Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Four

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Walumpu't Apat

Unveiling the Four Generations of Laodicean Adventism: A Journey Through Biblical Parallelism and Prophetic Testing

Pagbubunyag ng Apat na Salinlahi ng Laodiceang Adventismo: Isang Paglalakbay sa Biblikal na Paralelismo at Propetikong Pagsusubok

Author

Jeff Pippenger

Published

February 17, 2024

Formats

PDF
Word

Truth is established upon the testimony of two or three, and the application of the four abominations of Ezekiel chapter eight, as the four generations of Laodicean Adventism, has several witnesses. In earlier articles it was identified that the seven churches of Revelation chapters two and three not only represented the history of modern Israel from the time of the apostles unto the end of the world, but also that those seven churches represented the history of ancient Israel from the time of Moses unto the time of Christ.

Ang katotohanan ay pinagtitibay sa patotoo ng dalawa o tatlo, at ang paglalapat ng apat na kasuklam-suklam na bagay sa kabanata walo ng Ezekiel, bilang apat na salinlahi ng Adbentismong Laodiseyo, ay pinatutunayan ng ilang saksi. Sa mga naunang artikulo, ipinakita na ang pitong iglesia sa mga kabanata dalawa at tatlo ng Apocalipsis ay hindi lamang kumakatawan sa kasaysayan ng makabagong Israel mula sa kapanahunan ng mga apostol hanggang sa wakas ng sanlibutan, kundi pati ang pitong iglesyang iyon ay kumakatawan sa kasaysayan ng sinaunang Israel mula sa panahon ni Moises hanggang sa panahon ni Cristo.

The church of Ephesus represented both the early Christian church, and also ancient Israel from Moses unto the time of the Judges. The church of Smyrna represented the period of persecution from the time of the disciples, unto the Roman emperor Constantine, and also the period of the Judges, when every man did what was right in his own eyes. The church of Pergamos represented the period of compromise from Constantine unto the papacy in 538, but also the period when ancient Israel rejected God and chose a king, and continually compromised with the pagan kingdoms they were surrounded by. The fourth church of Thyatira represented by Jezebel, is the period of papal rule from the year 538 unto 1798, and also the seventy-year captivity of ancient Israel in Babylon.

Ang iglesya ng Efeso ay kumakatawan kapwa sa unang iglesyang Kristiyano at sa sinaunang Israel mula kay Moises hanggang sa panahon ng mga Hukom. Ang iglesya ng Esmirna ay kumakatawan sa panahon ng pag-uusig mula sa kapanahunan ng mga alagad hanggang sa panahon ng Emperador Romanong si Constantino, at gayundin sa panahon ng mga Hukom, nang ang bawat tao ay gumagawa ng inaakala niyang matuwid sa sariling paningin. Ang iglesya ng Pergamo ay kumakatawan sa panahon ng kompromiso mula kay Constantino hanggang sa Kapapahan noong 538, ngunit gayundin sa panahong tinanggihan ng sinaunang Israel ang Diyos at pumili ng isang hari, at patuloy na nakipagkompromiso sa mga paganong kahariang nakapaligid sa kanila. Ang ikaapat na iglesya, ang Tiatira, na kinakatawan ni Isebel, ay ang panahon ng pamumunong papal mula sa taong 538 hanggang 1798, at gayundin ang pitumpung-taóng pagkabihag ng sinaunang Israel sa Babilonia.

Those four churches also represent the four generations of Adventism, and provide a witness to applying Ezekiel’s four abominations to the four generations. The rebellion of 1863, was represented by the first generation of ancient Israel as illustrated by the rebellion of Aaron’s golden calf. The first generation includes the counsel given to the church of Ephesus, which identifies that God’s people had left their first love, and needed to repent and return to their first love. In 1863, the first love, as represented by William Miller’s jewels (the foundational truths, especially the “seven times”), were set aside, and God’s people were counselled to return.

Ang apat na iglesiang iyon ay kumakatawan din sa apat na salinlahi ng Adbentismo, at nagsisilbing patotoo sa paglalapat ng apat na karumaldumal na binanggit sa aklat ni Ezekiel sa apat na salinlahi. Ang paghihimagsik noong 1863 ay kinakatawan ng unang salinlahi ng sinaunang Israel, gaya ng inilalarawan ng paghihimagsik sa ginintuang guya ni Aaron. Kasama sa unang salinlahi ang payong ibinigay sa iglesia sa Efeso, na nagpapakilala na iniwan ng bayan ng Diyos ang kanilang unang pag-ibig, at kailangan nilang magsisi at manumbalik sa kanilang unang pag-ibig. Noong 1863, ang unang pag-ibig, na kinakatawan ng mga hiyas ni William Miller (ang mga saligang katotohanan, lalo na ang “pitong panahon”), ay isinantabi, at pinayuhan ang bayan ng Diyos na manumbalik.

> Nevertheless I have somewhat against thee, because thou hast left thy first love. Remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove thy candlestick out of his place, except thou repent. Revelation 2:4, 5.

> Gayunman, mayroon akong isang bagay laban sa iyo, sapagkat iniwan mo ang iyong unang pag-ibig. Kaya nga, alalahanin mo kung saan ka nahulog, at magsisi, at gawin mo ang mga unang gawa; kung hindi, paririyan ako sa iyo agad at aalisin ko ang iyong kandelyero mula sa kinalalagyan nito, maliban kung magsisi ka. Apocalipsis 2:4, 5.

The Millerites had struggled with apostate Protestantism, who Jeremiah called the “assembly of mockers,” and waited patiently for the vision to arrive, for when it did arrive it would not lie. The “assembly of mockers” were represented by the old prophet that lied to the prophet of Judah, who had presented the rebuke upon Jeroboam’s counterfeit worship.

Ang mga Millerita ay nakipagbuno laban sa apostasiyang Protestante, na tinawag ni Jeremias na "kapulungan ng mga manunuya," at matiyagang naghintay sa pagdating ng pangitain, sapagkat pagdating nito ay hindi ito magsisinungaling. Ang "kapulungan ng mga manunuya" ay kinakatawan ng matandang propeta na nagsinungaling sa propeta ng Juda, na nagpahayag ng saway laban sa huwad na pagsamba ni Jeroboam.

> I know thy works, and thy labour, and thy patience, and how thou canst not bear them which are evil: and thou hast tried them which say they are apostles, and are not, and hast found them liars: And hast borne, and hast patience, and for my name’s sake hast laboured, and hast not fainted. Revelation 2:2, 3.

> Nalalaman ko ang iyong mga gawa, at ang iyong pagpapagal, at ang iyong pagtitiis, at kung paanong hindi mo matiis ang masasama; at sinubok mo ang mga nagsasabi na sila’y mga apostol, at sila’y hindi, at nasumpungan mo silang mga sinungaling; at nagbata ka, at may pagtitiis ka, at alang-alang sa aking pangalan ay nagpagal ka, at hindi ka nanghina. Apocalipsis 2:2, 3.

The second church of Smyrna represented the period of persecution in the early Christian church, that consisted of genuine martyrs and some who brought persecution upon themselves for less than holy motivations. It also represented the time of the Judges when every man in ancient Israel did whatever seemed right in his own eyes. The generation of rebellion that began in 1888, identified a period of persecution against the Spirit of Prophecy, the chosen messengers of the hour, and the Holy Spirit. It introduced a period when the ancient men of Laodicean Adventism chose to do whatever seemed right in their own eyes, as witnessed by men such as Kellogg, Prescott and Daniells.

Ang ikalawang iglesia, ang Smyrna, ay kumakatawan sa panahon ng pag-uusig sa unang iglesya ng mga Kristiyano, na kinapapalooban ng mga tunay na martir at ng ilan na nagdala ng pag-uusig sa kanilang sarili dahil sa mga motibasyong di-gaanong banal. Kumakatawan din ito sa panahon ng mga Hukom, nang ang bawat tao sa sinaunang Israel ay gumagawa ng anumang waring matuwid sa kaniyang sariling paningin. Ang salinlahi ng paghihimagsik na nagsimula noong 1888 ay nagmarka ng isang panahon ng pag-uusig laban sa Espiritu ng Propesiya, sa mga hinirang na mensahero sa oras na iyon, at sa Banal na Espiritu. Ipinakilala nito ang isang panahon nang pinili ng mga matatanda ng Laodiceang Adventismo na gawin ang anumang waring matuwid sa kanilang sariling paningin, gaya ng nasaksihan sa mga tulad nina Kellogg, Prescott, at Daniells.

The faithful few in that time were to be in mortal spiritual combat with a class that claimed to be Jews, but were not. Despite the positions of leadership, they were of the synagogue of Satan, as testified to by Sister White identifying that some were being directed “by angels that had been expelled from heaven.” They claimed to be wise, but were foolish. There was no condemnation placed upon the wise in that period of time, but an encouragement to be faithful unto death. In 1915, the last words Sister White ever spoke was, “I know in whom I have believed,” for she had been faithful unto death.

Ang iilang matapat noong panahong iyon ay nasa pakikipagbakang espirituwal na hanggang kamatayan laban sa isang uring nag-aangking mga Hudyo sila, ngunit hindi sila. Sa kabila ng mga posisyon ng pamumuno, sila ay kabilang sa sinagoga ni Satanas, gaya ng pinatotohanan ni Sister White, na tinukoy niyang ang ilan ay pinapatnubayan “ng mga anghel na pinalayas mula sa langit.” Inaangkin nilang sila’y marurunong, ngunit mga mangmang. Walang kahatulang iginawad sa marurunong sa panahong yaon, kundi paghimok na manatiling tapat hanggang kamatayan. Noong 1915, ang huling mga salitang binigkas kailanman ni Sister White ay, “Nalalaman ko kung kanino ako sumampalataya,” sapagkat siya’y naging tapat hanggang kamatayan.

> I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:9, 10.

> Alam ko ang iyong mga gawa, at ang kapighatian, at ang karukhaan (ngunit ikaw ay mayaman); at alam ko ang kalapastanganan ng mga nagsasabing sila’y mga Judio, ngunit hindi sila gayon, kundi sila ang sinagoga ni Satanas. Huwag kang matakot sa alinman sa mga bagay na iyong daranasin: narito, ang diyablo ay ihahagis ang ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y masubok; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw: magpakamatapat ka hanggang sa kamatayan, at ibibigay ko sa iyo ang putong ng buhay. Pahayag 2:9, 10.

The church of Pergamos represented the compromise between truth and error, between paganism and Christianity, in the time of the emperor Constantine, and also the compromise of ancient Israel that occurred during the history of the kings. It represented the mixture of truth and error, which can only produce error. It was represented by the 1919 Bible conference where the publication of the book, “The Doctrine of Christ”, was brought about in order to create an Adventist message that more closely represented the false gospel of apostate Protestantism. It was in the third generation of Adventism where the great compromises of truth occurred.

Ang iglesia ng Pergamos ay kumatawan sa pagkokompromiso sa pagitan ng katotohanan at kamalian, sa pagitan ng paganismo at Kristiyanismo, sa panahon ng emperador Constantino, at gayundin sa pagkokompromiso ng sinaunang Israel na naganap sa kasaysayan ng mga hari. Kumatawan ito sa paghahalo ng katotohanan at kamalian, na walang maibubunga kundi kamalian. Ito ay kinatawan ng Kumperensiyang Biblikal noong 1919, na naging sanhi ng paglalathala ng aklat na "The Doctrine of Christ", upang lumikha ng isang mensaheng Adbentista na higit na malapit ang pagkakatulad sa huwad na ebanghelyo ng tumalikod na Protestantismo. Sa ikatlong salinlahi ng Adbentismo naganap ang malalaking pagkokompromiso sa katotohanan.

It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that produced the Church Manual. It was in that generation, beginning in 1919, that the church began the compromise that required accreditation in both the schools of health and religion. It was in that generation that the move to the modern Catholic-based Bibles was initiated. It was in that history that the willingness of the leadership to establish relationships with regimes that were openly anti-Christian occurred.

Sa salinlahing iyon, na nagsimula noong 1919, sinimulan ng Simbahan ang kompromisong nagbunga ng Manwal ng Simbahan. Sa salinlahing iyon, na nagsimula noong 1919, sinimulan ng Simbahan ang kompromisong nag-aatas ng akreditasyon sa kapwa mga paaralan ng kalusugan at relihiyon. Sa salinlahing iyon sinimulan ang paglipat tungo sa mga makabagong Bibliya na may batayang Katoliko. Sa kasaysayang iyon umiral ang kahandaan ng pamunuan na magtatag ng ugnayan sa mga rehimen na hayagang laban sa Kristiyanismo.

The practice had been born into infancy in the Civil War, when the Laodicean leadership formed a legal relationship with the government of the United States, in order to have a better outcome for the young men in the church that were to be drafted into the deadliest war in American history, was repeated at the outset of the First World War when the General Conference president, A. G. Daniells, interacted with the German government, giving his approval for Germany to draft and force young men to serve in the military, and to bear arms, and to disregard the Sabbath. That action by Daniells brought about a separation that produced the various splinters of the Seventh-day Adventist Reform movement that exist to this very day.

Ang praktikang iyon, na ipinanganak at nasa pagkasanggol pa lamang noong Digmaang Sibil, nang ang pamumunong Laodiceano ay bumuo ng ugnayang legal sa pamahalaan ng Estados Unidos upang magkaroon ng higit na mabuting kinalabasan para sa mga kabataang lalaki sa iglesya na isasailalim sa sapilitang pagpapasundalo sa pinakanakamamatay na digmaan sa kasaysayan ng Amerika, ay inulit sa pagsisimula ng Unang Digmaang Pandaigdig, nang ang pangulo ng General Conference, si A. G. Daniells, ay nakipag-ugnayan sa pamahalaang Aleman at nagbigay ng kanyang pagsang-ayon na magpatupad ang Alemanya ng sapilitang pagpapasundalo at pilitin ang mga kabataang lalaki na maglingkod sa militar, magdala ng armas, at ipagwalang-bahala ang Sabat. Ang gawaing iyon ni Daniells ang nagbunga ng isang paghihiwalay na nagluwal ng iba’t ibang paksiyon ng kilusang Seventh-day Adventist Reform na umiiral hanggang sa araw na ito.

That compromise continued with Hitler’s Nazi Germany, and thereafter with the nations that made up the Soviet Union, and it is still upheld today in regimes such as China. The compromise of the third generation in its relation to statecraft had been typified by the compromise of the ancient kings of Israel and Constantine as symbolized in the church of Pergamos. That period also represented the compromise of its churchcraft with the false gospel of peace and safety represented by Prescott’s “The Doctrine of Christ”.

Ang kompromisong iyon ay nagpatuloy sa ilalim ng Nazi Alemanya ni Hitler, at pagkatapos ay sa mga bansang bumuo ng Unyong Sobyet, at nananatili pa rin hanggang ngayon sa mga rehimen gaya ng sa Tsina. Ang kompromiso ng ikatlong salinlahi sa ugnayan nito sa sining ng pamamahala ng estado ay inilarawan ng pagkompromiso ng mga sinaunang hari ng Israel at ni Constantino, gaya ng sinasagisag sa iglesia ng Pergamos. Ang panahong iyon ay kumakatawan din sa pagkompromiso ng eklesiastikong pamamahala nito sa huwad na ebanghelyo ng kapayapaan at katiwasayan na kinakatawan ng "The Doctrine of Christ" ni Prescott.

> I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. But I have a few things against thee, because thou hast there them that hold the doctrine of Balaam, who taught Balac to cast a stumblingblock before the children of Israel, to eat things sacrificed unto idols, and to commit fornication. Revelation 2:13, 14.

> Nalalaman ko ang iyong mga gawa at kung saan ka tumatahan, doon mismo kung saan naroon ang luklukan ni Satanas; at matibay mong pinanghahawakan ang aking pangalan, at hindi mo ikinaila ang aking pananampalataya, maging noong mga araw na si Antipas, na aking tapat na martir, ay pinaslang sa gitna ninyo, sa dakong tinatahanan ni Satanas. Ngunit may ilang bagay akong laban sa iyo, sapagkat mayroon kang mga humahawak sa aral ni Balaam riyan, na nagturo kay Balac na maglagay ng katitisuran sa harap ng mga anak ni Israel, upang kumain ng mga bagay na inihain sa mga diyos-diyosan, at upang makiapid. Pahayag 2:13, 14.

The fornication identifies the work of the General Conference in aligning themselves with nations such as Nazi Germany, and the Soviet Union under the pretext of maintaining necessary working relationships with the corrupt governments, while disregarding the faithful in those nations that suffered persecution from the various regimes they had joined with. The food sacrificed to idols represented the false methodology of apostate Protestantism and Catholicism that was then firmly established in universities of Laodicean Adventism, that had agreed to be governed by the guidelines of apostate methodologies, both in religion and health.

Ang pakikiapid ay tumutukoy sa gawain ng General Conference sa pakikipag-alyansa nila sa mga bansa gaya ng Nazi Germany at ng Soviet Union, sa ilalim ng pagkukunwaring dahilan ng pagpapanatili ng mga kinakailangang ugnayang panggawain sa mga tiwaling pamahalaan, habang ipinagwawalang-bahala ang mga tapat sa mga bansang iyon na dumanas ng pag-uusig mula sa iba’t ibang rehimen na kanilang kinaaniban. Ang pagkaing inihandog sa mga diyos-diyosan ay kumakatawan sa huwad na metodolohiya ng Protestantismo at Katolisismong apostata, na noon ay matibay nang naitatag sa mga unibersidad ng Laodiceang Adventismo, mga unibersidad na sumang-ayon na pamamahalaan ng mga panuntunan ng mga metodolohiyang apostata, kapwa sa relihiyon at sa kalusugan.

Jesus illustrated the end of the third generation as he did with the beginning, for He marked the arrival of the fourth generation with the publication of the book, Questions on Doctrine published in 1957, which fully rejected the primary salvation distinction that exists between truth and the erroneous ideas of apostate Protestantism and Catholicism. The book of course has several erroneous teachings, but essentially it teaches that it is impossible to live victorious in Christ, until after a person is miraculously changed at the Second Coming. The book marked the beginning of the generation where the twenty-five ancient men were to bow down to the sun. The political and religious elements necessary to allow the Laodicean Adventist church to accept the worship of Sunday at the soon coming Sunday law had arrived.

Inilarawan ni Jesus ang wakas ng ikatlong salinlahi tulad ng ginawa Niya sa pasimula, sapagkat minarkahan Niya ang pagdating ng ikaapat na salinlahi sa pamamagitan ng paglalathala noong 1957 ng aklat na Questions on Doctrine, na lubusang itinakwil ang pangunahing pagkakaibang may kinalaman sa kaligtasan na umiiral sa pagitan ng katotohanan at ng mga maling kaisipan ng tumalikod na Protestantismo at Katolisismo. Hindi maikakaila na ang aklat ay may ilang maling katuruan, ngunit sa esensiya itinuturo nito na imposibleng mamuhay nang matagumpay kay Cristo hanggang sa ang isang tao ay mahimalang mabago sa Ikalawang Pagparito. Minarkahan ng aklat ang pasimula ng salinlahing kung saan ang dalawampu’t limang matatandang lalaki ay yuyukod sa araw. Dumating na ang mga elementong pampulitika at pangrelihiyon na kailangan upang pahintulutan ang Laodiceang iglesyang Adbentista na tanggapin ang pagsamba sa Linggo sa nalalapit na batas-panglinggo.

The fourth abomination of Ezekiel occurs when the faithful few in chapter nine are receiving a seal upon their foreheads, just before the destroying angels begin their work. The vision begins in verse one, of chapter eight on the fifth day, of the sixth month, of the sixth year. The vision begins the day before the execution of the judgment upon those who bow down to the sun, which is the mark of papal authority, and the number of his name is “666.”

Ang ikaapat na kasuklam-suklam na bagay sa aklat ni Ezekiel ay nagaganap kapag ang kakaunting tapat sa ikasyam na kabanata ay tinatatakan sa kanilang mga noo, bago pa man simulan ng mga anghel na mamumuksa ang kanilang gawain. Nagsisimula ang pangitain sa unang talata ng ikawalong kabanata, sa ikalimang araw ng ikaanim na buwan, ng ikaanim na taon. Nagsisimula ang pangitain isang araw bago ang pagpapatupad ng hatol laban sa mga yumuyukod sa araw, na siyang tanda ng awtoridad ng papado, at ang bilang ng kanyang pangalan ay "666."

The work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 with the attack upon the earth beast carried out by the third woe of Islam. That attack made the nations angry, and marked the arrival of the latter rain. But the latter rain would only be recognized by those who would be led back to the foundations of Adventism to see that the three Woes of Islam are a foundational truth. At that point in time, those who were led back to the old paths that Jeremiah identifies as “the rest” (which is the latter rain), would either become watchmen that blew the trumpet of the third Woe, or they would be those who refused to hearken to the sound of the trumpet, and thus refusing to walk in the old paths.

Nagsimula ang gawain ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo noong Setyembre 11, 2001 sa pamamagitan ng pagsalakay laban sa halimaw na mula sa lupa na isinagawa ng ikatlong Kaabaan ng Islam. Ang pagsalakay na iyon ang nagpagalit sa mga bansa, at nagbigay-tanda sa pagdating ng huling ulan. Ngunit ang huling ulan ay makikilala lamang ng mga aakayin pabalik sa mga saligan ng Adventismo upang makita na ang tatlong Kaabaan ng Islam ay isang saligang katotohanan. Sa panahong yaon, ang mga inakay pabalik sa mga dating landas na tinutukoy ni Jeremiah bilang "ang kapahingahan" (na siyang huling ulan), ay magiging alinman sa mga bantay na magpapatunog ng trompeta ng ikatlong Kaabaan, o yaong mga tumatangging makinig sa tunog ng trompeta, at sa gayon ay tumatangging lumakad sa mga dating landas.

They were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1863. At the very same point in time, a message arrived of the righteousness of Christ, which is “justification by faith in verity”. It was the Laodicean message of Jones and Waggoner, and it was the message of Ezekiel to the dead dry bones that came from the “four winds”, which are a symbol of Islam of the third woe (the “angry horse” seeking to break loose). Those faithful few were then tested by the sin of their father’s rebellion of 1888, as the mighty angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down, and Revelation chapter eighteen, verses one through three was fulfilled.

Noon ay sinubok sila sa pamamagitan ng kasalanan ng paghihimagsik ng kanilang ama noong 1863. At sa mismong oras ding iyon, dumating ang isang mensahe hinggil sa katuwiran ni Cristo, na siyang “pag-aaring-matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya sa katotohanan.” Ito ang Laodiceang mensahe nina Jones at Waggoner, at ito ang mensahe ni Ezekiel sa mga patay at tuyong buto na nagmula sa “apat na hangin,” na siyang sagisag ng Islam ng ikatlong “sa aba” (ang “galit na kabayo” na naghahangad na kumawala). Ang iilang tapat na iyon ay saka sinubok sa pamamagitan ng kasalanan ng paghihimagsik ng kanilang ama noong 1888, samantalang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo nang ibinagsak ang mga dakilang gusali ng Lungsod ng New York, at natupad ang Apocalipsis kabanata labing-walo, talata isa hanggang tatlo.

They were then tested by the identification of the message of the latter rain. Was the latter rain a manifestation of the power of God as in past ages, or were the manifestations of God’s power only in the past? The faithful few were then tested by the rebellion of their father’s rebellion in 1919. How the faithful few navigate through those three tests determines whether they will receive the seal of God in their foreheads, or find themselves bowing down to the sun with the twenty-five elders of Laodicean Adventism.

Pagkaraan ay sinubok sila sa pamamagitan ng pagkilala sa mensahe ng huling ulan. Ang huling ulan ba ay isang pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga nakaraang kapanahunan, o ang mga pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos ay tanging nasa nakaraan lamang? Ang kakaunti ngunit tapat ay saka sinubok sa pamamagitan ng paghihimagsik—yaong paghihimagsik ng kanilang ama—noong 1919. Ang paraan ng pagharap ng kakaunti ngunit tapat sa tatlong pagsubok na iyon ang magpapasiya kung tatanggapin nila ang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo, o masusumpungan nilang sila'y yumuyukod sa araw kasama ang dalawampu't limang matatanda ng Adventismong Laodiceano.

All the rebellions of the four generations of Laodicean Adventism find their counterpart in September 11, 2001. That date, which Isaiah identified as the “day of the east wind,” marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the sealing time is a period of time. The ending of the period has been illustrated by the beginning, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. In the final movements of the sealing process the tests that were represented at the beginning of the period are once again repeated.

Lahat ng mga paghihimagsik ng apat na salinlahi ng Adventismong Laodiceano ay may katumbas sa Setyembre 11, 2001. Ang petsang iyon, na itinukoy ni Isaias bilang "araw ng hanging silanganan," ang naghudyat ng pasimula ng panahon ng pagtatatakan ng isandaang apatnapu’t apat na libo, at ang panahon ng pagtatatakan ay isang yugto ng panahon. Ang katapusan ng yugtong iyon ay inilarawan ng pasimula, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Sa mga pangwakas na kaganapan ng proseso ng pagtatatakan, ang mga pagsubok na isinagisag sa pasimula ng yugto ay muling nauulit.

On September 11, 2001, the tests which were failed by the rebels of Laodicean Adventism as represented by the four abominations of Ezekiel, and by the first four churches of Revelation chapters two and three, arrived, marking the beginning of a testing process that leads either to the mark of the beast, or the seal of God, for those who profess to be Seventh-day Adventists.

Noong Setyembre 11, 2001, dumating ang mga pagsubok na hindi naipasa ng mga rebelde ng Adbentismong Laodiceano—na kinakatawan ng apat na kasuklam-suklam na bagay sa Ezequiel—at ng unang apat na iglesia sa mga kabanata dalawa at tatlo ng Apocalipsis, na nagsilbing hudyat ng pasimula ng isang proseso ng pagsubok na humahantong alinman sa tatak ng hayop o sa selyo ng Diyos para sa mga nagpapakilalang Adbentista ng Ikapitong Araw.

The leadership of Laodicean Adventism has been trapped by the cords of their own deceits, and it is virtually impossible for them to “recognize” a repetition of the manifestation of the power of God as represented by previous reformatory movements, including the reform movement that brought Adventism into existence. The ancient men scattered and covered up the doctrines that are represented by Miller’s jewels with counterfeit coins and jewels. The casket of the King James Bible has been relegated to the times of archaic language and replaced with modern language Bibles that are expressed in the terminology of the man of sin.

Ang pamunuan ng Laodiceang Adventismo ay natalian ng mga tali ng sarili nilang mga pandaraya, at halos imposibleng para sa kanila na “kilalanin” ang pag-uulit ng pagpapakahayag ng kapangyarihan ng Diyos gaya ng kinakatawan ng mga naunang kilusang repormatibo, kabilang ang kilusang reporma na nagbunsod sa pagsilang ng Adventismo. Ang matatandang lalaki ay isinabog at tinakpan ang mga doktrinang kinakatawan ng mga hiyas ni Miller sa pamamagitan ng mga pekeng barya at hiyas. Ang kaha ng Bibliang King James ay isinantabi bilang nauukol lamang sa kapanahunan ng arkaikong wika at pinalitan ng mga Bibliang nasa makabagong wika na ipinapahayag sa terminolohiya ng tao ng kasalanan.

Were any of the ancient men willing to consider the possibility that the latter rain message is not a peace and safety message, it would be virtually impossible for them to recognize that the manifestations of the power of God in past sacred histories are what specifically identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand. More difficult yet for them to recognize is that the sacred histories that most directly identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the sacred histories that fulfill Malachi chapter three, for Malachi chapter three establishes that there is always a messenger who prepares the way for the sudden arrival of the Messenger of the Covenant. That messenger was represented by the prophet Elijah who boldly proclaimed that there would be no rain in his history, except if it comes through his ministry.

Kung sakali mang may sinuman sa mga sinaunang tao na nakahandang isaalang-alang ang posibilidad na ang mensahe ng huling ulan ay hindi isang mensahe ng kapayapaan at katiwasayan, halos imposibleng kanilang makilala na ang mga kapahayagan ng kapangyarihan ng Diyos sa mga nakalipas na banal na kasaysayan ang siyang tiyak na nagpapakilala sa pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Lalong mahirap pa para sa kanila na kilalanin na ang mga banal na kasaysayang pinakatuwirang tumutukoy sa pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay yaong mga banal na kasaysayang tumutupad sa Malakias kabanata tatlo, sapagkat itinatatag ng Malakias kabanata tatlo na laging may isang sugo na naghahanda ng daan para sa biglang pagdating ng Sugo ng Tipan. Ang sugong iyon ay kinatawan ni propetang Elias, na buong tapang na nagpahayag na hindi uulan sa kaniyang kapanahunan, maliban sa pamamagitan ng kaniyang ministeryo.

Ezekiel’s seventy elders would find it ridiculous to accept that their claim to be the temple of the Lord, was unfounded, and actually represented the claim of a people who were being passed by, just as the vineyard was given to those who bear the fruits worthy of the vineyard. The message of the third Woe, the messenger that prepares the way, the song of the vineyard, all testify against the traditions and customs which they had placed their confidence in, and represents an almost insurmountable obstacle to recognizing the latter rain.

Ang pitumpung matatanda ni Ezekiel ay ituturing nilang katawa-tawa na tanggapin na ang kanilang pag-aangking sila ang templo ng Panginoon ay walang batayan, at sa katunayan ay kumakatawan sa pag-aangkin ng isang bayang nilalampasan, gaya ng ibinigay ang ubasan sa mga nagbubunga ng mga bungang karapat-dapat sa ubasan. Ang mensahe ng ikatlong “Sa Aba,” ang sugo na naghahanda ng daan, ang awit ng ubasan, ay pawang nagpapatotoo laban sa mga tradisyon at kaugalian na kanilang pinaglagakan ng tiwala, at kumakatawan sa isang halos di-malalampasang hadlang sa pagkilala sa huling ulan.

The conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand manifests the same tests for those who have claimed to “recognize” the role of Islam of the third Woe. The “increase of knowledge” which launched the movement of the Millerites began at the end of “seven times” in 1798. The “increase of knowledge” which launched the movement of the one hundred and forty-four thousand began at the end of a symbolic “seven times” (one hundred and twenty-six years) in 1989. During those one hundred and twenty-six years of escalating apostasy, Laodicean Adventism has reached its fourth and final generation.

Ang pagwawakas ng pagselyo sa isandaan at apatnapu't apat na libo ay naglalahad ng gayon ding mga pagsubok para sa mga nag-angking “kinikilala” ang papel ng Islam sa ikatlong “Woe.” Ang “paglago ng kaalaman” na nagpasimula sa kilusan ng mga Milerita ay nagsimula sa katapusan ng “pitong panahon” noong 1798. Ang “paglago ng kaalaman” na nagpasimula sa kilusan ng isandaan at apatnapu't apat na libo ay nagsimula sa katapusan ng isang simbolikong “pitong panahon” (isandaan at dalawampu't anim na taon) noong 1989. Sa mga isandaan at dalawampu't anim na taong iyon ng lumalalang apostasya, ang Laodiceang Adventismo ay umabot na sa ikaapat at huling salinlahi.

It is the third and fourth generation that a nation or people fill their cup of probationary time, and that time has now arrived. The “increase of knowledge” from the book of Daniel that is represented by the Hiddekel River is also the knowledge that is increased, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed just before probation closes.

Sa ikatlo at ikaapat na salinlahi, napupuno ang saro ng panahon ng probasyon ng isang bansa o sambayanan, at dumating na ang panahong iyon. Ang “paglago ng kaalaman” mula sa aklat ni Daniel na kinakatawan ng Ilog Hiddekel ay siya ring kaalamang lalago, kapag ang Pahayag ni Jesu-Cristo ay inaalisan ng selyo bago magsara ang probasyon.

We will take up the last three chapters of the book of Daniel in the next article.

Tatalakayin natin ang huling tatlong kabanata ng Aklat ni Daniel sa susunod na artikulo.

> “The days are fast approaching when there will be great perplexity and confusion. Satan, clothed in angel robes, will deceive, if possible, the very elect. There will be gods many and lords many. Every wind of doctrine will be blowing. Those who have rendered supreme homage to ‘science falsely so called’ will not be the leaders then. Those who have trusted to intellect, genius, or talent will not then stand at the head of rank and file. They did not keep pace with the light. Those who have proved themselves unfaithful will not then be entrusted with the flock. In the last solemn work few great men will be engaged. They are self-sufficient, independent of God, and He cannot use them. The Lord has faithful servants, who in the shaking, testing time will be disclosed to view. There are precious ones now hidden who have not bowed the knee to Baal. They have not had the light which has been shining in a concentrated blaze upon you. But it may be under a rough and uninviting exterior the pure brightness of a genuine Christian character will be revealed. In the day time we look toward heaven but do not see the stars. They are there, fixed in the firmament, but the eye cannot distinguish them. In the night we behold their genuine luster.” Testimonies, volume 5, 80, 81.

> Ang mga araw ay mabilis na dumarating na magkakaroon ng lubhang pagkalito at kaguluhan. Si Satanas, na nakadamit na parang anghel, ay maglilinlang, kung maaari, maging sa mga hinirang. Magiging marami ang mga diyos at marami ang mga panginoon. Bawat hangin ng aral ay iihip. Yaong mga naghandog ng pinakamataas na pagpaparangal sa “agham na huwad ang tawag” ay hindi na magiging mga pinuno sa panahong iyon. Yaong mga nanalig sa katalinuhan, henyo, o talento ay hindi rin tatayo sa ulo ng hanay. Hindi sila sumabay sa liwanag. Yaong napatunayang hindi tapat ay hindi na pagkakatiwalaan noon ng kawan. Sa huling taimtim na gawain, kakaunti lamang na mga dakilang tao ang makikibahagi. Sila’y umaasa sa sarili, nagsasarili, hiwalay sa Diyos, at hindi sila magagamit ng Diyos. Ang Panginoon ay may mga tapat na lingkod na, sa panahon ng pagyanig at pagsubok, ay ihahayag sa paningin. May mga mahalagang tao ngayong nakatago na hindi lumuhod ng tuhod kay Baal. Hindi nila natamo ang liwanag na tumatanglaw sa inyo sa isang matinding, nakatuong alab. Ngunit maaaring sa ilalim ng magaspang at di-kaakit-akit na panlabas ay mahahayag ang dalisay na kaningningan ng tunay na Kristiyanong pagkatao. Sa araw ay tumitingin tayo sa langit, ngunit hindi natin nakikita ang mga bituin. Nariyan sila, nakapirmi sa kalawakan, ngunit hindi sila makilala ng mata. Sa gabi ay namamalas natin ang kanilang tunay na kinang. Testimonies, tomo 5, 80, 81.

Back to Articles