Article

# Parallel Warnings - Number Five

Magkakatulad na Babala - Bilang Lima

The Unveiling of the Lion of the Tribe of Judah: Understanding the Closing Scenes of the Great Controversy

Ang Pagbubunyag sa Leon ng Lipi ni Juda: Pag-unawa sa mga pangwakas na tagpo ng Dakilang Tunggalian

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

In the passage we are still addressing, which comments on Christ as the angel in Revelation ten that descends, Christ as the mighty angel illustrates “the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan.” The “position” Christ took when He placed his right foot on the sea and left foot on dry land “denotes His supreme power and authority over the whole earth.” When Christ cried “with a loud voice,” He “cried” “as when a lion roareth.”

Sa siping patuloy nating tinatalakay, na tumutukoy kay Cristo bilang ang anghel sa Apocalipsis 10 na bumababa, si Cristo, bilang ang makapangyarihang anghel, ay naglalarawan ng "bahaging Kanyang ginagampanan sa pangwakas na mga tagpo ng dakilang tunggalian kay Satanas." Ang "posisyong" tinayuan ni Cristo nang ilagay Niya ang Kanyang kanang paa sa dagat at ang Kanyang kaliwang paa sa tuyong lupa ay "nagpapahiwatig ng Kanyang kataas-taasang kapangyarihan at kapamahalaan sa buong daigdig." Nang sumigaw si Cristo "na may malakas na tinig," Siya ay "sumigaw" "na gaya ng pag-ungal ng leon."

Christ will manifest His omnipotence in “the closing scenes of the great controversy” and when Christ manifests His omnipotence, He does so as the Lion of the tribe of Judah.

Ihahayag ni Cristo ang Kanyang pagka-makapangyarihan sa lahat sa “mga pangwakas na tagpo ng dakilang tunggalian,” at kapag inihahayag Niya ang Kanyang pagka-makapangyarihan sa lahat, ginagawa Niya ito bilang ang Leon ng lipi ni Juda.

> “The Saviour is presented before John under the symbols of ‘the Lion of the tribe of Judah’ and of ‘a Lamb as it had been slain.’ Revelation 5:5, 6. These symbols represent the union of omnipotent power and self-sacrificing love. The Lion of Judah, so terrible to the rejectors of His grace, will be the Lamb of God to the obedient and faithful.” Acts of the Apostles, 589.

> Ang Tagapagligtas ay inihayag kay Juan sa pamamagitan ng mga sagisag na ‘ang Leon ng lipi ni Juda’ at ‘isang Kordero na waring pinaslang.’ Apocalipsis 5:5, 6. Ang mga sagisag na ito ay kumakatawan sa pagsasanib ng kapangyarihang makapangyarihan sa lahat at ng pag-ibig na naghahandog ng sarili. Ang Leon ng Juda, na lubhang kakilakilabot sa mga nagtatakwil ng Kanyang biyaya, ay magiging Kordero ng Diyos sa mga masunurin at tapat. Acts of the Apostles, 589.

Christ’s manifestation as the Lion of the tribe of Judah emphasizes his work in both sealing and unsealing biblical prophecy, according to His divine timing. Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.”

Ang pagpapakita ni Cristo bilang ang Leon ng lipi ni Juda ay nagbibigay-diin sa Kaniyang gawaing kapwa pagtatatak at pag-aalis ng selyo sa propesiyang biblikal, ayon sa Kaniyang banal na takdang panahon. Bago magsara ang panahon ng probasyon ng sangkatauhan, kapag “malapit na ang panahon” magkakaroon ng pag-aalis ng selyo sa isang natatanging katotohanang biblikal na tumutukoy sa “mga bagay na dapat mangyari sa di-magtatagal.”

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pahayag ni Jesucristo, na ibinigay sa kaniya ng Diyos, upang ipakita sa kaniyang mga alipin ang mga bagay na dapat maganap sa madaling panahon; at sa pamamagitan ng kaniyang anghel ay sinugo at ipinahiwatig niya ito sa kaniyang alipin na si Juan; na siyang nagpatotoo sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Jesucristo, at sa lahat ng mga bagay na nakita niya. Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at iniingatan ang mga bagay na nasusulat dito: sapagkat malapit na ang panahon. Pahayag 1:1-3.

When the “time” that is “at hand” actually arrives into history there is a blessing pronounced upon those who read, hear “and keep those things which are written therein.” The special message is a time-sensitive message that is only recognizable when “the time is at hand.” Then—at that time, and not before—persons will be able to read, hear “and keep those things which are written” in the book of Revelation. When the “time is at hand” the blessing pronounced upon those who “readeth”, “hear” “and keep those things which are written therein” parallels the opening up of the book of Daniel at the “time of the end.”

Kapag ang “panahon” na “malapit na” ay tunay na sumapit sa kasaysayan, may pagpapalang ipinahahayag sa mga bumabasa, nakikinig, at nag-iingat ng “mga bagay na nasusulat doon.” Ang natatanging mensaheng ito ay isang mensaheng nakasalalay sa panahon na makikilala lamang kapag “malapit na ang panahon.” Kung magkagayon—sa panahong iyon, at hindi bago iyon—magkakaroon ng kakayahan ang mga tao na bumasa, makinig, at “ingatan ang mga bagay na nasusulat” sa aklat ng Pahayag. Kapag “malapit na ang panahon,” ang pagpapalang ipinahahayag sa mga “bumabasa,” “nakikinig,” at “nag-iingat ng mga bagay na nasusulat doon” ay kaparis ng pagbubukas ng aklat ni Daniel sa “panahon ng wakas.”

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Ngunit ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan: marami ang tatakbo paroo’t parito, at madadagdagan ang kaalaman. Daniel 12:4.

The “many” that are running “to and fro,” (which represents the study of God’s Word) are doing so at the “time of the end” when “the words” that had been “shut up” in “the book” of Daniel are unsealed. But there is another class of virgins running to and fro just after the Sunday law in the United States.

Ang "marami" na "magpaparoo't parito" (na kumakatawan sa pag-aaral ng Salita ng Diyos) ay gumagawa niyon sa "panahon ng wakas," kapag ang "mga salita" na "itinago" sa "aklat" ni Daniel ay inalisan ng tatak. Ngunit may isa pang uri ng mga dalaga na magpaparoo't parito kaagad pagkaraan ng batas sa Linggo sa Estados Unidos.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoong Diyos, na magpapadala ako ng kagutuman sa lupain, hindi kagutuman sa tinapay, ni uhaw sa tubig, kundi sa pakikinig sa mga salita ng Panginoon: At sila’y gagala mula sa dagat hanggang sa dagat, at mula sa hilagaan hanggang sa silanganan, sila’y tatakbo na paroo’t parito upang hanapin ang salita ng Panginoon, at hindi nila ito masusumpungan. Sa araw na yaon ang mga magagandang dalaga at ang mga binata ay manglulupaypay sa uhaw. Ang mga sumusumpa sa kasalanan ng Samaria, at nagsasabi, Buhay ang iyong diyos, O Dan; at, Buhay ang paraan ng Beerseba; sila man ay mabubuwal, at hindi na muling babangon kailanman. Amos 8:11-14.

The sin of Samaria was the sin represented by Ahab and Jezebel, Ahab representing the United States and Jezebel the Catholic church. Jezebel, Ahab and the false prophets at the confrontation with Elijah at Mount Carmel typify the Sunday law. At the confrontation there were two sets of unholy prophets, the prophets of Baal and the priests of the grove. Baal was one of the gods worshipped; the other that was worshipped in the groves was Ashtaroth. Baal was a male god and Ashtaroth was a female god. Together the male deity represents the state and the female the church.

Ang kasalanan ng Samaria ay ang kasalanang kinakatawan nina Ahab at Jezebel, na si Ahab ay kumakatawan sa Estados Unidos at si Jezebel sa Simbahang Katoliko. Sina Jezebel, Ahab, at ang mga huwad na propeta sa paghaharap kay Elias sa Bundok Karmelo ay sumasagisag sa batas sa Linggo. Sa paghaharap na iyon ay may dalawang pangkat ng mga di-banal na propeta: ang mga propeta ni Baal at ang mga saserdote ng lund. Si Baal ay isa sa mga diyos na sinasamba; ang isa pa na sinasamba sa mga lund ay si Ashtaroth. Si Baal ay isang diyos na lalaki at si Ashtaroth ay isang diyosa. Kapag pinagsama, ang diyos na lalaki ay kumakatawan sa estado at ang diyosa sa simbahan.

The god that was set up in Dan was set up by Samaria’s first king Jeroboam, who erected a golden calf in both Bethel and Dan. Bethel means house of God and Dan means judgment, and together they represent the combination of church and state, which takes place in the United States in advance of the enforcement of Sunday-keeping. Those two golden calves were represented by Aaron’s golden calf.

Ang diyos na itinayo sa Dan ay itinayo ni Jeroboam, ang unang hari ng Samaria, na nagtindig ng isang gintong guya kapwa sa Bethel at sa Dan. Ang Bethel ay nangangahulugang ‘bahay ng Diyos’ at ang Dan ay nangangahulugang ‘paghatol,’ at magkasama nilang kinakatawan ang pagsasanib ng simbahan at ng estado, na nagaganap sa Estados Unidos bago ipatupad ang pagsunod sa araw ng Linggo. Ang dalawang gintong guya na iyon ay kinatawan ng gintong guya ni Aaron.

A calf is a beast and a golden statue is an image, so the golden calf of Aaron and also the two golden calves of Jeroboam represent the combination of church and state that takes place just prior to the enforcement of the Sunday law in the United States. With Jeroboam, the two cities provide a second witness to the symbolism of the combination of church and state, which is defined as the image of the beast in the book of Revelation.

Ang guya ay isang hayop, at ang ginintuang rebulto ay isang larawan; kaya ang ginintuang guya ni Aaron at gayundin ang dalawang ginintuang guya ni Jeroboam ay kumakatawan sa pagsasanib ng simbahan at estado na nagaganap kaagad bago ang pagpapatupad ng batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sa kaso ni Jeroboam, ang dalawang lungsod ay nagbibigay ng ikalawang saksi sa simbolismo ng pagsasanib ng simbahan at estado, na tinutukoy bilang larawan ng hayop sa aklat ng Apocalipsis.

The manner of Beersheba represents the covenant of Abraham. The first mention of the name “Beersheba” is in Genesis twenty-one, which is a passage that the apostle Paul employs to oppose those who were suggesting in his day that you must retain the ceremonial laws and circumcision in order to be saved. Paul uses the passage where the first mention of Beersheba is located. He employs that history to address two different and opposite covenants in the same story. Paul uses the son of the bondwoman (Ishmael) to represent a covenant that is based upon human power and contrasts Ishmael with Isaac who he employs to represent a covenant that is based upon God’s power. This passage of the Bible is the first time that Beersheba is mentioned, and later in history Paul employs that history to describe a situation in his personal history that had been illustrated in biblical history. Paul believed and taught that biblical history repeats.

Ang pamamaraan ng Beersheba ay kumakatawan sa tipan ni Abraham. Ang unang pagbanggit sa pangalang “Beersheba” ay nasa Genesis 21, na isang bahagi na ginamit ng apostol Pablo upang salungatin yaong mga nagmumungkahi noong kanyang panahon na kailangang panatilihin ang mga seremonyal na kautusan at ang pagtutuli upang maligtas. Ginamit ni Pablo ang bahaging kinaroroonan ng unang pagbanggit sa Beersheba. Ginamit niya ang kasaysayang iyon upang talakayin ang dalawang magkaiba at magkasalungat na mga tipan sa iisang salaysay. Ginamit ni Pablo ang anak ng babaing alipin (Ismael) upang kumatawan sa isang tipang nakabatay sa kapangyarihan ng tao, at inihambing niya si Ismael kay Isaac na kanyang ginamit upang kumatawan sa isang tipang nakabatay sa kapangyarihan ng Diyos. Ang bahaging ito ng Biblia ang kauna-unahang pagbanggit sa Beersheba, at paglaon sa kasaysayan, ginamit ni Pablo ang kasaysayang iyon upang ilarawan ang isang kalagayan sa kanyang sariling kasaysayan na naipakita na sa kasaysayang biblikal. Naniniwala at nagturo si Pablo na ang kasaysayang biblikal ay umuulit.

Even though Paul uses this passage from Genesis twenty-one to illustrate two opposite covenants, in the passage there are two covenants that God makes with Abraham, but they are not the two covenants that Paul derives from the story. In the passage God again promised to fulfill His promise of making Abraham the father of many nations through Isaac and He also promised that He would make Ishmael the father of a great nation. One passage of Scripture, four covenants referenced, and it’s the first time Beersheba is mentioned in Scriptures.

Bagaman ginagamit ni Pablo ang siping ito mula sa Henesis 21 upang ilarawan ang dalawang magkasalungat na tipan, sa mismong sipi ay may dalawang tipan na ginawa ng Diyos kay Abraham, ngunit hindi yaon ang dalawang tipan na inihango ni Pablo mula sa salaysay. Sa siping iyon muling ipinangako ng Diyos na tutuparin Niya ang Kaniyang pangako na gawin si Abraham na ama ng maraming bansa sa pamamagitan ni Isaac, at ipinangako rin Niya na gagawin Niya si Ishmael na ama ng isang dakilang bansa. Isang sipi ng Kasulatan, apat na tipang tinukoy, at dito unang nabanggit sa Kasulatan ang Beersheba.

> Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. Genesis 21:10–14.

> Kaya’t sinabi niya kay Abraham, Palayasin mo ang aliping babaeng ito at ang kaniyang anak; sapagkat ang anak ng aliping babaeng ito ay hindi magmamana kasama ng anak kong si Isaac. At ang bagay na ito ay lubhang nakapanglulumo sa paningin ni Abraham dahil sa kaniyang anak. At sinabi ng Diyos kay Abraham, Huwag mong ikalumbay sa iyong paningin ang tungkol sa bata at tungkol sa iyong aliping babae; sa lahat ng sinabi sa iyo ni Sara ay pakinggan mo ang kaniyang tinig; sapagkat kay Isaac tatawagin ang iyong binhi. At pati ang anak ng aliping babae ay gagawin ko ring isang bansa, sapagkat siya’y iyong binhi. At si Abraham ay bumangon nang maaga ng kinaumagahan, at kinuha ang tinapay at isang sisidlang balat ng tubig, at ibinigay kay Hagar, inilagay sa kaniyang balikat, pati ang bata, at pinayaon siya; at siya’y yumaon at gumala sa ilang ng Beersheba. Genesis 21:10-14.

Beersheba represents the covenant of Abraham. In the very same chapter Abraham also made a covenant with Abimelech.

Ang Beersheba ay sumasagisag sa tipan ni Abraham. Sa mismong kabanatang iyon, nakipagtipan din si Abraham kay Abimelech.

> And it came to pass at that time, that Abimelech and Phichol the chief captain of his host spake unto Abraham, saying, God is with thee in all that thou doest: Now therefore swear unto me here by God that thou wilt not deal falsely with me, nor with my son, nor with my son’s son: but according to the kindness that I have done unto thee, thou shalt do unto me, and to the land wherein thou hast sojourned. And Abraham said, I will swear.

> At nangyari sa panahong yaon, na si Abimelech at si Phichol, ang punong kapitan ng kanyang hukbo, ay nagsalita kay Abraham, na sinasabi, Ang Diyos ay sumasaiyo sa lahat ng iyong ginagawa: Ngayon nga, sumumpa ka sa akin rito sa Diyos na hindi ka makikitungo sa akin nang may pandaraya, ni sa aking anak, ni sa anak ng aking anak; kundi ayon sa kagandahang-loob na ginawa ko sa iyo, ay gayon ang gagawin mo sa akin, at sa lupaing iyong tinirhan bilang nakikipamayan. At sinabi ni Abraham, Ako’y susumpa.

> And Abraham reproved Abimelech because of a well of water, which Abimelech’s servants had violently taken away. And Abimelech said, I wot not who hath done this thing: neither didst thou tell me, neither yet heard I of it, but to day.

> At sinumbatan ni Abraham si Abimelech tungkol sa isang balon ng tubig na sinamsam na may dahas ng mga lingkod ni Abimelech. At sinabi ni Abimelech, Hindi ko nalalaman kung sino ang gumawa ng bagay na ito; ni hindi mo sinabi sa akin, ni hindi ko man ito narinig, kundi ngayon lamang.

> And Abraham took sheep and oxen, and gave them unto Abimelech; and both of them made a covenant. And Abraham set seven ewe lambs of the flock by themselves. And Abimelech said unto Abraham, What mean these seven ewe lambs which thou hast set by themselves?

> At kinuha ni Abraham ang mga tupa at mga baka, at ibinigay ang mga iyon kay Abimelech; at kapuwa sila’y nakipagtipan. At ibinukod ni Abraham ang pitong korderong babae mula sa kawan. At sinabi ni Abimelech kay Abraham, Ano ang kahulugan ng pitong korderong babae na ibinukod mo?

> And he said, For these seven ewe lambs shalt thou take of my hand, that they may be a witness unto me, that I have digged this well. Wherefore he called that place Beersheba; because there they sware both of them. Thus they made a covenant at Beersheba: then Abimelech rose up, and Phichol the chief captain of his host, and they returned into the land of the Philistines. And Abraham planted a grove in Beersheba, and called there on the name of the Lord, the everlasting God.

> At sinabi niya, Ang pitong korderang babaeng ito ay tatanggapin mo mula sa aking kamay, upang ang mga ito’y maging patotoo sa akin na ako ang naghukay ng balong ito. Kaya’t tinawag niya ang dakong yaon na Beersheba; sapagkat doo’y kapuwa sila nanumpa. Sa gayo’y nakipagtipan sila sa Beersheba; pagkatapos ay bumangon si Abimelech at si Phichol, ang punong kapitan ng kaniyang hukbo, at nagsibalik sila sa lupain ng mga Filisteo. At nagtanim si Abraham ng isang kakahuyan sa Beersheba, at doon ay nanawagan sa pangalan ng Panginoon, ang Diyos na walang hanggan.

> And Abraham sojourned in the Philistines’ land many days. Genesis 21:22–34.

> At si Abraham ay nakipamayan sa lupain ng mga Filisteo nang maraming araw. Henesis 21:22-34.

Beersheba is the symbol of God’s covenant with Abraham. There are several covenant histories marked in the Bible that connect Beersheba with Abraham’s covenant. “Beer” means well and “sheba” means “seven.” Sheba is the same Hebrew word that is translated as “seven times” that William Miller correctly understood to represent the prophecy of twenty-five hundred and twenty years in Leviticus twenty-six. It was the very first “time prophecy” he discovered, and it was the first foundational truth to be set aside in 1863. In the passage where the word “sheba” is translated as “seven times” in four different verses, the punishment of God that is represented by the “seven times” is called “the quarrel of my covenant.”

Ang Beerseba ay sagisag ng tipan ng Diyos kay Abraham. May ilang kasaysayan ng tipan na nakatala sa Bibliya na nag-uugnay sa Beerseba sa tipan ni Abraham. Ang "Beer" ay nangangahulugang balon at ang "sheba" ay nangangahulugang "pito." Ang "sheba" ay siya ring salitang Hebreo na isinasalin bilang "pitong ulit," na naunawaan ni William Miller nang wasto na kumakatawan sa hula ng dalawang libo at limang daan at dalawampung taon sa Levitico dalawampu't anim. Ito ang pinakaunang "hula hinggil sa panahon" na kanyang natuklasan, at ito rin ang unang saligang katotohanang isinantabi noong 1863. Sa sipi kung saan ang salitang "sheba" ay isinalin bilang "pitong ulit" sa apat na magkaibang talata, ang parusa ng Diyos na kinakatawan ng "pitong ulit" ay tinatawag na "ang alitan ng aking tipan."

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Kung magkagayo’y ako man ay lalakad na saliwa sa inyo, at parurusahan ko kayo ng pitong ibayo dahil sa inyong mga kasalanan. At magdadala ako ng tabak sa inyo, na maghihiganti sa alitan ng aking tipan; at pagka kayo’y nagpipisan sa loob ng inyong mga bayan, magpapasapit ako ng salot sa gitna ninyo; at kayo’y ibibigay sa kamay ng kaaway. Levitico 26:24, 25.

The word translated as “seven times” and represents the “quarrel” of God’s covenant in Leviticus twenty-six, which is “sheba” in the word Beersheba, is also translated twice in the book of Daniel once as “the oath” that is written in the law of Moses and once as “the curse.” Both the “oath” and the “curse” are translated from the word “sheba” for it not only means ‘seven’ but it includes the concept of a covenant or “oath” that if broken produces a “curse.”

Ang salitang isinalin bilang "pitong ulit" at kumakatawan sa "alitan" ng tipan ng Diyos sa Levitico 26—ang "sheba" na nasa pangalang Beersheba—ay isinalin din nang dalawang beses sa aklat ni Daniel: minsan bilang "ang panunumpa" na nakasulat sa kautusan ni Moises at minsan bilang "ang sumpa." Kapuwa ang "panunumpa" at ang "sumpa" ay isinalin mula sa salitang "sheba," sapagkat hindi lamang ito nangangahulugang "pito" kundi kinapapalooban din ng diwa ng isang tipan o "panunumpa" na, kapag nilabag, ay nagbubunga ng isang "sumpa."

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Oo, ang buong Israel ay lumabag sa iyong kautusan, maging sa pagtalikod, upang huwag nilang sundin ang iyong tinig; kaya’t ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos ay ibinuhos sa amin, sapagka’t kami ay nagkasala laban sa kaniya. Daniel 9:11.

The word “sheba” or seven that represented seven lambs offered at a well at Beersheba represents the covenant. And God’s covenant or His oath states that the obedient live and the disobedient die.

Ang salitang "sheba" o "pito", na kumakatawan sa pitong korderong inihandog sa isang balon sa Beersheba, ay sumasagisag sa tipan. At ang tipan ng Diyos, o ang Kanyang panunumpa, ay nagsasaad na ang masunurin ay nabubuhay at ang masuwayin ay namamatay.

Beersheba symbolizes the covenant that is represented by the faith of Abraham. So, when the “fair virgins” of Amos eight, who are also the “foolish virgins” of Matthew twenty-five, who are also the “wicked” of Daniel twelve are swearing “by the sin of Samaria” they are swearing allegiance to the mark of Jezebel (the papacy) who has committed fornication with Ahab (the United Nations) and who rules over the image of the beast (the United States).

Ang Beersheba ay sumasagisag sa tipan na kinakatawan ng pananampalataya ni Abraham. Kaya, kapag ang mga “magagandang dalaga” ng Amos walo, na sila rin ang mga “mangmang na dalaga” ng Mateo dalawampu’t lima, na sila rin ang mga “masasama” ng Daniel labindalawa, ay nanunumpa “sa kasalanan ng Samaria,” sila ay nanunumpa ng katapatan sa tatak ni Jezebel (ang kapapahan), na nakiapid kay Ahab (ang Mga Bansang Nagkakaisa) at na siyang naghahari sa larawan ng hayop (ang Estados Unidos).

When those very same “fair virgins” say “Thy god, O Dan, liveth,” they are bowing down to the golden image of a calf as identified by two witnesses (Aaron and Jeroboam). The golden calf represents the image of the beast, which is the combination of church and state.

Kapag yaon ding mga "magagandang dalaga" ay nagsasabi, "Buhay ang iyong diyos, O Dan," sila'y yumuyukod sa larawang ginto ng isang guya na tinukoy ng dalawang saksi (Aaron at Jeroboam). Ang ginintuang guya ay kumakatawan sa larawan ng hayop, na siyang pagsasanib ng simbahan at ng estado.

When those same virgins claim the “manner” of Beersheba “liveth,” the word “manner” means “way.” This is the very same word that is used to identify the “ways” of the “old paths” in Jeremiah 6:16. Those virgins are saying that even though they have bowed to the image of the beast and accepted the mark of his authority that they are still children of Abraham. They are frantically running to and fro in God’s Word looking for the message represented by the “east” and the “north” and from “sea to sea,” and still claiming to be Seventh-day Adventists, but it is too late.

Kapag yaon ding mga dalaga ay nagsasabing “buhay ang kaparaanan ng Beersheba,” ang salitang “kaparaanan” ay nangangahulugang “daan.” Ito rin mismong salita ang ginagamit upang tukuyin ang “mga daan” ng “mga dating landas” sa Jeremias 6:16. Sinasabi ng mga dalagang iyon na kahit sila’y yumukod sa larawan ng hayop at tinanggap ang tanda ng kaniyang kapangyarihan, sila’y mga anak pa rin ni Abraham. Balisang paroo’t parito sila sa Salita ng Diyos, hinahanap ang mensaheng kinakatawan ng “silangan” at ng “hilaga” at mula sa “dagat hanggang dagat,” at patuloy na iginigiit na sila’y mga Seventh-day Adventist, subalit huli na.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Ngunit ang mga balita mula sa silangan at mula sa hilaga ay magpapabagabag sa kaniya; kaya siya’y lalabas na may matinding poot upang lipulin at lubusang puksain ang marami. At kaniyang itatayo ang mga tolda ng kaniyang palasyo sa pagitan ng mga dagat, sa maluwalhating banal na bundok; gayon ma’y darating siya sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya. Daniel 11:44, 45.

Those virgins are looking for the message of these previous two verses. The final warning message that was unsealed at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the “countries” representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, identifies the final rise and fall of the papacy. In these two verses a message represented by the east and the north enrages the king of the north (the pope) and the final persecution begins, and it ends in verse forty-five when the papacy plants the “tabernacles” which comes from the Hebrew word meaning “tent,” (tent is a symbol of a church), but it’s “the tabernacle” of his “palace,” which represents a state. Where he places the tent that represents the combination of church and state, or as John calls it in the Revelation, the image of the beast, is “between the seas,” in the plural. The fair virgins are looking for the final warning message represented in verses forty-four and forty-five of Daniel eleven, and in the very next verse Michael stands up and probation closes. And at that time Amos 8:14 says that the fair virgins “shall fall, and never rise up again.”

Ang mga birheng iyon ay naghahanap ng mensahe ng dalawang naunang talata. Ang panghuling babalang mensahe na naalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989, nang, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu, ang mga “bansa” na kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos, ay tumutukoy sa panghuling pag-angat at pagbagsak ng kapapahan. Sa dalawang talatang ito, isang mensaheng kinakatawan ng silangan at hilaga ang nagpapagalit sa hari ng hilaga (ang Papa) at nagsisimula ang panghuling pag-uusig, at nagwawakas ito sa talatang apatnapu’t lima nang itanim ng kapapahan ang mga “tabernakulo” na nagmumula sa salitang Hebreo na ang kahulugan ay “tolda” (ang tolda ay isang sagisag ng iglesya), subalit ito ay “ang tabernakulo” ng kanyang “palasyo,” na kumakatawan sa isang estado. Kung saan niya inilalagay ang toldang kumakatawan sa pagsasanib ng iglesia at estado, o gaya ng tawag dito ni Juan sa Apocalipsis, ang larawan ng hayop, ay “sa pagitan ng mga dagat,” sa pangmaramihan. Ang mga magagandang birhen ay naghahanap ng panghuling babalang mensaheng kinakatawan sa mga talatang apatnapu’t apat at apatnapu’t lima ng Daniel labing-isa, at sa mismong kasunod na talata ay tumatayo si Miguel at nagwawakas ang probasyon. At sa panahong iyon, sinasabi ng Amos 8:14 na ang mga magagandang birhen “ay mabubuwal, at hindi na muling babangon.”

When the fair virgins claim to be Seventh-day Adventists at the very time they are bowing to the image of the beast they are represented by John as Jews who say they are Jews but are not. They are claiming to be the children of Abraham, but they do lie.

Kapag ang mga maririkit na dalaga ay nag-aangking sila’y mga Adventista ng Ikapitong Araw sa mismong oras na sila’y yumuyukod sa larawan ng hayop, inilalarawan sila ni Juan bilang mga Hudyo na nagsasabing sila’y mga Hudyo, subalit hindi sila. Inaangkin nila na sila’y mga anak ni Abraham, ngunit tunay na nagsisinungaling sila.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Narito, yaong mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Hudyo, at hindi naman, kundi nagsisinungaling; narito, gagawin kong pumarito sila at sumamba sa harap ng iyong mga paa, at maalaman nila na inibig kita. Apocalipsis 3:9.

They have accepted the mark of the papacy and thus have accepted his character. They profess to be Jews, or they profess to be Sabbath-keeping Adventists, but they then have the character of the pope, who among other things sits “in the temple of God.” They profess to be Adventists, or they profess to be in the Adventist temple, but they are no more Adventists than the pope is Christian.

Tinanggap nila ang tatak ng kapapahan, at sa gayo’y tinanggap din nila ang likas nito. Nag-aangkin silang sila’y mga Hudyo, o nag-aangkin silang sila’y mga Adventistang nag-iingat ng Sabat, ngunit taglay nila ang likas ng Papa, na, bukod sa iba pa, ay nauupo “sa templo ng Diyos.” Nag-aangkin silang sila’y mga Adventista, o nag-aangkin silang nasa templo ng mga Adventista, ngunit hindi sila mas Adventista kaysa sa pagiging Kristiyano ng Papa.

Those running “to and fro” seeking “the word of the Lord” are not “the wise” identified in the book of Daniel—but they are identified as “virgins.” It is obvious that those who are wandering, starving and dying of thirst in the verses do not “understand” the “words of the Lord” for they are seeking that very thing in the verses. The Word of the Lord that is revealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ, and the foolish, wicked or “fair virgins” are those who did not understand the increase of knowledge from the book of Daniel. They did not have the necessary oil to follow on to the wedding as Matthew teaches.

Ang mga tumatakbo “paroo’t parito” na naghahanap ng “salita ng Panginoon” ay hindi ang “mga pantas” na tinukoy sa aklat ni Daniel—bagkus sila’y tinukoy bilang “mga dalaga.” Maliwanag na ang mga naglalagalag, nagugutom, at namamatay sa uhaw sa mga talata ay hindi “nakauunawa” sa “mga salita ng Panginoon,” sapagkat ang mismong bagay na iyon ang kanilang hinahanap sa mga talata. Ang Salita ng Panginoon na inihahayag bago magsara ang probasyon ay ang Pahayag ni Jesucristo, at ang mga mangmang, masasama, o “fair virgins” ay yaong mga hindi nakaunawa sa pag-ibayo ng kaalaman mula sa aklat ni Daniel. Wala silang kinakailangang langis upang makasunod hanggang sa kasalan, gaya ng itinuturo ni Mateo.

That “famine” is the close of probation. Amos’ “virgins” who are seeking for bread (the Word of God) and water (the Holy Spirit) in the verses, are Daniel’s “wicked” that do not “understand”. They are Matthew’s foolish virgins who are seeking for the Holy Spirit, which together on three witnesses identifies those who realize their opportunity to prepare for the marriage is past and they have no garment to go to the wedding, for they refused to “hear” the special message that is now being unsealed. From the time when the special message is unsealed, until the close of probation is the time of the last call for salvation. To come to that time unprepared is to prepare to hear the words, “Too late!”

Ang “taggutom” na iyon ay ang pagsasara ng panahon ng biyaya. Ang mga “dalaga” ni Amos na naghahanap ng tinapay (ang Salita ng Diyos) at tubig (ang Espiritu Santo) sa mga talata ay ang mga “masama” ni Daniel na hindi “nakauunawa.” Sila ang mga mangmang na dalaga ni Mateo na naghahanap ng Espiritu Santo, na, sa pamamagitan ng tatlong saksi, ay tumutukoy sa yaong mga napagtantong lumipas na ang kanilang pagkakataon na maghanda para sa kasalan at wala silang damit pangkasal upang makaparoon sa kasalan, sapagkat tumanggi silang “makinig” sa tanging mensaheng ngayo’y ibinubunyag mula sa pagkakatatak. Mula sa oras na ang tanging mensahe ay ibinubunyag mula sa pagkakatatak hanggang sa pagsasara ng panahon ng biyaya ay siyang panahon ng huling panawagan para sa kaligtasan. Ang dumating sa panahong iyon na hindi nakahanda ay walang iba kundi ang paghahanda na marinig ang mga salitang, “Huli na!”

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> May isang sanlibutang nakalugmok sa kasamaan, sa panlilinlang at maling akala, sa mismong lilim ng kamatayan—natutulog, natutulog. Sino ang nagdaramdam ng paghihirap ng kaluluwa upang sila’y pukawin? Anong tinig ang makaaabot sa kanila? Ang aking isipan ay dinala sa hinaharap, kung kailan ibibigay ang hudyat. “Narito, ang kasintahang lalaki ay dumarating; magsilabas kayo upang salubungin siya.” Ngunit ang ilan ay magpapaliban sa pagkuha ng langis upang punuan muli ang kanilang mga ilawan, at huli na nilang matutuklasan na ang pagkatao, na kinakatawan ng langis, ay hindi naisasalin. Review and Herald, Pebrero 11, 1896.

The prophetic line represented by the parable of the ten virgins uses oil to represent character, but “the golden oil” and “holy oil” also represents the messages of “God’s Spirit.”

Ang linyang propetiko na kinakatawan ng talinghaga ng sampung dalaga ay gumagamit ng langis bilang sagisag ng pagkatao, ngunit ang "gintong langis" at "banal na langis" ay kumakatawan din sa mga mensahe ng "Espiritu ng Diyos."

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

Those running “to and fro” in Amos add to the testimony identifying the class of Seventh-day Adventist’s that reject their responsibility to “understand” the special message from the book of Revelation that is unsealed when “the time is at hand.”

Ang binabanggit ni Amos na mga tumatakbong “paroo’t parito” ay nadaragdag sa patotoong nagpapakilala sa uring mga Adventista ng Ikapitong Araw na tumatanggi sa kanilang pananagutang “unawain” ang natatanging mensahe mula sa aklat ng Apocalipsis na inaalisan ng selyo kapag “malapit na ang panahon.”

> “We are now living in a most perilous time, and not one of us should be tardy in seeking a preparation for the coming of Christ. Let none follow the example of the foolish virgins, and think that it will be safe to wait until the crisis comes before gaining a preparation of character to stand in that time. It will be too late to seek for the righteousness of Christ when the guests are called in and examined. Now is the time to put on the righteousness of Christ,—the wedding garment that will fit you to enter into the marriage supper of the Lamb. In the parable, the foolish virgins are represented as begging for oil, and failing to receive it at their request. This is symbolic of those who have not prepared themselves by developing a character to stand in a time of crisis. It is as if they should go to their neighbors and say, Give me your character, or I shall be lost. Those that were wise could not impart their oil to the flickering lamps of the foolish virgins. Character is not transferable. It is not to be bought or sold; it is to be acquired. The Lord has given to every individual an opportunity to obtain a righteous character through the hours of probation; but he has not provided a way by which one human agent may impart to another the character which he has developed by going through hard experiences, by learning lessons from the great Teacher, so that he can manifest patience under trial, and exercise faith so that he can remove mountains of impossibility. It is impossible to impart the fragrance of love,—to give to another gentleness, tact, and perseverance. It is impossible for one human heart to pour into another the love of God and humanity.

> Tayo ngayon ay nabubuhay sa isang lubhang mapanganib na panahon, at wala ni isa sa atin ang dapat magluwat sa pagsisikap na maghanda para sa pagparito ni Cristo. Huwag sanang sundin ninuman ang halimbawa ng mga dalagang hangal, at isipin na ligtas maghintay hanggang dumating ang krisis bago magkamit ng paghahanda sa pagkatao upang makatindig sa panahong iyon. Huli na ang hanapin ang katuwiran ni Cristo kapag ang mga panauhin ay tinawag na papasok at siniyasat. Ngayon ang panahon upang isuot ang katuwiran ni Cristo, ang kasuotang pangkasal na magpapahintulot sa iyo na makapasok sa piging ng kasalan ng Kordero. Sa talinghaga, inilalarawan ang mga dalagang hangal na humihingi ng langis, at hindi ito natanggap sa kanilang paghingi. Ito’y sagisag ng mga hindi naghanda sa kanilang sarili sa pamamagitan ng paghubog ng pagkatao na makatatayo sa panahon ng krisis. Para bang lalapit sila sa kanilang mga kapitbahay at sasabihin, “Ibigay mo sa akin ang iyong pagkatao, kung hindi, ako’y mapapahamak.” Ang mga matalino ay hindi maipagkakaloob ang kanilang langis sa mga kumukurap na ilawan ng mga dalagang hangal. Ang pagkatao ay hindi naipapasa. Hindi ito nabibili ni naipagbibili; ito’y kinakamit. Ipinagkaloob ng Panginoon sa bawat indibidwal ang pagkakataong magkamit ng matuwid na pagkatao sa panahon ng probasyon; ngunit hindi Siya naglaan ng paraan kung saan maipapasa ng isang taong kasangkapan sa iba ang pagkataong kanyang napaunlad sa pagdaan sa mahihirap na karanasan, sa pagkatuto ng mga aral mula sa Dakilang Guro, upang maipamalas niya ang pagtitiis sa ilalim ng pagsubok, at maisagawa ang pananampalataya upang mailipat ang mga bundok ng imposibilidad. Hindi maaaring ipagkaloob ang halimuyak ng pag-ibig—ang ibigay sa iba ang kahinahunan, takt, at pagtitiyaga. Hindi maaaring ibuhos ng isang pusong pantao sa isa pa ang pag-ibig sa Diyos at sa sangkatauhan.

> “But the day is coming, and it is close upon us, when every phase of character will be revealed by special temptation. Those who remain true to principle, who exercise faith to the end, will be those who have proved true under test and trial during the previous hours of their probation, and have formed characters after the likeness of Christ. It will be those who have cultivated close acquaintance with Christ, who, through his wisdom and grace, are partakers of the divine nature. But no human being can give to another, heart-devotion and noble qualities of mind, and supply his deficiencies with moral power. We can each do much for each other by giving to men a Christlike example, thus influencing them to go to Christ for the righteousness without which they cannot stand in the judgment. Men should prayerfully consider the important matter of character-building, and frame their characters after the divine model.” The Youth’s Instructor, January 16, 1896.

> Ngunit dumarating ang araw, at malapit na sa atin, na ibubunyag ng natatanging tukso ang bawat aspekto ng pagkatao. Ang mga nananatiling tapat sa simulain, na isinasagawa ang pananampalataya hanggang sa wakas, ay sila ring nagpatunay na tapat sa ilalim ng pagsusulit at pagsubok sa mga nagdaang oras ng kanilang probasyon, at humubog ng pagkatao ayon sa wangis ni Cristo. Sila ang mga naglinang ng malapit na pagkakilala kay Cristo, na sa pamamagitan ng kaniyang karunungan at biyaya ay mga kabahagi ng banal na kalikasan. Ngunit walang sinumang tao ang makapagbibigay sa iba ng debosyong nagmumula sa puso at mararangal na katangian ng isipan, ni makapupuno sa kaniyang mga kakulangan sa pamamagitan ng moral na kapangyarihan. Marami ang maiaambag natin para sa isa’t isa sa pamamagitan ng pagbibigay sa mga tao ng isang huwaran na tulad ni Cristo, at sa gayo’y mahikayat silang pumaroon kay Cristo upang matamo ang katuwirang kung wala ito ay hindi sila makatatayo sa paghuhukom. Dapat na may panalangin na isaalang-alang ng mga tao ang mahalagang usapin ng pagbuo ng pagkatao, at hubugin ang kanilang pagkatao ayon sa banal na huwaran. The Youth's Instructor, Enero 16, 1896.

Back to Articles