Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Pitumpu

The Citadel of the Soul: Understanding the Divine Enthronement and Transformation in Prophetic Context

Ang Moog ng Kaluluwa: Pag-unawa sa Dibinong Pagluluklok at Pagbabagong-anyo sa Kontekstong Propetiko

Author

Jeff Pippenger

Published

March 31, 2024

Formats

PDF
Word

The key to identifying Russia as the power that initiated the Ukrainian war in 2014 is the “fortress,” which is the head, or the capital of the kingdom. The human temple consists of the head and the body. The head is the higher nature, and the body is the lower nature. The “seven times” that ended in 1844, was then to be joined with Jerusalem, which was the head of Judah. In the temple in Jerusalem the throne of the king, who is the head of Jerusalem, which was the head of Judah was located. The combination of Divinity with humanity, representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is represented as receiving the “mind of Christ.” The mind is the higher nature, and it is therefore the “head.”

Ang susi sa pagkilala sa Russia bilang kapangyarihang nagpasimula ng digmaang Ukranyano noong 2014 ay ang “kuta,” na siyang ulo, o ang kabisera ng kaharian. Ang templong tao ay binubuo ng ulo at ng katawan. Ang ulo ay ang nakatataas na likas, at ang katawan ay ang nakabababang likas. Ang “pitong panahon” na nagtapos noong 1844 ay saka iuugnay sa Jerusalem, na siyang ulo ng Juda. Sa templo sa Jerusalem ay naroon ang trono ng hari, na siyang ulo ng Jerusalem, na siyang ulo ng Juda. Ang pagkakaisa ng Pagka-Diyos at ng pagkatao, na kumakatawan sa pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay inihaharap bilang pagtanggap ng “isip ni Cristo.” Ang isip ay ang nakatataas na likas, at samakatuwid ay ito ang “ulo.”

When those represented by Daniel see the feminine causative vision that causes them to change into the image of Christ, they have received the mind of Christ, who is the second Adam, and is spiritual. At that point their literal carnal mind, which they inherited from the first Adam after he fell and reversed the order of his creation, is crucified. The carnal mind that wars against the law of God, which they received through no choice of their own at their birth, is replaced with the mind of Christ, which they receive by their own choice, that is perfectly obedient to the law of God. Their new mind, and Christ’s mind, are then one mind, and both reside together upon the throne in heavenly places. There is a place within the temple where God’s throne is located, and human beings, who were created in God’s image, have a specific place within the temple, that is designed for the presence of God.

Kapag nakita ng mga kinakatawan ni Daniel ang pambabaeng nagpapasanhing pangitain na nagsasanhi sa kanila na mabago ayon sa wangis ni Cristo, tinanggap na nila ang kaisipan ni Cristo, na siyang ikalawang Adan, at espirituwal. Sa sandaling iyon, ang literal na makalaman na kaisipan nila, na minana nila mula sa unang Adan matapos niyang mahulog at baligtarin ang kaayusan ng kaniyang paglalang, ay ipinapako sa krus. Ang makalaman na kaisipan na nakikipagdigma laban sa kautusan ng Diyos, na kanilang tinanggap nang wala silang pasiya sa kanilang kapanganakan, ay pinapalitan ng kaisipan ni Cristo, na tinatanggap nila sa pamamagitan ng kanilang sariling pasiya, na lubos na masunurin sa kautusan ng Diyos. Ang kanilang bagong kaisipan, at ang kaisipan ni Cristo, ay nagiging iisang kaisipan, at magkasamang nananahan sa trono sa mga dako sa sangkalangitan. May isang dako sa loob ng templo kung saan naroroon ang trono ng Diyos, at ang mga tao, na nilalang ayon sa larawan ng Diyos, ay may natatanging dako sa loob ng templo, na iniukol para sa presensya ng Diyos.

That place is not in their lower nature, represented by the northern kingdom. It is in the place represented by the southern kingdom, which is where God chose to place His name, which is His character. The place is in Jerusalem, but as the capital of Judah, Jerusalem is the head, but the head of the capital is the king. And Jerusalem was chosen to be the capital, but so too was it chosen as the place where God would place His temple. Then in His temple He placed His throne. The southern kingdom represents the higher nature of man, but it also has a special throne room for the king. Sister White calls that place the “citadel” of the soul. A citadel, by definition, is a fortress.

Ang dakong iyon ay wala sa kanilang mas mababang kalikasan, na kinakatawan ng hilagang kaharian. Nasa dakong kinakatawan ng timugang kaharian ito, yaong pook na pinili ng Diyos na paglagakan ng Kaniyang pangalan, na siyang Kaniyang karakter. Ang dako ay nasa Jerusalem, ngunit bilang kabisera ng Juda, ang Jerusalem ang ulo, subalit ang ulo ng kabisera ay ang hari. At pinili ang Jerusalem na maging kabisera, ngunit gayundin pinili ito bilang dako kung saan ilalagak ng Diyos ang Kaniyang templo. Pagkatapos, sa Kaniyang templo ay inilagay Niya ang Kaniyang trono. Ang timugang kaharian ay kumakatawan sa nakatataas na kalikasan ng tao, subalit mayroon din itong isang natatanging silid-trono para sa hari. Tinatawag ni Sister White ang dakong iyon na "moog" ng kaluluwa. Ang moog, ayon sa kahulugan, ay isang kuta.

> “The whole heart is to be given to God, else the truth of God will fail to have a sanctifying effect on life and character. But it is a sad fact that many who profess the name of Christ have never given their hearts to him in simplicity. They have never experienced the contrition of an entire surrender to the claims of Christianity, and the consequence is that the transforming power of the truth is not in their lives; the deep, softening influence of the love of Christ is not made manifest in life and character. But what a work of feeding the flock of God might be done if the under-shepherds were crucified with Christ, and were living unto God to co-operate with the Chief Shepherd of the flock! Christ calls upon men to work as he worked. There is need of a deeper, stronger, more constraining testimony on the power of the truth as seen in the practical godliness of those who profess to believe it. The love of the Saviour in the soul will lead to a decided change in the manner in which workers labor for the souls of those who are perishing. When truth occupies the citadel of the soul, Christ is enthroned in the heart, and the human agent can then say, ‘I am crucified with Christ; nevertheless I live; yet not I, but Christ liveth in me; and the life which I now live in the flesh I live by the faith of the Son of God, who loved me, and gave himself for me.’” Review and Herald, October 9, 1894.

> Ang buong puso ay dapat ibigay sa Diyos, kung hindi, ang katotohanan ng Diyos ay mabibigo na magkaroon ng bisa ng pagpapabanal sa buhay at pagkatao. Subalit isang malungkot na katotohanan na marami sa mga umaangkin sa pangalan ni Cristo ay hindi kailanman ipinagkaloob sa kaniya ang kanilang mga puso sa payak na paraan. Hindi pa nila naranasan ang pagsisising kaakibat ng lubos na pagsuko sa mga hinihingi ng Kristiyanismo, at ang naging bunga, ang kapangyarihang nagpapabago ng katotohanan ay wala sa kanilang buhay; ang malalim, nagpalalambot na impluwensiya ng pag-ibig ni Cristo ay hindi nahahayag sa buhay at pagkatao. Subalit kay dakila sanang gawaing pagpapakain sa kawan ng Diyos ang maisasagawa kung ang mga katuwang na pastol ay napako na sa krus kasama ni Cristo at namumuhay para sa Diyos upang makipagtulungan sa Punong Pastol ng kawan! Tinatawag ni Cristo ang mga tao na gumawa gaya ng kaniyang ginawa. May pangangailangan ng mas malalim, mas matibay, higit na nag-uudyok na patotoo tungkol sa kapangyarihan ng katotohanan, na nakikita sa praktikal na kabanalan ng mga umaangkin na naniniwala rito. Ang pag-ibig ng Tagapagligtas sa kaluluwa ay magbubunga ng isang tiyak na pagbabago sa paraan ng paggawa ng mga manggagawa para sa mga kaluluwa ng mga nangapapahamak. Kapag ang katotohanan ang sumasakop sa moog ng kaluluwa, si Cristo ay naluluklok sa puso, at masasabi na noon ng taong kasangkapan, 'Ako'y ipinako sa krus na kasama ni Cristo; gayunma'y ako'y nabubuhay; ngunit hindi na ako, kundi si Cristo ang nabubuhay sa akin; at ang buhay na ikinabubuhay ko ngayon sa laman ay ikinabubuhay ko sa pananampalataya sa Anak ng Diyos, na sa akin ay umibig, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa akin.' Review and Herald, Oktubre 9, 1894.

The “citadel of the soul” is where “Christ is enthroned.” The enthronement of Christ is accomplished when the flesh is crucified, and the flesh by Paul’s definition is the lower nature, and it is the northern kingdom. This is why the northern kingdom’s prophecy only reached to 1798. The lower nature cannot be combined with Divinity, it must be changed in the twinkling of an eye at the second coming. The southern kingdom, which contained the “head” which was Jerusalem, and the “head” which was the sanctuary reached to 1844, for it represented the higher nature that could choose to crucify the flesh and by faith enter into the citadel of the Most Holy Place, and be seated upon the throne with Christ. The place where that joining, and that enthronement takes place is in the citadel of the human temple. Verse ten of chapter eleven defines the head as the fortress, but that truth is only established with the witness of Isaiah, which demands that the truth concerning the fortress (citadel), be understood in its external and internal applications.

Ang “muog ng kaluluwa” ay yaong lugar kung saan “si Cristo ay naluluklok.” Ang pagluklok kay Cristo ay natutupad kapag ang laman ay ipinapako sa krus, at ang laman, ayon sa kahulugan ni Pablo, ay ang mababang kalikasan, at ito ang hilagang kaharian. Ito ang dahilan kung bakit ang hula tungkol sa hilagang kaharian ay umabot lamang hanggang 1798. Ang mababang kalikasan ay hindi maaaring iugnay sa Kabanalan; ito ay kinakailangang baguhin sa isang kisapmata sa ikalawang pagparito. Ang timog na kaharian, na nagtataglay ng “ulo” na siyang Jerusalem, at ng “ulo” na siyang santuwaryo, ay umabot hanggang 1844, sapagkat kinakatawan nito ang mataas na kalikasan na makapipiling ipako sa krus ang laman at sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumasok sa muog ng Kabanal-banalan, at maupo sa luklukan kasama ni Cristo. Ang lugar kung saan nagaganap ang pag-uugnay na iyon, at ang pagluklok na iyon, ay nasa muog ng templong pantao. Ang ikasampung talata ng kabanata labing-isa ang tumutukoy sa ulo bilang tanggulan, ngunit ang katotohanang iyon ay natitiyak lamang sa pamamagitan ng patotoo ni Isaias, na humihiling na ang katotohanan tungkol sa tanggulan (muog) ay maunawaan sa panlabas at panloob nitong mga aplikasyon.

> “The word of God is to be our spiritual food. ‘I am the bread of life,’ Christ said; ‘he that cometh to me shall never hunger; and he that believeth on me shall never thirst.’ The world is perishing for want of pure, unadulterated truth. Christ is the truth. His words are truth, and they have a deeper significance than appears on the surface, and a value beyond their unpretending appearance. Minds that are quickened by the Holy Spirit will discern the value of these words. When our eyes are anointed with the holy eye-salve, we shall be able to detect the precious gems of truth, even though they may be buried beneath the surface.

> Ang salita ng Diyos ay dapat maging ating espirituwal na pagkain. “Ako ang tinapay ng buhay,” wika ni Cristo; “ang lumalapit sa akin kailanma’y hindi magugutom; at ang sumasampalataya sa akin kailanma’y hindi mauuhaw.” Ang sanlibutan ay napapahamak dahil sa kawalan ng dalisay, wagas na katotohanan. Si Cristo ang katotohanan. Ang kaniyang mga salita ay katotohanan, at taglay ng mga ito ang higit na malalim na kabuluhan kaysa sa nakikita sa ibabaw, at isang kahalagahang humihigit sa kanilang payak na anyo. Ang mga isipan na pinabubuhay ng Espiritu Santo ay makakabatid ng kahalagahan ng mga salitang ito. Kapag ang ating mga mata ay pinahiran ng banal na pamahid sa mata, magagawa nating matuklasan ang mga mahalagang hiyas ng katotohanan, bagaman maaaring nakabaon ang mga ito sa ilalim ng ibabaw.

> “Truth is delicate, refined, elevated. When it molds the character, the soul grows under its divine influence. Every day the truth is to be received into the heart. Thus we eat Christ’s words, which he declares are spirit and life. The acceptance of truth will make every receiver a child of God, an heir of heaven. Truth that is cherished in the heart is not a cold, dead letter, but a living power.

> Ang katotohanan ay maselan, napino, at mataas ang antas. Kapag hinuhubog nito ang pagkatao, lumalago ang kaluluwa sa ilalim ng banal nitong impluwensiya. Araw-araw ay dapat tanggapin ang katotohanan sa puso. Sa gayon, kinakain natin ang mga salita ni Cristo, na ipinapahayag niyang espiritu at buhay. Ang pagtanggap sa katotohanan ay gagawing anak ng Diyos ang bawat tumatanggap nito, isang tagapagmana ng langit. Ang katotohanang pinakaiingatan sa puso ay hindi isang malamig, patay na titik, kundi isang buhay na kapangyarihan.

> “Truth is sacred, divine. It is stronger and more powerful than anything else in the formation of a character after the likeness of Christ. In it there is fulness of joy. When it is cherished in the heart, the love of Christ is preferred to the love of any human being. This is Christianity. This is the love of God in the soul. Thus pure, unadulterated truth occupies the citadel of the being. The words are fulfilled, ‘A new heart also will I give you, and a new spirit will I put within you.’ There is a nobleness in the life of the one who lives and works under the vivifying influence of the truth.” Review and Herald, February 14, 1899.

> Ang katotohanan ay banal, makadiyos. Mas malakas at mas makapangyarihan ito kaysa sa alinmang bagay sa paghubog ng isang pagkatao ayon sa wangis ni Cristo. Nasa loob nito ang kapuspusan ng kagalakan. Kapag ito’y pinakaiingatan sa puso, ang pag-ibig ni Cristo ay mas pinipili kaysa sa pag-ibig ng sinumang tao. Ito ang Kristiyanismo. Ito ang pag-ibig ng Diyos sa kaluluwa. Sa gayon, ang dalisay, wagas na katotohanan ay sumasakop sa moog ng pagkatao. Natutupad ang mga salita, “Bibigyan ko rin kayo ng bagong puso, at isang bagong espiritu ang ilalagay ko sa loob ninyo.” May kadakilaan sa buhay ng sinumang nabubuhay at gumagawa sa ilalim ng nagbibigay-buhay na impluwensiya ng katotohanan. Review and Herald, Pebrero 14, 1899.

That vision of prophetic history in Daniel chapter eleven, begins when verse two, and the sixth and richest president, align with the head, which is Russia in verses eleven through fifteen. In that history the sixth president, will become the eighth that is of the seven, and he will reign when church and state in the United States come together, and consummate their unholy fornication in verse sixteen, at the soon coming Sunday law.

Ang pangitaing iyon ng makahulang kasaysayan sa Daniel kabanata 11 ay nagsisimula kapag ang talata 2, at ang ikaanim at pinakamayamang pangulo, ay umaayon sa ulo, na siyang Russia sa mga talata 11 hanggang 15. Sa kasaysayang iyon, ang ikaanim na pangulo ay magiging ikawalo na kabilang sa pito, at siya ay maghahari kapag ang iglesya at ang estado sa Estados Unidos ay magsama, at ganapin ang kanilang di-banal na pakikiapid sa talata 16, sa nalalapit nang batas ng Linggo.

The ensign that is then to be lifted up will be disappointed and die for a period of three and a half days, which in Daniel ten, is twenty-one days. At the conclusion of the twenty-one days of mourning for Daniel, which is the conclusion of the three and a half days of death in the street for the two witnesses, who are those in Ezekiel’s valley, who are dead dry bones—there is a prophetic message that brings the dead back to life. That process in Daniel chapter ten, is represented by three steps.

Ang estandarte na sa panahong yaon ay itataas ay mabibigo at mamamatay sa loob ng tatlo’t kalahating araw, na sa Daniel kabanata sampu ay dalawampu’t isang araw. Sa katapusan ng dalawampu’t isang araw ng pagluluksa para kay Daniel, na siyang katapusan ng tatlo’t kalahating araw ng kamatayan sa lansangan para sa dalawang saksi, na sila ang mga nasa lambak ni Ezekiel, na mga patay na tuyong buto—may isang makahulang mensahe na muling binubuhay ang mga patay. Ang prosesong iyon sa Daniel kabanata sampu ay kinakatawan ng tatlong hakbang.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:4–14.

> At sa ika-dalawampu’t apat na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel; nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata, at tumingin, at narito, isang lalaking nakadamit ng lino, na ang kanyang mga baywang ay binigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz. Ang kanyang katawan ay tulad sa berilo, at ang kanyang mukha ay gaya ng anyo ng kidlat, at ang kanyang mga mata ay parang mga ilawang apoy, at ang kanyang mga bisig at ang kanyang mga paa ay tulad sa kulay ng pinakintab na tanso, at ang tinig ng kanyang mga salita ay gaya ng tinig ng karamihan. At ako, si Daniel, lamang ang nakakita ng pangitain; sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain; nguni’t isang malaking panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t nagsitakas sila upang magtago. Kaya ako’y naiwan na mag-isa, at nakita ko ang dakilang pangitaing ito, at wala nang natirang lakas sa akin; sapagkat ang aking kaanyuan ay nagbago sa akin at naging kabulukan, at wala akong napanatiling lakas. Gayunman, narinig ko ang tinig ng kanyang mga salita; at nang marinig ko ang tinig ng kanyang mga salita, ako’y nahulog sa mahimbing na pagkakatulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa. At, narito, isang kamay ang humipo sa akin, na itinindig ako sa aking mga tuhod at sa mga palad ng aking mga kamay. At sinabi niya sa akin, O Daniel, lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang sinasalita ko sa iyo, at tumindig ka nang tuwid; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo. At nang masabi niya ang salitang ito sa akin, ako’y tumindig na nanginginig. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Huwag kang matakot, Daniel; sapagkat mula sa unang araw na inilagak mo ang iyong puso upang makaunawa, at upang magpakababa sa harap ng iyong Diyos, narinig ang iyong mga salita, at ako’y naparito alang-alang sa iyong mga salita. Nguni’t ang prinsipe ng kaharian ng Persia ay sumalungat sa akin sa loob ng dalawampu’t isang araw; nguni’t, narito, si Miguel, isa sa mga pangunahing prinsipe, ay naparito upang tulungan ako; at ako’y naiwang roon na kasama ng mga hari ng Persia. Ngayo’y naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang mangyayari sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:4-14.

Daniel is at the end of the twenty-one days of mourning when he sees the vision of Christ and he hears the words of Christ. The vision of the visual and spoken Word of God, produces a separation of two classes, and Daniel was dead in the street, for he was “in a deep sleep.”

Si Daniel ay nasa katapusan ng dalawampu’t isang araw ng pagluluksa nang nakita niya ang pangitain tungkol kay Cristo at narinig niya ang mga salita ni Cristo. Ang pangitain ng Salita ng Diyos, na nakikita at sinasalita, ay nagbubunga ng pagkakahiwalay ng dalawang uri, at si Daniel ay patay sa lansangan, sapagkat siya ay "nasa malalim na tulog."

> These things said he: and after that he saith unto them, Our friend Lazarus sleepeth; but I go, that I may awake him out of sleep. Then said his disciples, Lord, if he sleep, he shall do well. Howbeit Jesus spake of his death: but they thought that he had spoken of taking of rest in sleep. Then said Jesus unto them plainly, Lazarus is dead. John 11:11–14.

> Sinabi niya ang mga bagay na ito; at pagkatapos noon ay sinabi niya sa kanila, Natutulog ang ating kaibigang si Lazaro; ngunit ako’y paroroon, upang gisingin siya mula sa kanyang pagkakatulog. Nang magkagayo’y sinabi ng kanyang mga alagad, Panginoon, kung siya’y natutulog, bubuti ang kanyang kalagayan. Ngunit ang sinabi ni Jesus ay tungkol sa kamatayan ni Lazaro; subalit inakala nila na ang kanyang sinabi ay tungkol sa pagpapahinga sa pagtulog. Kaya’t sinabi ni Jesus sa kanila nang tuwiran, Patay na si Lazaro. Juan 11:11-14.

Then Daniel was touched by Gabriel for the first time, who informs him of the political struggle that has been happening while Daniel was dead (asleep), and that he was now going to provide the interpretation of the vision that had just transformed Daniel into Christ’s image. He is then going to be touched a second time, by Christ Himself.

Pagkatapos ay unang hinipo si Daniel ni Gabriel, na nagpabatid sa kanya tungkol sa pakikibakang pampolitika na nagaganap samantalang si Daniel ay patay (natutulog), at na ngayon ay ipagkakaloob niya ang pakahulugan sa pangitaing katatapos lamang na humubog kay Daniel sa wangis ni Cristo. Pagkatapos ay hihipuin siyang muli, sa ikalawang pagkakataon, ni Cristo Mismo.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> At nang masabi niya sa akin ang gayong mga salita, ibinaba ko ang aking mukha sa lupa, at ako’y hindi makapagsalita. At, narito, isang tulad sa wangis ng mga anak ng tao ang humipo sa aking mga labi; saka ko binuksan ang aking bibig at nagsalita, at sinabi ko sa nakatayo sa harap ko, O panginoon ko, dahil sa pangitain ay dumagsa sa akin ang aking mga dalamhati, at wala na akong natitirang lakas. Sapagkat paano makikipag-usap ang lingkod nitong aking panginoon sa aking panginoon? sapagkat sa ganang akin, pagdaka’y wala nang natirang lakas sa akin, ni wala man akong natitirang hininga. Daniel 10:15-17.

This is parallel to the first prophecy of Ezekiel in chapter thirty-seven, for in the two prophecies that Ezekiel is told to present to the dead bones in the valley, the first forms the bodies, but they do not then have breath, nor do they have the strength of a mighty army. It is the second prophecy of Ezekiel that the bodies receive the breath from the four winds and stand up as a mighty army, and at Daniel’s second touch, “there remained no strength in me, neither is there breath left in me.” Then Daniel is again touched the third time overall, and the second time by Gabriel.

Ito ay kaparis ng unang propesiya ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito, sapagkat sa dalawang propesiyang ipinag-utos kay Ezekiel na ipahayag sa mga patay na buto sa libis, ang una ay bumubuo ng mga katawan, subalit wala pa silang hininga, ni taglay man nila ang lakas ng isang makapangyarihang hukbo. Sa ikalawang propesiya ni Ezekiel tinatanggap ng mga katawan ang hininga mula sa apat na hangin at tumindig bilang isang makapangyarihang hukbo, at sa ikalawang paghipo kay Daniel, “wala nang nalalabing lakas sa akin, ni may nalalabing hininga sa akin.” Pagkatapos ay muli pang hinipo si Daniel sa ikatlong pagkakataon sa kabuuan, at sa ikalawang pagkakataon naman ni Gabriel.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> At muling dumating ang isa na gaya ng anyo ng tao, at hinipo ako, at pinalakas niya ako. At sinabi niya, O taong lubhang iniibig, huwag kang matakot: sumaiyo nawa ang kapayapaan; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya’y nakapagsalita sa akin, ako’y lumakas, at aking sinabi, Magsalita ang aking panginoon, sapagkat pinalakas mo ako. Daniel 10:18, 19.

The third touch of Daniel, is Ezekiel’s second prophecy, which brings the bodies to their feet as a mighty army. His prophecy is addressed to a people that recognize that they are dead, for they were in mourning, as was Daniel.

Ang ikatlong paghipo kay Daniel ay ang ikalawang propesiya ni Ezekiel, na nagpapabangon sa mga katawan upang tumindig sa kanilang mga paa, bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang kaniyang propesiya ay nakatuon sa isang bayang kumikilala na sila’y patay, sapagkat sila’y nasa pagluluksa, gaya rin ni Daniel.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:9–11.

> At sinabi niya sa akin, Magpahayag ka ng propesiya sa hangin, magpahayag ka, anak ng tao, at sabihin mo sa hangin, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Pumarito ka mula sa apat na hangin, O hininga, at hingahan mo ang mga pinatay na ito, upang sila’y mabuhay. Kaya’t nagpahayag ako ng propesiya ayon sa iniutos niya sa akin, at pumasok sa kanila ang hininga, at sila’y nabuhay, at tumindig sa kanilang mga paa, isang lubhang malaking hukbo. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, ang mga butong ito ang buong sambahayan ng Israel: narito, sinasabi nila, Natuyo ang aming mga buto, at nawala ang aming pag-asa: kami ay lubos nang nahiwalay. Ezekiel 37:9-11.

The Lord commands Ezekiel to prophesy, and he tells them the testimony of the house of Israel is that they are dead, without hope and cut off. They are mourning, as was Daniel, because they are disappointed by the failed prediction of July 18, 2020, and in that condition, Ezekiel is told to prophesy.

Inutusan ng Panginoon si Ezekiel na magpropesiya, at ipinahayag niya sa kanila na ang patotoo ng sambahayan ng Israel ay na sila’y patay, walang pag-asa, at nahiwalay. Nagdadalamhati sila, gaya ni Daniel, sapagkat nadismaya sila dahil sa nabigong hula noong Hulyo 18, 2020, at sa gayong kalagayan, si Ezekiel ay inutusan na magpropesiya.

> Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:12–14.

> Kaya’t magpropesiya ka at sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, O bayan ko, bubuksan ko ang inyong mga libingan, at iaahon ko kayo mula sa inyong mga libingan, at dadalhin ko kayo sa lupain ng Israel. At inyong malalaman na Ako ang Panginoon, kapag binuksan ko ang inyong mga libingan, O bayan ko, at iniahon ko kayo mula sa inyong mga libingan. Ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo, at kayo’y mabubuhay, at ilalagay ko kayo sa inyong sariling lupain; kung magkagayo’y malalaman ninyo na Ako, ang Panginoon, ang nagsalita nito at siyang nagsagawa nito, wika ng Panginoon. Ezekiel 37:12-14.

The Lord, who is Michael the archangel opens their graves and the two witnesses of Revelation eleven, who are then resurrected and given the Holy Spirit and stand up, just as the Holy Spirit was given to those who stand up when they are brought out of their graves in Ezekiel’s second prophecy.

Ang Panginoon, na siyang arkanghel na si Miguel, ang nagbubukas ng kanilang mga libingan, at ang dalawang saksi ng Apocalipsis 11, na pagkatapos ay muling binuhay at pinagkalooban ng Espiritu Santo, at sila’y tumindig, gaya ng pagkakaloob ng Espiritu Santo sa mga tumitindig kapag inilalabas sila mula sa kanilang mga libingan sa ikalawang propesiya ni Ezekiel.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> At pagkaraan ng tatlong araw at kalahati, ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos ay pumasok sa kanila, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at matinding takot ang sumapit sa mga nakakita sa kanila. Apocalipsis 11:11.

Those two witnesses are represented as Moses and Elijah, and Moses was also resurrected by the voice of the archangel.

Ang dalawang saksi na iyon ay inilalarawan bilang sina Moises at Elias, at si Moises ay muling binuhay rin sa pamamagitan ng tinig ng arkanghel.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Gayunma'y si Miguel na arkanghel, nang nakikipagtalo siya sa diyablo hinggil sa katawan ni Moises, ay hindi nangahas magharap laban sa kanya ng mapanghamak na sakdal, kundi sinabi, Sawayin ka ng Panginoon. Judas 1:9.

Michael, the Prince and the Archangel, is the One who came and helped Gabriel in Daniel chapter ten, and it is His voice that calls men and women to life.

Si Miguel, ang Prinsipe at ang Arkanghel, ay ang siyang dumating at tumulong kay Gabriel sa ikasampung kabanata ng Daniel, at ang Kaniyang tinig ang tumatawag sa kalalakihan at kababaihan tungo sa buhay.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Sapagkat ang Panginoon mismo ay bababa mula sa langit na may isang sigaw, na may tinig ng arkanghel, at may trompeta ng Diyos; at ang mga namatay kay Cristo ay unang mabubuhay na muli. 1 Tesalonica 4:16.

Daniel’s three touches represent the transition of the Laodicean movement of the third angel, unto the Philadelphian movement of the third angel, and in Daniel ten, the vision that accomplishes the transition from the image of Laodicea, unto the image of Philadelphia, is represented by the prophetic history represented in chapter eleven. That vision is represented by Ezekiel as the vision of Islam of the third woe. In 2014, Russia initiated the second proxy war. In 2015, the richest president began his efforts to become the sixth president.

Ang tatlong paghipo kay Daniel ay kumakatawan sa paglipat ng kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel tungo sa kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel, at sa Daniel 10, ang pangitaing nagsasakatuparan ng paglipat mula sa larawan ng Laodicea tungo sa larawan ng Philadelphia ay kinakatawanan ng propetikong kasaysayang inilarawan sa kabanata 11. Ang pangitaing iyon ay kinakatawan ni Ezekiel bilang pangitain ng Islam ng ikatlong kaabahan. Noong 2014, pinasimulan ng Russia ang ikalawang proxy war. Noong 2015, sinimulan ng pinakamayamang pangulo ang kaniyang mga pagsisikap upang maging ikaanim na pangulo.

In 2020, that president, representing the Republican horn was slain by the “woke” atheist beast from the bottomless pit, and in the same year the Laodicean Protestant horn was also slain. In 2023, both horns came back to life, both beginning their transition into the eighth that is of the seven. One transitioning into the political image of the beast as Church and State are brought together in the United States, and the other horn transitioning from the image of Laodicea to the image of Christ. Both will be lifted up at the soon coming Sunday law. One will become “Alexander the Great”, the premier king of the ten kings who give their seventh kingdom to the whore of Rome, and the other lifted up as an ensign.

Noong 2020, ang pangulong iyon, na kumakatawan sa sungay na Republikano, ay pinaslang ng “woke” na ateistang halimaw mula sa kalaliman, at sa gayunding taon ay pinaslang din ang sungay na Laodiceanong Protestante. Noong 2023, kapwa nabuhay na muli ang dalawang sungay, na kapwa nagsimulang lumipat tungo sa ikawalo, na buhat sa pito. Ang isa’y nagbabagong-anyo tungo sa politikal na larawan ng halimaw habang ipinagsasanib ang Simbahan at Estado sa Estados Unidos, at ang isa pang sungay ay nagbabagong-anyo mula sa larawan ng Laodicea tungo sa larawan ni Cristo. Kapwa sila itataas sa nalalapit na batas sa Linggo. Ang isa ay magiging “Alexander the Great,” ang pangunahing hari ng sampung hari na ibinibigay ang ikapito nilang kaharian sa patutot ng Roma, at ang isa nama’y itataas bilang isang watawat.

The vision that produces both of these transitions is the history that unfolds between September 11, 2001 and the Sunday law. Verse eleven, of Daniel chapter eleven, is specifically identified within the context that if you will not believe, you will not be established.

Ang pangitain na nagdudulot ng dalawang paglipat na ito ay ang kasaysayang nagaganap sa pagitan ng Setyembre 11, 2001 at ng batas ng Linggo. Ang talatang labing-isa ng ikalabing-isang kabanata ng Aklat ni Daniel ay partikular na tinukoy sa loob ng konteksto na kung hindi kayo manalig, hindi kayo matatatag.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Bible rules are to be the guide of the daily life. The cross of Christ is to be the theme, revealing the lessons we must learn and practice. Christ must be brought into all the studies, that students may drink in the knowledge of God and may represent Him in character. His excellence is to be our study in time as well as in eternity. The word of God, spoken by Christ in the Old and New Testaments, is the bread from heaven; but much that is called science is as dishes of human invention, adulterated food; it is not the true manna.

> Ang mga alituntunin ng Bibliya ay dapat maging gabay ng araw-araw na pamumuhay. Ang krus ni Cristo ay dapat maging paksa, na naglalahad ng mga aral na dapat nating matutuhan at isagawa. Si Cristo ay dapat ipaloob sa lahat ng pag-aaral, upang ang mga mag-aaral ay makasimsim ng kaalaman ukol sa Diyos at Siya’y maipakilala sa pamamagitan ng kanilang pagkatao. Ang Kanyang kahusayan ang dapat maging paksa ng ating pag-aaral sa panahon at gayundin sa kawalang-hanggan. Ang salita ng Diyos, na sinalita ni Cristo sa Lumang at Bagong Tipan, ay ang tinapay na mula sa langit; subalit marami sa tinatawag na agham ay tulad ng mga putaheng likha ng tao, pagkaing hinaluan at dinaya; hindi iyon ang tunay na maná.

> “In God’s word is found wisdom unquestionable, inexhaustible—wisdom that originated, not in the finite, but in the infinite mind. But much of that which God has revealed in His word is dark to men, because the jewels of truth are buried beneath the rubbish of human wisdom and tradition. To many the treasures of the word remain hidden, because they have not been searched for with earnest perseverance until the golden precepts were understood. The word must be searched in order to purify and prepare those who receive it to become members of the royal family, children of the heavenly King.

> Sa salita ng Diyos ay nasusumpungan ang karunungang di-mapag-aalinlanganan, di-nauubos—karunungang nagmula, hindi sa may hangganan, kundi sa isipan na walang hangganan. Ngunit marami sa mga bagay na inihayag ng Diyos sa Kanyang salita ay nananatiling madilim sa mga tao, sapagkat ang mga hiyas ng katotohanan ay nakalibing sa ilalim ng bunton ng basura ng karunungang pantao at tradisyon. Sa marami, nananatiling nakatago ang mga kayamanan ng salita, sapagkat hindi nila ito hinanap nang may taimtim na pagtitiyaga hanggang sa maunawaan ang mga gintong tuntunin. Ang salita ay dapat saliksikin upang padalisayin at ihanda ang mga tumatanggap nito na maging mga kasapi ng maharlikang sambahayan, mga anak ng Makalangit na Hari.

> “The study of God’s word should take the place of the study of those books that have led minds into mysticism and away from the truth. Its living principles, woven into our lives, will be our safeguard in trials and temptations; its divine instruction is the only way to success. As the test comes to every soul, there will be apostasies. Some will prove to be traitors, heady, high-minded, and self-sufficient, and will turn away from the truth, making shipwreck of faith. Why? Because they did not live ‘by every word that proceedeth out of the mouth of God.’ They did not dig deep and make their foundation sure.

> Ang pag-aaral ng salita ng Diyos ay dapat humalili sa pag-aaral ng mga aklat na naghatid sa mga isipan tungo sa mistisismo at palayo sa katotohanan. Ang mga buhay na simulain nito, na hinabi sa ating pamumuhay, ang magiging ating pananggalang sa mga pagsubok at mga tukso; ang banal nitong aral ang tanging landas tungo sa tagumpay. Sa pagdating ng pagsubok sa bawat kaluluwa, magkakaroon ng mga pagtalikod sa pananampalataya. May ilan na mahahayag na mga taksil, mapusok, mapagmataas, at umaasa sa sarili, at tatalikod sa katotohanan, na magbubunga ng pagkawasak ng kanilang pananampalataya. Bakit? Sapagkat hindi sila namuhay ayon sa 'bawat salitang nagmumula sa bibig ng Diyos.' Hindi sila naghukay nang malalim at pinatibay ang kanilang saligan.

> “When the words of the Lord through His chosen messengers are brought to them, they murmur and think the way is made too strait. In the sixth chapter of John we read of some who were thought to be disciples of Christ, but who, when the plain truth was presented to them, were displeased and walked no more with Him. In like manner these superficial students also will turn away from Christ.” Testimonies, volume 6, 132.

> "Kapag ang mga salita ng Panginoon ay dinadala sa kanila sa pamamagitan ng Kaniyang hinirang na mga sugo, sila’y nagbubulung-bulungan at iniisip nilang ang daan ay ginawang lubhang makipot. Sa ikaanim na kabanata ng Juan ay nababasa natin ang tungkol sa ilan na inakalang mga alagad ni Cristo, ngunit, nang iharap sa kanila ang payak na katotohanan, hindi sila nalugod at hindi na lumakad kasama Niya. Gayon din naman, ang mga mababaw na mag-aaral na ito ay tatalikod din kay Cristo." Testimonies, tomo 6, 132.

Back to Articles