Article

# Elijah - Number Eleven

Elias - Bilang Labing-isa

The First Mistake

Ang Unang Kamalian

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Ang paghihimagsik ng gintong guya ni Aaron sa pasimula ng sinaunang Israel ay, ayon sa propesiya, tumutugma sa paghihimagsik ni Jeroboam sa pasimula ng sampung lipi ng hilagang kaharian ng Efraim. Ang mga banal na kasaysayang ito ay sumasagisag sa paghihimagsik ng Adventismo noong 1863.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Walang duda’y may iba pang mga saksi hinggil sa 1863, subalit sina Aaron at Haring Jeroboam ay nagsisilbing mga saksi na sumasapin sa ibabaw ng kasaysayan ng 1863, at ang lahat ng mga kasaysayang iyon ay naglalarawan sa kilusan ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na siyang Protestanteng sungay, hindi lamang sa mga huling araw ng ikaanim na kaharian ng biblikal na propesiya, kundi hanggang sa pagsasara ng panahon ng probasyon. Tinatalakay din ng mga kasaysayang iyon ang kaparis na kasaysayan ng Republikanong sungay sa ikaanim na kaharian.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Sa pangkalahatan, napakahirap tanggapin ang katotohanang ito para sa mga naniniwalang ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ang nalalabing bayan ng Diyos sa wakas ng sanlibutan. Ang paniniwalang iyon ang una nating pagkakamali. Walang batayang biblikal na ang iglesia sa Laodicea ang kumakatawan sa bayang itinataas bilang watawat sa panahon ng krisis ng batas sa Linggo. Ang una nating pagkakamali ay ang pagtanggap sa maling palagay na gayon nga ito. Ang bayang itinataas bilang watawat sa wakas ng sanlibutan ay binubuo ng mga pinalayas ng mga kasapi ng sinagoga ni Satanas.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> At siya’y magtitindig ng watawat sa mga bansa, at pipisanin ang mga itinapon ng Israel, at titipunin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Ang mga Adventistang Laodiceano ang nagpapalayas sa mga nakatakdang maging watawat.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong nanginginig sa kaniyang salita; ang inyong mga kapatid na napoot sa inyo, na itinakwil kayo dahil sa aking pangalan, ay nagsabi, “Luwalhatiin nawa ang Panginoon”; ngunit siya’y magpapakita sa inyong kagalakan, at sila’y malalagay sa kahihiyan. Isaias 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Ang mga nagsisilbing watawat ay itinatakwil dahil sa "pangalan" ni Cristo. Ang pangalang nagbubunga ng poot ay ang Alfa at Omega, sapagkat ang simulain ng Alfa at Omega ang siyang malinaw na nagpapakilala kung sino ang kinakatawan ng iglesiang Seventh-day Adventist sa propesiya ng Bibliya. Ang talinghaga ng sampung dalaga ay kumakatawan sa Adbentismo.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Ang talinghaga ay natupad sa pasimula ng Adventismo, at muli itong natutupad ayon sa mismong titik sa katapusan.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Ang mga hangal na dalaga na nagigising at napagtatanto na wala silang langis ay ang mga taga-Laodicea.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> Ang kalagayan ng Iglesia na kinakatawan ng mga hangal na dalaga ay tinutukoy din bilang kalagayang Laodiceano. Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Ang pakikibaka ng mga dalagang matalino, na kinakatawan din ng iglesya sa Filadelfia, ay laban sa isang iglesya na nag-aangking sila’y mga Judio, ngunit hindi naman.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Narito, yaong mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Hudyo, at hindi naman, kundi nagsisinungaling; narito, gagawin kong pumarito sila at sumamba sa harap ng iyong mga paa, at maalaman nila na inibig kita. Apocalipsis 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Tinalakay ni Kapatid na White ang talatang ito sa pinakaunang publikasyon pagkaraan ng Dakilang Pagkakadismaya.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> "Iniisip mo na ang mga sumasamba sa harap ng mga paa ng banal, (Apocalipsis 3:9), sa wakas ay maliligtas. Dito kailangan kong sumalungat sa iyo; sapagkat ipinakita sa akin ng Diyos na ang uring ito ay mga nag-aangking Adventista, na tumalikod, at 'muling ipinapako sa krus sa ganang sarili ang Anak ng Diyos, at inilalagay Siya sa hayag na kahihiyan.' At sa 'oras ng tukso,' na darating pa, upang ilantad ang tunay na pagkatao ng bawat isa, malalaman nila na sila ay napahamak na magpakailanman; at, nilamon ng matinding pighati ng espiritu, sila'y yuyukod sa mga paa ng banal." Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

Sa Kabanata Lima ng Isaias, unang nabanggit ang awit ng ubasan, na kinalaunan ay ginamit ni Kristo.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> Ngayo’y aawit ako para sa aking minamahal, isang awit ng aking minamahal tungkol sa kaniyang ubasan. Ang aking minamahal ay may ubasan sa isang burol na lubhang mabunga; at binakuran niya iyon, at inalis ang mga bato roon, at tinamnan niya iyon ng pinakamainam na punong-ubas, at nagtayo siya ng isang moog sa gitna nito, at gumawa rin ng pisaan ng ubas doon; at naghintay siya na ito’y magbunga ng ubas, ngunit ligaw na ubas ang ibinunga. At ngayon, O mga nananahan sa Jerusalem, at mga lalaki ng Juda, ipinamamanhik ko sa inyo: hatulan ninyo sa pagitan ko at ng aking ubasan. Ano pa ang maaaring gawin sa aking ubasan na hindi ko nagawa rito? Bakit nga, nang ako’y naghintay na ito’y magbunga ng ubas, ligaw na ubas ang ibinunga? Isaias 5:1-4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

Ang talinghaga, maging sa Lumang Tipan man o sa Bagong Tipan, ay nagpapakilala na ang Iglesia ng Diyos ay itinatakwil ng Diyos dahil sa kanilang pagtangging magbunga ng mga bungang sila’y itinindig upang ibunga. Sa Isaias 5, sa pagtatapos ng talinghaga, tinukoy ang parusa sa ubasan, kasabay ng pangako na itataas ang isang watawat sa mga bansa. Malinaw na ang ubasan ay hindi ang watawat.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Kaya’t ang poot ng Panginoon ay nag-alab laban sa kaniyang bayan, at iniunat niya ang kaniyang kamay laban sa kanila at hinampas sila; at nagsipanginig ang mga burol, at ang kanilang mga bangkay ay napira-piraso sa gitna ng mga lansangan. Sa kabila ng lahat ng ito, ang kaniyang poot ay hindi napawi, kundi ang kaniyang kamay ay nakaunat pa rin. At magtataas siya ng watawat sa mga bansang mula sa malayo, at sisipol siya sa kanila mula sa mga dulo ng lupa; at, narito, sila’y darating nang buong bilis. Isaias 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

Nang maglaon, nang inawit ni Jesus ang awiting iyon bilang isang talinghaga, ang Kaniyang konklusyon ay gayon ding mapagpasiya.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Pakinggan ninyo ang isa pang talinghaga: May isang puno ng sambahayan na nagtanim ng ubasan, at binakuran niya iyon sa palibot, at naghukay doon ng pisaan ng ubas, at nagtayo ng isang moog, at ipinaupa niya iyon sa mga magsasaka, at nagtungo siya sa isang malayong lupain. At nang malapit na ang panahon ng bunga, sinugo niya ang kaniyang mga alipin sa mga magsasaka, upang tanggapin ang mga bunga nito. At dinakip ng mga magsasaka ang kaniyang mga alipin, at hinampas ang isa, at pinatay ang isa, at binato ang isa. Muli, nagsugo siya ng iba pang mga alipin, na higit kaysa sa una; at gayon din ang ginawa nila sa mga yaon. Datapuwa’t sa kahuli-hulihan ay sinugo niya sa kanila ang kaniyang anak, na sinasabi, Igagalang nila ang aking anak. Datapuwa’t nang makita ng mga magsasaka ang anak, sinabi nila sa isa’t isa, Ito ang tagapagmana; halikayo, patayin natin siya, at ariin natin ang kaniyang mana. At siya’y kanilang dinakip, at itinapon sa labas ng ubasan, at pinatay siya. Kaya nga, pagdating ng panginoon ng ubasan, ano ang gagawin niya sa mga magsasakang yaon? Sinabi nila sa kaniya, Lulupigin niya nang lubha ang mga tampalasang iyan, at ipauupa niya ang kaniyang ubasan sa ibang mga magsasaka, na magbabalik sa kaniya ng mga bunga sa kanilang kapanahunan. Sinabi sa kanila ni Jesus, Kailanman baga’y hindi ninyo nabasa sa mga kasulatan, Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang naging batong panulukan; ito’y gawa ng Panginoon, at kagila-gilalas sa ating mga mata? Kaya’t sinasabi ko sa inyo, Aalisin sa inyo ang kaharian ng Diyos, at ibibigay ito sa isang bansang nagkakabunga ng mga bunga nito. At ang sinumang mabuwal sa ibabaw ng batong ito ay madudurog; datapuwa’t sinumang malagpakan nito, ay kaniyang pagigipusin na parang alabok. At nang marinig ng mga punong saserdote at ng mga Fariseo ang kaniyang mga talinghaga, napagwari nilang tungkol sa kanila ang kaniyang sinasalita. Mateo 21:33-45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Ang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano ay hindi ang watawat na itinatanghal. Ang ubasan sa mga huling araw na itinatipo ng sinaunang Israel ay ang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano, ngunit magkakaroon ng isang bansa na magluluwal ng bungang karapat-dapat na matawag na mga unang bunga, na siyang isandaang apatnapu't apat na libo.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Sila yaong mga hindi nadungisan sa mga babae; sapagkat sila ay mga birhen. Sila yaong sumusunod sa Kordero saanman siya pumaroon. Sila ang mga tinubos mula sa gitna ng mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. Pahayag 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Bilang isang estandarte, gagamitin sila ng Panginoon ng Sambahayan upang tipunin ang pangwakas na ani. Ang Laodiceang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw ang ubasan na itinakwil ang batong-saligan ng pitong panahon ni Moises. Mula roon ay naging isang tuluy-tuloy na pagbaba tungo sa lalo’t lalong kadiliman. Ang estandarte ay magiging “isang ugat ni Jesse.” Ang ugat ni Jesse, o si David, ay kumakatawan sa pinakahuling katotohanang iniharap ni Jesus sa mga Judiong mapagtalo sa loob ng Kanyang kasaysayan. Ito ay isang sagisag ng prinsipyong Alfa at Omega, na ayaw unawain ng mga hindi tapat na katiwala sa ubasan ng kapwa sinauna at makabagong Israel.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Jesse, na tatayo na pinakabandila ng mga bayan; sa kaniya magsisihanap ang mga Hentil; at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. Isaias 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Si Kapatid na White at si James White ay malinaw na tinukoy na pagsapit ng 1856 ang kilusan ay nasa kalagayang Laodicea; kaya kailan niya itinuro na kailanman ay tinanggap nito ang mensahe para sa mga taga-Laodicea? Kailanman ay hindi. Ang una nating pagkakamali ay ang pagtanggap sa pahayag na ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay naging isang matagumpay na iglesia sa pagdaloy ng kasaysayan nito. Ang kabaligtaran ang totoo. Kung tatanggapin natin ang unang maling palagay na iyon, mapipiringan ang ating mga mata sa mga propetikong katotohanang nagtuturo ng kabaligtaran. Halimbawa, paulit-ulit na itinuturo ni Kapatid na White na ang kasaysayan ng sinaunang literal na Israel ay naglalarawan sa karanasan at kasaysayan ng makabagong espirituwal na Israel. Madalas, kapag tinutukoy niya ang sinaunang Israel bilang huwaran para sa makabagong Israel, kasabay niyang sinisipi ang klasikong pahayag ng Apostol Pablo hinggil sa gayunding katotohanan.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito sa ating ikapaalaala, sapagkat sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan. 1 Corinto 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

Sa talatang labing-isa, si Apostol Pablo ay nagbubuod ng naunang sampung talata.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> Bukod dito, mga kapatid, hindi ko nais na hindi ninyo malaman na ang lahat ng ating mga ninuno ay nasa ilalim ng ulap, at ang lahat ay dumaan sa dagat; at silang lahat ay binautismuhan kay Moises sa ulap at sa dagat; at silang lahat ay kumain ng iisang pagkaing espirituwal; at silang lahat ay uminom ng iisang inuming espirituwal; sapagkat uminom sila mula sa batong espirituwal na sumusunod sa kanila; at ang batong yaon ay si Cristo. Subalit sa marami sa kanila ay hindi nalugod ang Diyos; sapagkat sila’y ibinuwal sa ilang. Ngayon, ang mga bagay na ito ay naging mga halimbawa para sa atin, upang huwag tayong magnasa ng masasamang mga bagay, gaya rin ng kanilang pagnanasa. Huwag din kayong maging mga sumasamba sa mga diyos-diyosan, gaya ng ilan sa kanila; gaya ng nasusulat, Umupo ang bayan upang kumain at uminom, at tumindig upang maglaro. Ni huwag tayong makiapid, gaya ng ilan sa kanila na nakiapid, at sa isang araw ay nabuwal ang dalawampu’t tatlong libo. Ni huwag nating tuksuhin si Cristo, gaya rin ng ilan sa kanila na nanukso, at sila’y nilipol ng mga ahas. Ni huwag kayong magbulung-bulungan, gaya rin ng ilan sa kanila na nagbulung-bulungan, at sila’y nilipol ng mamumuksa. 1 Corinto 10:1-10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Hindi ginagamit nina Pablo at Sister White ang sinaunang Israel bilang halimbawa ng isang bayang matagumpay at matuwid. Bagkus, kabaligtaran ang totoo. Binubuod ni Pablo ang unang sampung talata sa talatang ikalabing-isa, at pagkatapos, sa susunod na talata, ipinahahayag niya ang aral na marapat iparating ng kasaysayan ng sinaunang Israel sa mga makakakita.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Kaya nga, ang nag-aakalang siya’y nakatayo ay mag-ingat, baka siya’y mabuwal. 1 Corinto 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Ang Sinaunang Israel ay nagbibigay ng halimbawa ng isang bayang tinawag ng Diyos, pinamunuan ng Diyos, tumupad sa mga propesiya ng Diyos, at sa bawat hakbang ay naghihimagsik laban sa Diyos, at sa wakas ay ipinako sa krus ang Maylalang ng langit at lupa! Walang pag-aatubili ang mga Adventista na aminin ang mga katotohanang ito tungkol sa sinaunang Israel, ngunit bihira nilang hayaang tumagos ang nilalayong babala sa kanilang Laodiceang pagkabulag. Maaari nilang sipiin ang mga talata kung saan tinutukoy ni Sister White ang iglesya bilang balintataw ng mata ng Diyos, at tunay nga iyon, ngunit ang pag-ibig ng Diyos sa Kaniyang bayan ay hindi naglalagay ng tabing sa kanilang tunay na kalagayan. Yaong mga minamahal Niya ay sinasaway at pinarurusahan Niya. Bagaman ang iglesya ng Diyos ay ang balintataw ng mata ng Diyos, lubhang malinaw na ibinuod ni Jesus ang Kaniyang kaugnayan sa balintataw na iyon, ang Kaniyang balintataw.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> O Jerusalem, Jerusalem, na pumapatay sa mga propeta at binabato ang mga sinugo sa iyo; makailang-ulit kong ninais na tipunin ang iyong mga anak, gaya ng inahing manok na tinitipon ang kaniyang mga sisiw sa ilalim ng kaniyang mga pakpak, at hindi ninyo ibig! Narito, ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang; at katotohanang sinasabi ko sa inyo, hindi ninyo ako makikita hanggang sa dumating ang panahon na inyong sasabihin, Pinagpala ang dumarating sa pangalan ng Panginoon. Lucas 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Dapat itanong ang mga ito: “Tunay bang inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula? Totoo bang inilalarawan ng sinaunang Israel ang makabagong Israel?” Ang suliranin ng sinaunang Israel sa kabuuan ng kanilang kasaysayan ay ito: pinaniniwalaan nila na ang kanilang pamana at lahi ang nagpapatunay na sila’y bayan ng Diyos, at kaya’t hindi sila maaaring maging anupaman, kundi bayan ng Diyos. Kaya noong panahon ni Jeremias, ipinahayag nila na sila ang templo ng Panginoon.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Ang salitang dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi: Tumayo ka sa pintuang-daan ng bahay ng Panginoon, at ipahayag mo roon ang salitang ito, at sabihin mo, Pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong lahat na taga-Juda, na pumapasok sa mga pintuang-daan na ito upang sumamba sa Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel, Ituwid ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa, at patatahanin ko kayo sa dakong ito. Huwag kayong magtiwala sa mga salitang kabulaanan, na nagsasabi, Ang templo ng Panginoon, Ang templo ng Panginoon, Ang templo ng Panginoon, ang mga ito. Jeremias 7:1-4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Ang mismong maling akalang ito ay binigyang-diin din ni Juan Bautista.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> At sila’y bininyagan niya sa Ilog Jordan, na ipinahahayag ang kanilang mga kasalanan. Ngunit nang makita niyang maraming Fariseo at Saduceo ang dumarating sa kaniyang bautismo, sinabi niya sa kanila, O kayong lahi ng mga ulupong, sino ang nagbabala sa inyo upang tumakas sa galit na darating? Kaya’t magbunga nga kayo ng mga bungang karapat-dapat sa pagsisisi; at huwag ninyong ipalagay na masasabi ninyo sa inyong sarili, Si Abraham ang aming ama; sapagkat sinasabi ko sa inyo, na kaya ng Diyos na mula sa mga batong ito ay magbangon ng mga anak ni Abraham. At ngayo’y nakalagay na ang palakol sa ugat ng mga punongkahoy; kaya’t bawat punongkahoy na hindi nagbubunga ng mabuting bunga ay pinuputol at inihahagis sa apoy. Mateo 3:6-10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Ang mismong maling pagkaunawa sa loob ng Adventismo, na sinasagisag ng pariralang “Kami ang Templo ng Panginoon” at ng pananalitang tayo ay espirituwal na “binhi” ni Abraham, ay ang pangunahing manipestasyon ng pagkabulag ng Laodicea.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> Ipinadadala ng Diyos ang Kaniyang mga sugo upang ipabatid sa Kaniyang bayan kung ano ang nararapat nilang maging at gawin upang sundin ang Kaniyang mga kautusan ng katuwiran, na kung isagawa ng isang tao, siya’y mabubuhay din sa mga iyon. Sila ay nararapat na ibigin ang Diyos nang higit sa lahat, na huwag silang magkaroon ng ibang mga diyos sa Kaniyang harapan; at ibigin ang kanilang kapwa gaya ng kanilang sarili, na gawin nila sa kaniya ang nais nilang gawin niya sa kanila.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> Ni isang kudlit ng banal na kautusan ng Diyos ay hindi dapat ituring nang magaan o lapastanganin. Ang mga lumalabag sa isang 'Ganito ang sabi ng Panginoon' ay nakatindig sa ilalim ng watawat ng prinsipe ng kadiliman, na nagrerebelde laban sa kanilang Maylalang at Manunubos. Inaangkin nila ang mga pangakong ibinigay sa mga masunurin, na sinasabi, 'Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami,' samantalang nilalapastangan nila ang Diyos sa pamamagitan ng maling paglalarawan sa Kaniyang likas, sa paggawa ng mismong mga bagay na sinabi Niyang huwag nilang gawin. Nagtatatag sila ng isang pamantayang hindi ibinigay ng Diyos. Nakapanlilinlang ang kanilang halimbawa, at nakapagpapasama ang kanilang impluwensiya. Hindi sila mga ilaw sa sanlibutan, sapagkat hindi nila sinusunod ang mga simulain ng katuwiran.

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> Walang higit na pagtataksil sa Diyos na maipakikita ng mga tao kaysa sa pagwawalang-bahala sa liwanag na ipinapadala Niya sa kanila. Ang mga gumagawa nito ay nililigaw ang mga mangmang, sapagkat naglalagay sila ng mga huwad na palatandaan sa landas. Patuloy nilang binabaluktot ang mga dalisay na simulain. . . .

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> "Sa mga salita ng Banal na Kasulatan, malinaw na sinasabi sa atin kung bakit sumapit ang pagkatiwangwang sa bansang Hudyo. Taglay nila ang dakilang liwanag, saganang mga pagpapala, at kamangha-manghang kasaganaan. Ngunit napatunayang hindi sila tapat sa ipinagkatiwalang tungkulin. Hindi nila tapat na inalagaan ang ubasan ng Panginoon, ni inihandog sa Kanya ang mga bunga nito. Kumilos sila na para bang walang Diyos, kaya’t sumapit sa kanila ang kapahamakan." Manuscript Releases, volume 14, 343-345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

Ang Israel ay naniwala na, sapagkat sila’y hinirang ng Diyos sa pasimula ng kanilang kasaysayan, sila’y laging mananatiling Kanyang bayang hinirang. Lalong masama, naniwala rin sila na, sapagkat sila ang Kanyang bayang hinirang, pararangalan Niya sila, sa kabila ng katotohanang tumatanggi silang parangalan Siya. Ayon sa propesiya, sila ang Kanyang bayang hinirang, hanggang sa sila’y hiniwalayan, ngunit kailanman ay hindi sila naging bayang ninanais ng Diyos na maging sila. Ang katuwiran ng bayang hinirang ay hindi nasusukat sa kung sino ang inaakala nilang sila. Ang sinaunang Israel ang pangunahing halimbawa ng iglesya ng Seventh-day Adventist, ngunit kapag tinatanggap ang maling palagay na sila ang kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo sa wakas ng sanlibutan, nahahayag ang pagkabulag ng Laodicea, gaya ng pagkabulag ng sinaunang Israel. Ang Adventismo ay naniniwala at nagtuturo na sila ang nalabing bayan ng Diyos sa wakas ng sanlibutan, sa kabila ng malinaw na ebidensiyang sumasalungat dito.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Habang lalo tayong lumalapit sa pagsasara ng probasyon, lalong dapat maging mabigat at tuwiran ang mensahe para sa bayang Laodicea. Kung ang maling saligang iyon ay hindi isinasantabi alang-alang sa katotohanan, kung gayon ang mga halimbawa nina Aaron, Jeroboam, at 1863 ay itinatago sa ilalim ng balabal ng tradisyon at kaugalian. Napakalapit na tayo sa pagsasara ng probasyon upang magkubli pa sa ilalim ng gayong balabal.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> At ito ang kahatulan: na ang liwanag ay naparito sa sanlibutan, at ang mga tao ay higit na inibig ang kadiliman kaysa sa liwanag, sapagkat masasama ang kanilang mga gawa. Sapagkat ang bawat gumagawa ng masama ay napopoot sa liwanag, at hindi lumalapit sa liwanag, upang ang kaniyang mga gawa ay huwag masisi. Juan 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Ang kasaysayan ng mga apostasya ng Adventismo ay nasusubaybayan sa makahulang Salita ng Diyos. Ito ay isang makahulang realidad. Ang unang patunay nito ay ang sinaunang Israel. Ang sinaunang Israel ay isang kasaysayan ng tuluy-tuloy at papatinding apostasya, ngunit itinuturo ng Bibliya at ng Espiritu ng Propesiya na ang sinaunang Israel ay nagsisilbing tipo ng makabagong Israel. Kalungkot-lungkot man ito, hindi kailanman naging higit na mahalaga na maunawaan ang katotohanang ito kaysa sa kasalukuyang panahong ito. Ang inaalisan ng tatak sa pamamagitan ng Pahayag ni Jesucristo ay ang katotohanang ang kasaysayan ng Adventismo bilang Protestanteng sungay ay tumatakbong kahanay sa kasaysayan ng Republikanong sungay. Ang dalawang sungay ay nagbibigay ng ikalawang saksi sa isa’t isa, at ang pagtangging makita nang wasto ang isa sa mga saksi ay sabay ring humahadlang sa pagkilala sa kabilang saksi.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Ang mga linya nina Aaron at Jeroboam, at ang linyang 1863, ay tumutukoy sa pasimula ng makabagong espirituwal na Israel, at sa gayon ay tinutukoy din nila ang pasimula ng Republikanong sungay. Ang mensahe ng ikatlong anghel ay isang babala laban sa pagtanggap ng tatak ng halimaw. Ang Estados Unidos ang unang magpapatibay ng isang Batas-Linggo, at pagkatapos ay pipilitin nito ang buong sanlibutan na gawin din iyon.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "Ang mga bansang banyaga ay susunod sa huwaran ng Estados Unidos. Bagaman siya ang nangunguna, gayunma'y darating ang gayunding krisis sa ating mga tao sa lahat ng dako ng sanlibutan." Testimonies, tomo 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Ang mga propetikong katotohanang may kaugnayan sa krisis ng batas ng Linggo ay hindi maihihiwalay sa gawain ng Estados Unidos. Ang hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo ang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya, na naghahari sa loob ng pitumpung taong propetiko ayon sa Isaias dalawampu’t tatlo. Ang hayop na mula sa lupa ang may dalawang sungay. Ang mga katotohanang may kinalaman sa ugnayan ng dalawang sungay na iyon ay ngayo’y inaalisan ng selyo, subalit tanging sa mga pumipiling unawain na si Jesus ang nagsasakatuparan ng pag-aalis ng selyo sa Apocalipsis ni Jesucristo sa pamamagitan ng paggamit sa pasimula ng isang bagay upang ilarawan ang wakas nito.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Nagsimula ang Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia noong 1798, at sa loob ng susunod na animnapu’t limang taon, ang dalawang sungay na maglalakbay nang magkasama sa kasaysayan ay inilagay sa isang balangkas na maaaring makilala, ngunit sa mga handang makakita lamang. Ang animnapu’t limang taon na itinakda sa Isaias kabanata pito ay nagsimula noong 742 BK at nagtapos noong 677 BK. Mula noong 1798 hanggang 1863, ang mga taong iyon ay inulit. Ang animnapu’t limang taong iyon ay tumutukoy sa isang proseso ng krisis sa dalawang sungay.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

Pagsapit ng 1863, natapos na ang panimulang yugto ng propetikong “mga araw ng isang hari” ng Isaias dalawampu’t tatlo, at sa gayon ay naitatag ang mga propetikong palatandaan ng pangwakas na yugto ng “mga araw ng isang hari.” Ang pagwawakas ng simbolikong pitumpu ng Isaias dalawampu’t tatlo ay inilalarawan ng unang animnapu’t limang taon. Mula 1863 hanggang sa panahon ng wakas noong 1989 ang panahon ng iglesiang Adventista ng Laodicea, na nagbuhat sa kilusang Millerite at nagwawakas sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Upang maunawaan ang yugto sa wakas, kailangan nating maunawaan ang yugto sa pasimula. Hindi ito magawa ng Adventismo, sapagkat ang pasimula nito ay tinandaan ng pagtanggi nito sa panunumpa ni Moises, na siyang tumutukoy sa mismong animnapu’t limang taon na kumakatawan sa pasimula at pagwawakas ng Adventismo at ng Estados Unidos.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Dahil dito, at ito’y isang dahilan na lubhang mahalaga, nagsikap ang artikulong ito na patunayan ang isang pangpropesiyang katotohanan na ngayo’y inaalisan ng selyo ng Leon ng lipi ni Juda. Ang katotohanan ay ito: kung hindi ka handang kilalanin na ang Seventh-day Adventist Church ay palagi nang nasa kalagayang Laodiceano, kung gayon ay lohikal na hindi mo kayang wastong hatiin ang kasaysayan ng Adventismo; at kung hindi mo nagagawang wastong hatiin ang kasaysayan ng Adventismo, hindi mo rin kayang wastong tukuyin ang sungay ng Republikanismo.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Sapagkat kung, pagkatapos na sila’y nakatakas sa mga karumihan ng sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakilala sa Panginoon at Tagapagligtas na si Jesucristo, ay muli silang nasilo roon at nadaig, ang huling kalagayan nila ay lalong masama kaysa sa pasimula. Sapagkat lalong mabuti pa sana sa kanila na hindi nakilala ang daan ng katuwiran, kaysa, pagkatapos nilang makilala ito, ay tumalikod mula sa banal na utos na ibinigay sa kanila. Ngunit nangyari sa kanila ayon sa tunay na kawikaan: “Ang aso ay nagbalik sa sarili nitong suka; at ang inahing baboy na nahugasan ay sa kaniyang paglublob sa putikan.” 2 Pedro 2:20-22.

Back to Articles