Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Five

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Walumpu't Lima

Divinity Embodied: The Profound Confession of Peter and Its Implications

Nagkatawang-taong Pagka-Diyos: Ang Malalim na Pahayag ng Pananampalataya ni Pedro at ang mga Implikasyon Nito

Author

Jeff Pippenger

Published

April 15, 2024

Formats

PDF
Word

When Peter set forth his answer to Christ’s question of who the disciples say that Christ is he identified that Jesus was the anointed one, the Christ, the Messiah. He also said He was the Son of God.

Nang inilahad ni Pedro ang kaniyang tugon sa tanong ni Cristo kung sino si Cristo ayon sa sinasabi ng mga alagad, kinilala niya na si Jesus ang Pinahiran, ang Cristo, ang Mesiyas. Sinabi rin niya na si Jesus ang Anak ng Diyos.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:13–19.

> Nang dumating si Jesus sa mga sakop ng Cesarea Filipo, tinanong niya ang kanyang mga alagad, na sinasabi, Sino raw ako, ang Anak ng Tao, ayon sa mga tao? At sinabi nila, May nagsasabi na ikaw si Juan Bautista; ang iba, si Elias; at ang iba pa, si Jeremias, o isa sa mga propeta. Sinabi niya sa kanila, Ngunit kayo, sino ang sinasabi ninyong ako? At sumagot si Simon Pedro at sinabi, Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay. At sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, Mapalad ka, Simon Barjona; sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:13-19.

Through Peter the Holy Spirit presented the essential truth for the one hundred and forty-four thousand to understand. He did so at Panium, which was Caesarea Philippi. Panium is the most sacred temple site in the worship of the dragon, for Greece represents the world, and the world in the last days is the United Nations, who is the dragon’s earthly representative. The “gates of hell” is a name for the temple of Pan, the Greek goat-god. The temple was built in front of a cave that contained the Spring of Panium. The Spring of Panium fed the Jordan River, which is a symbol of Christ.

Sa pamamagitan ni Pedro, inilahad ng Espiritu Santo ang pangunahing katotohanang dapat maunawaan ng isandaang apatnapu’t apat na libo. Ginawa niya ito sa Panium, na tinatawag na Cesarea Filipi. Ang Panium ang pinakabanal na pook ng templo sa pagsamba sa dragon, sapagkat ang Gresya ay kumakatawan sa sanlibutan, at ang sanlibutan sa mga huling araw ay ang Nagkakaisang mga Bansa, na siyang kinatawan sa lupa ng dragon. Ang "mga pintuan ng impiyerno" ay isang katawagan sa templo ni Pan, ang Griyegong diyos-kambing. Itinayo ang templong iyon sa harap ng isang yungib na kinalalagyan ng Bukal ng Panium. Ang Bukal ng Panium ang nagbibigay-tubig sa Ilog Jordan, na isang sagisag ni Cristo.

The name “Jordan” means “descender,” and it begins its course in the mountainous region of northern Israel, drawing its main source from the springs of Mount Hermon, the highest peak in the Hermon Range, where the spring called the “gates of hell” is located. Hermon means “sacred” and “Jordon” means “to descend.” The Jordan River flows from the highlands of Mount Hermon and descends through the Jordan Rift Valley, eventually reaching the Dead Sea, which is the lowest point on Earth’s surface.

Ang pangalang "Jordan" ay nangangahulugang "ang bumababa," at nagsisimula ang agos nito sa mabunduking rehiyon ng hilagang Israel, na kinukuha ang pangunahing pinagmumulan nito mula sa mga bukal ng Bundok Hermon, ang pinakamataas na taluktok sa Bulubunduking Hermon, kung saan matatagpuan ang bukal na tinatawag na "mga pintuan ng impiyerno." Ang "Hermon" ay nangangahulugang "banal" at ang "Jordon" ay nangangahulugang "bumaba." Ang Ilog Jordan ay dumadaloy mula sa matataas na lupain ng Bundok Hermon at bumababa sa Lambak Rift ng Jordan, sa bandang huli ay umaabot sa Dagat na Patay, na siyang pinakamababang punto sa ibabaw ng daigdig.

The waters that feed the Jordan River, that originate in the temple of Pan, and that ultimately arrive at the lowest point on earth represent the descent the Son of God made when He left the highest sacred mountain to descend to the lowest “dead sea” of this world. Christ’s descent from heaven to the death of the cross also represents that He took upon Himself the flesh of fallen man, for his journey from heaven to the cross was fed by the waters that originated in the “gates of hell.”

Ang mga tubigan na sumusustento sa Ilog Jordan, na nagmumula sa Templo ni Pan, at sa kahuli-hulihan ay dumarating sa pinakamababang pook sa daigdig, ay kumakatawan sa pagbaba na ginawa ng Anak ng Diyos nang Kaniyang lisanin ang pinakamataas na banal na bundok upang bumaba sa pinakamababang “Dagat na Patay” ng daigdig na ito. Ang pagbaba ni Cristo mula sa langit hanggang sa kamatayan sa krus ay kumakatawan din sa katotohanang inako Niya ang laman ng bumagsak na tao, sapagkat ang Kaniyang paglalakbay mula sa langit hanggang sa krus ay sinustentuhan ng mga tubig na nagmula sa “mga pintuan ng impiyerno.”

The Dead Sea is not only the lowest place on earth, but it is the saltiest waters on earth, nine times saltier than the ocean. Christ’s death on the cross as typified by the Dead Sea is where He confirmed His covenant with many.

Ang Dagat na Patay ay hindi lamang ang pinakamababang pook sa daigdig, kundi ito rin ang pinakamaalat na katubigan sa daigdig, siyam na ulit na mas maalat kaysa sa karagatan. Ang kamatayan ni Cristo sa krus, na ang tipo nito ay ang Dagat na Patay, ay ang dako kung saan Niya pinagtibay ang Kanyang tipan sa marami.

> And every oblation of thy meat offering shalt thou season with salt; neither shalt thou suffer the salt of the covenant of thy God to be lacking from thy meat offering: with all thine offerings thou shalt offer salt. Leviticus 2:3.

> At bawat kaloob ng iyong handog na pagkain ay budburan mo ng asin; ni huwag mong pahintulutan na magkulang ang asin ng tipan ng iyong Diyos sa iyong handog na pagkain: kalakip ng lahat ng iyong mga handog ay ihahandog mo ang asin. Levitico 2:3.

On the way from the springs of Mount Hermon, the Jordan River passes through the sea of Galilee, which is also known as Lake Tiberius and Lake Kinneret. Galilee means a “hinge” or a “turning point.” Tiberius is the name of the Roman ruler who followed Augustus Caesar, and due to the shape of the lake, it is called Kinneret, which means “a harp” or “a lyre.” The turning point for mankind was when Tiberius Caesar ruled and Jesus was crucified, and every harp in heaven was silenced. The geographical testimony of the Jordan River in connection with the “gates of hell,” which is the temple of the Greek god Pan, speaks to the testimony which Peter proclaimed through the inspiration of the Holy Spirit.

Mula sa mga bukal ng Bundok Hermon, ang Ilog Jordan ay dumaraan sa Dagat ng Galilea, na kilala rin bilang Lawa ng Tiberio at Lawa ng Kineret. Ang Galilea ay nangangahulugang “bisagra” o “puntong pihit.” Tiberio ang pangalan ng pinunong Romano na sumunod kay Augusto Cesar, at, dahil sa hugis ng lawa, tinatawag itong Kineret, na ang kahulugan ay “isang alpa” o “isang lira.” Ang puntong pihit para sa sangkatauhan ay noong naghahari si Tiberio Cesar at ipinako si Jesus sa krus, at natahimik ang bawat alpa sa langit. Ang heograpikal na patotoo ng Ilog Jordan, kaugnay ng “mga pintuan ng impiyerno,” na siyang templo ng diyos na Griyego na si Pan, ay sumasaksi sa patotoong ipinahayag ni Pedro sa pamamagitan ng inspirasyon ng Espiritu Santo.

The incarnation of Christ was the combination of divinity and humanity that occurred when the divine Son of God took upon Himself human flesh, thus combining divinity with humanity, as represented by the waters from the spring of Pan feeding the Jordan River. What fed the spring of Pan was the dew, rain and snow that fell upon the mountains of Hermon, Hermon representing the “sacred” mountain, which is Jerusalem above.

Ang pagkakatawang-tao ni Cristo ay ang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao na naganap nang akuin ng banal na Anak ng Diyos ang katawang-tao sa Kanyang sarili, at sa gayo’y pinagsanib Niya ang pagka-Diyos at pagkatao, gaya ng kinakatawan ng mga tubig mula sa bukal ni Pan na tumutustos ng tubig sa Ilog Jordan. Ang tumustos sa bukal ni Pan ay ang hamog, ulan, at niyebeng bumagsak sa mga bundok ng Hermon, at ang Hermon ay kumakatawan sa “banal” na bundok, na siyang Jerusalem na nasa itaas.

> A Song of Degrees of David. Behold, how good and how pleasant it is for brethren to dwell together in unity! It is like the precious ointment upon the head, that ran down upon the beard, even Aaron’s beard: that went down to the skirts of his garments; As the dew of Hermon, and as the dew that descended upon the mountains of Zion: for there the Lord commanded the blessing, even life for evermore. Psalms 133:1–3.

> Isang Awit ng mga Pag-akyat, ni David. Narito, kay buti at kay kaaya-aya ang mga kapatid na nananahang magkakasama sa pagkakaisa! Gaya ng mahalagang langis na ibinuhos sa ulo, na dumaloy pababa sa balbas, maging sa balbas ni Aaron, na bumaba hanggang sa laylayan ng kanyang mga kasuotan; Gaya ng hamog ng Hermon, at ng hamog na bumababa sa mga bundok ng Sion: sapagkat doon iniutos ng Panginoon ang pagpapala, sa makatuwid baga’y buhay magpakailanman. Mga Awit 133:1-3.

The “precious ointment” that ran down Aaron’s beard was the oil that was used when he and his sons were anointed as God’s priests.

Ang “mahalagang unguento” na umagos sa balbas ni Aaron ay ang langis na ginamit noong siya at ang kaniyang mga anak ay pinahiran bilang mga saserdote ng Diyos.

> And thou shalt take of the blood that is upon the altar, and of the anointing oil, and sprinkle it upon Aaron, and upon his garments, and upon his sons, and upon the garments of his sons with him: and he shall be hallowed, and his garments, and his sons, and his sons’ garments with him. Exodus 29:21.

> At kukuha ka ng dugo na nasa ibabaw ng dambana, at ng langis ng pagpapahid, at iwiwisik mo iyon kay Aaron, at sa kanyang mga kasuutan, at sa kanyang mga anak, at sa mga kasuutan ng kanyang mga anak na kasama niya; at siya at ang kanyang mga kasuutan, at ang kanyang mga anak, at ang mga kasuutan ng kanyang mga anak na kasama niya, ay pakakabanalin. Exodo 29:21.

Peter expressed the confession of all the disciples, and in so doing he expressed the confession of the one hundred and forty-four thousand, who are to be anointed as a unified priesthood that is lifted up as an ensign. The “oil” that anointed Aaron, was also as the dew of Mount Hermon and also the dew of the mountains of Zion. The “oil” and the “dew” are the message which represents the anointing of the Holy Spirit.

Ipinahayag ni Pedro ang pahayag ng pananampalataya ng lahat ng mga alagad, at sa gayon ay ipinahayag din niya ang pahayag ng pananampalataya ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na papahiran upang maging isang pinag-isang pagkasaserdote na itataas bilang isang watawat. Ang “langis” na ipinahid kay Aaron ay tulad din ng hamog ng Bundok Hermon at ng hamog ng mga bundok ng Sion. Ang “langis” at ang “hamog” ay ang mensaheng kumakatawan sa pagpapahid ng Espiritu Santo.

> Give ear, O ye heavens, and I will speak; and hear, O earth, the words of my mouth. My doctrine shall drop as the rain, my speech shall distil as the dew, as the small rain upon the tender herb, and as the showers upon the grass: Because I will publish the name of the Lord: ascribe ye greatness unto our God. Deuteronomy 32:1–3.

> Makinig kayo, O mga langit, at ako’y magsasalita; at pakinggan, O lupa, ang mga salita ng aking bibig. Ang aking aral ay papatak na parang ulan, ang aking pananalita ay bababa na parang hamog, na gaya ng ambon sa murang halaman, at gaya ng mga pagbuhos ng ulan sa damo: sapagkat ihahayag ko ang pangalan ng Panginoon; iukol ninyo ang kadakilaan sa ating Diyos. Deuteronomio 32:1-3.

The “dew” is the “doctrine” that falls on the mountains of Zion, and it is the “oil” of anointing that unifies the one hundred and forty-four thousand, who are God’s priests in the last days. The doctrine drops as rain, and distills as dew because it is “published”. It is published because heaven and earth are to give ear and hear the words of His mouth, through a unified priesthood that is the ensign who proclaim the messages of the Midnight Cry and Loud Cry.

Ang "hamog" ay ang "doktrina" na nahuhulog sa mga bundok ng Sion, at ito ang "langis" ng pagpapahid na nagbubuklod sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na mga saserdote ng Diyos sa mga huling araw. Ang doktrina ay papatak na gaya ng ulan, at bababa na gaya ng hamog sapagkat ito ay "ipinapahayag". Ipinapahayag ito sapagkat ang langit at ang lupa ay dapat magbigay-pakinig at pakinggan ang mga salita ng Kanyang bibig, sa pamamagitan ng isang pinag-isang pagkasaserdote na siyang watawat na nagpapahayag ng mga mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi at ng Malakas na Sigaw.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Isaiah 52:7–10.

> Kay ganda sa mga bundok ng mga paa ng nagdadala ng mabuting balita, na nagpapahayag ng kapayapaan; ng nagdadala ng mabuting balita ng kabutihan, na nagpapahayag ng kaligtasan; na nagsasabi sa Sion, Naghahari ang iyong Diyos! Ang iyong mga bantay ay itataas ang kanilang tinig; sabay-sabay silang aawit: sapagkat makikita nila nang harapan, kapag ibabalik ng Panginoon ang Sion. Bumulalas kayo sa kagalakan, magsiawit kayong magkakasama, kayong mga wasak na dako ng Jerusalem: sapagkat inaliw ng Panginoon ang kaniyang bayan; tinubos niya ang Jerusalem. Inilantad ng Panginoon ang kaniyang banal na bisig sa paningin ng lahat ng mga bansa; at makikita ng lahat ng mga dulo ng lupa ang kaligtasan ng ating Diyos. Isaias 52:7-10.

The last-day watchmen, represented by Peter, publish salvation and peace, and they shall be unified, for they will see eye to eye. This happens when “the Lord brings again Zion.” The Hebrew word translated as “bring again” means to “reverse.” When the Lord reverses Zion, it means that Zion had been in captivity, as represented by the scattering, and it is reversed when the captivity ceases.

Ang mga bantay sa mga huling araw, na kinakatawan ni Pedro, ay ipinapahayag ang kaligtasan at kapayapaan, at sila’y magkakaisa, sapagkat makakakita sila ng mata sa mata. Ito’y nagaganap kapag “the Lord brings again Zion.” Ang salitang Hebreo na isinasalin bilang “bring again” ay nangangahulugang “baligtarin.” Kapag binabaligtad ng Panginoon ang Zion, nangangahulugan ito na ang Zion ay dating nasa pagkabihag, na kinakatawan ng pagkakapangalat, at ito’y nababaligtad kapag nagwawakas ang pagkabihag.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. For I know the thoughts that I think toward you, saith the Lord, thoughts of peace, and not of evil, to give you an expected end. Then shall ye call upon me, and ye shall go and pray unto me, and I will hearken unto you. And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart. And I will be found of you, saith the Lord: and I will turn away your captivity, and I will gather you from all the nations, and from all the places whither I have driven you, saith the Lord; and I will bring you again into the place whence I caused you to be carried away captive. Jeremiah 29:10–14.

> Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon: Pagkatapos na matupad ang pitumpung taon sa Babilonia, dadalawin ko kayo at tutuparin ko sa inyo ang aking mabuting salita sa pagdadala ko sa inyo pabalik sa dakong ito. Sapagkat nalalaman ko ang mga panukalang iniisip ko ukol sa inyo, sabi ng Panginoon, mga panukala ng kapayapaan at hindi ng kasamaan, upang bigyan kayo ng inaasahang kahihinatnan. Kung magkagayo’y tatawag kayo sa akin, at kayo’y yayaon at mananalangin sa akin, at didinggin ko kayo. At hahanapin ninyo ako, at masusumpungan ninyo ako, kapag hinanap ninyo ako nang buong puso. At ako’y masusumpungan ninyo, sabi ng Panginoon; at aalisin ko ang inyong pagkabihag, at titipunin ko kayo mula sa lahat ng mga bansa, at mula sa lahat ng mga dako kung saan ko kayo itinaboy, sabi ng Panginoon; at muli ko kayong ibabalik sa dakong pinanggalingan ninyo, na doo’y ipinatapon ko kayo bilang mga bihag. Jeremias 29:10-14.

All the prophets are addressing the last days, and in the last days His people are in a captivity that is to be reversed, in order to fulfill the testimony of prophecy.

Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita ukol sa mga huling araw, at sa mga huling araw ang Kaniyang bayan ay nasa pagkabihag na mababaligtad, upang matupad ang patotoo ng propesiya.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Thus speaketh the Lord God of Israel, saying, Write thee all the words that I have spoken unto thee in a book. For, lo, the days come, saith the Lord, that I will bring again the captivity of my people Israel and Judah, saith the Lord: and I will cause them to return to the land that I gave to their fathers, and they shall possess it. Jeremiah 30:1–3.

> Ang salitang dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel, Isulat mo sa isang aklat ang lahat ng mga salitang sinalita ko sa iyo. Sapagkat, narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoon, na aking ibabalik ang mga bihag ng aking bayang Israel at Juda, sabi ng Panginoon: at aking ibabalik sila sa lupain na ibinigay ko sa kanilang mga magulang, at kanilang aariin yaon. Jeremias 30:1-3.

After three and a half days of sleeping, just as Lazarus slept for four days, and Daniel mourned for twenty-one days, Michael resurrects the two witnesses, who are His last-day people and brings them into unity and also anoints them through a message that is published around the world. That message is the “dew” of Mount Hermon (the sacred mountain), that feeds the spring of Pan, which thereafter feeds the Jordan River. The anointing that is accomplished by that message represents the anointing of Jesus, that marked when He became the Christ, which Peter identified.

Pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw ng pagtulog, tulad ng pagkatulog ni Lazarus sa loob ng apat na araw, at ng pagdadalamhati ni Daniel sa loob ng dalawampu’t isang araw, muling binubuhay ni Michael ang dalawang saksi, na siyang Kanyang bayan sa mga huling araw, at sila’y pinag-iisa Niya at pinahihiran sa pamamagitan ng isang mensaheng ipinalalathala sa buong daigdig. Ang mensaheng iyon ang “hamog” ng Bundok Hermon (ang banal na bundok), na nagbibigay-tubig sa bukal ni Pan, na pagkatapos ay nagbibigay-tubig sa Ilog Jordan. Ang pagpapahid na naisasakatuparan sa pamamagitan ng mensaheng iyon ay kumakatawan sa pagpapahid kay Jesus, na nagbigay-tanda kung kailan Siya naging ang Cristo, na kinilala ni Pedro.

When Peter identified Christ as the Son of God, he represented Christ as both the Son of God and the Son of man, as represented by the waters of the “gates of hell” feeding the Jordan River. The confession of Peter was produced by the inspiration of the Holy Spirit, and it was that truth, that Jesus was the Christ, the Anointed One, and that He was both God and man which was identified by Jesus as the truth which would be the focus of the battle against God’s last-day people, who Christ promised would be victorious, for the “gates of hell,” will not prevail against this truth.

Nang ipinahayag ni Pedro na si Cristo ay ang Anak ng Diyos, inilarawan niya si Cristo bilang kapwa Anak ng Diyos at Anak ng tao, gaya ng sinasagisag ng mga tubig ng “mga pintuan ng impiyerno” na pinagmumulan ng Ilog Jordan. Ang pagpapahayag ni Pedro ay bunga ng inspirasyon ng Espiritu Santo, at ang katotohanang iyon, na si Jesus ang Cristo, ang Pinahiran, at na Siya ay kapwa Diyos at tao, ang siyang itinukoy ni Jesus bilang katotohanang magiging tuon ng pakikibaka laban sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, na ipinangako ni Cristo na magtatagumpay, sapagkat ang “mga pintuan ng impiyerno” ay hindi mananaig laban sa katotohanang ito.

The truth is that on September 11, 2001, just as Jesus was anointed at His baptism, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and that in that history there would be a disappointment which would slay His last-day people, until He resurrected them and reversed their captivity. The process of resurrection includes the unifying of His people into a mighty army that is lifted up as an ensign. The work of resurrecting, purifying, unifying and lifting up, after the death in the streets, is illustrated in verses ten through fifteen of Daniel chapter eleven, as well as other biblical passages. But in verses thirteen through fifteen Christ has once again brought His disciples to Caesarea Philippi, to Panium, and it is there that the seal of God is impressed for eternity.

Ang katotohanan ay na noong ika-11 ng Setyembre, 2001, gaya ng pagkapahiran kay Jesus sa Kaniyang bautismo, nagsimula ang paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at na sa kasaysayang iyon ay magkakaroon ng isang kabiguan na papatay sa Kaniyang bayan sa mga huling araw, hanggang sa sila’y muli Niyang binuhay at binaligtad Niya ang kanilang pagkakabihag. Ang proseso ng pagkabuhay na mag-uli ay kinabibilangan ng pag-iisa ng Kaniyang bayan sa isang makapangyarihang hukbo na itinataas bilang isang watawat. Ang gawain ng pagbubuhay-muli, paglilinis, pag-iisa, at pagtataas, matapos ang kamatayan sa mga lansangan, ay inilalarawan sa mga talatang sampu hanggang labinlima ng kabanata labing-isa ng Daniel, gayundin sa iba pang mga sipi ng Kasulatan. Ngunit sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay muling dinala ni Cristo ang Kaniyang mga alagad sa Cesarea Filipi, sa Panium, at doon ang tatak ng Diyos ay iniukit magpakailanman.

Only when we understand the profundity of these facts, can we recognize the revelations of truth located in the witness of Caesarea Philippi. In verse eighteen of chapter sixteen of Matthew Simon Barjonah’s name is changed to Peter, which symbolizes the one hundred and forty-four thousand as previously noted in a recent article. The mathematical revelation established in the verse magnifies Jesus as the Wonderful Numberer, for not only can Peter be understood to represent one hundred and forty-four thousand, but Mathew 16:18 is also the mathematical symbol of “phi”.

Tanging kapag naunawaan natin ang kalaliman ng mga katotohanang ito, saka natin makikilala ang mga pahayag ng katotohanang nasasumpungan sa patotoo ng Cesarea Filipi. Sa talatang labing-walo ng ikalabing-anim na kabanata ng Mateo, ang pangalan ni Simon Barjona ay pinalitan at ginawang Pedro, na sumasagisag sa sandaang apatnapu’t apat na libo, gaya ng naunang binanggit sa isang kamakailang artikulo. Ang matematikong paghahayag na inilalahad sa nasabing talata ay nagpapadakila kay Jesus bilang ang Kamangha-manghang Tagabilang, sapagkat hindi lamang maaaring unawain na si Pedro ay kumakatawan sa sandaang apatnapu’t apat na libo, kundi ang Mateo 16:18 ay siya ring matematikong simbolo ng "phi".

Before we address the mathematics associated with “phi,” it should be noted that “phi” is part of the word “Philippi,” the second of the two names of the town of Panium. Verse eighteen identifies that Jesus spoke to Peter in Hebrew, which was recorded in Greek, and later translated into English. Those three steps address Christ’s control over His Word. When the word is considered with the mathematical system of multiplying the numbered positions, it identifies that the name Peter equates to one hundred and forty-four thousand, thus emphasizing Jesus as the Wonderful Numberer. In the very same verse, where Jesus proclaims that He will build His church the Wonderful Numberer controlled the translation process to ensure that the truth represented in verse eighteen in chapter sixteen, would represent the mathematical symbol of “phi.”

Bago natin talakayin ang matematikang kaugnay ng “phi,” nararapat munang pansinin na ang “phi” ay bahagi ng salitang “Philippi,” ang ikalawa sa dalawang pangalan ng bayang Panium. Itinatala ng Talatang labing-walo na si Jesus ay nagsalita kay Peter sa Hebreo, na naitala sa Griyego, at kalaunan ay isinalin sa Ingles. Ang tatlong hakbang na iyon ay nagpapakita ng pamamahala ni Cristo sa Kanyang Salita. Kapag isinasaalang-alang ang salitang iyon sa pamamagitan ng sistemang matematikal ng pagmomultiplika ng mga may-bilang na posisyon, natutukoy na ang pangalang Peter ay katumbas ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, kaya’t binibigyang-diin si Jesus bilang ang Kamangha-manghang Tagabilang. Sa gayon ding talata, kung saan ipinahayag ni Jesus na itatayo Niya ang Kanyang iglesya, pinamahalaan ng Kamangha-manghang Tagabilang ang proseso ng pagsasalin upang matiyak na ang katotohanang kinakatawan sa talatang labing-walo sa kabanata labing-anim ay kakatawan sa simbolong matematikal na “phi.”

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> At sinasabi ko rin sa iyo: Ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. Mateo 16:18.

His church is not simply built upon the doctrine that Jesus is the Christ, and that He is the son of God, but also the fact that He is the Word, and the Word created and controls all things, including mathematics, grammar and the works of men.

Ang Kanyang iglesya ay hindi lamang nakasalig sa doktrinang si Jesus ang Cristo at Siya ang Anak ng Diyos, kundi rin sa katotohanang Siya ang Salita, at ang Salita ang lumalang at siyang namamahala sa lahat ng bagay, kabilang ang matematika, balarila, at ang mga gawa ng mga tao.

> In whom also we have obtained an inheritance, being predestinated according to the purpose of him who worketh all things after the counsel of his own will. Ephesians 1:11.

> Sa kanya rin ay nagkaroon tayo ng mana, na itinakda ayon sa layunin niya na gumagawa ng lahat ng bagay ayon sa payo ng kanyang sariling kalooban. Efeso 1:11.

Phi, often represented by the Greek letter φ (phi), is a mathematical constant approximately equal to 1.618033988749895. This number is known as the golden ratio or the divine proportion. It is an “irrational number”, meaning it cannot be expressed as a simple fraction, and its decimal representation goes on infinitely without repeating.

Ang phi, na madalas kinakatawan ng titik Griyego na φ (phi), ay isang matematikal na konstante na humigit-kumulang katumbas ng 1.618033988749895. Ang bilang na ito ay kilala bilang ang gintong proporsiyon o ang banal na proporsiyon. Ito ay isang irasyonal na bilang, na nangangahulugang hindi ito maipahayag bilang isang payak na praksiyon, at ang anyong desimal nito ay nagpapatuloy magpakailanman nang hindi umuulit.

The golden ratio has many remarkable properties and appears in various contexts in mathematics, art, architecture, nature, and other fields. It is often found in geometric shapes, such as rectangles, pentagons, and dodecahedrons, where the ratio of the longer side to the shorter side is equal to phi.

Ang gintong proporsiyon ay may maraming kahanga-hangang katangian at lumilitaw sa iba’t ibang konteksto sa matematika, sining, arkitektura, kalikasan, at iba pang larangan. Madalas itong matatagpuan sa mga hugis heometriko, gaya ng mga parihaba, pentagon, at dodecahedron, kung saan ang proporsiyon ng mas mahabang panig sa mas maikling panig ay katumbas ng phi.

In art and architecture, the golden ratio is believed to create aesthetically pleasing proportions. It has been used by artists and architects throughout history, from ancient civilizations to the Renaissance and beyond, to design compositions, buildings, and artworks. In mathematics, the golden ratio appears in various mathematical equations and sequences, including the Fibonacci sequence, where each term is the sum of the two preceding terms. As the terms of the Fibonacci sequence increase, the ratio of consecutive terms approaches phi.

Sa sining at arkitektura, ang ginintuang proporsiyon ay pinaniniwalaang lumilikha ng mga proporsiyong kaaya-ayang tingnan. Ginamit ito ng mga alagad ng sining at mga arkitekto sa buong kasaysayan, mula sa mga sinaunang kabihasnan hanggang sa Renasimyento at lampas pa, upang idisenyo ang mga komposisyon, gusali, at likhang-sining. Sa matematika, ang ginintuang proporsiyon ay lumilitaw sa iba’t ibang matematikal na ekwasyon at mga pagkakasunod-sunod, kabilang ang hanay ng Fibonacci, kung saan ang bawat termino ay ang kabuuan ng dalawang nauna. Habang tumataas ang mga termino ng hanay ng Fibonacci, ang rasyo ng magkakasunod na termino ay lumalapit sa phi.

In verse 16:18, we find the mathematical phi (1.618…). Jesus, the God “who worketh all things after the counsel of his own will,” determined to place His signature of being Palmoni, the Wonderful Number, or the Numberer of Secrets in the prophetic geography that identifies the battleground of His church against the gates of hell in the last days. At that prophetic battleground, through His control of numbers, He represented the one hundred and forty-four thousand with “Peter”, who had his name changed from “Simon” the one who hears the message of the dove to “Peter”, thus marking the one hundred and forty-four thousand as His last days covenant people.

Sa talatang 16:18, nasusumpungan natin ang matematikal na phi (1.618...). Si Jesus, ang Diyos “na gumagawa ng lahat ng bagay ayon sa pasiya ng kaniyang sariling kalooban,” ay nagpasiyang ilagay ang Kaniyang lagda bilang Palmoni, ang Kamangha-manghang Bilang, o ang Tagabilang ng mga Lihim, sa propetikong heograpiya na tumutukoy sa larangan ng pakikibaka ng Kaniyang Iglesia laban sa mga pintuan ng impiyerno sa mga huling araw. Sa larangang propetikong iyon, sa pamamagitan ng Kaniyang pamamahala sa mga bilang, kinatawan Niya ang isang daan at apatnapu’t apat na libo sa katauhan ni “Pedro,” na ang pangalan ay binago mula “Simon,” ang nakikinig sa mensahe ng kalapati, tungo sa “Pedro,” at sa gayo’y tinatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo bilang Kaniyang bayang tipan sa mga huling araw.

The “rock” that He chose to build His church on, is the foundation rock, the foundation and chief cornerstone of the “seven times” of Leviticus twenty-six, for there is no true foundation that is not Christ. From the baptism of Christ, when Simon “heard” the message of the dove unto the cross of the Dead Sea, for twelve hundred and sixty days, twice each day, there was a morning and evening sacrifice, except on the final day of the twelve hundred and sixty days, for on that day, the evening sacrifice escaped from the priest, and on the cross Christ died as the twenty-five hundred and twentieth offering.

Ang "bato" na Kaniyang piniling pagtatayuan ng Kaniyang iglesya ay ang batong saligan, ang saligan at pangunahing batong panulok ng "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim, sapagkat walang tunay na saligan na hindi si Cristo. Mula sa bautismo ni Cristo, nang "marinig" ni Simon ang mensahe ng kalapati, hanggang sa krus ng Dagat na Patay, sa loob ng isang libo't dalawang daan at animnapung araw, makalawa sa bawat araw, may handog sa umaga at sa gabi, maliban sa huling araw ng isang libo't dalawang daan at animnapung araw, sapagkat nang araw na iyon, ang handog sa gabi ay nakaalpas mula sa pari, at sa krus ay namatay si Cristo bilang ika-dalawang libo't limang daan at dalawampung handog.

> “All is terror and confusion. The priest is about to slay the victim; but the knife drops from his nerveless hand, and the lamb escapes. Type has met antitype in the death of God’s Son. The great sacrifice has been made. The way into the holiest is laid open. A new and living way is prepared for all. No longer need sinful, sorrowing humanity await the coming of the high priest.” The Desire of Ages, 757.

> Lahat ay sindak at kalituhan. Handa nang patayin ng saserdote ang kordero; ngunit nahulog mula sa kanyang nanlulumong kamay ang kutsilyo, at nakatakas ang kordero. Nagtagpo ang tipo at antitipo sa kamatayan ng Anak ng Diyos. Naganap na ang dakilang hain. Nabuksan ang daan tungo sa Kabanal-banalang Dako. Isang bago at buhay na daan ay naihanda para sa lahat. Hindi na kailangan pang maghintay ang makasalanan at namamanglaw na sangkatauhan sa pagdating ng pinakapunong saserdote. The Desire of Ages, 757.

The “rock” He would build His church upon is the foundation stone that the builders rejected, its number is “twenty-five hundred and twenty.” In one short verse Christ presents Himself as the Master of all things, and when He does so He is standing and speaking in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

Ang "bato" na pagtatayuan Niya ng Kaniyang Iglesia ay ang batong-panulok na itinakwil ng mga tagapagtayo; ang bilang nito ay "dalawampu't limang daan at dalawampu." Sa isang maikling talata, ipinapahayag ni Cristo ang Kaniyang Sarili bilang Panginoon ng lahat ng bagay, at habang ginagawa Niya ito, Siya ay nakatindig at nagsasalita sa Daniel kabanata labing-isa, mga talatang labintatlo hanggang labinlima.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> At sinasabi ko rin sa iyo: Ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. Mateo 16:18.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “‘The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever.’ Deuteronomy 29:29. Just how God accomplished the work of creation He has never revealed to men; human science cannot search out the secrets of the Most High. His creative power is as incomprehensible as His existence.

> ‘Ang mga bagay na lihim ay sa Panginoon nating Diyos; ngunit ang mga bagay na nahayag ay sa atin at sa ating mga anak magpakailanman.’ Deuteronomio 29:29. Eksakto kung paano isinakatuparan ng Diyos ang gawa ng paglalang ay hindi Niya kailanman ipinahayag sa mga tao; hindi masasaliksik ng agham pantao ang mga lihim ng Kataas-taasan. Ang Kanyang kapangyarihan sa paglalang ay hindi maarok gaya ng Kanyang pag-iral.

> “God has permitted a flood of light to be poured upon the world in both science and art; but when professedly scientific men treat upon these subjects from a merely human point of view, they will assuredly come to wrong conclusions. It may be innocent to speculate beyond what God’s word has revealed, if our theories do not contradict facts found in the Scriptures; but those who leave the word of God, and seek to account for His created works upon scientific principles, are drifting without chart or compass upon an unknown ocean. The greatest minds, if not guided by the word of God in their research, become bewildered in their attempts to trace the relations of science and revelation. Because the Creator and His works are so far beyond their comprehension that they are unable to explain them by natural laws, they regard Bible history as unreliable. Those who doubt the reliability of the records of the Old and New Testaments, will be led to go a step further, and doubt the existence of God; and then, having lost their anchor, they are left to beat about upon the rocks of infidelity.

> Pinahintulutan ng Diyos na ibuhos sa sanlibutan ang isang baha ng liwanag sa larangan ng agham at sining; ngunit kapag yaong nagpapakilalang siyentipiko ay tinatalakay ang mga paksang ito mula sa pawang pantao na pananaw, walang pagsalang darating sila sa maling mga konklusyon. Maaaring hindi masama ang magsapantaha lampas sa ipinahayag ng salita ng Diyos, kung ang ating mga teorya ay hindi sumasalungat sa mga katotohanang masusumpungan sa Kasulatan; ngunit yaong mga umiiwan sa salita ng Diyos, at nagsisikap na bigyang-saysay ang Kaniyang mga nilikhang gawa batay sa mga prinsipyong pang-agham, ay tinatangay na walang mapa ni kompas sa isang di-nalalamang karagatan. Ang pinakadakilang mga isipan, kung hindi pinapatnubayan ng salita ng Diyos sa kanilang pananaliksik, ay nalilito sa kanilang pagsisikap na sundan ang ugnayan ng agham at kapahayagan. Sapagkat ang Manlalalang at ang Kaniyang mga gawa ay lubhang lampas sa kanilang unawa kaya’t hindi nila maipaliwanag ang mga ito sa pamamagitan ng mga batas ng kalikasan, itinuturing nila ang kasaysayan sa Bibliya na di-mapagkakatiwalaan. Ang mga nag-aalinlangan sa pagkakatiwalaan ng mga tala ng Lumang at Bagong Tipan ay madadala na sumulong pa ng isang hakbang, at mag-alinlangan sa pag-iral ng Diyos; at saka, yamang nawala ang kanilang angkla, maiiwan silang itinatangay at ibinabanga sa mga batuhan ng kawalan ng pananampalataya.

> “These persons have lost the simplicity of faith. There should be a settled belief in the divine authority of God’s Holy Word. The Bible is not to be tested by men’s ideas of science. Human knowledge is an unreliable guide. Skeptics who read the Bible for the sake of caviling, may, through an imperfect comprehension of either science or revelation, claim to find contradictions between them; but rightly understood, they are in perfect harmony. Moses wrote under the guidance of the Spirit of God, and a correct theory of geology will never claim discoveries that cannot be reconciled with his statements. All truth, whether in nature or in revelation, is consistent with itself in all its manifestations.

> Ang mga taong ito ay nawalan ng kapayakan ng pananampalataya. Dapat ay may matatag na paniniwala sa dibinong awtoridad ng Banal na Salita ng Diyos. Ang Banal na Kasulatan ay hindi dapat sinusubok sa pamantayan ng mga kaisipan ng tao hinggil sa agham. Ang kaalamang pantao ay di-maaasahang patnubay. Ang mga mapag-alinlangan na bumabasa ng Banal na Kasulatan upang maghanap ng maipipintas ay maaaring, dahil sa di-ganap na pagkaunawa sa alinman sa agham o sa kapahayagan, mag-angkin na nakasusumpong sila ng mga pagsalungatan sa pagitan ng mga ito; ngunit kung wastong nauunawaan, ang mga ito’y nasa ganap na pagkakasuwato. Sumulat si Moises sa patnubay ng Espiritu ng Diyos, at ang isang wastong teorya ng heolohiya ay kailanma’y hindi mag-aangking may mga natuklasang hindi maaaring maipagkasundo sa kaniyang mga pahayag. Ang lahat ng katotohanan, maging nasa kalikasan o sa kapahayagan, ay hindi sumasalungat sa sarili sa lahat ng pagpapamalas nito.

> “In the word of God many queries are raised that the most profound scholars can never answer. Attention is called to these subjects to show us how much there is, even among the common things of everyday life, that finite minds, with all their boasted wisdom, can never fully understand.

> Sa Salita ng Diyos, maraming katanungan ang inihaharap na hindi kailanman masasagutan kahit ng pinakamalalalim na pantas. Ibinabaling ang pansin sa mga paksang ito upang ipakita sa atin kung gaano karami ang mga bagay, maging sa mga karaniwang bagay ng pang-araw-araw na buhay, na hindi kailanman lubusang mauunawaan ng mga may hangganang isipan, sa kabila ng lahat ng ipinagmamayabang nilang karunungan.

> “Yet men of science think that they can comprehend the wisdom of God, that which He has done or can do. The idea largely prevails that He is restricted by His own laws. Men either deny or ignore His existence, or think to explain everything, even the operation of His Spirit upon the human heart; and they no longer reverence His name or fear His power. They do not believe in the supernatural, not understanding God’s laws or His infinite power to work His will through them. As commonly used, the term ‘laws of nature’ comprises what men have been able to discover with regard to the laws that govern the physical world; but how limited is their knowledge, and how vast the field in which the Creator can work in harmony with His own laws and yet wholly beyond the comprehension of finite beings!

> Gayunman, iniisip ng mga dalubhasa sa agham na kaya nilang maarok ang karunungan ng Diyos, ang Kaniyang nagawa o magagawa. Malawakan ang paniwala na Siya ay nililimitahan ng sarili Niyang mga batas. Ang mga tao ay alinman sa itinatatwa o ipinagwawalang-bahala ang Kaniyang pag-iral, o inaakalang maipapaliwanag ang lahat ng bagay, maging ang pagkilos ng Kaniyang Espiritu sa puso ng tao; at hindi na nila iginagalang ang Kaniyang Pangalan ni kinatatakutan ang Kaniyang Kapangyarihan. Hindi sila naniniwala sa sobrenatural, sapagkat hindi nila nauunawaan ang mga batas ng Diyos ni ang Kaniyang walang-hanggang kapangyarihang isakatuparan ang Kaniyang kalooban sa pamamagitan ng mga iyon. Sa karaniwang gamit, ang katagang “mga batas ng kalikasan” ay sumasaklaw sa mga natuklasan ng tao hinggil sa mga batas na namamahala sa pisikal na daigdig; subalit gaano kaliit ang kanilang kaalaman, at gaano kalawak ang larangang maaaring paggalawan ng Maylalang nang kaayon sa Kaniyang sariling mga batas, at gayunman ay lubos na lampas sa pag-unawa ng mga nilalang na may hangganan!

> “Many teach that matter possesses vital power—that certain properties are imparted to matter, and it is then left to act through its own inherent energy; and that the operations of nature are conducted in harmony with fixed laws, with which God Himself cannot interfere. This is false science, and is not sustained by the word of God. Nature is the servant of her Creator. God does not annul His laws or work contrary to them, but He is continually using them as His instruments. Nature testifies of an intelligence, a presence, an active energy, that works in and through her laws. There is in nature the continual working of the Father and the Son. Christ says, ‘My Father worketh hitherto, and I work.’ John 5:17.

> Marami ang nagtuturo na ang materya ay nagtataglay ng buhay na puwersa—na ang tiyak na mga katangian ay ipinagkakaloob sa materya, at pagkatapos ay iniiwan itong kumilos sa pamamagitan ng sarili nitong likas na enerhiya; at na ang mga gawain ng kalikasan ay isinasagawa alinsunod sa nakatakdang mga batas, na hindi maaaring pakialaman maging ng Diyos Mismo. Ito ay maling agham, at hindi sinusuportahan ng salita ng Diyos. Ang kalikasan ay lingkod ng kaniyang Manlilikha. Hindi pinapawalang-bisa ng Diyos ang Kanyang mga batas, ni gumagawa laban sa mga ito, kundi patuloy Niyang ginagamit ang mga ito bilang Kanyang mga kasangkapan. Ang kalikasan ay sumasaksi tungkol sa isang katalinuhan, isang presensya, isang aktibong kapangyarihan, na kumikilos sa loob at sa pamamagitan ng kaniyang mga batas. Sa kalikasan ay naroroon ang patuloy na paggawa ng Ama at ng Anak. Sabi ni Cristo, “Ang Aking Ama’y gumagawa hanggang ngayon, at ako’y gumagawa.” Juan 5:17.

> “The Levites, in their hymn recorded by Nehemiah, sang, ‘Thou, even Thou, art Lord alone; Thou hast made heaven, the heaven of heavens, with all their host, the earth, and all things therein, … and Thou preservest them all.’ Nehemiah 9:6. As regards this world, God’s work of creation is completed. For ‘the works were finished from the foundation of the world.’ Hebrews 4:3. But His energy is still exerted in upholding the objects of His creation. It is not because the mechanism that has once been set in motion continues to act by its own inherent energy that the pulse beats and breath follows breath; but every breath, every pulsation of the heart, is an evidence of the all-pervading care of Him in whom ‘we live, and move, and have our being.’ Acts 17:28. It is not because of inherent power that year by year the earth produces her bounties and continues her motion around the sun. The hand of God guides the planets and keeps them in position in their orderly march through the heavens. He ‘bringeth out their host by number: He calleth them all by names by the greatness of His might, for that He is strong in power; not one faileth.’ Isaiah 40:26. It is through His power that vegetation flourishes, that the leaves appear and the flowers bloom. He ‘maketh grass to grow upon the mountains’ (Psalm 147:8), and by Him the valleys are made fruitful. ‘All the beasts of the forest … seek their meat from God,’ and every living creature, from the smallest insect up to man, is daily dependent upon His providential care. In the beautiful words of the psalmist, ‘These wait all upon Thee…. That Thou givest them they gather: Thou openest Thine hand, they are filled with good.’ Psalm 104:20, 21, 27, 28. His word controls the elements; He covers the heavens with clouds and prepares rain for the earth. ‘He giveth snow like wool: He scattereth the hoarfrost like ashes.’ Psalm 147:16. ‘When He uttereth His voice, there is a multitude of waters in the heavens, and He causeth the vapors to ascend from the ends of the earth; He maketh lightnings with rain, and bringeth forth the wind out of His treasuries.’ Jeremiah 10:13.

> Ang mga Levita, sa kanilang himnong naitala ni Nehemias, ay umawit, “Ikaw, oo, Ikaw, ang Panginoon lamang; Ikaw ang lumikha ng langit, ang langit ng mga langit, kasama ang lahat ng hukbo nila, ang lupa, at ang lahat ng bagay na naroon, ... at Iyong pinananatili silang lahat.” Nehemias 9:6. Tungkol sa mundong ito, natapos na ang gawa ng Diyos ng paglalang. Sapagkat “ang mga gawa ay natapos mula pa nang itatag ang sanlibutan.” Hebreo 4:3. Ngunit ang Kanyang kapangyarihan ay patuloy na gumagawa sa pag-aalalay at pagpapanatili sa mga bagay ng Kanyang paglalang. Hindi dahil sa ang isang mekanismong minsang pinaandar ay patuloy nang kumikilos sa sarili nitong likas na lakas kaya tumitibok ang pulso at ang hininga’y sumusunod sa hininga; kundi bawat hininga, bawat pintig ng puso, ay patotoo ng sumasaklaw na pangangalaga Niya na “sa Kanya tayo nabubuhay, kumikilos, at umiiral.” Gawa 17:28. Hindi dahil sa likas na kapangyarihan kaya taon-taon ay nagbubunga ang lupa ng kanyang mga biyaya at nagpapatuloy sa pag-ikot nito sa paligid ng araw. Ang kamay ng Diyos ang umaakay sa mga planeta at nagpapanatili sa kanila sa tamang kinalalagyan sa maayos nilang paglalakbay sa kalangitan. Siya ang “naglalabas ng kanilang hukbo ayon sa bilang: tinatawag Niya silang lahat sa pangalan sa kadakilaan ng Kanyang kapangyarihan, sapagkat Siya’y malakas sa kapangyarihan; wala ni isa ang nabibigo.” Isaias 40:26. Sa Kanyang kapangyarihan sumasagana ang pananim, lumilitaw ang mga dahon at namumukadkad ang mga bulaklak. Siya ang “nagpapatubo ng damo sa mga bundok” (Awit 147:8), at sa pamamagitan Niya ay nagiging mabunga ang mga lambak. Ang “lahat ng mga hayop sa gubat ... ay humahanap ng kanilang pagkain sa Diyos,” at bawat nilalang na may buhay, mula sa pinakamaliit na kulisap hanggang sa tao, ay araw-araw umaasa sa Kanyang kalingang providensiyal. Sa marikit na mga salita ng mang-aawit, “Ang mga ito’y pawang naghihintay sa Iyo.... Ang ibinibigay Mo ay kanilang tinitipon: binubuksan Mo ang Iyong kamay, sila’y napupuno ng kabutihan.” Awit 104:20, 21, 27, 28. Ang Kanyang salita ang nag-uutos sa mga elemento; tinatakpan Niya ang kalangitan ng mga ulap at naghahanda ng ulan para sa lupa. Siya’y “nagbibigay ng niyebe na parang lana: ikinakalat Niya ang hamog-nagyelo na parang abo.” Awit 147:16. “Kapag Siya’y nagbubigkas ng Kanyang tinig, may kasaganaan ng tubig sa kalangitan, at pinaaakyat Niya ang mga singaw mula sa mga dulo ng lupa; gumagawa Siya ng mga kidlat kalakip ng ulan, at pinalalabas Niya ang hangin mula sa Kanyang mga imbakan.” Jeremias 10:13.

> “God is the foundation of everything. All true science is in harmony with His works; all true education leads to obedience to His government. Science opens new wonders to our view; she soars high, and explores new depths; but she brings nothing from her research that conflicts with divine revelation. Ignorance may seek to support false views of God by appeals to science, but the book of nature and the written word shed light upon each other. We are thus led to adore the Creator and to have an intelligent trust in His word.” Patriarchs and Prophets, 113–115.

> "Diyos ang saligan ng lahat ng bagay. Ang lahat ng tunay na agham ay kaayon ng Kanyang mga gawa; ang lahat ng tunay na edukasyon ay umaakay sa pagtalima sa Kanyang pamamahala. Ang agham ay nagbubukas sa ating paningin ng mga bagong kababalaghan; ito'y pumapailanlang sa kaitaasan at sinasaliksik ang mga bagong kalaliman; ngunit wala itong anumang natutuklasan sa pananaliksik nito na sumasalungat sa banal na pahayag. Maaaring tangkain ng kamangmangan na suportahan ang mga maling pananaw tungkol sa Diyos sa pamamagitan ng pag-apela sa agham, ngunit ang aklat ng kalikasan at ang nasusulat na Salita ay nagbibigay-liwanag sa isa't isa. Sa gayo'y inaakay tayo upang sambahin ang Manlalalang at magkaroon ng matalinong pagtitiwala sa Kanyang Salita." Patriarchs and Prophets, 113-115.

Back to Articles