Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu't Anim

Number Twenty-Six

Bilang Dalawampu’t Anim

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

Ang apat na salinlahi ni Joel ay kumakatawan sa sunud-sunod na pagkawasak ng ubasan ng Diyos mula 1863 hanggang sa Batas ng Linggo. Ang bilang na apat ay sumasagisag din sa apat na katangian ng pagkatao ni Cristo. Ang mga kerubin sa santuwaryo ay may apat na anyo ng mukha, at ang mga anyong iyon ay tumutugma sa apat-na-bahaging pagkakahati ng sinaunang Israel habang sila’y nagkakampo sa palibot ng santuwaryo. Sila rin ay kumakatawan sa apat na Ebanghelyo.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> At tungkol sa wangis ng kanilang mga mukha, silang apat ay may mukha ng tao, at mukha ng leon, sa dakong kanan; at silang apat ay may mukha ng baka sa dakong kaliwa; silang apat ay mayroon ding mukha ng agila. Ezekiel 1:10.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> At ang unang hayop ay gaya ng isang leon, at ang ikalawang hayop ay gaya ng isang guya, at ang ikatlong hayop ay may mukha na gaya ng tao, at ang ikaapat na hayop ay gaya ng isang agilang lumilipad. Apocalipsis 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

Inilalarawan ng Biblia (Mga Bilang 2) ang labindalawang lipi (maliban sa liping Levi, na nagkampo kaagad sa paligid ng tabernakulo) na inihanay sa apat na kampo na tig-tatlong lipi, nakapuwesto sa apat na pangunahing direksiyon sa palibot ng santuwaryo, bawat isa ay nasa ilalim ng isang estandarte, ibig sabihin, watawat o bandila. Ang ganitong pag-aayos ay lumikha ng isang sagisag na paralelismo, kung saan ang panlupang kampo ay sumasalamin sa makalangit na trono na binabantayan ng mga kerubin.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

Ang Juda ay nakaharap sa silangan, tungo sa pagsikat ng araw, sa pasukan ng santuwaryo. Ang estandarte ng Juda ay isang leon, sapagkat ito’y kumakatawan sa Leon ng lipi ni Juda. Ang dalawang lipi na kasama ng Juda ay sina Isacar at Zabulon. Sa pangitain ni Juan, ang unang hayop ay gaya ng isang leon, gaya rin ng mga kerubin ni Ezekiel na may mukha ng leon. Si Ruben, ang sagisag ng tao, ay nasa timog, kasama sina Simeon at Gad. Sa kanluran ay si Efraim, kasama sina Benjamin at Manases, na kinakatawan ng baka. Sa hilaga ay si Dan, kasama sina Aser at Neftali, na kinakatawan ng agila. Ang ugnayan ng mga lipi sa apat na mukha ng makalangit na santuwaryo ay kinakatawan sa apat na ebanghelyo.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

Si Mateo ang Leon ng lipi ni Juda, si Marcos ang bakang panghandog, si Lucas ang tao, at si Juan ang agilang matayog ang lipad. Si Cristo, bilang ang Leon ng lipi ni Juda, ay ipinakikilala ang Kanyang sarili bilang ang siyang nagtatatak at nag-aalis ng tatak sa Kanyang makahulang Salita. Ang Ebanghelyo ayon kay Mateo ay naglalaman ng mas maraming tuwirang pagtukoy sa mga katuparan ng mga hula hinggil sa Mesiyas (12) kaysa sa pinagsamang tatlo pang Ebanghelyo. Malayong-malayo ang agwat.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

Ang aklat ni Mateo ay kumakatawan sa makahulang Salita ng Diyos. Si Lucas, na isang manggagamot, ay inilalahad ang kaniyang ebanghelyo mula sa pananaw ni Cristo bilang Anak ng Tao, sapagkat si Lucas ang mukha ng tao. Si Marcos ay inilalahad ang kaniyang ebanghelyo tungkol kay Cristo mula sa pananaw ng handog na pangsakripisyo na kinakatawan ni Cristo, sapagkat si Marcos ang baka. Si Juan ang agilang matayog ang lipad, na inilahad ang malalalim na bagay ng Diyos sa kaniyang paglalahad ng ebanghelyo ni Cristo.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

Mahalagang maunawaan ang Aklat ni Mateo bilang kinakatawan sa loob ng Salitang Propetiko. Ang Aklat ni Mateo ang Leon ng lipi ni Juda, ang Panginoon ng Kanyang Salitang Propetiko, ang Kahanga-hangang Tagapagbilang ng mga lihim, ang Kahanga-hangang Dalubwika, ang nagtatatak at nag-aalis ng tatak sa Kanyang Salita. Si Hesus ang Alfa at Omega, at Siya ang Salita. Ang unang aklat ng Bagong Tipan at ang huling aklat ng Bagong Tipan ay mga aklat na propetiko. Karamihan ay nakababatid ng katotohanang ito hinggil sa Aklat ng Pahayag, ngunit maaaring hindi nila napagtanto na ang Aklat ni Mateo ang alfa ng Bagong Tipan, kaya't dapat itong umayon sa omega ng Bagong Tipan. Dapat nitong katawanin ang wakas, na siyang Aklat ng Pahayag.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

Samakatuwid, kapag natatagpuan natin sa Mateo ang kaparis na linya ng kasaysayan ng tipan sa Genesis na inilatag sa mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa, ito ay walang iba kundi isang katotohanang inaalisan ng selyo ng Leon ng lipi ni Mateo. Ang labindalawang kabanata ng kasaysayan ng tipan na kinakatawan sa Genesis, Mateo, at Apocalipsis ay ngayo’y inaalisan ng selyo, at ang kinikilala natin ay na ang kabanata dalawampu’t tatlo ng Mateo ay kumakatawan sa paghihiwalay ng mga marurunong at ng mga mangmang sa talinghaga ng ubasan. Walong “sa aba” laban sa dating bayang tipan, na may katapat na propetiko sa walong kaluluwang kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo na sumakay sa kaban ng kaligtasan. Ang 23 ay isang paglalarawan ng gawaing nagsimula sa makalangit na santuwaryo nang ang 2300 araw ay sumapit sa katapusan nito noong Oktubre 22, 1844, at muling magaganap sa nalalapit na batas ng Linggo. Minamarkahan ng kabanata 23 ang katotohanang ito.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

Nagaganap ang Kabanata dalawampu’t apat matapos Niyang wakasan ang Kanyang pakikipag-usap sa apostatang Israel, at sa huling pagkakataon ay iniwan Niya ang templo ng mga Hudyo. Ang bilang na 24 ay sagisag ng paglipat mula sa sinaunang patungo sa makabagong Israel, yaong mismong punto sa kasaysayang propetiko kung saan tumindig si Cristo, nang iharap Niya ang Kanyang mensahe sa Mateo dalawampu’t apat. Ang makahulang mensahe ng Mateo 24 ay isang Banal na paglalarawan ng metodolohiyang “line upon line,” na tahasang tumatalakay sa kasaysayan ng mga Milerita, at sa gayo’y sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang 24 ay kinakatawan ng iglesia sa Pahayag labindalawa, na nakatayo sa ibabaw ng buwan na sumasalamin sa liwanag ng araw ng katuwiran. Sa kanyang ulo ay may labindalawang bituin na kumakatawan sa 24, sapagkat inilalarawan niya ang kasaysayan na humahantong sa kapanganakan ni Cristo, kung kailan ang labindalawang lipi ng sinaunang Israel ay magiging labindalawang alagad ng makabagong Israel. Sa Kabanata dalawampu’t apat ay kinakatawan ang kasaysayan ng mga Milerita mula 1798 hanggang sa Dakilang Pagkakadismaya. Pagkatapos ay dumarating ang Mateo 25.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

Ang bilang na dalawampu’t lima ay sagisag ng mga Levita, mabuti man o masama; ngunit kasinghalaga rin, kinakatawan nito ang paghihiwalay ng mga marurunong at masasamang Levita. Itinutukoy ni Mateo 25—sa pamamagitan ng tatlong saksi, o tatlong talinghaga—ang proseso ng paghihiwalay na kinakatawan ng bilang na dalawampu’t lima. Walang pasubali, ang talinghaga ng sampung dalaga ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga Millerita, at gayundin sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang kasaysayang iyon ay ang kasaysayan ng unang anghel, ang talinghaga ng mga talento ay ang ikalawang anghel, at ang talinghaga ng mga tupa at mga kambing ay ang paghatol ng ikatlong anghel.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

Ang mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ay sumasaklaw sa kasaysayan mula sa Paskuwa hanggang sa komisyong pang-Ebanghelyo pagkaraan ng krusipiksiyon.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> At nangyari, na nang matapos ni Jesus ang lahat ng mga pananalitang ito, sinabi niya sa kaniyang mga alagad, “Nalalaman ninyo na pagkaraan ng dalawang araw ay ang kapistahan ng Paskuwa, at ang Anak ng tao ay ipagkakanulo upang ipako sa krus.” Mateo 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

Ang buod ng iba't ibang pananda sa daan sa kabanata 26 ay ganito: ang sabwatan upang patayin si Jesus sa mga talatang 3 hanggang 5. Pagkatapos ay pinahiran si Jesus sa Betania sa mga talatang 6 hanggang 13. Sa mga talatang 14 hanggang 16, ipinagkanulo ni Judas si Cristo kapalit ng tatlumpung pirasong pilak. Pagkatapos ay dumating ang Paskua kasama ng Kanyang mga alagad, sa mga talatang 17 hanggang 25. Sa mga talatang 26 hanggang 29, itinatag ni Jesus ang Hapunan ng Panginoon, at sa talatang 30, ipinahayag ni Jesus ang pagtatwa ni Pedro. Sa mga talatang 36 hanggang 46, si Jesus ay nasa Getsemani. Sa mga talatang 47 hanggang 56, inaresto si Jesus; pagkatapos, sa mga talatang 57 hanggang 68, si Jesus ay nasa harap ni Kayafas at ng Sanedrin. Mula sa talatang 69 pasulong, inilalahad ang pagtatwa ni Pedro kay Cristo. Ang kabanatang ito ay naglalaman ng sampung tiyak na pananda sa daan na uulitin sa mga huling araw.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

Ang Kabanata Dalawampu’t Pito ay may sampu ring natatanging palatandaan. Isinuko si Jesus kay Pilato, pagkatapos ay nagbigti si Judas, pagkatapos ay dinala si Jesus sa harap ni Pilato, pagkatapos ay si Barabbas ang pinili, isinuko ni Pilato si Jesus upang ipako sa krus, pagkatapos ay kinutya si Jesus, pagkatapos ay ang pagpapako sa krus, pagkatapos ay ang kamatayan ni Jesus, pagkatapos ay inilibing si Jesus, at pagkatapos ay nagpatotoo ang bantay sa libingan.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Kabanata Dalawampu’t Walo ay mayroon lamang tatlong palatandaan: ang una ay ang pagkabuhay na muli, na sinusundan ng kasinungalingan ng Sanedrin, at pagkatapos ay ang Dakilang Tagubilin. Tatlong kabanata na may dalawampu’t tatlong natatanging palatandaan ng krus na uulitin sa kasaysayan ng isandaang apatnapu’t apat na libo.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

Mateo 26 - Sampung Palatandaan sa Landas

1. 1. Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

   Balak ng mga punong pari at mga matatanda upang patayin si Jesus (tal. 3-5)

2. 2. Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

   Ang Pagpapahid sa Betania ng babaeng may sisidlang alabastro (mga tal. 6–13)

3. 3. Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

   Nakipagkasundo si Judas na ipagkanulo si Jesus kapalit ng tatlumpung piraso ng pilak (vv. 14-16)

4. 4. Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

   Paghahanda at pagkain ng Paskuwa kasama ng mga alagad (vv. 17-25)

5. 5. Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

   Ang Pagtatatag ng Hapunan ng Panginoon (tal. 26–29)

6. 6. Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

   Ang Paunang Pahayag tungkol sa Pagtatwa ni Pedro (tal. 30–35)

7. 7. Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

   Ang Pagdurusa sa Getsemani (tal. 36-46)

8. 8. Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

   Ang pagkakanulo at pagdakip kay Jesus (mga talata 47-56)

9. 9. Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

   Ang paglilitis kay Jesus sa harap ni Caifas at ng Sanedrin (tal. 57–68)

10. 10. Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

    Tatlong ulit na pagkakaila ni Pedro (tal. 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

Mateo 27 - Sampung Palatandaan sa Landas

1. 1. Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

   Si Jesus ay isinuko kay Pilato (vv. 1-2)

2. 2. Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

   Pagsisisi at pagpapakamatay ni Hudas (vv. 3-10)

3. 3. Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

   Si Hesus sa harap ni Pilato — ang pormal na paglilitis na Romano (tal. 11–14)

4. 4. Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

   Pagpili kay Barabbas kaysa kay Jesus (mga tal. 15-26)

5. 5. Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

   Isinuko ni Pilato si Hesus upang ipako sa krus (kabilang sa pagpapalaya kay Barabas)

6. 6. Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

   Pangungutya at paghahagupit ng mga kawal (vv. 27-31)

7. 7. The crucifixion (vv. 32–44)

   Ang pagpapako sa krus (vv. 32-44)

8. 8. The death of Jesus (vv. 45–50)

   Ang Kamatayan ni Jesus (tal. 45-50)

9. 9. Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

   Mga tandang sobrenatural at ang paglilibing na isinagawa ni Jose na taga-Arimatea (tal. 51–61)

10. 10. Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

    Pagtatalaga ng bantay sa libingan (tal. 62-66)

## Matthew 28 – Three Waymarks

Mateo 28 - Tatlong Palatandaan sa Daan

1. 1. The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

   Ang muling pagkabuhay at ang libingang walang laman (tal. 1-10)

2. 2. The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

   Ang kasinungalingan ng mga punong-saserdote at ng mga matatanda sa mga kawal (mga tal. 11–15)

3. 3. The Great Commission (vv. 16–20)

   Ang Dakilang Komisyon (tal. 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

Kung paanong ang karanasan ni Cristo mula sa pagpapahid ng langis sa Betania hanggang sa Dakilang Komisyon ay nagtakda ng wakas ng Kanyang makalupang ministeryo at ng pasimula ng pangangaral ng ebanghelyo sa lahat ng bansa, gayon din ay nauulit ang mga gayunding palatandaan sa landas sa karanasan ng nalabing bayan ng Diyos habang sila’y lumalapit sa pagsasara ng probasyon at sa kanilang pangwakas na pagtatagumpay.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

Ang mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ay kumakatawan sa kasaysayan ng Paskuwa na nakabalangkas sa dalawampu’t tatlong natatanging palatandaan sa landas na inuulit sa kasaysayang humahantong sa Batas ng Linggo at sumusunod pagkaraan nito.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> Ang pagdating ni Cristo bilang ating Punong Saserdote sa Kabanal-banalang Dako, para sa paglilinis ng santuwaryo, na inihayag sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, na inilalarawan sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinahayag sa propesiya ni Malakias, ay pawang mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng kasintahang-lalaki sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinhaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

Ang katapusan ng dalawang libo’t tatlong daang araw noong ika-22 ng Oktubre, 1844 ay inuulit sa panahon ng batas sa Linggo. Ang dalawampu’t tatlong panandang-daan na matatagpuan sa huling tatlong kabanata ng Mateo ay tumutukoy sa mahalagang dugo na ginagamit upang pag-isahin ang Pagka-Diyos at ang pagkatao.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> Ang pamamagitan ni Cristo alang-alang sa tao sa makalangit na santuwaryo ay kasinghalaga sa plano ng kaligtasan gaya ng Kaniyang kamatayan sa krus. Sa pamamagitan ng Kaniyang kamatayan sinimulan Niya ang gawaing yaon na, matapos ang Kaniyang pagkabuhay na mag-uli, ay Kaniyang tinungo sa langit upang ganapin. Dapat tayong, sa pananampalataya, pumasok sa kabila ng tabing, ‘kung saan pumasok para sa atin ang Tagapanguna.’ Hebreo 6:20. Doon nasasalamin ang kaliwanagan mula sa krus ng Kalbaryo. Doon natin matatamo ang higit na malinaw na pagkaunawa sa mga hiwaga ng pagtubos. Ang kaligtasan ng tao ay naisakatuparan sa di-masukat na halaga sa panig ng langit; ang ginawang hain ay katumbas ng pinakasaklaw na hinihingi ng nalabag na kautusan ng Diyos. Binuksan ni Jesus ang daan patungo sa trono ng Ama, at sa pamamagitan ng Kaniyang pamamagitan ang tapat na hangarin ng lahat ng lumalapit sa Kaniya sa pananampalataya ay maihaharap sa Diyos.” Ang Dakilang Tunggalian, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

Binibigyang-diin ng Kabanata 23 ng Mateo ang hatol laban sa huwad na pagkasaserdote. Ang mga Kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t walo ang omega sa Kabanata dalawampu’t tatlo. Ang mga huwad na Levita—ang umiigting na paghihimagsik ng mga matanda sa loob ng apat na salinlahi—ang naglatag ng mga pananda sa landas sa huling tatlong kabanata.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

Ang Kabanata Dalawampu’t Apat ay kinikilala ang metodolohiyang “line upon line” bilang metodolohiya ni Cristo, yamang ginagamit Niya ang pagkawasak ng Jerusalem upang ilarawan ang mga bagay na umiiral, ang mga bagay na nagdaan, at ang mga bagay na darating.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

Ang pagbagsak ng Herusalem noong 70 AD ay naganap sa mismong araw ng taon nang unang wasakin ni Nebukadnezar ang Herusalem. Ang pagkawasak ng Herusalem sa kamay ni Nebukadnezar ay nakaraan na sa kasaysayan, at sa kapanahunan ni Cristo, ang pagsakop ni Tito sa Herusalem ay naging tipo ng wakas ng sanlibutan. Itinatanghal ng Mateo 24 ang metodolohiyang "line upon line," kaya’t kinikilala ang "metodolohiya" bilang isang sangkap ng makahulang patotoo.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

Sa kabanata 24, itinukoy ni Cristo ang pangangailangang maunawaan ang "kasuklam-suklam na paninira" na sinalita ni Daniel na propeta, ang mismong saligang pagkaunawa ni William Miller, at ang simbolong nagtatatag ng pangitain sa aklat ni Daniel. Kinakatawan din nito ang paghihimagsik ng Adventismo, sapagkat itinakwil nila ang pagkaunawang Millerita hinggil sa "the daily" sa aklat ni Daniel, at sa gayon ay nakibahagi sa matinding pagkalinlang ng Ikalawang Tesalonica kabanata dalawa. Ang kabanata ay tuwirang nakaugnay sa Lucas 21, kaya't tinutukoy ang 11 Agosto 1840 hanggang 22 Oktubre 1844, na siyang tipo ng 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Nakaugnay din ito sa "mga panahon ng mga Hentil" sa Lucas 21:24, na isang pangunahing susi sa pagbubukas ng "pitong panahon" ni Moises, habang umaayon din sa pagsukat sa templo sa Apocalipsis labing-isa.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

Nagsisimula sa kabanata dalawampu’t tatlo, sinundan ng dalawampu’t apat at dalawampu’t lima, at pagkatapos ay nagwawakas sa mga kabanata dalawampu’t anim hanggang dalawampu’t pito, tatlong kabanata na nagtataglay ng dalawampu’t tatlong palatandaan na siyang omega sa alpha ng kabanata dalawampu’t tatlo. Ang kabanata dalawampu’t anim na idinagdag sa dalawampu’t pito at dalawampu’t walo ay katumbas ng “81,” na isang sagisag ng pagkasaserdote. Batay sa tatlong saksi (Genesis, Mateo at Apocalipsis), ang mga kabanata 11 hanggang 22 ay iisang linya. Ang mga kabanata 23 hanggang 28 ay isang linya ng katotohanan na nagsisimula sa 23 at nagtatapos sa 23.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

Ang mga kabanata isa hanggang sampu ang una sa tatlong linyang propetiko sa aklat ni Mateo. Sampung kabanata, na sinusundan ng labindalawang kabanata, na sinusundan ng anim na kabanata. Ipinababatid sa atin ng inspirasyon na ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas sa Apocalipsis, at samakatuwid ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagkakatagpo at nagwawakas sa Aklat ni Mateo. Si Mateo, bilang ang mukha ng leon ng lipi ni Juda, ay tumutukoy sa labindalawang natatanging Mesianikong propesiya, at ang labindalawang siping iyon ang naglalatag ng mga panandang-daan ng kasaysayan ng mga Millerite at ng isandaa’t apatnapu’t apat na libo. Gaya ng pagsisimula ng Aklat ng Apocalipsis sa paghahayag ni Jesucristo, ang unang kabanata ng Mateo ay naglalahad ng isang paghahayag ni Jesucristo na nag-uugnay sa buhay at patotoo ni Moises at sa kasaysayan ng Antikristo, kasabay na kinikilala ang tatlong sangkap ng iglesiang nagtatagumpay na kinakatawan ng propeta, ng saserdote, at ng hari.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

Nagsisimula si Mateo sa pahayag tungkol kay Jesucristo sa konteksto ng tipan ng Diyos sa isang hinirang na bayan. Mula kay Abraham hanggang kay David ay labing-apat na salinlahi; mula kay David hanggang sa pagkabihag sa Babilonya ay labing-apat na salinlahi; at mula sa Babilonya hanggang kay Cristo ay isa pang labing-apat na salinlahi. Ang talaan ng lahi ni Cristo sa Mateo ay umaayon kay Moises, sapagkat si Moises ang Alfa at si Cristo ang Omega. Ang buhay ni Moises na isandaan at dalawampung taon ay umaayon sa isandaan at dalawampung taon ng panahon ng probasyon sa kasaysayan ni Noe. Samakatuwid, ang tipan ni Noe ay nakaugnay sa tipan ng isang hinirang na bayan. Ang isandaan at dalawampung taon ni Moises ay kumakatawan sa tatlong yugto na tig-aapatnapung taon na nagwakas sa pagpatay ni Moises sa Ehipsiyo sa katapusan ng apatnapung taon, at sa pagkapatay sa mga panganay, kay Paraon, at sa kaniyang hukbo sa katapusan ng ikalawang apatnapung-taóng yugto. Nagtapos ang ikalawang apatnapung-taóng yugto sa isang paghihimagsik sa Kades at nagtapos ang ikatlong apatnapung-taóng yugto sa ikalawang paghihimagsik sa Kades. Ang lahat ng tatlong linyang propetiko ng Alfa ay nagtatapos sa Kades at ang tatlong linyang propetiko ng talaan ng lahi ni Mateo ay nagtatapos kay David, sa pagkabihag sa Babilonya, at sa Sugo ng tipan.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

Kapag ang alpha ni Moises ay inihanay sa omega ni Cristo, may anim na saksi ng Kadesh, na siyang 1863 at ang batas ng Linggo. Inilalagay ng talaangkanan ni Mateo si Haring David sa Kadesh, na siyang dako kung saan ang tumalikod na Adbentismo ay dinadala sa Babilonya, samantalang pinagtitibay ni Cristo ang tipan kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa paglalagay kay David sa batas ng Linggo, natatatag ang ikalawang saksi kay David, yamang si David ay isa sa tatlong kinatawang-tao na nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpung taon. Sila Cristo, David, Jose, at Ezekiel ay pawang nagsimula ng kanilang gawain sa gulang na tatlumpung taon. Kapag pinagsama, ang apat na nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpung taon ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, kung kailan ang Iglesiang militante ay binabago tungo sa Iglesiang nagtatagumpay. Ang Iglesiang iyon ay binubuo ng isang propeta, isang saserdote, at isang hari. Ang pagbabagong iyon ay minamarkahan sa batas ng Linggo, na siya ring Kadesh, kaya’t ang David sa talaangkanan ni Mateo ay inihanay sa David na tatlumpung taong gulang.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

Ang tatlumpung taon ng paghahanda ay tumutugma sa apat na raan at tatlumpung taon ng tipan ni Abraham, gayundin sa gulang ng isang saserdote, at sa 1,290 taon na nasa Daniel 12:11. Sa susunod na artikulo, isasaalang-alang natin ang bawat isa sa labindalawang Mesiyanikong propesiya sa aklat ni Mateo. Una, tinutukoy natin ang tatlong linyang propetiko sa aklat ni Mateo: mga kabanata isa hanggang sampu, sinusundan ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa, at pagkatapos ay mga kabanata dalawampu’t tatlo hanggang dalawampu’t walo.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> Sa ilang panahon pagkaraan ng pagkadismaya noong 1844, pinanghawakan ko, kaisa ng katawang Advent, na ang pintuan ng awa ay noon ay nakapinid magpakailanman para sa sanlibutan. Ang paninindigang ito ay tinanggap bago ibinigay sa akin ang aking unang pangitain. Ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos ang nagwasto sa aming kamalian at nagbigay daan sa amin upang makita ang tunay na katayuan.

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> Ako’y nananatiling naniniwala sa teorya ng saradong pintuan, ngunit hindi sa pakahulugang una nating ginamit ang nasabing katawagan, ni sa pakahulugang ginagamit ito ng aking mga katunggali.

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> Nagkaroon ng isang saradong pinto sa mga araw ni Noe. Noong panahong iyon ay umalis ang Espiritu ng Diyos mula sa makasalanang lahi na nalipol sa tubig ng Dilubyo. Ang Diyos mismo ang nagbigay kay Noe ng mensaheng “saradong pinto”: “Ang aking Espiritu ay hindi makikipagpunyagi sa tao magpakailanman, sapagkat siya man ay laman; gayon ma’y ang kaniyang mga araw ay magiging isang daan at dalawampung taon” (Genesis 6:3).

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> Sa mga araw ni Abraham ay may isang nakasarang pinto. Tumigil na ang kahabagan sa pakikipagsamo para sa mga naninirahan sa Sodoma, at ang lahat, maliban kina Lot, ang kaniyang asawa, at ang kaniyang dalawang anak na babae, ay natupok ng apoy na ibinaba mula sa langit.

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> Noong kapanahunan ni Cristo, may isang saradong pintuan. Ipinahayag ng Anak ng Diyos sa mga Judiong di-sumasampalataya ng salinlahing yaon, “Ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang” (Mateo 23:38).

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> Sa pagtanaw sa agos ng panahon hanggang sa mga huling araw, ang gayunding walang-hanggang kapangyarihan ay nagpahayag sa pamamagitan ni Juan: “Ang mga bagay na ito’y sinasabi ng banal, ng totoo, ng may susi ni David, ang nagbubukas at walang sinumang makapagsasara; at nagsasara at walang sinumang makapagbubukas” (Pahayag 3:7).

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> Ipinakita sa akin sa pangitain, at nananatili akong naniniwala, na may isang saradong pinto noong 1844. Ang lahat ng nakakita ng liwanag ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel at tumanggi sa liwanag na iyon ay naiwan sa kadiliman. At ang mga tumanggap nito at tinanggap ang Espiritu Santo na umagapay sa pagpapahayag ng mensahe mula sa langit, at pagkatapos ay itinakwil ang kanilang pananampalataya at ipinahayag na ang kanilang karanasan ay isang pagkalinlang, sa gayo’y itinakwil nila ang Espiritu ng Diyos, at hindi na ito nakipagsumamo sa kanila.

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> Yaong mga hindi nakakita ng liwanag ay walang pananagutan sa pagtanggi nito. Tanging yaong uri na humamak sa liwanag mula sa langit ang hindi maabot ng Espiritu ng Diyos. At ang uring ito, gaya ng aking sinabi, ay sumasaklaw kapwa sa mga tumangging tanggapin ang mensahe nang ito’y iharap sa kanila, at gayundin sa mga na, matapos itong tanggapin, ay tumalikod sa kanilang pananampalataya. Maaaring taglayin ng mga ito ang anyo ng kabanalan, at nagpapahayag na sila’y mga tagasunod ni Cristo; ngunit yamang wala silang buhay na ugnayan sa Diyos, sila’y mabibihag ng mga panlilinlang ni Satanas. Ipinakita sa pangitain ang dalawang uring ito—yaong mga nagsabing ang liwanag na kanilang sinundan ay isang panlilinlang, at ang masasama ng sanlibutan na, yamang tinanggihan ang liwanag, ay itinakwil ng Diyos. Walang binanggit tungkol sa mga hindi nakakita ng liwanag, at kaya’y walang pananagutan sa pagtanggi nito. Selected Messages, aklat 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> Yaong mga sa pamamagitan ng pananampalataya ay sumusunod kay Jesus sa dakilang gawa ng pagbabayad-sala ang tumatanggap ng mga kapakinabangan ng Kanyang pagpapamagitan para sa kanila; samantalang yaong mga tumatanggi sa liwanag na naglalantad sa gawaing ito ng paglilingkod ay hindi nakikinabang dito. Ang mga Judiong tumanggi sa liwanag na ibinigay sa unang pagparito ni Cristo, at tumangging sumampalataya sa Kanya bilang Tagapagligtas ng sanlibutan, ay hindi makatatanggap ng kapatawaran sa pamamagitan Niya. Nang si Jesus, sa Kanyang pag-akyat sa langit, ay pumasok, sa pamamagitan ng Kanyang sariling dugo, sa santuwaryong makalangit upang ibuhos sa Kanyang mga alagad ang mga pagpapala ng Kanyang pagpapamagitan, ang mga Judio ay naiwang nasa lubos na kadiliman upang ipagpatuloy ang kanilang walang-kabuluhang mga hain at mga handog. Ang paglilingkod ng mga tipo at anino ay tumigil. Yaong pintuang dati-rati'y pinagdaraanan ng tao upang makalapit sa Diyos ay hindi na bukas. Tumanggi ang mga Judio na hanapin Siya sa tanging paraan na noon ay maaari Siyang masumpungan, sa pamamagitan ng paglilingkod sa santuwaryong makalangit. Samakatuwid, wala silang pakikipag-ugnayan sa Diyos. Sa kanila, nakasara ang pintuan. Wala silang kaalaman kay Cristo bilang ang tunay na hain at ang tanging tagapamagitan sa harap ng Diyos; kaya't hindi nila matatanggap ang mga kapakinabangan ng Kanyang pagpapamagitan.

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> Ang kalagayan ng mga Hudyong di-sumasampalataya ay naglalarawan sa kalagayan ng mga pabaya at di-sumasampalataya sa hanay ng mga umaangking Kristiyano, na kusang nananatiling mangmang tungkol sa gawain ng ating mahabaging Mataas na Saserdote. Sa seremonyang tipikal, kapag ang Mataas na Saserdote ay pumapasok sa Kabanal-banalang Dako, ang buong Israel ay inatasang magkatipon sa paligid ng santuwaryo at, sa lubhang solemneng paraan, ay ipakumbaba ang kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos, upang kanilang matanggap ang kapatawaran ng kanilang mga kasalanan at huwag mahiwalay sa kapulungan. Lalong higit na mahalaga, sa antitipikal na Araw ng Pagtubos, na maunawaan natin ang gawain ng ating Mataas na Saserdote at malaman kung anong mga tungkulin ang hinihingi sa atin.

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> Hindi maaaring tanggihan ng mga tao, nang hindi napaparusahan, ang babalang sa awa ay ipinadadala sa kanila ng Diyos. Isang mensahe ang ipinadala mula sa langit sa sanlibutan sa mga araw ni Noe, at ang kanilang kaligtasan ay nakasalalay sa paraan ng kanilang pagtrato sa mensaheng iyon. Sapagkat itinakwil nila ang babala, ang Espiritu ng Diyos ay binawi mula sa makasalanang lahi, at sila’y nalipol sa tubig ng Baha. Sa panahon ni Abraham, tumigil ang awa sa pagsusumamo para sa mga salaring naninirahan sa Sodoma, at ang lahat maliban kay Lot na kasama ang kanyang asawa at dalawang anak na babae ay tinupok ng apoy na ibinaba mula sa langit. Gayon din noong mga araw ni Cristo. Ipinahayag ng Anak ng Diyos sa mga di-sumasampalatayang Judio ng salinlahing iyon: ‘Ang inyong bahay ay iniiwan sa inyo na tiwangwang.’ Matthew 23:38. Sa pagtanaw hanggang sa mga huling araw, ang gayunding Walang-hanggang Kapangyarihan ay nagsasaad, tungkol sa mga ‘hindi tumanggap ng pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas’: ‘Dahil dito ay magpapadala ang Diyos sa kanila ng matinding paglilinlang, upang sila’y maniwala sa isang kasinungalingan: upang silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kalikuan, ay mahatulan.’ 2 Thessalonians 2:10-12. Habang tinatanggihan nila ang mga turo ng Kanyang salita, binabawi ng Diyos ang Kanyang Espiritu at iniiwan sila sa mga panlilinlang na kanilang iniibig.” The Great Controversy, 430, 431.

Back to Articles