Article

# The Book of Daniel - Number Seventy

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu

From Ancient Tables to Modern Responsibilities: Unveiling the Covenant Journey

Mula sa Sinaunang mga Tapyas tungo sa Makabagong mga Pananagutan: Pagbubunyag ng Paglalakbay ng Tipan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified the responsibility of ancient Israel to present a living testimony of the two tables to the world. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He provided two tables as the foundation and symbol of the covenant relationship. The two tables also identified their responsibility to present a living testimony of all four tables to the world.

Nang nakipagtipan ang Panginoon sa sinaunang Israel, ibinigay Niya ang dalawang tapyas bilang saligan at sagisag ng ugnayang tipan. Tinukoy din ng dalawang tapyas ang pananagutan ng sinaunang Israel na iharap sa sanlibutan ang isang buhay na patotoo ng dalawang tapyas. Nang nakipagtipan ang Panginoon sa makabagong Israel, ibinigay Niya ang dalawang tapyas bilang saligan at sagisag ng ugnayang tipan. Tinukoy din ng dalawang tapyas ang kanilang pananagutan na iharap sa sanlibutan ang isang buhay na patotoo ng lahat ng apat na tapyas.

The two tables were given to literal ancient Israel just after God delivered them out of the literal slavery of Egyptian bondage, and brought them through the disappointment of the Red Sea crossing. The period of time that literal ancient Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as four hundred and thirty years, and while in bondage literal ancient Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

Ang dalawang tapyas ng bato ay ibinigay sa literal na sinaunang Israel kaagad pagkaraang iligtas sila ng Diyos mula sa literal na pagkaalipin ng tanikalang Ehipsiyo, at pinaraan Niya sila sa kabiguan ng pagtawid sa Dagat na Pula. Ang tagal ng panahon na ang literal na sinaunang Israel ay nasa pagkaalipin ay tiyak na itinukoy sa hula bilang apat na raan at tatlumpung taon, at habang nasa pagkaalipin ang literal na sinaunang Israel ay nakalimutan ang Sabat ng ikapitong araw at tumigil sa pangingilin nito.

The two tables were given to spiritual modern Israel just after God delivered them out of the spiritual slavery of Catholic bondage, and brought them through the great disappointment of 1844. The period of time that spiritual modern Israel was in bondage had been specifically identified in prophecy as twelve hundred and sixty years, and while in bondage spiritual modern Israel forgot, and ceased to observe, the seventh-day Sabbath.

Kaagad pagkatapos na pinalaya sila ng Diyos mula sa espirituwal na pagkaalipin sa ilalim ng Katolikong pagkabihag at pinaraan sila sa dakilang kabiguan ng 1844, ipinagkaloob sa espirituwal na makabagong Israel ang dalawang tapyas. Ang panahong ang espirituwal na makabagong Israel ay nasa pagkabihag ay tiyak na itinukoy sa propesiya bilang isang libo't dalawang daan at animnapung taon, at samantalang nasa pagkabihag, nakalimutan ng espirituwal na makabagong Israel at tumigil sa pag-iingat ng Sabat ng ikapitong araw.

In the very history when God provided the two tables to Moses to take to ancient Israel, his brother Aaron was making a golden image of a calf. The two tables of the Ten Commandments identify that God is a jealous God, and His jealousy is especially manifested against idolatry, and as Moses descended the mount, ancient Israel was dancing naked around a golden image that had been produced by the one who had been chosen as God’s spokesman.

Sa mismong panahong ipinagkaloob ng Diyos kay Moises ang dalawang tapyas upang dalhin sa sinaunang Israel, ang kapatid niyang si Aaron ay gumagawa ng ginintuang larawan ng isang guya. Ang dalawang tapyas ng Sampung Utos ay nagsasaad na ang Diyos ay isang mapanibughong Diyos, at ang Kaniyang panibugho ay lalo’t higit na nahahayag laban sa idolatriya, at samantalang bumababa si Moises mula sa bundok, ang sinaunang Israel ay nagsasayaw nang hubad sa palibot ng isang ginintuang larawan na ginawa ng mismong hinirang na maging tagapagsalita ng Diyos.

> And Moses told Aaron all the words of the Lord who had sent him, and all the signs which he had commanded him. And Moses and Aaron went and gathered together all the elders of the children of Israel: And Aaron spake all the words which the Lord had spoken unto Moses, and did the signs in the sight of the people. Exodus 4:28–30.

> At isinaysay ni Moises kay Aaron ang lahat ng mga salita ng Panginoon na nagsugo kay Moises, at ang lahat ng mga tanda na iniutos ng Panginoon kay Moises. At pumaroon sina Moises at Aaron at tinipon ang lahat ng matatanda ng mga anak ni Israel. At sinabi ni Aaron ang lahat ng mga salitang sinabi ng Panginoon kay Moises, at ginawa ang mga tanda sa paningin ng bayan. Exodo 4:28-30.

The brother of the prophet who led ancient Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of the image of jealousy. The husband of the prophetess who led modern Israel during the covenant history when the two covenant tables were provided was the leader in the rebellion of 1863, and 1863 marks the first generation of Adventism as being represented as an image of jealousy being placed at the entry of the gate of the altar.

Ang kapatid ng propeta na nanguna sa sinaunang Israel sa kasaysayan ng tipan nang ibinigay ang dalawang tapyas ng tipan ay ang naging pinuno sa paghihimagsik ng larawan ng panibugho. Ang asawa ng propetisa na nanguna sa makabagong Israel sa kasaysayan ng tipan nang ibinigay ang dalawang tapyas ng tipan ay ang naging pinuno sa paghihimagsik noong 1863, at ang 1863 ay humudyat sa unang salinlahi ng Adbentismo bilang isang larawan ng panibugho na inilagay sa pasukan ng pintuang-daan ng dambana.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, itaas mo ngayon ang iyong mga mata sa dakong hilaga. Kaya’t itinaas ko ang aking mga mata sa dakong hilaga, at, narito, sa dakong hilaga, sa pintuan ng dambana, ay naroon ang larawan ng paninibugho sa pasukan. Ezekiel 8:5.

The “altar” is a symbol of Christ.

Ang "altar" ay isang sagisag ni Kristo.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “Tayo ay nasa panganib na paghaluin ang banal at ang pangkaraniwan. Ang banal na apoy mula sa Diyos ay dapat gamitin sa ating mga pagsusumikap. Ang tunay na dambana ay si Cristo; ang tunay na apoy ay ang Espiritu Santo. Ito ang ating inspirasyon. Tanging kapag ang Espiritu Santo ang umaakay at gumagabay sa isang tao, saka lamang siya nagiging isang mapagkakatiwalaang tagapayo. Kung lilihis tayo mula sa Diyos at sa Kaniyang mga hinirang upang sumangguni sa mga banyagang dambana, tutugunin tayo ayon sa ating mga gawa.” Selected Messages, aklat 3, 300.

The “gate” is the church.

Ang "tarangkahan" ay ang Simbahan.

> “To the humble, believing soul, the house of God on earth is the gate of heaven. The song of praise, the prayer, the words spoken by Christ’s representatives, are God’s appointed agencies to prepare a people for the church above, for that loftier worship into which there can enter nothing that defileth.” Testimonies, volume 5, 491.

> "Sa mapagpakumbaba at nananampalatayang kaluluwa, ang bahay ng Diyos sa lupa ay ang pinto ng langit. Ang awit ng pagpupuri, ang panalangin, ang mga salitang binibigkas ng mga kinatawan ni Cristo, ay mga itinalagang kasangkapan ng Diyos upang ihanda ang isang bayan para sa iglesya sa itaas, para sa lalong mataas na pagsamba na doo’y walang anumang nagpaparumi ang makakapasok." Testimonies, tomo 5, 491.

In 1863, Laodicean Adventism became a legally registered church and ceased to be a movement. They “entered” into church history at that point. In 1863, the church of Christ entered into a legal association with the government of the United States. In that year they also introduced a counterfeit chart to replace the two sacred tables of Habakkuk. As soon as the second table was prepared, in terms of prophetic history those typified by Aaron were preparing a counterfeit image.

Noong 1863, ang Laodiseyang Adbentismo ay naging isang ligal na nakarehistrong iglesia at tumigil na ito sa pagiging isang kilusan. Sa puntong iyon, "pumasok" sila sa kasaysayan ng iglesia. Noong 1863, ang iglesia ni Cristo ay pumasok sa isang ligal na ugnayan sa pamahalaan ng Estados Unidos. Sa taong iyon ay ipinakilala rin nila ang isang huwad na tsart upang palitan ang dalawang banal na tapyas ni Habakuk. Nang maihanda ang ikalawang tapyas, sa pananaw ng propetikong kasaysayan, yaong inilalarawan ng tipo ni Aaron ay naghahanda ng isang huwad na larawan.

The second Commandment is the most specific warning against idolatry and the worship of images. It is also where God identifies His character as a jealous God. It is also there that He sets forth the principle that He reserves judgment upon the wicked unto the third and fourth generations. The Ten Commandments are a transcript of Christ’s character.

Ang Ikalawang Utos ang pinaka-tiyak na babala laban sa idolatriya at sa pagsamba sa mga larawang inanyuan. Doon din ipinakikilala ng Diyos ang Kanyang katangian bilang isang mapanibughong Diyos. Doon din Niya inilalahad ang simulain na inilaan Niya ang hatol laban sa masasama hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi. Ang Sampung Utos ay isang sipi ng katangian ni Cristo.

> “For the rejection of Christ, with the results that followed, they were responsible. A nation’s sin and a nation’s ruin were due to the religious leaders.

> Sila ang may pananagutan sa pagtakwil kay Cristo, kalakip ang mga sumunod na kahihinatnan nito. Ang kasalanan ng isang bansa at ang pagkawasak ng isang bansa ay sanhi ng mga pinunong relihiyoso.

> “In our day are not the same influences at work? Of the husbandmen of the Lord’s vineyard are not many following in the steps of the Jewish leaders? Are not religious teachers turning men away from the plain requirements of the word of God? Instead of educating them in obedience to God’s law, are they not educating them in transgression? From many of the pulpits of the churches the people are taught that the law of God is not binding upon them. Human traditions, ordinances, and customs are exalted. Pride and self-satisfaction because of the gifts of God are fostered, while the claims of God are ignored.

> Sa ating kapanahunan, hindi ba’t ang gayunding mga impluwensiya ang kumikilos? Sa mga tagapangasiwa ng ubasan ng Panginoon, hindi ba’t marami ang sumusunod sa mga yapak ng mga pinuno ng mga Hudyo? Hindi ba’t ang mga tagapagturo ng relihiyon ay itinatalikod ang mga tao mula sa mga hayag na kahingian ng salita ng Diyos? Sa halip na sanayin nila ang mga tao sa pagtalima sa kautusan ng Diyos, hindi ba’t sinasanay nila ang mga ito sa pagsalangsang? Mula sa marami sa mga pulpito ng mga simbahan, itinuturo sa mga tao na ang kautusan ng Diyos ay walang bisa sa kanila. Itinataas ang mga tradisyon, mga alituntunin, at mga kaugalian ng tao. Pinalilinang ang pagmamataas at pagkakuntento sa sarili dahil sa mga kaloob ng Diyos, samantalang ang mga pag-aangkin ng Diyos ay ipinagwawalang-bahala.

> “In setting aside the law of God, men know not what they are doing. God’s law is the transcript of His character. It embodies the principles of His kingdom. He who refuses to accept these principles is placing himself outside the channel where God’s blessings flow.” Christ’s Object Lessons, 305.

> "Sa pagsasantabi sa kautusan ng Diyos, hindi nalalaman ng mga tao ang kanilang ginagawa. Ang kautusan ng Diyos ay ang tapat na salin ng Kanyang pagkatao. Isinasakatawan nito ang mga simulain ng Kanyang kaharian. Ang sinumang tumatangging tanggapin ang mga simulain na ito ay inilalagay ang kanyang sarili sa labas ng daluyan kung saan umaagos ang mga pagpapala ng Diyos." Christ's Object Lessons, 305.

The character of Christ is His image, and it includes that He is a jealous God. God’s jealousy was manifested in Christ when He twice cleansed the temple. In the first temple cleansing the disciples who witnessed the work were then led to remember that the Scriptures referenced God’s jealousy.

Ang likas na katangian ni Cristo ay ang Kanyang wangis, at kabilang dito ang katotohanang Siya ay Diyos na mapanibughuin. Ang paninibugho ng Diyos ay nahayag kay Cristo nang makalawang ulit Niyang linisin ang templo. Sa unang paglilinis ng templo, ang mga alagad na nakasaksi sa gawaing iyon ay naakay upang alalahanin na tumutukoy ang Kasulatan sa paninibugho ng Diyos.

> And the Jews’ Passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. John 2:13–17.

> At malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, at umakyat si Jesus sa Jerusalem, at nasumpungan niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka at mga tupa at mga kalapati, at ang mga mamamalit ng salapi na nakaupo. At nang makagawa siya ng isang panghagupit na yari sa maliliit na lubid, pinalabas niya silang lahat mula sa templo, pati ang mga tupa at ang mga baka; at ibinuhos ang salapi ng mga mamamalit, at itinaob ang mga dulang; at sinabi niya sa mga nagbibili ng mga kalapati, Alisin ninyo rito ang mga bagay na ito; huwag ninyong gawing bahay-kalakal ang bahay ng aking Ama. At naalaala ng kaniyang mga alagad na nasusulat, Ang sigasig para sa iyong bahay ay umuubos sa akin. Juan 2:13-17.

In the Scriptures, both the Hebrew and the Greek the word “zealous” is also the word “jealous.” They are the same word. When Christ cleansed the temple, He was manifesting God’s jealousy, which is the attribute of God’s character that is identified in the second commandment, and it is especially manifested against idolatry. When Moses descended the mount with the two tables and understood what Aaron had done and what the people were doing, he broke the two tables. The two tables were the true image of jealously, for they were physical representations that identified God as a jealous God. When Moses broke the two tables, he was manifesting the very jealousy that is identified in the second commandment.

Sa Banal na Kasulatan, kapuwa sa Hebreo at sa Griyego, ang salitang isinasalin na “zealous” ay siya ring salitang isinasalin na “jealous.” Iisa ang salita. Nang linisin ni Cristo ang templo, ipinahayag Niya ang paninibugho ng Diyos, na siyang katangian ng likas ng Diyos na tinutukoy sa ikalawang utos, at lalo at higit na nahahayag laban sa idolatriya. Nang bumaba si Moises mula sa bundok na tangan ang dalawang tapyas na bato at nabatid ang ginawa ni Aaron at ang ginagawa ng bayan, binali niya ang dalawang tapyas. Ang dalawang tapyas ay tunay na larawan ng paninibugho, sapagkat ang mga ito ay mga pisikal na sagisag na ipinakikilala ang Diyos bilang isang mapanibughuing Diyos. Nang binali ni Moises ang dalawang tapyas, ipinamalas niya ang mismong paninibugho na tinutukoy sa ikalawang utos.

> And Moses turned, and went down from the mount, and the two tables of the testimony were in his hand: the tables were written on both their sides; on the one side and on the other were they written. And the tables were the work of God, and the writing was the writing of God, graven upon the tables. And when Joshua heard the noise of the people as they shouted, he said unto Moses, There is a noise of war in the camp. And he said, It is not the voice of them that shout for mastery, neither is it the voice of them that cry for being overcome: but the noise of them that sing do I hear. And it came to pass, as soon as he came nigh unto the camp, that he saw the calf, and the dancing: and Moses’ anger waxed hot, and he cast the tables out of his hands, and brake them beneath the mount. Exodus 32:15–19.

> At si Moises ay bumaling at bumaba mula sa bundok, at nasa kanyang kamay ang dalawang tapyas na bato ng patotoo; ang mga tapyas ay nasulatan sa magkabilang panig; sa isang panig at sa kabilang panig nasulat ang mga iyon. At ang mga tapyas ay gawa ng Diyos, at ang sulat ay sulat ng Diyos, nakaukit sa mga tapyas. At nang marinig ni Josue ang ingay ng bayan habang sila’y naghihiyawan, sinabi niya kay Moises, May ingay ng pagbabaka sa kampamento. At sinabi niya, Hindi ito tinig ng mga sumisigaw dahil sa pagtatagumpay, ni tinig ng mga sumisigaw dahil sa pagkakadaig; kundi ang ingay ng mga umaawit ang aking naririnig. At nangyari, pagkalapit niya sa kampamento, ay nakita niya ang guya, at ang pagsasayaw; at nag-init ang galit ni Moises, at inihagis niya mula sa kanyang mga kamay ang mga tapyas, at binasag ang mga iyon sa paanan ng bundok. Exodo 32:15-19.

The two tables were the testimony of God’s character. The character of God is the image that is to be formed in men through the righteousness of Christ. The two tables are the true image of jealousy, and Aaron had produced a counterfeit image of jealousy at the very time that the true image of jealousy was being delivered to ancient Israel. Those who have Christ formed within have His image, and the robe of His righteousness, yet Aaron’s celebrants were dancing naked, for they were Laodiceans. Laodiceans are “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.”

Ang dalawang tapyas ang patotoo ng likas na katangian ng Diyos. Ang likas na katangian ng Diyos ang larawang dapat mahubog sa mga tao sa pamamagitan ng katuwiran ni Cristo. Ang dalawang tapyas ang tunay na larawan ng paninibugho, at si Aaron ay gumawa ng isang huwad na larawan ng paninibugho sa mismong oras na ang tunay na larawan ng paninibugho ay ipinagkakaloob sa sinaunang Israel. Yaong mga sa kanila ay nahuhubog si Cristo ay taglay ang Kanyang larawan, at ang balabal ng Kanyang katuwiran, ngunit ang mga nagdiriwang kasama ni Aaron ay nagsasayaw na hubad, sapagkat sila’y mga taga-Laodicea. Ang mga taga-Laodicea ay "aba, at kahabag-habag, at dukha, at bulag, at hubad."

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:25.

> At nang makita ni Moises na ang bayan ay hubad; (sapagkat pinahubaran sila ni Aaron sa kanilang kahihiyan sa gitna ng kanilang mga kaaway). Exodo 32:25.

In 1856, seven years before the counterfeit chart was produced, both James and Ellen White identified that the movement had transitioned into the Laodicean condition. In 1863, Adventism was as spiritually “naked” as was ancient Israel literally “naked” as they danced around the counterfeit image of jealousy. The counterfeit that Aaron had made was an idol made of gold, but it was an image of a calf, which is a beast. It was an image of the beast, and also an image to the beast. The golden calf was an image of the beast, but it also had been dedicated to the gods that Aaron unrighteously declared had delivered Israel from Egyptian bondage.

Noong 1856, pitong taon bago nalikha ang huwad na tsart, kapwa nina James at Ellen White ay tinukoy na ang kilusan ay lumipat na sa kalagayang Laodiseano. Noong 1863, ang Adventismo ay kasing-“hubad” sa espiritu gaya ng naging literal na “hubad” ang sinaunang Israel habang sumasayaw sila sa palibot ng huwad na imahe ng panibugho. Ang huwad na ginawa ni Aaron ay isang diyus-diyusang yari sa ginto, ngunit ito ay isang imahe ng isang guya, na isang hayop. Ito ay isang imahe ng hayop, at gayundin isang imahe ukol sa hayop. Ang gintong guya ay isang imahe ng hayop, ngunit ito rin ay inialay sa mga diyos na di-matuwid na inihayag ni Aaron na siyang nagligtas sa Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto.

> And he received them at their hand, and fashioned it with a graving tool, after he had made it a molten calf: and they said, These be thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And when Aaron saw it, he built an altar before it; and Aaron made proclamation, and said, Tomorrow is a feast to the Lord. And they rose up early on the morrow, and offered burnt offerings, and brought peace offerings; and the people sat down to eat and to drink, and rose up to play. Exodus 32:4–6.

> At tinanggap niya ang mga iyon mula sa kanilang kamay, at hinubog niya iyon sa pamamagitan ng isang buril, matapos niyang gawin itong guyang binubo; at kanilang sinabi, Ito ang iyong mga diyos, O Israel, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Egipto. At nang makita iyon ni Aaron, nagtayo siya ng isang dambana sa harap niyaon; at si Aaron ay nagpahayag at nagsabi, Bukas ay kapistahan sa Panginoon. At sila'y bumangon nang maaga kinabukasan, at naghain ng mga handog na susunugin, at nagdala ng mga handog tungkol sa kapayapaan; at naupo ang bayan upang kumain at uminom, at nagsitayo upang magpakasaya. Exodo 32:4-6.

The golden calf was an image of a beast, but it was dedicated to false gods, and so it was also an image (offering) to the beast. The image was made of gold, which is the symbol of Babylon, and it was a calf, which is the highest form of offering in the sanctuary service. It was dedicated to the gods of Egypt. Mystery Babylon (for all the prophetic testimonies identify the end of the world) consists of a woman riding upon a beast. The beast the woman rides is the United Nations (ten kings), and is a symbol of the dragon, atheism and Egypt. The woman herself is a counterfeit of God’s true church. The golden calf that Aaron dedicated to the gods of Egypt typified the great whore of Revelation seventeen, who is Babylon (gold), riding upon a beast (Egypt) and a counterfeit church (calf).

Ang ginintuang guya ay isang larawan ng isang hayop, ngunit ito ay itinalaga sa mga huwad na diyos, kaya’t ito rin ay isang larawan (hain) sa hayop. Ang larawang iyon ay ginawa sa ginto, na siyang sagisag ng Babilonya, at ito ay isang guya, na siyang pinakadakilang uri ng hain sa paglilingkod sa santuwaryo. Ito ay itinalaga sa mga diyos ng Ehipto. Ang Hiwaga ng Babilonya (sapagkat ang lahat ng mga propetikong patotoo ay tumutukoy sa wakas ng sanlibutan) ay binubuo ng isang babae na nakasakay sa isang hayop. Ang hayop na sinasakyan ng babae ay ang Nagkakaisang mga Bansa (sampung hari), at ito’y isang sagisag ng dragon, ng ateismo, at ng Ehipto. Ang babae mismo ay isang huwad na anyo ng tunay na iglesya ng Diyos. Ang ginintuang guya na itinalaga ni Aaron sa mga diyos ng Ehipto ay sumasagisag sa dakilang patutot ng Pahayag labing-pito, na siyang Babilonya (ginto), na nakasakay sa isang hayop (Ehipto), at isang huwad na iglesya (guya).

At the same time Aaron built an altar, which, as just defined, represents Christ, the true altar. He then instituted a counterfeit system of worship, for he proclaimed a feast to the Lord on the following day. Aaron’s golden calf was an image “of” and “to” the beast, and it was set up “before” a counterfeit Christ, and a day was set aside to celebrate his false system of worship.

Kasabay niyon, nagtayo si Aaron ng isang dambana, na, gaya ng bagong tinukoy, ay kumakatawan kay Cristo, ang tunay na dambana. Pagkatapos ay itinatag niya ang isang huwad na sistema ng pagsamba, sapagkat ipinahayag niya ang isang kapistahan sa Panginoon sa sumunod na araw. Ang ginintuang guya ni Aaron ay isang larawan “ng” at “para sa” halimaw, at ito ay itinindig “sa harap” ng isang huwad na Cristo, at may inilaan na isang araw upang ipagdiwang ang kanyang huwad na sistema ng pagsamba.

The United States is the power that sets up an image to the beast and then forces the world to follow its example. The United States has power to force that system of worship upon the world, and it does so in sight of the beast “before” it.

Ang Estados Unidos ang kapangyarihang nagtatatag ng isang larawan para sa hayop at pagkatapos ay pinipilit ang sanlibutan na sundin ang halimbawa nito. Ang Estados Unidos ay may kapangyarihang ipataw sa sanlibutan ang sistemang iyon ng pagsamba, at ginagawa nito iyon sa paningin ng hayop, “sa harap” nito.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> At nakita ko ang isa pang hayop na umaahon mula sa lupa; at siya’y may dalawang sungay na gaya ng sa kordero, at nagsalita na gaya ng dragon. At ginagamit niya ang lahat ng kapangyarihan ng unang hayop sa harapan nito, at ginagawa niyang ang lupa at ang mga nananahan doon ay sumamba sa unang hayop, na ang sugat nitong nakamamatay ay nahilom. Apocalipsis 13:11, 12.

The man of sin, who is the papacy, is the sea beast of Revelation thirteen. When the United States speaks as a dragon, at the soon-coming Sunday law, it then begins to force the world to set up an image to the beast “before” it. The beast before the United States (the earth beast), is the papacy (the sea beast). The papacy is a counterfeit Christ, and Aaron had set up his golden image, before a counterfeit Christ, for Christ is the true altar. Aaron then instituted a false system of worship as represented by the proclamation of the feast day that was to take place on the next day. The United States also forces a false system of worship, and it is also associated with a counterfeit day of worship.

Ang tao ng kasalanan, na siyang Papado, ay ang hayop na mula sa dagat sa Apocalipsis labintatlo. Kapag ang Estados Unidos ay magsasalita na gaya ng dragon, sa nalalapit na batas ng Linggo, sisimulan nitong pilitin ang sanlibutan na magtayo ng isang larawan ng hayop “sa harap nito.” Ang hayop na nasa harap ng Estados Unidos (ang hayop na mula sa lupa) ay ang Papado (ang hayop na mula sa dagat). Ang Papado ay isang huwad na Cristo, at itinayo ni Aaron ang kaniyang gintong larawan, sa harap ng isang huwad na Cristo, sapagkat si Cristo ang tunay na dambana. Pagkatapos, nagtatag si Aaron ng isang huwad na sistema ng pagsamba, gaya ng kinakatawan ng pagpapahayag ng araw ng kapistahan na idaraos kinabukasan. Pinipilit din ng Estados Unidos ang isang huwad na sistema ng pagsamba, at ito rin ay nauugnay sa isang huwad na araw ng pagsamba.

When Moses descended the mount, the controversy was between the true and the false image of jealousy—the image of Christ or the image of Satan. The counterfeit consisted of a counterfeit Christ (the altar), a counterfeit experience (Laodicean), a counterfeit day of worship (“tomorrow is a feast of the Lord”). The rebellion of the golden calf represents the rebellion of the soon-coming Sunday law, but it also represents the rebellion of Laodicean Adventism in 1863.

Nang bumaba si Moises mula sa bundok, ang tunggalian ay sa pagitan ng tunay at ng huwad na larawan ng paninibugho—ang larawan ni Cristo o ang larawan ni Satanas. Ang huwad ay binubuo ng isang huwad na Cristo (ang dambana), isang huwad na karanasan (Laodiceano), at isang huwad na araw ng pagsamba ("bukas ay kapistahan sa Panginoon"). Ang paghihimagsik ng gintong guya ay kumakatawan sa paghihimagsik ng nalalapit na batas ng Linggo, ngunit kumakatawan din ito sa paghihimagsik ng Adventismong Laodiceano noong 1863.

In 1863, a counterfeit table was introduced to cover up the jewels of Miller’s dream as represented upon Habakkuk’s two tables. Those two tables had been typified by the two tables Moses received on the mount. In 1863, a legal connection was made with the government of the United States, thus ending the Millerite movement and legally registering the Laodicean movement as the Seventh-day Adventist church. That relationship was represented by Aaron’s image to the beast, which prophetically is defined as the combination of Church and State, thus typifying the Millerites establishing a Church-State relationship in 1863, and also typifying the United States at the soon-coming Sunday law.

Noong 1863, ipinakilala ang isang huwad na talahanayan upang ikubli ang mga hiyas ng panaginip ni Miller na kinakatawan sa dalawang talahanayan ni Habakuk. Ang dalawang talahanayang iyon ay ayon sa tipo ng dalawang tapyas na bato na tinanggap ni Moises sa bundok. Noong 1863, nagkaroon ng isang ligal na ugnayan sa pamahalaan ng Estados Unidos, na sa gayon ay nagwakas ang kilusang Millerita at sa paraang ligal ay nairehistro ang kilusang Laodiceano bilang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Ang ugnayang iyon ay kinatawan ng larawan sa hayop ni Aaron, na sa propesiya ay itinatakda bilang ang pagsasanib ng Iglesia at Estado, at sa gayo’y sumasagisag sa pagtatatag ng mga Millerita ng isang ugnayang Iglesia-Estado noong 1863, at gayundin ay sumasagisag sa Estados Unidos sa nalalapit na batas ng Linggo.

Aaron’s naked dancing fools, representing the counterfeit experience of Laodicea, is just as the Millerite movement had become in 1856. The spiritual experience represented by Aaron’s dancing fools was contrasted with the experience of Moses, who was manifesting the jealousy of God’s character towards idolatry. A “dance” in prophecy is a symbol of deception, and Aaron’s dancing fools, also represented the deception that is brought about by the United States as it forces the world to “dance” to Nebuchadnezzar’s band, while the whore of Tyre sings her songs.

Ang mga hubad na hangal na sumasayaw na kaugnay kay Aaron, na kumakatawan sa huwad na karanasan ng Laodicea, ay tulad ng naging kalagayan ng kilusang Millerite noong 1856. Ang espirituwal na karanasang kinakatawan ng mga hangal na sumasayaw na kaugnay kay Aaron ay itinapat bilang kasalungat sa karanasan ni Moises, na nagpapahayag ng panibugho ng likas ng Diyos laban sa idolatriya. Sa propesiya, ang “sayaw” ay isang sagisag ng panlilinlang, at yaong mga hangal na sumasayaw na kaugnay kay Aaron ay kumakatawan din sa panlilinlang na idinudulot ng Estados Unidos habang pinipilit nitong “ipasayaw” ang sanlibutan sa tugtugin ng banda ni Nebuchadnezzar, samantalang inaawit ng patutot ng Tyre ang kaniyang mga awit.

In 1863, the Laodicean Millerite movement transitioned to the legally registered Laodicean Seventh-day Adventist church. As identified in previous articles, in 1863, Jericho was rebuilt, for Jericho is a symbol of the affluence of Laodicea and serves as a counterfeit of the city of Jerusalem. In 1863, the introduction of a counterfeit prophetic chart represented a repetition of the history of Aaron, the golden calf and the dancing fools. The history of the Red Sea deliverance has been repeatedly employed by Sister White to illustrate the history of early Adventism, and this application aligns perfectly with the history of Moses and Aaron in the controversy over the image of jealousy.

Noong 1863, ang Laodiceang kilusang Millerita ay nagbago tungo sa ligal na nakarehistrong Laodiceang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw. Gaya ng natukoy sa mga naunang artikulo, noong 1863, muling itinayo ang Jerico, sapagkat ang Jerico ay sagisag ng kasaganaan ng Laodicea at nagsisilbing huwad na katapat ng lungsod ng Jerusalem. Noong 1863, ang pagpapakilala ng isang huwad na talangguhit na propetiko ay kumakatawan sa pag-uulit ng kasaysayan ni Aaron, ng gintong guyâ, at ng nagsasayawang mga hangal. Ang kasaysayan ng pagliligtas sa Dagat na Pula ay paulit-ulit na ginamit ni Sister White upang ilarawan ang kasaysayan ng unang-panahong Adventismo, at ang paglalapat na ito ay ganap na tumutugma sa kasaysayan nina Moises at Aaron sa kontrobersiya hinggil sa larawan ng paninibugho.

In 1863, the first generation of Laodicean Adventism began as an image of jealousy was placed in the gate (church), which was before the altar (Christ). That first generation then “entered” into an escalating history of abominations.

Noong 1863, nagsimula ang unang salinlahi ng Laodiseyang Adbentismo sa paglalagay ng isang larawan ng panibugho sa pintuang-daan (simbahan), na nasa harap ng dambana (Cristo). Saka ang unang salinlahing iyon ay “pumasok” sa isang tumitinding kasaysayan ng mga karumaldumal.

> Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:5.

> Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, itaas mo ngayon ang iyong mga mata sa dakong hilaga. Kaya’t itinaas ko ang aking mga mata sa dakong hilaga, at, narito, sa dakong hilaga, sa pintuan ng dambana, ay naroon ang larawan ng paninibugho sa pasukan. Ezekiel 8:5.

We will continue these considerations in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga pagsasaalang-alang na ito sa susunod na artikulo.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> Ano ang ating kalagayan sa panahong ito na kakilakilabot at solemne? Sa aba, anong kapalaluan ang nangingibabaw sa iglesia, anong pagkukunwari, anong panlilinlang, anong pag-ibig sa kasuotan, kababawan, at aliwan, anong pagnanasa sa kataasan! Ang lahat ng kasalanang ito ay lumambong sa pag-iisip, kaya’t ang mga bagay na walang hanggan ay hindi na natatalos. Hindi ba natin sasaliksikin ang Banal na Kasulatan, upang maalaman natin kung nasaan na tayo sa kasaysayan ng sanlibutang ito? Hindi ba tayo magiging maalam tungkol sa gawaing isinasagawa para sa atin sa panahong ito, at sa kalagayang nararapat nating angkinin bilang mga makasalanan habang ang gawaing pagbabayad-sala ay nagpapatuloy? Kung mayroon man tayong pagpapahalaga sa kaligtasan ng ating mga kaluluwa, dapat tayong gumawa ng isang tiyak na pagbabago. Dapat nating hanapin ang Panginoon nang may tunay na pagsisisi; at dapat nating ipahayag ang ating mga kasalanan nang may malalim na pagbabagbag ng kaluluwa, upang ang mga ito’y mabura.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> Hindi na tayo dapat manatili sa lupang engkantado. Mabilis na tayong lumalapit sa pagtatapos ng ating panahon ng pagsubok. Tanungin nawa ng bawat kaluluwa, Ano ang aking katayuan sa harap ng Diyos? Hindi natin alam kung gaano kaaga mabanggit sa mga labi ni Cristo ang ating mga pangalan, at ang ating mga kaso ay mapasiyahan nang pinal. Ano, o ano ang magiging mga pasiyang ito! Mabibilang ba tayo sa mga matuwid, o mabibilang ba tayo sa mga masasama?

> “Let the church arise, and repent of her backslidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands His servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and shew my people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death.

> Bangon nawa ang Iglesia, at magsisi sa kaniyang mga pagtalikod sa harap ng Diyos. Magising nawa ang mga bantay, at ipaalingawngaw ang tiyak na tunog ng pakakak. Isang tiyak na babala ito na nararapat nating ipahayag. Iniuutos ng Diyos sa Kaniyang mga lingkod, 'Humiyaw ka nang malakas, huwag kang magpigil; itaas mo ang iyong tinig na gaya ng pakakak, at ipahayag mo sa aking bayan ang kanilang pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan' (Isaias 58:1). Dapat makamtan ang pansin ng bayan; kung hindi ito magawa, walang kabuluhan ang lahat ng pagsisikap; kahit bumaba ang isang anghel mula sa langit at mangusap sa kanila, ang kaniyang mga salita ay hindi magbubunga ng lalong kabutihan kaysa kung siya'y nagsasalita sa malamig na tainga ng kamatayan.

> “The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self-exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.” Selected Messages, book 1, 125, 126.

> Ang iglesia ay dapat magising at kumilos. Hindi kailanman makakapasok ang Espiritu ng Diyos hangga’t hindi naihahanda ng iglesia ang daan. Dapat magkaroon ng taimtim na pagsisiyasat ng puso. Dapat magkaroon ng nagkakaisang, matiyagang pananalangin, at, sa pamamagitan ng pananampalataya, pag-aangkin ng mga pangako ng Diyos. Dapat magkaroon, hindi ng pagdadamit ng sako sa katawan, gaya noong sinaunang panahon, kundi ng malalim na pagpapakumbaba ng kaluluwa. Wala tayong kahit munting dahilan para sa pagpapuri sa sarili at sa pagpapadakila sa sarili. Dapat tayong magpakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos. Siya’y magpapakita upang aliwin at pagpalain ang mga tunay na naghahanap. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 125, 126.

Back to Articles