Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Six

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Apatnapu't Anim

Number Forty-Six

Bilang Apatnapu't Anim

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word

Caesarea Philippi to Caesarea Maritima represents the period from the third to the ninth hour, which is divided at the sixth hour. The division of Caesarea to Caesarea was the Mount of Transfiguration. The Mount of Transfiguration aligns two other lines to the waymark of three steps that precedes the Pentecostal Sunday law by five days.

Ang kahabaan mula sa Caesarea Philippi hanggang sa Caesarea Maritima ay kumakatawan sa panahon mula sa ikatlong oras hanggang sa ikasiyam na oras, na nahahati sa ikaanim na oras. Ang paghahati ng kahabaan mula sa Caesarea hanggang sa Caesarea ay ang Bundok ng Pagbabagong-anyo. Ang Bundok ng Pagbabagong-anyo ay inihahanay ang dalawa pang linya sa palatandaan ng tatlong hakbang na nauuna sa Pentekostal na batas ng Linggo nang limang araw.

At the Mount, God the Father spoke a second time. The first time He spoke was at Christ’s baptism, the last time was just before the cross.

Sa Bundok, nangusap ang Diyos Ama sa ikalawang pagkakataon. Ang unang pagkakataon na Siya'y nangusap ay sa bautismo ni Cristo, at ang huling pagkakataon ay bago ang krus.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. John 12:27–29.

> Ngayon ay nababagabag ang aking kaluluwa; at ano ang aking sasabihin? Ama, iligtas mo ako mula sa oras na ito; ngunit dahil sa dahilang ito ako’y naparito hanggang sa oras na ito. Ama, luwalhatiin mo ang iyong pangalan. At may isang tinig na nanggaling mula sa langit na nagsasabi, Niluwalhati ko na ito, at muli ko pa itong luluwalhatiin. Kaya nga ang mga taong nakatayo roon at nakarinig nito ay nagsabi na kumulog; ang iba nama’y nagsabi, Isang anghel ang nagsalita sa kaniya. Juan 12:27-29.

God glorifies His name when He seals the one hundred and forty-four thousand and writes upon them His name.

Niluluwalhati ng Diyos ang Kaniyang pangalan kapag tinatatakan Niya ang isang daan at apatnapu’t apat na libo at isinusulat Niya sa kanila ang Kaniyang pangalan.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ang magtatagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na siyang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pandinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:12, 13.

At the Mount of Transfiguration, Peter, James and John were the only disciples present, as they were at the resurrection of Jairus’ daughter and also again at Gethsemane. Gethsemane, like unto the Father speaking in John twelve—came just before the cross. Gethsemane means “oil press,” identifying the oil test of the virgins. Gethsemane is the “crisis” that brings the soul “face to face with death,” and the wise virgins pass the test, for in the second temple test they came face to face with life, as Jesus taught “face to face” for thirty days.

Sa Bundok ng Pagbabagong-anyo, tanging sina Pedro, Santiago, at Juan lamang ang mga alagad na naroroon, gaya rin noong pagkabuhay na muli ng anak na babae ni Jairo at muli naman sa Getsemani. Ang Getsemani—gaya ng pagsasalita ng Ama sa Juan 12—ay naganap bago pa ang krus. Ang Getsemani ay nangangahulugang “pisaan ng langis,” na tumutukoy sa pagsubok sa langis ng mga dalaga. Ang Getsemani ang “krisis” na nagdadala sa kaluluwa upang humarap “harap-harapan” sa kamatayan, at ang marurunong na mga dalaga ay pumapasa sa pagsubok, sapagkat sa ikalawang pagsubok sa templo ay humarap sila “harap-harapan” sa buhay, yamang si Jesus ay nagturo nang “harap-harapan” sa loob ng tatlumpung araw.

The first time the Father spoke was at Christ’s baptism and the first time He exclusively took Peter, James and John was when the twelve-year-old daughter of Jairus was resurrected. The resurrection of the twelve-year-old virgin aligns with the baptism of Christ, which symbolizes the power of the resurrection. The resurrection of Jairus’s daughter aligns with the baptism of Christ and Caesarea Philippi. Gethsemane and the troubling of Christ when the Father spoke just before the cross align with Caesarea Maritima.

Ang unang pagkakataon na nagsalita ang Ama ay sa pagbibinyag ni Cristo, at ang unang pagkakataon na tanging isinama Niya sina Pedro, Santiago, at Juan ay nang muling binuhay ang labindalawang-taóng-gulang na anak na babae ni Jairo. Ang pagkabuhay na mag-uli ng labindalawang-taóng-gulang na birhen ay tumutugma sa pagbibinyag ni Cristo, na sumasagisag sa kapangyarihan ng pagkabuhay na mag-uli. Ang pagkabuhay na mag-uli ng anak na babae ni Jairo ay tumutugma sa pagbibinyag ni Cristo at sa Cesarea Filipi. Ang Getsemani at ang pagkabagabag ni Cristo nang nagsalita ang Ama mismong bago ang pagpapako sa krus ay tumutugma sa Cesarea Maritima.

Line upon line Peter represents the one hundred and forty-four thousand who are sealed at Caesarea Philippi, when Simon Barjona’s name is changed to Peter. Once sealed at Panium, which is Caesarea Philippi, Peter goes to the sixth hour of the Mount, where he is lifted up as an ensign as he continues on to answer the call of Cornelius at Caesarea Maritima. At Caesarea Philippi Peter leaves the Exeter camp meeting with the seal of God and the message of the Midnight Cry to proclaim. The message of Islam as represented by the feast of trumpets carries Peter on to Caesarea by the sea. The message of Islam lifts up Peter to the view of the world, for Peter has predicted the prophetic arrival of Islam in advance of the feast of trumpets.

Sa tuntunin sa tuntunin, kinakatawan ni Pedro ang isang daan at apatnapu’t apat na libo na tinatakan sa Cesarea Filipi, nang ang pangalan ni Simon Barjona ay pinalitan at naging Pedro. Pagkaraang matatakan sa Panium, na siyang Cesarea Filipi, pumaparoon si Pedro sa ika-anim na oras ng bundok, kung saan siya’y itinaas bilang watawat habang nagpapatuloy siyang tumugon sa tawag ni Cornelio sa Cesarea Maritima. Sa Cesarea Filipi, lumilisan si Pedro mula sa camp meeting sa Exeter, taglay ang tatak ng Diyos at ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi upang ipahayag. Ang mensahe ng Islam, na kinakatawan ng Pista ng mga Trumpeta, ang nagdadala kay Pedro tungo sa Cesarea sa tabi ng dagat. Itinataas ng mensahe ng Islam si Pedro sa paningin ng sanlibutan, sapagkat ipinahayag na ni Pedro sa pamamagitan ng propesiya ang pagdating ng Islam bago pa ang Pista ng mga Trumpeta.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabaling ang puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang puso ng mga anak tungo sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at hampasin ang lupain ng sumpa. Malakias 4:5, 6.

Line upon line the Elijah message is the message that is premised upon aligning the fathers with their children. Elijah was Father Miller, who illustrates his children. The one hundred and forty-four thousand are the children of William Miller, and to turn the hearts of Miller to his children is to align Millerite history with the history of Elijah, as well as John the Baptist with the messenger associated with the one hundred and forty-four thousand. An element of the alignment of these four lines is that in each of the testing histories of Elijah, John and Miller the only message of present truth—was the message which came through the messenger.

Sa panuntunang linya-sa-linya, ang mensahe ni Elias ay ang mensaheng nakasalig sa pagpapahanay ng mga ama sa kanilang mga anak. Si Elias ay si Amang Miller, na sumasagisag sa kaniyang mga anak. Ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay ang mga anak ni William Miller, at ang ibaling ang puso ni Miller sa kaniyang mga anak ay ang ihanay ang kasaysayang Millerita sa kasaysayan ni Elias, gayundin si Juan Bautista sa sugo na kaugnay ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Isang sangkap ng pag-ihanay ng apat na linyang ito ay na sa bawat kasaysayan ng pagsubok nina Elias, Juan, at Miller, ang tanging mensahe ng kasalukuyang katotohanan ay ang mensaheng dumaan sa pamamagitan ng sugo.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> At si Elias na Tisbeo, na isa sa mga taga-Galaad, ay nagsabi kay Ahab, Buhay ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, na sa harap niya ako’y nakatayo, walang hamog ni ulan sa mga taong ito, kundi ayon sa aking salita. 1 Mga Hari 17:1.

Sister White is clear that those who did not accept the message of John, who Jesus identified as Elijah, would not be benefitted by the teachings of Jesus, and also that those who rejected the message of Miller, as represented as the first angel’s message, could not be benefitted by the message of the second angel. Accompanying Elijah’s announcement that rain would only come at his command, was the ultimate test that included the command to choose between Elijah’s message or Baal’s message. The prophetic symbol of “how long” aligns Elijah’s Mount Carmel with the Sunday law.

Maliwanag kay Sister White na yaong mga hindi tumanggap sa mensahe ni Juan, na kinilala ni Jesus bilang si Elias, ay hindi makikinabang sa mga aral ni Jesus; at gayundin, ang mga tumanggi sa mensahe ni Miller, na kinakatawan bilang unang mensahe ng anghel, ay hindi makikinabang sa mensahe ng ikalawang anghel. Kasabay ng pahayag ni Elias na ang ulan ay darating lamang sa kaniyang salita, ay dumating ang sukdulang pagsubok na naglalaman ng utos na pumili sa pagitan ng mensahe ni Elias at ng mensahe ni Baal. Ang propetikong sagisag na "hanggang kailan" ay inuugnay ang kaganapan sa Bundok Carmelo ni Elias sa batas sa Linggo.

> So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. Let them therefore give us two bullocks; and let them choose one bullock for themselves, and cut it in pieces, and lay it on wood, and put no fire under: and I will dress the other bullock, and lay it on wood, and put no fire under: And call ye on the name of your gods, and I will call on the name of the Lord: and the God that answereth by fire, let him be God. And all the people answered and said, It is well spoken. 1 Kings 18:20–24.

> Kaya’t nagsugo si Ahab sa lahat ng mga anak ni Israel, at tinipon ang mga propeta sa bundok ng Carmel. At lumapit si Elijah sa buong bayan at nagsabi, Hanggang kailan kayo mag-aalinlangan sa pagitan ng dalawang opinyon? Kung ang Panginoon ay Diyos, sundin ninyo siya; ngunit kung si Baal, ay sundin ninyo siya. At ang bayan ay hindi sumagot sa kaniya ng kahit isang salita. Nang magkagayo’y sinabi ni Elijah sa bayan, Ako, ako lamang, ang natitirang propeta ng Panginoon; ngunit ang mga propeta ni Baal ay apat na raan at limampung lalaki. Kaya’t ibigay nga nila sa atin ang dalawang toro; at pumili sila para sa kanilang sarili ng isang toro, at hiwain iyon sa mga piraso, at ipatong sa kahoy, at huwag maglagay ng apoy sa ilalim; at ihahanda ko ang isa pang toro, at ipatong ko ito sa kahoy, at hindi ako maglalagay ng apoy sa ilalim. At tawagin ninyo ang pangalan ng inyong mga diyos, at tatawagin ko ang pangalan ng Panginoon; at ang Diyos na sasagot sa pamamagitan ng apoy, siya ang maging Diyos. At ang buong bayan ay sumagot at nagsabi, Mabuti ang iyong sinabi. 1 Hari 18:20-24.

The test of Carmel was choosing between two messages. A test between true and false prophecy, and the messenger Elijah or the prophets who sat at Jezebel’s table. It was about the messenger and the message. In 1844, Carmel was repeated as the Lord brought about a test which manifested Miller as the true prophet, and Miller’s message as the dew and rain. The distinction between the true prophet and true message in contrast with the false prophet and the false message was represented at the Exeter camp meeting by the Exeter tent and the tent of the Watertown group. Two tabernacles representing the true in contrast with the false. The distinction made at Carmel and the history of 1844 is identified at Caesarea Philippi when Peter is sealed and lifted up to the Mount as an ensign. He is lifted up because he had claimed that his message was the only true message of the latter rain. He was lifted up when his prediction was fulfilled.

Ang pagsubok sa Carmel ay ang pagpili sa pagitan ng dalawang mensahe. Isang pagsubok sa pagitan ng tunay at huwad na propesiya, at sa pagitan ng mensaherong si Elias at ng mga propetang nakaupo sa dulang ni Jezebel. Tungkol ito sa mensahero at sa mensahe. Noong 1844, naulit ang Carmel sapagkat ipinangyari ng Panginoon ang isang pagsubok na naghayag na si Miller ang tunay na propeta, at ang mensahe ni Miller ang hamog at ulan. Ang pagkakaiba sa pagitan ng tunay na propeta at tunay na mensahe, sa kaibahan sa huwad na propeta at huwad na mensahe, ay inilarawan sa pagpupulong-kampo sa Exeter sa pamamagitan ng tolda ng Exeter at ng tolda ng pangkat ng Watertown. Dalawang tabernakulo na kumakatawan sa totoo bilang kabaligtaran ng huwad. Ang pagkakaibang itinakda sa Carmel at sa kasaysayan ng 1844 ay natukoy sa Caesarea Filipi nang si Pedro ay tinatakan at itinaas sa Bundok bilang isang watawat. Itinaas siya sapagkat iginiit niya na ang kaniyang mensahe ang tanging tunay na mensahe ng Huling Ulan. Itinaas siya nang matupad ang kaniyang hula.

The feast of trumpets is the third and litmus test in the Pentecostal season and before the litmus test Peter identifies that Islam is to be loosed to mark the beginning of the proclamation of the Midnight Cry. The fulfillment of prophecy is what made the distinction between the Millerites and the Protestants, who represent the former covenant people who are being passed by. Elijah personally killed the false prophets, once the distinction between true and false was manifested. The distinction is made at the feast of trumpets, when a prediction of Islam is fulfilled.

Ang Pista ng mga Trumpeta ang ikatlo at litmus na pagsubok sa panahon ng Pentekostes, at bago ang pagsubok na litmus ay itinutukoy ni Pedro na ang Islam ay pakakawalan upang markahan ang pasimula ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang kaganapan ng propesiya ang siyang nagtakda ng pagkakaiba sa pagitan ng mga Millerita at ng mga Protestante, na kumakatawan sa dating bayan ng tipan na pinalalampasan na. Si Elias mismo ang pumatay sa mga bulaang propeta, nang maihayag na ang pagkakaiba ng totoo at huwad. Ang pagkakaiba ay itinatakda sa Pista ng mga Trumpeta, kung kailan natutupad ang isang hula ukol sa Islam.

The Midnight Cry of Millerite history was a prediction that was corrected and thereafter fulfilled. It was fulfilled on October 22, 1844, whereas Miller’s original understanding of the Midnight Cry was the year 1843. Samuel Snow represents the correction of the message, and his message became known as the “true” Midnight Cry message.

Ang Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayang Milerita ay isang hula na itinuwid at pagkatapos ay natupad. Natupad ito noong ika-22 ng Oktubre, 1844, samantalang ang orihinal na pagkaunawa ni Miller hinggil sa Sigaw sa Hatinggabi ay ang taong 1843. Si Samuel Snow ang kumakatawan sa pagtutuwid ng mensahe, at ang kaniyang mensahe ay naging kilala bilang ang "tunay" na mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi.

1844 was an illustration of the distinction between the message of Miller and the message of the Protestants. In the testing process the Protestants were slain by Miller and they then became apostate Protestantism, the daughters of Rome, the priests of Jezebel. The distinction was manifested by either a reception or rejection of the prophetic message. With John and Miller the prophetic message exposed the false message of the former covenant people who were being passed by. Elijah’s message claimed there would be no rain except at his word, and after three and a half years the test of that claim was to be made manifest.

Ang 1844 ay isang paglalarawan ng pagkakaiba sa pagitan ng mensahe ni Miller at ng mensahe ng mga Protestante. Sa proseso ng pagsubok, ang mga Protestante ay pinatay ni Miller at sila’y naging tumalikod na Protestantismo, ang mga anak na babae ng Roma, ang mga saserdote ni Jezebel. Ang pagkakaibang iyon ay nahayag sa pamamagitan ng pagtanggap o pagtanggi sa makahulang mensahe. Sa kaso nina Juan at Miller, inilantad ng makahulang mensahe ang huwad na mensahe ng dating bayang tipan na pinalalampasan. Ang mensahe ni Elias ay nag-angkin na walang magiging ulan maliban sa kaniyang salita, at makalipas ang tatlo’t kalahating taon, ang pagsubok sa pahayag na iyon ay mahahayag.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:17–19.

> At nangyari, nang makita ni Ahab si Elijah, ay sinabi ni Ahab sa kaniya, Ikaw ba ang bumabagabag sa Israel? At sumagot siya, Hindi ako ang bumabagabag sa Israel; kundi ikaw at ang sambahayan ng iyong ama, sapagkat iniwan ninyo ang mga utos ng Panginoon, at ikaw ay sumunod sa Baalim. Kaya ngayon, pasuguin mo, at papagtipunin mo sa akin ang buong Israel sa bundok ng Carmel, at ang mga propeta ni Baal, apat na raan at limampu, at ang mga propeta ng mga sagradong kakahuyan, apat na raan, na kumakain sa dulang ni Jezebel. 1 Hari 18:17-19.

The distinction between the false and true, whether it be the messenger or the message was made in a testing process that included accusations against both the message and the messenger. Elijah was the one who was accused of troubling Israel, for his message had stopped the rain. Had it continued to rain in Israel, no issue about Elijah would have been raised. The issue was based upon Elijah’s prediction, and its fulfillment over the three and a half years.

Ang pagkilala kung alin ang huwad at alin ang totoo, maging sa sugo man o sa mensahe, ay isinagawa sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsubok na kinapapalooban ng mga paratang laban kapwa sa mensahe at sa sugo. Si Elias ang inakusahan bilang nagpapabagabag sa Israel, sapagkat ang kanyang mensahe ang nagpahinto sa ulan. Kung nagpatuloy sanang umulan sa Israel, hindi sana naungkat ang usapin tungkol kay Elias. Ang usapin ay nakabatay sa hula ni Elias, at sa katuparan nito sa loob ng tatlo’t kalahating taon.

When Peter is at the litmus test of Caesarea Philippi, which is the feast of trumpets, and also where the ass is loosed, the beginning of the message of the Midnight Cry is marked. Peter like unto Elijah, has just witnessed the confirmation of his prediction, and the distinction between the true and false has been demonstrated for all to see. The prediction’s confirmation is represented by the feast of trumpets—which is the litmus test. The prediction was typified by both 1840 and 1844, where a prediction is corrected and thereafter fulfilled. The corrected prediction of Josiah Litch empowered the first angel on August 11, 1840 and the prediction of the year 1843 by Miller was corrected by Snow.

Kapag si Pedro ay nasa pagsubok na litmus sa Cesarea Filipos—na siyang Kapistahan ng mga Pakakak, at doon din kung saan kinakalagan ang asno—minamarkahan ang pasimula ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Si Pedro, gaya ni Elias, ay kakasaksi pa lamang sa pagkumpirma ng kaniyang hula, at naipamalas na sa lahat ang kaibhan ng totoo at ng huwad. Ang pagkumpirma sa hulang iyon ay kinakatawan ng Kapistahan ng mga Pakakak—na siyang pagsubok na litmus. Ang hulang iyon ay nilarawan kapwa noong 1840 at 1844, kung saan ang isang hula ay itinatama at pagkatapos ay natutupad. Ang itinamang hula ni Josiah Litch ay nagbigay-kapangyarihan sa unang anghel noong ika-11 ng Agosto, 1840, at ang hula ni Miller tungkol sa taong 1843 ay itinama ni Snow.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "Noong taong 1840, isang panibagong kahanga-hangang katuparan ng propesiya ang nagpukaw ng malawak na interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghayag ng hula tungkol sa pagbagsak ng Imperyong Otomano. Ayon sa kaniyang mga pagkalkula, ang kapangyarihang ito ay ibabagsak . . . sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan inaasahang mabubuwag ang kapangyarihang Otomano sa Constantinople. At ito, sa aking paniniwala, ay mapatutunayang gayon nga ang mangyayari.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.

The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door. When Litch’s prediction was fulfilled, the methodology that established the message was accepted, and those who accepted the message “united” with the messenger. Both the message and the messenger was recognized in the fulfillment of the prediction. The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door.

Ang prediksiyon ni Litch ay tungkol sa Islam, at ang prediksiyon ni Snow ay tungkol sa saradong pinto. Nang matupad ang prediksiyon ni Litch, tinanggap ang metodolohiyang nagpatunay sa mensahe, at ang mga tumanggap sa mensahe ay "nakipagkaisa" sa mensahero. Kapwa ang mensahe at ang mensahero ay kinilala sa kaganapan ng prediksiyon. Ang prediksiyon ni Litch ay tungkol sa Islam, at ang prediksiyon ni Snow ay tungkol sa saradong pinto.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> Nakita ko ang bayan ng Diyos na nagagalak sa pag-asa, na naghihintay sa kanilang Panginoon. Ngunit itinakda ng Diyos na subukin sila. Tinakpan ng Kanyang kamay ang isang pagkakamali sa pagtutuos ng mga panahong propetiko. Hindi natuklasan ng mga naghihintay sa kanilang Panginoon ang pagkakamaling ito, at ang pinakamaalam na mga lalaking tumutol sa panahong itinakda ay hindi rin ito nakita. Itinakda ng Diyos na maranasan ng Kanyang bayan ang isang pagkadismaya. Lumipas ang panahon, at yaong mga naghintay na may masayang pag-asa sa kanilang Tagapagligtas ay nalungkot at nanglupaypay, samantalang yaong mga hindi inibig ang pagpapakita ni Jesus, kundi niyakap ang mensahe dahil sa takot, ay natuwa na Siya ay hindi dumating sa panahong inaasahan. Ang kanilang pagpapahayag ng pananampalataya ay hindi nakaapekto sa puso ni nakapaglinis sa buhay. Ang paglipas ng panahon ay lubhang angkop upang ibunyag ang gayong mga puso. Sila ang unang tumalikod at nang-uyam sa mga nalulungkot at nadismayang tunay na umiibig sa pagpapakita ng kanilang Tagapagligtas. Nakita ko ang karunungan ng Diyos sa pagsubok sa Kanyang bayan at sa pagbibigay sa kanila ng isang sumusuring pagsubok upang matuklasan ang mga aatras at tatalikod sa oras ng pagsubok.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> Si Jesus at ang buong hukbo ng langit ay tumingin na may habag at pag-ibig sa mga yaong, na may matamis na pag-asa, ay nanabik na makita Siya na iniibig ng kanilang mga kaluluwa. Ang mga anghel ay umaligid sa kanila upang alalayan sila sa oras ng kanilang pagsubok. Ang mga nagwalang-bahala sa pagtanggap sa makalangit na mensahe ay iniwan sa kadiliman, at ang poot ng Diyos ay nag-alab laban sa kanila, sapagkat ayaw nilang tanggapin ang liwanag na Kanyang ipinadala sa kanila mula sa langit. Ang mga tapat ngunit nabigo, na hindi maunawaan kung bakit hindi dumating ang kanilang Panginoon, ay hindi iniwan sa kadiliman. Muli silang inakay sa kanilang mga Bibliya upang saliksikin ang mga kapanahunang propetiko. Inalis ang kamay ng Panginoon mula sa mga bilang, at naipaliwanag ang kamalian. Nakita nila na ang mga kapanahunang propetiko ay umaabot hanggang 1844, at na ang gayunding mga katunayan na kanilang iniharap upang ipakita na ang mga kapanahunang iyon ay nagwakas noong 1843, ang siya ring nagpatunay na magwawakas ang mga iyon noong 1844. Liwanag mula sa Salita ng Diyos ang suminag sa kanilang paninindigan, at kanilang natuklasan ang isang panahon ng pagluluwat—“Bagaman magluwat [ang pangitain], hintayin mo ito.” Sa kanilang pag-ibig sa agarang pagdating ni Cristo, nakaligtaan nila ang pagluluwat ng pangitain, na inakda upang ihayag ang mga tunay na naghihintay. Muli ay nagkaroon sila ng isang takdang panahon. Gayunman, nakita ko na marami sa kanila ay hindi makalampas sa kanilang matinding kabiguan upang taglayin ang antas ng sigasig at sigla na siyang nagbigay-katangian sa kanilang pananampalataya noong 1843.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> Si Satanas at ang kaniyang mga anghel ay nagtagumpay laban sa kanila, at yaong mga ayaw tumanggap ng mensahe ay pinuri ang kanilang sarili sa anila’y malayong-pananaw at karunungan sa pagpapasyang huwag tanggapin ang tinawag nilang “paglilinlang.” Hindi nila napagtanto na tinatanggihan nila ang payo ng Diyos laban sa kanilang sarili, at sila’y gumagawa sa pakikipag-isa kay Satanas at sa kaniyang mga anghel upang ilito ang bayan ng Diyos, na isinasabuhay ang mensaheng ipinadala ng langit.

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> Ang mga mananampalataya sa mensaheng ito ay inusig sa mga iglesia. Sa ilang panahon, ang mga ayaw tumanggap sa mensahe ay napigil ng takot na isagawa ang mga saloobin ng kanilang puso; ngunit sa paglipas ng panahon ay nahayag ang tunay nilang damdamin. Ninais nilang patahimikin ang patotoo na nadama ng mga naghihintay na dapat nilang ipahayag, na ang mga panahong propetiko ay umaabot hanggang 1844. Malinaw na ipinaliwanag ng mga mananampalataya ang kanilang pagkakamali at ibinigay ang mga dahilan kung bakit inaasahan nila ang kanilang Panginoon noong 1844. Walang naiharap na pangangatwiran ang kanilang mga sumasalungat laban sa mga makapangyarihang dahilang iniharap. Gayunman, nag-alab ang galit ng mga iglesia; nagpasiyang huwag pakinggan ang mga katibayan, at ipagbawal sa mga iglesia ang patotoo, upang hindi ito marinig ng iba. Ang mga hindi nangahas na ipagkait sa iba ang liwanag na ibinigay sa kanila ng Diyos ay itiniwalag sa mga iglesia; ngunit kasama nila si Jesus, at sila’y nagagalak sa liwanag ng Kanyang mukha. Sila’y nahanda upang tanggapin ang mensahe ng ikalawang anghel. Early Writings, 235-237.

Peter represents the one hundred and forty-four thousand who like unto Litch present a corrected prediction about Islam and the end of a kingdom; and like unto Snow, Peter also presents a corrected prediction of the closed door. Litch’s message of the second woe of Islam was an external prediction, and Snow’s closed door was an internal prediction. For Snow the work began when the Lord removed his hand from the figures, and it was then seen that same evidence that had been previously been thought to prove 1843, actually proved October 22, 1844. For Litch it was a calculation that when fulfilled brought the angel of Revelation ten down to stand upon the earth and the sea.

Si Peter ay kumakatawan sa isandaang apatnapu't apat na libo na, gaya ni Litch, ay naglalahad ng isang naituwid na hula hinggil sa Islam at sa wakas ng isang kaharian; at, gaya ni Snow, si Peter ay naglalahad din ng isang naituwid na hula tungkol sa saradong pintuan. Ang mensahe ni Litch tungkol sa ikalawang "woe" ng Islam ay isang panlabas na hula, at ang saradong pintuan ni Snow ay isang panloob na hula. Para kay Snow, nagsimula ang gawain nang inalis ng Panginoon ang Kanyang kamay mula sa mga bilang, at noon ay nakita na ang gayunding ebidensiya na dating inakalang nagpapatunay sa 1843, sa katunayan ay nagpapatunay sa Oktubre 22, 1844. Para kay Litch, ito ay isang pagtutuos na, nang matupad, ay nagpababa sa anghel ng Apocalipsis 10 upang tumindig sa lupa at sa dagat.

The fact that Litch recalculated his prediction ten days before its fulfillment identifies the work of correcting a previous prediction as a test. Is the beginning in 1840 and the ending in 1844 actually a prophetic symbol of a prediction that is recalculated to become the true Midnight Cry? Does the alpha and omega of Millerite history which concluded with the proclamation of the Midnight Cry actually typify the prophetic characteristics of the true Midnight Cry of the one hundred and forty-four thousand?

Ang katotohanang muling kinuwenta ni Litch ang kaniyang hula sampung araw bago ito matupad ay nagpapakilala na ang gawaing pagwawasto sa isang naunang hula ay isang pagsubok. Ang pasimula noong 1840 at ang pagtatapos noong 1844 ba ay talagang isang makahulang simbolo ng isang hulang muling kinakalkula upang maging ang tunay na Sigaw sa Hatinggabi? Ang Alpha at Omega ba ng kasaysayan ng mga Milerita, na nagwakas sa pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi, ay talagang naglalarawan bilang tipo ng mga makahulang katangian ng tunay na Sigaw sa Hatinggabi ng isang daan at apatnapu’t apat na libo?

In both periods of the corrected prediction’s proclamation, controversy was manifested against the Millerite message, for the message troubled the people. When Peter stands at Caesarea Philippi there is a controversy over the message that began prior to Caesarea Philippi, for it is the fulfillment that confirms that it was only at Peter’s word that the message of rain would fall. Caesarea Philippi is the feast of trumpets aligns with Christ sending two disciples, representing the second angel, to loose the ass of Islam. The loosing of the ass of Islam announces the beginning of the message of the Midnight Cry at Exeter camp meeting, for arriving on horse a day late, on August 13, Samuel Snow, who had tarried rather than arrive on the opening day, marks the end of the tarrying time and the beginning of the message that would be carried like a tidal wave when the meeting ended on the 17th.

Sa dalawang yugto ng pagpapahayag ng naitamang hula, nahayag ang pagtatalo laban sa mensahe ng mga Millerita, sapagkat niligalig ng mensaheng iyon ang mga tao. Nang tumindig si Pedro sa Cesarea Filipi, may pagtatalo hinggil sa mensahe na nagsimula bago pa ang Cesarea Filipi, sapagkat ang katuparan ang nagkukumpirma na tanging sa salita ni Pedro babagsak ang mensahe ng ulan. Ang Cesarea Filipi, ang Pista ng mga Trumpeta, ay tumutugma sa pagpapadala ni Cristo ng dalawang alagad, na kumakatawan sa ikalawang anghel, upang kalagin ang asno ng Islam. Ang pagkakalag sa asno ng Islam ay nag-aanunsiyo ng pasimula ng mensahe ng Sigaw ng Hatinggabi sa pulong-kampo sa Exeter, sapagkat, dumating na sakay ng kabayo nang isang araw na huli noong Agosto 13, si Samuel Snow, na nag-antala sa halip na dumating sa araw ng pagbubukas, ay minamarkahan ang katapusan ng panahon ng pag-antala at ang pasimula ng mensaheng dadalhing tulad ng dambuhalang daluyong nang matapos ang pulong-kampo noong ika-17.

The controversy of Millerite history, the accusations of king Ahab and the resistance of the quibbling Jews as Christ entered Jerusalem all identify a controversy that reaches its conclusion at the feast of trumpets, when the ass is loosed. The loosing of the ass is the confirmation of a prophecy that identifies a closed door upon Adventism in the beginning at Caesarea Philippi and a closed door at the end of the period at Caesarea Maritima. The ass is a symbol of Islam of the third woe that strikes the United States, including Nashville, Tennessee. The failed prediction of July 18, 2020, is now being progressively corrected as the Lord removes His hand, and unseals the revelation of Jesus Christ. That unsealing began in the wilderness in July of 2023.

Ang sigalot sa kasaysayang Milerita, ang mga paratang ni Haring Ahab, at ang pagsalungat ng mga mapangangatwiran na Hudyo nang pumasok si Cristo sa Jerusalem ay pawang tumutukoy sa isang sigalot na umaabot sa kaniyang katapusan sa Kapistahan ng mga Pakakak, kapag ang asno ay pinawalan. Ang pagpapawalan sa asno ang pagpapatunay ng isang hula na tumutukoy sa isang nakasarang pinto para sa Adventismo sa pasimula, sa Cesarea Filipi, at isang nakasarang pinto sa katapusan ng panahong iyon, sa Cesarea Maritima. Ang asno ay isang sagisag ng Islam ng ikatlong kapahamakan na humahampas sa Estados Unidos, kabilang ang Nashville, Tennessee. Ang nabigong hula noong Hulyo 18, 2020, ay ngayo’y unti-unting itinatama habang inaalis ng Panginoon ang Kanyang kamay at binubuksan ang tatak ng Pahayag ni Jesucristo. Ang pagbubukas na iyon ay nagsimula sa ilang noong Hulyo ng 2023.

## The vision of Daniel Eleven

Ang pangitain sa Daniel, kabanata 11

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is an external warning message of war, but it may also be understood as an internal call to a holy convocation. As the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes, it is both an external and internal message. The first foundational test arrived in the spring of 2024 with the external vision of antichrist as represented in Daniel 11:14.

Ang Kapistahan ng mga Trompeta ay kumakatawan sa ikapitong trompeta, na siyang ikatlong sakuna, na siyang Islam. Ang trompeta ay isang panlabas na babalang mensahe ng digmaan, ngunit maaari rin itong maunawaan bilang isang panloob na panawagan sa banal na pagtitipon. Bilang ang litmus test na nagsisimula kapag nagwawakas ang tatlumpung araw ng pagsubok ng Ikalawang Templo, ito ay kapwa panlabas at panloob na mensahe. Ang unang pundasyunal na pagsubok ay dumating sa tagsibol ng 2024, kalakip ang panlabas na pangitain hinggil sa Antikristo, gaya ng inilalarawan sa Daniel 11:14.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.

The previous verse introduced Panium, and the testimony of Panium continues through to verse fifteen.

Ipinakilala ng naunang talata ang Panium, at nagpapatuloy ang patotoo ng Panium hanggang sa ikalabing-limang talata.

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. Daniel 11:13.

> Sapagka't ang hari sa hilagaan ay babalik, at magbabangon ng pulutong na higit kaysa sa nauna, at tiyak na darating pagkaraan ng ilang taon na may dakilang hukbo at maraming kayamanan. Daniel 11:13.

The king of the north in verses ten through fifteen is the proxy power of the papacy, who was represented by Ronald Reagan in verse ten when the wall of the iron curtain was removed as typified by the fall of the Berlin Wall on November 9, 1989. Verse sixteen marks the removal of the wall of separation of church and state at the Sunday law. Verse eleven and twelve represent the Ukrainian war that began in 2014, and verse thirteen is identifying the election of 2024, when Trump, the eighth president since Reagan, who is also the eighth president who is of the seven previous presidents, “returns” with more power, for when he returns he “shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years.” The “certain years” are the four years of Joe Biden.

Ang hari ng hilaga sa mga talatang 10 hanggang 15 ay ang kapangyarihang kinatawan ng kapapahan, na kinatawan ni Ronald Reagan sa talata 10, nang inalis ang pader ng Iron Curtain, na tinipikal ng pagbagsak ng Berlin Wall noong Nobyembre 9, 1989. Minamarkahan ng talata 16 ang pag-aalis ng pader ng pagkakahiwalay ng simbahan at estado sa Batas sa Linggo. Ang talata 11 at 12 ay kumakatawan sa digmaan sa Ukraina na nagsimula noong 2014, at ang talata 13 ay tumutukoy sa halalan ng 2024, kung kailan si Trump, ang ikawalong pangulo mula kay Reagan, na siya rin ang ikawalong pangulo na buhat sa pitong naunang pangulo, ay "magbabalik" na may higit na kapangyarihan, sapagkat sa kanyang pagbabalik siya ay "magpapakilos ng karamihang higit kaysa sa una, at tiyak na darating pagkaraan ng ilang taon." Ang "ilang taon" ay ang apat na taon ni Joe Biden.

After 2024, in agreement with verse thirteen, Rome will insert itself into the prophetic history of Panium. May 8, 2025 the first pope from the spiritual glorious land was selected and He chose the name of Leo, that carries with it many significant prophetic characteristics. Then in verse fifteen the battle is engaged.

Pagkaraan ng 2024, alinsunod sa talatang labintatlo, papasok ang Roma sa propetikong kasaysayan ng Panium. Noong 8 Mayo 2025, napili ang unang papa mula sa espirituwal na maluwalhating lupain, at pinili niya ang pangalang Leo, na taglay ang maraming makabuluhang katangiang propetiko. Pagkatapos, sa talatang labinlima, nagsimula ang labanan.

> So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.

> Kaya’t darating ang hari ng hilaga, at magbubunton ng lupang pangkubkob, at sasakupin ang mga lunsod na pinakamatitibay ang kuta; at ang mga hukbo ng timog ay hindi makatatagal, ni ang kaniyang mga hinirang, ni magkakaroon man ng anumang lakas upang makalaban. Daniel 11:15.

The battle of Panium is engaged in verse fifteen and the earth-beast represented by Donald Trump will defeat the kingdom of the south. The king of the south in verse eleven began a war with Ukraine, the papacy’s proxy power who was financed and supported by the papacy’s proxy power of verse ten—the United States. The king of the south would be victorious in the battle of Raphia, but in the aftermath of the victory the progressive dissolution which is always associated with the demise of a dragon kingdom of the south, leaves the king of the south in an extremely vulnerable position as the king of the north returns, stronger than ever and prepares for the battle of Panium. Russia and Putin are the king of the south when the United States initiated the Ukrainian War in 2014. In 2022 the invasion began and blood began to flow. In 2024 the king of the north returned.

Ang labanan sa Panium ay nagaganap sa talatang ikalabinlima, at ang halimaw na mula sa lupa na kinakatawan ni Donald Trump ay tatalo sa kaharian sa timog. Ang hari sa timog, sa talatang ikalabing-isa, ay nagsimula ng digmaan laban sa Ukraina, ang kapangyarihang kinatawan ng Papado, na pinondohan at sinuportahan ng kapangyarihang kinatawan ng Papado sa talatang ikasampu—ang Estados Unidos. Magwawagi ang hari sa timog sa labanan sa Raphia, subalit, bilang kasunod ng tagumpay, ang progresibong pagkalusaw na laging nauugnay sa pagbagsak ng isang kahariang-dragon sa timog ay mag-iiwan sa hari sa timog sa lubhang lantad sa panganib na kalagayan, habang ang hari sa hilaga ay nagbabalik, higit na malakas kaysa kailanman, at naghahanda para sa labanan sa Panium. Ang Rusya at si Putin ang hari sa timog nang pasimulan ng Estados Unidos ang Digmaan sa Ukraina noong 2014. Noong 2022, nagsimula ang pananakop at nagsimulang dumaloy ang dugo. Noong 2024 ay nagbalik ang hari sa hilaga.

Peter is at Caesarea Philippi, which is the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry. Peter, like unto Elijah and the Millerites as represented by Litch and Snow has previously set forth a prediction of a closed door and Islam. Its fulfillment identifies the distinction between the true and false latter rain messages, and the true and false messengers. Peter’s message is the corrected message of Nashville and Islam, and when he is standing in Caesarea Philippi, he is standing at Panium, the battle that leads to the Sunday law of verse sixteen. The fulfillment of Peter’s prediction identifies the beginning of the proclamation of the Midnight Cry, when Islam is loosed, which is also, line upon line when the battle of Panium arrives.

Si Pedro ay nasa Caesarea Philippi, na siyang pasimula ng pagpapahayag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Si Pedro, tulad ni Elias at ng mga Millerita na kinakatawan nina Litch at Snow, ay dati nang naglatag ng isang hula hinggil sa isang saradong pinto at sa Islam. Ang katuparan nito ang tumutukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng tunay at huwad na mga mensahe ng huling ulan, at ng tunay at huwad na mga sugo. Ang mensahe ni Pedro ay ang naitamang mensahe hinggil sa Nashville at sa Islam, at kapag siya’y nakatindig sa Caesarea Philippi, siya’y nakatindig sa Panium, ang labanan na humahantong sa Batas sa Linggo ng talatang labinanim. Ang katuparan ng hula ni Pedro ang tumutukoy sa pasimula ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi, kapag pinakakawalan ang Islam, na siya rin, linya-sa-linya, ang pagdating ng labanan sa Panium.

## The Vision of Daniel ten

Ang Pangitain ni Daniel, Kabanata 10

The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is a warning message, and also a call to a holy convocation. It also is the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes. The first foundational external testing vision of antichrist arrived in the spring of 2024, and the second internal testing vision of Christ, as represented in Daniel 10 arrived in 2026.

Ang Kapistahan ng mga Trumpeta ay sumasagisag sa ikapitong trumpeta, na siyang ikatlong kapahamakán, na siyang Islam. Ang trumpeta ay isang babalang mensahe, at isa ring panawagan sa isang banal na pagtitipon. Isa rin itong sukdulang pagsubok na nagsisimula kapag nagwawakas ang tatlumpung araw ng pagsubok ng Ikalawang Templo. Ang unang pangitaing pagsubok na saligan at panlabas tungkol sa Antikristo ay dumating noong tagsibol ng 2024, at ang ikalawang pangitaing pagsubok na panloob tungkol kay Cristo, gaya ng inilalarawan sa Daniel 10, ay dumating noong 2026.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> Nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, may isang lalaking nakadamit ng lino, na ang kanyang baywang ay nabibigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz: Ang kanyang katawan ay tulad sa berilo, at ang kanyang mukha ay gaya ng anyo ng kidlat, at ang kanyang mga mata ay tulad sa mga ilawang apoy, at ang kanyang mga bisig at ang kanyang mga paa ay gaya sa kulay ng pinakintab na tanso, at ang tinig ng kanyang mga salita ay gaya ng tinig ng napakaraming tao.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.

> At ako, si Daniel, akong mag-isa ang nakakita ng pangitain; sapagkat ang mga lalaking kasama ko ay hindi nakakita ng pangitain; ngunit isang matinding panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t nagsitakas sila upang sila’y magkubli.

> Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Kaya’t ako’y naiwan na nag-iisa, at nakita ko ang dakilang pangitaing ito, at hindi nanatili sa akin ang kalakasan; sapagkat ang aking kagandahang-anyo ay naging kabulukan sa akin, at hindi ako nagtaglay ng anumang kalakasan.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground.

> Gayon ma’y aking narinig ang tinig ng kaniyang mga salita; at nang marinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita, ay ako’y nasa isang mahimbing na tulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa.

> And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb.

> At, narito, isang kamay ang humipo sa akin, na nagbangon sa akin sa aking mga tuhod at sa mga palad ng aking mga kamay. At sinabi niya sa akin, O Daniel, lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang sinasalita ko sa iyo, at tumindig ka nang tuwid; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo. At nang masabi niya sa akin ang salitang ito, ako’y tumindig na nanginginig. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Huwag kang matakot, Daniel; sapagkat mula sa unang araw na inilagak mo sa iyong puso na umunawa, at magpakumbaba sa harap ng iyong Diyos, ang iyong mga salita ay dininig, at naparito ako dahil sa iyong mga salita. Ngunit ang prinsipe ng kaharian ng Persia ay humadlang sa akin sa loob ng dalawampu’t isang araw; ngunit, narito, si Miguel, isa sa mga pangulong prinsipe, ay dumating upang tulungan ako; at ako’y naiwan doon sa piling ng mga hari ng Persia. Ngayo’y naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang mangyayari sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. At nang maisalita niya sa akin ang gayong mga salita, itinungo ko ang aking mukha sa lupa, at ako’y napipi.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.

> At, narito, isang gaya ng anyo ng mga anak ng mga tao ang humipo sa aking mga labi; kung magkagayo’y ibinuka ko ang aking bibig at nagsalita, at sinabi ko sa kanya na nakatayo sa harap ko, O ginoo ko, dahil sa pangitain ay dumating sa akin ang aking mga kapighatian, at wala nang natirang kalakasan sa akin. Sapagkat paanong makikipagsalita ang lingkod nitong aking ginoo sa aking ginoong ito? Sapagkat tungkol sa akin, pagdaka’y wala nang natirang lakas sa akin, ni hininga man ay naiwan sa akin.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:5–19.

> Pagkatapos ay muling dumating at humipo sa akin ang isa na gaya ng anyo ng isang tao, at pinalakas niya ako, at sinabi niya, O lalaki na lubhang minamahal, huwag kang matakot: sumaiyo ang kapayapaan; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya’y nakapagsalita sa akin, ako’y lumakas, at sinabi ko, Magsalita ang aking panginoon; sapagkat pinalakas mo ako. Daniel 10:5-19.

Daniel on the twenty-second day, sees the vision of the heavenly High Priest in the latter days. The vision of Rome establishing the vision was the foundational and alpha test of 2024, and the vision of Christ is the temple test. It produces a separation of the class who flee from Daniel and hide. That class hides under lies and falsehoods, and for this reason they receive strong delusion.

Noong ikadalawampu’t dalawang araw, nakita ni Daniel ang pangitain tungkol sa makalangit na Punong Saserdote sa mga huling araw. Ang pangitain tungkol sa Roma na itinatatag ang pangitain ay ang saligan at alpha na pagsubok ng 2024, at ang pangitain tungkol kay Cristo ay ang pagsubok ng templo. Nagdudulot ito ng pagbubukod ng uring tumatakas mula kay Daniel at nagkukubli. Ang uring iyon ay nagkukubli sa ilalim ng mga kasinungalingan at kabulaanan, at dahil dito ay tumatanggap sila ng makapangyarihang pagkalinlang.

Daniel is then touched three times, the first by Gabriel then by Christ and then a third time by Gabriel. In the Most Holy Place, when Daniel is touched three times he is portraying a strengthening, for it begins with him having no strength when he saw the vision, but by the third touch he is ultimately strengthened. He is strengthened to understand what shall befall God’s people in the latter days. The prophetic message of what befalls God’s people in the latter days is the message represented within the parable of the ten virgins.

Pagkatapos, si Daniel ay hinipo nang tatlong ulit: una ni Gabriel, pagkatapos ni Cristo, at sa ikatlong pagkakataon ay muli ni Gabriel. Sa Kabanal-banalang Dako, ang paghipo sa kanya nang tatlong ulit ay naglalarawan ng isang pagpapalakas, sapagkat nagsisimula ito sa kawalan niya ng lakas nang nakita niya ang pangitain, ngunit sa ikatlong paghipo ay ganap na pinalakas siya. Pinalakas siya upang maunawaan kung ano ang sasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang propetikong mensahe hinggil sa sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw ay ang mensaheng kinakatawan sa talinghaga ng sampung dalaga.

Daniel begins with no strength, for the looking glass vision of Christ left him with no strength, but by the end of the three touches he is strengthened, and the command to “be strong, yea, be strong,” is a doubling, which marks the second angel or the second test. The second test is the temple test where God’s people are strengthened to proclaim the message of the Midnight Cry when the Exeter camp meeting ends. That test is the temple test where the cap stone, that was the foundation and corner stone becomes the marvelous capstone of the temple, thus marking its completion. Daniel is strengthened on the twenty-second day, when he enters the Most Holy Place by faith. When he does Gabriel touches him, then Christ touches him and then Gabriel touches him again. Daniel is therefore strengthened to proclaim the message in the Most Holy Place where he sees Christ between two angels, and the place in the Most Holy Place where Christ is in the middle is the mercy seat with the two covering cherubs looking to the ark that is illuminated from the light of the Shekinah glory of Christ seated upon His throne. The vision of Daniel ten is prophetically structured with Daniel looking upon the glory of Christ as the Shekinah upon the throne of the mercy seat, while the two covering cherubs gaze into the ark!

Nagsimula si Daniel na walang lakas, sapagkat ang pangitaing gaya ng sa salamin kay Cristo ay nag-iwan sa kanya na walang lakas; ngunit sa katapusan ng tatlong paghipo siya ay pinalakas, at ang utos na, “Magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka,” ay isang pag-uulit na nagmamarka sa ikalawang anghel o sa ikalawang pagsubok. Ang ikalawang pagsubok ay ang pagsubok ng templo, kung saan ang bayan ng Diyos ay pinalalakas upang ipahayag ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi kapag nagwawakas ang pagpupulong-kampo sa Exeter. Ang pagsubok na iyon ay ang pagsubok ng templo, kung saan ang batong-pangtuktok—na siyang naging saligan at batong-panulukan—ay nagiging kahanga-hangang batong-pangtuktok ng templo, at sa gayo’y minamarkahan ang pagkakatapos nito. Sa ika-22 araw, si Daniel ay pinalakas, nang siya’y pumasok sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya. Pagkagayon, hinipo siya ni Gabriel, saka hinipo siya ni Cristo, at muli siyang hinipo ni Gabriel. Kaya’t si Daniel ay pinalakas upang ihayag ang mensahe sa Kabanal-banalang Dako, kung saan nakita niya si Cristo sa pagitan ng dalawang anghel; at ang dako sa Kabanal-banalang Dako na kinalalagyan ni Cristo sa gitna ay ang luklukan ng awa, na may dalawang kerubing pantakip na nakatitig sa kaban na nililiwanagan mula sa liwanag ng kaluwalhatiang Shekinah ni Cristo na nakaluklok sa Kaniyang trono. Ang pangitain sa Daniel 10 ay nakabalangkas sa paraang propetiko, na si Daniel ay tumitingin sa kaluwalhatian ni Cristo bilang ang Shekinah sa trono ng luklukan ng awa, samantalang ang dalawang kerubing pantakip ay tumitingin sa loob ng kaban!

Before the feast of trumpets Elijah claims his message of rain is the only message of rain that is of the Lord, and he sets forth a prediction that reaches its conclusion with a demonstration which proves who is or is not the messenger and what is or what isn’t the message. For three and a half years before Carmel king Ahab was searching for Elijah, for there is a period of controversy that precedes Carmel. Mount Carmel is simply the litmus test where character is manifested. The same period in Millerite history contained the same witness, as those who hated the message shut the faithful out of the churches and the faithful thereafter raised a message calling people out of the fallen former covenant people who were being passed by.

Bago ang Kapistahan ng mga Trompeta, iginiit ni Elias na ang kaniyang mensahe hinggil sa ulan ang kaisa-isang mensahe hinggil sa ulan na mula sa Panginoon, at naglahad siya ng isang hula na umabot sa kaganapan sa pamamagitan ng isang pagpapamalas na nagpapatunay kung sino ang sugo at kung sino ang hindi, at kung ano ang mensahe at kung ano ang hindi. Sa loob ng tatlo’t kalahating taon bago ang Karmelo, naghahanap si Haring Ahab kay Elias, sapagkat may isang yugto ng kontrobersiya na nauuna sa Karmelo. Ang Bundok Karmelo ang mismong litmus test kung saan nahahayag ang pagkatao. Ang gayon ding yugto sa kasaysayan ng mga Millerita ay nagtaglay ng gayong patotoo, sapagkat yaong mga napoot sa mensahe ay ipinagsara ang mga pinto ng mga iglesya sa mga tapat, at ang mga tapat, pagkaraan, ay nagbangon ng isang mensahe na tumatawag sa mga tao na lumabas mula sa bumagsak na dating bayang nasa tipan, na pinalalampasan na.

Peter is at the Pentecostal Sunday law proclaiming the message of Joel, which means Peter is proclaiming the same message when the period of the Midnight Cry begins at the end of the Exeter camp meeting, which began when the prediction of Peter had been corrected as was Snow and Litch’s messages. A controversy always precedes the fulfillment of the prediction. The controversy therefore begins before the fulfillment of the prediction.

Si Pedro, sa Pentekostal na batas sa Linggo, ay ipinapahayag ang mensahe ni Joel, na ang ibig sabihin ay ipinapahayag ni Pedro ang gayunding mensahe nang magsimula ang kapanahunan ng Sigaw sa Hatinggabi sa katapusan ng camp meeting sa Exeter, na nagsimula nang maituwid ang hula ni Pedro, gaya ng pagkaituwid sa mga mensahe nina Snow at Litch. Ang isang kontrobersiya ay laging nauuna sa katuparan ng hula. Samakatuwid, ang kontrobersiya ay nagsisimula bago ang katuparan ng hula.

The message that causes anxiety for Ahab, Jezebel and her prophets, and the quibbling Jews of Christ day, and the fallen Protestants of Millerite history is identified by Peter as the book of Joel. Before the third litmus test that is marked by the loosing of the ass, Peter’s message is attacked by Laodicean Adventism, and Peter responds to the resistance by identifying that the messengers are not drunk, they are simply a fulfillment of Joel’s three chapters. Joel’s three chapters begin with a scathing condemnation of Laodicean Adventism. When the message reaches the ears of those who are drunken with strong drink they will respond. They confronted Christ as He descended the mount on His way to Jerusalem, and they confronted Him again in Jerusalem.

Ang mensaheng nagdudulot ng pagkabalisa kina Ahab at Jezebel at sa mga propeta ni Jezebel, gayundin sa mga Judiong mapagtalo sa kapanahunan ni Cristo at sa mga Protestanteng bumagsak sa kasaysayang Millerita, ay itinukoy ni Pedro bilang aklat ni Joel. Bago ang ikatlong litmus test na minarkahan ng pagkakakalag ng asno, ang mensahe ni Pedro ay inatake ng Adbentismong Laodiceano, at tumugon si Pedro sa pagsalungat sa pamamagitan ng pagtukoy na ang mga mensahero ay hindi lasing; sila ay simpleng katuparan ng tatlong kabanata ni Joel. Ang tatlong kabanata ni Joel ay nagsisimula sa isang matalim na pagkondena laban sa Adbentismong Laodiceano. Kapag umabot sa pandinig ng mga lango sa matapang na inumin ang mensahe, sila’y tutugon. Hinarap nila si Cristo habang Siya’y bumababa ng bundok patungo sa Jerusalem, at muli Siyang hinarap sa Jerusalem.

The ass is loosed, the entry begins; the quibbling Jews want the message silenced. Jesus continues and then stops and weeps over the Adventism’s last day of probationary time. Then in Jerusalem another confrontation with the Jews who wish the people to cease their message. When the sun went down that day, probation for the Jewish nation reached another step. The progression of resistance continues to the death of the cross, and it began in earnest with the resurrection of Lazarus, which marked the arrival of the second angel and the tarrying time.

Nakalag ang asno, nagsisimula ang pagpasok; nais ng mga Judiong mapagtalo na patahimikin ang mensahe. Nagpatuloy si Jesus at saka tumigil at tumangis ukol sa huling araw ng panahon ng probasyon ng Adventismo. Pagkatapos, sa Jerusalem, isa pang pagtutuos sa mga Judiong nagnanais na pahintuin ang bayan sa paghayag ng kanilang mensahe. Paglubog ng araw noong araw na iyon, ang probasyon para sa bansang Judio ay umabot sa panibagong antas. Ang pagsulong ng pagtutol ay nagpapatuloy hanggang sa kamatayan sa krus, at ito’y nagsimula nang buong tindi sa pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro, na nagbigay-tanda sa pagdating ng ikalawang anghel at ng panahong paghihintay.

> “Bethany was so near Jerusalem that the news of the raising of Lazarus was soon carried to the city. Through spies who had witnessed the miracle the Jewish rulers were speedily in possession of the facts. A meeting of the Sanhedrin was at once called to decide as to what should be done. Christ had now fully made manifest His control of death and the grave. That mighty miracle was the crowning evidence offered by God to men that He had sent His Son into the world for their salvation. It was a demonstration of divine power sufficient to convince every mind that was under the control of reason and enlightened conscience. Many who witnessed the resurrection of Lazarus were led to believe on Jesus. But the hatred of the priests against Him was intensified. They had rejected all lesser evidence of His divinity, and they were only enraged at this new miracle. The dead had been raised in the full light of day, and before a crowd of witnesses. No artifice could explain away such evidence. For this very reason the enmity of the priests grew deadlier. They were more than ever determined to put a stop to Christ’s work.

> Napakalapit ng Betania sa Jerusalem kaya’t agad na naihatid sa lungsod ang balita ng pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro. Sa pamamagitan ng mga espiyang nakasaksi sa himala, ang mga pinunong Hudyo ay agad napasakamay ang mga katunayan. Agad na ipinatawag ang isang pagpupulong ng Sanedrin upang pagpasiyahan kung ano ang dapat gawin. Lubos na ipinamalas ni Cristo ang Kaniyang kapangyarihan sa kamatayan at sa libingan. Ang makapangyarihang himalang iyon ang pinakamataas at sukdulang patunay na inihandog ng Diyos sa mga tao na isinugo Niya ang Kaniyang Anak sa sanlibutan para sa kanilang kaligtasan. Ito’y isang pagpapakita ng banal na kapangyarihan na sapat upang kumbinsihin ang bawat isipan na nasa ilalim ng pamamahala ng katwiran at naliwanagang budhi. Marami sa mga nakasaksi sa pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro ay nahikayat na sumampalataya kay Jesus. Ngunit lalo pang tumindi ang pagkamuhi ng mga saserdote laban sa Kaniya. Tinanggihan nila ang lahat ng mas mahihinang patunay ng Kaniyang pagka-Diyos, at lalo lamang silang nagngalit dahil sa bagong himalang ito. Ang patay ay muling binuhay sa liwanag ng araw, at sa harap ng maraming saksi. Walang anumang katusuhan ang makapagpapaliwanag upang mapawalang-saysay ang gayong patunay. Dahil mismo sa kadahilanang ito, lalo pang naging mabagsik ang pagkapoot ng mga saserdote. Higit kailanman ay determinado silang pahintuin ang gawain ni Cristo.

> “The Sadducees, though not favorable to Christ, had not been so full of malignity toward Him as were the Pharisees. Their hatred had not been so bitter. But they were now thoroughly alarmed. They did not believe in a resurrection of the dead. Producing so-called science, they had reasoned that it would be an impossibility for a dead body to be brought to life. But by a few words from Christ their theory had been overthrown. They were shown to be ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They could see no possibility of removing the impression made on the people by the miracle. How could men be turned away from Him who had prevailed to rob the grave of its dead? Lying reports were put in circulation, but the miracle could not be denied, and how to counteract its effect they knew not. Thus far the Sadducees had not encouraged the plan of putting Christ to death. But after the resurrection of Lazarus they decided that only by His death could His fearless denunciations against them be stopped.” The Desire of Ages, 537.

> Ang mga Saduseo, bagaman hindi pabor kay Cristo, ay hindi naging gayon kapuspos ng kasamaan laban sa Kanya gaya ng mga Pariseo. Hindi naging gayon kapait ang kanilang pagkapoot. Ngunit ngayo’y lubos silang nabahala. Hindi sila nananampalataya sa muling pagkabuhay ng mga patay. Ikinatwiran nila, sa ngalan ng tinatawag nilang agham, na imposibleng maibalik sa buhay ang isang bangkay. Ngunit sa ilang salita lamang ni Cristo, napawalang-saysay ang kanilang teorya. Napatunayang sila’y mangmang sa Kasulatan at sa kapangyarihan ng Diyos. Hindi nila nakikita ang anumang posibilidad na mapawi ang impresyong naidulot sa mga tao ng himala. Paano maitatalikod ang mga tao sa Kanya na nagtagumpay na agawin sa libingan ang mga patay? Ipinakalat ang mga sinungaling na ulat, ngunit hindi maikakaila ang himala, at hindi nila nalalaman kung paano mapapawi ang bisa nito. Hanggang noon, hindi pa sinasang-ayunan ng mga Saduseo ang balak na ipapatay si Cristo. Ngunit pagkatapos ng muling pagkabuhay ni Lazaro, nagpasya sila na tanging sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan lamang mapatitigil ang Kanyang walang-takot na mga pagsaway laban sa kanila. The Desire of Ages, 537.

Lazarus’s death marked the beginning of the four days that Jesus tarried. His death represented the arrival of the second angel, that marks the beginning of the tarrying time. His resurrection marks the resurrection of the two witnesses on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11. His resurrection marks the resurrection of Ezekiel’s dead dry bones. His resurrection was typified by the creation of Adam, which consisted of humanity, represented by clay, being combined with Divinity, represented by the breath of life.

Ang pagkamatay ni Lazaro ay minarkahan ang pasimula ng apat na araw na nag-antala si Jesus. Ang kanyang kamatayan ay kumakatawan sa pagdating ng ikalawang anghel, na nagmamarka sa pasimula ng panahon ng pag-antala. Ang kanyang pagkabuhay na mag-uli ay nagmamarka sa pagkabuhay na mag-uli ng dalawang saksi noong Disyembre 31, 2023, dalawampu’t dalawang taon matapos ang 9/11. Ang kanyang pagkabuhay na mag-uli ay nagmamarka sa pagkabuhay na mag-uli ng mga patay na tuyong buto ni Ezekiel. Ang kanyang pagkabuhay na mag-uli ay inilarawang tipolohikal sa pamamagitan ng paglalang kay Adan, na binubuo ng Pagkatao, na kinakatawan ng luwad, na pinag-isa sa Pagka-Diyos, na kinakatawan ng hininga ng buhay.

> “The priests and rulers of the Jews hated Jesus; but multitudes thronged to listen to His words of wisdom and to witness His mighty works. The people were stirred with the deepest interest and anxiously followed Jesus to hear the instructions of this wonderful teacher. Many of the rulers believed on Him, but dared not confess their faith lest they should be put out of the synagogue. The priests and elders decided that something must be done to draw the attention of the people from Jesus. They feared that all men would believe on Him. They could see no safety for themselves. They must lose their position or put Jesus to death. And after they should put Him to death, there would still be those who were living monuments of His power. Jesus had raised Lazarus from the dead, and they feared that if they should kill Jesus, Lazarus would testify of His mighty power. The people were flocking to see him who was raised from the dead, and the rulers determined to slay Lazarus also, and put down the excitement. Then they would turn the people to the traditions and doctrines of men, to tithe mint and rue, and again have influence over them. They agreed to take Jesus when He was alone; for if they should attempt to take Him in a crowd, when the minds of the people were all interested in Him, they would be stoned.” Early Writings, 165.

> Kinapootan si Jesus ng mga saserdote at mga pinuno ng mga Judio; ngunit malalaking pulutong ang nagsisiksikan upang pakinggan ang Kaniyang mga salita ng karunungan at masaksihan ang Kaniyang makapangyarihang mga gawa. Napukaw ang mga tao sa lalong malalim na interes at sabik na sinundan si Jesus upang marinig ang mga turo ng kahanga-hangang gurong ito. Marami sa mga pinuno ang sumampalataya sa Kaniya, ngunit hindi nangahas ipahayag ang kanilang pananampalataya baka sila’y mapalayas sa sinagoga. Napagpasiyahan ng mga saserdote at ng mga matanda na dapat may gawin upang ilihis ang pansin ng mga tao mula kay Jesus. Natatakot sila na ang lahat ng mga tao ay sumampalataya sa Kaniya. Wala silang nakikitang katiwasayan para sa kanilang sarili. Kailangang mawalan sila ng katayuan o patayin si Jesus. At kahit pagkatapos nila Siyang patayin, mananatili pa ring may mga buhay na bantayog ng Kaniyang kapangyarihan. Binuhay ni Jesus si Lazarus mula sa mga patay, at natakot sila na kung papatayin nila si Jesus, si Lazarus ay magpapatotoo tungkol sa Kaniyang dakilang kapangyarihan. Dumagsa ang mga tao upang makita siya na binuhay mula sa mga patay, at pinagpasiyahan ng mga pinuno na patayin din si Lazarus at patahimikin ang pagkakagulo. Pagkatapos ay ibabaling nila ang mga tao sa mga tradisyon at mga aral ng tao, sa pag-iikapu ng mint at rue, at muling magkaroon ng impluwensiya sa kanila. Napagkasunduan nilang dakpin si Jesus kapag Siya’y nag-iisa; sapagkat kung susubukan nilang dakpin Siya sa gitna ng karamihan, samantalang ang isip ng mga tao ay nakatuon sa Kaniya, babatuhin sila. Mga Unang Sulatin, 165.

On July 18, 2020 the two witnesses of Revelation were slain and the second angel and tarrying time arrived. December 31, 2023 the two step resurrection process began. The first step was the foundation; the second step was the erection of the temple upon the foundation. The Laodicean Seventh-day Adventist church hated the message from the time it was born in 1989, and they hate it still. Now that the hated witnesses they thought were dead, are alive again; they will hate the message even more. They will argue about the prediction of July 18, 2020 with a venom that the Jews had for the resurrection of Lazarus. In the history of the temple test, Peter will answer their erroneous charges by pointing to the book of Joel as the answer to all their lies.

Noong Hulyo 18, 2020, pinaslang ang dalawang saksi ng Apocalipsis at dumating ang ikalawang anghel at ang panahon ng paghihintay. Noong Disyembre 31, 2023, nagsimula ang dalawang-hakbang na proseso ng pagkabuhay na mag-uli. Ang unang hakbang ay ang pundasyon; ang ikalawang hakbang ay ang pagtitindig ng templo sa ibabaw ng pundasyon. Ang Laodiceang iglesya ng Seventh-day Adventist ay namuhi sa mensahe mula nang ito’y isinilang noong 1989, at kinamumuhian pa rin nila ito. Ngayo’y, yamang ang kinapopootang mga saksi na inakala nilang patay ay muling nabuhay, lalo pa nilang kapopootan ang mensahe. Makikipagtalo sila tungkol sa hulang ukol sa Hulyo 18, 2020 na may tinding poot na tulad ng sa mga Judio laban sa pagkabuhay na mag-uli ni Lazaro. Sa kasaysayan ng pagsubok ng templo, sasagutin ni Pedro ang kanilang mga maling paratang sa pamamagitan ng pagtukoy sa Aklat ni Joel bilang sagot sa lahat ng kanilang kasinungalingan.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles