Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Five

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Tatlumpu't Lima

Unveiling the Prophetic Framework: William Miller’s Insight and the Three Desolating Powers Leading to Armageddon

Pagbubunyag sa Balangkas ng Propesiya: Ang Pagkaunawa ni William Miller at ang Tatlong Kapangyarihang Nagdudulot ng Pagkatiwangwang na Humahantong sa Armagedon

Author

Jeff Pippenger

Published

December 30, 2023

Formats

PDF
Word

At the “time of the end,” in 1798, the book of Daniel, and more specifically the vision represented by the Ulai River was unsealed. The vision announced the starting of the investigative judgment on October 22, 1844. The verse that became the foundation for that truth is Daniel chapter eight, and verse fourteen. William Miller, the messenger chosen to recognize the unsealing of the message, never fully understood all the truths associated with the vision, but he did fulfill the work which was given to him.

Sa “panahon ng kawakasan,” noong 1798, ang aklat ni Daniel, at lalong partikular ang pangitain na kinakatawan ng Ilog Ulai, ay inalisan ng tatak. Ipinahayag ng pangitain ang pagsisimula ng paghuhukom na pagsisiyasat noong Oktubre 22, 1844. Ang talatang naging saligan ng katotohanang iyon ay Daniel kabanata walo, talatang labing-apat. Si William Miller, ang sugo na hinirang upang kilalanin ang pag-aalis ng tatak sa mensahe, ay hindi kailanman lubos na naunawaan ang lahat ng mga katotohanang kaugnay ng pangitain, ngunit tinupad niya ang gawaing ipinagkatiwala sa kaniya.

As Miller began his study of the prophetic word, he came to understand certain rules of prophetic interpretation that were identified and established within the Bible. Those rules became encoded and identified as William Miller’s Rules of Interpretation. Those rules are endorsed by inspiration and identified as the rules that will be used by those who announce the starting of the executive judgment at the Sunday law. Miller testified that he began his study of the Bible at the beginning of the Bible and only proceeded onward as he understood what he was then considering. From this approach it is easy to see why the first time-prophecy Miller recognized, that had bearing upon the message he was to identify as being fulfilled in 1844, was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Nang sinimulan ni Miller ang kanyang pag-aaral ng salita ng propesiya, naunawaan niya ang ilang mga tuntunin ng pagpapakahulugan sa propesiya na tinukoy at itinatag mismo sa Banal na Kasulatan. Ang mga tuntuning iyon ay naipormalisa at tinukoy bilang mga Alituntunin ni William Miller sa Pagpapakahulugan. Ang mga tuntuning iyon ay pinagtibay ng inspirasyon at kinilala bilang mga tuntuning gagamitin ng mga magpapahayag ng pagsisimula ng paghuhukom sa yugto ng pagpapatupad sa panahon ng batas ng Linggo. Sumaksi si Miller na sinimulan niya ang kanyang pag-aaral ng Bibliya sa pasimula ng Bibliya at nagpatuloy lamang siya pasulong kapag naunawaan na niya ang kanyang kasalukuyang sinusuri. Mula sa ganitong pamamaraan, madaling makita kung bakit ang unang propesiya ng panahon na kinilala ni Miller, na may kaugnayan sa mensaheng kanyang tutukuyin bilang natupad noong 1844, ay ang "pitong panahon" ng Levitico dalawampu't anim.

Inspiration informs us that the angel Gabriel, along with other holy angels, directed the mind of Miller, just as Gabriel had directed the minds of Daniel, John the revelator and all the prophets of the Bible, for Gabriel had been given the job that Satan forfeited. Gabriel’s job was represented in Satan’s first name, Lucifer, which means light bearer. Gabriel brought the prophetic light to Miller, and in obedience to the light he presented the message that announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.

Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na ang anghel na si Gabriel, kasama ng iba pang mga banal na anghel, ay pinatnubayan ang isipan ni Miller, gaya ng pagpatnubay ni Gabriel sa mga isipan nina Daniel, Juan na Tagapagpahayag, at ng lahat ng propeta sa Bibliya, sapagkat kay Gabriel ibinigay ang tungkuling nawala kay Satanas. Ang tungkulin ni Gabriel ay inilarawan sa unang pangalan ni Satanas, Lucifer, na ang ibig sabihin ay tagapagdala ng liwanag. Dinala ni Gabriel kay Miller ang propetikong liwanag, at sa pagsunod sa liwanag ay ipinahayag ni Miller ang mensaheng nag-anunsyo ng pagbubukas ng paghuhukom na pagsisiyasat noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

Hindsight allows those who wish to understand the work of William Miller, to recognize that he was given certain insights to the prophetic word that became keys for his work of assembling the message of the approaching judgment. One of those keys was his recognition that a day represented a year in prophetic application. Another was a prophetic structure which he employed to place and align the lines of prophecy he discovered. That structure was based upon the two satanic powers that brought desolation to God’s people and God’s sanctuary. All of Miller’s discoveries were placed upon the prophetic structure that represented the history of paganism followed by papalism that consecutively trampled down both God’s sanctuary and God’s people from the time of ancient Israel, until the Second coming of Christ.

Sa pagbabalik-tanaw, ang mga nagnanais umunawa sa gawain ni William Miller ay matatalos na siya’y pinagkalooban ng ilang pananaw sa salitang propetiko na naging mga susi sa kanyang gawain ng pagbubuo ng mensahe ng nalalapit na paghatol. Isa sa mga susi ay ang kanyang pagkilala na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon sa aplikasyong propetiko. Ang isa pa ay isang balangkas na propetiko na kanyang ginamit upang ilagay at ihanay ang mga linya ng propesiya na kanyang natuklasan. Ang balangkas na iyon ay nakabatay sa dalawang makasatanas na kapangyarihan na nagdala ng pagwawasak sa bayan ng Diyos at sa santuwaryo ng Diyos. Ang lahat ng mga natuklasan ni Miller ay inilagay sa balangkas na propetiko na kumakatawan sa kasaysayan ng paganismo na sinundan ng kapapahan, na sunud-sunod na niyurakan kapwa ang santuwaryo ng Diyos at ang bayan ng Diyos mula sa kapanahunan ng sinaunang Israel hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Cristo.

That prophetic structure allowed him to accurately identify every truth needed to establish October 22, 1844, as the opening of the judgment. But that truth was limited, for he could not see the third persecuting power that followed paganism and papalism in prophetic history. It was not necessary for him to see that truth, for his work was to announce October 22, 1844, and the light of the third persecuting power would be unsealed after that date.

Ang balangkas na propetiko na iyon ay nagbigay-daan sa kanya na tumpak na matukoy ang bawat katotohanang kailangan upang itatag ang Oktubre 22, 1844 bilang pasimula ng paghuhukom. Ngunit ang katotohanang iyon ay limitado, sapagkat hindi niya nakita ang ikatlong kapangyarihang mang-uusig na sumunod sa paganismo at kapapahan sa kasaysayang propetiko. Hindi kinakailangan na makita niya ang katotohanang iyon, sapagkat ang kanyang gawain ay ipahayag ang Oktubre 22, 1844, at ang liwanag hinggil sa ikatlong kapangyarihang mang-uusig ay aalisan ng selyo pagkatapos ng petsang iyon.

In connection with aligning his prophetic understandings upon a structure of the two desolating powers of pagan Rome, followed by papal Rome, was his understanding that the word translated as “the daily,” in the book of Daniel, was a symbol of paganism, and or, pagan Rome. The word “tamid” translated as “the daily” is employed by Daniel five times. It is always used in conjunction with a symbol that Miller correctly understood to represent the papacy. The symbol of the papacy that always occurs in connection with “the daily,” is represented with two symbols. Either way, the two symbols of the papal power, both identify the papacy, yet none-the-less, when Daniel employed the word “tamid” that is translated as “the daily,” it was always used with and before the symbol of the papacy. Miller’s understanding that “the daily,” in the book of Daniel, became the foundation of the structure he saw that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. Miller’s identification of “the daily,” as paganism in the book of Daniel was destined to become a giant controversy within Adventism, beginning in Adventism’s second generation, which began in 1888.

Kalakip ng kanyang paglalapat ng mga pagkaunawang propetiko sa isang balangkas ng dalawang kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang—ang Roma na Pagano, na sinusundan ng Roma na Papal—ay ang kanyang pagkaunawa na ang salitang isinalin bilang “the daily,” sa aklat ni Daniel, ay isang sagisag ng paganismo, o kaya’y ng Roma na Pagano. Ang salitang “tamid,” na isinalin bilang “the daily,” ay ginamit ni Daniel nang limang ulit. Lagi itong ginagamit kasabay ng isang sagisag na, ayon sa wastong pagkaunawa ni Miller, ay kumakatawan sa kapapahan. Ang sagisag ng kapapahan na laging kaakibat ng “the daily” ay kinakatawan ng dalawang sagisag. Sa alinmang paraan, ang dalawang sagisag ng kapangyarihang papal ay kapwa tumutukoy sa kapapahan; gayunman, tuwing ginamit ni Daniel ang salitang “tamid” na isinalin bilang “the daily,” ito ay laging ginamit na kasama at nauuna sa sagisag ng kapapahan. Ang pagkaunawa ni Miller hinggil sa “the daily” sa aklat ni Daniel ang naging saligan ng balangkas na kanyang nakita, na nakabatay sa dalawang kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang—ang paganismo na sinundan ng papalismo. Ang pagtukoy ni Miller sa “the daily” bilang paganismo sa aklat ni Daniel ay nakatakdang maging isang napakalaking kontrobersiya sa loob ng Adbentismo, na nagsimula sa ikalawang salinlahi ng Adbentismo, na nagsimula noong 1888.

The first prophetic truth Miller discovered that was a component of the understanding of October 22, 1844, was the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and it was the first of Miller’s established truths that was rejected in 1863. That rejection began the first generation of Adventism, when they began wandering through the wilderness of Laodicea. The second generation began at the Minneapolis General Conference in 1888, and in the aftermath of the rebellion that occurred there, the satanic work of rejecting Miller’s identification of “the daily” as paganism began in 1901. The correct understanding of “the daily,” was not fully set aside until after the death of the prophetess, who had identified that the view being promoted in opposition to Miller’s correct view of “the daily,” had been delivered by “angels that were expelled from heaven.” The full rejection took place in the third generation around 1931. The third generation had begun with the publication of the book by W. W. Prescott, titled, The Doctrine of Christ, just after the 1919 Bible Conference. In 1919, the third generation began and continued until the publication of the book, Questions on Doctrine in 1957.

Ang unang propetikong katotohanang natuklasan ni Miller na bahagi ng pagkaunawa sa Oktubre 22, 1844, ay ang “pitong panahon” ng Levitico 26, at iyon ang una sa mga itinatag na katotohanan ni Miller na itinakwil noong 1863. Ang pagtangging iyon ang nagpasimula sa unang salinlahi ng Adbentismo, nang sila’y nagsimulang gumala sa ilang ng Laodicea. Ang ikalawang salinlahi ay nagsimula sa Minneapolis General Conference noong 1888, at sa bunga ng paghihimagsik na naganap doon, nagsimula noong 1901 ang makasatanas na gawaing pagtanggi sa pagkakakilanlan ni Miller sa “the daily” bilang paganismo. Ang wastong pagkaunawa sa “the daily” ay hindi lubusang isinantabi hanggang matapos ang pagkamatay ng propetisa, na ipinahayag na ang pananaw na itinataguyod laban sa wastong pananaw ni Miller tungkol sa “the daily” ay ipinarating ng “mga anghel na pinalayas mula sa langit.” Ang ganap na pagtanggi ay naganap sa ikatlong salinlahi bandang 1931. Nagsimula ang ikatlong salinlahi sa paglalathala ng aklat ni W. W. Prescott, na pinamagatang The Doctrine of Christ, kaagad pagkatapos ng 1919 Bible Conference. Noong 1919, nagsimula ang ikatlong salinlahi at nagpatuloy hanggang sa paglalathala ng aklat na Questions on Doctrine noong 1957.

After Miller’s work was established and made plain upon Habakkuk’s two tables (the 1843 and 1850 pioneer charts), the Lord then began to open up the truth that there was another, a third, desolating power that would follow paganism and papalism that would also persecute God’s people.

Matapos na naipagtibay at malinaw na mailarawan ang gawain ni Miller sa dalawang tapyas ni Habakkuk (ang mga pionerong tsart ng 1843 at 1850), pinasimulan ng Panginoon na ihayag ang katotohanang may isa pang, ikatlong, mapangwawasak na kapangyarihan, na kasunod ng paganismo at papalismo, na siya ring uusig sa bayan ng Diyos.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Sa pamamagitan ng paganismo, at saka sa pamamagitan ng Papasiya, ipinamalas ni Satanas ang kaniyang kapangyarihan sa loob ng maraming dantaon sa pagsisikap na pawiin sa balat ng lupa ang mga tapat na saksi ng Diyos. Ang mga pagano at ang mga papista ay pinakikilos ng gayunding espiritu ng dragon. Nagkaiba lamang sila sa ganito: ang Papasiya, na nagpapanggap na naglilingkod sa Diyos, ang higit na mapanganib at malupit na kaaway. Sa pamamagitan ng kasangkapan ng Romanismo, ginawang bihag ni Satanas ang sanlibutan. Ang nag-aangking iglesia ng Diyos ay naisanib sa hanay ng paglilinlang na ito, at nang higit sa isang libong taon nagdusa ang bayan ng Diyos sa ilalim ng poot ng dragon. At nang ang Papasiya, naagawan ng kapangyarihan, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihang sumusibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon at ipagpatuloy ang gayunding malupit at mapamusong gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na gaya ng sa kordero. Ang mga hayop na nauna rito ay umahon mula sa dagat, ngunit ito ay lumitaw mula sa lupa, na kumakatawan sa mapayapang pagsibol ng bansang sinasagisag. Ang "dalawang sungay na gaya ng kordero" ay angkop na kumakatawan sa katangian ng Pamahalaan ng Estados Unidos, gaya ng ipinahayag sa dalawang saligang simulain nito, ang Republikanismo at Protestantismo. Ang mga simulain na ito ang lihim ng ating kapangyarihan at kasaganaan bilang isang bansa. Ang mga unang nakatagpo ng kanlungan sa mga dalampasigan ng Amerika ay nagalak sapagkat narating nila ang isang lupain na malaya sa palalong pag-aangkin ng Papasiya at sa tiraniya ng paghaharing monarkiko. Nilayon nilang itatag ang isang pamahalaan sa malawak na saligan ng kalayaang sibil at panrelihiyon. Signs of the Times, November 1, 1899.

Miller could not see the third persecuting power, and for this reason his structure was incomplete, though perfectly suited to fulfill his work. Sister White identifies that Miller was God’s chosen messenger, that he had been typified by Elijah and John the Baptist in his work, and by Elisha in his calling to his work, and by Moses in his death. Few in sacred history have inspired commentary that identifies that the angels are waiting by the grave to resurrect them, but this is the commentary of Miller. The fact that his work was limited by the history in which he was raised up is not a derogatory statement of Miller, simply a necessity to recognize, if his work is going to be considered in the true light of God’s prophetic Word.

Hindi nakita ni Miller ang ikatlong kapangyarihang umuusig, at dahil dito ay hindi ganap ang kaniyang balangkas, bagaman lubos na angkop upang tuparin ang kaniyang gawain. Kinikilala ni Sister White na si Miller ay ang hinirang na mensahero ng Diyos, na siya ay sinagisagan nina Elias at Juan Bautista sa kaniyang gawain, ni Eliseo sa kaniyang pagkatawag sa kaniyang gawain, at ni Moises sa kaniyang kamatayan. Iilan lamang sa banal na kasaysayan ang may komentaryong nagsasaad na ang mga anghel ay naghihintay sa tabi ng libingan upang buhayin silang muli, ngunit ito ang komentaryo kay Miller. Ang katotohanang ang kaniyang gawain ay nilimitahan ng kasaysayang kung saan siya ibinangon ay hindi isang mapanirang pahayag hinggil kay Miller, kundi isang kinakailangang pagkilala lamang, kung ang kaniyang gawain ay isasaalang-alang sa tunay na liwanag ng makahulang Salita ng Diyos.

Miller was given specific, angelic, direction that allowed him to construct a prophetic framework that was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. For this reason, prophecies that identified history beyond the desolation accomplished by those two powers were misunderstood by Miller. Yet none of those misunderstandings made their way onto the two sacred tables of Habakkuk, where the foundations that were erected through the work of Miller were graphically represented. This is why inspiration could record of the 1843 chart that it was directed by the hand of the Lord.

Binigyan si Miller ng tiyak na patnubay mula sa mga anghel na nagbigay-daan sa kanya upang maitatag ang isang propetikong balangkas na nakabatay sa dalawang sumasalantang kapangyarihan, ang paganismo at, kasunod nito, ang kapapahan. Dahil dito, ang mga propesiyang tumutukoy sa kasaysayang lampas sa pananalantang isinagawa ng dalawang kapangyarihang iyon ay hindi naunawaan nang wasto ni Miller. Gayunman, wala sa mga hindi pagkakaunawaang iyon ang nailagay sa dalawang banal na tapyas ni Habakuk, kung saan inilarawan sa anyong guhit ang mga saligang itinindig sa pamamagitan ng gawain ni Miller. Ito ang dahilan kung bakit naitala ng Inspirasyon na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng kanyang kamay, at na walang bahagi nito ang dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa kanyang nais. Na ang kanyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang kanyang kamay.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> At nakita ko, kaugnay ng 'Daily,' na ang salitang 'sacrifice' ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa tungkol sa 'Daily;' ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

The truths assembled by Miller at the direction of angels was directed by the Lord, and within the endorsement of the 1843 chart, inspiration included that Miller’s understanding that “the daily” represented paganism was correct. Five times the Hebrew word “tamid” translated as “the daily,” occurs in the book of Daniel, and it always represents the relationship between the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ang mga katotohanang pinagsama-sama ni Miller sa patnubay ng mga anghel ay pinatnubayan ng Panginoon; at sa pagpapatibay ng tsart ng 1843, pinagtibay ng inspirasyon na wasto ang pagkaunawa ni Miller na ang “the daily” ay kumakatawan sa paganismo. Limang beses matatagpuan sa aklat ni Daniel ang salitang Hebreo na “tamid,” na isinasalin bilang “the daily,” at sa lahat ng pagkakataon ay kumakatawan ito sa ugnayan sa pagitan ng dalawang mapanirang kapangyarihan—ang paganismo, na sinusundan ng papalismo.

Miller’s understanding of “the daily,” as a symbol of paganism, was absolutely essential in the prophetic framework he employed, for the sequential relationship of paganism followed by papalism became his point of reference in aligning all the prophecies he was led to understand.

Ang pagkaunawa ni Miller sa “the daily,” bilang sagisag ng paganismo, ay lubhang mahalaga sa propetikong balangkas na kaniyang ginamit, sapagkat ang ugnayang may pagkakasunod-sunod, na una ang paganismo at kasunod ang papalismo, ay naging kaniyang batayan sa pagpapahanay ng lahat ng propesiya na pinatnubayan siyang maunawaan.

At “the time of the end,” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the primary passage that was what Sister White identified as the “central pillar” and “foundation” of the advent movement, was Daniel chapter eight, and verse fourteen.

Sa "panahon ng wakas," noong 1798, ang aklat ni Daniel ay inalisan ng selyo, at ang pangunahing talatang siyang tinukoy ni Sister White bilang "haliging sentral" at "saligan" ng kilusang Adventista ay Daniel kabanata walo, talatang labing-apat.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Ang kasulatan na, higit sa lahat ng iba, ay naging kapwa saligan at haliging sentral ng pananampalatayang Advent ay ang pahayag, ‘Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo.’ [Daniel 8:14.]” Ang Dakilang Tunggalian, 409.

Verse fourteen is the answer to verse thirteen, and the answer is meaningless without the context of the question.

Ang ika-labing-apat na talata ang kasagutan sa ika-labintatlong talata, at ang kasagutan ay walang kahulugan kung hiwalay sa konteksto ng tanong.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

These two verses are the symbol of the increase of knowledge that was produced when the book of Daniel was unsealed at “the time of the end,” in 1798. Verse thirteen, identifies the two desolating powers that Miller formed his prophetic model upon. Miller identified “the daily,” in verse thirteen as paganism, and the “transgression of desolation” as papalism. It is important to recognize that the prophetic model the angels led Miller to recognize, is identified in the two verses that represent the increase of knowledge that arrived in history in 1798. Yet Miller was not given to see the next power to come upon the prophetic stage and persecute God’s people.

Ang dalawang talatang ito ay sagisag ng paglago ng kaalaman na ibinunga nang tinanggalan ng selyo ang aklat ni Daniel sa “panahon ng wakas,” noong 1798. Ang talatang labing-tatlo ay tumutukoy sa dalawang kapangyarihang nagwawasak na siyang pinagbatayan ni Miller sa pagbubuo ng kaniyang hulang modelo. Tinukoy ni Miller ang “the daily” sa talatang labing-tatlo bilang paganismo, at ang “transgression of desolation” bilang papalismo. Mahalagang kilalanin na ang hulang modelo na pinatnubayan ng mga anghel si Miller upang makilala ay natutukoy sa dalawang talatang kumakatawan sa paglago ng kaalaman na dumating sa kasaysayan noong 1798. Gayunman, hindi ipinagkaloob kay Miller na makita ang susunod na kapangyarihang aahon sa tanghalang propetiko at mag-uusig sa bayan ng Diyos.

> “I saw that the two-horned beast had a dragon’s mouth, and that his power was in his head, and that the decree would go out of his mouth. Then I saw the Mother of Harlots; that the mother was not the daughters, but separate and distinct from them. She has had her day, and it is past, and her daughters, the Protestant sects, were the next to come on the stage and act out the same mind that the mother had when she persecuted the saints. I saw that as the mother has been declining in power, the daughters had been growing, and soon they will exercise the power once exercised by the mother.” Spalding and Magan, 1.

> "Nakita ko na ang hayop na may dalawang sungay ay may bibig ng dragon, at na ang kanyang kapangyarihan ay nasa kanyang ulo, at na ang dekreto ay lalabas mula sa kanyang bibig. Pagkatapos ay nakita ko ang Ina ng mga Patutot; na ang ina ay hindi ang mga anak na babae, kundi hiwalay at naiiba sa kanila. Nagkaroon na siya ng kanyang panahon, at ito’y lumipas, at ang kanyang mga anak na babae, ang mga Protestanteng sekta, ang susunod na lilitaw sa entablado at isasagawa ang gayunding kaisipan na taglay ng ina noong inuusig niya ang mga banal. Nakita ko na habang ang ina ay humihina sa kapangyarihan, ang mga anak na babae ay lumalago, at di maglalaon ay gagamitin nila ang kapangyarihang minsang ginamit ng ina." Spalding at Magan, 1.

Miller’s inability to see the third power forced him to make conclusions that were simply wrong. Miller identified the sea beast of Revelation thirteen as pagan Rome and the earth beast as papal Rome. His application of Revelation chapter seventeen, was also flawed by his inability to see prophetic history that extended beyond the second desolating power of papalism. For this reason, when Miller identified the Roman power in Daniel’s prophecy, he treated them as one power that came in two phases. That was and is an accurate application, but it prevented him from understanding the kingdoms of Bible prophecy as anything that reached beyond a fourth kingdom represented by Rome. He saw and identified that the fourth kingdom of Rome had two phases, represented as pagan Rome and papal Rome, but could not see that papal Rome was also the fifth kingdom which was to be followed by a sixth kingdom.

Ang kawalan ni Miller ng kakayahang makita ang ikatlong kapangyarihan ay naging dahilan upang siya’y magbuo ng mga konklusyong hindi wasto. Tinukoy ni Miller ang hayop mula sa dagat sa Apocalipsis kabanata labintatlo bilang Paganong Roma at ang hayop mula sa lupa bilang Roma ng Papado. Ang kanyang paglalapat sa Apocalipsis kabanata labimpito ay nagkaroon din ng kapintasan dahil sa kanyang kawalan ng kakayahang makita ang kasaysayang propetiko na lumalampas sa ikalawang mapangwasak na kapangyarihan, ang papalismo. Dahil dito, nang tinukoy ni Miller ang kapangyarihang Romano sa propesiya ni Daniel, itinuturing niya ito bilang iisang kapangyarihan na dumating sa dalawang yugto. Iyon ay wasto noon at wasto pa rin, ngunit naging hadlang iyon upang maunawaan niya na ang mga kaharian sa propesiya ng Bibliya ay umaabot pa lampas sa ikaapat na kahariang kinakatawan ng Roma. Nakita at tinukoy niya na ang ikaapat na kaharian ng Roma ay may dalawang yugto, na kinakatawan ng Paganong Roma at ng Roma ng Papado, ngunit hindi niya nakita na ang Roma ng Papado ay siya ring ikalimang kahariang susundan pa ng ikaanim na kaharian.

In Daniel chapter two, the Millerites brought the elements of the fifth kingdom of Bible prophecy together with the fourth kingdom. At the basic level their application was correct, but incomplete, for the first reference of the kingdoms of Bible prophecy must agree with the last reference of the kingdoms of Bible prophecy, because Jesus, as the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning. Unable to see a distinction of two sequential kingdoms made it impossible for Miller to recognize that Revelation chapter twelve, is identifying paganism (the dragon), and the sea beast of Revelation chapter thirteen, as papalism (the beast) and the earth beast of Revelation chapter thirteen as apostate Protestantism (the false prophet).

Sa Daniel kabanata dalawa, pinagsama ng mga Millerita ang mga elemento ng ikalimang kaharian ng propesiya sa Bibliya sa ikaapat na kaharian. Sa batayang antas, tama ang kanilang paglalapat, ngunit hindi ganap, sapagkat ang unang pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya sa Bibliya ay dapat umayon sa huling pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya sa Bibliya, sapagkat si Jesus, bilang ang Alpha at Omega, ay laging ipinapakita ang wakas sa pamamagitan ng pasimula. Dahil hindi niya nakita ang kaibhan ng dalawang magkakasunod na kaharian, naging imposibleng makilala ni Miller na ang Apocalipsis kabanata labindalawa ay tumutukoy sa paganismo (ang dragon), at na ang hayop mula sa dagat sa Apocalipsis kabanata labintatlo ay ang papalismo (ang hayop), at ang hayop mula sa lupa sa Apocalipsis kabanata labintatlo ay ang tumalikod na Protestantismo (ang bulaang propeta).

Miller was unable to see the dragon, the beast and the false prophet as three consecutive kingdoms in chapters twelve and thirteen of Revelation, and was thus forced by his prophetic logic to assume the two chapters were not a consecutive illustration of the three powers that lead the world to Armageddon. The light Miller was given was the perfect light for his generation, and his generation was tested by that light.

Hindi nagawang makita ni Miller ang dragon, ang halimaw, at ang bulaang propeta bilang tatlong magkakasunod na kaharian sa mga kabanatang labindalawa at labintatlo ng Aklat ng Pahayag, kaya’t, ayon sa kaniyang lohikang propetiko, napilitan siyang ipalagay na ang dalawang kabanata ay hindi isang sunud-sunod na paglalarawan ng tatlong kapangyarihang umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon. Ang liwanag na ipinagkaloob kay Miller ay ang ganap na liwanag para sa kaniyang salinlahi, at ang kaniyang salinlahi ay sinubok sa pamamagitan ng liwanag na iyon.

The light of the three desolating powers (the dragon, the beast and the false prophet), was given to Future for America at the “time of the end,” in 1989. The passage of Daniel which was unsealed with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of Daniel chapter eleven, and verse forty was the light of the third angel, whereas Miller had been given the light of the first angel. The last six verses of Daniel eleven, were seen to be the foundation and central pillar of the movement of Future for America, and verse forty, of Daniel chapter eleven summarizes that light, just as verses thirteen and fourteen, of Daniel chapter eight summarized the light that was unsealed in the Millerite movement.

Ang liwanag hinggil sa tatlong sumasalantang kapangyarihan (ang dragon, ang hayop at ang bulaang propeta) ay ibinigay sa Future for America sa "panahon ng wakas," noong 1989. Ang bahagi sa Daniel na naalisan ng selyo sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, bilang katuparan ng Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu, ay siyang liwanag ng ikatlong anghel, samantalang kay Miller ay ipinagkaloob ang liwanag ng unang anghel. Ang huling anim na talata ng Daniel kabanata labing-isa ay nakitang siyang saligan at haliging sentral ng kilusan ng Future for America; at ang talatang apatnapu ng Daniel kabanata labing-isa ay nagbubuod ng liwanag na iyon, gaya ng mga talatang labing-tatlo at labing-apat ng Daniel kabanata walo na nagbuod ng liwanag na naalisan ng selyo sa kilusang Milerita.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> At sa panahon ng wakas ay sasalakayin siya ng hari sa Timugan; at ang hari sa Hilagaan ay darating laban sa kaniya na parang ipo-ipo, na may mga karo, at mga mangangabayo, at maraming sasakyang-dagat; at siya’y papasok sa mga lupain, at aapaw at daraan. Daniel 11:40.

The verse identifies a war that began at the “time of the end” in 1798, between the king of the south and the king of the north. The king of the south represented atheistic France, that delivered the deadly wound to the papacy in that very year. The papacy is there represented as the king of the north. France, prophetically in 1798, was one tenth of the ten kingdoms of Daniel chapter seven. Those ten kingdoms represent pagan Rome, and pagan Rome represents the dragon. The papacy (the king of the north) represents the beast. The verse identifies the king of the north (the papacy), who had been given its deadly wound at the opening of the verse, would ultimately retaliate against the king of the south (the king of atheism). When the papacy did retaliate, the king of atheism had moved from the nation of France, to the confederacy of the Soviet Union. France was one nation, yet when the papacy retaliated against the king of the south in the verse, the king of the south was identified as “countries,” as was the former Soviet Union.

Tinutukoy ng talata ang isang digmaan na nagsimula sa “panahon ng wakas” noong 1798, sa pagitan ng hari ng timog at ng hari ng hilaga. Ang hari ng timog ay kumakatawan sa ateistikong Pransiya, na siyang nagbigay ng sugat na nakamamatay sa pagka-papa sa mismong taong iyon. Doon, ang pagka-papa ay kinakatawan bilang ang hari ng hilaga. Ang Pransiya, ayon sa propesiya noong 1798, ay isa sa sampung kaharian ng Daniel kabanata pito. Ang sampung kahariang iyon ay kumakatawan sa paganong Roma, at ang paganong Roma ay kumakatawan sa dragon. Ang pagka-papa (ang hari ng hilaga) ay kumakatawan sa halimaw. Tinutukoy ng talata na ang hari ng hilaga (ang pagka-papa), na sa bungad ng talata ay binigyan ng sugat na nakamamatay, sa bandang huli ay gaganti laban sa hari ng timog (ang hari ng ateismo). Nang gumanti ang pagka-papa, ang hari ng ateismo ay lumipat mula sa bansang Pransiya tungo sa konpederasyon ng Unyong Sobyet. Ang Pransiya ay iisang bansa, subalit nang gumanti ang pagka-papa laban sa hari ng timog sa talata, ang hari ng timog ay tinukoy bilang “mga bansa,” gaya ng dating Unyong Sobyet.

When the king of the north (the papacy) did retaliate it brought with it “chariots,” “horsemen” and “many ships.” Chariots and horsemen are symbols of military strength, and ships are symbols of economic strength. The power that formed an unholy alliance with the papacy for the purpose of bringing down the Soviet Union was the United States, and the two strengths of the United States in Revelation chapter thirteen, is identified as its ability to force the world to receive the mark of papal authority by the force of arms and economics. Men will be forbidden to buy or sell without the mark, and then further, without the mark, men will be put to death.

Nang gumanti ang hari sa hilaga (ang kapapahan), dinala nito ang “mga karo,” “mga mangangabayo,” at “maraming sasakyang-dagat.” Ang mga karo at mga mangangabayo ay mga sagisag ng lakas-militar, at ang mga sasakyang-dagat ay sagisag ng lakas-ekonomiya. Ang kapangyarihang bumuo ng isang di-banal na alyansa kasama ang kapapahan upang pabagsakin ang Unyong Sobyet ay ang Estados Unidos, at ang dalawang lakas ng Estados Unidos, ayon sa Kabanata Labintatlo ng Apocalipsis, ay tinutukoy bilang kakayahan nitong pilitin ang sanlibutan na tanggapin ang tanda ng awtoridad ng kapapahan sa pamamagitan ng puwersa ng armas at ekonomiya. Ipagbabawal sa mga tao ang bumili o magbenta kung wala silang tanda, at higit pa rito, ang sinumang wala nito ay ipapapatay.

Verse forty directly identifies the dragon (the king of the south), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). The foundational verse for “the time of the end” in 1989, identifies the three desolating powers that lead the world to Armageddon, just as the foundational verses of the Millerite movement identified the two desolating powers of paganism followed by papalism.

Ang Talatang ikaapatnapu ay tuwirang tumutukoy sa dragon (ang hari sa timog), sa halimaw (ang kapapahan), at sa bulaang propeta (ang Estados Unidos). Ang saligang talata para sa “panahon ng wakas” noong 1989 ay tumutukoy sa tatlong kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armageddon, kung paanong tinukoy ng mga saligang talata ng kilusang Millerita ang dalawang kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang: ang paganismo, na sinundan ng papalismo.

The verse begins with a battle between the king of the south and the king of the north. In the beginning of the verse (1798), the king of the south prevails, but in the verse, the king of the north retaliates and prevails over the king of the south. The beginning of the verse marks the battle between the king of the north and the king of the south, and in the ending of the message contained in the verse the same battle between the northern and southern kings is illustrated, but with the opposite results. The beginning marked the “time of the end” in 1798, and the ending battle marks the “time of the end” in 1989. The verse contains within its written testimony the signature Alpha and Omega, the beginning and the ending.

Nagsisimula ang talata sa isang labanan sa pagitan ng hari sa timog at ng hari sa hilaga. Sa pasimula ng talata (1798), ang hari sa timog ang nanaig, ngunit sa loob ng talata ay gumanti ang hari sa hilaga at nanaig laban sa hari sa timog. Ang pasimula ng talata ay nagpapakilala sa labanan sa pagitan ng hari sa hilaga at ng hari sa timog, at sa wakas ng mensaheng nakapaloob sa talata ay inilalarawan ang gayunding labanan sa pagitan ng mga hari sa hilaga at sa timog, subalit may kabaligtarang kinalabasan. Ang pasimula ay nagsilbing tanda ng “panahon ng wakas” noong 1798, at ang pangwakas na labanan ay nagsisilbing tanda ng “panahon ng wakas” noong 1989. Taglay ng talata sa loob ng kanyang nakasulat na patotoo ang lagdang “Alpha at Omega,” ang pasimula at ang wakas.

The actual history of the verse continues on past the collapse of the Soviet Union in 1989, through to the Sunday law of verse forty-one. At the Sunday law the three-fold union of modern Babylon is brought about by a series of rapid events. Verse forty therefore begins when the deadly wound is delivered in 1798, and the whore of Tyre is forgotten. The history represented by the verse completely ends at the Sunday law of verse forty-one, where the deadly wound is healed and the whore of Tyre is remembered. The signature of the beginning and ending is written not only upon the text found in the verse, but also the complete history represented by the verse. The verse identifies the prophetic framework that is based not upon simply paganism (the dragon) and papalism (the beast), but it identifies the structure of the three desolating powers that lead the world to Armageddon.

Ang aktuwal na kasaysayan ng talata ay nagpapatuloy lampas sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, hanggang sa batas sa Linggo ng talatang apatnapu’t isa. Sa batas sa Linggo, ang tatluhang pagkakaisa ng makabagong Babilonia ay naisasakatuparan sa pamamagitan ng isang serye ng mga mabilis na pangyayari. Kaya’t nagsisimula ang talatang apatnapu kapag ang nakamamatay na sugat ay naidulot noong 1798, at ang patutot ng Tiro ay nalimutan. Lubos na nagtatapos ang kasaysayang kinakatawan ng talata sa batas sa Linggo ng talatang apatnapu’t isa, kung saan ang nakamamatay na sugat ay napagaling at ang patutot ng Tiro ay naaalala. Ang tanda ng pasimula at ng wakas ay nakasulat hindi lamang sa mismong teksto ng talata, kundi pati sa buong kasaysayang kinakatawan ng talata. Tinutukoy ng talata ang balangkas na propetiko na hindi lamang nakabatay sa paganismo (ang dragon) at sa papalismo (ang hayop), kundi tinutukoy nito ang estruktura ng tatlong mapanirang kapangyarihan na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon.

Miller’s prophetic framework announced the arrival of God’s investigative judgment, and the prophetic framework of Future for America announces the arrival of God’s executive judgment. At the “time of the end” in 1989, a three-step testing and purification process began when the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the collapse of the Soviet Union. The distinction of Miller only seeing paganism and papalism, and not seeing apostate Protestantism, must be understood to rightly understand the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798.

Ipinahayag ng balangkas na propetiko ni Miller ang pagdating ng paghuhukom na pagsisiyasat ng Diyos, at ipinahahayag naman ng balangkas na propetiko ng Future for America ang pagdating ng paghuhukom na ipinatutupad ng Diyos. Sa “panahon ng wakas” noong 1989, nagsimula ang isang tatlong-yugtong proseso ng pagsubok at paglilinis, nang inalisan ng selyo ang huling anim na talata ng Daniel labing-isa sa pagbagsak ng Unyong Sobyet. Ang katotohanang si Miller ay nakakita lamang ng paganismo at kapapahan, at hindi ng apostatang Protestantismo, ay dapat maunawaan upang maunawaang wasto ang pangitain ng Ilog Ulai na inalisan ng selyo noong 1798.

We will continue that consideration in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagsasaalang-alang na iyon sa susunod na artikulo.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.

> Wala na tayong panahong dapat sayangin. Ang mga maligalig na panahon ay nasa ating harapan. Ang sanlibutan ay pinupukaw ng diwa ng digmaan. Di maglalaon, magaganap ang mga tagpo ng kapighatian na binanggit sa mga propesiya. Ang hula sa ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay halos sumapit na sa ganap na katuparan. Marami sa kasaysayang naganap sa katuparan ng hulang ito ay mauulit.

> “In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘verses 30 through thirty-six quoted.’

> Sa ikatatlumpung talata ay binabanggit ang isang kapangyarihan na 'mga talata 30 hanggang tatlumpu't anim na sinipi'.

> “Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "Ang mga tagpong kahalintulad ng mga inilarawan sa mga salitang ito ay magaganap." Manuscript Releases, bilang 13, 394.

Back to Articles