Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Six

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Tatlumpu't Anim

Nebuchadnezzar’s Prophetic Symbolism: Unveiling the Millerite Movement’s Historic Waymarks and the Sealed Vision of the Ulai River

Ang Propetikong Simbolismo ni Nebukadnezar: Pagbubunyag ng mga Makasaysayang Panandang-daan ng Kilusang Millerita at ng Selyadong Pangitain sa Ilog Ulai

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2023

Formats

PDF
Word

Daniel chapter one represents the history of the first and second angels from August 11, 1840, until October 22, 1844. Daniel chapter four also addresses the history of the first and second angels from 723 BC, until October 22, 1844. Of course, this is impossible to see without the latter rain methodology of “line upon line.”

Ang unang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa kasaysayan ng unang at ikalawang anghel mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844. Ang ikaapat na kabanata ng Daniel ay tumatalakay din sa kasaysayan ng unang at ikalawang anghel mula 723 BC hanggang Oktubre 22, 1844. Walang alinlangan, imposibleng makita ito kung wala ang metodolohiyang “line upon line” ng huling ulan.

Nebuchadnezzar, in chapter four, is a very complex prophetic symbol. It is important to remind ourselves of what he represents as we begin to consider the unsealing of the Ulai River vision in the history of William Miller. Nebuchadnezzar’s second dream, not unlike William Miller’s second dream, represented the “seven times,” of Leviticus twenty-six, which is the prophetic thread that weaves the entire book of Daniel together. When Daniel interpreted Nebuchadnezzar’s dream of chapter four, he warned him of a coming judgment, and in so doing typified the first angel’s message that arrived into history at the “time of the end” in 1798.

Nebukadnezar, sa ikaapat na kabanata, ay isang lubhang masalimuot na propetikong sagisag. Mahalagang alalahanin natin kung ano ang kanyang kinakatawan habang sinisimulan nating isaalang-alang ang pag-alis ng tatak sa pangitain ng Ilog Ulai sa kasaysayan ni William Miller. Ang ikalawang panaginip ni Nebukadnezar, na hindi nalalayo sa ikalawang panaginip ni William Miller, ay kumakatawan sa “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim, na siyang propetikong hibla na naghahabi sa buong aklat ni Daniel. Nang binigyang-kahulugan ni Daniel ang panaginip ni Nebukadnezar sa ikaapat na kabanata, binalaan niya ito tungkol sa darating na paghatol, at sa gayon ay naging tipo ng unang mensahe ng anghel na pumasok sa kasaysayan sa “panahon ng wakas” noong 1798.

When the judgment that Nebuchadnezzar was warned was to come arrived, the arrival typified October 22, 1844, when the investigative judgment began. In chapter four, both the warning message provided by Daniel, and the arrival of the judgment connected with the warning message were represented by the word “hour”. The “hour” of Nebuchadnezzar’s judgment represented the “hour” of God’s judgment in the first angel’s message. It also typified the “hour” of the Sunday law, when God’s executive judgment begins. The portion of Daniel chapter four that represents the arrival of the first angel’s message in 1798, and the arrival of the third angel on October 22, 1844, which is symbolized by the word “hour,” is then repeated and enlarged upon. The technique of repeat and enlarge is a prophetic technique that occurs repeatedly in prophecy, but especially in the book of Daniel.

Nang dumating ang hatol na ipinagbabala kay Nebukadnezar na darating, ang pagdating na iyon ay sumagisag sa ika-22 ng Oktubre, 1844, nang nagsimula ang pansiyasat na paghuhukom. Sa ikaapat na kabanata ng Daniel, ang kapwa babalang mensahe na ibinigay ni Daniel, at ang pagdating ng paghuhukom na kaugnay ng naturang babalang mensahe, ay kinatawan sa pamamagitan ng salitang “oras.” Ang “oras” ng paghuhukom kay Nebukadnezar ay kumakatawan sa “oras” ng paghuhukom ng Diyos sa mensahe ng unang anghel. Sumasagisag din iyon sa “oras” ng batas ng Linggo, kapag nagsisimula ang pagpapatupad ng paghuhukom ng Diyos. Ang bahagi ng ikaapat na kabanata ng Daniel na kumakatawan sa pagdating ng mensahe ng unang anghel noong 1798, at sa pagdating ng ikatlong anghel noong ika-22 ng Oktubre, 1844, na sinasagisag ng salitang “oras,” ay saka inuulit at pinalalawak. Ang pamamaraang “ulitin at palawakin” ay isang pamamaraang propetiko na paulit-ulit na nagaganap sa propesiya, ngunit lalo na sa aklat ni Daniel.

Once Nebuchadnezzar arrived at the “hour” of judgment, the “seven times,” that was his judgment, began, and as the king of the north, he then represented the judgment brought upon the northern kingdom of Israel in 723 BC. He was given the heart of a beast, and a beast is a kingdom in Bible prophecy, and from 723 BC, through to 1798, he represented the two forms of paganism that are so often the subject of the book of Daniel.

Nang dumating si Nebukadnezar sa “oras” ng paghatol, nagsimula ang “pitong panahon,” na siyang kaniyang hatol, at, bilang hari sa hilagaan, kinatawan niya noon ang paghatol na ipinataw laban sa hilagang kaharian ng Israel noong 723 BC. Ipinagkaloob sa kaniya ang puso ng isang hayop, at ang isang hayop ay isang kaharian sa propesiya sa Biblia, at mula 723 BC hanggang 1798, kinatawan niya ang dalawang anyo ng paganismo na madalas na paksa ng aklat ni Daniel.

For twelve hundred and sixty days, representing twelve hundred and sixty years, he represented the pagan desolating power, and then for another twelve hundred and sixty days, symbolizing twelve hundred and sixty years, he represented the papal desolating power. The heart of both desolating powers was the same, for papalism is simply paganism wearing the profession of Christianity.

Sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, na kumakatawan sa isang libo dalawang daan at animnapung taon, kinatawan niya ang paganong sumasalantang kapangyarihan; at pagkatapos, sa loob pa ng panibagong isang libo dalawang daan at animnapung araw, na sumasagisag sa isang libo dalawang daan at animnapung taon, kinatawan niya ang sumasalantang kapangyarihan ng kapapahan. Iisa ang ubod ng kapwa mga sumasalantang kapangyarihan, sapagkat ang papalismo ay walang iba kundi paganismo na nakabalatkayo sa pagpapahayag ng pagiging Kristiyano.

At the “end of the days,” which is a symbol identified in Daniel chapter twelve, that represents the “time of the end” in 1798, his kingdom was restored unto him. The testimony of Daniel four, and the Spirit of Prophecy, identifies that when his kingdom was restored at the “end of the days,” he was a converted man. He then becomes a prophetic symbol of four significant truths. He becomes the prophetic link between the dragon power of paganism, which he represented in the first half of his “seven times,” and of the beast power, which he represented in the last half of his “seven times.” As a symbol of those two powers, standing as a restored kingdom in 1798, he then represents the third desolating power (the false prophet), which was to reign for seventy symbolic years, while the whore of Tyre was forgotten. As the king of Babylon, Nebuchadnezzar represents the prophetic link between the three powers that would become modern Babylon in the last days, which then leads the world to Armageddon.

Sa “wakas ng mga araw,” na isang sagisag na tinutukoy sa ika-labindalawang kabanata ng Daniel, na kumakatawan sa “panahon ng wakas” noong 1798, ang kaniyang kaharian ay naibalik sa kaniya. Ipinahahayag ng patotoo ng ika-apat na kabanata ng Daniel, at ng Espiritu ng Propesiya, na nang ang kaniyang kaharian ay naibalik sa kaniya sa “wakas ng mga araw,” siya ay isang taong napagbagong-loob. Sa gayon, siya ay naging isang propetikong sagisag ng apat na mahahalagang katotohanan. Siya ang nagiging ugnayang propetiko sa pagitan ng kapangyarihan ng dragon ng paganismo, na kaniyang kinatawan sa unang kalahati ng kaniyang “pitong panahon,” at ng kapangyarihan ng halimaw, na kaniyang kinatawan sa huling kalahati ng kaniyang “pitong panahon.” Bilang sagisag ng dalawang kapangyarihang iyon, at bilang isang muling naibalik na kaharian noong 1798, siya naman ay kumakatawan sa ikatlong kapangyarihang nagwawasak (ang huwad na propeta), na maghahari sa loob ng pitumpung simbolikong taon, samantalang ang patutot ng Tiro ay nalimutan. Bilang hari ng Babilonya, si Nebukadnezar ay kumakatawan sa ugnayang propetiko sa pagitan ng tatlong kapangyarihang magiging makabagong Babilonya sa mga huling araw, na siyang magdadala sa sanlibutan sa Armagedon.

He also represented the birth of the United States as the earth beast, which began in 1798 as a lamb, symbolized by his converted experience. He would simultaneously represent the two horns on the earth beast, which as Republicanism and Protestantism represented the strength of the United States, which was what allowed it to become the most favored nation in the world. Yet at the end of the seventy symbolic years those two horns would then be represented as apostate Republicanism and apostate Protestantism, with both horns divided into two classes. Republicanism’s horn would consist of the Democratic party that openly disregarded the sacred principles of the Constitution, and the Republican party that professed to be the defenders and champions of the Constitution, but in actuality denied the sacred principles of the Constitution, while choosing traditions and customs to supersede the principles within that sacred document.

Inilarawan din niya ang pagsilang ng Estados Unidos bilang ang halimaw mula sa lupa, na nagsimula noong 1798 bilang isang kordero, na sinasagisagan ng kaniyang karanasan ng pagbabagong-loob. Kasabay nito, siya rin ang kumakatawan sa dalawang sungay ng halimaw mula sa lupa, na, bilang Republikanismo at Protestantismo, ay kumakatawan sa lakas ng Estados Unidos, na siyang nagbigay-daan dito upang maging ang pinakapinaborang bansa sa sanlibutan. Gayunman, sa katapusan ng pitumpung taong simboliko, ang dalawang sungay na iyon ay ilalarawan naman bilang apostatang Republikanismo at apostatang Protestantismo, na kapuwa mahahati sa dalawang uri. Ang sungay ng Republikanismo ay bubuuin ng Partidong Demokratiko, na hayagang nagwawalang-bahala sa mga sagradong prinsipyo ng Saligang-Batas, at ng Partidong Republikano, na nag-aangking mga tagapagtanggol at mga kampeon ng Saligang-Batas, ngunit sa katotohanan ay itinatatwa ang mga sagradong prinsipyong iyon, habang pinipiling isapaw ang mga tradisyon at kaugalian sa mga prinsipyong nakapaloob sa sagradong dokumentong iyon.

The two parties were typified by the Sadducees and Pharisees in the time of Christ. The spirit of the Sadducees and Pharisees would also be manifested in the horn of apostate Protestantism, with one class upholding Sunday worship and the other Sabbath worship. Nebuchadnezzar’s converted condition at the “end of the days,” in 1798, fitly represents the United States, and both horns of the earth beast. All three symbols—the earth beast and its two horns, were destined to change from a lamb unto a dragon.

Ang dalawang panig ay isinagisag ng mga Saduceo at Pariseo sa panahon ni Cristo. Ang diwa ng mga Saduceo at Pariseo ay mahahayag din sa sungay ng tumalikod na Protestantismo, na may isang pangkat na nagtataguyod ng pagsamba tuwing Linggo at ang isa pa ng pagsamba sa Sabat. Ang kalagayang nagbagong-loob ni Nebukadnezar sa "wakas ng mga araw," noong 1798, ay angkop na kumakatawan sa Estados Unidos at sa dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa. Ang tatlong sagisag, ang hayop na mula sa lupa at ang dalawang sungay nito, ay nakatakdang magbago mula sa isang kordero tungo sa isang dragon.

Nebuchadnezzar, at the end of his “seven times,” represented the link which identified his literal kingdom of Babylon as the symbol of modern Babylon in the last days, which is made up of the dragon, the beast and the false prophet. He also represented the three prophetic entities represented by the earth beast with two horns, that changes from a lamb unto a dragon during the seventy symbolic years that the whore of Tyre is forgotten. It is profound that his literal kingdom is the very kingdom that typifies the kingdom that reigns for seventy symbolic years.

Si Nebuchadnezzar, sa katapusan ng kaniyang “pitong panahon,” ay kumatawan sa kawing na kumilala sa kaniyang literal na kaharian ng Babilonia bilang sagisag ng makabagong Babilonia sa mga huling araw, na binubuo ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta. Kinatawan din niya ang tatlong propetikong entidad na isinasagisag ng halimaw mula sa lupa na may dalawang sungay, na nagbabago mula sa kordero tungo sa dragon sa loob ng pitumpung simbolikong taon na nalilimutan ang patutot ng Tiro. Malalim ang katotohanan na ang kaniyang literal na kaharian ang mismong kahariang tumitipo sa kahariang naghahari sa loob ng pitumpung simbolikong taon.

Nebuchadnezzar’s symbolism of chapter four, is to be laid over the top of chapter one. When that application is made, it brings together the waymarks of Millerite history, and confirms several truths of the Ulai River vision that were unsealed at that time. The foundation and central pillar of the Millerite movement was the question and answer of Daniel chapter eight, and verses thirteen and fourteen. The question was, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Ang simbolismong ukol kay Nabucodonosor sa ikaapat na kabanata ay ilalapat sa ibabaw ng unang kabanata. Kapag ginawa ang gayong paglalapat, pinagsasama-sama nito ang mga panandang-daan sa kasaysayan ng mga Millerita, at pinagtitibay ang ilang katotohanang inalisan ng tatak noong panahong iyon hinggil sa pangitain sa Ilog Ulai. Ang saligan at sentral na haligi ng kilusang Millerita ay ang tanong at sagot ng aklat ni Daniel, kabanata 8, mga talata 13 at 14. Ang tanong ay, "Gaano katagal ang pangitain tungkol sa araw-araw na handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ang santuwaryo at ang hukbo ay ibigay upang yurakan?"

Of the hundreds, if not thousands of added words in the Bible, it is only the added word “sacrifice” that inspiration identifies as not belonging to the text. When the word is properly removed it clearly identifies that “the daily and the transgression” are two distinct desolating powers. Sister White specifically identifies the word “sacrifice” was added by human wisdom and does not apply to the text, and in the same passage she also identifies that the Millerites were correct in identifying “the daily” as paganism. The grammatical terms within the question of verse thirteen, were carefully identified by Christ through the writings of Sister White, and when governed by the texts and the added inspired instructions, the question is, “How long shall be the vision concerning the two desolating powers of paganism and papalism, that were to trample down both the sanctuary and God’s people?”

Sa gitna ng daan-daang, kung hindi man libu-libong, salitang idinagdag sa Bibliya, tanging ang idinagdag na salitang "handog" lamang ang kinilala ng inspirasyon na hindi kabilang sa teksto. Kapag ang salitang iyon ay inalis nang wasto, maliwanag nitong ipinakikilala na ang "ang palagian" at "ang pagsalangsang" ay dalawang magkahiwalay na kapangyarihang nagwawasak. Tiyak na itinuro ni Kapatid na White na ang salitang "handog" ay idinagdag ng karunungang pantao at hindi nalalapat sa teksto, at sa gayon ding sipi ay itinukoy din niya na ang mga Millerita ay tama sa pagtukoy na ang "ang palagian" ay paganismo. Ang mga terminong pangbalarila sa loob ng tanong sa talatang labintatlo ay maingat na itinukoy ni Cristo sa pamamagitan ng mga sinulat ni Kapatid na White, at kapag pinamamahalaan ng mga teksto at ng idinagdag na kinasihang mga tagubilin, ang tanong ay: "Hanggang kailan ang pangitain ukol sa dalawang kapangyarihang nagwawasak—ang paganismo at papalismo—na yuyurak sa santuwaryo at sa bayan ng Diyos?"

Therefore, when Nebuchadnezzar is located at the “time of the end,” in 1798, he is representing a converted man and therefore represents the “wise” that would understand the central pillar and foundation of Adventism. His conversion identifies the “wise” that understand the “increase of knowledge” which was unsealed at that time, but his own prophetic symbolism directly illustrates the history that is the subject of the question of, “how long would be the vision of the desolating power of paganism and papalism which would trample down God’s people (the host), and God’s sanctuary?” As a symbol of a “wise virgin” who understands the “increase of knowledge,” he represents William Miller, for Miller is the symbol of those who were “wise” in the history that began at the “time of the end,” in 1798.

Samakatuwid, kapag inilalagay si Nebukadnezar sa "panahon ng wakas," noong 1798, kinakatawan niya ang isang taong nagbagong-loob at sa gayon ay kinakatawan niya ang "marurunong" na mauunawaan ang sentral na haligi at saligan ng Adventismo. Ang kaniyang pagbabagong-loob ay kumikilala sa "marurunong" na nakauunawa sa "paglago ng kaalaman" na nabuksan noong panahong iyon, ngunit ang sarili niyang makahulang simbolismo ay tuwirang naglalarawan ng kasaysayan na siyang paksa ng tanong: "Gaano katagal ang pangitain tungkol sa mapangwawasak na kapangyarihan ng paganismo at papalismo na yuyurak sa bayan ng Diyos (ang hukbo), at sa santuwaryo ng Diyos?" Bilang isang simbolo ng isang "matalinong dalaga" na nakauunawa sa "paglago ng kaalaman," kinakatawan niya si William Miller, sapagkat si Miller ang simbolo ng mga "marurunong" sa kasaysayang nagsimula sa "panahon ng wakas," noong 1798.

Nebuchadnezzar is a symbol of the waymark of the “time of the end,” and when laid over chapter one, he also represents the arrival of the first angel at that time, because in chapter four, the “hour” in which Daniel provides Nebuchadnezzar with the warning message, marks when the first angel arrived, and that was 1798. The “hour” when Nebuchadnezzar’s judgment arrived, represented the “hour” of the beginning of God’s investigative judgment on October 22, 1844. The waymarks produced by the symbolism of Nebuchadnezzar in chapter four, are 723 BC, 538, 1798 (the time of the end) and October 22, 1844.

Si Nebukadnezar ay sagisag ng palatandaan ng “panahon ng wakas,” at kapag inilalatag na kasabay ng Kabanata 1, kinakatawan din niya ang pagdating ng unang anghel sa panahong iyon, sapagkat sa Kabanata 4, ang “oras” kung kailan ibinigay ni Daniel kay Nebukadnezar ang mensaheng babala ay nagmamarka ng pagdating ng unang anghel, at iyon ay 1798. Ang “oras” ng pagdating ng paghuhukom kay Nebukadnezar ay kumakatawan sa “oras” ng pagsisimula ng paghuhukom na may pagsisiyasat ng Diyos noong Oktubre 22, 1844. Ang mga palatandaan na ibinunga ng simbolismo ni Nebukadnezar sa Kabanata 4 ay 723 BK, 538, 1798 (ang panahon ng wakas), at Oktubre 22, 1844.

The waymarks of Millerite history in Daniel chapter one, begin with Jehoiakim, who is a symbol of the empowerment of the first message which had arrived at the “time of the end,” in 1798. The empowerment of the first message, represented by Jehoiakim, marks August 11, 1840. The conquering of Jehoiakim begins the seventy years of Babylon’s reign, that ends with the decree of Cyrus. Chapter one of Daniel identifies a three-step testing process, represented as a dietary test, followed by a visual test that concludes with a litmus test. Those three tests represent August 11, 1840, when the mighty angel that was no less a personage than Jesus Christ, came down out of heaven with a little book that God’s people were then to “eat”, just as Daniel and the three worthies chose to eat the diet of pulse, rather than the diet of Babylon.

Ang mga palatandaan ng kasaysayang Millerita sa unang kabanata ng Daniel ay nagsisimula kay Jehoiakim, na siyang sagisag ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe na dumating sa “panahon ng wakas” noong 1798. Ang pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe, na kinakatawan ni Jehoiakim, ay minarkahan ang ika-11 ng Agosto, 1840. Ang pagsakop kay Jehoiakim ang nagpasimula sa pitumpung taon ng paghahari ng Babilonia, na nagwakas sa kautusan ni Ciro. Tinutukoy ng unang kabanata ng Daniel ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, na inilalarawan bilang isang pagsubok sa pagkain, na sinusundan ng isang pagsubok sa paningin, at nagwawakas sa isang pagsubok na litmus. Ang tatlong pagsubok na iyon ay kumakatawan sa ika-11 ng Agosto, 1840, nang ang makapangyarihang anghel, na walang iba kundi si Jesucristo mismo, ay bumaba mula sa langit dala ang isang munting aklat na noon ay dapat “kainin” ng bayan ng Diyos, gaya ng pagpili nina Daniel at ng tatlong lalaking mararangal na kumain ng pagkaing gulay sa halip na pagkain ng Babilonia.

The second test of that process represented the manifestation of the Protestant churches’ rejection of Miller’s message (the first angel’s message), when a distinction could then be seen between the Millerite movement, and the Protestant churches that then began their prophetic role as apostate Protestantism. The distinction between those two classes was as marked as was Daniel and the three worthies’ flesh appearing fairer and fatter for eating the heavenly food, instead of the Babylonian diet. That distinction was marked at the end of the biblical year of 1843 (April 19, 1844), when the tarrying time of the parable of the ten virgins arrived.

Ang ikalawang pagsubok ng prosesong iyon ay kumatawan sa pagpapakahayag ng pagtanggi ng mga iglesyang Protestante sa mensahe ni Miller (ang mensahe ng unang anghel), kung kailan nasilayan ang pagkakaiba sa pagitan ng kilusang Millerita at ng mga iglesyang Protestante na noon ay nagsimulang gumanap sa kanilang hulang gampanin bilang tumalikod na Protestantismo. Ang pagkakaiba sa dalawang uring iyon ay kasing-hayag ng paglitaw na mas mainam ang anyo at mas mataba ang laman nina Daniel at ng tatlong tapat niyang kasama, bunga ng pagkain ng pagkaing makalangit sa halip na ng pagkaing Babilonia. Ang pagkakaibang iyon ay naging malinaw sa katapusan ng biblikal na taon 1843 (Abril 19, 1844), nang dumating ang panahon ng pagkaantala sa talinhaga ng sampung dalaga.

The third test, which was the litmus test, represented October 22, 1844 when, after three years, the “hour” came when Nebuchadnezzar himself judged and pronounced Daniel and the three worthies “ten times” better than the Babylonian wise men. Placing Daniel chapter four, over chapter one, produces the waymarks of Millerite history beginning with the “time of the end” in 1798; the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840; the first disappointment on April 19, 1844; and the great disappointment of October 22, 1844.

Ang ikatlong pagsubok, na siyang litmus test, ay sumasagisag sa Oktubre 22, 1844 nang, matapos ang tatlong taon, dumating ang “oras” na si Nebuchadnezzar mismo ay humatol at nagpahayag na si Daniel at ang tatlong mararangal ay “sampung ulit” na higit na mabuti kaysa sa mga pantas ng Babilonya. Ang pagpapatong ng kabanata apat ng Daniel sa kabanata isa ay nagbubunga ng mga panandang-daan ng kasaysayang Millerite na nagsisimula sa “panahon ng wakas” noong 1798; ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa mensahe ng unang anghel noong Agosto 11, 1840; ang unang pagkabigo noong Abril 19, 1844; at ang dakilang pagkabigo noong Oktubre 22, 1844.

Beyond identifying the specific waymarks of Millerite history, the two chapters, when brought together “line upon line,” illustrate the message of the first angel, identify the two desolating powers that are the subject of the foundational doctrine of the twenty-three hundred days, and also the three-step testing process of Daniel twelve which always occurs when the book of Daniel is unsealed.

Higit pa sa pagtukoy sa mga tiyak na panandang-daan ng kasaysayang Millerita, ang dalawang kabanata, kapag pinagsama “linya sa linya,” ay inilalarawan ang mensahe ng unang anghel, kinikilala ang dalawang kapangyarihang mamiminsala na siyang paksa ng saligang doktrina ng dalawang libo’t tatlong daang araw, at gayundin ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok sa Daniel labindalawa na laging nagaganap kapag inaalisan ng selyo ang aklat ni Daniel.

They also identify that Nebuchadnezzar, as the symbol of the wise in 1798, in conjunction with his second dream in chapter four, represents William Miller, whose movement was to become the true Protestant horn. The work of William Miller, that represents the foundational truths of Adventism, are represented upon Habakkuk’s two tables, and God directed in the production of both those sacred tables.

Kinilala rin nila na si Nebukadnezar, bilang sagisag ng mga pantas noong 1798, kaugnay ng kaniyang ikalawang panaginip sa ikaapat na kabanata, ay kumakatawan kay William Miller, na ang kaniyang kilusan ay magiging tunay na Protestanteng sungay. Ang gawain ni William Miller, na kumakatawan sa mga batayang katotohanan ng Adbentismo, ay kinakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk, at pinatnubayan ng Diyos ang pagbuo ng kapuwa yaong mga banal na tapyas.

There were several prophetic truths that Miller did not see correctly because his vantage point of prophetic history disallowed him from recognizing that there are three desolating powers; not only paganism (the dragon), papalism (the beast), but also apostate Protestantism (the false prophet). In God’s providence those prophetic understandings of Miller, that were limited by his vantage point in history, were not represented upon the two sacred tables of Habakkuk.

May ilang katotohanang propetiko na hindi nakita ni Miller nang wasto, sapagkat ang kaniyang pananaw sa kasaysayang propetiko ay hindi nagpahintulot sa kaniya na kilalanin na may tatlong nakapamiminsalang kapangyarihan: hindi lamang ang paganismo (ang dragon) at ang papalismo (ang hayop), kundi pati ang tumalikod na Protestantismo (ang bulaang propeta). Sa probidensiya ng Diyos, yaong mga pagkaunawang propetiko ni Miller, na nalimitahan ng kaniyang pananaw sa kasaysayang propetiko, ay hindi inilarawan sa dalawang banal na tapyas ni Habakkuk.

Nebuchadnezzar’s second dream in chapter four of Daniel, represents William Miller’s second dream. Both dreams address the “seven times,” and Miller’s dream identifies the rejection of his work that began in 1863, and escalates until the Midnight Cry. Both dreams end with a kingdom restored after a period of scattering. For this reason, we will consider Miller’s second dream, before we consider directly the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Ang ikalawang panaginip ni Nabucodonosor sa ikaapat na kabanata ni Daniel ay kumakatawan sa ikalawang panaginip ni William Miller. Parehong tumatalakay ang mga panaginip sa "pitong panahon," at tinutukoy ng panaginip ni Miller ang pagtanggi sa kaniyang gawain na nagsimula noong 1863, at lalo pang umiigting hanggang sa Sigaw sa Hatinggabi. Kapwa nagwawakas ang mga panaginip sa isang kahariang naipanumbalik pagkatapos ng isang panahon ng pagkakalat. Dahil dito, tatalakayin muna natin ang ikalawang panaginip ni Miller, bago natin tuwirang pag-aralan ang pangitain hinggil sa Ilog Ulai na inalisan ng tatak noong 1798.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> Nanaginip ako na ang Diyos, sa pamamagitan ng isang di-nakikitang kamay, ay nagpadala sa akin ng isang kahong may kakaibang pagkakayari, may habang humigit-kumulang sampung pulgada at parisukat na may gilid na anim na pulgada, na yari sa ebenong kahoy at perlas na may kakaibang pagkakainkrusta. Sa kahong iyon ay may kalakip na susi. Kaagad kong kinuha ang susi at binuksan ang kahon; at, sa aking pagtataka at pagkabigla, nasumpungan kong ito’y puno ng sari-saring uri at sukat ng mga hiyas, diyamante, mga mahalagang bato, at mga baryang ginto at pilak ng lahat ng sukat at halaga, na maganda ang pagkakaayos sa kani-kaniyang mga kinalalagyan sa kahon; at sa gayong ayos ay sumasalamin ang mga ito ng isang liwanag at kaluwalhatiang ang kapantay ay ang araw lamang.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> Inakala kong hindi ko tungkulin na ako lamang ang magtamasa ng kagila-gilalas na tanawing ito, bagaman ang aking puso ay labis na nagalak sa kaningningan, kariktan, at kahalagahan ng mga nilalaman nito. Kaya’t inilagay ko ito sa gitnang mesa sa aking silid at ipinabatid ko na ang lahat ng may nais ay maaaring pumarito at masdan ang pinakamaluwalhati at pinakamaningning na tanawing kailanman nasilayan ng tao sa buhay na ito.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> Nagsimulang pumasok ang mga tao, sa pasimula kakaunti, ngunit unti-unting dumami hanggang sa maging dagsa. Nang una nilang silipin ang sisidlan, sila’y namangha at sumisigaw sa kagalakan. Ngunit nang dumami ang mga manonood, sinimulan ng bawat isa na guluhin ang mga hiyas, inaalis ang mga iyon mula sa sisidlan at ikinakalat sa ibabaw ng mesa. Nagsimula akong mag-isip na pananagutin ako ng may-ari na isauli sa kaniya ang sisidlan at ang mga hiyas; at kung pababayaan kong maikalat ang mga iyon, kailanma’y hindi ko na maibabalik ang mga iyon sa kani-kanilang mga puwesto sa sisidlan gaya noong una; at nadama kong hindi ko kailanman matutupad ang pananagutang ito, sapagkat napakalaki nito. Kaya nagsimula akong makiusap sa mga tao na huwag hawakan ang mga iyon, ni huwag alisin mula sa sisidlan; ngunit habang lalo akong nakiusap, lalo naman nilang ikinalat ang mga iyon; at ngayo’y waring ikinalat na nila ang mga iyon sa buong silid, sa sahig at sa bawat piraso ng kasangkapan sa silid.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Noo’y nakita ko na sa gitna ng mga tunay na hiyas at barya ay nagkalat sila ng di‑mabilang na dami ng mga huwad na hiyas at palsipikadong barya. Lubhang nag‑alab ang aking poot dahil sa kanilang hamak na asal at kawalang‑utang‑na‑loob, at sinaway at sinumbatan ko sila dahil dito; ngunit habang lalo ko silang sinasaway, lalo naman nilang ikinakalat ang mga huwad na hiyas at palsong barya sa gitna ng mga tunay.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> Pagkatapos ay nabagabag ako sa aking kaluluwang ayon sa laman at nagsimulang gumamit ng lakas ng katawan upang itaboy sila palabas ng silid; ngunit habang itinitaboy ko ang isa, tatlo pa ang pumapasok at nagdadala ng dumi at sup at buhangin at lahat ng uri ng basura, hanggang sa matakpan nila ang bawat isa sa mga tunay na hiyas, mga diyamante, at mga barya, na pawang naitago sa paningin. Pinagpira-piraso rin nila ang aking kaban at ikinalat ito sa gitna ng basura. Inakala kong walang sinumang nagbigay-pansin sa aking dalamhati o sa aking galit. Lubos akong pinanghinaan at nawalan ng loob, at naupo at umiyak.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> Samantalang ako’y gayon na lamang ang pagtangis at pagluluksa dahil sa aking malaking kawalan at pananagutan, naalaala ko ang Diyos at taimtim akong nanalangin na suguin Niya sa akin ang tulong. Pagdaka’y bumukas ang pinto, at may isang lalaking pumasok sa silid, at noon nama’y nilisan iyon ng lahat ng mga tao; at siya, na may hawak na iskobang panlinis, ay binuksan ang mga bintana at sinimulan niyang i-iskoba ang dumi at mga kalat palabas ng silid.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ako’y sumigaw sa kanya na magpigil, sapagkat may ilang mahahalagang hiyas na nangalat sa gitna ng basura.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Sinabi niya sa akin na 'Huwag kang matakot,' sapagkat 'aalagaan niya sila.'

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> Pagkatapos, habang pinalis niya ang dumi at basura—kasama na ang mga huwad na hiyas at mga palsipikadong barya—ang lahat ay pumailanlang at lumabas sa bintana na parang ulap, at tinangay ng hangin. Sa kaabalahan ay ipinikit ko sandali ang aking mga mata; pagdilat ko, wala na ang lahat ng basura. Ang mga mahalagang hiyas, ang mga diyamante, ang mga gintong at pilak na barya, ay nagkalat nang sagana sa buong silid.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Pagdaka’y inilapag niya sa hapag ang isang kaban, na higit na malaki at higit na marikit kaysa sa nauna, at dinakot-dakot niya ang mga hiyas, ang mga diyamante, at ang mga barya, at inihulog ang mga ito sa kaban, hanggang wala ni isa mang natira, bagaman ang ilan sa mga diyamante ay hindi mas malaki kaysa sa dulo ng isang aspile.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Pagkatapos ay tinawag niya ako upang ‘pumarito at masdan.’

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, everyone in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> Tumingin ako sa loob ng sisidlan, ngunit nasilaw ang aking mga mata sa tanawin. Kumikinang sila nang sampung ulit na higit kaysa sa dati nilang kaluwalhatian. Inakala kong kiniskis na sila sa buhangin ng mga paa ng mga masasamang taong siyang nagpakalat sa kanila at yumurak sa kanila sa alabok. Nasa marikit na kaayusan sila sa sisidlan, ang bawat isa’y nasa kani-kaniyang kinalalagyan, na walang anumang nakikitang pagpapagal sa taong naghagis sa kanila roon. Ako’y sumigaw sa labis na kagalakan, at ang sigaw na iyon ang gumising sa akin. Early Writings, 81-83.

We will address Miller’s dream in the next article.

Tatalakayin natin ang panaginip ni Miller sa susunod na artikulo.

The following is an introduction of William Miller’s second dream, written by James White when he published Miller’s dream in the Advent Herald.

Ang sumusunod ay isang panimula sa ikalawang panaginip ni William Miller, na isinulat ni James White noong inilathala niya ang panaginip ni Miller sa Advent Herald.

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past Second Advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> Ang sumusunod na panaginip ay inilathala sa Advent Herald, mahigit dalawang taon na ang nakalipas. Nakita ko noon na malinaw nitong tinukoy ang ating nakaraang karanasan sa Ikalawang Pagparito, at na ibinigay ng Diyos ang panaginip para sa kapakinabangan ng nangalat na kawan.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastics 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> Kabilang sa mga tanda ng nalalapit na pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, ibinilang ng Diyos ang mga panaginip. Tingnan ang Joel 2:28-31; Acts 2:17-20. Maaaring dumating ang mga panaginip sa tatlong paraan; una, “dahil sa dami ng mga gawain.” Tingnan ang Ecclesiastics 5:3. Ikalawa, yaong mga nasa ilalim ng maruming espiritu at panlilinlang ni Satanas ay maaaring magkaroon ng mga panaginip sa pamamagitan ng kanyang impluwensiya. Tingnan ang Deuteronomy 8:1-5; Jeremiah 23:25-28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. At ikatlo, ang Diyos ay laging nagturo, at nagtuturo pa rin, sa kanyang bayan sa mas marami o mas kaunting antas sa pamamagitan ng mga panaginip, na dumarating sa pamamagitan ng pagkilos ng mga anghel at ng Espiritu Santo. Yaong mga naninindigan sa malinaw na kaliwanagan ng katotohanan ay makikilala kung kailan nagbibigay sa kanila ang Diyos ng panaginip; at ang gayon ay hindi madadaya at hindi rin maililigaw ng mga huwad na panaginip.

> “‘And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the Lord will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream.’ Numbers 12:6. Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, [Genesis 37:5–9], and then the interesting story of their fulfilment in Egypt. ‘In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night.’ 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> “At sinabi niya, Dinggin ninyo ngayon ang aking mga salita; kung may propeta sa inyo, ako, ang Panginoon, ay ipakikilala ko ang aking sarili sa kanya sa isang pangitain, at magsasalita ako sa kanya sa isang panaginip.” Mga Bilang 12:6. Wika ni Jacob, “Ang anghel ng Panginoon ay nagsalita sa akin sa isang panaginip.” Genesis 31:2. “At dumating ang Diyos kay Laban na Siryano sa panaginip sa gabi.” Genesis 31:24. Basahin ang mga panaginip ni Jose, [Genesis 37:5-9], at pagkatapos ang kawili-wiling salaysay ng katuparan ng mga yaon sa Egipto. “Sa Gibeon ay nagpakita ang Panginoon kay Solomon sa panaginip sa gabi.” 1 Hari 3:5. Ang dakila at mahalagang larawan sa ikalawang kabanata ng Daniel ay ibinigay sa isang panaginip, gayundin ang apat na hayop, atbp., sa ikapitong kabanata. Nang binalak ni Herodes na puksain ang sanggol na Tagapagligtas, binalaan si Jose sa isang panaginip na tumakas patungo sa Egipto. Mateo 2:13.

> “‘And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams.’ Acts 2:17.

> 'At mangyayari sa MGA HULING ARAW, wika ng Diyos, ibubuhos ko mula sa aking Espiritu sa lahat ng laman: at ang inyong mga anak na lalaki at mga anak na babae ay magpapahayag ng propesiya, at ang inyong mga kabataang lalaki ay makakakita ng mga pangitain, at ang inyong matatandang lalaki ay mananaginip ng mga panaginip.' Gawa 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> Ang kaloob ng propesiya, sa pamamagitan ng mga panaginip at mga pangitain, ay dito ipinakikitang bunga ng Espiritu Santo, at sa mga huling araw ay mahahayag ito nang sapat upang magsilbing isang tanda. Ito ay isa sa mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo.

> “‘And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ.’ Ephesians 4:11–12.

> "'At ibinigay niya ang iba bilang mga apostol; at ang iba'y mga PROPETA; at ang iba'y mga ebanghelista; at ang iba'y mga pastor at mga guro; sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod, sa ikatitibay ng katawan ni Cristo.' Efeso 4:11-12."

> “‘And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS,’ etc. 1 Corinthians 12:28. ‘Despise not PROPHESYINGS.’ 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> "'At inilagay ng Diyos ang ilan sa iglesia, una'y mga apostol, pangalawa'y MGA PROPETA,' at iba pa. 1 Corinto 12:28. 'Huwag ninyong hamakin ang MGA PROPESIYA.' 1 Tesalonica 5:20. Tingnan din ang Mga Gawa 13:1; 21:9; Roma 7:6; 1 Corinto 14:1, 24, 39. Ang mga propeta o mga propesiya ay para sa ikatitibay ng iglesia ni Cristo; at walang anumang katunayang maihahango mula sa salita ng Diyos na sila'y dapat tumigil bago tumigil ang mga ebanghelista, mga pastor, at mga guro. Ngunit sabi ng tumututol, 'Napakarami nang mga huwad na pangitain at mga panaginip kaya hindi ako makapagtitiwala sa alinmang tulad nito.' Totoo na may sarili ring huwad si Satanas. Lagi na siyang nagkaroon ng mga bulaang propeta, at tiyak na maaari natin silang asahan ngayon, sa kaniyang huling oras ng panlilinlang at pagtatagumpay. Ang mga nagtatakwil ng gayong mga natatanging pahayag sapagkat umiiral ang huwad, ay maaari rin, sa gayunding katuwiran, humakbang pa at ipagkaila na kailanma'y inihayag ng Diyos ang kaniyang sarili sa tao sa pamamagitan ng panaginip o pangitain, sapagka't ang huwad ay laging umiral."

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> Ang mga panaginip at mga pangitain ang daluyan na sa pamamagitan ng mga ito’y inihayag ng Diyos ang kaniyang sarili sa tao. Sa pamamagitan ng daluyang ito siya’y nagsalita sa mga propeta; inilagay niya ang kaloob ng propesiya sa hanay ng mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo, at ibinilang ang mga panaginip at mga pangitain sa hanay ng iba pang mga tanda ng ‘MGA HULING ARAW.’ Amen.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White.

> Ang aking layunin sa mga nabanggit na pahayag sa itaas ay alisin ang mga pagtutol sa paraang ayon sa Kasulatan, at ihanda ang isipan ng mambabasa para sa mga sumusunod na bahagi. James White.

Back to Articles