Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eighteen

Ang Pahayag ni Hesukristo - Bilang Labing-walo

The Sins of the Fathers

Ang mga kasalanan ng mga ama

Author

Jeff Pippenger

Published

November 19, 2023

Formats

PDF
Word

In 1856, formerly Philadelphian Millerite Adventism was identified by James and Ellen White as Laodicean. James White then began to promote the message of Laodicea to the movement through the Review and Herald. In the same publication, in the same year, increased light concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six was also presented in a series of eight articles by Hiram Edson whom the Whites’ regarded so highly that they named their first son after him. The series ended with the promise that it would be completed in the future, but it never again surfaced. At the transition point of the movement of the first angel, from Philadelphia to Laodicea, the movement stumbled over the “seven times” of Leviticus twenty-six, representing the very first ‘time prophecy’ which the angels of God had led William Miller to recognize and proclaim.

Noong 1856, kinilala nina James at Ellen White ang Mileritang Adbentismo, na dating nasa kalagayang Filadelfia, bilang nasa kalagayang Laodicea. Pagkatapos, sinimulan ni James White na ipalaganap sa kilusan ang mensahe ng Laodicea sa pamamagitan ng Review and Herald. Sa gayon ding publikasyon, sa gayon ding taon, iniharap din ang dagdag na liwanag hinggil sa "pitong ulit" ng Levitico 26 sa isang serye ng walong artikulo ni Hiram Edson, na labis na iginalang ng mag-asawang White anupa’t ipinangalan nila sa kanya ang kanilang panganay na anak na lalaki. Nagtapos ang serye na may pangakong ito’y kukumpletuhin sa hinaharap, subalit hindi na muling lumitaw. Sa yugto ng paglipat ng kilusan ng unang anghel, mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea, natisod ang kilusan sa "pitong ulit" ng Levitico 26, na kumakatawan sa pinakaunang 'propesiyang may takdang panahon' na inakay ng mga anghel ng Diyos si William Miller na kilalanin at ipahayag.

The “seven times” was the chief corner-stone of the Millerite temple foundation. Every prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, for no other foundation can be laid than Christ.

Ang "pitong panahon" ang pangulong batong-panulok ng pundasyon ng templong Millerita. Bawat propetikong paglalarawan ng isang banal na saligan ay isang paglalarawan kay Cristo, sapagkat walang ibang saligan na maitatag liban kay Cristo.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Sapagkat walang sinumang makapaglalagay ng ibang pundasyon maliban sa nailagay na, na si Jesucristo. 1 Corinto 3:11.

Not only is Christ the foundation, He is also the foundation stone which the builders rejected and thereafter stumbled over. He is the stone that ultimately becomes the head of the corner. In Millerite history the “seven times” was the symbol of that corner stone.

Hindi lamang si Cristo ang saligan, kundi Siya rin ang batong saligan na itinakuwil ng mga tagapagtayo at pagkaraan ay kinatisuran nila. Siya ang batong sa kahuli-hulihan ay nagiging pangulong batong panulok. Sa kasaysayang Millerite, ang “pitong panahon” ay siyang naging sagisag ng batong panulok na iyon.

Christ confirmed the covenant with many for one week. The structure of the prophecy of “seven times” against the northern kingdom of Israel (that Hiram Edson had identified in the eight unfinished articles) reproduced the identical structure of the prophetic week that Christ confirmed the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, and verse twenty seven. The week that Christ was gathering Israel is the identical structure of the week that Christ scattered Israel. The scattering of ancient Israel was twenty-five hundred and twenty years, and the gathering of spiritual Israel was twenty-five hundred and twenty days. He gathered Israel to confirm the covenant and He scattered Israel, due to the quarrel of His covenant. To identify the “seven times” as the foundation stone of the Millerite temple is in perfect agreement with identifying Christ as the foundation stone. To reject that stone, is to reject Christ.

Pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo. Ang balangkas ng hula ng “pitong panahon” laban sa hilagang kaharian ng Israel (na tinukoy ni Hiram Edson sa walong hindi natapos na artikulo) ay muling inulit ang kaparehong balangkas ng pangpropesiyang sanlinggo na kung saan pinagtibay ni Cristo ang tipan, bilang katuparan ng Daniel kabanata siyam, talatang dalawampu’t pito. Ang sanlinggong kung kailan tinipon ni Cristo ang Israel ay kapareho ng balangkas ng sanlinggong kung kailan ikinalat Niya ang Israel. Ang pagkakapangalat ng sinaunang Israel ay dalawang libo at limang daan at dalawampung taon, at ang pagtipon ng espirituwal na Israel ay dalawang libo at limang daan at dalawampung araw. Tinipon Niya ang Israel upang pagtibayin ang tipan at ikinalat Niya ang Israel, dahil sa alitan ng Kanyang tipan. Ang pagtukoy sa “pitong panahon” bilang batong panulukan ng templo ng mga Millerita ay ganap na umaayon sa pagtukoy kay Cristo bilang batong panulukan. Ang pagtanggi sa batong iyon ay pagtanggi kay Cristo.

When Christ, in 1856, for the very first time in Christian history, stood knocking at the door of Laodicea, He was seeking to produce an increase of knowledge upon the stone of stumbling that the builders were about to set aside. Seven years later, or you might say, twenty-five hundred and twenty symbolic days later, Laodicean Adventism closed the door. Sadly, Adventism refused to see the increase of knowledge. A stone that you stumble over is a stone that you do not see, but it is still there.

Nang si Cristo, noong 1856, sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan ng Kristiyanismo, ay nakatayong kumakatok sa pintuan ng Laodicea, hinahangad Niyang makapagluwal ng paglago ng kaalaman hinggil sa batong katitisuran na malapit nang isaisantabi ng mga tagapagtayo. Makaraan ang pitong taon, o maaari mong sabihin, makalipas ang dalawang libo’t limandaan at dalawampung makasagisag na araw, isinara ng Laodiseyong Adventismo ang pintuan. Sa kasawiang-palad, tumangging makita ng Adventismo ang paglago ng kaalaman. Ang batong natitisuran mo ay batong hindi mo nakikita, ngunit nandoon pa rin iyon.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

The curse of the “seven times,” against the southern kingdom of Judah began in 677 BC and ended on October 22, 1844, along with the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The “seven times” is part of the very prophecy that has been identified as the “foundation and central pillar” of the Advent movement. The foundation and central pillar of Adventism was fulfilled at the very same time as several other prophecies. The “seven times,” the twenty-three hundred days, Malachi chapter three, Daniel chapter seven, verse thirteen, and the Matthew twenty-five parable of the ten virgins all were fulfilled on October 22, 1844. The date of October 22, 1844, is the foundational date of the Advent movement, and connected with that date, there is only one command that was identified.

Ang sumpa ng “pitong panahon,” laban sa katimugang kaharian ng Juda ay nagsimula noong 677 BK at nagtapos noong ika-22 ng Oktubre, 1844, kasabay ng dalawang libo at tatlong daang taon ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat. Ang “pitong panahon” ay bahagi ng mismong propesiya na kinilala bilang “saligan at sentral na haligi” ng kilusang Adbentista. Ang saligan at sentral na haligi ng Adbentismo ay natupad sa gayon ding panahon gaya ng ilang iba pang mga propesiya. Ang “pitong panahon,” ang dalawang libo at tatlong daang araw, Malakias kabanata tatlo, Daniel kabanata pito, talatang labintatlo, at ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo dalawampu’t lima—ang lahat ay natupad noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang petsang ika-22 ng Oktubre, 1844, ang batayang petsa ng kilusang Adbentista, at kaugnay ng petsang iyon, iisa lamang ang utos na natukoy.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng nabubuhay magpakailan-kailanman, na lumikha ng langit at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon. Apocalipsis 10:5, 6.

Sister White identifies the angel of Revelation chapter ten, that stood upon the earth and sea, as Jesus Christ.

Kinilala ni Sister White ang anghel ng ikasampung kabanata ng Pahayag, na nakatayo sa ibabaw ng lupa at dagat, bilang si Jesu-Cristo.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Ang makapangyarihang anghel na nagbigay ng tagubilin kay Juan ay walang iba kundi si Jesu-Cristo. Ang paglalagay ng Kanyang kanang paa sa dagat at ng Kanyang kaliwang paa sa tuyong lupa ay nagpapakita ng bahaging Kanyang ginagampanan sa mga pangwakas na tagpo ng dakilang tunggalian laban kay Satanas. Ang pagkakatayong ito ay nagpapahiwatig ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan at awtoridad sa buong daigdig. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

Christ took the position of standing upon the sea and earth to represent His supreme authority. He then lifted up His hand and commanded that “there should be time no longer.” Christ was entering into covenant with the Millerites and He gave them one command, just as He gave Abraham when he entered into covenant with him. He commanded Abraham to circumcise the male children. When he entered into covenant with a chosen people in the history of Moses, He gave many commands, and those commands included the direction that only the priests could touch the ark. He raised His hand and swore on October 22, 1844, that prophetic time should no longer be incorporated into biblical prophecies. Jesus had addressed the subject of “times and seasons” when He ascended to heaven in a cloud of angels, thus typifying the ascension of the two witnesses as the ensign. What He commanded then was about “times and seasons.”

Si Cristo ay tumayo sa ibabaw ng dagat at ng lupa upang katawanin ang Kaniyang kataas-taasang kapangyarihan. Pagkatapos, itinaas Niya ang Kaniyang kamay at nag-utos na 'hindi na magkakaroon ng panahon.' Si Cristo ay pumapasok sa tipan kasama ang mga Millerita at ibinigay Niya sa kanila ang isang utos, gaya ng ibinigay Niya kay Abraham nang pumasok Siya sa tipan sa kaniya. Inutusan Niya si Abraham na tuliin ang lahat ng lalaking sanggol. Nang pumasok Siya sa tipan sa isang bayang hinirang sa kasaysayan ni Moises, nagbigay Siya ng maraming utos, at kabilang sa mga utos na iyon ang alituntunin na tanging ang mga saserdote lamang ang maaaring humipo sa kaban. Itinaas Niya ang Kaniyang kamay at sumumpa noong ika-22 ng Oktubre, 1844, na ang panahong propetiko ay hindi na dapat ipaloob sa mga propesiyang biblikal. Tinalakay na ni Jesus ang paksa ng 'mga panahon at mga kapanahunan' nang Siya’y umakyat sa langit sa isang alapaap ng mga anghel, na sa gayon ang Kaniyang pag-akyat ay naging tipo ng pag-akyat ng dalawang saksi bilang ang watawat. Ang iniutos Niya noon ay hinggil sa 'mga panahon at mga kapanahunan.'

> When they therefore were come together, they asked of him, saying, Lord, wilt thou at this time restore again the kingdom to Israel? And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. Acts 1:6–8.

> Kaya’t nang sila’y nagkatipon, tinanong nila siya, na sinasabi, Panginoon, sa panahong ito ba ibabalik mong muli ang kaharian sa Israel? At sinabi niya sa kanila, Hindi para sa inyo ang malaman ang mga panahon o ang mga kapanahunan na itinakda ng Ama sa kanyang sariling kapamahalaan. Ngunit tatanggap kayo ng kapangyarihan, pagdating sa inyo ng Espiritu Santo; at kayo’y magiging mga saksi ko sa Jerusalem, at sa buong Judea, at sa Samaria, at hanggang sa kadulu-duluhang bahagi ng lupa. Gawa 1:6-8.

Jesus did not say that there were no times and seasons, for speaking through Solomon he had confirmed that there are “times and seasons.”

Hindi sinabi ni Jesus na walang mga panahon at mga kapanahunan, sapagkat sa pagsasalita sa pamamagitan ni Solomon ay pinagtibay na niya na mayroong "mga panahon at mga kapanahunan."

> To every thing there is a season, and a time to every purpose under the heaven: Ecclesiastes 3:1.

> Sa bawat bagay ay may kapanahunan, at may oras para sa bawat layunin sa silong ng langit: Eclesiastes 3:1.

There are “times and seasons” within the biblical record that are testimonies to Palmoni, the “Wonderful Numberer”, but as of October 22, 1844, God’s people have been commanded to never again present a prophetic message that is hung upon time. The counsel of Jesus to the disciples just before He ascended represents the history just before His purified people are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven, and it agrees with the command He gave on October 22, 1844. At the foundational date of Adventism, Christ commanded that there were to be no more prophetic messages based upon time, and at His ascension which typified the ascension of the two witnesses in Revelation eleven he repeated that command.

May mga “panahon at mga kapanahunan” sa salaysay ng Kasulatan na nagpapatotoo kay Palmoni, ang “Kamangha-manghang Tagabilang,” subalit mula noong Oktubre 22, 1844, inutusan ang bayan ng Diyos na huwag nang kailanman muling magharap ng isang propetikong mensahe na nakabatay sa panahon. Ang payo ni Jesus sa mga alagad bago Siya umakyat sa langit ay kumakatawan sa kasaysayan bago itaas ang Kaniyang nilinis na bayan bilang isang watawat sa Apocalipsis kabanata labing-isa, at umaayon ito sa utos na ibinigay Niya noong Oktubre 22, 1844. Sa panimulang petsa ng Adventismo, iniutos ni Cristo na hindi na dapat magkaroon ng mga propetikong mensaheng nakabatay sa panahon, at sa Kaniyang pag-akyat, na sumasagisag sa pag-akyat ng dalawang saksi sa Apocalipsis kabanata labing-isa, inulit Niya ang utos na iyon.

> “Let all our brethren and sisters beware of anyone who would set a time for the Lord to fulfill His word in regard to His coming, or in regard to any other promise He has made of special significance. ‘It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in His own power.’ False teachers may appear to be very zealous for the work of God, and may expend means to bring their theories before the world and the church; but as they mingle error with truth, their message is one of deception, and will lead souls into false paths. They are to be met and opposed, not because they are bad men, but because they are teachers of falsehood and are endeavoring to put upon falsehood the stamp of truth.” Testimonies to Ministers, 55.

> Mag-ingat ang lahat ng ating mga kapatid na lalaki at babae sa sinumang magtatakda ng panahon para sa Panginoon na tuparin ang Kanyang salita hinggil sa Kanyang pagparito, o hinggil sa alinmang iba pang pangakong Kanyang ginawa na may natatanging kahalagahan. ‘Hindi nauukol sa inyo na malaman ang mga panahon o ang mga kapanahunan, na inilagay ng Ama sa Kanyang sariling kapangyarihan.’ Maaaring magmukhang lubhang masigasig para sa gawain ng Diyos ang mga bulaang guro, at maaaring gumugol sila ng mga paraan at salapi upang iharap sa sanlibutan at sa iglesia ang kanilang mga teorya; ngunit sapagkat inihahalo nila ang kamalian sa katotohanan, ang kanilang mensahe ay panlilinlang, at magliligaw ng mga kaluluwa sa mga maling landas. Dapat silang harapin at salungatin, hindi dahil sila ay masasamang tao, kundi sapagkat sila ay mga tagapagturo ng kabulaanan at pinagsisikapan nilang tatakan ang kabulaanan ng tatak ng katotohanan. Testimonies to Ministers, 55.

Sister White was clear that we will never have a message of time identifying anything of special significance, not simply His Second Coming. Time prophecy, which was the theme of the Millerite movement, ended on October 22, 1844, and the only command associated with that foundational date was that time should never be used in the presentation of God’s message again.

Malinaw kay Sister White na kailanman ay hindi tayo magkakaroon ng mensaheng nagtatakda ng panahon upang tukuyin ang anumang may natatanging kabuluhan, hindi lamang ukol sa Kanyang Ikalawang Pagparito. Ang propesiyang may takdang panahon, na siyang naging tema ng kilusang Millerita, ay nagwakas noong ika-22 ng Oktubre, 1844, at ang tanging utos na kaugnay ng pundasyong petsang iyon ay na ang panahon ay hindi na dapat kailanman gamitin sa paglalahad ng mensahe ng Diyos.

In the beginning movement of the first angel, at the very point of the transition from Philadelphia to Laodicea, increased light was given upon the foundational truth of the Millerite movement. Seven years later, or twenty-five hundred and twenty symbolic days later, or a “wilderness” later, in 1863, the foundational stone of the “seven times” was set aside by the builders.

Sa pasimulang kilusan ng unang anghel, sa mismong sandali ng paglipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea, ipinagkaloob ang dagdag na liwanag hinggil sa saligang katotohanan ng kilusang Millerita. Pagkaraan ng pitong taon, o makalipas ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung simbolikong araw, o makalipas ang isang “ilang,” noong 1863, ang batong saligan ng “pitong ulit” ay isinantabi ng mga tagapagtayo.

In the ending movement of the third angel, at the very point of transition from Laodicea to Philadelphia a test that includes a confession of the sins of the fathers is given. The test of the foundation for the fathers was the “seven times,” which was their foundation stone. Would the ending movement disregard the only command associated with the foundational date, as their father’s disregarded their foundational stone?

Sa pangwakas na kilusan ng ikatlong anghel, sa mismong punto ng paglipat mula sa Laodicea tungo sa Philadelphia, ibinibigay ang isang pagsubok na kinapapalooban ng pagkukumpisal ng mga kasalanan ng mga ama. Ang pagsubok sa saligan para sa mga ama ay ang “pitong ulit,” na siyang kanilang batong-saligan. Babalewalain kaya ng pangwakas na kilusan ang tanging utos na kaugnay ng saligang petsa, gaya ng pagbalewala ng kanilang mga ama sa kanilang batong-saligan?

Yes. They most certainly did that very thing. They repeated the sins of their fathers.

Oo. Walang pasubaling ginawa nila ang mismong bagay na iyon. Inulit nila ang mga kasalanan ng kanilang mga ama.

Their fathers did not sin in the foundational date, for among other things they were still Philadelphians at that foundational date. Their fathers failed their foundational test when they transformed into Laodicea and rejected the “seven times” along with its increasing light.

Hindi nagkasala ang kanilang mga ama sa saligang petsa, sapagkat, bukod sa iba pa, sila ay mga Filadelfiano pa sa saligang petsang iyon. Nabigo ang kanilang mga ama sa kanilang saligang pagsubok nang sila’y maging mga Laodiceano at itinakwil ang “pitong panahon” kasama ng dumadagdag nitong liwanag.

Their foundational failure in 1863, was preceded by seven years of Christ knocking on the door of their Laodicean hearts. Seven years is symbolic of the “seven times” and of the “wilderness.” After the “wilderness” from 1856 to 1863, they failed their foundational test.

Ang kanilang saligang pagkabigo noong 1863 ay inunahan ng pitong taon ng pagkatok ni Cristo sa pintuan ng kanilang mga pusong Laodiceano. Ang pitong taon ay sagisag ng "pitong panahon" at ng "ilang." Pagkaraan ng "ilang" mula 1856 hanggang 1863, nabigo sila sa kanilang saligang pagsubok.

In the first disappointment of the movement of the third angel God’s people sinned, by rejecting the only command directly associated with the foundational date. They chose to incorporate time prediction into the prophetic message, when they knew better. In so doing they repeated the sin of Moses, neglecting to circumcise his son and the sin of Uzzah touching the ark, which he knew he was forbidden to do. The movement of the third angel did what they knew was not right! If anyone wishes to paint over that fact, then use the rest of the can of paint, to cover the truth that Moses, and Uzzah both sinned and manifested rebellion against God’s will as they typified the first disappointment of the very last of all the reform lines—the reform line that every reform line pointed forward to. The illustrations of the first disappointment in the reform lines bear the signature of Alpha and Omega, and the record therein is for the benefit of God’s people, even if God’s people refuse to be benefited thereby.

Sa unang kabiguan ng kilusan ng ikatlong anghel, ang bayan ng Diyos ay nagkasala, sa pagtanggi sa tanging utos na tuwirang kaugnay sa saligang petsa. Pinili nilang isama ang pagtatakda ng panahon sa makahulang mensahe, gayong batid nilang hindi iyon wasto. Sa gayong paggawa, inulit nila ang kasalanan ni Moises sa pagpapabaya sa pagtutuli sa kaniyang anak, at ang kasalanan ni Uzzah sa paghipo sa kaban, na alam niyang ipinagbabawal sa kaniya. Ginawa ng kilusan ng ikatlong anghel ang alam nilang hindi tama! Kung may sinumang ibig takpan ng pintura ang katotohanang iyon, gamitin na rin niya ang natitirang laman ng lata, upang tabingan ang katotohanan na kapwa nagkasala sina Moises at Uzzah at naghayag ng paghihimagsik laban sa kalooban ng Diyos, bilang sila’y sumagisag sa unang kabiguan ng pinakahuli sa lahat ng mga linya ng reporma—ang linya ng reporma na siyang tinutumbok ng bawat linya ng reporma. Ang mga paglalarawan ng unang kabiguan sa mga linya ng reporma ay nagtataglay ng lagda ng Alfa at Omega, at ang talaang naroon ay para sa pakinabang ng bayan ng Diyos, kahit na tumanggi ang bayan ng Diyos na makinabang dito.

The movement of the first angel was given a period of seven years, which is a symbol of the wilderness of the “seven times,” to accept the Laodicean message along with the light of the “seven times.” The curse of the “seven times” is the curse of being spewed out of the mouth of the Lord. In 1863, they repeated the work of rebuilding Jericho, a work that contained a “curse.” The seven years from 1856, to 1863, are a miniature illustration of the rebellion of the fathers of ancient Israel’s sin that brought upon them the curse of “seven times.” Modern Israel repeated the sins of their fathers in 1863.

Ang kilusan ng unang anghel ay pinagkalooban ng panahong pitong taon, na siyang sagisag ng ilang ng “pitong panahon,” upang tanggapin ang mensaheng Laodiceano kalakip ng liwanag ng “pitong panahon.” Ang sumpa ng “pitong panahon” ay ang sumpang isusuka ng Panginoon mula sa Kanyang bibig. Noong 1863, inulit nila ang gawaing muling pagtatayo ng Jerico, isang gawaing may kalakip na “sumpa.” Ang pitong taon mula 1856 hanggang 1863 ay isang munting paglalarawan ng paghihimagsik ng mga ama ng sinaunang Israel, na siyang kasalanang nagdala sa kanila ng sumpa ng “pitong panahon.” Inulit ng makabagong Israel ang mga kasalanan ng kanilang mga ama noong 1863.

The movement of the third angel failed the test of the first disappointment as surely as did Moses and Uzzah. They were then slain in the streets for a “wilderness” period of three and a half days. They are now being formed into bodies by the sound of the Comforter. The sound of the Comforter is being given through the “voice” in the wilderness, and they are now being confronted with the test, not of time setting, but of the “seven times.” They already failed the test of time setting.

Nabigo ang kilusan ng ikatlong anghel sa pagsubok ng unang pagkadismaya, kasintiyak ng pagkabigo nina Moises at Uza. Pagkatapos ay pinaslang sila sa mga lansangan sa loob ng isang panahon ng “ilang” na tatlo’t kalahating araw. Ngayon ay hinuhubog sila bilang mga katawan sa pamamagitan ng tunog ng Mang-aaliw. Ibinibigay ang tunog ng Mang-aaliw sa pamamagitan ng “tinig” sa ilang, at ngayo’y hinaharap nila ang pagsubok, hindi ng pagtatakda ng panahon, kundi ng “pitong panahon.” Nabigo na sila sa pagsubok ng pagtatakda ng panahon.

They are not being tested as to whether they believe the “seven times” is a valid truth, for they have previously given testimony that they accept the “seven times” as a valid prophecy. They have confessed to believe the prophecy of twenty-five hundred and twenty years of scattering. But they may be unaware that there is a new testing light of the “seven times.” They are standing where their fathers stood in 1856. The new light is that the three and a half days of Revelation eleven, is not simply identifying the French Revolution, but it is now a present truth reality.

Hindi sila sinusubok kung naniniwala sila na ang “pitong panahon” ay isang balidong katotohanan, sapagkat nauna na nilang ipinagpatotoo na tinatanggap nila ang “pitong panahon” bilang isang balidong hula. Ipinahayag nilang pinaniniwalaan nila ang hulang dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng pagkakalat. Ngunit maaaring hindi nila nalalaman na may isang bagong liwanag na pagsubok hinggil sa “pitong panahon.” Nakatayo sila sa kinalagyan na tinindigan ng kanilang mga ninuno noong 1856. Ang bagong liwanag ay ito: na ang tatlo’t kalahating araw ng Apocalipsis labing-isa ay hindi lamang tumutukoy sa Rebolusyong Pranses, kundi ito ngayon ay isang realidad ng kasalukuyang katotohanan.

Is the opening up of the hidden history of the seven thunders, and opening of the seventh seal actually two witnesses that identify that the Revelation of Jesus Christ is now being unsealed? If it is, is it actually true that the entire book of Revelation is speaking of the last days? If that is true, then does the three and a half days represent the tarrying time in the virgin’s parable? If it does, then does the remedy of the “seven times” actually represent a command that must be met by those who participated in the Nashville prediction of July 18, 2020?

Ang pagbubunyag ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog at ang pagbubukas ng ikapitong tatak, tunay bang sila ang dalawang saksi na nagsasaad na ang Pahayag ni Jesucristo ay ngayo’y inaalisan na ng tatak? Kung gayon, totoo bang ang buong aklat ng Pahayag ay tumutukoy sa mga huling araw? Kung totoo iyon, kung gayon, ang tatlo’t kalahating araw ba ay kumakatawan sa panahon ng pagkaantala sa talinghaga ng mga dalaga? Kung gayon, ang lunas ng “pitong ulit” ba ay tunay na kumakatawan sa isang utos na dapat tuparin ng mga lumahok sa prediksiyon sa Nashville noong Hulyo 18, 2020?

Wow! There is a test for you! Do those that wake up and realize they are in the tarrying time, actually have to repent for their sins, and their father’s sins at the end of the three and a half days? Was it really a sin to disregard the command not to employ time in a prediction?

Nakakagulat! May isang pagsubok para sa inyo! Ang mga nagigising at nakapagtatanto na sila ay nasa panahon ng paghihintay, tunay bang kinakailangang magsisi sa kanilang mga kasalanan, at sa mga kasalanan ng kanilang mga ama, sa katapusan ng tatlo't kalahating araw? Kasalanan nga ba ang ipagwalang-bahala ang utos na huwag magtakda ng panahon sa isang hula?

For those who took the position that the failed prediction of Nashville was somehow God’s intended purpose, and who thereafter have attempted to uphold that claim, I would add another observation, beyond the sin of employing time in God’s prophecies. What happened with the false prediction of Nashville was not simply a manifestation of rebellion to Christ’s command in 1844, it was an action that told those outside of Adventism that the predictions found in the Spirit of Prophecy are faulty. It was a reproach upon the writings of the Spirit of Prophecy. It provides evidence for those in the world that the writings of Ellen White are as important as the writings of Joseph Smith, or of Nostradamus. The precious words of Ellen White were corrupted with the vile words of our rebellion. It wasn’t only a rebellion against Christ, who is the Word of God, it was simultaneously a rebellion against the Spirit of Prophecy. John was being persecuted in the isle that is called Patmos, not because he placed his human opinion above the Bible and Spirit of Prophecy, but because he obeyed those two witnesses.

Sa mga umako ng paninindigang ang nabigong hula tungkol sa Nashville ay sa paanuman ay nilayon ng Diyos, at na pagkatapos ay nagsikap na ipagtanggol ang pag-angking iyon, magdaragdag ako ng isa pang obserbasyon, bukod pa sa kasalanan ng pagtatakda ng panahon sa mga propesiya ng Diyos. Ang nangyari sa maling hula tungkol sa Nashville ay hindi lamang isang pagpapakita ng paghihimagsik laban sa utos ni Cristo noong 1844; ito ay isang kilos na nagsabi sa mga nasa labas ng Adbentismo na ang mga hula na nasusumpungan sa Espiritu ng Propesiya ay may kapintasan. Ito ay isang pagdungis sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya. Naglalaan ito ng katibayan para sa mga nasa sanlibutan na ang mga sinulat ni Ellen White ay kasinghalaga ng mga sinulat ni Joseph Smith, o ni Nostradamus. Ang mahahalagang salita ni Ellen White ay nadumhan ng mga kasuklam-suklam na salita ng ating paghihimagsik. Hindi lamang iyon isang paghihimagsik laban kay Cristo, na Siyang Salita ng Diyos, kundi kasabay ding isang paghihimagsik laban sa Espiritu ng Propesiya. Si Juan ay inuusig sa pulo na tinatawag na Patmos, hindi dahil itinaas niya ang kaniyang makataong opinyon higit sa Bibliya at sa Espiritu ng Propesiya, kundi dahil sinunod niya ang dalawang saksi na iyon.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Akong si Juan, na kapatid din ninyo, at kasama ninyo sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis ni Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Apocalipsis 1:9.

We repeated the sins of our father Moses at our first disappointment, and we need to confess this. We need to confess this for we are now at 1856. There is now new light about the “seven times,” just as there was then. We are now at the transition from Laodicea to Philadelphia as the beginning movement was at the transition of Philadelphia to Laodicea in 1856. In 1856, our fathers stopped the publication of the increase of knowledge concerning the “seven times.” We might not be able to stop the publication of that light, but we certainly can close the doors of our hearts against this light. We can pretend, as the original Seventh-day Adventist builders did, that the stone was not actually there, and continue to stumble over it. Our problem is that we don’t have over a century to put our heads in the sand, for the judgments are already beginning.

Inulit natin ang mga kasalanan ng ating amang si Moises sa ating unang pagkadismaya, at kailangan natin itong ipagtapat. Kailangan natin itong ipagtapat sapagkat tayo ngayon ay nasa 1856. Mayroon na ngayong bagong liwanag hinggil sa “pitong panahon,” gaya ng mayroon noon. Tayo ngayon ay nasa yugto ng paglipat mula sa Laodicea tungo sa Philadelphia, gaya ng ang pasimulang kilusan ay nasa yugto ng paglipat mula sa Philadelphia tungo sa Laodicea noong 1856. Noong 1856, itinigil ng ating mga ama sa pananampalataya ang paglathala ng paglagô ng kaalaman hinggil sa “pitong panahon.” Maaaring hindi natin mapigilan ang paglathala ng liwanag na iyon, ngunit tiyak na maaari nating isara ang mga pintuan ng ating mga puso laban sa liwanag na ito. Maaari tayong magkunwari, gaya ng ginawa ng mga orihinal na tagapagtayo ng Seventh-day Adventist, na wala roon ang batong iyon, at magpatuloy na matisod dito. Ang suliranin natin ay wala tayong mahigit isang siglo upang ibaon ang ating mga ulo sa buhangin, sapagkat nagsisimula na ang mga paghatol.

If we allow the Alpha and Omega to teach us with the principle that the end of a thing is illustrated by the beginning of a thing, we can easily see that Alpha and Omega is demonstrating that the prediction of Nashville was typified by our fathers. When we acknowledge this truth, we then will be confronted with the reality that since the prediction every effort to produce some type of human logic to justify the failed prediction was nothing more than a fig leaf. Then we will see that God has not been walking with us while we have been in the enemy’s land. He has been there, but only in the sense that He has been knocking on the doors of hearts, seeking entrance. If the fig leaf of human logic is removed, then we might also see that the denial, or the flawed human logic we have employed to justify the Nashville prediction, is evidence that we have been walking contrary to Christ.

Kung papayagan natin ang Alfa at Omega na turuan tayo sa pamamagitan ng simulain na ang wakas ng isang bagay ay inilalarawan ng pasimula nito, madali nating makikita na ipinakikita ng Alfa at Omega na ang prediksiyon tungkol sa Nashville ay itinipikal ng ating mga ninuno. Kapag kinilala natin ang katotohanang ito, haharap tayo sa realidad na, buhat nang gawin ang prediksiyon, ang bawat pagsisikap na lumikha ng anumang uri ng lohikang pantao upang bigyang-katwiran ang nabigong prediksiyon ay wala kundi isang dahon ng igos. Kung magkagayon, makikita natin na ang Diyos ay hindi lumalakad na kasama natin habang tayo’y nasa lupain ng kaaway. Nandoon Siya, ngunit sa ganitong pakahulugan lamang: Siya’y kumakatok sa mga pinto ng mga puso, naghahangad na pumasok. Kapag naalis ang dahon ng igos ng lohikang pantao, maaari rin nating makita na ang pagtanggi, o ang baluktot na lohikang pantao na ating ginamit upang bigyang-katwiran ang prediksiyon tungkol sa Nashville, ay katibayan na tayo’y lumalakad na salungat kay Cristo.

In 1856, Philadelphian Adventism transformed into Laodicea, and they knew it. The Lord confirmed it through the words of the prophetess and her husband. Standing at the doors of those Laodicean hearts Christ offered to come in and sup with them. The food that He brought to dine upon was the foundation stone of the “seven times.” They refused.

Noong 1856, ang Filadelfianong Adventismo ay naging Laodicea, at batid nila ito. Pinagtibay ito ng Panginoon sa pamamagitan ng mga salita ng propetisa at ng kaniyang asawa. Nakatayo sa mga pintuan ng mga pusong Laodiceano, iniaalok ni Cristo na pumasok at makipag-hapunan kasama nila. Ang pagkaing dinala niya upang pagsaluhan ay ang batong saligan ng "pitong panahon." Tumanggi sila.

In 2023, the last movement is now transcending from Laodicea unto Philadelphia, for the eighth church is of the seven churches. The Lord Alpha and Omega has confirmed it through His word of “truth.” Christ is now standing at the door of those recently dead dry bones offering to come in and dine with them, and the meal He wishes to share with them is the identical meal He attempted to share with their fathers in 1856. It is not simply the nuts and bolts of the doctrine of the “seven times,” as it was for their fathers in 1856. No, it’s the bitter remedy of the “seven times,” and the remedy requires the type of humility that is often hard to swallow.

Noong 2023, ang huling kilusan ay ngayo’y lumalagpas mula sa Laodicea tungo sa Philadelphia, sapagkat ang ikawalong iglesia ay mula sa pitong iglesia. Pinagtibay ito ng Panginoon, ang Alfa at Omega, sa pamamagitan ng Kanyang salita ng “katotohanan.” Si Cristo ay ngayo’y nakatayo sa pintuan ng yaong mga tuyong butong kamakailan lamang nangamatay, na nag-aalok na pumasok at makisalo sa hapag kasama nila, at ang pagkain na nais Niyang ibahagi sa kanila ay ang mismong pagkain na tinangka Niyang ibahagi sa kanilang mga ama noong 1856. Hindi ito simpleng mga batayang detalye ng doktrina ng “pitong ulit,” gaya noong 1856 para sa kanilang mga ama. Hindi, ito ang mapait na lunas ng “pitong ulit,” at ang lunas ay humihingi ng uri ng pagpapakumbabang madalas na mahirap lunukin.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Son of man, say unto the prince of Tyrus, Thus saith the Lord God; Because thine heart is lifted up, and thou hast said, I am a God, I sit in the seat of God, in the midst of the seas; yet thou art a man, and not God, though thou set thine heart as the heart of God. Behold, thou art wiser than Daniel; there is no secret that they can hide from thee. Ezekiel 28:1–3.

> Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, sabihin mo sa prinsipe ng Tiro, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Sapagkat ang iyong puso ay nagmataas, at iyong sinabi, Ako ay isang diyos, ako’y nakaupo sa luklukan ng Diyos, sa kalagitnaan ng mga dagat; gayon ma’y tao ka, at hindi Diyos, bagaman itinakda mo ang iyong puso na gaya ng puso ng Diyos. Narito, ikaw ay higit na marunong kaysa kay Daniel; walang lihim na maikukubli sa iyo. Ezekiel 28:1-3.

Perhaps those of us that participated in the Nashville prediction are wiser than Daniel?

Marahil yaong sa atin na lumahok sa prediksiyon ng Nashville ay may higit na karunungan kaysa kay Daniel?

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. And I set my face unto the Lord God, to seek by prayer and supplications, with fasting, and sackcloth, and ashes: And I prayed unto the Lord my God, and made my confession, and said, O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments; We have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments: Neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land. O Lord, righteousness belongeth unto thee, but unto us confusion of faces, as at this day; to the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem, and unto all Israel, that are near, and that are far off, through all the countries whither thou hast driven them, because of their trespass that they have trespassed against thee. O Lord, to us belongeth confusion of face, to our kings, to our princes, and to our fathers, because we have sinned against thee. To the Lord our God belong mercies and forgivenesses, though we have rebelled against him; Neither have we obeyed the voice of the Lord our God, to walk in his laws, which he set before us by his servants the prophets. Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem.

> Sa unang taon ng kanyang paghahari, ako, si Daniel, ay nakaunawa, sa pamamagitan ng mga aklat, ng bilang ng mga taon na tungkol dito dumating ang salita ng Panginoon kay Jeremias na propeta, na matutupad ang pitumpung taon sa mga pagkatiwangwang ng Jerusalem. At itinuon ko ang aking mukha sa Panginoong Diyos, upang Siya’y hanapin sa pamamagitan ng panalangin at mga pagsusumamo, na may pag-aayuno, at damit-sako, at abo. At ako’y nanalangin sa Panginoon kong Diyos, at ipinahayag ko ang aking pagtatapat, at sinabi, O Panginoon, dakila at kakilakilabot na Diyos, na tumutupad ng tipan at ng kagandahang-loob sa mga umiibig sa Iyo at sa mga nag-iingat ng Iyong mga utos; Kami ay nagkasala, at gumawa ng kalikuan, at gumawa ng kasamaan, at nanghimagsik, hanggang sa lumisan kami mula sa Iyong mga tuntunin at mula sa Iyong mga kahatulan; Ni hindi namin pinakinggan ang Iyong mga lingkod na mga propeta, na nagsalita sa Iyong pangalan sa aming mga hari, sa aming mga prinsipe, at sa aming mga ama, at sa buong bayan ng lupain. O Panginoon, sa Iyo ang katuwiran, ngunit sa ami’y kahihiyan sa mukha, gaya sa araw na ito; sa mga tao ng Juda, at sa mga naninirahan sa Jerusalem, at sa buong Israel, yaong mga malapit at yaong mga malayo, sa lahat ng mga lupain kung saan Mo sila itinaboy, dahil sa kanilang pagsalangsang na ginawa nila laban sa Iyo. O Panginoon, sa amin ang kahihiyan sa mukha, sa aming mga hari, sa aming mga prinsipe, at sa aming mga ama, sapagkat kami ay nagkasala laban sa Iyo. Sa Panginoon naming Diyos nauukol ang mga kaawaan at mga kapatawaran, bagaman kami’y nanghimagsik laban sa Kanya; Ni hindi namin sinunod ang tinig ng Panginoon naming Diyos, upang lumakad sa Kanyang mga kautusan, na inilagay Niya sa harap namin sa pamamagitan ng Kanyang mga lingkod na mga propeta. Oo, ang buong Israel ay sumuway sa Iyong kautusan, sa pagtalikod, upang huwag sundin ang Iyong tinig; kaya’t ibinuhos sa amin ang sumpa, at ang panunumpang nakasulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos, sapagkat kami ay nagkasala laban sa Kanya. At pinagtibay Niya ang Kanyang mga salita, na Kanyang sinalita laban sa amin, at laban sa aming mga hukom na humahatol sa amin, sa pagdadala sa amin ng malaking kasamaan; sapagkat sa ilalim ng buong langit ay walang naganap na tulad ng nangyari sa Jerusalem.

> As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. And now, O Lord our God, that hast brought thy people forth out of the land of Egypt with a mighty hand, and hast gotten thee renown, as at this day; we have sinned, we have done wickedly. O Lord, according to all thy righteousness, I beseech thee, let thine anger and thy fury be turned away from thy city Jerusalem, thy holy mountain: because for our sins, and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us. Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate, for the Lord’s sake. O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name: for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God: for thy city and thy people are called by thy name. And whiles I was speaking, and praying, and confessing my sin and the sin of my people Israel, and presenting my supplication before the Lord my God for the holy mountain of my God; Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. Daniel 9:2–22.

> Ayon sa nasusulat sa kautusan ni Moises, dumating sa amin ang lahat ng kasamaang ito; gayunman, hindi kami dumalangin sa harap ng Panginoon naming Diyos, upang kami'y manumbalik mula sa aming mga kasamaan at maunawaan ang iyong katotohanan. Kaya't binantayan ng Panginoon ang kasamaang iyon at ipinasapit sa amin; sapagkat ang Panginoon naming Diyos ay matuwid sa lahat ng kaniyang mga gawa na kaniyang ginagawa; sapagkat hindi namin sinunod ang kaniyang tinig. At ngayon, O Panginoon naming Diyos, na naglabas sa iyong bayan mula sa lupain ng Ehipto sa pamamagitan ng makapangyarihang kamay, at nagkamit ka ng katanyagan, gaya sa araw na ito; kami ay nagkasala, kami ay gumawa ng kasamaan. O Panginoon, ayon sa lahat ng iyong katuwiran, ipinamamanhik ko, na maialis mo ang iyong galit at ang iyong poot mula sa iyong lungsod na Jerusalem, iyong banal na bundok; sapagkat dahil sa aming mga kasalanan, at sa mga kasamaan ng aming mga ama, ang Jerusalem at ang iyong bayan ay naging kadustaan sa lahat ng nasa palibot namin. Kaya ngayon, O aming Diyos, pakinggan mo ang panalangin ng iyong lingkod, at ang kaniyang mga samo, at paliwanagin mo ang iyong mukha sa iyong santuwaryong nasa pagkatiwangwang, alang-alang sa Panginoon. O Diyos ko, ikiling mo ang iyong pakinig, at pakinggan; idilat mo ang iyong mga mata, at masdan ang aming mga pagkawasak, at ang lungsod na tinatawag sa iyong pangalan; sapagkat hindi namin inihaharap ang aming mga samo sa harap mo dahil sa aming mga katuwiran, kundi dahil sa iyong mga dakilang kaawaan. O Panginoon, pakinggan mo; O Panginoon, patawarin mo; O Panginoon, dinggin at gawin mo; huwag mong ipagpaliban, alang-alang sa iyong sarili, O Diyos ko; sapagkat ang iyong lungsod at ang iyong bayan ay tinatawag sa iyong pangalan. At samantalang ako'y nagsasalita, at nananalangin, at ipinahahayag ang aking kasalanan at ang kasalanan ng aking bayang Israel, at inihaharap ang aking samo sa harap ng Panginoon kong Diyos alang-alang sa banal na bundok ng aking Diyos; Oo, samantalang ako'y nagsasalita sa panalangin, ang lalaking si Gabriel, na nakita ko sa pangitain sa pasimula, na lumilipad nang mabilis, ay humipo sa akin sa panahon ng handog sa hapon. At ipinaalam niya sa akin, at nakipag-usap sa akin, at nagsabi, O Daniel, ngayo'y dumating ako upang bigyan ka ng katalinuhan at pag-unawa. Daniel 9:2-22.

Back to Articles