Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Apatnapu't Isa

Unveiling the Prophetic Significance of the Papacy’s Return and the Eighth President

Pagbubunyag ng Propetikong Kahalagahan ng Pagbabalik ng Kapapahan at ng Ikawalong Pangulo

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2024

Formats

PDF
Word

We are currently looking very closely at the prophetic characteristics of the history where the papacy returns to the throne of the earth as the eighth head, that is of the seven heads. We are doing so, in order to carefully identify the prophetic characteristics of the history when the eighth president, that is of the seven presidents, fulfills the formation of the image of the papal beast. We have begun our considerations of these truths with Mount Carmel and Herod’s birthday. Both sacred illustrations represent the soon-coming Sunday law in the United States, which is also represented in verse forty-one of Daniel chapter eleven.

Sa kasalukuyan ay masusing pinag-aaralan namin ang propetikong mga katangian ng kasaysayan kung saan ang papado ay muling bumabalik sa trono ng daigdig bilang ang ikawalong ulo, na siya ring mula sa pitong ulo. Ginagawa namin ito upang maingat na matukoy ang propetikong mga katangian ng kasaysayan kung kailan ang ikawalong pangulo, na siya ring mula sa pitong pangulo, ay tumutupad sa pagbuo ng larawan ng halimaw ng papado. Sinimulan namin ang aming mga pagsasaalang-alang sa mga katotohanang ito sa Bundok Carmelo at sa kaarawan ni Herodes. Ang dalawang banal na paglalarawang ito ay kumakatawan sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, na kinakatawan din sa talatang apatnapu’t isa ng Daniel kabanata labing-isa.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

The counterfeit king of the north enters the glorious land in the verse. The glorious land in the history of ancient Israel was the land of Judah, and it was represented as a land flowing with milk and honey, and for this reason, among others, it was glorious. It was glorious because Christ chose its capital city Jerusalem, as the place of His temple, and the city where he chose to place His name.

Sa talata, pumapasok ang huwad na hari sa hilaga sa maluwalhating lupain. Ang maluwalhating lupain sa kasaysayan ng sinaunang Israel ay ang lupain ng Juda, at ito’y inilarawan bilang isang lupaing binubukalan ng gatas at pulot-pukyutan, at dahil dito, bukod sa iba pang dahilan, ito’y maluwalhati. Maluwalhati ito sapagkat pinili ni Cristo ang kabisera nito, ang Jerusalem, bilang dako ng Kaniyang templo, at ang lungsod na pinili Niyang paglagyan ng Kaniyang Pangalan.

> Since the day that I brought forth my people out of the land of Egypt I chose no city among all the tribes of Israel to build an house in, that my name might be there; neither chose I any man to be a ruler over my people Israel: But I have chosen Jerusalem, that my name might be there; and have chosen David to be over my people Israel. 2 Chronicles 6:5, 6.

> Mula nang araw na inilabas ko ang aking bayan mula sa lupain ng Egipto, wala akong piniling alinmang lungsod sa lahat ng mga lipi ng Israel upang doon ay itayo ang isang bahay, upang ilagay ang aking pangalan roon; ni pumili man ako ng sinumang tao upang maging pinuno sa aking bayang Israel: ngunit pinili ko ang Jerusalem, upang ilagay ang aking pangalan roon; at pinili ko si David upang mamuno sa aking bayang Israel. 2 Cronica 6:5,6.

The literal land of Judah was the glorious land for literal ancient Israel, and the United States is the spiritual land of Judah, the glorious land for spiritual modern Israel.

Ang literal na lupain ng Juda ay ang maluwalhating lupain para sa literal na sinaunang Israel noon, at ang Estados Unidos ay ang espirituwal na lupain ng Juda, ang maluwalhating lupain para sa espirituwal na makabagong Israel.

> “When the land which the Lord provided as an asylum for His people, that they might worship Him according to the dictates of their own consciences, the land over which for long years the shield of Omnipotence has been spread, the land which God has favored by making it the depository of the pure religion of Christ,—when that land shall, through its legislators, abjure the principles of Protestantism, and give countenance to Romish apostasy in tampering with God’s law,—it is then that the final work of the man of sin will be revealed.” Signs of the Times, June 12, 1893.

> Kapag ang lupaing ibinigay ng Panginoon bilang kanlungan para sa Kanyang bayan, upang Siya’y sambahin nila ayon sa hatol ng kanilang sariling budhi, ang lupaing sa loob ng maraming taon ay nakalatag sa ibabaw nito ang kalasag ng Makapangyarihan sa lahat, ang lupaing pinaburan ng Diyos sa paggawa rito bilang tagapag-ingat ng dalisay na relihiyon ni Cristo—kapag ang lupaing iyon, sa pamamagitan ng mga mambabatas nito, ay tatalikdan ang mga simulain ng Protestantismo at bibigyang-katigan ang apostasiyang Romano sa pakikialam sa kautusan ng Diyos—sa panahong yaon mahahayag ang pangwakas na gawain ng tao ng kasalanan. Signs of the Times, Hunyo 12, 1893.

After the counterfeit king of the north conquered the king of the south (the former Soviet Union), in verse forty, in 1989, it then conquers the glorious land (the United States). In verse forty-one the word “countries” is a supplied word, and is not fully accurate, for at the Sunday law, the “many” who are overthrown are a class of people who knew the distinction between the seventh-day Sabbath and the day of the sun, before the Sunday law arrived.

Matapos malupig ng huwad na hari sa hilagaan ang hari sa timugan (ang dating Unyong Sobyet), sa talatang apatnapu, noong 1989, saka naman niya sinasakop ang maluwalhating lupain (ang Estados Unidos). Sa talatang apatnapu’t isa, ang salitang "countries" ay isang idinagdag na salita, at hindi ganap na wasto, sapagkat sa batas ng Linggo, ang "marami" na ibinubuwal ay isang uri ng mga tao na nakaaalam ng pagkakaiba sa pagitan ng Sabat ng ikapitong araw at ng araw ng araw, bago dumating ang batas ng Linggo.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Ang pagbabago ng Sabat ay ang tanda o marka ng awtoridad ng Simbahang Romano. Yaong mga nauunawaan ang inaangkin ng ikaapat na utos at pinipiling ipangilin ang huwad na Sabat sa halip ng tunay ay sa gayon nagbibigay-galang sa yaong kapangyarihan na siya lamang ang nag-uutos nito. Ang tatak ng hayop ay ang Sabat ng Papado, na tinanggap ng sanlibutan kapalit ng araw na itinakda ng Diyos.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> Ngunit ang panahon upang tanggapin ang tanda ng hayop, gaya ng itinakda sa propesiya, ay hindi pa sumasapit. Hindi pa dumarating ang panahon ng pagsubok. May mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesia, kabilang ang komunyon ng Simbahang Romano Katoliko. Walang sinuman ang hinahatulan hangga’t hindi pa nila natatanggap ang liwanag at nakikita ang pananagutan ng ikaapat na utos. Ngunit kapag ipinalabas na ang dekreto na nagpapatupad sa huwad na Sabat, at kapag ang malakas na panawagan ng ikatlong anghel ay magbabala sa mga tao laban sa pagsamba sa hayop at sa kaniyang larawan, ang hangganan sa pagitan ng huwad at ng tunay ay mahahayag nang malinaw. Kung magkagayo’y yaong mga nagpapatuloy pa rin sa pagsalangsang ay tatanggap ng tanda ng hayop sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> Sa mabilis na hakbang, lumalapit tayo sa panahong ito. Kapag ang mga Protestanteng iglesya ay makiisa sa kapangyarihang sekular upang itaguyod ang isang huwad na relihiyon, na dahil sa pagtutol dito ay tiniis ng kanilang mga ninuno ang pinakamatinding pag-uusig, kung magkagayon ay ipatutupad ang Sabat ng Papa sa pamamagitan ng pinagsanib na awtoridad ng iglesya at estado. Magkakaroon ng isang pambansang apostasya, na magwawakas lamang sa pambansang pagkawasak. Bible Training School, Pebrero 2, 1913.

The class of “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law, are those who will be held accountable to the light of the Sabbath, which is the light that is given for that time, which is a turning point, and a crisis in the history of both the church and the nations. That class is the church of Laodicean Adventism that has reached their conclusion of wandering in the wilderness of rebellion. It is there that they are spewed out of the mouth of the Lord for eternity. Laodicean Adventism are those who were called unto the light of the third angel, either at the first Kadesh in the history of 1844, unto 1863, or at the second Kadesh in the history of 2001, unto the Sunday law.

Ang uring “marami” na ibabagsak sa nalalapit na batas ng Linggo ay yaong mga mananagot sa liwanag ng Sabat, na siyang liwanag na ibinigay para sa panahong iyon, na isang punto ng pagbaling at isang krisis sa kasaysayan kapwa ng iglesia at ng mga bansa. Ang uring iyon ay ang iglesia ng Laodiceang Adventismo na umabot na sa katapusan ng kanilang paglalagalag sa ilang ng paghihimagsik. Doon sila isusuka mula sa bibig ng Panginoon magpakailanman. Ang Laodiceang Adventismo ay yaong mga tinawag sa liwanag ng ikatlong anghel, alinman sa unang Kadesh sa kasaysayan, mula 1844 hanggang 1863, o sa ikalawang Kadesh sa kasaysayan, mula 2001 hanggang sa batas ng Linggo.

> And he saith unto him, Friend, how camest thou in hither not having a wedding garment? And he was speechless. Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:12–14.

> At sinabi niya sa kaniya, Kaibigan, paanong nakapasok ka rito na walang kasuutang pangkasalan? At siya’y hindi nakaimik. Nang magkagayo’y sinabi ng hari sa mga lingkod, Gapusin ninyo siya, kamay at paa, at dalhin ninyo siya palayo, at ihagis ninyo siya sa kadilimang nasa labas; doon ay magkakaroon ng pagtangis at pagngangalit ng ngipin. Sapagkat marami ang tinawag, ngunit kakaunti ang mga pinili. Mateo 22:12-14.

The voice of the third angel, either in 1844, or 2001, was a call unto the wedding. The “many” that are overthrown at the Sunday law, are the “many” who rejected the wedding garment of Christ’s righteousness, and instead become part of the marriage party of the ten kings unto the whore of Rome. For that marriage, a person can keep their own garments, for all they need to take away their reproach is to be called by the surname of the whore that reigns over the ten kings.

Ang tinig ng ikatlong anghel, maging noong 1844 o noong 2001, ay isang panawagan sa kasalan. Ang “marami” na nabubuwal sa batas sa Linggo ay ang “marami” na tinanggihan ang kasuutang pangkasal ng katuwiran ni Cristo, at sa halip ay napabilang sa kasalan ng sampung hari sa patutot ng Roma. Sa kasalang iyon, maaaring panatilihin ng isang tao ang sarili niyang mga kasuotan, sapagkat ang kailangan lamang upang maalis ang kaniyang kahihiyan ay tawagin siyang ayon sa apelyido ng patutot na naghahari sa ibabaw ng sampung hari.

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. Isaiah 4:1.

> At sa araw na yaon, pitong babae ang kakapit sa isang lalaki, na magsasabi: Kakainin namin ang aming sariling tinapay, at magsusuot ng aming sariling kasuotan; lamang ay ipatawag kami sa iyong pangalan, upang maalis ang aming kahihiyan. Isaias 4:1.

They failed the first dietary test, for they chose to eat their own bread, instead of the bread of heaven. They failed the second test where they were to glorify God by manifesting His character, but they chose instead to wear their own garments. They failed the third litmus test, for they manifested the name (character) of the beast, for they chose to reject the name (character) of Christ. The purpose that Nimrod built a city (state), and a tower (church), in the first mention of Babylon, was that he might make himself a name.

Nabigo sila sa unang pagsubok sa pagkain, sapagkat pinili nilang kainin ang sarili nilang tinapay, sa halip na ang tinapay ng langit. Nabigo sila sa ikalawang pagsubok kung saan dapat nilang luwalhatiin ang Diyos sa pamamagitan ng pagpapamalas ng Kanyang karakter, ngunit pinili nilang isuot ang sarili nilang kasuotan. Nabigo sila sa ikatlong litmus test, sapagkat ipinamalas nila ang pangalan (karakter) ng halimaw, sapagkat pinili nilang tanggihan ang pangalan (karakter) ni Cristo. Sa unang pagbanggit ng Babilonia, ang layunin kung bakit nagtayo si Nimrod ng isang lungsod (estado) at isang tore (iglesia) ay upang magkaroon siya ng pangalan para sa kanyang sarili.

> And they said, Go to, let us build us a city and a tower, whose top may reach unto heaven; and let us make us a name, lest we be scattered abroad upon the face of the whole earth. Genesis 11:4.

> At kanilang sinabi, Halikayo, tayo’y magtayo para sa ating sarili ng isang lungsod at isang tore na ang tuktok nito’y aabot hanggang sa langit; at tayo’y gumawa para sa ating sarili ng isang pangalan, baka tayo’y mangalat sa ibabaw ng buong lupa. Henesis 11:4.

Name is a symbol of character, and the prophetic character of the eighth beast, that is of the seven, is the twofold nature of the combination of Church (tower) and State (city). In the crisis of the last days men will separate into two classes.

Ang pangalan ay isang sagisag ng pagkatao, at ang propetikong katangian ng ikawalong halimaw, na isa sa pito, ay ang dalawahang kalikasan ng pagsasanib ng Simbahan (tore) at Estado (lungsod). Sa krisis ng mga huling araw, ang mga tao ay mahahati sa dalawang uri.

> “There can be only two classes. Each party is distinctly stamped, either with the seal of the living God, or with the mark of the beast or his image. Each son and daughter of Adam chooses either Christ or Barabbas as his general. And all who place themselves on the side of the disloyal are standing under Satan’s black banner, and are charged with rejecting and despitefully using Christ. They are charged with deliberately crucifying the Lord of life and glory.” Review and Herald, January 30, 1900.

> Dalawang uri lamang ang maaaring umiral. Bawat panig ay maliwanag na tinatakan, alinman ng selyo ng Diyos na buhay o ng tatak ng hayop o ng kaniyang larawan. Bawat anak ni Adan, lalaki at babae, ay pumipili kay Cristo o kay Barabas bilang kaniyang heneral. At ang lahat ng naglalagay sa kanilang sarili sa panig ng mga di-tapat ay nakatindig sa ilalim ng itim na bandila ni Satanas, at inaakusahan ng pagtatakwil at paglapastangan kay Cristo. Inaakusahan silang sinasadyang ipako sa krus ang Panginoon ng buhay at kaluwalhatian. Review and Herald, Enero 30, 1900.

One class will represent the image of the beast, and the other class will represent the image of Christ. One will be wearing Christ’s wedding garment, and the other class will be wearing “their own apparel.” One class will be eating the heavenly diet, and the other will be eating their “own bread.” The class that eats their own bread, and retains their own apparel, represent the “many” who were called by the voice of the third angel, and they are the “many” who are overthrown at the soon-coming Sunday law. Their attempt to redeem their lost condition when their characters are manifested at the crisis of the Sunday law is the false hope that if they can accept the name of the whore of Rome, that doing so will take away their “reproach.”

Isang uri ang magbibigay-katawan sa larawan ng halimaw, at ang kabilang uri ay magbibigay-katawan sa larawan ni Cristo. Ang isa ay magsusuot ng kasuutang pangkasal ni Cristo, at ang kabilang uri ay magsusuot ng “sarili nilang kasuutan.” Ang isang uri ay kakain ng pagkaing makalangit, at ang kabilang uri ay kakain ng kanilang “sariling tinapay.” Ang uring kumakain ng kanilang “sariling tinapay” at pinananatili ang sarili nilang kasuutan ay kumakatawan sa “marami” na tinawag ng tinig ng ikatlong anghel, at sila ang “marami” na babagsak sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang kanilang pagtatangka na tubusin ang kanilang nawalang kalagayan kapag nahayag ang kanilang pagkatao sa krisis ng batas ng Linggo ay ang maling pag-asa na kung tatanggapin nila ang pangalan ng patutot ng Roma, sa paggawa nito ay aalisin ang kanilang “kadustaan.”

At that time, the few who are chosen are lifted up as the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and there is then another group in verse forty-one who then “escape” the hand of the counterfeit king of the north. The Hebrew word translated as “escape,” in verse forty-one, means to escape as if by slipperiness, and the definition conveys the idea of holding a bar of soap in the water, and due to the slipperiness of the soap, it slips out of your hand. The primary element of the definition of the word, when it is employed in the Hebrew language is that whatever it is that escapes, is something that had, prior to the escape, been under the control of whatever it escapes from.

Sa panahong iyon, ang iilang mga hinirang ay itinataas bilang watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at may isa pang pangkat sa talatang apatnapu’t isa na “tumatakas” sa kamay ng huwad na hari sa hilaga. Ang salitang Hebreo na isinalin bilang “tumatakas,” sa talatang apatnapu’t isa, ay nangangahulugang tumakas na wari’y dahil sa pagkapadulas; ipinahihiwatig ng kahulugan ang kaisipan ng paghawak ng isang piraso ng sabon sa tubig, at, dahil sa pagkapadulas ng sabon, ito’y dumudulas at nahuhulagpos mula sa iyong kamay. Ang pangunahing elemento ng kahulugan ng salitang ito, kapag ginagamit sa wikang Hebreo, ay na anuman ang tumatakas ay isang bagay na, bago ang pagtakas, ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng yaong pinagtatakasan nito.

In verse forty-one, the threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished.

Sa talatang ika-apatnapu't isa, ang tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta ay naisakatuparan.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> “Ang mga Protestante ng Estados Unidos ang mangunguna sa pag-uunat ng kanilang mga kamay sa ibayo ng malawak na agwat upang dakmain ang kamay ng Espiritismo; aabot sila sa ibayo ng kalaliman upang makipagkapit-kamay sa kapangyarihan ng Roma; at sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, ang bansang ito ay susunod sa mga yapak ng Roma sa pagyurak sa mga karapatan ng budhi.” Ang Dakilang Tunggalian, 588.

When the United States joins hands with the United Nations, and the papacy at the Sunday law, there is a group of people who have previously been in the hand of the papacy, who then “escape” from the counterfeit king of the north’s hand. Those people were previously held in the grasp of the papal power. Those people are represented at Herod’s birthday party by John the Baptist, who was then in the captivity of the Roman dungeons, awaiting death or deliverance. The class of people who escape the captivity of the papacy at the Sunday law, are represented by three tribes, and thus symbolize the threefold makeup of modern Babylon.

Kapag ang Estados Unidos ay nakipagsanib-puwersa sa Nagkakaisang mga Bansa at sa kapapahan sa panahon ng batas ng Linggo, may isang pangkat ng mga taong dating nasa kamay ng kapapahan, na pagkatapos ay “nakatatakas” mula sa kamay ng huwad na hari sa hilagaan. Ang mga taong iyon ay dating nasa pagkakahawak ng kapangyarihan ng kapapahan. Ang mga taong iyon ay kinakatawan, sa piging sa kaarawan ni Herodes, ni Juan Bautista, na noon ay nasa pagkakabilanggo sa mga piitan ng Roma at naghihintay ng kamatayan o pagpapalaya. Ang uri ng mga taong nakatatakas mula sa pagkabihag ng kapapahan sa panahon ng batas ng Linggo ay kinakatawan ng tatlong tribo, at sa gayon ay sumasagisag sa tatluhang pagkakabuo ng makabagong Babilonya.

At that very time, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls those people to flee out of Babylon, that they not partake of her judgments that are then to begin. That second voice, is the voice of Christ, but it represents the voice of the one hundred and forty-four thousand who are then proclaiming the third angels’ message with a loud voice. When those who escape the hand (a symbol of submission), they escape the hand of the counterfeit king of the north, and they then find the hand of the true king of the north.

Sa mismong panahong iyon, ang ikalawang tinig sa Pahayag kabanata labing-walo ay tumatawag sa mga taong iyon na tumakas palabas ng Babilonia, upang huwag silang makibahagi sa kanyang mga hatol na magsisimula sa panahong iyon. Ang ikalawang tinig na iyon ay ang tinig ni Cristo, ngunit kinakatawan nito ang tinig ng isandaang apatnapu't apat na libo na noon ay ipinahahayag ang mensahe ng ikatlong anghel nang may malakas na tinig. Kapag yaong mga nakaliligtas mula sa kamay (isang sagisag ng pagpapasakop) ay nakaliligtas mula sa kamay ng huwad na hari ng hilaga, saka nila nasusumpungan ang kamay ng tunay na hari ng hilaga.

At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, and as the masculine false deity they represent the State, and the prophets of Ashtaroth represent the Church. Elijah slew the prophets of Baal, thus identifying the end of the sixth kingdom, though the religion of apostate Protestantism as represented by Salome, was still represented. Salome, Apostate Protestantism, as Salome, seduces Herod, and the ten kings agree to enter into a Church and State alliance with the eighth head, that was of the seven heads. Salome is the one who the incestuous Herod lusts after in his heart.

Sa Bundok Karmelo pinaslang ang mga propeta ni Baal; at, yamang ang huwad na diyos na si Baal ay maskulino, kumakatawan sila sa Estado, at ang mga propeta ni Astarot ay kumakatawan sa Simbahan. Pinatay ni Elias ang mga propeta ni Baal, at sa gayo’y natukoy ang wakas ng ikaanim na kaharian, bagaman ang relihiyon ng Tumalikod na Protestantismo, na kinakatawan ni Salome, ay patuloy pang nalalarawan. Si Salome—ang Tumalikod na Protestantismo—bilang Salome, ay umaakit kay Herodes, at ang sampung hari ay nagsisang-ayon na pumasok sa isang alyansa ng Simbahan at Estado kasama ng ikawalong ulo, na mula sa pitong ulo. Si Salome ang siyang pinagnanasaan sa puso ng nakikipagtalik sa sariling kamag-anak na si Herodes.

> But I say unto you, That whosoever looketh on a woman to lust after her hath committed adultery with her already in his heart. Matthew 5:28.

> Datapuwa’t sinasabi ko sa inyo, na ang sinumang tumingin sa isang babae upang magnasa sa kaniya ay nakagawa na ng pangangalunya sa kaniya sa kaniyang puso. Mateo 5:28.

Herod’s incestuous lust in his heart, joined their flesh together in his heart, and he therefore became one with Salome.

Ang insestuwal na pagnanasa ni Herodes sa kanyang puso ay sa kanyang puso’y pinag-isa ang kanilang laman, at kaya’t siya at si Salome ay naging isang laman.

> Therefore shall a man leave his father and his mother, and shall cleave unto his wife: and they shall be one flesh. Genesis 2:24.

> Kaya’t iiwan ng lalaki ang kaniyang ama at ang kaniyang ina, at makikipisan sa kaniyang asawa: at sila’y magiging isang laman. Genesis 2:24.

At Herod’s birthday party, Herod and Salome became united, and Herod, who was typified by Ahab, is the head of the ten kings of the northern kingdom. At the soon coming Sunday law, the sixth kingdom of the earth beast ends when the horns that had become one horn representing the combination of the horns of Church and State (the image of the beast), is slain by Elijah. Salome then seduces Herod, becomes one with him, and convinces him to give half his kingdom (the world-wide State) to her mother (the world-wide Church). Salome has then taken control of Ahab and his ten tribes, for the ten kings all agree with each other.

Sa pagdiriwang ng kaarawan ni Herod, nagkaisa si Herod at si Salome, at si Herod, na sinagisagan ni Ahab, ang ulo ng sampung hari ng hilagang kaharian. Sa nalalapit na batas ng Linggo, nagtatapos ang ikaanim na kaharian ng hayop na mula sa lupa kapag yaong mga sungay na naging isang sungay, na kumakatawan sa pagsasanib ng mga sungay ng Simbahan at Estado (ang larawan ng hayop), ay pinaslang ni Elijah. Pagkaraan, inaakit ni Salome si Herod, nakikipag-isa sa kanya, at kinukumbinsi siyang ibigay ang kalahati ng kaniyang kaharian (ang pandaigdig na Estado) sa kaniyang ina (ang pandaigdig na Simbahan). Nasa kapangyarihan na ni Salome si Ahab at ang kaniyang sampung lipi, sapagkat ang sampung hari ay pawang nagkakaisa.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. Revelation 17:12, 13.

> At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hanggang ngayo’y hindi pa tumanggap ng kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa loob ng isang oras kasama ng hayop. Ang mga ito’y may iisang pag-iisip, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at kalakasan sa hayop. Apocalipsis 17:12, 13.

The beast they give their power and strength unto is the beast that the whore rides upon. The beast represents the character of the image, which is the combination of Church and State, with the woman (Church) in control of the relationship, for it is a Latin marriage, where the surname is the name of the wife, and where the woman rules over the man, in rebellion against the true marriage relationship.

Ang hayop na pinagkalooban nila ng kanilang kapangyarihan at lakas ay ang hayop na sinasakyan ng patutot. Ang hayop ay kumakatawan sa katangian ng larawan, na siyang pagsasanib ng Simbahan at Estado, na ang babae (ang Simbahan) ang may pamamahala sa ugnayan, sapagkat ito ay isang kasalang Latin, kung saan ang apelyido ay ang sa asawang babae, at kung saan ang babae ang namumuno sa lalaki, bilang paghihimagsik laban sa tunay na ugnayan ng pag-aasawa.

> Unto the woman he said, I will greatly multiply thy sorrow and thy conception; in sorrow thou shalt bring forth children; and thy desire shall be to thy husband, and he shall rule over thee. Genesis 3:16.

> At sa babae ay sinabi niya, Lubhang pararamihin ko ang iyong kapighatian at ang iyong pagdadalang-tao; sa kapighatian ay magluluwal ka ng mga anak; at ang iyong pagnanasa ay sa iyong asawa, at siya’y mamumuno sa iyo. Henesis 3:16.

The ten kings are of one mind, and one heart.

Ang sampung hari ay may iisang kaisipan at iisang puso.

> “Revelation 17:13–14 quoted. ‘These have one mind.’ There will be a universal bond of union, one great harmony, a confederacy of Satan’s forces. ‘And shall give their power and strength unto the beast.’ Thus is manifested the same arbitrary, oppressive power against religious liberty, freedom to worship God according to the dictates of conscience, as was manifested by the papacy, when in the past it persecuted those who dared to refuse to conform with the religious rites and ceremonies of Romanism.

> Sinipi ang Apocalipsis 17:13-14. “Ang mga ito ay may iisang pag-iisip.” Magkakaroon ng isang pangkalahatang bigkis ng pagkakaisa, isang dakilang pagkakatugma, isang konpederasyon ng mga puwersa ni Satanas. “At ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at lakas sa hayop.” Sa gayon ay nahahayag ang gayunding arbitraryo at mapaniil na kapangyarihan laban sa kalayaan sa relihiyon, ang kalayaang sumamba sa Diyos ayon sa diktado ng budhi, gaya ng ipinamalas ng kapapahan, noong nakaraan, nang inusig nito ang mga nangahas na tumangging sumunod sa mga panrelihiyong ritwal at seremonya ng Romanismo.

> “In the warfare to be waged in the last days there will be united, in opposition to God’s people, all the corrupt powers that have apostatized from allegiance to the law of Jehovah. In this warfare the Sabbath of the fourth commandment will be the great point at issue; for in the Sabbath commandment the great Law-giver identifies Himself as the Creator of the heavens and the earth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

> "Sa digmaang magaganap sa mga huling araw ay magkakaisa, laban sa bayan ng Diyos, ang lahat ng mga tiwaling kapangyarihan na tumalikod mula sa katapatan sa kautusan ni Jehova. Sa digmaang ito, ang Sabat ng ikaapat na utos ang magiging dakilang punto ng pagtatalo; sapagkat sa utos tungkol sa Sabat ay ipinakikilala ng Dakilang Tagapagbigay ng Kautusan ang Kanyang sarili bilang ang Maylalang ng langit at ng lupa." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, 983.

The ten kings, whose leader is Ahab, or Herod, have been seduced by Salome, the daughter of Herodias. The United Nations, who at the Sunday law is seduced by Salome, the false religion of apostate Protestantism, and who was formerly the sixth kingdom of Bible prophecy, takes control of the kingdom of ten kings, who all agree to give half their kingdom unto the religion of Catholicism. They make this unanimous decision, for all the kings were seduced by Salome’s seductive dance. They agree to place their united strength into the work of killing those represented by John the Baptist.

Ang sampung hari, na ang pinuno ay si Ahab, o si Herodes, ay naakit ni Salome, na anak ni Herodias. Ang Nagkakaisang mga Bansa, na sa batas ng Araw ng Linggo ay naakit ni Salome, ang bulaan na relihiyon ng tumalikod na Protestantismo, at na dating ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia, ay tumatangan sa pamamahala ng kaharian ng sampung hari, na pawang sumasang-ayon na ibigay ang kalahati ng kanilang kaharian sa relihiyon ng Katolisismo. Ginawa nila ang pasyang ito nang may ganap na pagkakaisa, sapagkat ang lahat ng mga hari ay naakit sa mapang-akit na sayaw ni Salome. Sila’y sumang-ayon na ilaan ang kanilang pinagkaisang lakas sa gawaing pagpatay sa mga kinakatawan ni Juan Bautista.

The beast (the United Nations) is governed by a premier king (the daughter of Jezebel). Jezebel had directed her daughter to initiate the adulterous and incestuous relationship with Herod and the other kings, for she is the mother of harlots. She is the pimp of her own daughter. Herod, Ahab and the United Nations were seduced by the false prophet, who is the United States. The United States, ceases to be the sixth kingdom when the prophets of Baal were slain, and the prophets of Ashtaroth (Salome) immediately become the governing power of the seventh kingdom, as it duplicates in the world, what it just accomplished in the United States.

Ang halimaw (ang Mga Nagkakaisang Bansa) ay pinamamahalaan ng isang punòng hari (ang anak na babae ni Jezebel). Iniutos ni Jezebel sa kaniyang anak na babae na pasimulan ang pakikiapid at insestuwal na ugnayan kay Herodes at sa iba pang mga hari, sapagkat siya ang ina ng mga patutot. Siya ang bugaw ng sarili niyang anak na babae. Si Herodes, si Ahab, at ang Mga Nagkakaisang Bansa ay naakit ng bulaang propeta, na siyang Estados Unidos. Ang Estados Unidos ay huminto sa pagiging ikaanim na kaharian nang mapatay ang mga propeta ni Baal, at ang mga propeta ni Ashtaroth (Salome) ay agad na naging kapangyarihang namumuno sa ikapitong kaharian, sapagkat inulit nito sa sanlibutan ang mismong bagay na katatapos lamang nitong maisakatuparan sa Estados Unidos.

The beast is the kings who are in a relationship with the whore’s daughter, and the whore is the woman that rules over the beast. Jesus illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. Just as Revelation chapter seventeen’s illustration of eight kingdoms unsealed the eight kingdoms of Daniel chapter two, the beast and the woman that rides upon the beast unseals another prophetic truth, that is based upon the first representing the last.

Ang halimaw ay ang mga haring may kaugnayan sa anak ng patutot, at ang patutot ay ang babaing naghahari sa ibabaw ng halimaw. Inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Kung paanong ang paglalarawan ng kabanata labimpito ng Pahayag hinggil sa walong kaharian ay nagbukas ng selyo ng walong kaharian sa kabanata dalawa ng Daniel, ang halimaw at ang babaing nakasakay sa halimaw ay nagbubukas ng selyo ng isa pang propetikong katotohanan, na nakabatay sa una na kumakatawan sa huli.

Revelation chapter seventeen is the last reference to the kingdoms of Bible prophecy, and therefore demands that Daniel chapter two, which is the first reference to the kingdoms of Bible prophecy, of prophetic necessity must also represent eight kingdoms, of which the eighth kingdom was of the seven. So too, the judgment of the woman and the beast she rides upon in chapter seventeen, must be represented in the first judgment of the whore in 1798.

Ang Apocalipsis kabanata labimpito ang huling pagtukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia, kaya’t iginigiit nito na ang Daniel kabanata dalawa, na siyang unang pagtukoy sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia, bilang isang pangangailangang hinihingi ng propesiya, ay kinakailangang kumatawan din sa walong kaharian, na ang ikawalong kaharian ay buhat sa pito. Gayundin, ang paghatol sa babae at sa hayop na sinasakyan niya sa kabanata labimpito ay kailangang mailarawan sa unang paghatol sa patutot noong 1798.

The angel informed John at the opening of chapter seventeen, that he was going to show the judgment of the great whore and of the beast she rides upon. The first time the whore was judged has been correctly understood as 1798 when the papacy received its deadly wound, and the time of the end arrived. Yet when a “time of the end” is represented in prophetic history there are always two waymarks symbolized by people. The birth of Aaron and his brother Moses was the time of the end in that history. Those two waymarks typified the birth of John the Baptist, and sixth months later his cousin Jesus, thus marking the time of the end for that history. At the end of the seventy-year captivity, which typifies the time of the end in 1798, Darius and his nephew Cyrus are the two waymarks of the time of the end. Together, they typify Reagan and Bush the first, in the time of the end of 1989.

Ipinaalam ng anghel kay Juan, sa pasimula ng ikalabimpitong kabanata, na ipapakita niya ang paghatol sa dakilang patutot at sa hayop na kaniyang sinasakyan. Ang unang paghatol sa patutot ay wastong naunawaan na naganap noong 1798, nang tumanggap ang Papado ng nakamamatay na sugat, at dumating ang panahon ng kawakasan. Gayunman, kapag ang isang “panahon ng kawakasan” ay kinakatawan sa kasaysayang propetiko, laging may dalawang palatandaan na isinasagisag ng mga tao. Ang kapanganakan ni Aaron at ng kaniyang kapatid na si Moises ang panahon ng kawakasan sa kasaysayang iyon. Ang dalawang palatandaang iyon ay sumagisag sa kapanganakan ni Juan Bautista, at, makalipas ang anim na buwan, ng pinsan niyang si Jesus, at sa gayo’y tinandaan ang panahon ng kawakasan para sa kasaysayang iyon. Sa katapusan ng pitumpung taong pagkabihag, na sumasagisag sa panahon ng kawakasan noong 1798, sina Dario at ang kaniyang pamangking si Ciro ang dalawang palatandaan ng panahon ng kawakasan. Magkasama, sumasagisag sila kina Reagan at Bush na una, sa panahon ng kawakasan noong 1989.

1798, which was the time of the end when the book of Daniel was unsealed in Millerite history, identified the prophetic death of the political element of the beast of Catholicism. Napoleon’s general Berthier walked right into the Vatican, arrested the pope and ended the political authority of the beast of Catholicism. A year later, in 1799, the woman who had ridden that beast through the centuries, represented by the pope, died in captivity. The judgment of the whore, includes the judgment upon the beast she employed to govern the nations. Revelation chapter seventeen identifies both the judgment of the beast, and also the whore who rules over and rides upon the beast.

Noong 1798, na siyang panahon ng wakas nang nabuksan ang selyo ng Aklat ni Daniel sa kasaysayang Millerite, natukoy ang propetikong pagkamatay ng pampolitikang elemento ng halimaw ng Katolisismo. Ang heneral ni Napoleon na si Berthier ay tuwirang pumasok sa Vaticano, inaresto ang Papa, at winakasan ang pampolitikang awtoridad ng halimaw ng Katolisismo. Pagkaraan ng isang taon, noong 1799, ang babaeng nakasakay sa halimaw na iyon sa paglipas ng mga siglo, na kinakatawan ng Papa, ay namatay sa pagkabihag. Ang paghatol sa patutot ay kinabibilangan ng paghatol sa halimaw na kaniyang ginamit upang pamahalaan ang mga bansa. Tinutukoy sa Kabanata Labimpito ng Apocalipsis kapwa ang paghatol sa halimaw at ang patutot na naghahari sa halimaw at nakasakay dito.

> “The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses.” Testimonies, volume 7, 182.

> "Ang sanlibutan ay lipos ng unos at digmaan at hidwaan. Gayunman, sa ilalim ng iisang pinuno—ang kapangyarihan ng Kapapahan—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kaniyang mga saksi." Testimonies, tomo 7, 182.

The eighth head, that is of the seven, is the papal power that reigns over the beast that is made up of ten kings who are governed by the daughter of the whore who rides upon the beast. The elements of the eighth kingdom, that is of the seven must be seen in the eighth and last president, who is of the seven presidents, when the image of the beast is formed within the United States. The combination of the apostate horns of Republicanism and Protestantism must have a “head” that rules over the image of the beast, and that ruler will be a dictator extraordinaire.

Ang ikawalong ulo, na nagmumula sa pito, ay ang kapangyarihang papal na naghahari sa halimaw na binubuo ng sampung hari, na pinamamahalaan ng anak na babae ng patutot na siyang nakasakay sa halimaw. Ang mga elemento ng ikawalong kaharian, na nagmumula sa pito, ay dapat makita sa ikawalo at huling pangulo, na nagmumula sa pitong pangulo, kapag nabuo ang larawan ng halimaw sa loob ng Estados Unidos. Ang pagsasanib ng mga sungay ng Republikanismo at Protestantismo na tumalikod ay dapat magkaroon ng isang "ulo" na mamumuno sa larawan ng halimaw, at ang pinunong iyon ay magiging isang diktador na bukod-tangi.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee: The tabernacles of Edom, and the Ishmaelites; of Moab, and the Hagarenes; Gebal, and Ammon, and Amalek; the Philistines with the inhabitants of Tyre; Assur also is joined with them: they have holpen the children of Lot. Selah. Psalms 83:1–8.

> Isang Awit o Salmo ni Asaf. Huwag kang tumahimik, O Diyos; huwag mong itikom ang iyong bibig, at huwag kang manatiling walang-kibo, O Diyos. Sapagkat, narito, ang iyong mga kaaway ay nagkakagulo; at silang napopoot sa iyo ay itinaas ang ulo. Sila’y nagpanukala nang may katusuhan laban sa iyong bayan, at nagsanggunian laban sa iyong mga ikinukubli. Kanilang sinabi, Halina, at atin silang lipulin upang huwag na silang maging isang bansa; upang ang pangalan ng Israel ay hindi na maalaala pa. Sapagkat nagsanggunian silang magkakasama na may iisang loob; sila’y nakipagtipan laban sa iyo: Ang mga tolda ng Edom, at ang mga Ismaelita; ng Moab, at ng mga Hagareno; Gebal, at Ammon, at Amalek; ang mga Filisteo, na kasama ng mga nananahan sa Tiro; Sumapi rin sa kanila ang Asur; kanilang tinulungan ang mga anak ni Lot. Selah. Mga Awit 83:1-8.

Back to Articles