Article

# Rome Establishes the Vision - Number Three

Itinatatag ng Roma ang Pangitain - Bilang Tatlo

The United States and the Prophetic Vision: A Call to Deep Biblical Study and Understanding

Ang Estados Unidos at ang Pangitaing Propetiko: Isang Panawagan sa Malalim na Pag-aaral at Pag-unawa sa Bibliya

Author

Jeff Pippenger

Published

July 14, 2024

Formats

PDF
Word

In the previous two articles addressing the private interpretation that claims that the United States has been typified by the “robbers of thy people” who “establish the vision” in Daniel chapter eleven verse fourteen we cited a passage from the pen of Ellen White which stated, “The members of the church will individually be tested and proved.” That proving, testing, sifting process which is represented as the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three cleansing the silver and gold is now under way. In Malachi chapter three it identifies a purging.

Sa naunang dalawang artikulo na tumatalakay sa pribadong interpretasyong nagsasabing ang Estados Unidos ay sinasagisag ng “mga mangloloob ng iyong bayan” na “nagpapatibay sa pangitain” sa Daniel kabanata labing-isa, talatang labing-apat, sumipi kami ng isang pahayag mula sa panulat ni Ellen White na nagsabi, “Ang mga kasapi ng iglesia ay isa-isang susubukin at patutunayan.” Ang nasabing proseso ng pagpapatunay, pagsubok, at pagsasala, na kinakatawan ng Sugo ng Tipan sa Malakias kabanata tatlo na nagdadalisay ng pilak at ginto, ay kasalukuyang nagaganap. Sa Malakias kabanata tatlo, tinutukoy nito ang isang pagdadalisay.

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> At siya’y mauupo na parang tagadalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at padadalisayin sila gaya ng pagdadalisay sa ginto at sa pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng handog na ayon sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at ng Jerusalem ay magiging kaayaaya sa Panginoon, gaya ng mga araw noong una, at gaya ng mga taong nagdaan. Malakias 3:3, 4.

Those who hold to the idea that the United States is the symbol which establishes the vision have been unable or unwilling to understand that the message that was unsealed in July of 2023 is what purges the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. In the synagogue at Capernaum the final purging of the one hundred and forty-four thousand was typified.

Yaong mga naninindigan sa paniniwalang ang Estados Unidos ang sagisag na nagtatatag ng pangitain ay hindi nakayanang maunawaan o ayaw maunawaan na ang mensaheng inalisan ng selyo noong Hulyo ng 2023 ang siyang nagpapadalisay sa mga kandidato upang mapabilang sa isandaan apatnapu't apat na libo. Sa sinagoga sa Capernaum, ang pangwakas na pagdalisay ng isandaan apatnapu't apat na libo ay inilarawan bilang isang tipo.

> “Jesus told them plainly, ‘There are some of you that believe not;’ adding, ‘Therefore said I unto you, that no man can come unto Me, except it were given unto him of My Father.’ He wished them to understand that if they were not drawn to Him it was because their hearts were not open to the Holy Spirit. ‘The natural man receiveth not the things of the Spirit of God: for they are foolishness unto him: neither can he know them, because they are spiritually discerned.’ 1 Corinthians 2:14. It is by faith that the soul beholds the glory of Jesus. This glory is hidden, until, through the Holy Spirit, faith is kindled in the soul.

> Tahasang sinabi ni Jesus sa kanila, ‘May ilan sa inyo na hindi sumasampalataya;’ at idinugtong Niya, ‘Kaya nga sinabi ko sa inyo, na walang makaparirito sa Akin, maliban na ipagkaloob iyon sa kanya ng Aking Ama.’ Nais Niyang maunawaan nila na kung hindi sila nadadala sa Kanya, ito’y sapagkat ang kanilang mga puso ay hindi bukas sa Espiritu Santo. ‘Ang taong ayon sa kalikasan lamang ay hindi tumatanggap ng mga bagay ng Espiritu ng Diyos: sapagkat ang mga ito ay kamangmangan sa kanya: ni hindi niya ito makikilala, sapagkat ang mga ito’y napagkikilala sa paraang espirituwal.’ 1 Corinto 2:14. Sa pamamagitan ng pananampalataya namamasdan ng kaluluwa ang kaluwalhatian ni Jesus. Ang kaluwalhatiang ito ay nakatago, hanggang sa, sa pamamagitan ng Espiritu Santo, magningas ang pananampalataya sa kaluluwa.

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice,—had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> Dahil sa hayagang pagsaway sa kanilang kawalan ng pananampalataya, lalo pang napalayo ang mga alagad na ito kay Jesus. Labis na sumama ang loob nila, at sa pagnanais na saktan ang Tagapagligtas at bigyang-kasiyahan ang masamang hangarin ng mga Fariseo, tinalikuran nila Siya at iniwan Siya nang may paghamak. Nakapagpasya na sila—pinili nila ang anyo na walang diwa, ang ipa na walang butil. Ang kanilang pasiya ay hindi na kailanman nabaligtad; sapagkat hindi na sila muling lumakad na kasama ni Jesus.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> "'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

By “words of truth” the gold and silver of Malachi’s illustration of the final temple cleansing of the one hundred and forty-four thousand was represented.

Ang ginto at pilak sa ilustrasyon ni Malakias hinggil sa pangwakas na paglilinis ng templo ng isandaan apatnapu't apat na libo ay kinatawan ng "mga salita ng katotohanan."

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap. Malachi 3:1, 2.

> Narito, susuguin ko ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, ang sugo ng tipan na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? At sino ang makatindig kapag siya’y mahayag? Sapagkat siya’y gaya ng apoy ng mangdadalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. Malakias 3:1, 2.

All the prophets, including Malachi are identifying the last days. In the first of these articles we cited, The 1888 Materials, page 403, where we are informed, “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth.” Those identified in the same passage “are not close Bible students,” who have “not studied to a purpose” the “passages of Scripture” where there exists “differences of opinion.” Those being addressed “do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness,” they “must study the Scriptures for a purpose.”

Lahat ng mga propeta, kabilang si Malakias, ay tumutukoy sa mga huling araw. Sa una sa mga artikulong ito na aming binanggit, The 1888 Materials, pahina 403, ipinabatid sa atin, "Ang sinumang nasisiyahan na lamang sa sarili niyang kasalukuyang di-ganap na kaalaman sa Banal na Kasulatan, na iniisip na ito’y sapat na para sa kaniyang kaligtasan, ay nagpapahinga sa isang nakamamatay na panlilinlang. Marami ang hindi lubos na nasasangkapan ng mga maka-Kasulatang pangangatwiran, upang makilala nila ang kamalian, at kondenahin ang lahat ng tradisyon at pamahiin na ipinapalitaw na katotohanan." Ang mga tinutukoy sa gayon ding sipi ay "hindi masusing mga mag-aaral ng Bibliya," na "hindi nagsipag-aral nang may layunin" sa mga "talata ng Kasulatan" kung saan umiiral ang "pagkakaiba-iba ng opinyon." Ang mga pinatutungkulan ay "hindi nagbabasa ng Bibliya upang angkinin ang katas at katabaan para sa kanilang sariling mga kaluluwa. Hindi nila nadarama na iyon ang tinig ng Diyos na nangungusap sa kanila. Ngunit, kung ibig nating maunawaan ang daan ng kaligtasan, kung ibig nating makita ang mga sinag ng Araw ng Katuwiran," sila ay "dapat mag-aral ng Kasulatan nang may layunin."

The first article identified that one of the pieces of their misguided prophetic model is the passage from The Great Controversy, which records, “Romanism in the Old World and apostate Protestantism in the New will pursue a similar course toward those who honor all the divine precepts.” The Great Controversy, 615. Their private interpretation claims this sentence is identifying “Romanism” as past history and “apostate Protestantism” as the modern world. After the grammatical evidence that the application they make on this sentence has been wrested from its correct meaning, they exhibited no public retraction of the false application. In fact they used the very passage to advertise their next zoom meeting. Yet we are informed that “We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth.” There was no effort to retract the false claim, which appears to be evidence that those promoting this false application are not “inquiring diligently” to “know what is truth.”

Itinukoy ng unang artikulo na isa sa mga sangkap ng kanilang naliligaw na modelong propetiko ay ang sipi mula sa The Great Controversy, na nagsasaad: “Ang Romanismo sa Lumang Daigdig at ang tumalikod na Protestantismo sa Bagong Daigdig ay susunod sa kahalintulad na landas laban sa mga nagpaparangal sa lahat ng banal na tuntunin.” The Great Controversy, 615. Ipinapahayag ng kanilang sariling pagpapakahulugan na kinikilala ng pangungusap na ito ang “Romanismo” bilang nagdaan na sa kasaysayan at ang “tumalikod na Protestantismo” bilang ang makabagong daigdig. Matapos ipakita ng ebidensiyang panggramatika na ang paglalapat na ginagawa nila sa pangungusap na ito ay pinilipit mula sa wastong kahulugan, wala silang ipinakitang pampublikong pagbawi sa maling paglalapat. Sa katunayan, ginamit pa nila ang mismong siping iyon upang ianunsyo ang susunod nilang pagpupulong sa Zoom. Gayunman, ipinaaalam sa atin na, “Dapat nating itanim sa isipan ng lahat ang pangangailangang masusing magsiyasat sa banal na katotohanan, upang matiyak nila na tunay nga nilang nalalaman kung ano ang katotohanan.” Walang anumang pagsisikap na bawiin ang maling pahayag, na waring patunay na ang mga nagsusulong ng maling paglalapat na ito ay hindi “masusing nagsisiyasat” upang “malaman kung ano ang katotohanan.”

From the beginning of this controversy, we have approached it as if it was more than simply a disagreement between truth and error over who the robbers of thy people represent, and I still hold that position. The articles on the book of Daniel had reached a point by number two hundred where the significance of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven had been soundly set forth. The verses represent the history from 1989 unto the soon-coming Sunday law that exists in verse forty of Daniel eleven.

Mula pa sa simula ng kontrobersiyang ito, nilapitan namin ito na waring higit pa ito kaysa sa isang payak na hindi pagkakasundo sa pagitan ng katotohanan at kamalian hinggil sa kung sino ang kinakatawan ng mga mandarambong ng iyong bayan, at nananatili kong pinanghahawakan ang paninindigang iyon. Ang mga artikulo hinggil sa Aklat ni Daniel ay, pagsapit sa bilang na dalawang daan, nakarating na sa puntong ang kabuluhan ng mga talata labintatlo hanggang labinlima ng Daniel labing-isa ay matibay na nailahad. Ang mga talatang iyon ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo na nasasaad sa talatang apatnapu ng Daniel labing-isa.

We have been identifying that history as the hidden history of verse forty. We have also identified that when Sister Whites states “the book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” that the hidden history of Daniel chapter eleven verse forty is “that portion of the prophecy of Daniel.” Verses thirteen through fifteen represent the prophetic truth which is unsealed in the last days. Those three verses are therefore also represented as both the “Revelation of Jesus Christ” and the “Seven Thunders” in the book of Revelation that is unsealed just prior to the close of probation. When Sister White refers to that “portion of the book of Daniel,” the passage where the statement is located states:

Natukoy na natin ang kasaysayang iyon bilang ang nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Natukoy din natin na, kapag sinabi ni Sister White, "ang aklat na tinatakan ay hindi ang Apocalipsis, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na may kinalaman sa mga huling araw," ang nakatagong kasaysayan ng Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu, ay "yaong bahagi ng propesiya ni Daniel." Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay kumakatawan sa katotohanang propetiko na ibinubukás sa mga huling araw. Samakatuwid, ang tatlong talatang iyon ay inilarawan din bilang kapwa ang "Pahayag ni Jesu-Cristo" at ang "Pitong Kulog" sa aklat ng Apocalipsis na ibinubukás kaagad bago ang pagsasara ng probasyon. Kapag tumutukoy si Sister White sa "bahaging iyon ng aklat ni Daniel," ang siping kinaroroonan ng pahayag ay nagsasaad:

> “Let none think, because they cannot explain the meaning of every symbol in the Revelation, that it is useless for them to search this book in an effort to know the meaning of the truth it contains. The One who revealed these mysteries to John will give to the diligent searcher for truth a foretaste of heavenly things. Those whose hearts are open to the reception of truth will be enabled to understand its teachings, and will be granted the blessing promised to those who ‘hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> Huwag isipin ninuman na, dahil hindi nila maipaliwanag ang kahulugan ng bawat sagisag sa Apocalipsis, ay wala nang kabuluhan para sa kanila ang saliksikin ang aklat na ito sa kanilang pagsisikap na maunawaan ang kahulugan ng katotohanang taglay nito. Ang Siyang naghayag ng mga hiwagang ito kay Juan ay magbibigay sa masikap na tagasaliksik ng katotohanan ng isang paunang lasap ng mga bagay na makalangit. Yaong ang mga puso ay bukás sa pagtanggap ng katotohanan ay pagkakalooban ng kakayahang maunawaan ang mga turo nito, at pagkakalooban ng pagpapalang ipinangako sa mga “nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito.”

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 584, 585.

> Sa Aklat ng Apocalipsis nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugon ng Aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Apocalipsis, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Ngunit ikaw, O Daniel, ipinid mo ang mga pananalita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas.” Daniel 12:4. Mga Gawa ng mga Apostol, 584, 585.

The word “complement” means to bring to perfection. The portion of the book of Daniel that relates to the last days, which is unsealed at the time of the end, is made perfect when combined, “line upon line” with the “Revelation of Jesus Christ,” and “the Seven Thunders.” Those three representations are the message which is unsealed, and therefore represents the “words of truth” that are employed to “purge” the one hundred and forty four thousand in the final temple cleansing of Malachi, as represented in verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. The verse in the middle is the verse where the current controversy is represented, and as such represents the identical controversy that confronted the Millerites in their prophetic history.

Ang salitang "complement" ay nangangahulugang dalhin sa kasakdalan. Ang bahaging nauukol sa mga huling araw sa aklat ni Daniel, na inalisan ng tatak sa panahon ng wakas, ay nagiging sakdal kapag pinagsama—"line upon line"—sa "Pahayag ni Jesucristo" at sa "Pitong Kulog." Ang tatlong paglalarawang iyon ang mensaheng inalisan ng tatak, at samakatuwid ay kumakatawan sa "mga salita ng katotohanan" na ginagamit upang "dalisayin" ang isang daan at apatnapu't apat na libo sa huling paglilinis ng templo sa Malakias, gaya ng inilarawan sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng Daniel kabanata labing-isa. Ang talatang nasa gitna ang talatang kung saan inilarawan ang kasalukuyang kontrobersiya, at sa gayon ay kumakatawan sa kaparehong kontrobersiyang hinarap ng mga Millerita sa kanilang propetikong kasaysayan.

To claim the “robbers of thy people” in verse fourteen is the United States is a perfect parallel to the Protestants of Millerite history claiming that the robbers represented Antiochus Epiphanes. The controversy will purge the dross from the gold and silver, but the more important issue is that the controversy has been allowed to lead those represented by the Levites of Malachi chapter three to study more deeply than ever before God’s prophetic Word. The “dirt brush Man” of William Miller’s dream is now sweeping the counterfeit coins and jewels out of the room, in advance of His work in reassembling the genuine jewels into a perfect order which shines ten times brighter than the sun.

Ang pag-angkin na ang “mga mandarambong ng iyong bayan” sa talatang labing-apat ay ang Estados Unidos ay isang ganap na kaparis ng pag-angkin ng mga Protestante sa kasaysayang Millerite na ang mga mandarambong ay kumakatawan kay Antiochus Epiphanes. Ang kontrobersiya ay mag-aalis ng latak sa ginto at pilak, ngunit ang lalong mahalagang usapin ay na ang kontrobersiyang ito ay pinahintulutang umakay sa mga kinakatawan ng mga Levita sa Malakias kabanata tatlo upang mag-aral ng Salitang propetiko ng Diyos nang mas malalim kaysa kailanman. Ang “Lalaking may walis-dumi” sa panaginip ni William Miller ay ngayo’y nagwawalis palabas ng silid ang mga huwad na barya at mga hiyas, bilang paghahanda sa Kaniyang gawain ng muling pagsasama-sama ng mga tunay na hiyas sa isang ganap na kaayusang nagliliwanag nang sampung ulit na higit na maningning kaysa sa araw.

The controversy was allowed to take place to accomplish that very work, for we have been informed that, “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth.”

Pinahintulutang maganap ang kontrobersiya upang maisakatuparan ang mismong gawaing iyon, sapagkat naipabatid sa atin na, "Gigisingin ng Diyos ang Kanyang bayan; kung pumalya ang ibang mga paraan, papasok sa kanila ang mga heresya, na magsasala sa kanila, na maghihiwalay sa ipa mula sa trigo. Tinutawag ng Panginoon ang lahat ng sumasampalataya sa Kanyang salita na magising mula sa pagkakatulog. Dumating na ang mahalagang liwanag, angkop sa panahong ito. Ito ay katotohanang ayon sa Banal na Kasulatan, na naglalahad ng mga panganib na nasa mismong ating harapan. Ang liwanag na ito ay dapat magtulak sa atin sa masigasig na pag-aaral ng mga Kasulatan at sa lubhang mapanuring pagsusuri ng mga paninindigang ating pinanghahawakan. Ibig ng Diyos na ang lahat ng mga kaugnayan at paninindigan ng katotohanan ay saliksiking lubusan at may pagtitiyaga, na may panalangin at pag-aayuno. Hindi dapat magsandig ang mga mananampalataya sa mga sapantaha at mga hindi malinaw na kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa katotohanan."

The “heresies” He allows and employs to arouse His sleeping saints are “old controversies.”

Ang mga "heresya" na Kaniyang pinahihintulutan at ginagamit upang pukawin ang Kaniyang mga natutulog na banal ay mga "lumang kontrobersiya."

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Message, book 2, 109.

> Sa kasaysayan at propesiya, inilalarawan ng Salita ng Diyos ang matagal nang nagpapatuloy na tunggalian sa pagitan ng katotohanan at kamalian. Ang tunggaliang iyon ay patuloy pang nagaganap. Ang mga bagay na nangyari na ay muling mangyayari. Muling bubuhayin ang mga dating kontrobersiya, at patuloy na lilitaw ang mga bagong teorya. Ngunit ang bayan ng Diyos, na, sa kanilang paniniwala at sa katuparan ng propesiya, ay gumanap ng bahagi sa pagpapahayag ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, ay alam kung saan sila nakatindig. Mayroon silang karanasang higit na mahalaga kaysa sa dalisay na ginto. Sila’y dapat tumayong matatag na tulad ng bato, na pinanghahawakan nang matibay ang pasimula ng kanilang pagtitiwala hanggang sa wakas. Napiling Mensahe, aklat 2, 109.

The controversy over the “robbers of thy people” is an old controversy from the Millerite history, which is the “beginning of their confidence” that they are told to hold “steadfast to the end.” The “beginning of” the one hundred and forty-four thousand’s “confidence” is the foundational truths which are represented upon the 1843 and 1850 pioneer charts.

Ang kontrobersiya hinggil sa "mga mandarambong ng iyong bayan" ay isang matandang kontrobersiya mula sa kasaysayan ng mga Millerita, na siyang "pasimula ng kanilang katiyakan" na sila'y inutusang panghawakan nang "matatag hanggang sa wakas." Ang "pasimula ng" "katiyakan" ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay ang mga saligang katotohanan na kinakatawan sa mga tsart ng mga pasimuno noong 1843 at 1850.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give John for his people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Pinagsisikapan ng kaaway na ilihis ang mga isipan ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing paghahanda ng isang bayan upang makatindig sa mga huling araw na ito. Ang kaniyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay nilalayong ilayo ang mga isipan mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Itinuturing nilang walang halaga ang liwanag na mula sa langit, na dinala ni Cristo upang ibigay kay Juan para sa kaniyang bayan. Itinuturo nila na ang mga pangyayaring nasa ating harapan ay hindi sapat ang kahalagahan upang tumanggap ng tanging pansin. Ginagawang walang bisa ang katotohanang may pinagmulan sa langit, at inaagawan nila ang bayan ng Diyos ng kanilang mga nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’

> 'Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan, at magsitingin, at magsitanong tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan, at magsilakad kayo roon.'

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way, and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Huwag nawang may maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain, sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng Salita at ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo nagtatayo sa loob ng nakaraang limampung taon. Maaaring akalain ng mga tao na nakatagpo sila ng isang bagong daan, at na makapaglalatag sila ng isang higit na matibay na saligan kaysa sa inilatag na. Ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. Walang sinuman ang makapaglalatag ng ibang saligan maliban sa inilatag na.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand?—It soon fell; for it was not founded upon the Rock.

> Noong mga nagdaang panahon, marami na ang nagsikap sa pagtatayo ng isang bagong pananampalataya, sa pagtatatag ng mga bagong simulain. Ngunit gaano katagal nagtagal ang kanilang itinayo? Di naglaon, ito’y gumuho; sapagkat hindi ito naitatag sa ibabaw ng Bato.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying, ‘Other foundation can no man lay than that is laid’?

> Hindi ba’t kinailangang harapin ng mga unang alagad ang mga aral ng tao? Hindi ba’t kinailangang pakinggan nila ang mga huwad na teorya, at, matapos nilang magawa ang lahat, ay manindigan nang matatag, na sinasabi, “Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan kaysa sa nalagay na”?

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Review and Herald, March 3, 1904.

> Kaya’t nararapat nating panghawakan nang matatag ang pasimula ng ating pagtitiwala hanggang sa wakas. Ang mga salitang may kapangyarihan ay sinugo ng Diyos at ni Cristo sa bayang ito, upang ilabas sila mula sa sanlibutan, punto por punto, tungo sa malinaw na liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Sa pamamagitan ng mga labing nahipo ng banal na apoy, ipinahayag ng mga lingkod ng Diyos ang mensahe. Ang banal na pahayag ay naglagay ng selyo nito sa pagiging tunay ng katotohanang ipinahayag. Review and Herald, Marso 3, 1904.

Jeremiah’s “old paths,” are the “foundations that were laid at the beginning of our work.” Those truths were founded “upon the Rock,” and in the Millerite history those foundational truths were the “present truth” message that was proclaimed in 1842, 1843 and 1844.

Ang “mga dating landas” ni Jeremias ay ang “mga pundasyong inilatag sa pasimula ng ating gawain.” Ang mga katotohanang yaon ay itinatag “sa Bato,” at sa kasaysayang Millerite ang mga katotohanang-pundasyong iyon ang mensahe ng “kasalukuyang katotohanan” na ipinangaral noong 1842, 1843 at 1844.

> “May God help you to receive the words that I have spoken. Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> Nawa’y tulungan ka ng Diyos na tanggapin ang mga salitang aking winika. Nawa’y yaong mga nakatayo bilang mga bantay ng Diyos sa mga muog ng Sion ay maging mga lalaking nakakatanaw ng mga panganib na nasa unahan ng bayan—mga lalaking marunong kumilala ng kaibhan sa pagitan ng katotohanan at kamalian, ng katuwiran at kawalang-katuwiran.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given. Brethren and sisters, God lives and reigns and works today. His hand is on the wheel, and in his providence he is turning the wheel in accordance with his own will. Let not men fasten themselves to documents, saying what they will do, and what they will not do. Let them fasten themselves to the Lord God of heaven. Then the light of heaven will shine into the soul-temple, and we shall see the salvation of God.” Review and Herald, April 14, 1903.

> Dumating na ang babala: Walang dapat pahintulutang makapasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang pinagpapatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at mula noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin nilalayon na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang kinalagyan ng mga ito noong araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa mataimtim na panalangin, na humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyo na kaya kong talikuran ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y magiging gaya ng Bato ng mga Panahon. Ito ang gumagabay sa akin mula pa nang ibinigay ito. Mga kapatid na lalaki at babae, ang Diyos ay buhay, naghahari, at kumikilos ngayon. Nasa gulong ang Kaniyang kamay, at sa Kaniyang maingat na pamamahala ay ipinaiikot Niya ang gulong alinsunod sa Kaniyang sariling kalooban. Huwag magpapakatali ang mga tao sa mga dokumento, na nagsasaad kung ano ang kanilang gagawin at kung ano ang hindi nila gagawin. Itali nila ang kanilang sarili sa Panginoong Diyos ng langit. Kung magkagayon, ang liwanag ng langit ay sisinag sa templo ng kaluluwa, at makikita natin ang kaligtasan ng Diyos. Review and Herald, Abril 14, 1903.

The message that was proclaimed “in 1842, 1843, and 1844” is the message represented upon the 1843 pioneer chart. In May of 1842, three hundred 1843 charts were printed. Ellen White and the pioneers all gave testimony that the chart was a fulfillment of Habakkuk chapter two’s command to write the vision and make it plain upon tables. In that very history there were three hundred Millerite preachers, and SDA historians testify to the fact that they all employed the 1843 chart.

Ang mensaheng ipinahayag “noong 1842, 1843, at 1844” ay ang mensaheng kinakatawan sa tsart ng 1843 ng mga tagapanguna. Noong Mayo ng 1842, ipinalimbag ang tatlong daang kopya ng tsart ng 1843. Si Ellen White at ang mga tagapanguna ay pawang nagpatotoo na ang nasabing tsart ay katuparan ng utos sa Habakuk kabanata dalawa na isulat ang pangitain at gawin itong malinaw sa mga tapyas. Sa mismong kasaysayang iyon ay may tatlong daang mangangaral na Millerita, at pinatotohanan ng mga historyador ng SDA na silang lahat ay gumamit ng tsart ng 1843.

What would possess a person to claim that the pioneer identification of Rome as the robbers of thy people, as represented upon the chart, is erroneous? What would possess someone to receive that claim? Yet, what possesses those of us that claim to accept the pioneer understanding that Rome is symbolized with the expression, “robbers of thy people,” and yet in reality not be able to defend that understanding for themselves?

Ano ang magtutulak sa isang tao na ipahayag na ang pagkakakilanlan ng mga tagapagpasimuno sa Roma bilang mga magnanakaw ng iyong bayan, gaya ng inilarawan sa tsart, ay isang kamalian? Ano ang magtutulak sa isang tao na tanggapin ang pag-aangking iyon? Gayunman, ano ang magtutulak sa ilan sa atin na mag-angking tinatanggap ang pagkaunawa ng mga tagapagpasimuno na ang Roma ay sinasagisag ng pariralang "mga magnanakaw ng iyong bayan," ngunit sa katunayan ay hindi maipagtanggol ang naturang pagkaunawa para sa kanilang sarili?

In the first article we cited the following passage:

Sa unang artikulo ay sinipi namin ang sumusunod na sipi:

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us.” Testimonies, volume 5, 708.

> "Anuman ang maging kaunlarang intelektuwal ng tao, huwag man lamang niyang isipin sa isang saglit na wala nang pangangailangan ng masusing at walang patid na pagsasaliksik sa Kasulatan para sa higit na liwanag. Bilang isang bayan, tayo ay tinatawag nang paisa-isa na maging mga mag-aaral ng propesiya. Dapat tayong magbantay nang buong kasigasigan upang mabatid natin ang anumang sinag ng liwanag na ihaharap sa atin ng Diyos." Testimonies, volume 5, 708.

I claim the “light which God” is now presenting “to us” is that we have not fully awakened to our responsibility to personally understand the first fifteen verses of Daniel eleven, and that we have not understood that verses thirteen to fifteen of that same chapter represent the truths that accomplish the final purging and sealing of the one hundred and forty-four thousand. If there were no heresies introduced in this very history it would provide evidence that we are wide awake. But this controversy proves otherwise.

Inaangkin ko na ang "liwanag na inihaharap ngayon ng Diyos" "sa atin" ay ito: na hindi pa tayo lubos na nagigising sa ating pananagutang personal na maunawaan ang unang labinlimang talata ng Daniel labing-isa, at na hindi natin naunawaan na ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng nasabing kabanata ay kumakatawan sa mga katotohanang nagsasakatuparan ng pangwakas na pagdadalisay at pagtatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Kung walang mga heresiyang naipasok sa mismong kasaysayang ito, magbibigay iyon ng katibayan na tayo'y lubos na gising. Ngunit pinatutunayan ng kontrobersiyang ito ang kabaligtaran.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what. . ..

> Ang katotohanang walang kontrobersiya o pagkakabagabag sa bayan ng Diyos ay hindi dapat ituring na mapagpasyang katibayan na mahigpit nilang pinanghahawakan ang wastong doktrina. May dahilan upang mangamba na maaaring hindi nila malinaw na natutukoy ang kaibhan ng katotohanan at kamalian. Kapag walang mga bagong katanungang umuusbong sa pamamagitan ng masusing pagsasaliksik sa Kasulatan, kapag walang pagkakaiba ng opinyon na lumilitaw na magtutulak sa mga tao na saliksikin ang Bibliya para sa kanilang sarili upang tiyakin na taglay nila ang katotohanan, magiging marami ngayon, gaya noong sinaunang panahon, ang mananatiling nakakapit sa tradisyon at sumasamba sa hindi nila kilalang anuman. . ..

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> Pukawin ng Diyos ang Kaniyang bayan; kung mabigo ang ibang mga paraan, papasok sa gitna nila ang mga heresya, na magsasala sa kanila, ihihiwalay ang ipa sa trigo. Tinatawag ng Panginoon ang lahat ng nananampalataya sa Kaniyang salita na magising mula sa pagkakatulog. Dumating na ang mahalagang liwanag, angkop sa panahong ito. Ito ay katotohanang biblikal, na naglalahad ng mga panganib na nasa mismong harapan natin. Ang liwanag na ito ay nararapat na maghatid sa atin sa masikhay na pag-aaral ng Kasulatan at sa lubhang masusing pagsusuri ng mga paninindigang ating pinanghahawakan. Ibig ng Diyos na ang lahat ng mga implikasyon at mga paninindigan ng katotohanan ay saliksikin nang lubusan at matiyaga, kalakip ang panalangin at pag-aayuno. Huwag magpakasiya ang mga mananampalataya sa mga haka-haka at malabong mga kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa katotohanan. Ang kanilang pananampalataya ay dapat na matibay na nakasalig sa Salita ng Diyos, upang kapag dumating ang panahon ng pagsubok at iharap sila sa mga kapulungan upang sumagot ukol sa kanilang pananampalataya, sila’y makapagbigay ng dahilan ng pag-asang nasa kanila, na may kaamuan at takot.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound.” Testimonies, volume 5, 708.

> Pukawin, pukawin, pukawin. Ang mga paksang inihaharap natin sa sanlibutan ay dapat maging isang buhay na realidad sa atin. Mahalaga na, sa pagtatanggol sa mga doktrinang itinuturing nating mga saligang artikulo ng pananampalataya, ay huwag nating kailanman pahintulutan ang ating mga sarili na gumamit ng mga pangangatwirang hindi ganap na matibay. Testimonies, tomo 5, 708.

As we move forward in this consideration of the robbers of God’s people we will demonstrate that the argument upon verse fourteen of Daniel eleven between the Protestants and the Millerites is identical to the argument between the new and private interpretation that the United States, and not Rome, establishes the vision. The position that The Great Controversy uses the expression, “old world” to identify past history is a “supposition and ill-defined idea” and it is an illustration of an “argument that is not wholly sound.”

Habang nagpapatuloy tayo sa pagsasaalang-alang na ito hinggil sa mga mandarambong sa bayan ng Diyos, ipakikita natin na ang pagtatalo hinggil sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa sa pagitan ng mga Protestante at ng mga Millerita ay identikal sa pagtatalo tungkol sa bagong at pribadong pagpapakahulugan na ang Estados Unidos, at hindi ang Roma, ang nagtatatag ng pangitain. Ang posisyong nagsasabing ginagamit ng The Great Controversy ang pariralang "old world" upang itukoy ang nakaraang kasaysayan ay isang "sapantaha at malabong ideya," at ito ay isang ilustrasyon ng isang "pangangatwirang hindi ganap na matibay."

Those who have used the passage to uphold their supposition that the Millerites were incorrect in identifying Rome as the robbers of thy people, should fulfill their Christian obligation and publicly retract their claim, for it is unsustainable grammatically and historically. For those sitting on the side-lines of this controversy, you are responsible to rightly divide the word of truth, for you have been called to be an individual who is a student of prophecy, not a follower of a man’s idea.

Yaong gumamit ng pasaheng iyon upang patibayin ang kanilang pagpapalagay na nagkamali ang mga Millerites sa pagkilala sa Roma bilang “mga magnanakaw ng iyong bayan,” ay nararapat na tuparin ang kanilang Kristiyanong tungkulin at hayagang bawiin ang kanilang pahayag, sapagkat ito’y hindi maipagtatanggol, gramatikal man o historikal. Para sa mga nananatiling nasa gilid ng kontrobersiyang ito, kayo’y may pananagutang wastong hatiin ang salita ng katotohanan, sapagkat kayo’y tinawag upang maging mga indibidwal na mag-aaral ng propesiya, hindi mga tagasunod ng kaisipan ng isang tao.

Men wrest the Scriptures to their own destruction.

Binabaluktot ng mga tao ang Kasulatan sa kanilang sariling kapahamakan.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. But grow in grace, and in the knowledge of our Lord and Saviour Jesus Christ. To him be glory both now and forever. Amen. 2 Peter 3:15–18.

> At ariin ninyo na ang mahabang pagtitiis ng ating Panginoon ay kaligtasan; gaya rin ng minamahal nating kapatid na si Pablo, na ayon sa karunungang ipinagkaloob sa kaniya ay sumulat sa inyo; gaya rin sa lahat ng kaniyang mga sulat, na sa mga iyon ay nagsasalita siya tungkol sa mga bagay na ito; na sa mga yaon ay may ilang bagay na mahirap unawain, na binabaluktot ng mga walang kaalaman at di-matatag, gaya rin ng ginagawa nila sa iba pang mga Kasulatan, sa ikapapahamak nila. Kaya nga, mga minamahal, yamang nalalaman na ninyo nang una pa ang mga bagay na ito, mag-ingat kayo, baka kayo man, na nadadala sa kamalian ng mga masasama, ay mahulog mula sa inyong sariling katatagan. Ngunit lumago kayo sa biyaya at sa pagkakilala sa ating Panginoon at Tagapagligtas na si Jesucristo. Sa kaniya ang kaluwalhatian ngayon at magpakailanman. Amen. 2 Pedro 3:15-18.

Peter states that it is the “unlearned and unstable” who “wrest” the Scriptures “unto their own destruction.” In agreement with that fact is Sister White’s repeated warnings to us to study for ourselves. If we are not fulfilling our responsibility to be students of prophecy, we are determining our own destruction.

Sinasabi ni Pedro na ang "mga walang kaalaman at hindi matatag" ang "nagbabaluktot" ng Banal na Kasulatan "sa kanilang sariling kapahamakan." Kaayon ng katotohanang iyon ang paulit-ulit na mga babala sa atin ni Sister White na mag-aral tayo para sa ating sarili. Kung hindi natin tinutupad ang ating pananagutan na maging mga mag-aaral ng propesiya, itinatakda natin ang ating sariling kapahamakan.

It is the robbers of thy people who establish the vision, and Solomon identifies that where there is no vision the people perish.

Ang mga mandarambong ng iyong bayan ang siyang nagtatatag ng pangitain, at kinikilala ni Solomon na kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

One of the definitions of “perish” is to be made naked. Where there is an incorrect understanding of the vision, it is based upon the fact that the symbol that establishes the vision is not understood, or incorrectly understood. To be among those who perish in Solomon’s warning is to secure the nakedness represented by the Laodiceans who are spewed out of the mouth of the Lord at the soon coming Sunday law. Why would we accept an idea that misrepresents the clear meaning of Sister White’s comments upon the old and new world, and that rejects the Millerite identification that it is Rome who establishes the vision, which was directly represented upon the 1843 chart, which represents the foundational truths of Adventism, and which is Christ, the Rock of Ages that is represented by all sacred illustration of the foundations?

Isa sa mga kahulugan ng “perish” ay ang mahubaran. Kung may maling pag-unawa sa pangitain, ito ay nakasalig sa katotohanang ang sagisag na nagtatatag sa pangitain ay hindi nauunawaan, o maling nauunawaan. Ang mapabilang sa mga napapahamak sa babala ni Solomon ay ang matamo ang kahubaran na kinakatawan ng mga Laodiceano na isusuka mula sa bibig ng Panginoon sa nalalapit na batas ng Linggo. Bakit natin tatanggapin ang isang kaisipan na mali ang paglalarawan sa malinaw na kahulugan ng mga pahayag ni Kapatid na White tungkol sa Lumang Daigdig at Bagong Daigdig, at na nagtatakwil sa pagkakakilalang Millerita na si Roma ang nagtatatag sa pangitain, na tahasang iniharap sa tsart ng 1843, na kumakatawan sa mga saligang katotohanan ng Adventismo, at na si Cristo, ang Bato ng mga Kapanahunan, ang siyang kinakatawan sa lahat ng banal na paglalarawan ng mga saligan?

> “But every building erected on other foundation than God’s word will fall. He who, like the Jews in Christ’s day, builds on the foundation of human ideas and opinions, of forms and ceremonies of man’s invention, or on any works that he can do independently of the grace of Christ, is erecting his structure of character upon the shifting sand. The fierce tempests of temptation will sweep away the sandy foundation and leave his house a wreck on the shores of time.

> Ngunit ang bawat gusaling itinayo sa ibang saligan kaysa sa salita ng Diyos ay babagsak. Ang sinumang, gaya ng mga Hudyo sa kapanahunan ni Cristo, na nagtatayo sa saligan ng mga kaisipan at opinyon ng tao, ng mga anyo at seremonyang likha ng tao, o ng anumang mga gawang kaya niyang gawin nang hiwalay sa biyaya ni Cristo, ay nagtatayo ng istruktura ng kaniyang karakter sa buhanging madaling matinag. Wawalisin ng matitinding unos ng tukso ang saligang nasa buhangin at iiwan ang kaniyang bahay na wasak sa mga dalampasigan ng panahon.

> “‘“Therefore thus saith the Lord God, … Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place.’ Isaiah 28:16, 17.

> 'Kaya't ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, ... Ilalapat ko rin ang kahatulan sa pising panukat, at ang katuwiran sa hulog-tingga: at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng kabulaanan, at aapawan ng mga tubig ang kublihan.' Isaias 28:16, 17.

> “But today mercy pleads with the sinner. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked; but that the wicked turn from his way and live: turn ye, turn ye from your evil ways; for why will ye die?’ Ezekiel 33:11. The voice that speaks to the impenitent today is the voice of Him who in heart anguish exclaimed as He beheld the city of His love: ‘O Jerusalem, Jerusalem, which killeth the prophets, and stoneth them that are sent unto her! how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her own brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.’ Luke 13:34, 35 , R.V. In Jerusalem, Jesus beheld a symbol of the world that had rejected and despised His grace. He was weeping, O stubborn heart, for you! Even when Jesus’ tears were shed upon the mount, Jerusalem might yet have repented, and escaped her doom. For a little space the Gift of heaven still waited her acceptance. So, O heart, to you Christ is still speaking in accents of love: ‘Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear My voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with Me.’ ‘Now is the accepted time; behold, now is the day of salvation.’ Revelation 3:20; 2 Corinthians 6:2.

> Datapuwa’t ngayon, ang awa’y namamanhik sa makasalanan. “Buhay Ako, sabi ng Panginoong Diyos, hindi Ako nalulugod sa kamatayan ng masama; kundi na ang masama ay manumbalik mula sa kaniyang lakad at mabuhay: magsibalik kayo, magsibalik kayo mula sa inyong masasamang lakad; sapagkat bakit kayo mamamatay?” Ezequiel 33:11. Ang tinig na nangungusap sa di-nagsisisi ngayon ay ang tinig Niya na, sa dalamhati ng puso, ay nagbulalas nang Kaniyang masilayan ang lunsod ng Kaniyang pag-ibig: “O Jerusalem, Jerusalem, na pumapatay sa mga propeta, at binabato ang mga sinugo sa iyo! Makailang-ulit na ninais Kong tipunin ang iyong mga anak, gaya ng inahing manok na tinitipon ang kaniyang sariling mga inakay sa ilalim ng kaniyang mga pakpak, at ayaw ninyo! Narito, ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang.” Lucas 13:34, 35, R.V. Sa Jerusalem, nakita ni Jesus ang isang sagisag ng sanlibutang tumanggi at humamak sa Kaniyang biyaya. Siya’y tumatangis, O pusong matigas, alang-alang sa iyo! Kahit noong dumaloy ang mga luha ni Jesus sa ibabaw ng bundok, maaaring nagsisi pa sana ang Jerusalem, at nakaligtas sa kaniyang kapahamakan. Sa maikling panahon, ang Kaloob ng langit ay naghintay pa ng kaniyang pagtanggap. Kaya, O puso, si Cristo ay nagsasalita pa rin sa iyo sa tinig ng pag-ibig: “Narito, Ako’y nakatayo sa pintuan, at kumakatok: kung ang sinuman ay makarinig ng Aking tinig, at bubuksan ang pinto, Ako’y papasok sa kaniya, at makikipaghapunan sa kaniya, at siya nama’y makikipaghapunan sa Akin.” “Ngayon ang panahong ukol; narito, ngayon ang araw ng kaligtasan.” Apocalipsis 3:20; 2 Corinto 6:2.

> “You who are resting your hope on self are building on the sand. But it is not yet too late to escape the impending ruin. Before the tempest breaks, flee to the sure foundation. ‘Thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, of sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ ‘Look unto Me, and be ye saved, all the ends of the earth: for I am God, and there is none else.’ ‘Fear thou not; for I am with thee: be not dismayed; for I am thy God: I will strengthen thee; yea, I will help thee; yea, I will uphold thee with the right hand of My righteousness.’ ‘Ye shall not be ashamed nor confounded world without end.’ Isaiah 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17.” Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.

> Kayong nagsasalalay ng inyong pag-asa sa sarili ay nagtatayo sa buhangin. Ngunit hindi pa huli upang makaligtas sa napipintong kapahamakan. Bago sumalakay ang unos, tumakas kayo patungo sa matibay na saligan. 'Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang batong saligan, batong sinubok, mahalagang batong-panulok, isang matibay na saligan: ang sumasampalataya ay hindi magmamadali.' 'Tumingin kayo sa Akin, at maligtas kayo, kayong lahat na nasa mga dulo ng lupa: sapagkat Ako ang Diyos, at wala nang iba.' 'Huwag kang matakot; sapagkat Ako'y kasama mo: huwag kang manglupaypay; sapagkat Ako ang iyong Diyos: palalakasin kita; oo, tutulungan kita; oo, aalalayan kita sa kanang kamay ng Aking katuwiran.' 'Hindi kayo mapapahiya ni malilito magpakailanman.' Isaias 28:16, R.V.; 45:22; 41:10; 45:17. Mga Kaisipan mula sa Bundok ng Pagpapala, 150-152.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles