Article

# The Book of Daniel - Number Four

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Apat

The Plummet

Ang Plomada

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Tinatalakay natin ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim, gaya ng inilalarawan sa aklat ni Daniel. Ginagawa natin ito sapagkat isa sa mga katangiang propetiko ng “pitong ulit” ay kumakatawan ito sa “batong katitisuran” na itinakwil ng mga tagapagtayo. Ibinibigyang-kahulugan ko ang batong katitisuran na kinakatawan sa Kasulatan bilang isang katotohanang maaaring makita, ngunit hindi nakikita. Sa mga nakakakita nito, ito’y mahalaga; ngunit sa mga hindi nakakakita nito, hindi lamang ito ang kanilang katitisuran, kundi ito rin ang batong dumudurog sa kanila hanggang maging alabok.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Nang ipinahayag ni Cristo ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, tinukoy Niya na ang batong panulok ay magiging "pangulo sa panulok." Ang mensahe ng batong itinakwil sa Kasulatan ay palaging may kinalaman sa paglaktaw ng Diyos sa dating bayang nasa tipan, samantalang kasabay nito’y nakikipagtipan Siya sa isang bayang noon ay hindi bayan ng Diyos.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> Sinabi sa kanila ni Jesus, Hindi ba ninyo kailanman nabasa sa mga Kasulatan: Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang naging pangulong batong panulukan; ito’y gawa ng Panginoon, at kahanga-hanga sa ating mga mata? Kaya nga sinasabi ko sa inyo, ang kaharian ng Diyos ay aalisin sa inyo at ibibigay sa isang bansang nagbubunga ng mga bunga nito. At ang sinumang mabuwal sa batong ito ay madudurog; ngunit ang sinumang mabagsakan nito, gagawin nitong pulbos. Mateo 21:42-44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

Ang unang “propesiyang ukol sa panahon” na itinuro kay William Miller ng mga banal na anghel ay ang “pitong panahon” ng Levitico kabanata dalawampu’t anim. Sinimulan ng Adbentismong Laodiceano ang proseso ng paggiba sa mga saligang katotohanan na binuo ng Panginoon sa pamamagitan ng ministeryo ni Miller, sa pagtanggi sa pinakauna sa mga natuklasan ni Miller. Walang pasubali, anumang propetikong paglalarawan ng isang banal na saligan ay isang paglalarawan kay Cristo, na Siyang “Bato,” kaya ang pagtanggi sa “pitong panahon” noong 1863 ay hindi lamang nagtutukoy sa pasimula ng proseso ng pagtanggi sa mga saligang katotohanan, kundi kumakatawan din sa isang pagtanggi kay Cristo. Gaya ng patotoo ni Cristo tungkol sa batong itinakwil, tinukoy din ni Pedro na isa sa mga propesiyang kaugnay ng batong saligan ay na sa wakas ay magiging “ang ulo ng panulukan.”

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Kaya’t nasasaad din sa kasulatan, Narito, naglalagay ako sa Sion ng pangulong batong-panulok, hinirang, mahalaga; at ang sumasampalataya sa kaniya ay hindi mapapahiya. Sa inyo ngang sumasampalataya, siya’y mahalaga; ngunit sa mga suwail, ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang ginawang ulo ng panulukan, at batong katitisuran, at malaking batong pang-ikadadapa; sa makatuwid baga’y sa mga natitisod sa salita, sapagkat sila’y mga suwail, na dito rin sila’y itinalaga. Ngunit kayo ay isang lahing hirang, isang maharlikang pagkasaserdote, isang bansang banal, isang bayang natatangi; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kahanga-hangang liwanag: na noong una ay hindi bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos; na noon ay hindi kinahabagan, ngunit ngayo’y kinahabagan. 1 Pedro 2:6-8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

Ang batong saligan sa pasimula ng Adbentismo ay nagiging pangulo sa panulukan. Sumasang-ayon si Isaias kina Cristo at Pedro, at ginagamit ni Isaias ang batong saligan upang katawanin ang isang bayang tipan na pinalalampasan para sa isang bagong bayang tipan. Sa kaniyang patotoo, kinakatawan niya ang isang uring nakipagtipan sa kamatayan, at tumanggap ng isang kasinungalingan. Ang kasinungalingang kanilang tinanggap ay yaong kasinungalingang kinikilala ni Pablo bilang nagdudulot ng matinding pagdaraya sa mga nakipagtipan sa kamatayan, sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Kaya nga, pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya, na namumuno sa sambayanang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami kay Kamatayan, at nakipagkasundo kami sa Impiyerno; kapag dumaan ang umaapaw na hagupit, hindi kami aabutan nito: sapagkat ginawa naming kanlungan ang kasinungalingan, at sa ilalim ng kabulaanan ay nagkubli kami: Kaya ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang batong saligan, isang batong sinubok, isang mahalagang panulukang bato, isang matibay na saligan: ang sumasampalataya ay hindi magdadalos-dalos. At ilalapat ko ang kahatulan sa pising panukat, at ang katuwiran sa hulog: at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng kasinungalingan, at aapawan ng tubig ang kublihan. At ang inyong pakikipagtipan kay Kamatayan ay mapapawalang-saysay, at ang inyong kasunduan sa Impiyerno ay hindi mananatili; kapag dumaan ang umaapaw na hagupit, kayo’y yuyurakan nito. Isaias 28:14-18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

Ang “pitong panahon” ay naikubli sa ilalim ng mga kabulaanan, at kapag nilampasan ng Diyos ang Kaniyang dating bayang nasa tipan at pumasok sa tipan kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang batong panulukan na dati’y itinakwil ay aangat upang maging “ulo” ng panulukan. Para sa mga nakauunawa sa katotohanang ito, ito ay mahalaga, at para sa mga hindi, ang batong nagiging “ulo” ng panulukan ay hindi lamang sila dinudurog, kundi, sa talinghagang diwa, ay nagiging kanilang lapida.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

Sa aklat ni Daniel, sa kabanata walo at talatang labinsiyam, natatagpuan natin ang “huling wakas” ng poot, kaya’t natutukoy na dapat ay mayroon ding “unang wakas” ng poot. Ang panahong mula 677 BK hanggang Oktubre 22, 1844 ay kumakatawan sa panahong yuyurakan ang santuwaryo (at ang hukbo). Ngunit ang kapapahan ay magtatagumpay hanggang sa maisakatuparan ang poot, ayon sa Daniel kabanata labing-isa, talatang tatlumpu’t anim. Kung ang wakas ng poot sa kabanata walo ay kumakatawan sa katapusan ng isang yugto ng panahon, kung gayon ang wakas ng poot sa kabanata labing-isa ay kumakatawan din sa katapusan ng isang yugto ng panahon. Ito ang malinaw na itinuturo ng Bibliya, bagaman ang katotohanang ito ay tinakpan ng mga kasinungalingan ng mga nakipagtipan sa kamatayan.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Ang katapusan ng dalawang poot ay kumakatawan sa katapusan ng magkaparehong haba ng panahon, sapagkat kapwa iyon ay kaganapan ng iisang sumpa ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng pagkakalat, pagkabihag at pagkaalipin. Ang hilagang kaharian ang unang dumanas ng pagkakalat, pagkabihag at pagkaalipin ng “pitong panahon,” noong 723 BC nang dinala sila ng hari ng Asiria bilang mga bihag. Ang katimugang kaharian ay dumanas ng gayunding kapalaran noong 677 BC. Pinagtitibay ni Jeremias ang katotohanang ito.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> Ang Israel ay isang tupang nangalat; itinaboy siya ng mga leon: una, nilamon siya ng hari ng Asiria; at sa huli, itong si Nebukadnezar na hari ng Babilonia ay binali ang kaniyang mga buto. Jeremias 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Tinutukoy ni Jeremias ang isang sunud-sunod na paghuhukom. Ibinagsak ng mga Asirio ang hilagang kaharian noong 723 BK, pagkatapos ay dinakip nila si Manases at dinala siya sa Babilonia, ang kanilang kabisera, noong 677 BK. Pagkatapos ay dinakip ni Nebukadnezar si Jehoiakim, at dito nagsimula ang pitumpung taon ng pagkatapon noong 606 BK. Pagkatapos ay dinakip ni Nebukadnezar si Zedekias at winasak ang Jerusalem noong 586 BK.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Binalaan na ang kahariang timog na daranas sila ng gayunding kahihinatnan tulad ng sa kahariang hilaga kung magpapatuloy sila sa kanilang paghihimagsik. Ang hatol sa kahariang hilaga ay isasakatuparan sa kahariang timog, at ang sagisag ng hatol na iyon ay isang pisi na iuunat sa ibabaw ng Juda. Sa patotoo ni Isaias, ito’y simpleng "ang pisi," ngunit sa sumusunod na sipi, ang "pisi" ay ang "pisi ng Samaria."

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel: Narito, magdadala ako ng gayong kasamaan laban sa Jerusalem at Juda, na ang sinumang makarinig nito ay manginginig ang magkabilang tainga. At iuunat ko sa Jerusalem ang panukat na pisi ng Samaria, at ang panukat na tingga ng sambahayan ni Ahab; at papahirin ko ang Jerusalem na gaya ng pagpapahid ng isang tao sa isang pinggan, pinapahiran ito at ibinabaligtad na patiwarik. At pababayaan ko ang nalabi sa aking mana, at ibibigay ko sila sa kamay ng kanilang mga kaaway; at sila’y magiging bihag at samsam sa lahat ng kanilang mga kaaway; sapagkat gumawa sila ng kasamaan sa aking paningin, at ginalit nila ako, mula sa araw na ang kanilang mga magulang ay lumabas mula sa Egipto hanggang sa araw na ito. 2 Hari 21:12-15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

May dalawang pananalitang propetiko sa mga talatang binanggit na dapat isaalang-alang. Ang una ay ang pangingilabot ng mga tainga, at ang ikalawa ay ang panimbang. Sa mga talatang ito, ang pisi ng Samaria ay tinukoy din bilang panimbang ng bahay ni Ahab. Ang pisi at ang panimbang ay mga kasangkapan ng paghatol, na ginagamit sa gawain ng pagtatayo. Ipinahahayag sa mga talatang ito na ang gayunding hatol na isinagawa laban sa Hilagang Kaharian—na kinakatawan ng Samaria at ng bahay ni Ahab—ay ipatutupad sa Juda at Jerusalem. Nang ipahayag ang babala, ang Hilagang Kaharian ng Israel ay nasalakay na, nasakop, nawasak, at dinala na sa pagkaalipin. Ang mensahe ng paghatol ng Diyos ay nagdudulot ng pangingilabot ng mga tainga sa mga nakaririnig ng babala. Ang panimbang at ang pangingilabot ng mga tainga ay kapwa nababanggit sa Kasulatan nang tig-tatlong ulit. Sa bawat pagkakataon, kinakatawan nila ang poot ng Diyos laban sa Kanyang sariling bayan.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> At dumating ang Panginoon, at tumayo, at tumawag, gaya ng sa mga naunang pagkakataon, “Samuel, Samuel.” Nang magkagayo’y sumagot si Samuel, “Magsalita ka; sapagkat nakikinig ang iyong lingkod.” At sinabi ng Panginoon kay Samuel, “Narito, gagawa ako ng isang bagay sa Israel, na ang dalawang tainga ng bawat makarinig nito ay manginginig. Sa araw na yaon ay isasakatuparan ko laban kay Eli ang lahat ng mga bagay na aking sinabi hinggil sa kaniyang sambahayan; kapag sinimulan ko, tatapusin ko rin.” 1 Samuel 3:10-12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

Ang pagbagsak ng sambahayan ni Eli ang hulang ikanginginig ng dalawang tainga ng sinumang makarinig nito. Ang panginginig ng mga tainga, sa kapanahunan ni Samuel, ay sumasagisag sa paglampas sa sambahayan ni Eli. Ang katuparan ng hulang ibinigay kay Samuel ay ang pagbagsak ng sambahayan ni Eli at ang pagtatatag kay Samuel bilang propeta. Si Samuel ay kumakatawan sa isang bayan na, ayon kay Pedro, noong una’y hindi bayan ng Diyos, ngunit ngayo’y bayan na; sapagkat nang itatag si Samuel bilang propeta, nawasak ang sambahayan ni Eli. Si Jeremias ay naghayag din ng hatol laban sa pamunuan ng Jerusalem na nagpapanginig sa mga tainga.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> At iyong sabihin, Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, O mga hari ng Juda, at kayong mga nananahan sa Jerusalem; ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel: Narito, magpapasapit ako ng kasamaan sa dakong ito, na sinumang makarinig nito, manginginig ang kaniyang mga pakinig. Jeremias 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Ang tatlong pagbanggit tungkol sa pangingilabot ng mga tainga ay pawang kaugnay ng isang bayang nasa tipan na nakipagtipan sa kamatayan, at pagkatapos ay sinalakay, nalupig, winasak, pinangalat, at dinala sa pagkaalipin. Ang pangingilabot ng mga tainga ay isang sagisag ng kahatulan ng poot ng Diyos, at ang sagisag ng kahatulang iyon ay inilalarawan din nang makaitlo sa Kasulatan, sa pamamagitan ng salitang "plummet." Nabasa na natin ito sa Ikalawang mga Hari at sa Isaias, ngunit may isa pang pagbanggit ng "plummet" sa Kasulatan, at sa pagbanggit na iyon ang salitang "plummet" ay isinalin mula sa ibang salitang Hebreo kaysa sa naunang dalawang pagbanggit.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> At ang anghel na nakipag-usap sa akin ay muling dumating, at ginising ako, gaya ng isang ginising mula sa kaniyang pagtulog, at sinabi sa akin, Ano ang nakikita mo? At aking sinabi, Tumingin ako, at narito, isang kandelero na pawang ginto, na may isang mangkok sa ibabaw nito, at ang pitong ilawan nito ay naroon, at pitong tubo para sa pitong ilawan, na nasa ibabaw niyon; at may dalawang punong olibo sa tabi nito, ang isa sa kanan ng mangkok, at ang isa sa kaliwa nito. Kaya’t sumagot ako at nagsalita sa anghel na nakipag-usap sa akin, na nagsasabi, Ano ang mga ito, panginoon ko? Nang magkagayo’y ang anghel na nakipag-usap sa akin ay sumagot at sinabi sa akin, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At aking sinabi, Hindi, panginoon ko. Kung magkagayo’y sumagot siya at nagsalita sa akin, na sinasabi, Ito ang salita ng Panginoon kay Zorobabel, na nagsasabi, Hindi sa pamamagitan ng lakas, ni sa pamamagitan ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Sino ka, O malaking bundok? sa harap ni Zorobabel ikaw ay magiging kapatagan; at kaniyang ilalabas ang batong-ulo nito na may hiyawan, na nagsisigaw, Biyaya, biyaya sa kaniya. Bukod dito ay dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Ang mga kamay ni Zorobabel ang naglagay ng saligan ng bahay na ito; ang kaniyang mga kamay ang tatapos din nito; at iyong malalaman na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin sa inyo. Sapagkat sino ang humamak sa araw ng maliliit na bagay? sapagkat sila’y magagalak, at makakakita ng panukatang tingga sa kamay ni Zorobabel, kasama yaong pito; sila ang mga mata ng Panginoon, na nagsisiparoo’t parito sa buong lupa. Nang magkagayo’y sumagot ako, at sinabi sa kaniya, Ano ang dalawang punong olibo sa kanan ng kandelero at sa kaliwa nito? At sumagot akong muli, at sinabi sa kaniya, Ano itong dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay nagbubuhos ng gintong langis mula sa kanilang sarili? At sinagot niya ako at sinabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At aking sinabi, Hindi, panginoon ko. Nang magkagayo’y sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran ng langis, na nakatayo sa tabi ng Panginoon ng buong lupa. Zacarias 4:1-14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

Ang salitang isinalin na “plummet” sa Ikalawang mga Hari at sa Isaias dalawampu’t walo ay “mishqal,” at ang ibig sabihin nito ay isang timbang. Sa kapwa talata, isang timbang (plummet) ang idaragdag sa pisi ng panukat. Ang timbang ang ginagamit sa timbangan, at kumakatawan sa paghatol. Ang pisi na may timbang ay pisi ng paghatol. Ang pisi ng Samaria ay ang yugto ng “pitong panahon,” o dalawang libo limandaan at dalawampung taon. Ang gayunding panahon ay ilalapat sa kahariang timog, gaya ng ipinataw na sa kahariang hilaga. Ang wakas ng alinmang pisi ay tinutukoy sa aklat ni Daniel bilang alinman sa wakas ng huling poot o ng unang poot. Ang panahong ito ay inilalarawan sa aklat ni Daniel bilang panahong yuyurakan ang Jerusalem at ang hukbo ng dalawang mapanirang kapangyarihan ng paganismo at ng kapapahan. Magsisimula ang kapuwa panahong iyon kapag nilusob, nasakop, at winasak ang kani-kanilang mga kabisera, at ang kanilang mga mamamayan ay dinalang bihag sa pagkaalipin.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Ngunit sa Zacarias, ang salitang “plummet” ay nabuo sa pamamagitan ng pagsasama ng dalawang salitang Hebreo. Ang unang salita ay “‘eben”, at ang kahulugan nito ay “magtayo”, at nangangahulugan din ito ng “isang bato”. Ibig sabihin nito ay “batong panggusali”. Pagkatapos ay iniuugnay ang salitang iyon sa salitang Hebreo na “bedı̂yl”, na ang kahulugan ay “maghiwalay o magbukod”. Ang “plummet” sa Zacarias ay ang batong pinagtatayuan at nagbubunga ng pagkakabukod at paghihiwalay. Ang paghihiwalay ay sa pagitan ng dalawang uri ng mga sumasamba: ang isa, na nagagalak kapag nakikita nila ang bato, ginagawa itong pangulo sa kanilang panulok, at nagtatayo sa ibabaw nito; at ang isa pa, na hindi ito nakikita, itinatakwil ito, natitisod dito, at sa wakas ay dinudurog sila nito, na siya namang nagiging kanilang batong pantanda o lapida. Ang isang uri ay nakikipagtipan sa buhay, ang isa nama’y nakikipagtipan sa kamatayan.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

Sa kasaysayan ni Zacarias, ang sinaunang Israel ay kalalabas pa lamang mula sa Babilonia upang muling itayo at ipanumbalik ang Jerusalem. Itinalaga si Zerubabel bilang gobernador, at siya ang mangangasiwa sa gawain. Inilatag niya ang batong saligan sa pasimula ng gawain at inilagay niya ang batong tuktok, o capstone, sa pagtatapos ng gawain. Ang kahulugan ng pangalang Zerubabel ay “supling ng Babilonia.” Lahat ng mga propesiya ay tumutukoy sa mga huling araw, at ang pangalan ni Zerubabel ay sagisag ng kasaysayan ng unang mensahe ng anghel noong inilatag ang batong saligan, at ang kanyang pangalan ay sagisag din ng ikatlong mensahe ng anghel, noong inilagay ang batong tuktok, o capstone. Ang kapahayagan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo sa alinman sa unang kilusan o sa ikalawang kilusan ay kinakatawan ng pangalang Zerubabel (supling ng Babilonia), sapagkat kinakatawan nito ang mensaheng nananawagan sa huling salinlahi ng “supling ng Babilonia” na lumabas. Kinakatawan nito ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na naganap sa unang kilusan, at na malapit nang maganap sa huling kilusan ng Malakas na Sigaw.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

Ang dalawang punong olibo, dalawang sanga ng olibo, at ang dalawang pinahiran, na kumakatawan sa mga sisidlang pinagbubuhusan ng dalawang gintong tubo ng langis:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Paulit-ulit na itinanong ni Zacarias kung sino ang dalawang punong olibo, kaya’t nabaling ang pansin sa iba’t ibang sagisag hinggil sa dalawang saksi. Tinutukoy ni Sister White ang dalawang punong olibo bilang ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “Tungkol sa dalawang saksi ay nagpahayag pa ang propeta: ‘Ito ang dalawang punong olibo, at ang dalawang kandelyero na nakatayo sa harapan ng Diyos ng lupa.’ ‘Ang iyong salita,’ wika ng mang-aawit, ‘ay ilawan sa aking mga paa, at liwanag sa aking landas.’ Apocalipsis 11:4; Awit 119:105. Ang dalawang saksi ay kumakatawan sa mga Kasulatan ng Lumang at ng Bagong Tipan.” Ang Dakilang Paglalaban, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Ninais ni Zacarias na maunawaan kung sino ang dalawang saksi na ito. Sa Rebolusyong Pranses, sila ang Lumang Tipan at ang Bagong Tipan. Inilarawan sila bilang sina Moises at Elias na pinaslang sa lansangan ng halimaw na umakyat mula sa kalaliman na walang hanggan. Sila’y kumakatawan sa ministeryo ng Future for America na pinaslang noong Hulyo 18, 2020.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Sa pasimula ng kabanata, matapos na magising si Zacarias, nang ang mga tuyong buto ng mga patay ay pinagtipon, ngunit hindi pa buhay, nagtanong si Gabriel, "Ano ang nakikita mo?" Inilarawan ni Zacarias ang kaniyang nakita, at saka nagtanong, "Ano ang mga ito, panginoon ko?" Binigyang-diin ni Gabriel ang paksa ng tanong sa pamamagitan ng pagtugon sa tanong ni Zacarias sa anyo ng tanong. Tinanong niya si Zacarias, "Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito?" Pagkatapos ay sumagot si Gabriel, "Ito ang salita ng Panginoon kay Zerubbabel: Hindi sa pamamagitan ng lakas, ni sa pamamagitan ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu, sabi ng Panginoon ng mga hukbo."

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Ang salita ng Panginoon na ibinigay kay Zerubabel ay, "Hindi sa pamamagitan ng lakas, ni sa pamamagitan ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu. Sino ka, O malaking bundok? Sa harap ni Zerubabel ay magiging kapatagan ka: at kaniyang ilalabas ang pangulong bato niyon na may mga hiyawan, na sumisigaw, 'Biyaya, biyaya sa kaniya.'"

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Si Zerubbabel, ang gobernador, ay kumakatawan sa sugo na naghahanda ng daan sa pasimula at sa wakas ng kasaysayan, na sa harapan niya ay nagiging parang kapatagan ang bundok. Kinilala ni Isaias ang gawain ng gayunding sugo at sinasabi niyang kanyang “itituwid sa ilang ang daang-mataas para sa ating Diyos,” at na “ang bawat lambak” ay “itataas.” “Ang bawat bundok at burol” naman ay “bababain,” sapagkat ang “dakilang bundok” sa harap ng gobernador na si Zerubbabel “ay magiging kapatagan.”

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

Ang mensahe ni William Miller hinggil sa "pitong panahon" ay ibinigay sa kaniya ng Diyos. Si Zerubabel ay kumakatawan kay William Miller na naglatag ng batong-pundasyon ng "pitong panahon," at siya rin ay kumakatawan sa mga kamay na "maglalabas ng batong-ulo" na may "hiyawan, pagsigaw, Biyaya, Biyaya sa kaniya." Ang pagdodoble sa salitang "biyaya" ay kumakatawan sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang "hiyawan" ay kumakatawan sa gayunding mensahe na kinakatawan ng Malakas na Sigaw ng ikatlong anghel, at ang "pagsigaw" ay kumakatawan sa Sigaw sa Hatinggabi. Ang buong sipi ay tungkol sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ito ay tungkol sa mga dalagang natulog sa kamatayan sa mga lansangan ng Apocalipsis labing-isa, na tumatahak sa libis ng mga patay na tuyong buto. Ito ay tungkol sa muling pagkabuhay ng mga patay na tuyong buto, at tungkol sa tungkuling propetiko ng "pisi ng panukat" na nakikita ng mga matatalinong dalaga na siyang nagpapagalak sa kanila.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Pagkatapos ay sinabi ni Zacarias, “Bukod dito.” Ang “bukod dito” ay nangangahulugang ilapat ang sumusunod na sipi sa ibabaw ng naunang sipi. Ito ay isang pagtukoy sa prinsipyong propetiko ng “linya sa ibabaw ng linya.” Tinukoy ng nakaraang diyalogo ang pagkagising sa hatinggabi ng bayan ng Diyos, na kinakatawan ni Zacarias. Paulit-ulit na binigyang-diin ng nakaraang diyalogo ang hangarin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw na maunawaan kung sino ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa. Tinukoy ng nakaraang diyalogo na si Zorobabel ay kumakatawan sa gawain sa unang kilusan at gayundin sa gawain sa huling kilusan. Tinukoy nito na ang “mga kamay” ni Zorobabel (na kumakatawan sa kapangyarihang pantao) ang maglalagay ng batong-saligan at ng batong-tuktok, ngunit ang gawa ng kanyang mga kamay ay noon at ngayo’y natutupad lamang sa pamamagitan ng banal na kapangyarihan ng Mang-aaliw.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

Ang dayalogong sumunod, na dapat ipatong sa naunang dayalogo, ay tumutukoy na kapag ang "mga kamay ni Zerubbabel" ay tinatapos ang gawain, kung magkagayo’y ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay "malalaman na ang Panginoon" ay "nagsugo" kay Gabriel, ang tagapagdala ng liwanag, "sa" bayan ng Diyos. Makikilala nila ang makalangit na proseso ng pakikipag-ugnayan na siyang unang katotohanang kinakatawan kaugnay ng Pahayag ni Jesu-Cristo. Ang pagtanggi sa mensahe at gawain ni Zerubbabel ay pagtanggi sa mensaheng nagmumula kay Gabriel, na kanyang tinanggap mula kay Cristo, na Siya naman ay tumanggap nito mula sa Ama.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Pagkatapos ay tinukoy ang dalawang uri ng mga mananamba. Ang isang uri ay “naghahamak sa araw ng maliliit na bagay?” Ang kabilang uri ay “magagalak” kapag “makikita nila ang plummet sa kamay ni Zerubbabel, kasama ‘yaong pitó” na “sila ang mga mata ng Panginoon, na nagsisiparoon at nagsisiparito sa buong lupa.” Yaong mga naghahamak sa araw ng maliliit na bagay ay naghahamak sa makasaysayang gawain ni William Miller na kinakatawan ng “plummet.” Ikinatatapat sila sa mga nagagalak kapag nakikita nila ang “plummet” sa kamay ni Zerubbabel. Ang “plummet” ni Zacarias ay ang bato sa pagtatayo na nagbubunga ng pagkakabahagi. Ang isang uri ay naghahamak sa “plummet,” sapagkat tumatanggi silang makita na ang “plummet” sa kamay ni Zerubbabel ay kasama ang “yaong pitó.” Ang salitang “pitó” na kasama ng “plummet” ay siya ring salitang Hebreo na isinalin bilang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Pagkatapos ay inuulit ni Zacarias ang katotohanang, pagkagising niya, hindi niya nalalaman kung sino ang dalawang saksi. Kaya’t nagtanong siyang muli, “Ano ang dalawang punong olibo na ito?” Inulit pa niya, itinatanong, “Ano itong dalawang sanga ng olibo na, sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo, ay ibinubuhos ang gintong langis mula sa kanilang sarili?” At binigyang-diin ni Gabriel ang tanong sa pamamagitan ng muling pagsagot sa tanong ni Zacarias ng isang tanong, “Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito?” na ang isinagot ni Zacarias, “Hindi.” Pagkatapos ay sinabi ni Gabriel, “Ito ang dalawang pinahiran na nakatayo sa tabi ng Panginoon ng buong lupa.”

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Nagsisimula ang kabanata sa paggising ni Gabriel kay Zacarias mula sa kanyang pagkakatulog. Kaya’t si Zacarias ay kumakatawan sa mga dalagang ginising sa hatinggabi, at kapag ang mga dalagang iyon ay nagising, inilalarawan silang may lubhang mabigat na pasan upang maunawaan kung ano ang kinakatawan ng dalawang saksi ng Apocalipsis, kabanata labing-isa. Lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Apocalipsis. Ang lahat ng mga propeta ay nagsasang-ayon sa isa’t isa, sapagkat ang Diyos ay hindi may-akda ng kalituhan. Ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita tungkol sa mga huling araw kaysa sa kanilang sariling kapanahunan.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Gumagamit si Gabriel ng prinsipyong Alpha at Omega sa pamamagitan ng pagtukoy na si Zerubbabel ang magsisimula at magtatapos ng gawain ng pagtatayo ng templo. Ang kaniyang gawain ay inilalarawan bilang paglalagay ng batong-pundasyon sa pasimula at ng batong-tuktok sa wakas. Kinakatawan ni Zerubbabel ang kilusang Millerite at ang kilusang Future for America.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Ang inilalahad ni Gabriel kay Zacarias ay na ang gawain ng Sigaw sa Hatinggabi, maging sa kilusan ng unang anghel o sa kilusan ng ikatlong anghel, ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Espiritu Santo.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Habang sila’y nakahandusay na patay sa lansangan, nagalak ang sanlibutan dahil sa kanilang mga bangkay; ngunit nang sila’y bumangon, natakot ang sanlibutan at sila’y nagalak. Nagalak sila sapagkat nakita nila ang plomada ng mga 'pitong panahon' na iyon sa kamay ni Zerubbabel. Ang plomada ay ang batong pinagpapatayuan, na nagbubukod sa marurunong at sa mga mangmang.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Hindi sinasabi ni Zacarias ang “ang pito”; ang sinasabi niya ay, “yaong pito.” Nakikita nila ang kapuwa dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon ng pagkakapangalat. Ang salitang isinasaling “pito” ay siya ring salitang isinasaling “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim, at kumakatawan sa “sumpa” ng pagkaalipin na ipinataw sa kapwa hilagang at timog na mga kaharian ng Israel. Tinutukoy ng Aklat ni Daniel ang “yaong pito” bilang isang una at isang huling poot.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

Ang batong saligan na inilatag ni William Miller ay ang “pitong panahon,” at ang pangulong bato na inilatag ng kilusan ng ikatlong anghel ay ang “pitong panahon.” Ang mga magagalak kapag nakita nila ang “yaong pito” sa paggising ng Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw ay makasasaksi ng isang pagkakabahagi at paghihiwalay ng mahalaga at ng hamak. Ang mga mahalaga ay magagalak habang pumapasok sila sa ganap na pagkakaisa, at ang mga hamak ay malalaman nang huli na wala silang langis na patuloy na bumababa sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo. Ang katotohanang sanhi ng kagalakan para sa isang hanay ay magiging batong katitisuran sa kabilang hanay, bagaman maaari itong makita ng lahat ng may kagustuhang makakita.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Gaya ng naging isang pagsubok ang “pitong panahon” sa pasimula noong 1856, nang ang Adbentismo ng Filadelfia ay lumipat tungo sa Adbentismo ng Laodicea, ang “pitong panahon” ay muli ring isang pagsubok sa katapusan, sa mismong yugto kung saan ang Adbentismo ng Laodicea ay lumilipat tungo sa Adbentismo ng Filadelfia. Ang pagsubok sa pasimula ay hindi naipasa noong 1863, sa pagtanggi sa doktrinang biblikal ng “pitong panahon.” Yaong mga babagsak sa pagsubok sa katapusan noong 2023 ay babagsak dahil sa pagtanggi sa karanasang hinihingi ng lunas na tinukoy ng “pitong panahon” sa Levitico dalawampu’t anim.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Mahalagang matukoy na lubos na pinaninindigan ng aklat ni Daniel ang “pitong panahon,” bago natin simulang isaalang-alang ang mensaheng propetiko ng unang anim na kabanata ng aklat ni Daniel, sapagkat ang ikaapat at ikalimang kabanata ay tungkol sa “pitong panahon,” at tinutukoy ng mga ito ang pasimula at wakas ng dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis kabanata labing-tatlo.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

Sisimulan natin ang ating pagsasaalang-alang sa yaong unang anim na kabanata sa susunod na artikulo.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, ang malalaking ilog ng Shinar, ay ngayon ay nasa proseso na ng katuparan, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> Isaalang-alang ang mga kalagayan ng bayan ng mga Hudyo nang ibinigay ang mga propesiya ni Daniel.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> Maglaan tayo ng higit na panahon sa pag-aaral ng Banal na Kasulatan. Hindi natin nauunawaan ang salita gaya ng nararapat nating maunawaan. Ang Aklat ng Pahayag ay nagbubukas sa pamamagitan ng isang tagubilin sa atin na unawain ang pagtuturong taglay nito. “Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito,” wika ng Diyos, “at tumutupad sa mga bagay na nakasulat dito; sapagkat malapit na ang panahon.” Kapag nauunawaan natin, bilang isang sambayanan, kung ano ang kahulugan ng aklat na ito para sa atin, makikita sa gitna natin ang isang dakilang muling pagsigla. Hindi natin lubos na nauunawaan ang mga aral na itinuturo nito, sa kabila ng tagubiling ibinigay sa atin na ito’y siyasatin at pag-aralan.

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> "Noong una ipinahayag ng mga guro na ang Daniel at ang Apocalipsis ay mga aklat na tinatakan, at ang mga tao ay tumalikod sa mga ito. Ang tabing na ang wari'y hiwaga nito ang pumigil sa marami na ito'y iangat ay inalis na ng mismong kamay ng Diyos mula sa mga bahaging ito ng Kanyang salita. Ang mismong pangalang 'Apocalipsis' ay sumasalungat sa pahayag na ito ay aklat na tinatakan. Ang 'Apocalipsis' ay nangangahulugang may isang mahalagang bagay na ibinubunyag. Ang mga katotohanan ng aklat na ito ay ipinauukol sa mga nabubuhay sa mga huling araw na ito. Nakatayo tayo, na inalis na ang tabing, sa banal na dako ng mga sagradong bagay. Hindi tayo dapat manatili sa labas. Tayo'y dapat pumasok, hindi taglay ang pabaya, walang-galang na mga pag-iisip, ni ang padalus-dalos na mga hakbang, kundi may paggalang at banal na takot. Nalalapit na tayo sa panahon na ang mga propesiya ng aklat ng Apocalipsis ay matutupad." Testimonies to Ministers, 113.

Back to Articles