kanyang mga salita ay nagbantay sa ipinangakong tanda. “Kapag nakita ninyong pinalilibutan ng mga hukbo ang Jerusalem,” wika ni Jesus, “kung magkagayo’y alamin ninyong malapit na ang pagkatiwangwang nito. Kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay tumakas sa mga bundok; at ang mga nasa gitna niyaon ay lumabas.” Lucas 21:20, 21. Matapos na pinalibutan ng mga Romano sa ilalim ni Cestius ang lunsod, hindi inaasahan nilang inihinto ang pagkubkob nang ang lahat ay tila mainam para sa isang agarang pagsalakay. Ang mga kinubkob, na nawalan ng pag-asa sa matagumpay na paglaban, ay nasa bingit na ng pagsuko, nang bawiin ng heneral na Romano ang kanyang mga hukbo nang walang anumang maliwanag na dahilan. Ngunit ang mahabaging providensiya ng Diyos ang nagpapakilos sa mga pangyayari para sa ikabubuti ng Kanyang sariling bayan. Naibigay na sa mga naghihintay na Kristiyano ang ipinangakong tanda, at ngayo’y ipinagkaloob ang isang pagkakataon sa lahat ng may ibig na sundin ang babala ng Tagapagligtas. Ang mga pangyayari ay pinamahalaan sa gayong paraan na ni ang mga Judio ni ang mga Romano ay hindi makahahadlang sa pagtakas ng mga Kristiyano. Sa pag-urong ni Cestius, ang mga Judio, na lumusob mula sa Jerusalem, ay humabol sa umaatras niyang hukbo; at samantalang ang dalawang hukbo ay lubhang abala sa labanan, nagkaroon ang mga Kristiyano ng pagkakataon na lisanin ang lunsod. Sa panahong ito ay nalinis din ang lupain sa mga kaaway na maaaring nagtangkang hadlangan sila. Sa panahon ng pagkubkob, ang mga Judio ay nagkatipon sa Jerusalem upang ipangilin ang Kapistahan ng mga Tabernakulo, kaya ang mga Kristiyano sa buong lupain ay nakapagtakas nang hindi ginagambala. Walang pag-antala silang tumakas sa isang ligtas na dako - ang lunsod ng Pella, sa lupain ng Perea, sa ibayo ng Jordan.” Ang Dakilang Tunggalian, 30.

The siege of Jerusalem by Cestius in the year 66 fulfilled the warning “sign” which Christ had recorded for the Christians of that history, but the siege of Titus in 70 AD provided no “sign” to flee. In that siege there were no Christians left in the city, and that last siege led to the destruction of Jerusalem, and in the destruction of Jerusalem “not one Christian perished,” for the Christians had fled at the beginning of the history.

Ang pagkubkob sa Jerusalem ni Cestius noong taóng 66 ay tumupad sa babalang "tanda" na itinala ni Cristo para sa mga Kristiyano ng kasaysayang iyon, ngunit ang pagkubkob ni Titus noong 70 AD ay hindi nagbigay ng anumang "tanda" upang tumakas. Sa pagkubkob na iyon ay wala nang mga Kristiyano ang naiwan sa lungsod, at ang huling pagkubkob na iyon ay humantong sa pagkawasak ng Jerusalem, at sa pagkawasak ng Jerusalem ay "wala ni isang Kristiyano ang nasawi," sapagkat ang mga Kristiyano ay nagsitakas sa pasimula ng kasaysayang iyon.

> “The Jewish forces, pursuing after Cestius and his army, fell upon their rear with such fierceness as to threaten them with total destruction. It was with great difficulty that the Romans succeeded in making their retreat. The Jews escaped almost without loss, and with their spoils returned in triumph to Jerusalem. Yet this apparent success brought them only evil. It inspired them with that spirit of stubborn resistance to the Romans which speedily brought unutterable woe upon the doomed city.

> Ang mga puwersang Hudyo, na humahabol kay Cestius at sa kaniyang hukbo, ay sumalakay sa kanilang hulihan nang may gayong bagsik na nagbanta sa kanila ng lubusang paglipol. Sa napakalaking kahirapan lamang nagtagumpay ang mga Romano na maisagawa ang kanilang pag-urong. Ang mga Hudyo ay nakaligtas na halos walang pinsala, at, tangan ang kanilang mga samsam, ay nagbalik na nagdiriwang ng tagumpay sa Jerusalem. Gayunman, ang tila tagumpay na ito ay naghatid sa kanila ng pawang kasamaan. Ipinukaw nito sa kanila ang espiritu ng matigasing pagtutol laban sa mga Romano, na di naglaon ay nagdala ng di-maipahayag na kapighatian sa hinatulang lungsod.

> “Terrible were the calamities that fell upon Jerusalem when the siege was resumed by Titus. The city was invested at the time of the Passover, when millions of Jews were assembled within its walls.” The Great Controversy, 31.

> Kakila-kilabot ang mga sakunang sumapit sa Jerusalem nang ipinagpatuloy ni Titus ang pagkubkob. Nakubkob ang lungsod sa panahon ng Paskuwa, samantalang ang milyun-milyong Hudyo ay nagtipon sa loob ng mga pader nito. Ang Dakilang Paglalaban, 31.

From the feast of Tabernacles in the year 66 unto the Passover in the year 70 is three and a half years, which prophetically is twelve hundred and sixty days. From the year 66 to the year 70 pagan Rome trampled down the sanctuary and host, just as papal Rome tread down the holy city for forty-two months from the year 538 unto 1798.

Mula sa Kapistahan ng mga Kubol noong taong 66 hanggang sa Paskuwa noong taong 70 ay tatlo at kalahating taon, na, sa makahulang pagbibilang, ay isang libo’t dalawang daan at animnapung araw. Mula sa taong 66 hanggang sa taong 70, niyurakan ng paganong Roma ang santuwaryo at ang hukbo, gaya ng pagyurak ng papal na Roma sa banal na lungsod sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan mula sa taong 538 hanggang 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo iyong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at ang banal na lungsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Apocalipsis 11:2.

Both pagan Rome and papal Rome trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty days (years), thus identifying that modern Rome would trample down spiritual Jerusalem of the last days for a symbolic period of twelve hundred and sixty days. That symbolic period would commence at the soon-coming Sunday law in the United States, when the deadly wound is healed.

Kapwa ang paganong Roma at ang Roma Papal ay niyurakan ang Jerusalem sa loob ng isang libo at dalawang daan at animnapung araw (mga taon), at sa gayon ay ipinapakita na ang makabagong Roma ay yuyurakan ang espirituwal na Jerusalem ng mga huling araw sa loob ng panahong simboliko na isang libo at dalawang daan at animnapung araw. Ang panahong simboliko na iyon ay magsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos, kapag gumaling ang nakamamatay na sugat.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> At nakita ko ang isa sa kaniyang mga ulo na wari’y nasugatan hanggang ikamamatay; at ang kaniyang sugat na ikamamatay ay gumaling; at ang buong sanlibutan ay nanggilalas sa hayop. At sinamba nila ang dragon na nagbigay ng kapangyarihan sa hayop; at sinamba nila ang hayop, na sinasabi, Sino ang gaya ng hayop? sino ang makakipagdigma sa kaniya? At binigyan siya ng isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay at mga kapusungan; at binigyan siya ng kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apat na pu’t dalawang buwan. Pahayag 13:3-5.

The symbolic forty-two months of papal persecution is the “hour,” of the Sunday law crisis. That “hour” begins with a “sign” (the ensign), and ends with “signs.” The “sign” of the ensign at the Sunday law, will cause any Christians still in Babylon to flee to the glorious holy mountain that has been exalted (lifted up) above the other hills.

Ang makasagisag na apatnapu't dalawang buwan ng pag-uusig ng kapapahan ang "oras" ng krisis ng batas ng Linggo. Ang "oras" na iyon ay nagsisimula sa isang "tanda" (ang estandarte), at nagwawakas sa mga "tanda". Ang "tanda" ng estandarte sa batas ng Linggo ay magiging sanhi upang ang mga Kristiyanong nananatili pa sa Babilonia ay tumakas patungo sa maluwalhating banal na bundok na naitaas (iniangat) sa ibabaw ng ibang mga burol.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay maitatatag sa taluktok ng mga bundok, at maitataas higit sa mga burol; at dadagsa roon ang lahat ng mga bansa. At maraming bayan ang paroroon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y umakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kanyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kanyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.

The flight from the cities at the decree enforcing Sunday worship was typified by both the flight of the Christians in the year 66, and the flight of the church in the year 538 that fled into the wilderness.

Ang pagtakas mula sa mga lungsod sa paglalabas ng dekreto na nagpapatupad ng pagsamba tuwing Linggo ay inilalarawan nang tipolohiko ng parehong pagtakas ng mga Kristiyano noong taong 66 at ng pagtakas ng iglesia noong 538 na tumakas sa ilang.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> At ang babae ay tumakas sa ilang, na doon ay may dakong inihanda ng Diyos, upang siya’y alagaan roon sa isang libo dalawang daan at animnapung araw. Apocalipsis 12:6.

The destruction of Jerusalem from the first siege to the last siege lasted three and a half years, but a warning message of the coming destruction was given for seven years, three and a half years before the first siege and three and a half years after.

Ang pagkawasak ng Jerusalem, mula sa unang pagkubkob hanggang sa huling pagkubkob, ay tumagal ng tatlo’t kalahating taon, subalit isang mensaheng babala hinggil sa nalalapit na pagkawasak ay ibinigay sa loob ng pitong taon: tatlo’t kalahating taon bago ang unang pagkubkob at tatlo’t kalahating taon pagkatapos nito.

> “All the predictions given by Christ concerning the destruction of Jerusalem were fulfilled to the letter. The Jews experienced the truth of His words of warning: ‘With what measure ye mete, it shall be measured to you again.’ Matthew 7:2.

> Lahat ng mga hulang ibinigay ni Cristo hinggil sa pagkawasak ng Jerusalem ay natupad ayon sa titik. Naranasan ng mga Hudyo ang katotohanan ng Kaniyang mga salitang babala: “Sa takal na inyong itatakal, ay muling tatakalin sa inyo.” Mateo 7:2.

> “Signs and wonders appeared, foreboding disaster and doom. In the midst of the night an unnatural light shone over the temple and the altar. Upon the clouds at sunset were pictured chariots and men of war gathering for battle. The priests ministering by night in the sanctuary were terrified by mysterious sounds; the earth trembled, and a multitude of voices were heard crying: ‘Let us depart hence.’ The great eastern gate, which was so heavy that it could hardly be shut by a score of men, and which was secured by immense bars of iron fastened deep in the pavement of solid stone, opened at midnight, without visible agency.—Milman, The History of the Jews, book 13.

> Nagpakita ang mga tanda at kababalaghan, na nagbababadya ng sakuna at kapahamakan. Sa kalagitnaan ng gabi ay nagningning ang isang di-likas na liwanag sa ibabaw ng templo at ng dambana. Sa mga ulap sa dapithapon ay nalarawan ang mga karo at mga lalaking mandirigma na nagtitipon para sa labanan. Ang mga saserdoteng naglilingkod sa gabi sa santuwaryo ay sinindak ng mga mahiwagang tunog; nayanig ang lupa, at narinig ang napakaraming tinig na sumisigaw: 'Lumisan tayo mula rito.' Ang dakilang silangang tarangkahan, na napakabigat anupa’t halos hindi maisara ng dalawampung lalaki, at na sinarang mahigpit ng mga napakalalaking baras na bakal na nakabaon nang malalim sa sahig na solidong bato, ay bumukas sa hatinggabi, nang walang nakikitang sanhi.-Milman, The History of the Jews, aklat 13.

> “For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.

> "Sa loob ng pitong taon ay nagpabalik-balik ang isang lalaki sa mga lansangan ng Jerusalem, ipinahahayag ang mga kapahamakang sasapit sa lungsod. Sa araw at sa gabi ay inuusal niya ang masidhing panaghoy: 'Isang tinig mula sa silangan! isang tinig mula sa kanluran! isang tinig mula sa apat na hangin! isang tinig laban sa Jerusalem at laban sa templo! isang tinig laban sa mga lalaking ikakasal at sa mga babaeng ikakasal! isang tinig laban sa buong bayan!'-Ibid. Ang kakaibang nilalang na ito ay ibinilanggo at pinalatigo, ngunit walang daing na lumabas sa kaniyang mga labi. Sa panlalait at pang-aabuso ay ito lamang ang kaniyang tugon: 'Sa aba, sa aba ng Jerusalem!' 'Sa aba, sa aba ng mga tumatahan doon!' Hindi tumigil ang kaniyang sigaw ng babala hanggang sa siya'y mapatay sa pagkubkob na kaniyang ipinropesiya." The Great Controversy, 29, 30.

The final destruction of literal Jerusalem in the year 70 was preceded by “signs and wonders” which identified “disaster and doom.” The warning “signs” were manifested for three and a half years before the first siege and for the three and a half years that led to the destruction. The “signs” (in the plural) that identified the coming destruction was not the “sign” of warning to flee, but a pronouncement of the imminent close of probation.

Bago naganap ang pangwakas na pagkawasak ng literal na Jerusalem noong taong 70, may “mga tanda at kababalaghan” na tumukoy sa “sakuna at kapahamakan.” Ang mga “tanda” ng babala ay nahayag sa loob ng tatlo’t kalahating taon bago ang unang pagkubkob at sa loob ng tatlo’t kalahating taon na humantong sa pagkawasak. Ang mga “tanda” (sa maramihan) na tumukoy sa darating na pagkawasak ay hindi ang “tanda” ng babala upang tumakas, kundi isang pahayag ng nalalapit na pagsasara ng panahon ng probasyon.

In the trampling down of spiritual Jerusalem from 538 to 1798, the “sign” of warning to flee, was when the abomination of desolation was when “that man of sin” was “revealed,” as “the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.”

Sa pagyurak sa espirituwal na Jerusalem mula 538 hanggang 1798, ang “tanda” na babala upang tumakas ay nang dumating ang kasuklam-suklam na paninira, yaong nang “nahayag” ang “taong makasalanan,” bilang “ang anak ng kapahamakan; na sumasalungat at itinataas ang sarili higit sa lahat ng tinatawag na Diyos, o anumang sinasamba; anupa’t, na parang Diyos, nauupo siya sa templo ng Diyos, na ipinakikitang siya ay Diyos.”

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand.) Matthew 24:15.

> Kaya nga, kapag nakita ninyo ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal, (ang bumabasa, ay unawain niya.) Mateo 24:15.

When the Christians of that history recognized that “sign” they fled into the wilderness for twelve hundred and sixty years.

Nang makilala ng mga Kristiyano sa kasaysayang iyon ang "tanda" na iyon, sila'y tumakas sa ilang sa loob ng isang libo't dalawang daan at animnapung taon.

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> Lubhang matinding pakikibaka ang kinailangan ng mga magpapakatapat upang manindigan laban sa mga panlilinlang at mga kasuklam-suklam na bagay na ikinubli sa anyo ng mga kasuotang pangsaserdote at ipinasok sa iglesia. Hindi tinanggap ang Bibliya bilang pamantayan ng pananampalataya. Ang aral ng kalayaan sa relihiyon ay tinawag na heresya, at ang mga tagapagtaguyod nito ay kinapootan at ipinasailalim sa pagbabawal.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45.

> “Pagkaraan ng mahabang at mabigat na pakikipaglaban, nagpasya ang iilang tapat na putulin ang lahat ng pakikipag-isa sa tumalikod na iglesia kung patuloy pa rin nitong tatanggihan na palayain ang sarili nito mula sa kabulaanan at idolatriya. Nakita nila na ang paghihiwalay ay isang ganap na pangangailangan kung ibig nilang sumunod sa salita ng Diyos. Hindi sila nangahas magparaya sa mga kamaliang nakamamatay sa kanilang sariling mga kaluluwa, ni magbigay ng halimbawa na maglalagay sa panganib sa pananampalataya ng kanilang mga anak at ng mga anak ng kanilang mga anak. Upang matiyak ang kapayapaan at pagkakaisa, handa silang gumawa ng alinmang pagpapahinuhod na umaayon sa katapatan sa Diyos; ngunit nadama nila na maging ang kapayapaan man ay napakamahal na kabayaran kung isasakripisyo ang simulain. Kung ang pagkakaisa ay makakamtan lamang sa pamamagitan ng pagkompromiso sa katotohanan at katuwiran, kung gayon hayaang magkaroon ng di-pagkakasundo, at maging digmaan.” Ang Dakilang Tunggalian, 45.

Approaching the conclusion of the twelve hundred and sixty years of papal persecution there were “signs” (in the plural), and as with the “signs” at the end of the twelve hundred and sixty days that pagan Rome trampled down literal Jerusalem; those “signs” were not signs to flee.

Sa paglapit sa katapusan ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pag-uusig ng kapapahan ay may mga "tanda" (sa maramihan), at gaya ng mga "tanda" sa katapusan ng isang libo dalawang daan at animnapung araw na niyurakan ng paganong Roma ang literal na Jerusalem; ang mga "tanda" na iyon ay hindi mga tanda upang tumakas.

> “The Saviour gives signs of His coming, and more than this, He fixes the time when the first of these signs shall appear: ‘Immediately after the tribulation of those days shall the sun be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars shall fall from heaven, and the powers of the heavens shall be shaken: and then shall appear the sign of the Son of man in heaven: and then shall all the tribes of the earth mourn, and they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And He shall send His angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together His elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> Ang Tagapagligtas ay nagbibigay ng mga tanda ng Kanyang pagparito, at higit pa rito, itinatakda Niya ang panahon kung kailan lilitaw ang una sa mga tandang ito: 'Kaagad pagkatapos ng kapighatian ng mga araw na iyon ay magdidilim ang araw, at ang buwan ay hindi magbibigay ng liwanag nito, at ang mga bituin ay babagsak mula sa langit, at ang mga kapangyarihan ng mga langit ay mayayanig; at kung magkagayo'y lilitaw ang tanda ng Anak ng Tao sa langit; at kung magkagayo'y magsisitaghoy ang lahat ng mga angkan ng lupa, at makikita nila ang Anak ng Tao na dumarating sa mga ulap ng langit na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian. At isusugo Niya ang Kanyang mga anghel na may malakas na tunog ng trumpeta, at titipunin nila ang Kanyang mga hinirang mula sa apat na hangin, mula sa isang dulo ng langit hanggang sa kabila.'

> “At the close of the great papal persecution, Christ declared, the sun should be darkened, and the moon should not give her light. Next, the stars should fall from heaven. And He says, ‘Learn a parable of the fig tree; When his branch is yet tender, and putteth forth leaves, ye know that summer is nigh: so likewise ye, when ye shall see all these things, know that He is near, even at the doors.’ Matthew 24:32, 33, margin.

> Sa pagtatapos ng dakilang pag-uusig na papal, ipinahayag ni Cristo na magdidilim ang araw, at ang buwan ay hindi magbibigay ng kaniyang liwanag. Kasunod nito, ang mga bituin ay babagsak mula sa langit. At sinabi Niya, “Pag-aralan ninyo ang talinghaga ng puno ng igos; kapag ang sanga nito ay malambot pa at umuusbong ang mga dahon, nalalaman ninyo na malapit na ang tag-araw: gayon din naman kayo, kapag nakita ninyo ang lahat ng mga bagay na ito, talastasin ninyo na Siya ay malapit na, nasa mga pintuan na.” Mateo 24:32, 33, sa gilid.

> “Christ has given signs of His coming. He declares that we may know when He is near, even at the doors. He says of those who see these signs, ‘This generation shall not pass, till all these things be fulfilled.’ These signs have appeared. Now we know of a surety that the Lord’s coming is at hand. ‘Heaven and earth shall pass away,’ He says, ‘but My words shall not pass away.’” The Desire of Ages, 631, 632.

> "Si Cristo ay nagbigay ng mga tanda ng Kaniyang pagdating. Ipinahahayag Niya na maaari nating malaman kung kailan Siya nalalapit na, maging nasa mga pintuan na. Sinasabi Niya tungkol sa mga nakakakita ng mga tandang ito, 'Hindi lilipas ang lahing ito, hanggang sa matupad ang lahat ng mga bagay na ito.' Ang mga tandang ito ay lumitaw na. Ngayon ay nalalaman natin nang may katiyakan na ang pagdating ng Panginoon ay malapit na. 'Ang langit at ang lupa ay lilipas,' ang wika Niya, 'ngunit ang Aking mga salita ay hindi lilipas.'" The Desire of Ages, 631, 632.

When “the three and half years of Jerusalem being trampled down” by papal Rome was ending there was a series of “signs,” which identified the coming of Christ and ushered in the Millerite history. Millerite history is to be repeated to the very letter in the last days. Those “signs,” which appeared at “the close of the great papal persecution,” had been typified by “signs” that appeared as the closing of the three and a half years of the trampling down of Jerusalem from the year 66 to 70 by pagan Rome. Therefore, based upon two witnesses there will be a “sign” of the ensign which is lifted up at the hour of the great earthquake which is the sign of warning to flee in the history of modern Rome, and there will also be “signs” in the plural which occur at the closing of modern Rome’s period of persecution in the last days.

Nang nalalapit na sa pagtatapos ang "tatlo at kalahating taon ng pagkakayurak sa Jerusalem" na ginawa ng Roma Papal, nagkaroon ng isang serye ng mga "tanda," na tumukoy sa pagdating ni Cristo at nagpasimula sa kasaysayang Millerita. Ang kasaysayang Millerita ay mauulit hanggang sa mismong titik sa mga huling araw. Ang mga "tanda" na iyon, na lumitaw sa "pagtatapos ng dakilang pag-uusig ng Papasiya," ay tinipuhan ng mga "tanda" na lumitaw sa pagsasara ng tatlo at kalahating taon ng pagyurak sa Jerusalem mula taong 66 hanggang 70 na ginawa ng Roma Pagano. Samakatuwid, batay sa dalawang saksi, magkakaroon ng isang "tanda" ng watawat na itinataas sa oras ng dakilang lindol, na siyang tandang babala upang tumakas sa kasaysayan ng makabagong Roma, at magkakaroon din ng mga "tanda"—sa maramihan—na magaganap sa pagtatapos ng panahon ng pag-uusig ng makabagong Roma sa mga huling araw.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Read the 21st chapter of Luke. In it Christ gives the warning, ‘Take heed to yourselves, lest at any time your hearts be overcharged with surfeiting, and drunkenness, and cares of this life, and so that day come upon you unawares. For as a snare shall it come on all them that dwell on the face of the whole earth. Watch ye therefore, and pray always, that ye may be accounted worthy to escape all these things, and to stand before the Son of man’ (Luke 21:34–36).

> Basahin ang ikadalawampu’t isang kabanata ng Lucas. Naroon ibinigay ni Cristo ang babala, “Mag-ingat kayo sa inyong sarili, baka sa anumang oras ay mabigatan ang inyong mga puso dahil sa katakawan, paglalasing, at mga alalahanin ng buhay na ito, at sa gayo’y dumating sa inyo ang araw na yaon nang hindi ninyo namamalayan. Sapagkat, gaya ng isang silo, darating iyon sa lahat ng tumatahan sa ibabaw ng buong lupa. Kaya’t magbantay kayo, at laging manalangin, upang kayo’y maituring na karapat-dapat na makaligtas sa lahat ng mga bagay na ito, at makatayo sa harap ng Anak ng tao” (Lucas 21:34-36).

> “The signs of the times are fulfilling in our world, yet the churches generally are represented as slumbering. Shall we not take warning from the experience of the foolish virgins, who when the call came, ‘Behold the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ found that they had no oil in their lamps? And while they went to buy oil, the bridegroom went in to the marriage supper with the wise virgins, and the door was shut. When the foolish virgins reached the banqueting hall, they received an unexpected denial. The master of the feast declared, ‘I know you not.’ They were left standing without in the empty street, in the blackness of the night.” Manuscript Releases, volume 15, 229.

> Ang mga tanda ng panahon ay nagaganap sa ating sanlibutan, gayunman ang mga iglesia sa pangkalahatan ay inihaharap na waring natutulog. Hindi ba natin tatanggapin ang babala mula sa karanasan ng mga mangmang na dalaga na, nang dumating ang panawagan, ‘Narito, dumarating ang kasintahang lalake; magsilabas kayo upang salubungin siya,’ ay nasumpungan nilang wala silang langis sa kanilang mga ilawan? At samantalang nagsiyaon sila upang bumili ng langis, pumasok ang kasintahang lalake sa piging ng kasalan kasama ang marurunong na mga dalaga, at isinara ang pinto. Nang dumating ang mga mangmang na dalaga sa bulwagan ng piging, sila’y tinanggihan nang hindi inaasahan. Ang panginoon ng handaan ay nagwika, ‘Hindi ko kayo nakikilala.’ Sila’y naiwan na nakatayo sa labas, sa walang taong lansangan, sa kadiliman ng gabi. Manuscript Releases, tomo 15, 229.

Back to Articles