Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Nine

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Limampu't Siyam

Unveiling the Final Prophetic Secret: The Climactic Unsealing by the Lion of the Tribe of Judah

Pagbubunyag ng Pangwakas na Lihim na Propetiko: Ang Sukdulang Pagbubukas ng mga Tatak sa pamamagitan ng Leon ng Lipi ni Juda

Author

Jeff Pippenger

Published

January 23, 2024

Formats

PDF
Word

Just before the close of probation the final prophetic secret is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, and it is the wise who understand the increase of knowledge that is produced by that unsealing. Two witnesses in Revelation cast a light on part of what is unsealed at that time.

Saglit bago ang pagsasara ng probasyon, ang Leon ng lipi ni Juda ang aalis ng selyo sa pangwakas na lihim na propetiko, at ang marurunong ang nakauunawa sa pagdami ng kaalaman na idinulot ng pag-aalis na iyon. Dalawang saksi sa Aklat ng Pahayag ang nagbibigay ng kaliwanagan hinggil sa bahagi ng mga bagay na naalisan ng selyo sa panahong iyon.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. … And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. Revelation 13:18, 17:9.

> Narito ang karunungan. Ang may pag-unawa ay bilangin ang bilang ng hayop: sapagkat ito’y bilang ng isang tao; at ang bilang niya ay anim na raan at animnapu’t anim. ... At narito ang pag-iisip na may karunungan. Ang pitong ulo ay pitong bundok, na kinauupuan ng babae. Apocalipsis 13:18, 17:9.

The “last power that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns,” is the United States. It is the sixth kingdom of Bible prophecy, and the structure of its kingdom is the same structure (image), as was the fifth kingdom of Bible prophecy. It becomes a kingdom of the Church ruling over the State, and then forces the entire earth to accept that very arrangement. The combination of Church and State is fully developed in the United States at the soon-coming Sunday law.

Ang "huling kapangyarihang makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, na sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad sa kordero," ay ang Estados Unidos. Ito ang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, at ang kaanyuan ng kaharian nito ay yaon ding kaanyuan (larawan) na taglay ng ikalimang kaharian sa propesiya ng Bibliya. Nagiging isang kaharian na ang Simbahan ang namumuno sa Estado, at pagkatapos ay pinipilit ang buong sanlibutan na tanggapin ang mismong kaayusang iyon. Ang pagsasanib ng Simbahan at Estado ay ganap na maitatatag sa Estados Unidos sa nalalapit na batas sa Linggo.

> “The ‘image to the beast’ represents that form of apostate Protestantism which will be developed when the Protestant churches shall seek the aid of the civil power for the enforcement of their dogmas. The ‘mark of the beast’ still remains to be defined.” The Great Controversy, 445.

> Ang "larawan ng halimaw" ay kumakatawan sa anyong yaon ng tumalikod na Protestantismo na mahuhubog kapag hihingin ng mga iglesyang Protestante ang tulong ng kapangyarihang sibil upang ipatupad ang kanilang mga dogma. Ang "tanda ng halimaw" ay nananatiling hindi pa natutukoy. The Great Controversy, 445.

The image of the beast and the mark of the beast are two different symbols, yet it is at the Sunday law that the image of the beast reaches its full development.

Ang larawan ng halimaw at ang tanda ng halimaw ay dalawang magkaibang sagisag; gayunman, sa batas ng Linggo umaabot sa ganap na kaganapan ang larawan ng halimaw.

> “The enforcement of Sundaykeeping on the part of Protestant churches is an enforcement of the worship of the papacy—of the beast. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false instead of the true Sabbath are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. But in the very act of enforcing a religious duty by secular power, the churches would themselves form an image to the beast; hence the enforcement of Sundaykeeping in the United States would be an enforcement of the worship of the beast and his image.” The Great Controversy, 448, 449.

> "Ang pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo na isinasagawa ng mga iglesyang Protestante ay isang pagpapatupad ng pagsamba sa kapapahan—sa halimaw. Yaong mga nakauunawa sa mga kahilingan ng ikaapat na utos at pumipiling ipangilin ang huwad sa halip na ang tunay na Sabat ay, sa gayon, nagbibigay ng pagpaparangal sa kapangyarihang iyon na siyang tanging nag-uutos nito. Ngunit sa mismong akto ng pagpapatupad ng isang relihiyosong tungkulin sa pamamagitan ng kapangyarihang sekular, ang mga iglesya mismo ay bubuo ng isang larawan ng halimaw; kaya’t ang pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo sa Estados Unidos ay magiging isang pagpapatupad ng pagsamba sa halimaw at sa kanyang larawan." The Great Controversy, 448, 449.

At the Sunday law, the Constitution of the United States is fully overthrown and the nation has separated fully from righteousness. Then, under the full control of Satan the United States forces the world to accept the same Church and State system that has just been established in the United States. The world government is the United Nations and the Roman church is the Church that rules over the relationship.

Sa panahon ng batas sa Linggo, ganap na ibinasura ang Saligang Batas ng Estados Unidos at lubusang humiwalay ang bansa sa katuwiran. Pagkatapos, sa ilalim ng ganap na pamamahala ni Satanas, pinipilit ng Estados Unidos ang sanlibutan na tanggapin ang gayunding kaayusan ng Simbahan at Estado na kakatatag pa lamang sa Estados Unidos. Ang pamahalaang pandaigdig ay ang United Nations at ang Simbahang Romano ang Simbahang namumuno sa ugnayang iyon.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> "Ang sanlibutan ay lipos ng unos at digmaan at hidwaan. Gayunman, sa ilalim ng iisang pinuno—ang kapangyarihan ng Kapapahan—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kaniyang mga saksi." Testimonies, tomo 7, 182.

The system of Church and State that is represented as the image of the beast in prophecy is also a threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. The ten kings of Revelation seventeen, that are the seventh head, represent the dragon power.

Ang sistema ng Simbahan at Estado na kinakatawan bilang larawan ng hayop sa propesiya ay isa ring tatluhang unyon ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Ang sampung hari sa Pahayag kabanata labimpito, na siyang ikapitong ulo, ay kumakatawan sa kapangyarihan ng dragon.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay ipinataw nila sa kanilang sarili ang tatak ng antikristo, at sila’y inilarawan bilang dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal—yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng pananampalataya ni Jesus. Mga Patotoo sa mga Ministro, 38.

The “ten kings” represent the United Nations, whose religion is spiritualism, and the religion of the false prophet is apostate Protestantism, and the beast’s religion is Catholicism, which is simply spiritualism covered with a profession of Christianity.

Ang "sampung hari" ay kumakatawan sa Mga Nagkakaisang Bansa, na ang relihiyon nito ay espiritismo, at ang relihiyon ng huwad na propeta ay apostatang Protestantismo, at ang relihiyon ng halimaw ay Katolisismo, na wala nang iba kundi espiritismong binalutan ng pagpapahayag ng Kristiyanismo.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng Papasiya, na isang paglabag sa kautusan ng Diyos, lubusang ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang abutin ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag iniabot niya ito sa ibayo ng kalaliman upang makipagkamay sa Espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat prinsipyo ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatadhana para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at panlilinlang ng Papasiya, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kahima-himalang paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas. Testimonies, tomo 5, 451.

At the Sunday law the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet is accomplished. The United States then forces the world to accept the one-world government of the United Nations, for the world is thrown into a great crisis at the Sunday law, as Islam brings judgment upon the United States for the enforcement of worshipping the sun. Satan then appears to personate Christ and as the United States forces the world to accept the one world combination of church and state, it also forces the world to accept Sunday as the day of rest. The same testing process that has happened in the United States is then brought upon the entire world.

Sa batas ng Linggo, natutupad ang tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Pagkatapos, pinipilit ng Estados Unidos ang sanlibutan na tanggapin ang nag-iisang pandaigdigang pamahalaan ng Mga Nagkakaisang Bansa, sapagkat ang sanlibutan ay ibinubulid sa isang dakilang krisis sa panahon ng batas ng Linggo, samantalang ipinapataw ng Islam ang hatol laban sa Estados Unidos dahil sa pagpapairal ng sapilitang pagsamba sa araw. Pagdaka ay nagpapakita si Satanas upang mag-anyong si Cristo, at habang pinipilit ng Estados Unidos ang sanlibutan na tanggapin ang iisang pandaigdigang pagsasanib ng simbahan at estado, pinipilit din nito ang sanlibutan na tanggapin ang Linggo bilang araw ng kapahingahan. Ang gayunding proseso ng pagsubok na naganap sa Estados Unidos ay saka ipapataw sa buong sanlibutan.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "Ang mga bansang banyaga ay susunod sa huwaran ng Estados Unidos. Bagaman siya ang nangunguna, gayunma'y darating ang gayunding krisis sa ating mga tao sa lahat ng dako ng sanlibutan." Testimonies, tomo 6, 395.

The principle that national apostasy is followed by national ruin comes upon each country as they accept the day of the sun as the day of worship. The escalating crisis is the “one hour” that the ten kings rule with the pope, the “man of sin”. They agreed to give their seventh kingdom unto the papal authority, because they are led to believe that the moral authority of the papacy is necessary to unify the world against the escalating war against Islam. In 1798, the United Nations had not yet arrived into history.

Ang prinsipyong ang pambansang apostasya ay sinusundan ng pambansang pagkawasak ay sumasapit sa bawat bansa kapag tinatanggap nito ang araw ng Araw bilang araw ng pagsamba. Ang sumisidhing krisis ang “isang oras” kung kailan ang sampung hari ay naghahari kasama ang Papa, ang “tao ng kasalanan.” Napagkaisahan nilang ibigay ang kanilang ikapitong kaharian sa awtoridad ng Papa, sapagkat inakay silang maniwala na ang moral na awtoridad ng pagka-Papa ay kinakailangan upang pag-isahin ang sanlibutan laban sa sumisidhing pakikidigma sa Islam. Noong 1798, ang Nagkakaisang mga Bansa ay hindi pa lumilitaw sa kasaysayan.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. Revelation 17:12–14.

> At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa nakatatanggap ng kaharian; subalit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa loob ng isang oras na kasama ang hayop. Ang mga ito ay iisang kaisipan, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at kalakasan sa hayop. Makikipagdigma ang mga ito laban sa Kordero, at magtatagumpay ang Kordero laban sa kanila: sapagkat siya ang Panginoon ng mga panginoon, at Hari ng mga hari; at ang mga kasama niya ay mga tinawag, mga hinirang, at mga tapat. Apocalipsis 17:12-14.

As has always been the case with the pope, kings will supply the power for the papacy to carry out the persecution against God’s people, and it is the ten kings that make war with the Lamb, but they are doing so at the bidding of the “man of sin.” The “man of sin” is also the “man” that the seven churches take hold of in Isaiah chapter four.

Gaya ng lagi nang nangyari pagdating sa Papa, ang mga hari ang magkakaloob ng kapangyarihan sa Papado upang isagawa ang pag-uusig laban sa bayan ng Diyos, at ang sampung hari ang nakikipagdigma laban sa Kordero, ngunit ginagawa nila ito sa atas ng “tao ng kasalanan.” Ang “tao ng kasalanan” ay siya rin ang “lalaki” na kinakapitan ng pitong iglesia sa Isaias ikaapat na kabanata.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. Isaiah 4:1, 2.

> At sa araw na iyon, pitong babae ang kakapit sa isang lalaki, na nagsasabi, Kakanin namin ang aming sariling tinapay at isusuot ang aming sariling kasuotan; matawag lamang kami sa iyong pangalan, upang maalis ang aming kadustaan. Sa araw na iyon, ang Sanga ng Panginoon ay magiging maganda at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga nakaligtas ng Israel. Isaias 4:1, 2.

The “seven women” represent that the papacy (the man of sin), has control over all the churches of the earth, just as he has control over all the nations. The “reproach” that the churches wish to avoid, is the “reproach” of rejecting the demand to worship on Sunday. Faithful Sabbath-keepers will be persecuted for their faithfulness, and Islam will also refuse to observe the day of the sun. The agreement that is arranged by the United States between the papacy and the United Nations is that the moral authority of the man of sin is what is needed to lead the world into accepting the warfare against Islam in order to establish peace upon the earth.

Ang “pitong babae” ay kumakatawan sa katotohanang ang papasiya (ang tao ng kasalanan) ay may kapangyarihan sa lahat ng mga iglesia sa buong daigdig, kung paanong siya rin ay may kapangyarihan sa lahat ng mga bansa. Ang “pag-upasala” na nais iwasan ng mga iglesia ay ang “pag-upasala” ng pagtanggi sa kahingian na sumamba tuwing Linggo. Pag-uusigin ang mga tapat na tagapagingat ng Sabat dahil sa kanilang katapatan, at tatanggihan din ng Islam na ipangilin ang araw ng araw. Ang kasunduang iniayos ng Estados Unidos sa pagitan ng papasiya at ng Nagkakaisang Bansa ay na ang moral na awtoridad ng tao ng kasalanan ang kinakailangan upang akayin ang sanlibutan sa pagtanggap sa pakikidigma laban sa Islam upang maitatag ang kapayapaan sa ibabaw ng lupa.

> But of the times and the seasons, brethren, ye have no need that I write unto you. For yourselves know perfectly that the day of the Lord so cometh as a thief in the night. For when they shall say, Peace and safety; then sudden destruction cometh upon them, as travail upon a woman with child; and they shall not escape. But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:1–5.

> Ngunit tungkol sa mga panahon at mga kapanahunan, mga kapatid, hindi na ninyo kailangang sulatan ko pa kayo. Sapagkat kayo mismo ay lubos na nakaaalam na ang araw ng Panginoon ay darating na gaya ng magnanakaw sa gabi. Sapagka't kapag sinabi nila, Kapayapaan at katiwasayan; kung magkagayo'y biglang pagkapuksa ang darating sa kanila, gaya ng mga kirot ng panganganak sa isang babaeng nagdadalang-tao; at sila'y hindi makakatakas. Datapuwa't kayo, mga kapatid, ay hindi nasa kadiliman, upang huwag kayong abutan ng araw na iyon na gaya ng magnanakaw. Kayo ay pawang mga anak ng liwanag, at mga anak ng araw; tayo ay hindi sa gabi, ni sa kadiliman. 1 Tesalonica 5:1-5.

The “peace and safety” message of Bible prophecy, which is always represented as a false message, is only logical in a period of time when there is no peace and safety. There is no reason to present a “peace and safety” message, when peace and safety exists. Islam removes all peace and safety. The “sudden destruction” associated with the false message is a destruction that escalates, for it is as “a woman” in “travail.” The first birth pang of the third Woe was September 11, 2001.

Ang mensaheng "kapayapaan at katiwasayan" ng propesiyang biblikal, na palaging inilalarawan bilang isang huwad na mensahe, ay makatuwiran lamang sa isang kapanahunan kung kailan walang kapayapaan at katiwasayan. Walang dahilan upang ipahayag ang mensaheng "kapayapaan at katiwasayan" kapag umiiral ang kapayapaan at katiwasayan. Inaalis ng Islam ang lahat ng kapayapaan at katiwasayan. Ang "biglang pagkapuksa" na kaugnay ng huwad na mensahe ay isang pagkawasak na tumitindi, sapagkat ito’y gaya ng isang babaeng nagdaramdam sa mga sakit ng panganganak. Ang unang kirot ng panganganak ng ikatlong Woe ay noong Setyembre 11, 2001.

In the prophetic lines of Elijah and John the Baptist the deception of the papal power is illustrated. When Ahab travelled back to Samaria to inform Jezebel that Elijah’s God was the true God, for he had brought down fire out of heaven, Ahab then realized that Jezebel had deceived him concerning her hatred for Elijah. The same hatred and deception was illustrated when Herod promised half of his kingdom at his birthday party to Salome. Salome was Herodias’s daughter, thus Herod was the dragon, Herodias was the papacy and Salome was the false prophet.

Sa mga linyang propetiko nina Elias at Juan Bautista, isinasalarawan ang panlilinlang ng kapangyarihang papal. Nang bumalik si Ahab sa Samaria upang ipabatid kay Jezebel na ang Diyos ni Elias ang tunay na Diyos, sapagkat nagpababa ng apoy mula sa langit, napagtanto ni Ahab na nilinlang siya ni Jezebel hinggil sa kaniyang pagkapoot kay Elias. Ang gayunding poot at panlilinlang ay isinalarawan din nang ipinangako ni Herodes kay Salome sa kaniyang piging ng kaarawan ang kalahati ng kaniyang kaharian. Si Salome ay anak ni Herodias; kaya’t si Herodes ang dragon, si Herodias ang kapapahan, at si Salome ang bulaang propeta.

In the story the deceiving power of Salome’s dance was used to lead Herod (the ten kings) to give half their kingdom over to a church (a woman). The woman (Salome) was under the direction of her mother (Catholicism), and Herod found out too late that the attitude of Herodias towards John was the same as Jezebel’s was towards Elijah. In both cases, the sabbath-keepers must die.

Sa salaysay, ang mapanlinlang na kapangyarihan ng sayaw ni Salome ay ginamit upang akayin si Herodes (ang sampung hari) na ibigay ang kalahati ng kanilang kaharian sa isang iglesya (isang babae). Ang babae (si Salome) ay nasa ilalim ng pamamatnubay ng kaniyang ina (Katolisismo), at huli na nang nalaman ni Herodes na ang saloobin ni Herodias kay Juan ay gaya ng kay Jezebel kay Elias. Sa kapwa pagkakataon, ang mga tagapangingilin ng Sabat ay dapat mamatay.

Islam progressively but rapidly removes the peace and safety from planet earth, and in so doing brings mankind together against Islam. Islam’s rapidly escalating warfare represents the argument that is employed to establish the worldwide image of the beast in the last days. The deception that is brought upon the world (the ten kings), is brought by the United States (Salome), and it leads the world to believe they must unite against Islam, but they find out too late, that the arrangement was just a ruse to be used to persecute sabbath-keepers. The deception is part of the reason the ten kings hate the whore, even though when under duress they agreed to give their seventh kingdom unto her.

Ang Islam ay patuloy ngunit mabilis na inaalis ang kapayapaan at katiwasayan mula sa daigdig, at sa gayong paraan ay pinagbubuklod ang sangkatauhan laban sa Islam. Ang mabilis na tumitinding pakikidigma ng Islam ay siyang katuwirang ginagamit upang itatag ang pandaigdigang larawan ng hayop sa mga huling araw. Ang panlilinlang na idinulot sa sanlibutan (ang sampung hari) ay dinala ng Estados Unidos (Salome), at nagdulot ito sa sanlibutan ng paniniwalang kailangan nilang magkaisa laban sa Islam, ngunit huli na nilang natuklasan na ang kasunduang iyon ay isang pakana lamang na gagamitin upang usigin ang mga tagapangingilin ng Sabat. Ang panlilinlang ay bahagi ng dahilan kung bakit kinapopootan ng sampung hari ang patutot, bagaman sa ilalim ng pamimilit ay sumang-ayon silang ibigay sa kanya ang kanilang ikapitong kaharian.

> And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:16, 17.

> At ang sampung sungay na iyong nakita sa hayop, ang mga ito ay mapopoot sa patutot, at gagawin siyang tiwangwang at hubad, at kakanin ang kaniyang laman, at susunugin siya sa apoy. Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kaniyang kalooban, at magkaisa, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. Apocalipsis 17:16, 17.

The globalists of the United Nations are not simply the “kings” of the earth, but they are also represented as “merchants”, thus the globalists consist of political and economic powers. The reason the angel that brought the vision of Revelation seventeen and eighteen to John, was to show John the judgment of the great whore of Tyre. Both categories of the globalists mourn the death of the papacy.

Ang mga globalista ng United Nations ay hindi lamang ang mga “hari” ng daigdig, kundi kinakatawan din sila bilang mga “mangangalakal”; kaya, ang mga globalista ay binubuo ng mga kapangyarihang pampulitika at pang-ekonomiya. Ang dahilan kung bakit dinala ng anghel kay Juan ang pangitain ng Apocalipsis 17 at 18 ay upang ipakita kay Juan ang kahatulan sa dakilang patutot ng Tiro. Ang dalawang kategorya ng mga globalista ay tumatangis sa kamatayan ng papado.

> Therefore shall her plagues come in one day, death, and mourning, and famine; and she shall be utterly burned with fire: for strong is the Lord God who judgeth her. And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. And the merchants of the earth shall weep and mourn over her; for no man buyeth their merchandise any more. Revelation 18:8–11.

> Kaya’t sa isang araw ay darating ang kaniyang mga salot—kamatayan, at pagdadalamhati, at kagutuman; at lubos siyang susunugin sa apoy, sapagkat malakas ang Panginoong Diyos na humahatol sa kaniya. At ang mga hari sa lupa, na nakiapid sa kaniya at namuhay sa karangyaan na kasama niya, ay magsisitaghoy at magsisidalamhati dahil sa kaniya, pagka nakita nila ang usok ng pagkasunog niya, na nakatayo sa malayo dahil sa takot sa kaniyang pagpapahirap, na nagsasabi, Sa aba, sa aba, ang dakilang lungsod, Babilonia, ang makapangyarihang lungsod! sapagkat sa isang oras ay dumating ang iyong hatol. At ang mga mangangalakal sa lupa ay magsisitangis at magsisidalamhati dahil sa kaniya, sapagkat wala nang bumibili ng kanilang mga kalakal. Apocalipsis 18:8-11.

The merchants and the kings both stand afar off and cry “alas, alas.” The word “alas” in the Greek is translated as “woe” in chapter eight of Revelation.

Kapwa ang mga mangangalakal at ang mga hari ay nakatayo sa malayo at sumisigaw, "alas, alas." Ang salitang "alas" sa wikang Griyego ay isinalin bilang "woe" sa ikawalong kabanata ng Pahayag.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> At namasdan ko, at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na nagsasabi sa malakas na tinig: Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak na hihipan pa ng tatlong anghel! Apocalipsis 8:13.

The three Woes represent the fifth, sixth and seventh Trumpets, and they are symbols of Islam. The kings, merchants and shipmasters all cry out “alas, alas” three times in chapter eighteen.

Ang tatlong “Sa Aba” ay kumakatawan sa ikalima, ikaanim, at ikapitong Pakakak, at ang mga ito ay mga sagisag ng Islam. Ang mga hari, mga mangangalakal, at mga kapitan ng mga sasakyang-dagat ay pawang sumisigaw ng “sa aba, sa aba” nang makaitlo sa kabanata labing-walo.

> And the kings of the earth, who have committed fornication and lived deliciously with her, shall bewail her, and lament for her, when they shall see the smoke of her burning, Standing afar off for the fear of her torment, saying, Alas, alas that great city Babylon, that mighty city! for in one hour is thy judgment come. … The merchants of these things, which were made rich by her, shall stand afar off for the fear of her torment, weeping and wailing, And saying, Alas, alas, that great city, that was clothed in fine linen, and purple, and scarlet, and decked with gold, and precious stones, and pearls! For in one hour so great riches is come to nought. And every shipmaster, and all the company in ships, and sailors, and as many as trade by sea, stood afar off, And cried when they saw the smoke of her burning, saying, What city is like unto this great city! And they cast dust on their heads, and cried, weeping and wailing, saying, Alas, alas, that great city, wherein were made rich all that had ships in the sea by reason of her costliness! for in one hour is she made desolate. Revelation 18:9-10, 15–19.

> At ang mga hari sa lupa, na nakiapid at nagpakalayaw kasama niya, ay magluluksa at tatangis dahil sa kanya, kapag nakita nila ang usok ng kaniyang pagkasunog, Na nakatayo sa malayo dahil sa takot sa kaniyang paghihirap, na sinasabi, Sa aba, sa aba, ang dakilang lunsod, Babilonia, ang makapangyarihang lunsod! sapagkat sa isang oras dumating ang iyong hatol. ... Ang mga mangangalakal ng mga bagay na ito, na pinayaman dahil sa kanya, ay tatayo sa malayo dahil sa takot sa kaniyang paghihirap, na umiiyak at nananaghoy, At nagsasabi, Sa aba, sa aba, ang dakilang lunsod, na nadamtan ng pinong lino, at ng purpura at iskarlata, at ginayakan ng ginto, at ng mga mahalagang bato, at ng mga perlas! Sapagkat sa isang oras ang gayong dakilang kayamanan ay napawi. At bawat kapitan ng sasakyang-dagat, at ang lahat ng kasamahan sa mga sasakyang-dagat, at mga mandaragat, at ang lahat ng nakikipagkalakalan sa dagat, ay tumayo sa malayo, At sumigaw, nang makita nila ang usok ng kaniyang pagkasunog, na nagsasabi, Anong lunsod ang maihahalintulad sa dakilang lunsod na ito! At nagsabog sila ng alabok sa kanilang mga ulo, at sumigaw, umiiyak at nananaghoy, na nagsasabi, Sa aba, sa aba, ang dakilang lunsod, na doon ay naging mayaman ang lahat ng may mga sasakyang-dagat sa dagat dahil sa kaniyang karangyaan! sapagkat sa isang oras siya'y ginawang tiwangwang. Pahayag 18:9-10, 15-19.

The “hour” that the judgment of the papacy is accomplished, is the “hour” of Revelation eleven, that is the “hour of the great earthquake,” and it represents the Sunday law time period that begins at the Sunday law in the United States and continues until Michael stands up and human probation closes. The globalists that hated the whore, but still agreed to give their kingdom unto her for one hour, not only repeat “woe, woe” (alas, alas), three times, but they ask the question, “What city is like unto this great city?” They also asked that question in the book of Ezekiel.

Ang “oras” kung kailan naisakatuparan ang paghatol sa Kapapahan ay ang “oras” ng Apocalipsis labing-isa, yaong “oras ng dakilang lindol,” at ito’y kumakatawan sa panahon ng batas sa Linggo na nagsisimula sa batas sa Linggo sa Estados Unidos at nagpapatuloy hanggang sa tumindig si Miguel at masara ang probasyon ng tao. Ang mga globalista na namuhi sa patutot, ngunit sumang-ayon pa ring ibigay sa kanya ang kanilang kaharian sa loob ng isang oras, ay hindi lamang inuulit ang “sa aba, sa aba” (kay-saklap, kay-saklap) nang makaitlo, kundi tinatanong din nila, “Aling lunsod ang gaya ng dakilang lunsod na ito?” Itinanong din nila ang tanong na iyon sa aklat ni Ezekiel.

> And shall cause their voice to be heard against thee, and shall cry bitterly, and shall cast up dust upon their heads, they shall wallow themselves in the ashes: And they shall make themselves utterly bald for thee, and gird them with sackcloth, and they shall weep for thee with bitterness of heart and bitter wailing. And in their wailing they shall take up a lamentation for thee, and lament over thee, saying, What city is like Tyrus, like the destroyed in the midst of the sea? When thy wares went forth out of the seas, thou filledst many people; thou didst enrich the kings of the earth with the multitude of thy riches and of thy merchandise. In the time when thou shalt be broken by the seas in the depths of the waters thy merchandise and all thy company in the midst of thee shall fall. All the inhabitants of the isles shall be astonished at thee, and their kings shall be sore afraid, they shall be troubled in their countenance. The merchants among the people shall hiss at thee; thou shalt be a terror, and never shalt be any more. Ezekiel 27:30–36.

> At iparirinig nila ang kanilang tinig laban sa iyo, at mananaghoy nang mapait, at magbubudbod ng alabok sa kanilang mga ulo; magpapagulong-gulong sila sa abo. At lubusan silang magpapakalbo alang-alang sa iyo, at magbibigkis sila ng kayong-sako, at iiyakan ka nila sa kapaitan ng puso at sa mapait na pagtangis. At sa kanilang panaghoy ay magsasambit sila ng panaghoy para sa iyo, at tataghuyan ka, na sinasabi, Aling lungsod ang gaya ng Tiro, na gaya ng lubos na nawasak sa kalagitnaan ng dagat? Noong lumabas ang iyong mga kalakal mula sa mga dagat, pinuno mo ang maraming bayan; pinayaman mo ang mga hari ng lupa sa karamihan ng iyong kayamanan at ng iyong kalakal. Sa panahon na ikaw ay madudurog ng mga dagat sa kalaliman ng mga tubig, mabubuwal ang iyong mga kalakal at ang lahat ng iyong kapisanan na nasa gitna mo. Ang lahat ng nananahan sa mga pulo ay mamamangha sa iyo, at ang kanilang mga hari ay lubhang matatakot; manglulumo ang kanilang mga mukha. Ang mga mangangalakal sa gitna ng mga bayan ay sisitsitan ka; magiging katakutan ka, at hindi ka na iiral pa magpakailanman. Ezekiel 27:30-36.

Ezekiel identifies the city as “Tyrus,” who is “destroyed in the midst of the sea?” Isaiah, speaking of the whore of Tyre (Tyrus), who is also the great whore of Revelation, who is the Catholic church, and also identifies her as the crowning city.

Tinukoy ni Ezekiel ang lungsod bilang “Tyrus,” na “winasak sa kalagitnaan ng dagat”? Si Isaias, na nagsasalita tungkol sa patutot ng Tiro (Tyrus), na siya rin ang dakilang patutot sa Pahayag, na siyang Simbahang Katolika, ay tinutukoy rin siya bilang ang lungsod ng pagpuputong.

> Is this your joyous city, whose antiquity is of ancient days? her own feet shall carry her afar off to sojourn. Who hath taken this counsel against Tyre, the crowning city, whose merchants are princes, whose traffickers are the honourable of the earth? The Lord of hosts hath purposed it, to stain the pride of all glory, and to bring into contempt all the honourable of the earth. Isaiah 23:7–9.

> Ito ba ang iyong maligayang lungsod, na ang pagkasinauna ay mula pa noong mga araw na sinauna? Dadalhin siya ng sarili niyang mga paa sa malayo upang makipanirahan. Sino ang nagbalak ng ganitong payo laban sa Tiro, ang lungsod na nagpuputong ng korona, na ang mga mangangalakal ay mga prinsipe, na ang mga nakikipagkalakalan ay ang mga mararangal sa lupa? Ang Panginoon ng mga hukbo ang nagpanukala nito, upang dungisan ang kapalaluan ng lahat ng kaluwalhatian, at upang dalhin sa paghamak ang lahat ng mga mararangal sa lupa. Isaias 23:7-9.

The papacy is the “crowning city,” for it is she that claims to sit as a queen over the threefold union.

Ang Kapapahan ay ang "lungsod ng koronasyon," sapagkat siya ang nag-aangking nakaluklok bilang reyna sa ibabaw ng tatluhang unyon.

> How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:7.

> Kung gaano niya pinarangalan ang sarili at nabuhay sa kalayawan, gayon din ang pahirap at dalamhati na ipataw ninyo sa kaniya; sapagkat sinasabi niya sa kaniyang puso, Ako’y nakaluklok na reyna, at hindi ako balo, at hindi ako makakakita ng dalamhati. Apocalipsis 18:7.

Ezekiel said the whore’s judgment is accomplished in the “midst of the sea,” in his lamentation for Tyrus.

Sinabi ni Ezekiel na ang kahatulan sa patutot ay naisakatuparan sa "gitna ng dagat," sa kaniyang panaghoy ukol sa Tyrus.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Now, thou son of man, take up a lamentation for Tyrus. … The ships of Tarshish did sing of thee in thy market: and thou wast replenished, and made very glorious in the midst of the seas. Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

> Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Ngayon, anak ng tao, magpahayag ka ng panaghoy ukol sa Tiro. ... Ang mga sasakyang-dagat ng Tarsis ay umawit tungkol sa iyo sa iyong pamilihan; at ikaw ay napuno at lubhang naging maluwalhati sa gitna ng mga dagat. Dinala ka ng iyong mga magsasagwan sa malalaking tubig; sinira ka ng hanging silanganan sa gitna ng mga dagat. Ezekiel 27:1, 2, 25, 26.

It is the “east wind” that brings judgment upon the whore of Tyre, the crowning city, and the “east wind” is a symbol of Islam. The warfare brought against Islam by the ten kings is what destroys the papacy of the last days. The realization of the ten kings that they have been deceived also produces fear in their hearts.

Ang "silangang hangin" ang nagpapataw ng kahatulan laban sa patutot ng Tiro, ang lungsod na nagbibigay ng putong, at ang "silangang hangin" ay sagisag ng Islam. Ang pakikidigmang inilunsad laban sa Islam ng sampung hari ang siyang sumisira sa Kapapahan ng mga huling araw. Ang pagkabatid ng sampung hari na sila ay nalinlang ay nagbubunga rin ng takot sa kanilang mga puso.

> Beautiful for situation, the joy of the whole earth, is mount Zion, on the sides of the north, the city of the great King. God is known in her palaces for a refuge. For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. As we have heard, so have we seen in the city of the Lord of hosts, in the city of our God: God will establish it forever. Selah. Psalms 48:2–8.

> Marikit sa kinalalagyan, ang kagalakan ng buong lupa, ay ang bundok ng Zion, sa mga dakong hilagaan, ang lunsod ng dakilang Hari. Ang Diyos ay kilala sa mga palasyo nito bilang kanlungan. Sapagkat, narito, ang mga hari ay nagkatipon; magkakasama silang nagdaan. Nakita nila iyon, kaya sila’y nanggilalas; sila’y nabagabag, at nagmadaling umalis. Doon ay sumaklot sa kanila ang takot, at ang kirot, gaya ng sa babaing nanganganak. Binabasag mo ang mga daong ng Tarshish sa pamamagitan ng silangang hangin. Gaya ng aming narinig, gayon din ang aming nakita sa lunsod ng Panginoon ng mga hukbo, sa lunsod ng aming Diyos: itatatag ito ng Diyos magpakailanman. Selah. Mga Awit 48:2-8.

The globalists looked upon the kingdom of God, as represented by the city of Jerusalem, but chose “that great city” Babylon as their head. When God judges that great city, they cry and lament as they recognize that they are lost, for the great city they chose is broken in the midst of the sea, by the warfare brought upon them by Islam (the east wind). And the warfare is a progressively escalating warfare, for it is as a woman in travail.

Pinagmasdan ng mga globalista ang kaharian ng Diyos, na kinakatawan ng lungsod ng Jerusalem, ngunit pinili nila ang “yaong dakilang lungsod” na Babilonia bilang kanilang pinuno. Kapag hinatulan ng Diyos ang dakilang lungsod na iyon, sila’y tumatangis at nananaghoy sapagkat kinikilala nilang sila’y napahamak, sapagka’t ang dakilang lungsod na kanilang pinili ay nabasag sa gitna ng dagat, sa pamamagitan ng pakikidigmang dinala sa kanila ng Islam (ang hanging silangan). At ang pakikidigma ay patuloy na umiigting, sapagkat ito’y gaya ng isang babaeng nagdaramdam sa panganganak.

The kingdom of God that they have persecuted for the papacy is represented in Daniel chapter two, where we are informed that in “the days of these [globalist] kings,” God will set up His eternal kingdom.

Ang kaharian ng Diyos na kanilang inusig alang-alang sa Papado ay inilarawan sa ikalawang kabanata ng Daniel, kung saan ipinababatid sa atin na sa “mga araw ng mga haring ito [globalista],” itatatag ng Diyos ang Kaniyang walang hanggang kaharian.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> At sa mga araw ng mga haring ito, ang Diyos ng langit ay magtatatag ng isang kahariang hindi kailanman mawawasak; at ang kahariang iyon ay hindi iiwan sa ibang bayan, kundi dudurugin at lilipulin nito ang lahat ng mga kahariang ito, at mananatili ito magpakailanman. Daniel 2:44.

The Millerites believed that they were living in the “days of these kings,” but the ten kings of Revelation seventeen had not yet come into history, indeed, they are just coming into view now. The Millerites were correct, but their vision was limited. The kingdom of God that is set up in the days of the kings of Revelation seventeen and eighteen, is the time period of the latter rain.

Naniniwala ang mga Millerite na sila ay nabubuhay sa “mga araw ng mga haring ito,” ngunit ang sampung hari ng Apocalipsis labing-pito ay hindi pa dumarating sa kasaysayan; sa katunayan, ngayo’y saka pa lamang sila lumilitaw. Tama ang mga Millerite, ngunit limitado ang kanilang pananaw. Ang kaharian ng Diyos na itinatatag sa mga araw ng mga hari ng Apocalipsis labing-pito at labing-walo ay ang kapanahunan ng huling ulan.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> Nakita ko na ang lahat ay masidhing nakatuon ang paningin at iniuunat ang kanilang mga pag-iisip sa nalalapit na krisis sa kanilang harapan. Ang mga kasalanan ng Israel ay dapat maunang iharap sa paghuhukom. Bawat kasalanan ay dapat ikumpisal sa santuwaryo; saka uusad ang gawain. Dapat itong gawin ngayon. Ang nalabi sa panahon ng kapighatian ay dadaing, "Diyos ko, Diyos ko, bakit Mo ako pinabayaan?"

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa oras na pakawalan ng apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi ang mga gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya. Tutulungan tayo ni Cristo. Lahat ay maaaring maging mga magtatagumpay sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang buong langit ay interesado sa gawain. Interesado ang mga anghel.” Spalding at Magan, 3.

In the time of the latter rain, when the angels release the four winds, which in the “days of these kings,” Christ sets up His kingdom. The latter rain is progressive, and began to sprinkle on September 11, 2001, when the third Woe arrived into history, but the angering of the nations was immediately restrained. It continues to escalate in intensity, until the Sunday law in the United States, when it brings about national ruin. That escalating judgment then continues as every other nation follows the example of the United States, and therefore suffers the same judgments. It escalates until the close of probation. It progresses as a woman in travail.

Sa panahon ng huling ulan—kapag papakawalan ng mga anghel ang apat na hangin—sa “mga araw ng mga haring ito” itinatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Ang huling ulan ay progresibo, at nagsimulang pumatak noong Setyembre 11, 2001, nang dumating sa kasaysayan ang ikatlong Kaaba-aba, ngunit ang pagngangalit ng mga bansa ay kaagad na napigil. Patuloy itong sumasidhi, hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, na sa pagdating nito ay nagdudulot ng pagkawasak ng bansa. Ang tumitinding hatol na iyon ay nagpapatuloy pagkatapos, habang ang lahat ng ibang bansa ay sumusunod sa halimbawa ng Estados Unidos, at samakatwid ay tinitiis ang gayunding mga hatol. Lalo pa itong tumitindi hanggang sa pagwawakas ng probasyon. Ito’y sumusulong gaya ng babaeng naghihirap sa panganganak.

We will continue the consideration of the eighth being of the seven in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagsasaalang-alang sa ikawalong nilalang ng pito sa susunod na artikulo.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> Hangga’t ang mga umaangkin ng katotohanan ay naglilingkod kay Satanas, ang kanyang impiyernong anino ay magtatakip sa kanilang paningin sa Diyos at sa langit. Sila’y magiging gaya ng mga nawalan ng kanilang unang pag-ibig. Hindi nila makikita ang mga katotohanang walang hanggan. Ang inihanda ng Diyos para sa atin ay inilarawan sa Zacarias, mga kabanata 3 at 4, at 4:12-14: “At sumagot muli ako at sinabi sa kaniya, Ano itong dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay ibinubuhos ang gintong langis mula sa kanilang sarili? At sumagot siya sa akin at nagsabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At sinabi ko, Hindi, panginoon ko. Nang magkagayo’y sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran, na nakatayo sa Panginoon ng buong lupa.”

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Ang Panginoon ay sagana sa mga panustos. Wala Siyang kakulangan ng mga kaparaanan. Dahil sa kakulangan natin sa pananampalataya, sa ating pagiging makamundo, sa ating mababaw na pananalita, sa ating di-paniniwala, na nahahayag sa ating pakikipag-usap, nagtitipon sa palibot natin ang madidilim na anino. Hindi nahahayag si Cristo sa salita o sa pagkatao bilang Siya na lubos na kaibig-ibig, at ang pinakapili sa sampung libo. Kapag ang kaluluwa ay nasisiyahan na itaas ang sarili sa kawalang-kabuluhan, kakaunti lamang ang magagawa ng Espiritu ng Panginoon para rito. Ang ating maikling pananaw ay nakakikita ng anino, ngunit hindi natatanaw ang kaluwalhatian sa kabila. Ang mga anghel ay humahawak sa apat na hangin, na kinakatawan bilang isang nagngangalit na kabayo na naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa daraanan nito.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matutulog ba tayo sa mismong bingit ng walang-hanggang daigdig? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? O, nawa’y mapasa ating mga iglesya ang Espiritu at hininga ng Diyos na ihip sa Kaniyang bayan, upang sila’y makatayo sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na ang daan ay makitid, at ang pintuan ay masikip. Ngunit sa ating pagpasok sa masikip na pintuan, ang kaluwangan nito ay walang hangganan.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

Back to Articles