Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu't Isa

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Ang Propetikong Habi: Pagbubunyag ng Apat na Karumal-dumal na Gawa sa Kabanata Walo ng Ezekiel at ang Kanilang Kahalagahan sa Makabagong Panahon

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

Ang apat na kasuklam-suklam na bagay sa ikawalong kabanata ng Ezekiel ay kumakatawan sa apat na salinlahi ng makabagong Israel, at ang pasimula ng makabagong Israel ay inilalarawan sa pamamagitan ng pasimula ng sinaunang Israel. Ang dalawang kasaysayang iyon ng pasimula ay nagpapatotoo sa pagwawakas ng makabagong Israel sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang dalawang pasimula ng Israel, kapwa ang sinaunang literal at ang makabagong espirituwal, ay sinasaksihan ng kasaysayan ng pasimula ng hilagang kaharian ng Israel nang ito’y humiwalay sa Juda.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Nang itinayo ng sinaunang Israel ang gintong guya, kalalabas lamang nila mula sa Egipto bilang katuparan ng isang hulang nagsasaad na gagawin sila ng Diyos na isang kaharian. Taglay ng salaysay tungkol kay Jeroboam, ang unang hari ng hilagang kaharian ng Israel, ang mismong mga katangiang iyon. Tumakas si Jeroboam patungong Egipto mula sa poot ni Solomon. Ipinagkalooban siya, sa pamamagitan ng propetang si Ahijah, ng pangakong propetiko na gagawin siyang hari sa sampu sa labindalawang lipi. Bago matupad ang hula, tatakas si Jeroboam patungong Egipto upang ilayo ang sarili niya kay Solomon, hanggang sa mamatay si Solomon.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> At nangyari, nang si Jeroboam ay lumabas mula sa Jerusalem, na nasumpungan siya sa daan ng propetang si Ahijah na Shilonita; at siya’y may suot na bagong kasuotan; at silang dalawa lamang ang nasa parang. At dinakma ni Ahijah ang bagong kasuotang suot niya, at pinilas iyon sa labindalawang piraso. At sinabi niya kay Jeroboam, Kunin mo ang sampung piraso; sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ng Israel: Narito, pupunitin ko ang kaharian mula sa kamay ni Solomon, at ibibigay ko sa iyo ang sampung lipi. (Ngunit bibigyan ko siya ng isang lipi alang-alang kay David na aking lingkod, at alang-alang sa Jerusalem, ang lunsod na aking pinili mula sa lahat ng mga lipi ng Israel:) Sapagkat tinalikuran nila ako, at sinamba si Ashtoreth na diyosa ng mga taga-Sidon, si Chemosh na diyos ng mga Moabita, at si Milcom na diyos ng mga anak ni Ammon, at hindi lumakad sa aking mga daan upang gawin ang matuwid sa aking paningin, at ingatan ang aking mga palatuntunan at ang aking mga kahatulan, gaya ng ginawa ni David na kaniyang ama. Gayon man, hindi ko kukunin ang buong kaharian mula sa kaniyang kamay; kundi gagawin ko siyang pinuno sa lahat ng mga araw ng kaniyang buhay, alang-alang kay David na aking lingkod, na aking pinili, sapagkat kaniyang tinupad ang aking mga utos at ang aking mga palatuntunan. Ngunit kukunin ko ang kaharian mula sa kamay ng kaniyang anak, at ibibigay ko ito sa iyo, ang sampung lipi. At sa kaniyang anak ay magbibigay ako ng isang lipi, upang si David na aking lingkod ay magkaroon ng isang ilaw kailanman sa harap ko sa Jerusalem, ang lunsod na aking pinili upang ilagay doon ang aking pangalan.

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> At kukunin kita, at maghahari ka ayon sa lahat ng ninanasa ng iyong kaluluwa, at magiging hari ka sa Israel. At mangyayari, na kung didinggin mo ang lahat ng iniuutos ko sa iyo, at lalakad ka sa aking mga daan, at gagawin ang matuwid sa aking paningin, na ingatan ang aking mga palatuntunan at ang aking mga utos, gaya ng ginawa ni David na aking lingkod; ay sasaiyo ako, at itatayo ko para sa iyo ang isang matatag na sambahayan, gaya ng itinayo ko para kay David, at ibibigay ko sa iyo ang Israel. At dahil dito ay pahihirapan ko ang binhi ni David, ngunit hindi magpakailanman. Kaya’t pinagsikapan ni Solomon na patayin si Jeroboam. At si Jeroboam ay tumindig, at tumakas sa Egipto, kay Sisak na hari ng Egipto, at siya ay nasa Egipto hanggang sa kamatayan ni Solomon. At ang iba pang mga gawa ni Solomon, at ang lahat ng kanyang ginawa, at ang kanyang karunungan, hindi baga nasusulat ang mga iyon sa aklat ng mga gawa ni Solomon? At ang panahon ng paghahari ni Solomon sa Jerusalem sa buong Israel ay apatnapung taon. At si Solomon ay nahimlay na kasama ng kanyang mga magulang, at inilibing sa lunsod ni David na kanyang ama; at si Rehoboam na kanyang anak ang naghari na kahalili niya. 1 Mga Hari 11:28-43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Sa pagkamatay ni Haring Solomon, ang kaharian ay mahahati, at si Jeroboam ay magiging hari ng sampung hilagang lipi, at ang anak ni Solomon na si Rehoboam ay magiging hari sa Jerusalem. Bago naganap ang pagkakahati ng mga lipi, kinailangang lumabas si Jeroboam mula sa Ehipto.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> At si Rehoboam ay naparoon sa Shechem, sapagkat ang buong Israel ay naparoon sa Shechem upang gawin siyang hari. At nangyari, nang marinig ito ni Jeroboam na anak ni Nebat, na noon ay nasa Ehipto (sapagkat siya’y tumakas mula sa harapan ni haring Solomon, at si Jeroboam ay nanirahan sa Ehipto), kaya nagsugo sila at ipinatawag siya. At si Jeroboam at ang buong kapulungan ng Israel ay dumating at nagsalita kay Rehoboam, na sinasabi, Pinabigat ng iyong ama ang aming pamatok; kaya ngayon, pagaanin mo ang mabigat na paglilingkod ng iyong ama, at ang mabigat niyang pamatok na ipinataw niya sa amin, at kami’y maglilingkod sa iyo. At sinabi niya sa kanila, Humayo pa kayo sa loob ng tatlong araw; saka kayo bumalik sa akin. At ang bayan ay umalis. 1 Mga Hari 12:1-5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Ang salaysay kung paanong kumilos nang kahangalán si Roboam sa loob ng tatlong araw ay iniuukol ang sisi sa kaniyang hangal na pagtanggi sa payo ng mga matatanda, subalit ang pagkakahiwalay ng mga lipi ay ipinropesiya na, kaya’t mangyayari iyon sa anumang paraan. Nararapat ding pansinin dito, para sa isang susunod na artikulo, na ang proseso ng pagkakahiwalay ay hayagang tinukoy bilang tatlong araw. Ang dalawang kaharian ay muling naging isang kaharian sa kasaysayan ng mga Millerita, at ang pag-iisa ng hilagang at timugang mga lipi sa kasaysayan ng mga Millerita ang siyang panahon ng pagdating ng tatlong anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat. Ang tatlong anghel na iyon sa kasaysayan ng mga Millerita ay inilalarawan bilang tipo ng tatlong araw ng pasiya ni Roboam. Ang apatnapu’t anim na taon, mula 1798 hanggang 1844, na panahon ng pagdating ng tatlong anghel, ay ang tatlong simbolikong araw din, na sinabi ni Cristo sa Juan kabanata dalawa na kakailanganin upang Kaniyang ibangon ang isang ginibang templo, ngunit ang bahaging iyon ng pag-aaral ay para sa isang susunod na artikulo.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Nang ibinigkas ni Rehoboam ang kaniyang hangal na pahayag sa pagwawakas ng tatlong araw, ang mga kaharian ay nahati.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> At nang makita ng buong Israel na hindi sila dininig ng hari, sinagot ng bayan ang hari, na nagsasabi, “Anong bahagi mayroon tayo kay David? ni mana man sa anak ni Jesse ay wala tayo. Sa inyong mga tolda, O Israel; ngayo’y tingnan mo ang iyong sariling bahay, David.” Kaya’t ang Israel ay nagsipagbalikan sa kanilang mga tolda. Ngunit tungkol sa mga anak ni Israel na tumatahan sa mga lungsod ng Juda, si Rehoboam ay naghari sa kanila. Pagkatapos ay nagsugo si haring Rehoboam kay Adoram, na nasa pangangasiwa ng buwis; at binato siya ng buong Israel ng mga bato, anupa’t siya’y namatay. Kaya’t si haring Rehoboam ay nagmadaling sumakay sa kaniyang karwahe, upang tumakas patungo sa Jerusalem. Kaya’t ang Israel ay naghimagsik laban sa sambahayan ni David hanggang sa araw na ito. At nangyari, nang marinig ng buong Israel na si Jeroboam ay nagbalik, na sila’y nagsugo at ipinatawag siya sa kapulungan, at ginawa siyang hari sa buong Israel; at walang sumunod sa sambahayan ni David, kundi ang lipi lamang ni Juda. 1 Hari 12:16-20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

Natupad na ang propesiya na pagkakalooban si Jeroboam ng isang kaharian, at ito’y natupad noong siya’y lumabas mula sa Egipto. Dahil sa panibugho sapagkat ang santuwaryo ng Diyos ay nasa lungsod ng Jerusalem, ang lungsod na pinili ng Diyos upang ilagay ang kaniyang pangalan, nagpasimulang magtatag si Jeroboam ng huwad na santuwaryo, huwad na pagkasaserdote, at huwad na seremonyang pangsamba na itinalaga na tanging sa Jerusalem lamang dapat isagawa. Ang gawaing isinagawa ni Jeroboam sa pagtatatag ng huwad na sistema ng pagsamba sa hilagang sampung lipi ay tuwirang kahalintulad ng rebelyon ni Aaron at ng gintong guya, at sa gayon ay nagbibigay ng isa pang patotoo, hindi lamang sa nalalapit na batas sa Linggo, kundi pati na rin sa rebelyon noong 1863.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> At nagsabi si Jeroboam sa kanyang puso, Ngayo’y babalik ang kaharian sa sambahayan ni David. Kung ang bayang ito ay aahon upang maghandog sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, kung magkagayo’y babaling muli ang puso ng bayang ito sa kanilang panginoon, kay Rehoboam na hari ng Juda; at ako’y kanilang papatayin, at babalik sila kay Rehoboam na hari ng Juda. Kaya’t ang hari ay sumangguni, at gumawa ng dalawang guya na ginto, at sinabi sa kanila, Mahirap para sa inyo ang umakyat sa Jerusalem; narito ang iyong mga diyos, O Israel, na nag-ahon sa iyo mula sa lupain ng Egipto. At inilagay niya ang isa sa Bethel, at ang isa ay inilagay niya sa Dan. At ang bagay na ito ay naging kasalanan; sapagkat ang bayan ay naparoon upang sumamba sa harap ng isa, hanggang sa Dan. At gumawa siya ng isang bahay ng mga mataas na dako, at nagtalaga ng mga saserdote mula sa mga pinakababa sa bayan, na hindi sa mga anak ni Levi. At nagtakda si Jeroboam ng isang pista sa ikawalong buwan, sa ikalabing-limang araw ng buwan, gaya ng pistang nasa Juda, at naghandog siya sa ibabaw ng dambana. Gayon ang ginawa niya sa Bethel, na naghahandog sa mga guya na kanyang ginawa; at inilagay niya sa Bethel ang mga saserdote ng mga mataas na dako na kanyang ginawa. Kaya’t naghandog siya sa ibabaw ng dambanang ginawa niya sa Bethel sa ikalabing-limang araw ng ikawalong buwan, sa buwan na kanyang binalak sa kanyang sariling puso; at nagtakda ng isang pista para sa mga anak ni Israel: at naghandog siya sa ibabaw ng dambana, at nagsunog ng kamangyan. 1 Mga Hari 12:26-33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

Ang paghihimagsik ni Jeroboam ay nagbibigay ng isa pang linya ng katotohanan na maipapatong sa paghihimagsik ni Aaron, sa paghihimagsik ng sungay na Protestante noong 1863, at sa paghihimagsik ng sungay na Republikano sa nalalapit na batas ng Linggo, at sa gayon ay pinalalawak nito ang patotoong propetiko. Sa paghihimagsik ng gintong guya ni Aaron, binago ng Panginoon ang itinalagang paraan ng pagpili sa pagkasaserdote.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

Bago ang paghihimagsik, ang panganay ng alinmang lipi ay nakatakdang maging bahagi ng pagkasaserdote. Ngunit sa paghihimagsik hinggil sa gintong guya ni Aaron, ang lipi lamang ni Levi ang pumanig kay Moises. Dahil dito, binago ng Diyos ang itinalagang kaayusan ng pagtatalaga ng mga lalaki para sa pagkasaserdote, at mula noon ay ang angkan ni Levi lamang ang bubuo sa pagkasaserdote.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> At nang makita ni Moises na ang bayan ay hubad; (sapagkat hinubaran sila ni Aaron, sa ikahihiya nila sa gitna ng kanilang mga kaaway:) nang magkagayo’y tumayo si Moises sa pintuang-daan ng kampamento, at nagsabi, Sino ang nasa panig ng Panginoon? Lumapit sa akin. At ang lahat ng mga anak ni Levi ay nagkatipon sa kaniya. At sinabi niya sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel, Ibigkis ng bawat isa ang kaniyang tabak sa kaniyang tagiliran, at magparoo’t parito kayo mula sa pintuang-daan hanggang sa pintuang-daan sa buong kampamento, at patayin ng bawat isa ang kaniyang kapatid, at ng bawat isa ang kaniyang kasama, at ng bawat isa ang kaniyang kapuwa. At ginawa ng mga anak ni Levi ayon sa salita ni Moises: at may mga tatlong libong lalaki sa bayan ang nabuwal nang araw na yaon. Exodo 32:25-28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Ginaya ni Jeroboam, sa anyong huwad, ang gawaing isinakatuparan ng Diyos sa panahon ng paghihimagsik ni Aaron, nang ibangon ng Diyos ang isang bagong pagkasaserdote mula sa lipi ni Levi, sapagkat si Jeroboam ay "gumawa ng mga pari mula sa pinakahamak sa bayan, na hindi sa mga anak ni Levi." Ang paghihimagsik sa pasimula ng kaharian ng sampung tribo sa hilaga ay humahalintulad sa paghihimagsik ni Aaron at ng mga hangal na nagsasayaw. Ang paghihimagsik ay naganap pagkatapos ng paglabas mula sa Egipto, bilang katuparan ng isang hula na nangakong itatatag ang isang kaharian. Sa kapwa pagkakataon, itinatag ang isang bagong pagkasaserdote, na isang pagbabago mula sa dating kaayusan ng pagpili ng mga pari.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

Naulit ang paghihimagsik ng ginintuang guya ni Aaron, ngunit ito ay dinoble ni Jeroboam, sapagkat gumawa siya ng dalawang ginintuang guya at inilagay ang mga iyon sa dalawang lunsod. Ang lunsod ng Dan ay kumakatawan sa pamamahalang-estado, sapagkat ang Dan ay nangangahulugang "humatol," at ang lunsod ng Bethel ay kumakatawan sa pamamahalang eklesiastiko, sapagkat ang Bethel ay nangangahulugang "ang bahay ng Diyos." Ang mga ginintuang guya ay taglay ang gayunding simbolismo tulad ng guya ni Aaron, ngunit may dagdag na patotoo ng pagsasanib ng Simbahan at Estado na kinakatawan ng dalawang lunsod. Ang guya ang pinakamataas na anyo ng paganong hain, kaya’t kumakatawan ito sa isang huwad na kahalili sa hain ni Cristo. Ang ginto ay sagisag ng Babilonia, at ang guya ay larawan ng halimaw. Kung paanong itinalaga ni Aaron ang isang huwad na araw ng pagsamba, gayon din ay itinalaga ni Jeroboam ang isang kapistahan, at tiniyak niyang ang petsa ng kapistahan ay hindi sumasang-ayon sa panahon ng tunay na pagsamba sa Jerusalem.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

Ang lahat ng elemento ng nalalapit na batas ng Linggo ay kinakatawan sa patotoo ng paghihimagsik ni Jeroboam; ang bulaang hain (guya), ang bulaang Cristo (ang dambana), ang larawan ng hayop (pagsasanib ng Simbahan at Estado), maling araw ng pagsamba (Linggo) at isang huwad na pagkasaserdote.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Ang pasimula ng sinaunang Israel, ang pasimula ng sampung lipi sa hilaga bilang isang kaharian, at ang pasimula ng Adbentismo ay pawang nagtataglay ng magkakatulad na mga elementong propetiko, at sama-sama nilang tinutukoy ang mga elementong propetiko ng nalalapit na batas sa Linggo. Ang sinaunang Israel ay lumabas mula sa pagkaalipin ng Ehipto, si Jeroboam ay lumabas mula sa Ehipto, na doon siya tumakas upang makaiwas sa pag-uusig ni Solomon, at ang Adbentismong Millerita ay kakalabas pa lamang mula sa pagkaalipin ng kapapahan.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Ang pagkasaserdote ni Levi ay naitatag sa panghihimagsik ni Aaron; ang huwad na pagkasaserdote ng pinakahamak sa mga tao ay itinayo sa patotoo ni Jeroboam; at nang pumasok ang Panginoon sa tipan kasama ang Millerite Adventism, ayon kay Pedro, ang mga Millerite ay “isang lahing hinirang, isang maharlikang pagkasaserdote, isang bansang banal, isang bayang natatangi; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kagilagilalas na liwanag.” Ang liwanag na kung saan tinawag ang mga Millerite ay ang liwanag ng mga hiyas ni Miller, na inilalarawan sa dalawang tapyas ni Habakuk, na naitipo sa kasaysayan ng panghihimagsik ni Aaron sa pamamagitan ng dalawang tapyas ng Sampung Utos. Ang kadilimang pinatawagang lisanin nila ay ang Panahon ng Kadiliman ng pamamayani ng papado, na naitipo ng kadiliman ng pagkaalipin sa Egipto.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Nang ibinangon ni Cristo ang templong niyurakan ng kapwa paganismo at papalismo, ginawa Niya ito sa loob ng apatnapu’t anim na taon, mula 1798 hanggang 1844. Nang maitayo na Niya ang templo, bilang Sugo ng Tipan, bigla Siyang dumating sa Kaniyang templo noong Oktubre 22, 1844, sapagkat naitindig na Niya ang templong dating niyurakan at winasak, at nilinis din Niya ang pagkasaserdoteng kinakatawan ng lipi ni Levi.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? At sino ang makatatayo sa oras ng kaniyang pagpapakita? Sapagkat siya’y gaya ng apoy ng mangdadalisay, at tulad ng sabon ng mga tagapagpaputi: At siya’y luluklok na parang mangdadalisay at tagapaglinis ng pilak: at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila gaya ng pagdalisay sa ginto at pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng handog na ayon sa katuwiran. Kung magkagayo’y magiging kalugud-lugod sa Panginoon ang handog ng Juda at Jerusalem, gaya noong mga araw nang una, at tulad ng mga unang taon. Malakias 3:2-4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

Noong Oktubre 22, 1844, biglang dumating si Cristo sa Kanyang templo at pumasok sa tipan kasama ang isang bayan na kinakatawan ng pagkasaserdote ng mga Levita; ngunit pagsapit ng 1863, inulit nila ang paghihimagsik ni Aaron, at ang pagkasaserdote ng mga Millerita ay nagbago tungo sa pagkasaserdoteng Laodiseyo, na inilarawan ng pagkasaserdote ni Jeroboam mula sa pinakamababang uri ng mga tao, at ng mga hangal na nagsasayaw ni Aaron. Gayunman, ang patotoo ng paghihimagsik ni Jeroboam ay may mas malawak na patotoo hinggil sa paghihimagsik ng 1863. Nang pasimulan ni Jeroboam ang kanyang huwad na sistema ng pagsamba, isang propeta mula sa Jerusalem ang ipinadala upang sawayin ang paghihimagsik ni Jeroboam, na inilalarawan sa tipo ng Adbentismong Millerita na pinatnubayan upang tanggapin ang Sabat ng Sampung Utos bilang araw ng kapahingahan.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Nang tanggapin ng Adbentismo ang liwanag ng ikatlong anghel at ng santuwaryo, ang mga ito ay nagsilbing pagsaway sa mga Protestanteng tumanggi sa dumaragdag na liwanag ng pagbubukas ng selyo na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798. Kung paanong ang sinaunang Israel ay nakalimot sa Sabat habang nasa pagkaalipin sa Egipto, gayon din, pagsapit ng 1798, ang iglesia sa ilang ay nakalimot sa Sabat. Ang dumaragdag na liwanag ng mensahe ng oras ng paghuhukom na dinala ng mga Milerita ay sa huli ay umakay patungo sa santuwaryo at sa kautusan ng Diyos.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

Ang liwanag na iyon ay dumating noong ika-22 ng Oktubre, 1844, at sumagisag sa isang saway sa huwad na pagsamba para sa mga tinawag na ganap na lumabas mula sa mga maling doktrina ng Katolisismo. Ang pagsamba sa araw ay tanda ng awtoridad ng Katolisismo sa mga iglesyang nagbalik sa kaniyang kawan. Ang gayong saway ay nasasagisag sa pagpapasinaya ni Jeroboam ng kaniyang huwad na sistema ng pagsamba.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> At nagtalaga si Jeroboam ng isang kapistahan sa ikawalong buwan, sa ikalabinglimang araw ng buwan, na gaya ng kapistahang nasa Juda, at naghandog siya sa ibabaw ng dambana. Gayon din ang ginawa niya sa Bethel, naghandog sa mga guya na kaniyang ginawa; at inilagay niya sa Bethel ang mga saserdote ng mga matataas na dako na kaniyang ginawa. Kaya naghandog siya sa dambanang kaniyang ginawa sa Bethel sa ikalabinglimang araw ng ikawalong buwan, sa buwang ipinasiya ng kaniyang sariling puso; at nagtalaga siya ng isang kapistahan para sa mga anak ni Israel; at naghandog siya sa dambana, at nagsunog ng kamangyan. At, narito, may isang lalaki ng Diyos na dumating mula sa Juda ayon sa salita ng Panginoon patungo sa Bethel; at si Jeroboam ay nakatayo sa tabi ng dambana upang magsunog ng kamangyan. At siya’y sumigaw laban sa dambana sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, at nagsabi, O dambana, dambana, ganito ang sabi ng Panginoon: Narito, may isang anak na ipanganganak sa sambahayan ni David, na ang pangalan ay Josias; at sa iyo niya ihahandog ang mga saserdote ng mga matataas na dako na nagsusunog ng kamangyan sa iyo, at mga buto ng mga tao ay masusunog sa iyo. At siya’y nagbigay ng tanda sa araw ding yaon, na nagsasabi, Ito ang tandang sinalita ng Panginoon: Narito, ang dambana ay mabibiyak, at ang abo na nasa ibabaw nito ay mabubuhos. At nangyari, nang marinig ng haring Jeroboam ang salita ng lalaki ng Diyos na sumigaw laban sa dambana sa Bethel, na iniunat niya ang kaniyang kamay mula sa dambana, na sinasabi, Dakpin ninyo siya.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> At ang kaniyang kamay, na iniunat niya laban sa kaniya, ay natuyo, anupa't hindi na niya maibalik iyon sa kaniya. Nabiyak din ang dambana, at ang abo ay nabuhos mula sa dambana, ayon sa tandang ibinigay ng tao ng Diyos sa pamamagitan ng salita ng Panginoon. At sumagot ang hari at nagsabi sa tao ng Diyos, Magsumamo ka ngayon sa mukha ng Panginoon mong Diyos, at idalangin mo ako, upang maipanumbalik sa akin ang aking kamay. At dumalangin ang tao ng Diyos sa Panginoon, at ang kamay ng hari ay naipanumbalik sa kaniya, at naging gaya ng dati. At sinabi ng hari sa tao ng Diyos, Pumarito ka sa aking bahay, at magpahinga at magpalakas ka, at bibigyan kita ng gantimpala. At sinabi ng tao ng Diyos sa hari, Kahit ibigay mo sa akin ang kalahati ng iyong bahay, hindi ako papasok na kasama mo, ni kakain ako ng tinapay ni iinom ng tubig sa dakong ito. Sapagkat gayon ako inatasan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Huwag kang kumain ng tinapay, ni uminom ng tubig, ni bumalik sa daan ding yaon na iyong pinanggalingan. Kaya't siya'y umalis sa ibang daan, at hindi bumalik sa daan na kaniyang nilakaran nang pumarito siya sa Bethel. 1 Mga Hari 12:32–13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Kalakip ng paghihimagsik ng mga gintong guya na nasasaad sa patotoo nina Aaron at Jeroboam, kabilang sa patotoo ni Jeroboam ang mismong pagpapasinaya ng huwad na sistema ng pagsamba na ipinag-utos niya. Ang pagpapasinayang iyon ay kumakatawan sa pagkakaiba sa pagitan ng pagsambang dapat isagawa sa Jerusalem at ng huwad na sistema ni Jeroboam. Mula noong 1798 hanggang 1844, inilabas ng Panginoon ang kaniyang bayan mula sa dilim ng pamamahala ng kapapahan tungo sa kamangha-manghang propetikong liwanag na sinasagisag ng tatlong anghel ng Pahayag kabanata labing-apat. Tinanggihan ng mga iglesyang Protestante ang liwanag na iyon, at sa gayon ay naging mga anak na babae ng Katolisismo noong 1844.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

Ang pagsamba ni Jeroboam ay naging tipo ng sistema ng Katolikong pagsamba, at sa kaniyang salaysay, ang hilagang kaharian ng Israel ay kumakatawan sa huwad na sistema ng Katolisismo na pinili ng mga Protestante sa kasaysayang Milerita na manatili sa loob nito. Ang sagisag ng sistemang iyon ay ang pagsamba sa araw.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

Ang mga dalagang tapat at marunong na pumasok sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844, ay kumakatawan sa isang pagsaway sa mga Protestante na bagong nagbalik sa impluwensiya ng Katolisismo, at naging mga anak na babae ng Roma. Sa pagpapasinaya ng huwad na sistema ng pagsamba ni Jeroboam, isang propetang mula sa Juda ang dumating at sinaway si Jeroboam, na sa gayon ay nagsasagisag sa mga dalagang tapat at marunong na pumasok sa Kabanal-banalang Dako at pinatnubayan upang kilalanin ang kautusan ng Diyos. Ang kasaysayan ng propetang iyon at ng kaniyang pagsaway kay Jeroboam ay lubhang nagbibigay-liwanag kapag isinaalang-alang ang paghihimagsik noong 1863; gayunman, ang salaysay ay dapat munang maghintay hanggang mailagay ang isang wakas kasabay ng isang pasimula.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang mga pasimula ng sinaunang Israel, ng kaharian ni Jeroboam, at ng makabagong Israel ay nagkakatugma, at kapag pinagsama, nagbibigay sila ng tatlong saksi hinggil sa wakas ng halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis 13, sa nalalapit na batas sa Linggo. Noong Oktubre 22, 1844, ang mga tapat sa Adventismo ng mga Millerita ay naging tunay na Protestanteng sungay ng halimaw na mula sa lupa, at naganap iyon sa kasaysayang nagsimula sa panahon ng wakas noong 1798. Ang 1798 ang pasimula ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, ang Estados Unidos, at ng pagtatatag ng tunay na Protestanteng sungay ng Adventismo sa Estados Unidos. Sa nasabing kasaysayan ng pasimula ay kumakatawan sa kasaysayan ng pagwawakas ng Estados Unidos, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

Ang tatlong panimulang saksi hinggil sa Israel sa sinaunang panahon, sa makabagong panahon, at sa Israel ni Jeroboam ay naglalarawan sa wakas ng halimaw na nagmumula sa lupa, ngunit mayroon pang isang wakas na kailangang maitakda muna bago ilahad ang patotoo ng propetang nagmula sa Juda at sumaway kay Jeroboam. Ang kasaysayan ng wakas na kailangang isama ay ang wakas ng mga kaharian ng Israel sa hilaga at sa timog, na kinakatawan ng propetang si Ezekiel.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Hindi dapat kalimutan na ang inilalarawan natin ngayon ay ang paghihimagsik noong 1863 na minarkahan ng unang kasuklam-suklam na bagay sa kabanata walo ng Ezekiel, na siyang larawan ng paninibugho. Kapag natalakay na natin ang wakas ng mga kahariang hilaga at timog gaya ng kinakatawan sa aklat ni Ezekiel, magkakaroon tayo ng higit sa sapat na katibayan upang pagtibayin na ang paghihimagsik noong 1863 ay inilalarawan ng paghihimagsik nina Aaron at Jeroboam, at na ito’y tumutukoy sa pasimula ng una sa apat na salinlahi ng Adventismong Laodiceano.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> At ang salita ng Panginoon ay muling dumating sa akin, na nagsasabi, Bukod dito, ikaw, anak ng tao, kumuha ka ng isang tungkod, at isulat mo roon: Para kay Juda, at para sa mga anak ni Israel na mga kasama niya; saka kumuha ka ng isa pang tungkod, at isulat mo roon: Para kay Jose, ang tungkod ni Efraim, at para sa buong sambahayan ng Israel na mga kasama niya; at pagdugtungin mo ang mga iyon sa isa’t isa upang maging isang tungkod; at sila’y magiging isa sa iyong kamay. At kapag ang mga anak ng iyong bayan ay magsalita sa iyo, na nagsasabi, Hindi mo ba ipakikita sa amin kung ano ang ibig mong sabihin sa mga ito? Sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang tungkod ni Jose, na nasa kamay ni Efraim, at ang mga lipi ng Israel na kanyang mga kasama, at ilalagay ko sila na kasama niya, pati ang tungkod ni Juda, at gagawin ko silang isang tungkod, at sila’y magiging isa sa aking kamay. At ang mga tungkod na sinulatan mo ay nasa iyong kamay sa harap ng kanilang mga mata. At sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga bansa, saan man sila naparoon, at titipunin ko sila sa lahat ng dako, at dadalhin ko sila sa kanilang sariling lupain.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> At gagawin ko silang isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang magiging hari sa kanilang lahat: at hindi na sila magiging dalawang bansa, ni mahahati pa sila sa dalawang kaharian kailanman: Ni hindi na nila dudungisan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyos-diyosan, ni sa kanilang mga kasuklamsuklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang: kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng kanilang mga tahanang dako na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila: sa gayon ay sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. At si David na aking lingkod ang magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng isang pastol: lalakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga iyon. At maninirahan sila sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinahanan ng inyong mga ama; at maninirahan sila roon, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman: at si David na aking lingkod ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Bukod dito ay makikipagtipan ako sa kanila ng isang tipan ng kapayapaan; ito’y magiging isang tipang walang hanggan sa kanila: at itatatag ko sila, at pararamihin ko sila, at ilalagay ko ang aking santuwaryo sa gitna nila magpakailanman. Ang aking tabernakulo ay sasa kanila rin: oo, ako ang magiging kanilang Diyos, at sila ay magiging aking bayan. At malalaman ng mga Hentil na ako, ang Panginoon, ang nagpapabanal sa Israel, kapag ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila magpakailanman. Ezekiel 37:15-28.

Back to Articles