Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Siyam

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

Pagbubunyag sa Tatluhang Paglalapat ng Propesiya: Ang Kabuluhang Propetiko ng Kabanata Siyam ng Apocalipsis at ang Makabagong Kilusang Pangreporma

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Ang unang kalahati ng ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis ay tumutukoy sa ikalimang trumpeta, na siyang unang kapahamakán, at ang ikalawang kalahati ng kabanata ay tumutukoy sa ikaanim na trumpeta, na siyang ikalawang kapahamakán. Ang dalawang trumpeta ay inilalarawan nang malinaw sa mga tsart ng mga pionero noong 1843 at 1850. Nang ang huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay naalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989, kasabay ng pagbagsak ng Unyong Sobyet, nagsimula ang kilusang repormatibo ng sandaang apatnapu’t apat na libo.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

Kasama sa mga katotohanang kinilala noong 1989 ang mga dakilang kilusang reporma sa kasaysayan ng Biblia, at na ang lahat ng mga ito ay pawang magkakaparis sa isa’t isa. Lahat ng mga propeta, at dahil dito bawat banal na kasaysayan, kabilang ang mga banal na kilusang reporma, ay nagsasalarawan ng pangwakas na dakilang kilusang reporma ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na siya ring makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel. Kapag nagsisimula ang proseso ng pagtatatak, nagsisimula rin ang pagwiwisik ng huling ulan. Ang pagkabubukas ng mga kilusang reporma noong 1989, na sinundan ng pagkabubukas ng huling anim na talata ng Daniel labing-isa noong 1992, ay nagbunga ng isang kapaligiran ng pagtutol, gaya ng lagi nang nagaganap kapag nabubuksan ang isang bagong at kasalukuyang katotohanan.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Sa pagtutol sa katotohanan ng huling anim na talata ng Daniel labing-isa, binuksan ng Panginoon ang katotohanan na ang pinagsamang propetikong kasaysayan ng Romang pagano at ng Romang papal, na nakasalig sa dalawang saksi, ay nagpapakilala ng propetikong kasaysayan ng makabagong Roma. Kinilala ang tuntunin ng tatluhang aplikasyon ng propesiya, at pagkatapos ay ginamit upang ipagtanggol laban sa kamalian at upang kilalanin at itatag ang katotohanan. Ang mga tuntuning nagtataguyod na ang bawat linya ng reporma ay kahanay ng iba pang mga linya ng reporma, at ang mga tuntuning kaugnay ng tatluhang aplikasyon ng propesiya, ay naging saligang-batayan ng mga tuntuning naitatag sa kilusan ng ikatlong anghel, gaya ng ipinamalas sa tipolohiya ng mga tuntuning itinatag, ginamit, at inilathala sa kasaysayan ng mga Millerite.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Bilang panuntunan, ang tatluhang paglalapat ng propesiya ay naalisan ng tatak para sa kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat sila ang kilusan ng huling ulan, at ang Islam ng ikatlong sa aba ay ang mensahe ng huling ulan. Ang simulain ng tatluhang paglalapat ng propesiya ay tinukoy ng Leon ng lipi ni Juda, matagal bago dumating sa kasaysayan ang Islam ng ikatlong sa aba noong ika-11 ng Setyembre 2001, sapagkat ninais Niya na ang Kaniyang bayan sa mga huling araw ay madaling makilala ang mensaheng kinakatawan ng pagdating ng ikatlong sa aba nang ibinalik Niya ang Kaniyang bayan sa mga dating landas ni Jeremias.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Ang pagkaunawa ng mga tagapanguna hinggil sa ikalima at ikaanim na trumpeta, gaya ng inilahad sa Apocalipsis kabanata siyam, ay itinuring na yaong bahagi sa aklat ng Apocalipsis na may pinakamatibay at pinakamalinaw na pagsuporta mula sa kasaysayan. Sinimulan ni Uriah Smith ang kanyang paglalahad ng Apocalipsis kabanata siyam sa pamamagitan ng paggamit ng mga salita ng historyador na si Keith upang pagtibayin ang mismong puntong iyon.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> "Para sa pagpapaliwanag ng trumpeta na ito, muli tayong sasangguni sa mga sinulat ni Ginoong Keith. Ang may-akdang ito ay tapat na nagsasabi: 'Halos wala nang gayong pagkakaisang nararating ng mga tagapagpaliwanag hinggil sa alinmang ibang bahagi ng Apocalipsis gaya ng tungkol sa paglalapat ng ikalima at ikaanim na trumpeta, o ng unang at ikalawang aba, sa mga Saracen at mga Turko. Napakaliwanag nito na halos hindi na ito maaaring maunawaan nang mali. Sa halip na isang talata o dalawa ang tumutukoy sa bawat isa, ang buong ikasiyam na kabanata ng Apocalipsis, sa magkakapantay na bahagi, ay nakalaan sa paglalarawan ng kapuwa.'" Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Ang pagkakahati sa mga kabanata hinggil sa una at ikalawang “sa aba” ay humahati sa kasaysayan ng unang “sa aba,” na kinakatawan ni Mohammed. Heograpikal ang pagkakalagay nito sa tinatawag ng historyador na si Alexander Keith na mga Saracen, na sa kasalukuyan ay tatawagin nating Arabia. Ang kasaysayan ng ikalawang “sa aba,” na kinakatawan ni Osman 1, ay heograpikal na matatagpuan sa Turkiya, na kinikilala ng historyador bilang ang mga Turko. Ang kasaysayan ng unang “sa aba” ay natukoy at natupad sa Arabia, ang sinilangan ng Islam at ni Mohammed. Ang kasaysayan ng ikalawang “sa aba” ay natukoy at natupad sa Turkiya, ang sinilangan ng Imperyong Ottoman.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Ang kasaysayan ng unang sa-aba ay tumutukoy sa isang pakikidigmang inituon laban sa Roma ng mga mandirigmang nagsasarili na ang tanging pinagbuklod nila sa isa’t isa ay ang relihiyong Islam. Ang kasaysayan ng ikalawang sa-aba ay tumutukoy sa isang pakikidigmang inituon laban sa Roma ng isang organisadong kapangyarihang panrelihiyon at pampamahalaan, na tinatawag na isang Kalipato. Sa alinmang kaso, maging ang nagsasariling pakikidigma laban sa Roma sa kasaysayang kinakatawan ni Mohammed, o ang organisadong pakikidigma na kinakatawan ni Ottman, o ng Imperyong Ottoman, ang paraan ng pakikidigma ay ang sumalakay nang biglaan at di-inaasahan. Hindi ito isang pakikidigmang isinasagawa sa pamamagitan ng pagbibihis sa lahat ng mga sundalo ng magkakaparehong kulay na uniporme, saka pag-aayos sa mga sundalo sa isang hanay at ipinamamartsa sila pasulong tungo sa putukan, gaya ng nakaugaliang militar noong panahong iyon. Ang salitang “assassin” ay batay sa Islamikong paraan ng pakikidigma ng pagsalakay nang biglaan at di-inaasahan, at karaniwang nagreresulta rin sa pagkamatay ng mismong umaatake.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

Ang salitang “assassin” ay nagmula sa salitang Arabe na “hashshashin,” na hinango mula sa “hashish,” na ang ibig sabihin ay “hashish” o “cannabis.” Ang katawagan ay orihinal na ginamit upang tumukoy sa isang lihim at fanatikong pangkat ng mga Muslim na Nizari Ismaili sa Gitnang Silangan noong panahong medyebal. Ang mga kasapi ng pangkat na ito ay kilala sa kanilang di-pangkaraniwan at madalas na mararahas na mga pamamaraan, kabilang ang paggamit ng mga politikal na pagpaslang upang makamit ang kanilang mga layunin. Sinasabing kung minsan ay gumagamit sila ng hashish bilang paghahanda sa kanilang mga misyon, na nagbunsod sa paggamit ng katawagang “hashshashin” o “assassins” sa Kanluraning mundo. Ang mga Assassin ay naging aktibo noong panahong medyebal, pangunahin sa Persiya at Siria, at gumanap sila ng mahalagang papel sa iba’t ibang tunggaliang politikal at mga pagpaslang noong panahong iyon. Sa kalaunan, pumasok ang katawagang “assassin” sa mga wikang Europeo, kung saan lumawak ang gamit nito upang tumukoy nang mas malawakan sa mga indibidwal na nagsasagawa ng mga politikal o tiyak na pagpaslang.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Ang ganitong paraan ng pakikidigma ay isang mahalagang propetikong katangian ng tatlong kapahamakan, sapagkat ang propetikong tungkulin ng Islam ay magbunga ng digmaan. Ang Islam, bilang isang sagisag, ay tungkol sa pakikidigma, at sa Apocalipsis kabanata siyam, ang Islam sa unang at ikalawang kapahamakan ay isang paglalarawan ng kanilang pakikidigma. Ang kanilang pakikidigma ay tinukoy sa aklat ng Apocalipsis bilang ang kilos na nagpapagalit sa mga bansa, bago pa magsara ang panahon ng probasyon.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> At ang mga bansa ay nagalit, at dumating na ang iyong poot, at ang panahon ng mga patay, upang sila’y hatulan; at upang maggawad ka ng gantimpala sa iyong mga lingkod, ang mga propeta, at sa mga banal, at sa mga may takot sa iyong pangalan, maliliit at malalaki; at upang lipulin mo ang mga sumisira sa daigdig. Apocalipsis 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

Ang “mga bansa” ay “pinagalit,” kaagad bago dumating ang poot ng Diyos; at ang poot ng Diyos, gaya ng kinakatawan sa Aklat ng Apocalipsis, ay ang pitong huling salot na dumarating kapag nagsara ang panahon ng probasyon ng sangkatauhan. May tatlong palatandaan sa talata: ang pagngangalit ng mga bansa, ang poot ng Diyos, at ang panahon upang hatulan ang mga patay. Ang paghatol sa mga patay na tinutukoy dito ay ang paghatol sa mga masamang patay na nagaganap sa sanlibong-taong milenyo, at hindi ang pagsisiyasat na paghatol sa mga patay na nagsimula noong Oktubre 22, 1844. Malinaw kay Sister White na ang tatlong palatandaan sa talatang ito ay magkakahiwalay at nagaganap ayon sa pagkakasunod na nasa talata.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> Nakita ko na ang galit ng mga bansa, ang poot ng Diyos, at ang panahon ng paghuhukom sa mga patay ay magkakahiwalay at malinaw na magkakaiba, na ang isa’y sumusunod sa nauna; gayundin, na si Miguel ay hindi pa tumindig, at na ang panahon ng kapighatian, na kailanma’y wala pang katulad, ay hindi pa nagsisimula. Ang mga bansa ngayo’y nagagalit, ngunit kapag natapos na ng ating Dakilang Saserdote ang Kanyang gawain sa santuwaryo, Siya’y titindig, magbibihis ng mga kasuutan ng paghihiganti, at saka ibubuhos ang pitong huling salot.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> Aking nakita na ang apat na anghel ay pipigilan ang apat na hangin hanggang sa matapos ang gawain ni Jesus sa santuwaryo, at kung magkagayo’y darating ang pitong huling salot. Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Ang gampanin ng Islam sa huling aklat ng Bibliya ay pukawin ang poot ng mga bansa, at isinasakatuparan nila ito sa pamamagitan ng pakikidigma. Ang gampanin ng Islam sa unang aklat ng Bibliya ay pagkaisahin ang kamay ng bawat tao sa sanlibutan laban sa Islam, na kinakatawan ni Ismael.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

Ang salitang "kamay," bilang isang simbolo, ay gaya ng lahat ng biblikal na simbolo, at maaaring magkaroon ng mahigit sa isang kahulugan depende sa kontekstong pinaggagamitan nito. Higit sa lahat, ang "kamay," bilang isang simbolo sa propesiya ng Bibliya, ay sagisag ng pakikidigma. Ang salitang Hebreo na isinalin bilang "wild man" ay ang salitang tumutukoy sa mailap na asnong Arabe, na nagtataglay ng ilang mahahalagang implikasyong propetiko, na isa rito ay na ang asnong Arabe ay kasapi ng pamilyang Equidae ng mga hayop, gaya rin ng kabayo. Sa kabanata siyam ng Apocalipsis, at sa kapwa mga sagradong tsart ni Habakuk (ang mga tsart ng mga pasimuno noong 1843 at 1850), ang kabayo ay ginagamit bilang sagisag ng pakikidigmang kinakatawan ng Islam sa tatlong kapighatian. Ang una at huling pagbanggit sa Islam, gaya ng kinakatawan sa aklat ng Genesis at sa aklat ng Apocalipsis, ay kinikilala ang Islam sa sagisag ng pamilyang Equidae (asno o kabayo), at kapwa nila binibigyang-diin ang gampanin ng Islam bilang tagapaghatid ng pakikidigma sa "bawat tao" (ang mga bansa).

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

Sa aklat ng Pahayag, kabanata siyam, talata labing-isa, tinutukoy ang katangian ng Islam, sapagkat sa wika ng propesiya ang katangian ay kinakatawan ng isang pangalan. Ang pangalang ibinigay sa haring namumuno sa Islam ay sumasalamin sa unang pagtukoy sa Islam sa aklat ng Henesis, kung saan nakasulat na ang katangian o espiritu ni Ismael ay "mananahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid." Ang haring namumuno sa buong Islam ay ang espiritu ni Ismael (ang kanilang hari), na ang kaniyang kamay ay "laban sa bawat tao".

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> At sila’y may hari sa kanila, na siyang anghel ng hukay na walang ilalim; ang pangalan niya sa wikang Hebreo ay Abaddon, ngunit sa wikang Griyego ang pangalan niya ay Apollyon. Apocalipsis 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

Sa Lumang Tipan, na kinakatawan ng Hebreo, o sa Bagong Tipan, na kinakatawan ng Griyego, ang katauhang naghahari sa mga tagasunod ng relihiyong Islam ay tinutukoy bilang alinman kay Abaddon o kay Apollyon, na kapwa ang kahulugan ay “kamatayan at pagkawasak.” Ang kamatayan at pagkawasak ang katangian ng Islam, maging ito man ay kinakatawan sa Luma o sa Bagong Tipan. Ang mga tiyak na katangian ng espiritung naghahari sa kalooban ng bawat tagasunod ng Islam, kaugnay ng simbolo ng asno o ng kabayo, ay kapwa mga sangkap ng Unang at Huling mga pagtukoy sa Islam. Ang dalawang propetikong katangiang ito ay nagtataglay ng lagda ng Alfa at Omega. Nang kilalanin ni Sister White ang mensaheng bumubuhay sa isandaan at apatnapu’t apat na libo bilang ang makapangyarihang hukbo ng ikatlong anghel, sinabi niya ang mga sumusunod:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang nagngangalit na kabayo na nagnanais kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa dinaraanan nito.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “Matutulog ba tayo sa pinakagilid ng daigdig na walang hanggan? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? O, nawa’y taglayin natin sa ating mga iglesya ang Espiritu at hininga ng Diyos na inihinga sa Kaniyang bayan, upang sila’y makatayo sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na makipot ang daan, at makitid ang pintuan. Ngunit habang tayo’y dumaraan sa makitid na pintuan, ang kaluwangan nito ay walang hangganan.” Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Ang apat na hangin ay pinipigil sa panahon ng pagpapatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at ang apat na hangin ay isang "galit na kabayo" na nagdadala ng "kamatayan at pagkawasak sa dinaraanan nito." Noong Setyembre 11, 2001, dumating sa kasaysayang propetiko ang ikatlong aba, na nagdala ng "kamatayan at pagkawasak," kaya't "pinagalit ang mga bansa," nang tinamaan nito ang espirituwal na maluwalhating lupain "bigla at di-inaasahan." Noong Oktubre 7, 2023, ang ikatlong aba ay nagpatuloy sa landas nitong "kamatayan at pagkawasak," kaya't lalo pang "pinagalit ang mga bansa" nang sinalakay nito ang literal na maluwalhating lupain "bigla at di-inaasahan." Ang unang di-inaasahang pag-atake ay naging palatandaan ng pasimula ng panahon ng pagpapatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at ang kamakailang pag-atake noong Oktubre 7, 2023, ay naging palatandaan ng pasimula ng yugto ng pagtatapos o "binding off" ng pagpapatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Matutulog ba tayo sa mismong hangganan ng walang hanggang sanlibutan?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Sa kapwa sagradong mga tsart ng mga pionero, ang Islam ng unang at ikalawang sa aba ay malinaw na inilalarawan sa pamamagitan ng mga mandirigmang Islamiko na nakasakay sa kanilang mga kabayong pandigma. Ang sakay sa kabayong pandigma ng unang sa aba, sa kapwa ilustrasyon, ay may dalang sibat, at ang sakay ng kabayong kumakatawan sa ikalawang sa aba ay nagpapaputok ng riple. Ang pagkakaibang ito ay malinaw na tinukoy sa ikasiyam na kabanata ng Pahayag, sapagkat sa kasaysayan ng ikalawang sa aba naimbento at unang ginamit sa digmaan ang pulbura. Nagbibigay ng paliwanag sa mga talatang labimpito hanggang labinsiyam ng ikasiyam na kabanata ng Pahayag, itinala ni Uriah Smith ang sumusunod:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> Ang unang bahagi ng paglalarawang ito ay maaaring tumukoy sa anyo ng mga mangangabayo na ito. Ang apoy, na kumakatawan sa isang kulay, ay nagsasaad ng pula, at ang “kasingpula ng apoy” ay isang madalas na pananalita; ang jacinth, o hyacinth, ay tumutukoy sa bughaw; at ang asupre ay tumutukoy sa dilaw. At ang mga kulay na ito ay labis na nangingibabaw sa kasuotan ng mga mandirigmang ito; kaya’t ang paglalarawan, ayon sa pananaw na ito, ay tumpak na natutugunan ng uniporme ng mga Turko, na kalakhan ay binubuo ng pula, o iskarlata, bughaw, at dilaw. Sa anyo, ang mga ulo ng mga kabayo ay gaya ng mga ulo ng leon upang ipahiwatig ang kanilang lakas, katapangan, at bagsik; samantalang ang huling bahagi ng talata ay walang dudang tumutukoy sa paggamit ng pulbura at mga sandatang pumuputok para sa mga layuning pandigma, na noo’y bagong-bago pa lamang na ipinakilala. Yamang pinuputok ng mga Turko ang kanilang mga sandatang pumuputok habang nakasakay sa kabayo, magmumukhang lumalabas mula sa mga bibig ng mga kabayo ang apoy, usok, at asupre sa paningin ng malayong tagamasid, gaya ng inilalarawan ng kalakip na lamina.

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> Tungkol sa paggamit ng mga sandatang pumuputok ng mga Turko sa kanilang kampanya laban sa Constantinople, ganito ang sabi ni Elliott (Horae Apocalypticae, Tomo I, mga pp. 482–484):— ‘Sa “apoy at usok at asupre,” sa artillerya at mga sandatang pumuputok ni Mahomet, maipapatungkol ang pagpatay sa ikatlong bahagi ng mga tao—ibig sabihin, ang pagkakasakop sa Constantinople, at, bilang bunga, ang pagkawasak ng Imperyong Griyego. Labing-isang daang taon at higit pa ang lumipas mula nang itatag ito ni Constantine. Sa paglipas ng panahong iyon, ang mga Goth, Hun, Avar, Persa, Bulgar, Saracen, Ruso, at maging ang mga Turkong Ottoman mismo, ay nagsagawa ng mga paglusob na pagalit, o nagkubkob dito. Ngunit nananatiling di-mapasok sa kanila ang mga kuta nito. Nanatiling nakatindig ang Constantinople, at kasama nito ang Imperyong Griyego. Kaya’t naging masidhi ang hangarin ng Sultan Mahomet na matagpuan ang makapag-aalis sa balakid. “Makapaghuhulma ka ba ng isang kanyon,” ito ang kanyang tanong sa tagahulma ng kanyon na lumipat sa kanyang panig, “na sapat ang laki upang pabagsakin ang pader ng Constantinople?” Pagkatapos ay itinatag ang pandayan sa Adrianople, hinulma ang mga kanyon, inihanda ang artillerya, at nagsimula ang pagkubkob.’

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> Lubhang nararapat na mapansin kung paanong si Gibbon, na palaging di-namamalayang komentador sa propesiyang Apokaliptiko, ay itinampok sa pinakaharap ng kaniyang larawan ang bagong kasangkapang ito ng digmaan, sa kaniyang matatas at makapangyarihang salaysay ng pangwakas na kapahamakan ng Imperyong Griyego. Bilang paghahanda rito, inilalahad niya ang kasaysayan ng kamakailang pag-imbento ng pulbura, “yaong halò ng salitre, asupre, at uling;” isinasalaysay ang nauna nitong paggamit ni Sultan Amurath, at gayon din, gaya ng nasabi na, ang pandayan ni Mahomet ng mas malalaking kanyon sa Adrianople; saka, sa pag-usad mismo ng pagkubkob, inilalarawan niya kung paanong “ang sunud-sunod na salbo ng mga sibat at palaso ay sinabayan ng usok, ng dagundong, at ng apoy ng putukan ng mga muskete at kanyon;” kung paanong “ang mahabang hanay ng artileryang Turko ay itinutok laban sa mga pader, labing-apat na bateriya ang sabay-sabay na dumadagundong sa mga pinakamadaling mapasok na pook;” kung paanong “ang mga kuta na tumindig sa loob ng mga siglo laban sa marahas na pagsalakay ay winasak sa lahat ng panig ng mga kanyon ng Otomano, maraming siwang ang nabuksan, at malapit sa tarangkahan ni San Romanus, apat na tore ang ipinantay sa lupa:” kung paanong, habang “mula sa mga hanay, sa mga galera, at sa tulay, dumadagundong sa lahat ng panig ang artileryang Otomano, ang kampo at ang lungsod, ang mga Griyego at ang mga Turko, ay nabalot sa ulap ng usok na ang tanging makapagtataboy lamang ay ang pangwakas na pagliligtas o paglipol ng Imperyong Romano:” kung paanong “ang dobleng pader ay ginawang bunton ng mga guho ng mga kanyon:” at kung paanong, nang sa wakas ay “umaakyat sa pamamagitan ng mga siwang” ang mga Turko, “napasuko ang Constantinople, naigupo ang kaniyang imperyo, at niyurakan sa alabok ng mga mananakop na Moslem ang kaniyang relihiyon.” Sinasabi kong lubhang nararapat pagmasdan kung gaano hayag at kapansin-pansin na iniuugnay ni Gibbon ang pagkakasakop sa lungsod, at kaya ang pagkawasak ng imperyo, sa artileryang Otomano. Sapagkat ano pa nga ba iyon kundi isang komentaryo sa mga salita ng ating propesiya? “Sa pamamagitan ng tatlong ito ay napatay ang ikatlong bahagi ng mga tao, sa pamamagitan ng apoy, at ng usok, at ng asupre, na lumalabas sa kanilang mga bibig.”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> 'TALATA 18. Sa tatlong ito ay napatay ang ikatlong bahagi ng mga tao: sa apoy, at sa usok, at sa asupre, na lumabas mula sa kanilang mga bibig. 19. Sapagkat ang kanilang kapangyarihan ay nasa kanilang bibig at sa kanilang mga buntot; sapagkat ang kanilang mga buntot ay gaya ng mga ahas, at may mga ulo, at sa pamamagitan ng mga ito ay nagdudulot sila ng pinsala.'

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> "Ang mga talatang ito ay nagpapahayag ng nakamamatay na epekto ng ipinakilalang bagong paraan ng pakikidigma. Sa pamamagitan ng mga kasangkapang ito—pulbura, mga baril, at mga kanyon—sa wakas ay nalupig ang Constantinople at ipinasakamay sa mga Turko." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510-514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral ng ikatlong kapahamakan sa susunod na artikulo.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> Nagising ako mula sa aking pagkakatulog kagabi na may malaking kabigatan sa aking isipan. Ako’y naghahatid ng isang mensahe sa ating mga kapatid na lalaki at babae, at iyon ay mensahe ng babala at pagtuturo hinggil sa gawain ng ilan na nagtataguyod ng mga maling teorya tungkol sa pagtanggap ng Espiritu Santo, at sa pagkilos nito sa pamamagitan ng mga kasangkapang pantao.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> Ipinabatid sa akin na ang panatismong kahalintulad ng yaong tayo’y tinawag na harapin pagkaraan ng paglipas ng panahon noong 1844 ay muling papasok sa gitna natin sa mga huling araw ng mensahe, at na dapat nating harapin ang kasamaang ito ngayon nang may gayunding kapasyahan tulad ng pagharap natin dito sa ating mga unang karanasan.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> Tayo ay nasa bungad ng mga dakila at mapitagang pangyayari. Natutupad ang mga propesiya. Itinatala sa mga aklat ng langit ang isang kakaibang kasaysayang hitik sa mga pangyayari—mga pangyayaring ipinahayag na malapit nang mauuna sa dakilang araw ng Diyos. Lahat ng bagay sa sanlibutan ay nasa kalagayang hindi tiwasay. Ang mga bansa ay galit, at malalaking paghahanda para sa digmaan ay isinasagawa. Nagbabalak ang bansa laban sa bansa, at kaharian laban sa kaharian. Mabilis nang sumasapit ang dakilang araw ng Diyos. Ngunit bagaman pinagtitipon ng mga bansa ang kanilang mga hukbo para sa digmaan at pagbububo ng dugo, nananatiling may bisa ang utos sa mga anghel, na pigilin nila ang apat na hangin hanggang sa matatakan sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng Diyos. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 221.

Back to Articles