Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Apat

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Pagbubunyag ng Propetikong Panuntunan: Pag-unawa sa Pagsisiyasat na Paghuhukom at sa Pagpapatupad ng Paghuhukom sa mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Ipinaiiral namin ang tuntuning propetiko na natukoy ng Leon mula sa lipi ni Juda sa Kanyang gawaing pagbubukas ng selyo ng huling anim na talata ng Daniel labing-isa, sa “panahon ng wakas,” noong 1989, nang ang Unyong Sobyet ay tinangay sa pamamagitan ng isang lihim na alyansa sa pagitan nina Ronald Reagan at ng papa ng Roma. Ipinakita namin na ang tatluhang paglalapat ng Roma at ang pagbagsak ng Babilonya ay tumutukoy sa babae at sa hayop na kanyang sinasakyan at pinaghaharian sa Apocalipsis labing-pito.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

Ang paglalarawan ng babae at ng halimaw sa mga kabanata 17 at 18 ay tumutukoy sa sunud-sunod na paghatol na ipinapataw ng Diyos sa Makabagong Babilonya, na magsisimula sa nalalapit nang batas sa Linggo at magpapatuloy hanggang sa tumindig si Miguel at magsara ang panahong palugit ng sangkatauhan. Ang panahong iyon ay nagtatakda ng unang bahagi ng Paghatol na Ehekutibo ng Diyos, na isinasakatuparan na may halong Kanyang awa. Pagkatapos, sa pitong huling salot, wala nang awang nahahalo sa Kanyang mga paghatol. Ang dalawang hakbang na ito ay maihinuha rin sa Pagsisiyasat na Paghatol, na nagsimula noong Oktubre 22, 1844. Nagsimula ang Pagsisiyasat na Paghatol sa pagsisiyasat at paghatol sa mga patay, at noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang Pagsisiyasat na Paghatol sa mga buhay.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Ang paghuhukom sa mga buhay ay nahahati rin sa dalawang yugto, ang una’y nagsimula noong Setyembre 11, 2001, sa pagsisiyasat at paghuhukom ng yaong mga kandidatong mapabilang sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang paghuhukom ay nagsisimula sa bahay ng Diyos. Ang paghuhukom na pansiyasat sa mga patay ay naisakatuparan lamang sa mga yaong ang mga pangalan ay, sa alinmang panahon ng kanilang buhay, naitala sa aklat ng buhay. Pagkatapos ay inihambing ang mga pangalan ng mga patay na nasusulat at nakatala sa aklat ng mga kasalanan. Kung sila’y may mga kasalanang hindi ipinagtapat, inalis ang kanilang mga pangalan mula sa aklat ng buhay. Ang paghuhukom na pansiyasat sa mga buhay ay tinukoy na nagsisimula sa bahay ng Diyos, samantalang sa paghuhukom na pansiyasat sa mga patay ay walang kinakailangang ganoong pagtukoy.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

Sa pagsisiyasat na paghuhukom sa mga buhay, maingat na itinukoy ng Salita ng Diyos na ang paghuhukom na iyon, sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay nagsimula sa Jerusalem, na siyang Iglesia ng Diyos. Ang Banal na Kasulatan ay nagbibigay ng ikalawang tuwirang patotoo sa katotohanang ito.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Sapagkat dumating na ang panahon na ang paghatol ay dapat magsimula sa sambahayan ng Diyos; at kung sa atin ito unang magsimula, ano ang magiging wakas ng mga hindi tumatalima sa ebanghelyo ng Diyos? 1 Pedro 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Ang paghuhukom sa mga buhay ay nagsisimula sa Jerusalem, ang bahay ng Diyos, at may isang tiyak na panahon kung kailan nagsisimula ang paghuhukom na iyon. Nagsisimula ang paghuhukom sa mga buhay sa Jerusalem kapag ang sisidlang tinta ng manunulat ay dumaraan sa Jerusalem at naglalagay ng tanda sa mga lalaki at babae na dumadaing at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa iglesia at gayundin sa lupain.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

Ang uring hindi tumatalima sa ebanghelyo ay tinukoy sa Pahayag kabanata pito, sa pagtitambis sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, kung saan tinukoy sila roon ni Juan bilang ang dakilang karamihan. Ang dakilang karamihan ay kumakatawan sa isang uri ng mga buháy na kaluluwa na hinahatulan sa panahon ng paghuhukom sa mga buháy, na hindi lubusang tumalima sa kautusan ng Diyos, sapagkat sila’y sumasamba sa araw ng araw ng Papa. Sa nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos, yaong mga tinatakan ng anghel na may tintero ng manunulat sa Ezekiel kabanata siyam—na siya ring pagtatatak sa Pahayag kabanata pito—ay itataas bilang isang watawat. Kung magkagayon, ang mga kasalukuyang hindi tumatalima sa ebanghelyo ay pananagutin sa Sabat ng ikapitong araw.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> Ngunit ang mga Kristiyano ng mga nagdaang salinlahi ay nangingilin ng Linggo, yamang inakala nilang sa gayong paggawa ay kanilang iniingatan ang Sabat ng Bibliya; at ngayo’y may mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesia, hindi ibinubukod ang Iglesiang Romano Katolika, na tapat na naniniwalang ang Linggo ang Sabat na itinalaga ng Diyos. Tinatanggap ng Diyos ang katapatan ng kanilang hangarin at ang kanilang integridad sa Kanyang harapan. Subalit kapag ang pagpangingilin ng Linggo ay ipinag-uutos ng batas, at ang sanlibutan ay maliwanagan tungkol sa tungkulin sa tunay na Sabat, kung magkagayo’y sinumang sumuway sa utos ng Diyos, upang sundin ang isang alituntunin na walang mas mataas na kapamahalaan kaysa yaong sa Roma, ay sa gayon pinararangalan ang papado higit sa Diyos. Siya’y nagbibigay-pugay sa Roma at sa kapangyarihang nagpapatupad ng institusyong itinalaga ng Roma. Sumasamba siya sa hayop at sa kanyang larawan. Sa pagtanggi ng mga tao sa institusyong ipinahayag ng Diyos na tanda ng Kanyang kapamahalaan, at sa pagpaparangal sa halip sa pinili ng Roma bilang sagisag ng kanyang kataas-taasang kapangyarihan, tinatanggap nila sa gayo’y ang tanda ng katapatan sa Roma—“ang tanda ng hayop.” At hindi hanggang sa ang usapin ay malinaw na mailatag sa harap ng mga tao, at sila’y inihaharap sa pagpili sa pagitan ng mga utos ng Diyos at ng mga utos ng mga tao, na yaong mga nagpapatuloy sa pagsalangsang ay tatanggap ng “tanda ng hayop.” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Ang watawat ng mga natatakan ay yaong tumatawag sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo tungo sa pagtalima.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng ugat ni Jesse, na tatayo bilang isang watawat ng bayan; siya’y hahanapin ng mga Gentil; at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. At mangyayari sa araw na yaon, na muli, sa ikalawang pagkakataon, iuunat ng Panginoon ang kaniyang kamay upang bawiin ang nalabi sa kaniyang bayan, na maiiwan, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cush, at mula sa Elam, at mula sa Shinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo ng dagat. At magtataas siya ng isang watawat para sa mga bansa, at titipunin ang mga itinaboy ng Israel, at pipisanin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:10-12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Yaong sa kasalukuyan ay hindi tumatalima sa Ebanghelyo ay hinahatulan habang sila’y nabubuhay, ngunit ang paghatol sa kanila ay dapat sumunod sa pagsisiyasat na paghuhukom sa mga buhay, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat mababalaan lamang sila sa pamamagitan ng pagkakita sa mga lalaki at babae na may tatak ng Diyos sa panahon ng krisis ng nalalapit na batas sa Linggo.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> Ang gawain ng Espiritu Santo ay ang pagsumbat sa sanlibutan tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan. Maaaring balaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita na ang mga sumasampalataya sa katotohanan ay pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan, na kumikilos ayon sa mataas at banal na mga simulain, na sa isang mataas at marangal na diwa ay ipinakikita ang hangganang naghihiwalay sa mga nag-iingat ng mga utos ng Diyos at sa mga yumuyurak sa mga ito sa ilalim ng kanilang mga paa. Ang pagpapabanal ng Espiritu ang siyang nagpapakilala sa kaibhan sa pagitan ng mga may tatak ng Diyos at ng mga nagpapangilin ng huwad na araw ng kapahingahan. Kapag dumating ang pagsubok, maliwanag na mahahayag kung ano ang tanda ng hayop. Ito ang pangilin ng Linggo. Ang mga yaong, matapos marinig ang katotohanan, ay patuloy na itinuturing na banal ang araw na ito; sila'y nagtataglay ng lagda ng tao ng kasalanan, na nag-akalang baguhin ang mga panahon at mga kautusan. Bible Training School, Disyembre 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Ang paglalapat ng hatol, na sa loob nito naiisasakatuparan ang gawain ng ikatlong Elias, ay magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo. Ito ay binubuo ng dalawang yugto ng panahon; sa unang yugto, ang mga paghahatol ng Diyos ay may halong awa para sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo sa kasalukuyan, at pagkatapos ay sinusundan ito ng pitong huling salot na ibinubuhos nang walang awa.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> Ang panahong palugit ay hindi na magtatagal. Ngayon ay binabawi na ng Diyos ang Kanyang kamay na pumipigil mula sa daigdig. Matagal na Siyang nagsasalita sa mga lalaki at babae sa pamamagitan ng pagkilos ng Kanyang Espiritu Santo; ngunit hindi nila pinakinggan ang panawagan. Ngayon ay nagsasalita Siya sa Kanyang bayan, at sa sanlibutan, sa pamamagitan ng Kanyang mga kahatulan. Ang panahon ng mga kahatulang ito ay panahon ng kaawaan para sa mga hindi pa nagkaroon ng pagkakataong matutuhan kung ano ang katotohanan. Magiliw na titingnan sila ng Panginoon. Ang Kanyang pusong maawain ay nahipo; ang Kanyang kamay ay nakaunat pa rin upang magligtas. Marami ang tatanggapin sa kawan ng kaligtasan, yaong sa mga huling araw na ito ay makaririnig ng katotohanan sa unang pagkakataon. Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Yaong mga hindi tumatalima sa ebanghelyo ay ang "ibang mga tupa" na ipinangako ni Jesus na tatawagin, at maririnig nila ang Kanyang tinig kapag Siya'y tumawag.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> At mayroon akong ibang mga tupa na hindi sa kulungang ito: sila’y kailangan ko ring dalhin, at pakikinggan nila ang aking tinig; at magkakaroon ng isang kulungan at isang pastol. Juan 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

Ang "tinig" na kanilang naririnig ay ang ikalawang "tinig" ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na sumisigaw nang malakas pagdating ng napipintong batas sa Linggo, kapag ang hatol sa malaking patutot ay dinoble, sapagkat napuno na niya ang kaniyang kopang palugit ng kasalanan.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Wika ng propeta, 'Nakita ko ang isa pang anghel na bumabang mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya'y sumigaw nang makapangyarihan sa malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo' (Apocalipsis 18:1, 2). Ito ang gayon ding mensahe na ibinigay ng ikalawang anghel. Bumagsak ang Babilonia, 'sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). Ano ang alak na iyon?-Ang kaniyang mga maling doktrina. Ibinigay niya sa sanlibutan ang isang huwad na Sabbath sa halip ng Sabbath ng ikaapat na utos, at inulit ang kasinungalingang unang sinabi ni Satanas kay Eva sa Eden-ang likas na kawalang-kamatayan ng kaluluwa. Marami pang magkakauri niyang kamalian ang kaniyang pinalaganap sa malayo't malapit, 'itinuturo bilang mga doktrina ang mga utos ng mga tao' (Mateo 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> "Nang sinimulan ni Jesus ang Kaniyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa sakrilehiyosong kalapastanganan. Kabilang sa mga huling gawa ng Kaniyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Gayon din, sa huling gawa para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay, 'Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia, yaong dakilang bayan, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, 'Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan' (Apocalipsis 18:4, 5)." Selected Messages, aklat 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Sa nalalapit na pagpapatupad ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, magsisimula ang unti-unting pagpapatupad ng hatol laban sa Makabagong Babilonia, at magsisimula ang huling yugto ng paghuhukom sa mga buhay, samantalang nagsasapaw ang dalawang paghuhukom. Ang ikatlong mensahero, na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan, ay kumakatawan sa gawain sa panahon ng paghuhukom sa mga buhay na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at magwawakas kapag ang pinakahuli sa mga kasalukuyang hindi tumatalima sa ebanghelyo ay makarinig ng ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo at lumabas mula sa Babilonia. Ang gawaing iyon ay tumutukoy sa paglilinis at pagdadalisay ng templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa pasimula ng ministeryo ng mensaherong naghahanda ng daan, at pagkatapos ay sa pagdadalisay at paglilinis ng templo ng malaking pulutong sa pagtatapos ng ministeryo ng mensaherong naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, mauulit ang pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos na naganap sa Pentekostes.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> Wala ni isa sa atin ang makatatanggap kailanman ng tatak ng Diyos habang ang ating pagkatao ay may kahit isang batik o dungis. Nasa atin ang pananagutan na ituwid ang mga kapintasan ng ating pagkatao, at linisin ang templo ng kaluluwa mula sa bawat karumihan. Kung magkagayo’y babagsak sa atin ang huling ulan, gaya ng pagbagsak ng unang ulan sa mga alagad noong Araw ng Pentecostes. . . .

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “Ano ang inyong ginagawa, mga kapatid, sa dakilang gawain ng paghahanda? Yaong mga nakikipag-isa sa sanlibutan ay tumatanggap ng hulmang makasanlibutan at naghahanda para sa tatak ng halimaw. Yaong mga walang tiwala sa sarili, na nagpapakumbaba sa harap ng Diyos at nililinis ang kanilang mga kaluluwa sa pamamagitan ng pagsunod sa katotohanan—ang mga ito’y tumatanggap ng hulmang makalangit at naghahanda para sa selyo ng Diyos sa kanilang mga noo. Kapag lumabas ang dekreto at naipataw ang tatak, ang kanilang pagkatao’y mananatiling dalisay at walang dungis magpakailanman.” Testimonies, tomo 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Dito maaaring ikatisod ng ilan ang waring di-pagkakatugma sa Salitang Propetiko, bagaman hindi naman iyon kinakailangan. Noong Pentecostes sa kapanahunan ng mga alagad, ang mensaheng binigyang-kapangyarihan ay hindi dinala sa mga Hentil, yaong mga hindi tumatalima sa ebanghelyo sa nalalapit na Batas ng Linggo. Ang mensaheng binigyang-kapangyarihan sa Pentecostes ay dinala sa sinaunang Israel, na sa loob pa ng karagdagang tatlo at kalahating taon ay nanatili sa kanilang huling panahon ng probasyon.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Ang pitumpung sanlinggo ay itinalaga ukol sa iyong bayan at sa iyong banal na lungsod, upang wakasan ang pagsalangsang, at upang tapusin ang mga kasalanan, at upang gumawa ng pagbabayad-sala para sa kasamaan, at upang dalhin ang walang hanggang katuwiran, at upang selyuhan ang pangitain at ang propesiya, at upang pahiran ang Kabanal-banalan. Daniel 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

Ang mensaheng binigyang-kapangyarihan sa Pentekostes ay hindi dinala sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo hanggang sa pagbato kay Esteban noong taóng 34. Madalas na tinutukoy ni Sister White ang katotohanang ito.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> Kung magkagayo’y sinabi ng anghel, “Pagtitibayin niya ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo [pitong taon].” Sa loob ng pitong taon matapos pumasok ang Tagapagligtas sa Kanyang ministeryo, ang ebanghelyo ay ipangangaral lalo na sa mga Hudyo; sa loob ng tatlo at kalahating taon sa pamamagitan mismo ni Cristo; at pagkatapos ay sa pamamagitan ng mga apostol. “Sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil Niya ang hain at ang handog.” Daniel 9:27. Sa tagsibol ng A. D. 31, si Cristo, ang tunay na hain, ay inihandog sa Kalbaryo. Noon ay napunit sa dalawa ang tabing ng templo, na nagpapakita na ang kabanalan at kahalagahan ng serbisyong paghahain ay naalis na. Dumating na ang panahon upang tumigil ang makalupang hain at handog.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> "Ang isang sanlinggo—pitong taon—ay nagwakas noong A.D. 34. Pagkatapos, sa pamamagitan ng pagbato kay Esteban, tuluyan nang tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo; ang mga alagad na nangalat dahil sa pag-uusig ay 'nagsiparoon sa lahat ng dako, ipinangangaral ang salita' (Gawa 8:4); at di-naglaon, si Saulo na tagapag-usig ay nagbalik-loob at naging si Pablo, ang apostol sa mga Hentil." The Desire of Ages, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

Ang mensaheng binigyan ng kapangyarihan sa Pentekostes, limampung araw matapos ang muling pagkabuhay ni Cristo, ay umaayon sa batas sa Linggo, kung saan tinatawag ng ebanghelyo ang ibang kawan ni Cristo na lumabas mula sa Babilonya; ngunit hindi hanggang sa makalipas ang tatlo’t kalahating taon pagkatapos ng krus na “tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo,” at noon lamang napunta ang mensahe sa mga Hentil, na siyang mga hindi noon tumalima sa ebanghelyo. Lalong tumitindi ang waring pagsasalungatan dahil sa pagtukoy na noong 34 AD ay tinatakan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo, sapagkat iba ang sinasabi ni Sister White.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> Yamang ang buong kaayusang seremonyal ay sumasagisag kay Cristo, wala itong halaga kung hiwalay sa Kanya. Nang tinatakan ng mga Hudyo ang kanilang pagtanggi kay Cristo sa pamamagitan ng pagbibigay sa Kanya sa kamatayan, itinakwil nila ang lahat ng nagbibigay-kahulugan sa templo at sa mga paglilingkod nito. Nawala na ang kabanalan nito. Nakatakda na itong mawasak. Mula sa araw na iyon, ang mga hain at ang paglilingkod na kaugnay ng mga iyon ay naging walang kabuluhan. Gaya ng handog ni Cain, hindi naghayag ang mga iyon ng pananampalataya sa Tagapagligtas. Sa pagpatay kay Cristo, sa katunayan ay winasak ng mga Hudyo ang kanilang templo. Nang ipako si Cristo sa krus, ang kaloob-loobang tabing ng templo ay nahati sa dalawa mula itaas hanggang ibaba, na nagpapahiwatig na ang dakilang pangwakas na hain ay naisagawa na, at na ang kaayusan ng mga hain ay magpakailanmang nawakasan. The Desire of Ages, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Tinatakan ba ng mga Hudyo ang kanilang pagtanggi sa Ebanghelyo sa pagbabato kay Esteban o sa krus ni Cristo? Ang tila pagkakasalungatan na ito ay kaugnay ng tila pagkakasalungatan sa pagtutumbas ng pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos sa Pentekostes sa nalalapit na batas ng Linggo.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Nais naming lutasin ang waring pagsalungatan sa susunod na artikulo, ngunit ibig kong ipaalala sa atin na ang layunin ng natatanging pagsasaalang-alang na ito ay nakabatay sa katotohanang tinukoy ng mga propeta na ang bayang Laodiceano ng Diyos sa mga huling araw ay hindi nauunawaan ang paghuhukom. Naglaan tayo ng panahon upang repasuhin ang iba’t ibang yugto at layunin ng paghuhukom upang maging malinaw kung paanong ang paghuhukom na pagsisiyasat at ang paghuhukom na pagpapatupad ay kapwa nagtatagpo sa nalalapit na batas ng Linggo. Upang makita ang kapahayagang kaugnay ng mga waring pagsalungatan na ating inilahad, kinailangang repasuhin ang mga aspektong ito.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> Inaamin ng mga Romano Katoliko na ang pagbabago sa Sabat ay ginawa ng kanilang simbahan, at binabanggit nila mismo ang pagbabagong ito bilang katibayan ng kataas-taasang awtoridad ng simbahan. Ipinahahayag nila na sa pagtupad ng unang araw ng sanlinggo bilang Sabat, kinikilala ng mga Protestante ang kapangyarihan nitong magbigay-batas sa mga bagay na banal. Hindi pa isinuko ng Simbahang Romano ang pag-aangkin nito sa di-nagkakamaliang awtoridad; at kapag tinanggap ng sanlibutan at ng mga simbahang Protestante ang isang huwad na Sabat na nilikha nito, habang itinatakwil nila ang Sabat ni Jehova, sa katunayan ay kinikilala nila ang pag-aangking ito. Maaaring ituro nila ang awtoridad para sa pagbabagong ito, ngunit ang kamalian ng kanilang pangangatuwiran ay madaling matalos. Ang papista ay may sapat na talas upang makita na dinaraya ng mga Protestante ang kanilang sarili, na kusang ipinipikit ang kanilang mga mata sa mga katotohanang may kinalaman sa usaping ito. Habang ang institusyon ng Linggo ay nagkakamit ng pagtangkilik, siya’y nagagalak, na may kasiguruhan na sa kalaunan ay dadalhin nito ang buong mundong Protestante sa ilalim ng watawat ng Roma.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Ang pagbabago ng Sabat ay ang tanda o marka ng awtoridad ng Simbahang Romano. Yaong mga nauunawaan ang inaangkin ng ikaapat na utos at pinipiling ipangilin ang huwad na Sabat sa halip ng tunay ay sa gayon nagbibigay-galang sa yaong kapangyarihan na siya lamang ang nag-uutos nito. Ang tatak ng hayop ay ang Sabat ng Papado, na tinanggap ng sanlibutan kapalit ng araw na itinakda ng Diyos.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> Ngunit ang panahon upang tanggapin ang tanda ng hayop, gaya ng itinakda sa propesiya, ay hindi pa sumasapit. Hindi pa dumarating ang panahon ng pagsubok. May mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesia, kabilang ang komunyon ng Simbahang Romano Katoliko. Walang sinuman ang hinahatulan hangga’t hindi pa nila natatanggap ang liwanag at nakikita ang pananagutan ng ikaapat na utos. Ngunit kapag ipinalabas na ang dekreto na nagpapatupad sa huwad na Sabat, at kapag ang malakas na panawagan ng ikatlong anghel ay magbabala sa mga tao laban sa pagsamba sa hayop at sa kaniyang larawan, ang hangganan sa pagitan ng huwad at ng tunay ay mahahayag nang malinaw. Kung magkagayo’y yaong mga nagpapatuloy pa rin sa pagsalangsang ay tatanggap ng tanda ng hayop sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> Sa mabilis na hakbang, lumalapit tayo sa panahong ito. Kapag ang mga Protestanteng iglesya ay makiisa sa kapangyarihang sekular upang itaguyod ang isang huwad na relihiyon, na dahil sa pagtutol dito ay tiniis ng kanilang mga ninuno ang pinakamatinding pag-uusig, kung magkagayon ay ipatutupad ang Sabat ng Papa sa pamamagitan ng pinagsanib na awtoridad ng iglesya at estado. Magkakaroon ng isang pambansang apostasya, na magwawakas lamang sa pambansang pagkawasak. Bible Training School, Pebrero 2, 1913.

Back to Articles