Article

# Panium - Number Two

Panium - Bilang Dalawa

The Rise and Fall of the King of the South

Ang Pag-angat at Pagbagsak ng Hari ng Timog

Author

Jeff Pippenger

Published

February 27, 2025

Formats

PDF
Word

We left off the last article by writing, “Verses 10–15 represent three proxy wars accomplished by the king of the north, the papal power, from 1989 to the Sunday law.” These three proxy wars begin with the identification of the United States in verse 40 as “chariots, ships, and horsemen.”

Sa dulo ng nakaraang artikulo ay isinulat natin, “Ang mga talatang 10–15 ay kumakatawan sa tatlong digmaang proxy na isinagawa ng hari sa hilagaan, ang kapangyarihang papal, mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo.” Ang tatlong digmaang proxy na ito ay nagsisimula sa pagtukoy sa Estados Unidos sa talatang 40 bilang “mga karo, mga sasakyang-dagat, at mga mangangabayo.”

The next proxy war, represented by verse 11 and its historical fulfillment at the Battle of Raphia in 217 BC, was between Ptolemy IV Philopator, the southern king of Egypt, and Antiochus the Great, also called Antiochus Magnus, of the Seleucid Empire. Antiochus had fulfilled verse 10 when he retaliated against Egypt for his northern kingdom’s defeat and loss of possessions, retaking all the geography the southern kingdom had previously seized from his kingdom. He did so but stopped at the border of Egypt, thus fulfilling verse 10 and typifying 1989.

Ang susunod na digmaang kinatawan, na inilalarawan sa talatang 11 at nagkaroon ng makasaysayang katuparan sa Labanan sa Raphia noong 217 BK, ay sa pagitan nina Ptolemy IV Philopator, ang timugang hari ng Ehipto, at ni Antiochus the Great, na tinatawag ding Antiochus Magnus, ng Imperyong Seleucid. Tinupad ni Antiochus ang talatang 10 nang gumanti siya laban sa Ehipto dahil sa pagkatalo at pagkawala ng mga nasasakupan ng kaniyang hilagang kaharian, at binawi niya ang lahat ng teritoryong dati nang sinakop ng timugang kaharian mula sa kaniyang kaharian. Ginawa niya ito ngunit huminto sa hangganan ng Ehipto, kaya natupad ang talatang 10 at nagtakda ng huwaran para sa 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Subalit ang kaniyang mga anak ay mapupukaw at magtitipon ng napakaraming malalakas na hukbo: at tiyak na may isang darating, at dadagsa at daraan: kung magkagayo’y babalik siya, at mapupukaw, maging hanggang sa kaniyang moog. Daniel 11:10.

The second proxy war was the Battle of Raphia. Raphia means the borderland. That battleground marks the point where Antiochus had ceased his previous invasion of verse 10. The three proxy wars are governed by truth, in the sense that the first proxy war aligns with the last proxy war. All three wars—verses 10, 11, and then the third war of verses 13–15—are waged by the same historical figure in their initial fulfillment. Antiochus Magnus is present in each of the three battles, prophetically tying them together into one line. Antiochus wins the first and last battles, but not the middle one, where the king of the south prevails.

Ang ikalawang digmaang kinatawan ay ang Labanan sa Raphia. Ang Raphia ay nangangahulugang pook-hanggahan. Ang larangang iyon ng pagbabaka ang nagtatanda sa puntong doon itinigil ni Antiochus ang nauna niyang pagsalakay na binanggit sa talata 10. Ang tatlong digmaang kinatawan ay pinamamatnugutan ng katotohanan, sa diwang ang unang digmaang kinatawan ay tumutugma sa hulí. Ang tatlong digmaan—ang nasa talata 10, talata 11, at saka ang ikatlong digmaan sa mga talata 13–15—ay isinagawa ng iisang pigurang makasaysayan sa kanilang unang katuparan. Si Antiochus Magnus ay naroroon sa bawat isa sa tatlong labanan, na sa paraang propetiko’y nagbibigkis sa mga ito sa iisang linya. Nagwagi si Antiochus sa una at huling mga labanan, ngunit hindi sa gitnang labanan, kung saan ang hari ng timog ang nanaig.

Just as Raphia means borderland, so does Ukraine. The second proxy war, first fulfilled by the Battle of Raphia, is now being fulfilled in the Ukrainian war. Vladimir Putin is the king of the south, the prophetic descendant of the first modern king of the south, Vladimir Lenin. Putin has repeatedly claimed that Russia’s response to Ukraine is based on a disputed agreement that, upon Germany’s reunification, NATO would not expand further into former USSR territory. Putin’s motivation mirrors Ptolemy’s in verses 5–9 and Napoleon’s in 1797. All three southern kings justify their actions against the northern king based on a broken treaty.

Kung paanong ang Raphia ay nangangahulugang pook-hangganan, gayon din ang Ukrayna. Ang ikalawang digmaang pamalit, na unang natupad sa Labanan sa Raphia, ay ngayo’y natutupad sa digmaan sa Ukrayna. Si Vladimir Putin ang hari ng timog, ang propetikong inapo ng unang makabagong hari ng timog, si Vladimir Lenin. Paulit-ulit na iginigiit ni Putin na ang tugon ng Rusya sa Ukrayna ay nakasalig sa isang pinagtatalunang kasunduan na, sa muling pag-iisa ng Alemanya, ang NATO ay hindi na magpapalawak pa sa dating teritoryo ng Unyong Sobyet. Ang motibasyon ni Putin ay sumasalamin sa kay Ptolemy sa mga talatang 5–9 at sa kay Napoleon noong 1797. Lahat ng tatlong hari ng timog ay ipinapangatwiran ang kanilang mga kilos laban sa hari ng hilaga batay sa isang nilabag na kasunduan.

According to Isaiah 23, the whore of Tyre, representing the papal power, would be forgotten for seventy years, as the days of one king—a period repeatedly shown to be the time when the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation 13 (the United States), rules.

Ayon sa Isaias 23, ang patutot ng Tiro, na kumakatawan sa kapangyarihang papal, ay malilimutan sa loob ng pitumpung taon, gaya ng mga araw ng isang hari—isang panahon na paulit-ulit na ipinakitang siyang panahong naghahari ang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Bibliya, ang halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis 13 (ang Estados Unidos).

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> At mangyayari sa araw na yaon, na si Tiro ay malilimutan sa loob ng pitumpung taon, ayon sa mga araw ng isang hari; at sa katapusan ng pitumpung taon, aawit si Tiro na gaya ng isang patutot. Kumuha ka ng alpa, lumibot ka sa lunsod, ikaw na patutot na nalimutan; magpatugtog ka ng malamyos na himig, umawit ka ng maraming awit, upang ikaw ay maalaala. At mangyayari, sa katapusan ng pitumpung taon, na dadalawin ng Panginoon si Tiro, at babalik siya sa kaniyang kabayaran, at makikiapid siya sa lahat ng mga kaharian ng sanlibutan na nasa ibabaw ng lupa. Isaias 23:15-17.

The symbolic seventy-year period spans from 1798 to the Sunday law, which is the history represented by verse 40. It is not until the ending of the seventy years, or the approach of the Sunday law, that the whore reappears. For this reason, the warfare of the three battles in verses 10–15 is carried out by a proxy of the papal power, for she is prophetically forgotten during this period.

Ang simbolikong pitumpung-taóng panahon ay sumasaklaw mula 1798 hanggang sa batas sa Linggo; ito ang kasaysayang kinakatawan ng talatang 40. Saka lamang muling lilitaw ang patutot sa katapusan ng pitumpung taon, o sa paglapit ng batas sa Linggo. Dahil dito, ang pakikidigma ng tatlong labanan sa mga talata 10–15 ay isinasagawa ng isang kinatawan ng kapangyarihang papal, sapagkat siya ay propetikong nalilimutan sa panahong ito.

In the first and last proxy battles, the king of the north prevails over the king of the south. In the middle battle, the king of the south prevails over the king of the north. The Battle of Raphia was the initial historical fulfillment of verse 11, and the verse and their historical fulfillment make up two witnesses that are to be combined with the parallel passages of papal Rome’s three and a half prophetic days of rule. Thus, two passages of Scripture within Daniel 11, accompanied by their historical fulfillments, set forth the prophetic characteristics of verse 11’s battle of the borderland, first fulfilled at the Battle of Raphia and then again at the time of the end in 1798.

Sa una at huling mga digmaang kinatawan, nanaig ang hari ng hilaga laban sa hari ng timog. Sa gitnang labanan, nanaig ang hari ng timog laban sa hari ng hilaga. Ang Labanan sa Raphia ang unang makasaysayang katuparan ng talata 11, at ang mismong talata at ang makasaysayang katuparan nito ay bumubuo ng dalawang saksi na dapat ipagsama sa mga kahalintulad na sipi hinggil sa tatlo’t kalahating propetikong araw ng pamumuno ng Papal na Roma. Kaya, dalawang sipi ng Kasulatan sa loob ng Daniel 11, kalakip ang kanilang makasaysayang katuparan, ang naglalatag ng mga propetikong katangian ng labanan sa pook-hangganan na tinutukoy sa talata 11, na unang natupad sa Labanan sa Raphia at muling natupad sa panahon ng wakas noong 1798.

These lines of witness uphold that Vladimir Putin is the last Vladimir of the modern king of the south. “Vladimir” is often defined as meaning “ruler of the world,” but the word mir also correctly means “community.” Thus, Vladimir means “ruler of the community,” or “ruler of communism.” Putin identifies his involvement with Ukraine as based on a broken agreement addressing his concerns about NATO’s encroachment beyond the borders agreed upon after Germany’s unification. Putin’s direction is as much focused against NATO and the EU as it is against Zelenskyy and Ukraine. NATO and the EU’s encroachment upon territory Putin insists was to remain NATO-free parallels Ptolemy’s rage when the Seleucid king set the Egyptian princess bride aside for his former wife. That broken treaty pointed forward to the broken Treaty of Tolentino in 1797. In Daniel 11, when the southern king prevails over the northern king, it involves a broken treaty.

Ang mga linyang ito ng patotoo ay nagpapatibay na si Vladimir Putin ang huling Vladimir ng makabagong hari ng timog. Madalas ipakahulugan ang “Vladimir” bilang “pinuno ng sanlibutan,” ngunit ang salitang “mir” ay wasto ring nangangahulugang “pamayanan.” Kaya, ang Vladimir ay nangangahulugang “pinuno ng pamayanan,” o “pinuno ng komunismo.” Inilalarawan ni Putin ang kanyang pakikilahok sa Ukraine bilang nakabatay sa isang nasirang kasunduang tumutugon sa kanyang mga pangamba hinggil sa panghihimasok ng NATO lampas sa mga hangganang napagkasunduan matapos ang muling pagkakaisa ng Alemanya. Ang direksiyon ni Putin ay kasing-tindi ang pagtutok laban sa NATO at sa EU gaya ng laban kay Zelenskyy at sa Ukraine. Ang panghihimasok ng NATO at ng EU sa teritoryong iginigiit ni Putin na dapat manatiling walang NATO ay kaparis ng poot ni Ptolemy nang isinantabi ng haring Seleucid ang prinsesang Ehipsiyang asawa para sa dati niyang asawa. Ang nasirang kasunduang iyon ay nagtuturo pasulong sa nasirang Kasunduang Tolentino noong 1797. Sa Daniel 11, kapag nagtatagumpay ang hari ng timog laban sa hari ng hilaga, may kinasasangkutang nasirang kasunduan.

This broken treaty concerns the EU’s unwillingness to restrict NATO’s expansion beyond its borders when Germany was reunified. In this sense, Putin, the king of the south, is in a battle against the king of the north, represented by his proxy power. Just as the Nazis of World War II were a proxy for the Catholic Church, the Nazis of Ukraine become the symbol of the second proxy war of verses 10–15. Three world wars and three proxy wars—and in both lines, the Nazis are the proxy representative of the Catholic Church during the middle conflict.

Ang paglabag sa kasunduang ito ay may kinalaman sa pagtanggi ng EU na limitahan ang pagpapalawak ng NATO lampas sa sarili nitong mga hanggahan sa panahon ng muling pag-iisa ng Alemanya. Sa ganitong diwa, si Putin, ang hari sa Timog, ay nakikipagdigma laban sa hari sa Hilaga, na kinakatawan ng kaniyang puwersang tagapaghalili. Kung paanong ang mga Nazi noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay naging kinatawan ng Simbahang Katoliko, ang mga Nazi ng Ukrayna ay nagiging sagisag ng ikalawang digmaang kinatawan ng mga talata 10–15. Tatlong digmaang pandaigdig at tatlong digmaang kinatawan—at sa dalawang linyang iyon, ang mga Nazi ang kinatawan ng Simbahang Katoliko sa gitnang tunggalian.

In the three original historical fulfillments of these proxy wars, Antiochus Magnus was in each battle. It has often been shown how the etymology of “Antiochus” and the symbolism associated with the Seleucid kingdom as the king of the north identify Antiochus as a symbol of the antichrist—the pope of Rome. But in the history of the three proxy wars, the whore of Tyre is forgotten, so the symbol of the “pope” represented in the name “Antiochus” stands for his proxy power. In the first and last battles, it is the United States openly doing the bidding for Rome. In verse 11, the proxy power is the Nazism of Ukraine, but it was and still is the ships and chariots of the United States that propped up Zelenskyy in the war. On the surface of the second proxy war, the United States is hidden, as is the pope during the seventy years of Isaiah 23. The United States is hidden in the very history where it develops all the characteristics of the beast, making it prophetically fitting that, once the second proxy war is underway, the United States is obscured by the proxy power of Nazism in Ukraine, though it remains the military and economic might of the earth beast that props up Ukraine until their demise.

Sa tatlong orihinal na makasaysayang katuparan ng mga digmaang proxy na ito, si Antiochus Magnus ay nasa bawat labanan. Madalas nang naipakita kung paano ang etimolohiya ng “Antiochus” at ang simbolismong kaugnay ng kahariang Seleucid bilang hari sa hilagaan ay nagtatakda kay Antiochus bilang sagisag ng antikristo—ang Papa ng Roma. Ngunit sa kasaysayan ng tatlong digmaang proxy, nalilimot ang patutot ng Tiro, kaya’t ang simbolo ng “papa” na kinakatawan sa pangalang “Antiochus” ay tumutukoy sa kanyang kapangyarihang kinatawan. Sa una at huling mga labanan, ang Estados Unidos ang hayagang isinasakatuparan ang kagustuhan ng Roma. Sa talata 11, ang kapangyarihang kinatawan ay ang Nazismo ng Ukraina, ngunit noon pa man at hanggang ngayon ay ang mga sasakyang-dagat at mga karo ng Estados Unidos ang nagtataguyod kay Zelenskyy sa digmaan. Sa panlabas na anyo ng ikalawang digmaang proxy, nakatago ang Estados Unidos, gaya rin ng Papa sa loob ng pitumpung taon ng Isaias 23. Nakatago ang Estados Unidos sa mismong kasaysayan kung saan nito pinauunlad ang lahat ng katangian ng hayop, kaya’t nagiging akmang-akma sa propesiya na, sa pagpasimula ng ikalawang digmaang proxy, natatabunan ang Estados Unidos ng kapangyarihang kinatawan ng Nazismo sa Ukraina, bagaman nananatili itong kapangyarihang militar at pang-ekonomiya ng hayop na mula sa lupa na siyang nagtataguyod sa Ukraina hanggang sa pagbagsak nito.

When the king of the south went to Babylon and took the king of the north captive, and also when General Berthier took the pope captive, he walked right into the Vatican suggesting that the Ukrainian war will end with Putin’s victory at a point when any resistance from the Ukraine has been removed. The kingdom Ptolemy captured was Babylon, and the kingdom Napoleon captured was spiritual Babylon. Thus, Zelenskyy’s kingdom is represented by those subjects which provide him support. Now that Trump has withdrawn the support of the earth beast’s chariots horsemen and ships, Ukraine’s support is the EU, the very group that has been unwilling to hear Putin’s claims of the broken treaty concerning the encroachment of NATO.

Nang pumunta ang hari sa timugan sa Babilonya at binihag ang hari sa hilagaan, at gayon din nang binihag ni Heneral Berthier ang Papa—na basta-basta lamang siyang pumasok sa Vaticano—ito’y nagpapahiwatig na magwawakas ang digmaan sa Ukrayna sa tagumpay ni Putin, sa panahong naalis na ang anumang paglaban ng Ukrayna. Ang kahariang sinakop ni Ptolemy ay ang Babilonya, at ang kahariang sinakop ni Napoleon ay ang espirituwal na Babilonya. Kaya, ang kaharian ni Zelenskyy ay kinakatawan ng mga nasasakupang nagkakaloob sa kaniya ng suporta. Ngayong binawi na ni Trump ang suporta ng mga karo, mga mangangabayo, at mga sasakyang-dagat ng halimaw na mula sa lupa, ang sumusuporta sa Ukrayna ay ang EU, ang mismong pangkat na ayaw pakinggan ang mga pag-angkin ni Putin hinggil sa paglabag sa kasunduan tungkol sa panghihimasok ng NATO.

The philosophy that guides the eurocrats of the EU is the Greenpeace movement. For this reason, Zelenskyy means, “green.” Zelenskyy is the symbolic head of the warmongers of the EU who are guided by the foolish global agenda of environmentalism. When the Ukraine war concludes Putin will celebrate not only a victory over Ukraine, but the entire EU and NATO.

Ang pilosopiyang gumagabay sa mga eurokrat ng EU ay ang kilusang Greenpeace. Dahil dito, ang pangalang Zelenskyy ay nangangahulugang “berde.” Si Zelenskyy ang sagisag na pinuno ng mga tagapag-udyok ng digmaan ng EU na ginagabayan ng hangal na pandaigdigang adyenda ng environmentalism. Kapag nagwakas ang digmaan sa Ukraine, ipagdiriwang ni Putin hindi lamang ang tagumpay laban sa Ukraine, kundi pati ang tagumpay laban sa buong EU at NATO.

The three proxy wars therefore possess the signature of truth. The first and last proxy war the king of the south is defeated through an alliance between the sea beast and earth beast of Revelation thirteen. In the beginning the victory for the king of the north was brought about by an alliance between a conservative, Vatican I pope, who in the context of the Fatima secrets of Catholicism lore is the white or good pope. The current pope, who as I write this is on his deathbed is a Vatican II, liberal pope, who in the context of the Fatima secrets is the black or bad pope.

Samakatuwid, ang tatlong digmaang proxy ay nagtataglay ng tatak ng katotohanan. Sa una at huling digmaang proxy, ang hari ng timog ay natalo sa pamamagitan ng isang alyansa sa pagitan ng halimaw sa dagat at halimaw sa lupa sa Pahayag labintatlo. Sa pasimula, naipangyari ang pagtatagumpay para sa hari ng hilaga sa pamamagitan ng isang alyansa kasama ang isang konserbatibong papa ng Vaticano I, na, sa konteksto ng mga lihim ng Fatima sa tradisyon ng Katolisismo, ay ang puti o mabuting papa. Ang kasalukuyang papa, na, habang isinusulat ko ito, ay nasa banig ng karamdaman, ay isang liberal na papa ng Vaticano II, na, sa konteksto ng mga lihim ng Fatima, ay ang itim o masamang papa.

Verse fourteen identifies that when the “robbers of thy people” who exalt themselves and fall, enter into prophetic history the vision is established. In the fulfillment of verses thirteen through fifteen in the Battle of Panium in 200 BC pagan Rome inserted itself into the issues concerning that very battle. In the three verses which address the Battle of Panium, verse fourteen identifies that the vision is established by Rome.

Tinutukoy ng talatang labing-apat na, kapag ang “mga mandarambong ng iyong bayan,” na nagpapakataas at bumabagsak, ay pumapasok sa kasaysayang propetiko, naitatatag ang pangitain. Sa katuparan ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima sa Labanan sa Panium noong 200 BC, sumangkot ang paganong Roma sa mga usaping nauukol sa mismong labanang iyon. Sa tatlong talatang tumatalakay sa Labanan sa Panium, itinutukoy ng talatang labing-apat na itinatatag ng Roma ang pangitain.

In the Battle of Panium history a conservative, Vatican I white pope will join forces with the last of the eight presidents that began in the period of Reagan, who previously formed an alliance with a conservative Vatican I pope. They did so in 1989 to bring down the former USSR, and at the end they do so to bring down the last ruler of that very kingdom.

Sa kasaysayan ng Labanan sa Panium, isang konserbatibong Vatican I na puting Papa ay magsasanib-puwersa kasama ang huli sa walong pangulong nagsimula sa panahon ni Reagan, na dati’y nakipag-alyansa sa isang konserbatibong Vatican I na Papa. Ginawa nila iyon noong 1989 upang ibagsak ang dating Unyong Sobyet, at sa wakas, gagawin nila iyon upang ibagsak ang huling pinuno ng mismong kahariang iyon.

In the Reagan years and with the alliance of pope John Paul II and the USA, John Paul II came to believe he was the good pope of the prophecies of Fatima. Motivated by that conviction he began to travel the world to promote what he understood to be a fulfillment of the predictions of Fatima. In doing so he became the most travelled pope in history, as well as the most recognized pope of all time as he fulfilled Revelation thirteen’s prediction that there would be a time when the whole world would wonder after the beast. Pope John Paul II’s public persona typifies the conservative Vatican I pope who comes into an alliance with the last president of the USA.

Sa mga taon ng pamumuno ni Reagan, at kasabay ng alyansa sa pagitan ni Papa Juan Pablo II at ng Estados Unidos, naniwala si Juan Pablo II na siya ang mabuting Papa ng mga propesiya ng Fatima. Bunsod ng paniniwalang iyon, sinimulan niyang libutin ang daigdig upang itaguyod ang kanyang nauunawaang katuparan ng mga prediksiyon ng Fatima. Sa gayon, siya ang naging Papa sa kasaysayan na may pinakamaraming paglalakbay, gayon din ang pinakakilala sa lahat ng panahon, habang tinutupad niya ang hula ng Pahayag kabanata labintatlo na darating ang isang panahon na ang buong sanlibutan ay mamamangha sa halimaw. Ang pampublikong persona ni Papa Juan Pablo II ay naglalarawan ng konserbatibong Papa na kaayon ng Vatikano I, na pumapasok sa isang alyansa sa huling pangulo ng Estados Unidos.

Therefore, one of the prophetic characteristics of the Reagan contemporary pope is that there is a point where his public image is marked as a waymark. That mark is in verse fourteen, when the robbers of thy people establish the vision. Pope John Paul II fulfills a prophetic characteristic of being the pope that the entire world wondered after, thus pointing forward to the conservative end time Vatican I pope who comes into an alliance with Trump. When that happens the vision is established, and what establishes the vision is the pope inserting himself into the history of Panium and the year 200 BC.

Samakatuwid, isa sa mga propetikong katangian ng papa na kapanahon ni Reagan ay ang pagkakaroon ng isang punto kung saan ang kaniyang pampublikong imahe ay tinatatakan bilang isang panandang-daan. Ang tandang iyon ay nasa talatang labing-apat, kapag itinatatag ng mga mandarambong ng iyong bayan ang pangitain. Tinutupad ni Papa Juan Pablo II ang isang propetikong katangian bilang ang papa na ikinamangha ng buong sanlibutan, na sa gayon ay tumuturo pasulong sa konserbatibong Vatican I na papa sa mga huling araw na papasok sa isang alyansa kay Trump. Kapag nangyari iyon, naitatatag ang pangitain, at ang nagtatatag sa pangitain ay ang pagpasok ng papa sa kasaysayan ng Panium at ng taong 200 BK.

The beginning of the eight presidents illustrates the ending of the eight presidents and just before the Sunday law of verse sixteen the whore of Tyre who has been forgotten returns to open history as she forms an alliance with Reagan’s counterpart, Donald Trump. Together as represented by the alliance of Antiochus and Philip of Macedon they bring down the final generation of the southern kingdom as represented by the child king Ptolemy. A child in Bible prophecy is a symbol of the final generation, and after the Ukraine war Putin will repeat the history of the southern kings who are lifted up from military victories and lose their way in some type of church and state dilemma.

Ipinakikita ng pasimula ng walong pangulo ang katapusan ng walong pangulo, at bago lamang ang batas ng Linggo sa talatang labing-anim, ang patutot ng Tiro na nalimutan na ay muling lumilitaw sa hayag na kasaysayan habang bumubuo siya ng isang alyansa sa katapat ni Reagan, si Donald Trump. Magkasama, gaya ng kinakatawan ng alyansa nina Antiochus at Philip ng Macedon, ibinabagsak nila ang huling salinlahi ng timugang kaharian, na kinakatawan ng batang haring si Ptolemy. Ang isang bata sa propesiya ng Bibliya ay simbolo ng huling salinlahi, at matapos ang digmaan sa Ukraine, uulitin ni Putin ang kasaysayan ng mga hari sa timog na itinataas dahil sa mga tagumpay sa pakikidigma at nawawala sa landas sa isang uri ng dilema ng simbahan at estado.

Thus, verse ten, representing 1989 and the first proxy war is the beginning, or the first letter of the Hebrew alphabet. The Battle of Raphia in verse eleven representing the Ukraine war is the thirteenth letter in the Hebrew alphabet. The number 13 is a symbol of rebellion, and the proxy army in the Ukrainian war are Nazi’s, the premier symbol of rebellion in the modern world. Panium is the last letter in the Hebrew alphabet, which is made up of twenty-two letters. Thus, the Hebrew word truth which is created by bringing the first, thirteenth and twenty-second letters of the alphabet together to form the Hebrew word “truth,” identifies the structure of these three proxy wars as truth. The twenty-second and last letter of the Hebrew alphabet is a symbol of divinity being combined with humanity, and the fulfillment of the Battle of Panium in the near future takes place during Trump’s presidency. Trump is the twenty-second president to have served two terms.

Samakatuwid, ang talatang ikasampu, na kumakatawan sa 1989 at sa unang digmaang kinatawan, ay ang pasimula, o ang unang titik ng alpabetong Hebreo. Ang Labanan sa Raphia sa talatang ikalabing-isa, na kumakatawan sa digmaan sa Ukraina, ay ang ikalabing-tatlong titik sa alpabetong Hebreo. Ang bilang na 13 ay sagisag ng paghihimagsik, at ang hukbong kinatawan sa digmaan sa Ukraina ay mga Nazi, ang pangunahing sagisag ng paghihimagsik sa makabagong daigdig. Ang Panium ay ang huling titik sa alpabetong Hebreo, na binubuo ng dalawampu’t dalawang titik. Samakatuwid, ang salitang Hebreo na “katotohanan,” na nalilikha sa pamamagitan ng pagsasama ng mga titik na una, ikalabing-tatlo, at ikadalawampu’t dalawa upang mabuo ang salitang Hebreo na “katotohanan,” ay tumutukoy sa balangkas ng tatlong digmaang kinatawan na ito bilang katotohanan. Ang ikadalawampu’t dalawang at huling titik ng alpabetong Hebreo ay sagisag ng pagka-Diyos na pinapagsama sa pagkatao, at ang katuparan ng Labanan sa Panium sa nalalapit na hinaharap ay nagaganap sa panahon ng pagkapangulo ni Trump. Si Trump ang ikadalawampu’t dalawang pangulo na nakapagsilbi ng dalawang termino.

Panium has a double witness to a twofold alliance and in both references the alliance represents an alliance identifying a hierarchical relationship between two parties. The alliance between Philip and Antiochus was strategic, aimed at countering Ptolemaic and Roman influence in the eastern Mediterranean. However, their collaboration was not focused on the Battle of Panium itself—Antiochus conducted this campaign independently, without Philip’s direct military involvement. Philip’s role was more indirect, providing political and strategic support by tying down Roman and Ptolemaic allies in Greece and the Aegean, allowing Antiochus to focus on Coele-Syria. The historians all identify that Antiochus was the more powerful in the alliance, and that it was only Antiochus who actually fought the battle. Their alliance was concerning the broader area associated with Alexander’s former kingdom. Thus, the alliance has a premier leader and a lesser subordinate as represented by the name Caesarea-Philippi, the name for Panium when Christ walked among men. Caesarea-Philippi therefore aligns with Antiochus and Philip, for Caesar was the more powerful in the alliance symbolized by both Caesar Augustus and Herod Philip the tetrarch.

Ang Panium ay may dobleng patotoo hinggil sa dalawahang alyansa, at sa kapwa pagtukoy na iyon ang alyansa ay kumakatawan sa isang alyansang nagpapakilala ng isang herarkikal na ugnayan sa pagitan ng dalawang panig. Ang alyansa nina Philip at Antiochus ay estratehiko, na naglalayong kontrahin ang impluwensiyang Ptolemaiko at Romano sa silangang Mediteraneo. Gayunman, hindi nakatuon ang kanilang pagtutulungan sa Labanan sa Panium mismo—isinagawa ni Antiochus ang kampanyang ito nang mag-isa, na walang tuwirang pakikilahok na militar ni Philip. Ang papel ni Philip ay higit na hindi tuwiran, nagkaloob ng pampolitika at estratehikong suporta sa pamamagitan ng pagpipigil sa pagkilos ng mga kaalyadong Romano at Ptolemaiko sa Gresya at sa Egeo, kaya’t nabigyan si Antiochus ng pagkakataong ituon ang pansin sa Coele-Syria. Ang mga historyador ay pawang kumikilala na si Antiochus ang mas makapangyarihan sa alyansa, at na si Antiochus lamang ang tunay na nakipaglaban sa labanan. Ang kanilang alyansa ay may kinalaman sa mas malawak na saklaw na kaugnay ng dating kaharian ni Alexander. Samakatuwid, ang alyansa ay may pangunahing pinuno at isang nakababang kapanalig, gaya ng kinakatawan ng pangalang Caesarea-Philippi, ang pangalan ng Panium noong naglakad si Kristo sa gitna ng mga tao. Samakatuwid, ang Caesarea-Philippi ay umaayon kina Antiochus at Philip, sapagkat si Caesar ang mas makapangyarihan sa alyansa, na sinasagisag kapwa nina Caesar Augustus at Herod Philip na tetrarka.

The word “Tetrarch” means ruler over a fourth. Caesar ruled the entire kingdom, and Philip ruled over a fourth of a territory thus placing the symbol of Philip in a subjective relationship in the alliances of Panium and Caesarea-Philippi. With Herod Philip we see the symbol of two blood lines which are both symbols of a broken covenant relationship with God. We also see echoes of one fourth of the division of Alexander’s kingdom into four parts, or four tetrarchs. Philip means lover of horses.

Ang salitang "Tetrarch" ay nangangahulugang pinunong may saklaw na ikaapat na bahagi. Si Caesar ang namahala sa buong kaharian, at si Philip ay namuno sa ikaapat na bahagi ng isang teritoryo; sa gayon, nalalagay ang sagisag ni Philip sa isang subhetibong ugnayan sa loob ng mga alyansa ng Panium at Caesarea-Philippi. Kay Herod Philip, nakikita natin ang sagisag ng dalawang linya ng dugo na kapwa mga sagisag ng isang sirang ugnayang tipan sa Diyos. Nakikita rin natin ang mga alingawngaw ng ikaapat na bahagi sa pagkakahati ng kaharian ni Alexander sa apat na bahagi, o apat na tetrarka. Ang pangalang Philip ay nangangahulugang maibigin sa mga kabayo.

At the Battle of Panium which is fulfilled at the conclusion of the Ukrainian war Antiochus Magnus, the United States will defeat Russia and will enter into an alliance with a lesser player represented by Philip. That lesser player will be involved but not directly in the battle. The battle will be between the USA and Putin, evidently directly connected with a religious controversy produced by Putin’s irritation and pride as illustrated by both Ptolemy IV Philopator after the Battle of Raphia, and by king Uzziah of Judah. Ptolemy and Uzziah were southern kings lifted up in pride by their military success who then desired to take up a sacred work which was only to be accomplished by the priests. Uzziah received leprosy for his efforts and Ptolemy in a rage slew 50,000 Jews in Alexandria.

Sa Labanan sa Panium, na natutupad sa pagtatapos ng digmaan sa Ukraina, si Antiochus Magnus—ang Estados Unidos—ay tatalo sa Rusya at makikipag-alyansa sa isang mas maliit na manlalaro na kinakatawan ni Philip. Ang mas maliit na manlalarong iyon ay magiging kasangkot, ngunit hindi tuwirang makikibahagi sa labanan. Ang labanan ay sa pagitan ng Estados Unidos at ni Putin, maliwanag na tuwirang may kaugnayan sa isang kontrobersiyang panrelihiyon na idinulot ng pagkayamot at pagmamataas ni Putin, gaya ng inilalarawan kapwa ni Ptolemy IV Philopator pagkaraan ng Labanan sa Raphia, at ni haring Uzziah ng Judah. Sina Ptolemy at Uzziah ay mga haring mula sa timog na napuno ng pagmamataas dahil sa kanilang tagumpay sa militar, na pagkatapos ay ninais na akuin ang isang banal na gawaing tanging mga saserdote lamang ang dapat gumanap. Si Uzziah ay tinamaan ng ketong dahil sa kanyang ginawa, at si Ptolemy, sa silakbo ng galit, ay pinaslang ang 50,000 Hudyo sa Alexandria.

Verse thirteen identifies the battle between the final generation of the modern king of the community, or communism, Vladimir Putin’s Russia and the USA. Trump prevails in the battle, but he does so with an ally from a fourth part of the kingdom, who is not actually at the battle. We are near the conclusion of verse eleven as testified to by the current events. Putin will be victorious over Ukraine, as represented by Raphia. He will then begin his progressive demise as represented by Uzziah being placed into a house until his death, due to leprosy. After his victory at Raphia in 217 BC, Ptolemy IV Philopator’s reign deteriorated due to corruption, extravagance, and reliance on unscrupulous advisors. He died in 204 BC, likely assassinated or poisoned by his ministers, Sosibius and Agathocles, as part of a conspiracy to secure power for his young son, Ptolemy V. This turbulent end reflects the instability and intrigue common in Hellenistic royal courts, marking a significant turning point in the decline of Ptolemaic Egypt.

Tinutukoy ng Talata 13 ang labanan sa pagitan ng huling salinlahi ng makabagong hari ng pamayanan, o komunismo—ang Rusya ni Vladimir Putin—at ng USA. Nagwawagi si Trump sa labanan, ngunit ginagawa niya ito kasama ang isang kaalyado mula sa ikaapat na bahagi ng kaharian, na hindi aktuwal na nasa labanan. Malapit na tayo sa pagwawakas ng Talata 11, gaya ng pinatutunayan ng mga kasalukuyang pangyayari. Magtatagumpay si Putin laban sa Ukraine, na kinakatawan ng Raphia. Pagkatapos ay magsisimula ang kanyang unti-unting pagbagsak, gaya ng kinakatawan ng pagkakalagay kay Uzziah sa isang bahay hanggang sa kanyang kamatayan, dahil sa ketong. Pagkatapos ng kanyang tagumpay sa Raphia noong 217 BC, ang pamumuno ni Ptolemy IV Philopator ay lumala dahil sa korupsiyon, labis na karangyaan, at pag-asa sa mga walang prinsipyong tagapayo. Namatay siya noong 204 BC, malamang na pinaslang o nilason ng kanyang mga ministro, sina Sosibius at Agathocles, bilang bahagi ng isang sabwatan upang tiyakin ang kapangyarihan para sa kanyang batang anak na si Ptolemy V. Ang magulong wakas na ito ay nagpapakita ng kawalang-tatag at mga pakana na karaniwan sa mga hukuman ng mga Hellenistikong hari, na nagmamarka ng isang makabuluhang punto ng pagliko sa pagbagsak ng Ptolemaikong Ehipto.

A characteristic of the spiritual fulfillment of the king of the south which was typified by the literal fulfillments which took place in the struggle for world domination following Alexander’s death is “revolution.” France becomes the spiritual king of the south in the French Revolution time period. The modern king of the south, Russia was born in the Russian Revolution. As the philosophy introduced into the French Revolution matured from the anarchy of the French Revolution unto the communism of the Soviet revolution is a characteristic of the king of the south. Communism spread through the world with revolutions.

Isang katangian ng espirituwal na katuparan ng “hari ng timog”—na itinatipika ng mga literal na katuparan na naganap sa pagtutunggalian para sa pandaigdigang paghahari matapos ang kamatayan ni Alejandro—ay ang “rebolusyon.” Ang Pransiya ay naging espirituwal na “hari ng timog” sa kapanahunan ng Rebolusyong Pranses. Ang makabagong “hari ng timog,” ang Rusya, ay isinilang sa Rebolusyong Ruso. Ang paghinog ng pilosopiyang ipinakilala sa Rebolusyong Pranses—mula sa anarkiya ng Rebolusyong Pranses hanggang sa komunismo ng Rebolusyong Sobyet—ay isang katangian ng “hari ng timog.” Ang komunismo ay kumalat sa buong daigdig sa pamamagitan ng mga rebolusyon.

In modern times the CIA through the use of Non-Governmental Agencies has worked to overthrow nations around the globe, and the step-by-step plan which they have repeatedly employed is what is called color revolutions. The king of the south is a dragon power, and globalists are also the dragon power and the color revolutions of the CIA are markers of a dragon power. The history of France as the spiritual king of the south possesses a unique history that marks a conclusion of that particular line of prophecy.

Sa makabagong panahon, ang CIA, sa pamamagitan ng mga ahensiyang di-pampamahalaan, ay kumilos upang pabagsakin ang mga bansa sa buong daigdig, at ang hakbang-hakbang na planong paulit-ulit nilang ginamit ay ang tinatawag na mga color revolution. Ang hari sa timugan ay isang kapangyarihang dragon, at ang mga globalista ay gayundin ang kapangyarihan ng dragon, at ang mga color revolution ng CIA ay mga palatandaan ng isang kapangyarihang dragon. Ang kasaysayan ng Pransiya, bilang espirituwal na hari sa timugan, ay nagtataglay ng isang natatanging kasaysayan na nagmamarka ng isang konklusyon ng naturang partikular na linya ng propesiya.

That conclusion is represented by Napoleon. The French Revolution marks the beginning of France as the king of the south and Napoleon marks its end. Historians identify a series a steps which led Napoleon to his Waterloo, thus identifying a progressive ending to the first spiritual king of the south, as opposed to Babylon and Belshazzar being taken in one night. The first Vladimir of the modern king of the south, Vladimir Lenin died over a two-year period from a series of strokes. Some speculate Joseph Stalin poisoned him, just as some speculate the Ptolemy IV was poisoned by his counselors. The end of the modern king of the south as represented with the Soviet Union was also accomplished by a revolution.

Ang konklusyong iyon ay kinakatawan ni Napoleon. Ang Rebolusyong Pranses ang nagtatakda ng pasimula ng pagiging hari sa timugan ng Pransya, at si Napoleon ang nagtatakda ng wakas nito. Tinutukoy ng mga mananalaysay ang isang hanay ng mga hakbang na humantong kay Napoleon sa kaniyang Waterloo, at sa gayon ay tinutukoy nila ang isang unti-unting pagwawakas ng unang espirituwal na hari sa timugan, taliwas sa nangyari sa Babilonia at kay Belshazzar na inabot ng pagsakop sa isang gabi. Ang unang Vladimir ng makabagong hari sa timugan, si Vladimir Lenin, ay namatay sa loob ng dalawang taon dahil sa sunud-sunod na mga stroke. May ilan na naghihinalang nilason siya ni Joseph Stalin, gaya rin ng hinala ng ilan na si Ptolemy IV ay nilason ng kaniyang mga tagapayo. Ang wakas ng makabagong hari sa timugan na kinakatawan ng Unyong Sobyet ay naisakatuparan din sa pamamagitan ng isang rebolusyon.

The protest in Moscow that contributed to the demise of the USSR was the massive public resistance during the August 1991 Coup (August 19–21, 1991). This event, centered around the defense of the White House and Boris Yeltsin’s leadership, directly undermined the Soviet hardliners, exposed the regime’s fragility, and accelerated the USSR’s collapse. While earlier protests in Moscow (e.g., 1987–1990) and the Baltic Way (1989) built momentum, the August 1991 protests were the critical tipping point in Moscow, leading to the Soviet Union’s dissolution by the end of 1991. The beginning of Russia as the king of the south begins and ends in revolution. The ending of the USSR was a progressive disintegration of the kingdom, as was Ptolemy, Uzziah, Napoleon and even Vladimir Lenin. The ending of Putin is a progressive fall, which begins as soon as the Ukraine war is finished. His end is brought about at the Battle of Panium, when the USA takes control of the kingdom, while receiving support from an ally who is not actually at the battle.

Ang protesta sa Moscow na nag-ambag sa pagbagsak ng USSR ay ang napakalaking pampublikong paglaban noong Kudeta ng Agosto 1991 (Agosto 19–21, 1991). Ang pangyayaring ito, na nakasentro sa pagtatanggol sa White House at sa pamumuno ni Boris Yeltsin, ay tuwirang nagpahina sa mga hardliner ng Sobyet, ibinunyag ang pagkamarupok ng rehimen, at pinabilis ang pagbagsak ng USSR. Bagama’t ang mga naunang protesta sa Moscow (hal., 1987–1990) at ang Baltic Way (1989) ay nag-ipon ng puwersa, ang mga protesta noong Agosto 1991 ang naging kritikal na punto ng pagbabaling sa Moscow, na humantong sa pagkakabuwag ng Unyong Sobyet pagsapit ng katapusan ng 1991. Ang pasimula ng Rusya bilang hari ng timog ay nagsisimula at nagtatapos sa rebolusyon. Ang pagtatapos ng USSR ay isang progresibong pagkakawatak-watak ng kaharian, gaya ng kina Ptolemy, Uzziah, Napoleon, at maging kay Vladimir Lenin. Ang wakas ni Putin ay isang unti-unting pagbagsak, na magsisimula sa sandaling matapos ang digmaan sa Ukraine. Ang kanyang wakas ay nagaganap sa Labanan sa Panium, kung kailan kinukuha ng USA ang pamamahala sa kaharian, habang tumatanggap ng suporta mula sa isang kaalyadong hindi naman aktwal na naroroon sa labanan.

We will continue these lines in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga linyang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles