Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Labimpito

Number Seventeen

Ang Bilang na Labimpito

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

Tinapos natin ang nakaraang artikulo na may isang hindi pa natatapos na pagsasaalang-alang sa mga propesiya nina Abram at Pablo, na, guhit sa guhit, ay nagbubunga ng panahong apat na raan at tatlumpung taon, na binubuo ng tatlumpung taon na sinusundan ng apat na raang taon. Inaakala kong may ilan diyan sa larangan ng teolohiya na maaaring makita ang tatlumpung taon bilang panahong sumusunod sa apat na raang taon, ngunit sa pangkalahatang pagtatalakay ay itinatakda ang tatlumpung taon sa pasimula ng panahon. Ito ba ay apat na raang taon na sinusundan ng tatlumpu, o tatlumpu na sinusundan ng apat na raan? Ito ay tatlumpung taon na sinusundan ng apat na raang taon, sapagkat maraming saksi upang itatag ang isang tatlumpung-taong panahon, na nakaugnay at sinusundan ng ikalawang panahong propetiko.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

Ayon sa Henesis 41:46, si Jose ay tatlumpung taong gulang nang magsimula siyang maglingkod kay Paraon. Pagkatapos ay nagsimula ang pitong taon ng kasaganaan, na sinundan ng pitong taon ng taggutom. Si Jose, bilang isang tipo ni Cristo, sa gulang na tatlumpu, ay sinundan ng dalawang yugto na tig-2,520 araw. Nang si Cristo ay tatlumpung taong gulang, sumunod ang dalawang yugto na tig-1,260, na sa kabuuan ay bumubuo ng 2,520; na siya namang nag-uugnay sa pitong ulit sa dalawang kaharian.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

Si David ay tatlumpung taong gulang nang siya’y maging hari, at naghari nang apatnapung taon, gaya ng nasasaad sa 2 Samuel 5:4. Si David ay isang tipo ni Cristo, at nang si Cristo ay tatlumpung taong gulang, Siya ay binautismuhan at pagkatapos ay dinala sa ilang sa loob ng apatnapung araw; at pagkatapos ng Kaniyang pagkabuhay na muli, na sinasagisag ng Kaniyang bautismo, Siya’y nanatili at nagturo sa mga alagad nang harapan sa loob ng apatnapung araw. Sa krus, ang pagkawasak ng Jerusalem ay ipinagpaliban sa kahabagan sa loob ng apatnapung taon, na humahalintulad sa apatnapung taon ng pagkamatay sa ilang sa pasimula ng kanilang kasaysayan ng tipan.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

Tatlumpung taong gulang si Ezekiel nang siya’y tawagin upang maging propeta, ayon sa Ezekiel 1:1. Hindi ko muna tatalakayin sa ngayon ang panahong sumunod sa ikatatlumpung taon ni Ezekiel, ngunit isisingit ko ang isang maikling buod mula sa AI hinggil sa mga napagtibay na katunayan tungkol sa kung gaano katagal ang kaniyang ministeryo. “Ang mga hula ni Ezekiel ay kabilang sa mga may pinakatumpak na pagtatalaga ng mga petsa sa Lumang Tipan, na may 13 tiyak na petsa na ibinigay sa kabuuan ng aklat. Ang lahat ng ito ay ibinibilang mula sa taon ng pagkatapon ni Jehoiachin (597 BCE bilang taon 1), na nagbibigay ng isang malinaw na kronolohikal na balangkas na sumasaklaw ng humigit-kumulang 22 taon.”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

Si Jesus ay tatlumpung taong gulang nang Siya’y mabautismuhan, at pagkatapos ay pinagtibay Niya ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

Ang Antikristo ay pinamamahalaan sa paraang propetiko ng huwaran ni Cristo, at kung paanong si Cristo ay tatlumpung taon na naghanda bago Niya akuin ang Kanyang gawain bilang Makalangit na Punong Saserdote, ang propetikong tatlumpung taong panahon ng paghahanda na itinukoy para sa antikristo ay mula sa pag-aalis ng “daily” noong 508 hanggang 538. Nang ang papado ay binigyan ng kapangyarihan bilang huwad na punong saserdote, kung paanong si Cristo ay pinahiran ng kapangyarihan sa Kanyang bautismo, sapagkat ang 1260 na taon ng kadiliman ng papado ay magiging katapat ng 1260 na araw ng dalisay na liwanag ni Cristo mula sa Kanyang bautismo hanggang sa krus, na tumutugma sa nakamamatay na sugat ng papado noong 1798.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

Wala isa man sa mga naunang dalawang-bahaging yugto, na nagsisimula sa tatlumpung-taóng yugto, ang nauuna sa unang hakbang ni Abram sa kaniyang tatlong-hakbang na proseso ng tipan. Kaya, ang kay Abram ang unang binanggit, bagaman maaari lamang na maging gayon iyon matapos itong mapagtibay sa pamamagitan ng ikalawang patotoo ni Pablo. Nang sumulat si Pablo, ang propesiya ng 400 taon ay naging propesiya ng 430 taon, na ang unang 30 taon ay nakabukod sa huling yugto ng panahon.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

Ipinagtitibay ko, batay sa likas ni Cristo, na inilarawan bilang Alfa at Omega, na sa proseso ng tipan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na siyang omega kaugnay ng dalawahang hula nina Abram at Pablo hinggil sa tatlumpung taon na sinundan ng apat na raang taon, ay kinakailangang magkaroon ng katapat sa omega ng kasaysayan ng tipan, na siya ang kasaysayan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang isang panahon ng tatlumpung taon, na sinusundan ng isa pang bukod na panahon, ay dapat matupad sa paraang hindi naglalapat ng panahon, subalit tumutupad sa saligang hulang 430 taon ni Abram. Makabubuti kung babasahin mong muli ang naunang pahayag na iyon, at pagkatapos ay bumalik ka sa puntong ito at magpatuloy.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

Si Jesus, Jose, David, at Ezekiel ay pawang naghanda sa loob ng tatlumpung taon para sa isang gawaing sasagisag sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Si Ezekiel ang propeta; si Jose ay lumalarawan kay Kristo bilang saserdote; at si David ang hari. Apat na sagisag ang mga ito, ngunit ang isa sa mga sagisag na kumakatawan sa Makalangit na Dakilang Saserdote ay may dalawang kinatawan, isa na tao at isa na Dibino. Ang apat na saksi na iyon ay pawang sumasang-ayon sa tatlumpung taon ni Abram, na sinusundan ng isang panahong propetiko.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

Ang Antikristo ay nasa yugto ng paghahanda sa loob ng tatlumpung taon, saka binigyan ng kapangyarihan sa loob ng 1,260 taon hanggang sa maranasan niya ang una niyang kamatayan noong 1798. Siya ang sagisag ng ikalawang kamatayan, sapagkat mamamatay siyang muli kapag nagsara ang probasyon. Ang ikalawang kamatayan ay kamatayang walang hanggan. Naglilingkod tayo sa isang nabuhay na mag-uling Tagapagligtas, sapagkat si Cristo ay hindi namatay magpakailanman; hindi Siya dumanas ng ikalawang kamatayan. Kapag gumaling ang nakamamatay na sugat ng Papado, tinutukoy sa Apocalipsis 13 na muli siyang maghahari sa loob ng 42 buwan, na kumakatawan sa isang makahulang panahon, na walang elementong pang-oras.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

Kapag siya ay nabuhay na mag-uli sa Batas ng Linggo, ang hukbong sumasalungat sa kaniyang gawain ay yaong mga nabuhay na mag-uli sa katapusan ng tatlo at kalahating araw ng Apocalipsis labing-isa. Dalawang kapangyarihang nabuhay na mag-uli, na kapwa mga estandarte—ang isa ng Sabbath ng ikapitong araw at ang isa ng araw—ay nagiging puntong sanggunian para sa buong sanlibutan, samantalang ang sangkatauhan ay gumagawa ng kaniyang pinal na pasiya sa pagitan ng buhay at kamatayan.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

Sa batas sa Linggo, ang antikristo, na siya rin ang halimaw, ay kakatawan sa tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw mismo, at ng bulaang propeta. Ang tatlong kapangyarihang iyon ay magkakaisa laban sa Iglesia ng Diyos, na itataas sa ibabaw ng lahat ng mga bundok. Ang Iglesia ng Diyos na matagumpay ay nasa tatlumpung taong paghahanda, hindi tatlumpung literal na taon, kundi isang itinatag na panahong propetiko na may nakalakip na bilang na tatlumpu, at nananatiling may bisa bilang hula matapos ang utos noong 1844, na nagpapakilalang ang paglalapat ng panahong propetiko ay hindi na wasto. Madaling makita na ang tatlumpung taon ay kumakatawan sa isang panahon ng paghahanda para sa propeta, saserdote, at hari na, bilang ang Iglesia na matagumpay, ay kakatawan sa kaharian ng kaluwalhatian. Ang apat na saksi, sina Ezekiel, Cristo, Jose, at David, ay kumakatawan sa awtoridad ng kaharian ng Diyos sa gayunding kapanahunan na ang Kapapahan at ang tatluhang unyon ay inaakay ang sanlibutan patungo sa Armagedon.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

Ang Iglesyang matagumpay ay itataas sa panahon ng pagpapatupad ng Batas Linggo sa Estados Unidos, at ayon sa patotoo ng Lumang at Bagong Tipan, ang bayang tipan, na siyang isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay magiging isang kaharian ng mga saserdote.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Kayo rin, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. 1 Pedro 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

Ang mga saserdote ay dapat na tatlumpung taong gulang kapag sinimulan nilang maglingkod sa templo, kaya’t may isang yugto bago ang batas sa Linggo kung kailan inihahanda ang isang pagkasaserdote upang maglingkod bilang handog na iwinawagayway ng mga unang bunga. Ang mga saserdote, na siyang isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay inilalarawan bilang mga Levita sa proseso ng paglilinis na isinakatuparan ng Sugo ng Tipan. May isang panahong propetiko na tumutungo sa batas sa Linggo, na sa loob nito ay inihahanda ng proseso ng paglilinis ang isang pinabanal na ministeryo para sa panahon ng huling ulan. Nagtatapos ang paghahanda sa batas sa Linggo, kaya’t ang tatlumpung-taong panahon ay kumakatawan sa paghahanda ng mga saserdote, at tumutugma sa itinakdang gulang para sa isang saserdote. Si Cristo, bilang Punong Saserdote, ay nagsimula ng Kaniyang ministeryo sa gulang na tatlumpu, at yamang si Jose ay sumasagisag kay Cristo, siya rin ay nagsimulang maglingkod sa gulang na tatlumpu. Ang huwad na Cristo ay naghanda sa loob ng tatlumpung taon, kaya’t mayroon tayong tatlong saksi na ang tatlumpung-taong panahon ay kumakatawan sa paghahanda ng isang pagkasaserdote.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> "Ang dakilang usapin na malapit nang sumapit ay mag-aalis sa mga hindi itinalaga ng Diyos, at magkakaroon Siya ng dalisay, tunay, pinabanal na ministeryo na nakahanda para sa huling ulan." Selected Messages, aklat 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

Tuwirang itinuturo ni Sister White na sa tuwing ang Iglesia ay dalisay, aktibo ang Espiritu ng Propesiya. Kapag ang dakilang usapin ay nag-aalis ng mga panirang-damo, magkakaroon ng isang pinabanal na ministeryo na binubuo nina Jesus—na kapwa Diyos at tao—at Joseph na saserdote, ni Jesus at Ezekiel na propeta, ni Jesus at David na hari. Ang mga inihanda sa loob ng panahong sinasagisagan ng tatlumpung taon ay mapapabilang sa isandaan at apatnapu’t apat na libo at kinakatawan bilang mga propeta, mga saserdote, at mga hari. Ang tatlong taong ito ay mga biblikal na sagisag ng gawain ni Cristo bilang propeta, saserdote, at hari, kaya’t ang bilang na tatlumpu ay nagpapahintulot sa atin na maihinuha na sa bawat isa sa tatlong kategoryang ito—na inilalarawan ng mga biblikal na sagisag na inihanda sa loob ng tatlumpung taon—kapag ipinagsama kay Cristo, ay kumakatawan sa pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao. Kaya, ang mga saserdoteng inihahanda sa loob ng simbolikong tatlumpung-taong panahon ay kinakatawan bilang estandarte ng Pagka-Diyos na pinagsanib sa pagkatao.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

Ang 42 buwan ng pangwakas na pagdanak ng dugo ng kapapahan ay nagaganap habang si Cristo ay lumalakad sa gitna ng mga tao sa loob ng 42 buwan sa katauhan ng Kaniyang mga alagad. Ang 42 buwan ng pagkaalipin at pang-aapi ay nagwawakas sa pagliligtas, gaya ng kinakatawan ng 430 taon ng dalawahang propesiya ni Abram. Ang apatnaraang taon ni Abram ay nagtatapos sa pagliligtas sa Dagat na Pula, na isang klasikong biblikal na paglalarawan ng pagsasara ng probasyon, sa wakas ng simbolikong 42 buwan ng Papa.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

Ang apatnapu’t dalawang buwan ay kumakatawan sa panahon ng pagsubok mula sa batas sa Linggo sa Estados Unidos hanggang sa magsara ang panahon ng probasyon para sa sangkatauhan. Gayunman, sa loob ng apatnapu’t dalawang buwang iyon, kasunod ng tatlumpung-taong panahon ng paghahanda, pinagtitibay ni Cristo ang tipan sa katauhan ng nalabi. Ang huwad na saserdote ng Anticristo ay dumarating sa kanyang huling wakas, sa mismong dako kung saan namatay si Cristo sa kanyang linya, na siya ring dako kung saan namatay si Paraon, hari ng Egipto, sa kanyang linya. Sa Bundok Karmelo ay pinaslang ang mga propeta ni Baal, at sa gayo’y tinutukoy nito ang kamatayan ng huwad na propeta sa batas sa Linggo. Sa batas sa Linggo, naroroon ang isang huwad na propeta na pagkatapos ay pinaslang, ang dragon na kinakatawan ni Paraon, at ang hayop na kinakatawan ng kapapahan. Ang lahat ng ito ay kinakatawan sa batas sa Linggo sa tunggalian laban sa mga saserdote, mga hari, at mga propeta ng Diyos. Ang iglesya ay pinadadalisay bago mismong ang batas sa Linggo, at ang kaloob ng propesiya ay naibabalik—doon mismong lugar kung saan namamatay ang huwad na propeta. Mula noon, ang labanan ay tungkol sa tunay o huwad na mensaheng propetiko.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

Ang simbolikong tatlumpung taon ay kumakatawan sa isang panahong nauuna sa batas ng Linggo. Ang panahong iyon ay panahon ng paghahanda para sa mga saserdote, yamang si Cristo ang kanilang huwaran sa lahat ng bagay, sapagkat sila ang sumusunod sa Kordero. Sa loob ng unang tatlumpung taon ng propesiya ni Abram, itinatag ang tipan, kaya’t natutukoy na anuman ang kinakatawan ng panahong paghahanda para sa mga saserdote, ito ang panahong kung kailan ipinapanibago ng Panginoon ang Kanyang tipan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, gaya ng inilalarawan ng kasaysayang Alfa ni Abram. Ang panahong iyon ay panahon ng paghahanda para sa mga saserdote na magsisimulang maglingkod sa batas ng Linggo, sa gulang na tatlumpu, kapag sila’y pinahiran ng Banal na Espiritu gaya ni Cristo sa Kanyang bautismo. Isa pang katotohanang mahahango mula sa kasaysayang Alfa ni Abram ay na anuman ang kinakatawan ng panahong humahantong sa batas ng Linggo, ito’y kailangang maging napakahalaga, sapagkat ang Omega ay laging higit na makapangyarihan kaysa sa Alfa. Ang batas ng Linggo ang Omega na kinakatawan ng Oktubre 22, 1844, ng krus, ng Paskuwa sa Egipto, at iba pa.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

Ang batas sa Linggo ay kumakatawan sa katapusan ng panahong inilalarawan ng tatlumpung-taong yugto. Ito ay naunang inilarawan sa halos bawat pangunahing salaysay ng kaligtasan, at ito rin ang wakas ng kasaysayan ng tipan ng isang hinirang na bayan na nagsimula kay Abram. Sa ganyang uri ng bigat ng katibayang propetiko hinggil sa katapusan ng panahong iyon, at sa kaseryosohan ng mismong layunin ng panahong iyon, ano ang magiging pasimula?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

May isang panahong propetiko na kinakatawan ng tatlumpung taon na, ayon sa patotoo ng maraming saksi, ay nagtatapos sa batas ng Linggo. Sa puntong iyon ay may isang kasunod na panahon na kinakatawan sa iba’t ibang numerikong halaga, at bawat isa sa mga panahong iyon ay naghaharap ng patotoo hinggil sa isang linya ng kasaysayang propetiko na sumusunod sa batas ng Linggo. Ang ilan sa mga panahong iyon ay kumakatawan sa panloob na linya ng kasaysayan ng iglesya, at ang ilan naman sa panlabas na linya ng sanlibutan na nagmamartsa patungo sa Armagedon.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

Mainam marahil sa yugtong ito na ipaalala sa ating sarili na tinatanggihan natin ang paglalapat ng alinmang propesiya ukol sa panahon sa mga huling araw, sa paraang kumakatawan sa anumang matutukoy na mga petsa, hanggang sa ipahayag ang araw at oras sa katapusan ng mga salot. Gagamitin ko ang ikalabindalawang kabanata ng Daniel upang ilarawan ang aking punto tungkol sa hindi na paglalapat ng panahong propetiko. Sa ikalabindalawang kabanata ay may tatlong talata na tumutukoy sa panahong propetiko.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> At narinig ko ang lalaking nakadamit ng kayong lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa kaniya na nabubuhay magpakailanman na magtatagal ito ng isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag natapos na niya ang pagwawatak-watak ng lakas ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito. Daniel 12:7.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> At mula sa panahong ang palaging handog ay aalisin, at mailalagay ang kasuklamsuklam na naninira, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw. Daniel 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> Mapalad ang naghihintay, at umaabot sa isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang araw. Daniel 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

Ang mga Milerita ay nagtaglay ng wastong pagkaunawa sa bawat isa sa tatlong talatang ito. Ang tatlong propesiyang ito ay bahagi ng mga katotohanang kumakatawan sa mga saligan. Gayunman, ang pagkaunawa ng mga Milerita sa mga talatang ito ay nakabatay sa paglalapat ng prinsipyong araw-para-sa-taon. Yamang “wala nang panahon,” ang mga talatang ito ay kinakailangang magkaroon ng isa pang paglalapat, sapagkat ang lahat ng mga propesiya ay nagsasalita hinggil sa panahon ng huling ulan. Ang mga talatang ito ay dapat magkaroon ng pagkaunawang ukol sa huling ulan na hindi gumagamit ng panahon upang magbuo ng mensahe, at hindi sumasalungat sa pagkaunawa ng mga Milerita sa mga talata. Ang wastong pananaw ng mga Milerita hinggil sa gitnang talata ng tatlong talata (talatang labing-isa) ay na ito’y kumakatawan sa isang dalawang-bahaging panahon na nagsisimula sa tatlumpung-taong yugto, na sinusundan ng 1260 taon. Tinutukoy ng talatang labing-isa ang tatlumpung-taong yugto na nauuna sa batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan ng paglalagay ng kasuklam-suklam na paninira.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

Ang ikalabindalawang kabanata ng Daniel ay ang kabanata sa Salita ng Diyos na naglalahad ng proseso ng paglilinis ng bayan ng Diyos, na nagaganap sa mga huling araw, sa panahon ng wakas, kapag inalis ang selyo sa isang propesiya mula sa aklat ni Daniel. Sa talatang labing-isa ay matatagpuan natin ang isang propesiya na wastong naunawaan ng mga tagapanguna bilang isang tatlumpung-taóng panahon na humahantong sa isang 1,260-taóng panahon. Sa kabanata labindalawa, ang tatlong propesiya ng mga talatang pito, labing-isa, at labindalawa ay pawang naselyuhan hanggang sa panahon ng wakas. Sa panahon ng wakas, ang tatlong propesiyang iyon ay dapat maalisan ng selyo, sapagkat hindi kailanman nabibigo ang Salita ng Diyos. Sa mismong kabanatang iyon, inilalahad ang pinakamalinaw na paglalarawan sa Biblia ng pagsasara ng panahon ng pagsubok para sa sangkatauhan; kaya’t ang kabanata labindalawa ay lalo’t higit, at may lubos na katiyakan, na tumutukoy sa katapusan ng Adventismo, kaysa sa pasimula ng Adventismo.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

Tatlong hula sa Daniel 12 ang tinatakan sa mismong talata ng Kasulatan kung saan ang pagpapatatak at ang pag-alis ng tatak ay nasusumpungan ang pangunahing kahulugang propetiko nito. Ang tatlong hulang iyon ay inaalisan ng tatak sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, sapagkat ang Alfa at Omega ay lagi nang ipinakikita ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang inaalisan ng tatak sa tatlong panahong propetiko ng kabanata 12 ay kumakatawan sa pangwakas na pag-alis ng tatak sa makahulang Salita ng Diyos. Ang pag-alis na iyon ng tatak ay inilalahad sa Apocalipsis 1, kapag ang Pahayag ni Jesucristo ay inaalisan ng tatak, kaagad bago ang pagsasara ng panahon ng probasyon. Ang talatang labing-isa ng Daniel 12 ay katugon ng unang paglalarawan nina Abram at Pablo ng isang dalawahang hula na nagsimula sa tatlumpung-taóng panahon.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

Ang tatlong propesiya sa Daniel 12 ay mga simbolikong panahon na inaalisan ng tatak sa pangwakas na panahon ng kawakasan, at ang pag-alis ng tatak ay humahantong sa pangwakas na pagdalisay ng bayan ng Diyos. Ang una sa tatlong propesiyang iyon ay ibinigay mismo ni Cristo, at nang ipahayag Niya ang propesiya, Siya ay nakatindig sa ibabaw ng tubig, nakadamit ng lino, na itinutukoy ang katapusan ng isang propetikong panahon na kinakatawan ng 1260 taon, at itinatakda ang wakas ng panahong iyon bilang ang wakas ng pagkakapangalat ng kapangyarihan ng bayan ng Diyos. Ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo, at sila ay nangalat.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

Hindi lamang nakatayo si Cristo sa ibabaw ng tubig habang sumasagot sa isang tanong; nagsisimula pa ang tanong sa mga salitang “Hanggang kailan?” Ang “Hanggang kailan?” ay isang propetikong sagisag na itinanong din kay Jesus, nang sa Daniel kabanata walo, talatang labintatlo, ay itanong: “Hanggang kailan?”

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> At sinabi ng isa sa lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng mga tubig ng ilog, Gaano katagal pa hanggang sa wakas ng mga kababalaghang ito?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> At narinig ko ang lalaking may kasuotang lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itinaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng kaniya na nabubuhay magpakailanman na ito ay sa loob ng isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon; at kapag natapos na niya ang pagwawatak sa lakas ng banal na bayan, magwawakas ang lahat ng mga bagay na ito. Daniel 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Ang tanong na iniharap kay Jesus, na kinakatawan bilang ang lalaking nakadamit ng lino, sa pangitain ng ilog Hiddekel ay, “Hanggang kailan bago dumating ang wakas ng mga kababalaghang ito?”; at sa pangitain ng ilog Ulai, si Jesus, na kinakatawan bilang Palmoni (yaong isang banal), ay tinanong, “Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palagiang handog, at sa pagsalangsang ng pagkawasak, upang ibigay kapuwa ang santuwaryo at ang hukbo upang yurakan sa ilalim ng paa?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

Sinabi ni Sister White na ang mga pangitain na ibinigay kay Daniel sa mga pampang ng malalaking ilog ng Shinar ay kasalukuyang nasa proseso ng katuparan, at kaugnay ng kapuwa pangitain sa ilog, si Jesus ay tinatanong ng propetikong ‘tanong,’ na laging nagbubunga ng ‘Sunday law’ bilang ‘sagot.’ Gayunman, kapuwa sagot ay iniharap sa loob ng konteksto ng panahong propetiko, na nagtapos noong 1844. Tumpak na tinukoy ng mga pionero ang sagot sa tanong ng ika-walong kabanata at ng pangitain sa ilog Ulai, at naunawaan nila na ang 1798 ang panahon kung kailan natapos ang pagkakalat ng kapangyarihan ng bayan ng Diyos. Ngunit matapos ang 1844, nang matapos ang ‘paglalapat ng panahon’ ng propetikong Salita ng Diyos, ang propetikong tanong na “Hanggang kailan?” ay muling inihahayag ang pagkaunawa ng mga pionero bilang “hanggang dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y lilinisin ang santuario sa nalalapit na Sunday law” at ang “lahat” ng “kababalaghan” sa huling pangitain ni Daniel ay maisasakatuparan, kapag natapos ang pagkakalat ng banal na bayan sa loob ng tatlo’t kalahating araw na simboliko.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

Ang bisyon sa Ilog Hiddekel ng mga huling tatlong kabanata ng Aklat ni Daniel at ang bisyon sa Ilog Ulai ng mga kabanata pito hanggang siyam ay tinukoy ni Sister White bilang ang "mga dakilang ilog ng Shinar." Kinikilala ng lahat ng mga historyador at biblikal na iskolar na dalawa lamang ang mga ilog, at kapwa ay mga dakilang ilog, na nauugnay sa Shinar. Ang dalawang ilog na iyon ay ang Tigris (Hiddekel) at ang Eufrates. Ang Ilog Ulai ay hindi ang Eufrates ng Shinar; ito ay isang maliit na gawang-taong ilog-kanal sa Persia, hindi sa Shinar. Ang Ilog Ulai sa bisyon na naglalaman ng saligan at sentrong haligi ng Adbentismo ay hindi matatagpuan sa Shinar, gayunman, tinutukoy ng propetisa ang Ulai bilang ang Eufrates, isa sa mga dakilang ilog ng Shinar.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

Inilalahad ng pangitain sa Hiddekel ang panlabas na kasaysayan ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon, at ang pangitain sa Ulai ay kumakatawan sa gawain ni Cristo sa pagsasanib ng Kanyang Pagka-Diyos at ng pagkatao ng tao. Sa propetikong pananaw, ginagamit ng inspirasyon ang Ilog Ulai bilang ikalawang saksi, kasama ang Ilog Eufrates, upang kilalanin ang gawaing isinasakatuparan ni Cristo sa pagsasanib ng Kanyang Pagka-Diyos at ng pagkatao.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

Ang Eufrates at Tigris ay kapwa nagmula sa Eden at dumadaloy sa kahabaan ng kasaysayan ng tipan. Kapag dumadaloy ang mga ito sa gitnang haligi ng Adbentismo noong Oktubre 22, 1844, ang Eufrates ay pinagsasama sa kanal na Ulai na likhang-tao upang katawanin ang pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao, na natutupad sa pamamagitan ng pagsasagawa ng pananampalataya sa mga kinakatawan bilang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang Ulai ay kumakatawan sa isang pagsubok sa awtoridad ng makahulang Salita ng Diyos, sapagkat inilalagay nito sa pagsalungat sa mga dalubhasa ng sanlibutan ang awtoridad ni Ellen White sa pagtukoy na ang Ilog Ulai ng Persia ay isa sa mga dakilang ilog ng Shinar.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

Ang simbolo ng ilog Ulai ay kumakatawan sa isang pagsubok sa pagitan ng salita ng tao at ng Salita ng Diyos. Tama ba ang mga tao, o tama ba ang mga salitang isinaad ni Sister White? Ang ilog Ulai ba ay kumakatawan sa isang ilog lamang sa Persya, o kumakatawan ba ito sa isang propetikong ilog na binubuo ng tubig mula sa Eden na nahaluan ng tubig mula sa mga tao?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

Maaaring maraming sagot sa dilemang aking iniharap, ngunit ilalatag ko ang ilang pagninilay upang makita ninyo ang aking punto. Tama ba ang mga sekular na historyador at teologo at mali si Sister White? Walang tumututol na ang “malalaking ilog ng Shinar” ay ang Tigris at Eufrates. Kung gayon, kapag tinukoy ni Sister White ang ilog Ulai sa Persia bilang isang malaking ilog ng Shinar, siya ba ay isang bulaang propeta? O isa ba siyang tunay na propeta na nagkamali? Ilang pagkakamali ang maaaring magawa ng isang tunay na propeta bago siya lumampas sa hangganan at maging isang bulaang propeta? O mali ba ang mga historyador? O tama ba talaga siya? O kapwa ba tama ang mga historyador at si Sister White? Iniharap ko ang dilemang ito upang magamit ang paliwanag sa dilema bilang isang dagdag na punto hinggil sa lalaking nakabihis ng lino, na nakatindig sa ibabaw ng ilog, na tinanong, “Hanggang kailan?” sa kapwa pangitain ng ilog Hiddekel at ng ilog Ulai.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

Sa kabanata walo ng Daniel, si Daniel ay nasa Susa, sa Persia; at ang Susa ay nasa tabi ng Ilog Ulai na, dahil sa industriya ng agrikultura, ay sumasaklaw sa likas na ilog at sa isang serye ng mga akweduktong gawa ng tao. Habang ang Ulai ay umaagos pa nang humigit-kumulang isang daan at limampung milya, ito’y dumarating sa lugar ng pagtatagpo ng mga Ilog Tigris at Eufrates. Ang Tigris at Eufrates na nagpasimula sa Eden ay sa bandang huli’y nagsasanib, at kapag sila’y nagsasama, ang Ilog Ulai mula sa Persia ay nakikisanib sa gayon ding punto. Kapag ang Ilog Ulai ay sumasalubong sa sistema ng latian ng Tigris sa lugar ng pagtatagpo ng Tigris at Eufrates, ang Ulai ay nagiging bahagi ng mga tubig na bumubuo sa mga dakilang ilog ng Shinar. Ang mga historyador ay tama, at gayundin si Sister White.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

Kapag tinutukoy ni Sister White ang pangitain tungkol sa Ulai sa ikawalong kabanata, ang tinutukoy niya ay isang ilog na kilala sa gawang-taong sistema ng mga akwedukto na nag-uugnay sa mga ilog Tigris at Eufrates; at ang dalawang ilog na ito ay kumakatawan sa dalawang kapanahunang tig-2,520 taon, na nagtapos noong 1798 at 1844.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

Isang sinaunang pangalan ng Tigris ay Hiddekel, at, kaugnay ng Eufrates, ang kapwa ilog ay tiyak na tinukoy sa propesiya bilang kaugnay ng Asiria at Babilonya, na tinukoy din bilang dalawang leon na nakatakdang parusahan ang mga tupa ng Diyos. Ang dalawang mapangwasak na kapangyarihang iyon ay sumagisag nang pauna sa dalawang mapangwasak na kapangyarihan ng Roma pagano at Roma papal, na mga sagisag ng isang lalaki at isang babae, o ng isang iglesya at isang estado. Ang Roma pagano ang lalaking kumakatawan sa sining ng pamamahala ng estado, at ang Roma papal ang di-dalisay na babaeng kumakatawan sa sining ng pamamahala ng iglesya. Ang Asiria ang lalaki at ang Babilonya ang babae sa kanilang ugnayang propetiko, sa gayon, kinikilala ang Tigris bilang lalaki at ang Eufrates bilang babae.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

Ang Ilog Tigris ang ilog ng sining ng pamamahalang-estado na umabot hanggang 1798, at ang Eufrates ng sining ng pamamahalang eklesiastiko ay umabot hanggang 1844. Kinailangang umabot ang Eufrates hanggang 1844, sapagkat ang mensahe ng 1844 ay hinggil sa Babilonya, (ang Eufrates) na muling bumagsak noong 1844. Nang gumawa ng isang talon ang Eufrates noong 1844, ang Ilog Ulai, na sumanib din sa tagpuan ng mga ilog bilang sagisag ng mga gawang-tao, ay nagsanib sa tubig ng kabila pang ilog. Ang ilog ng sining ng pamamahalang-estado ay nasapladan noong 1798, nang ang kapangyarihang sibil ay inalis mula sa kapangyarihang papal. Sa gayon ding taon, ang Estados Unidos ay nagsimulang maghari bilang ang halimaw na mula sa lupa at ang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia. Ang Ilog Tigris ay nasapladan noong 1798, sa mismong dako kung saan, sa kalaunan, pipilitin ng estado ang buong sanlibutan na buwagin ang saplad, na ngayo’y humahadlang sa mga baha ng pag-uusig ng kapapahan na malapit nang rumagasa sa sanlibutan bilang isang di-mapigilang rumaragasang baha. Ang pader, o saplad, na iyon ay ang pader ng pagkakahiwalay ng simbahan at estado.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

Noong 1844, kapwa ang Eufrates at ang Ulai ay tumutukoy sa mensahe ng 1844 bilang pagbagsak ng Babilonya, at gayundin bilang mismong gawaing sinimulan ni Cristo noong 1844, nang, bilang ang Sugo ng Tipan, Kaniyang pinadalisay ang isang bayan mula sa mga tubig ng Babilonya at sa mga gawa ng tao—isang bayang nakatakdang pumasok sa Kaniyang santuwaryo, isang bayang kailangang malinis bago sila pumasok sa Kabanal-banalang Dako. Ang pangwakas na paglilinis sa bayang iyon ay naisakatuparan sa pamamagitan ng ulan na ibinuhos sa ilalim ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang mga patak ng ulan ng mensaheng iyon ay nadistila mula sa mga tubig ng Tigris, habang kinilala ng mga Milerita ang Roma Papal at ang 1798, at habang kinilala nila ang pagbagsak ng Babilonya at nalinis nang pauna sa pagsasara ng pintuan sa pamamagitan ng mensahe—o, masasabi, nilinis ng ulan na nagmula sa mga nadistilang tubig ng mga ilog Ulai, Tigris, at Eufrates—samantalang iniharap nila ang mensahe ng Daniel 8:14, at tinupad ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi bago ang pagbubukas ng antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

Nang si Cristo ay nakatayo sa ibabaw ng mga tubig ng Ilog Hiddekel sa talatang pito ng kabanata labindalawa ng Daniel, Siya ay nakatayo sa ibabaw ng mga tubig ng Ilog Tigris—ang mga tubig ng estadismo—sa pangitaing nagbabalangkas ng mga panghuling kilusan ng estadismong pantao na humahantong sa pagsasara ng panahon ng pagsubok. Nakatayo Siya roon upang sagutin ang tanong ng naunang talata, gaya rin sa pangitain ng Ilog Ulai, ang lalaking nakadamit na lino—na doon ay si Palmoni, ang Kahanga-hangang Tagabilang—ay nagbibigay ng sagot sa isang tanong ng naunang talata. Sa kapwa pagkakataon ang diyalogo ay makalangit na diyalogo sa pagitan ng mga anghel at ni Cristo, at sa kapwa pagkakataon ang tanong ay, "Hanggang kailan?"

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

Ang sagot ay hanggang sa dalawang libo’t tatlong daang araw; sa kabanata walo at kabanata labindalawa ito ay “isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon.” Ang sagot ay nauunawaang bilang 2300 taon at 1260 taon, ngunit noong 1844 naglagay ang Diyos ng pagbabawal sa paglalapat ng panahon sa loob ng mensaheng propetiko, sapagkat wala nang panahon. Ano ang sagot ni Palmoni—ang lalaking nararamtan ng kayong lino—para sa Kaniyang panghuling salinlahi? Ang tanong na “Hanggang kailan?” ay pinatotohanan ng maraming saksi upang tukuyin ang batas ng Linggo bilang sagot sa tanong; kung gayon, nililinis ba ang santuwaryo sa batas ng Linggo, at ang “lahat ng mga kababalaghang ito” ba ay natatapos sa batas ng Linggo? Ano ang mga “kababalaghan” na natatapos sa batas ng Linggo, at kailan nagsimula ang mga “kababalaghang” iyon?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Nang magkagayo’y tumingin ako, si Daniel, at narito, may nakatayong dalawa pa: ang isa sa dakong ito ng pampang ng ilog, at ang isa sa dakong yaon ng pampang ng ilog. At ang isa ay nagsabi sa lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng mga tubig ng ilog: Gaano katagal pa hanggang sa wakas ng mga kababalaghang ito?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> At narinig ko ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman na ito ay sa loob ng isang panahon, mga panahon, at kalahati ng isang panahon; at kapag kaniyang natapos na gawing magkawatak-watak ang kapangyarihan ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito. Daniel 12:5-7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

Ang simbolikong tanong na "Hanggang kailan?" ay tanda ng batas ng Linggo, at ang anghel ay hindi nagtanong kung kailan ang batas ng Linggo, kundi kung kailan ang wakas ng mga "kababalaghan." Nagtatapos ang mga "kababalaghan" sa batas ng Linggo, kaya ano ang mga kababalaghang humahantong sa batas ng Linggo? O, upang maging mas tiyak, ano ang mga "kababalaghan" na kinakatawan sa pangitaing ipinagkaloob sa may Hiddekel, na inilalarawan sa mga kabanatang sampu hanggang labindalawa? Kung matutukoy natin kung ano ang mga "kababalaghan," maaari nating malaman kung kailan nagsisimula ang mga "kababalaghan." Sa Daniel, kabanata sampu, tahasang tinukoy ni Gabriel kung ano ang kaniyang layunin sa kaniyang pakikipag-ugnayan kay Daniel sa panahon ng pangitain.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Ngayon ay naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagka’t ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

Dumating si Gabriel upang ipaunawa sa bayan ng Diyos kung ano ang sasapit sa kanila sa mga huling araw. Ang kilalanin na ang mga propesiya sa Daniel labindalawa ay wasto ngang naunawaan ng mga Millerita, subalit gamitin ang pagkilalang iyon upang ipagkaila ang paglalapat ng kabanata sa mga huling araw—ay pagbigo sa ipinahayag na layunin ni Gabriel. Mula nang simulan ni Gabriel ang salaysay na propetiko sa talatang isa ng kabanata labing-isa hanggang sa ikatlong talata ng kabanata labindalawa, ang kasaysayang inilalarawan ay ang panlabas na mga detalye ng propesiya kung paanong ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta ay pinangungunahan ang sanlibutan tungo sa Armagedon. Mayroon mang mga talata sa loob ng kabanata na naglalarawan ng pag-uusig sa bayan ng Diyos, ang kasaysayan ng kabanata labing-isa ay pangunahin pa ring isang panlabas na pahayag. Ang kahulugan nito, ang kabanata sampu at kabanata labindalawa ay kumakatawan sa isang alpha at isang omega sa huling pangitain ni Daniel, sapagkat, di tulad ng kabanata labing-isa, kapwa nila inilalarawan ang panloob na mensaheng tumutukoy sa pagtatatak ng isandaang apatnapu’t apat na libo. Ang gitnang kabanata ay ang paghihimagsik ng sangkatauhan na kinakatawan ng hari sa hilaga, ang papa ng Roma; at ang alpha—ang kabanata sampu—kalakip ng omega—ang kabanata labindalawa—ay tumutukoy sa panloob na karanasan ng isandaang apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw. Lahat ng tatlong kabanata ay tumutungo sa pagsasara ng probasyon. Nagsisimula ang kabanatang alpha sa takot sa Diyos na naghihiwalay sa dalawang uri ng sumasamba, at sa katapusan ng kabanata ay iginawad kay Daniel ang pagdodoble ng kapangyarihan, kaya’t tinutukoy ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel. Ang kabanata labindalawa ang kabanatang omega, at tinutukoy nito ang mensahe ng paghatol ng ikatlong anghel.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

Ang kabanatang labing-isa ay naglalahad ng paghihimagsik ng sangkatauhan mula sa pagkawasak ng Jerusalem hanggang sa pagsasara ng probasyon, na ayon kay Kapatid na White ay isang paglalarawan ng pagsasara ng probasyon sa wakas ng sanlibutan. Nagsisimula ang Daniel kabanatang labing-isa sa pagkawasak ng Jerusalem, sapagkat si Daniel ay isa sa mga dinala sa Babilonia sa panahon ng tatlong ulit na pagkawasak ng Jerusalem, na sumagisag sa pagkawasak ng gayunding lungsod noong 70 AD, at muli sa mga huling araw, gaya ng kinakatawan ng sanlibutan.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

Dalawang literal na pagkawasak ng Jerusalem ang naganap sa iisang araw ng taon, na may pagitan na anim na raan at animnapu’t limang taon. Ang dalawang pagkawasak na iyon ay naganap sa lunsod na doo’y dapat na kinaroroonan ang Kaban. Ang Shilo ay nagtaglay ng gayunding mga katangiang propetiko at kumakatawan sa unang pagkawasak ng isang lunsod na kinaroroonan, o dapat na kinaroroonan, ng presensiya ng Diyos. Kapag ginagamit ni Sister White ang pagkawasak ng Jerusalem bilang sagisag ng pagkawasak ng mga huling araw, siya ay nagbibigay-komentaryo sa pangaral ni Cristo hinggil sa pagkawasak ng Jerusalem.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

Ang Shilo, ang pagkawasak ng Jerusalem sa ilalim ni Nebuchadnezzar, at ang pagkawasak nito sa ilalim ni Titus ay tatlong saksi sa mga huling araw, gaya ng inilalarawan sa pagkawasak ng lunsod ng Diyos. Ang Shilo ay ang mensahe ng unang anghel, na nagtuturo ng pagkatakot sa Diyos—na hindi ginawa ni Eli—at ng pagbibigay sa Kaniya ng kaluwalhatian—na hindi rin ginawa ni Eli—sapagkat dumating na ang oras ng Kaniyang paghatol. Sa mensahe ng ikalawang anghel natatagpuan ang pagdodoble, na kinakatawan nina Nebuchadnezzar at Titus. Ang ikatlong pagkawasak ng Jerusalem, sa mga huling araw, ay nagaganap sa pagwawakas ng probasyon, na siyang pagwawakas ng paghatol.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

Ang Kabanata labing-isa ang panlabas na kasaysayan ng mga mensahe ng tatlong anghel. Napapagitnaan ito ng pangitain ng paghihiwalay sa Kabanata sampu at ng tatlong paghipong nagbibigay-kapangyarihan na nagaganap sa ikadalawampu’t ikalawang araw ng pangitain ni Daniel. Nangangahulugan ito na ang Kabanata labindalawa ay magiging tungkol din sa panloob na salaysay ng sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Nangangahulugan din ito na ang liwanag sa loob ng Kabanata labindalawa ay dalawampu’t dalawang ulit na higit na maningning kaysa liwanag sa Kabanata sampu.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

Sa pangitain sa Ilog Ulai, tinanong din si Cristo, “Hanggang kailan?” Ang naunang labindalawang talata na humahantong sa tanong sa talatang labing-tatlo ay tumutukoy sa panlabas na kasaysayang propetiko na kumakatawan sa mahahalagang detalye tungkol sa mga kapangyarihang tinutukoy ng propesiyang biblikal. Ang labindalawang talatang iyon ay payak na umuulit at nagpapalawak sa kasaysayang inilalarawan sa kabanata pito. Ang kasaysayang propetikong inilatag sa mga talatang iyon ay inuulit at pinalalawak sa kabanata labing-isa, na nagsisimula sa panahon ng mga Medo at mga Persa. Ang huling kalahati ng kabanata walo at ang buong kabanata siyam ay ang paglalarawan, sa pamamagitan ng propetang si Daniel, ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang pangitain ng kasaysayang propetiko na matatagpuan sa tatlong kabanata ng pangitain sa Ilog Ulai, kasama ang paglalarawan sa bayan ng Diyos sa mga kabanatang iyon sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan ni Daniel kay Gabriel, ang siyang Alfa hanggang Omega ng mga kabanata sampu hanggang labindalawa.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Sapagkat ang Hiddekel ang omega at ang Ulai ang alpha, ang kapangyarihang kinakatawan ng liwanag na naalisan ng tatak sa kabanata labindalawa, pagdating ng panahon ng wakas, ay dalawampu’t dalawang ulit na higit na maningning kaysa sa pangitaing siyang pangunahing haligi at saligan ng Adbentismo. Yamang gayon, ang liwanag ng huling pangitain ni Daniel ay tuwirang kinikilala bilang liwanag na kaugnay ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Sa pagtatanong ng anghel sa lalaking nararamtan ng lino, “Hanggang kailan ang katapusan ng mga kababalaghang ito?”, ang mga kababalaghan ay yaong mga nagniningning na gaya ng mga bituin magpakailanman at magpakailanman, sapagkat sa kasaysayan ng tipan ni Abram ay umaalingawngaw ang utos kay Abram na tumingin sa mga bituin. Ang mga kababalaghan sa Daniel labindalawa ay ang pagbabagong-anyo ng mga tao tungo sa pagiging watawat ng isandaang apatnapu’t apat na libo.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

Sa isang naunang bahagi, itinukoy natin na ang talatang labing-isa ng Daniel 12 ay tumutukoy sa isang panahong propetiko na binubuo ng dalawang yugto, na ang una ay tatlumpung taon. Upang maibigay ang nararapat na diin sa talatang labing-isa, bumaling ako sa talatang pito upang ipakita ang tuwirang pakikilahok ni Cristo sa mga kababalaghang Kanyang isinasagawa sa gitna ng Kanyang bayan sa mga huling araw.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

Sa pagbabalik sa talatang labing-isa, nais kong ipaalala sa inyo na ang kabanata labindalawa ay tuwirang tinawag ni Gabriel na “mga huling araw.” Sa mga araw ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang mga araw na sila’y tinatakan at pumapasok sa tipan sa Diyos; ayon sa aklat ni Daniel, magkakaroon ng isang mensaheng matatanggalan ng selyo na lalago hanggang sa maging isang malakas na panawagan. Ang mensaheng iyon ay inilarawan sa kabanatang labindalawa sa pamamagitan ng tatlong natatanging panahong propetiko, na nauna nang tinukoy ng mga Millerita, at pagkaraan ay pinagtibay ng Espiritu ng Propesiya. Ang tatlong panahong iyon ay hindi kumakatawan sa panahon, sapagkat ang gayunding anghel na nag-aangat ng kapwa kamay sa langit sa kabanatang labindalawa, ay nag-angat ng isang kamay sa langit sa Apocalipsis sampu, at nanumpang hindi na magkakaroon ng panahon. Ang pahayag na iyon noong 1844 ay nangangahulugang ang tatlong panahong propetiko sa kabanatang labindalawa ng aklat ni Daniel ay mga panahong simboliko na hindi nilalayong kumatawan sa panahon.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

Samakatuwid, kapag ang gitnang simbolikong propetikong panahon sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel ay isang dalawahang panahon na nagsisimula sa tatlumpung taon sa mismong kabanatang tumindig si Michael, batid mo na ang dalawahang panahong nagsisimula sa tatlumpung taon ay ang ganap na katuparan ng alpha na propesiya ni Abram. Ang omega ng propesiya ukol sa panahon na nagpapasimula sa kasaysayan ng tipan kaugnay ng isang hinirang na bayan ay sumasapit sa ganap na katuparan sa gayunding kabanata na siyang kasukdulan ng patotoo ni Daniel tungkol sa sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

Sa panahon ng wakas, ang aklat ni Daniel ay tinanggalan ng tatak, at ang liwanag na idinulot nito ay tinatatakan ang bayan ng Diyos. Sa panahon ng wakas, ang aklat ni Daniel ay tinanggalan ng tatak, at ang liwanag na idinulot nito ay kinakatawan ng tatlong panahong propetiko sa loob ng huling kabanata ni Daniel. Ang kabanatang iyon ang omega ng tatlong kabanatang bumubuo sa pangitain ng Hiddekel, at ang pangitain ng Hiddekel ang omega sa tatlong kabanatang kumakatawan sa alfa ng mga pangitain sa mga ilog ni Daniel. Ang mga ilog na nagsimula sa Eden ay sa wakas ay nauwi kay Daniel, at pagkatapos ay dinala sila ng propetikong Salita ng Diyos sa kilusang Millerita ng unang at ikalawang anghel, ang kilusang alfa ng dalawang kilusan ng tatlong anghel. Ang 1,290 taon ng talatang labing-isa ang omega sa 430-taong hula nina Abram at Pablo.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

Bago tayo magpatuloy sa Daniel labindalawa at sa kaugnayan nito sa hula ni Abram, mainam na alalahanin kung sino si Pablo. Si Pablo ay hindi lamang ang apostol sa mga Hentil; kasinghalaga rin nito, ipinahayag niya ang kaniyang mensahe sa pamamagitan ng makahulang Salita ng Diyos. Higit pa roon, si Pablo ay isang propetang dispensasyonal. Ang isang propetang dispensasyonal ay propetang itinindig upang gabayan ang bayan ng Diyos mula sa isang dispensasyon patungo sa iba, gaya ni Moises—mula sa pagsamba sa dambana tungo sa pagsamba sa santuwaryo; at gaya ni Juan Bautista—mula sa makalupang santuwaryo tungo sa Makalangit na Santuwaryo. Si Pablo ay nagtala ng higit na maraming impormasyon at mga tuntunin hinggil sa paglalapat ng literal sa espirituwal kaysa sa pinagsamang lahat ng iba pang mga may-akda ng Bibliya, nang malayong-malayo! Itinindig siya upang ipaliwanag ang paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal sa konteksto ng bayang nasa tipan ng Diyos.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

Si Pablo ang nag-uugnay na kawing sa pagitan ng mga pangakong tipan hinggil sa bayang hinirang ni Abraham, sa panahon ng paglipat ng bayang iyon mula sa literal tungo sa espirituwal. Kung hindi ka pa natitiyak sa papel ni Pablo sa kasaysayan ng tipan, maaaring hindi mo makita kung gaano kaangkop sa banal na kalooban na ang unang propesiya ukol sa bayang tipan ng Diyos ay isang dalawahang propesiyang-panahon na nagsisimula sa isang tatlumpung-taóng yugto. Ang una’y itinatag ng ama ng bayang hinirang; at nang sila’y lumipat tungo sa pagiging espirituwal na bayang hinirang, may ibinangong propeta ng dispensasyon upang tukuyin at ipaliwanag ang paglilipat na iyon, at upang pagtibayin din ang propesiyang-panahon ni Abram sa pamamagitan ng ikalawang saksi mula sa Bagong Tipan, na nakaayon sa unang saksi mula sa Lumang Tipan. Si Abram sa pasimula, at si Pablo sa wakas, ay sumasagisag sa kahalagahan ng 1,290 ng mga huling araw.

We will continue in the next article.

Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> Ang pangitain ni Zacarias hinggil kay Josue at sa Anghel ay may natatanging bisa sa karanasan ng bayan ng Diyos sa mga pangwakas na tagpo ng Dakilang Araw ng Pagbabayad-sala. Ang iglesiang nalabi ay dadalhin noon sa matinding pagsubok at kapighatian. Ang mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at taglay ang pananampalataya ni Jesus ay makararanas ng poot ng dragon at ng kaniyang mga hukbo. Ibinibilang ni Satanas ang sanlibutan bilang kaniyang mga nasasakupan; nakamit niya ang pamamahala maging sa marami na nagpapakilalang mga Kristiyano. Ngunit narito ang isang maliit na pulutong na tumututol sa kaniyang kataas-taasang paghahari. Kung maipapawi niya sila sa lupa, magiging ganap ang kaniyang pagtatagumpay. Gaya ng kaniyang pag-udyok sa mga bansang hentil upang lipulin ang Israel, gayundin sa malapit na hinaharap ay pupukawin niya ang masasamang kapangyarihan sa lupa upang wasakin ang bayan ng Diyos. Kakailanganing magbigay ang mga tao ng pagtalima sa mga kautusang pantao na lumalabag sa banal na kautusan.

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> Ang mga tapat sa Diyos ay babantaan, tutuligsain, at tatatakan na labag sa batas. Ipagkakanulo sila “maging ng mga magulang, at ng mga kapatid, at ng mga kamag-anak, at ng mga kaibigan,” hanggang sa kamatayan. Lucas 21:16. Ang tanging pag-asa nila ay nasa awa ng Diyos; ang tanging pagtatanggol nila ay magiging panalangin. Gaya ng pagsusumamo ni Josue sa harap ng Anghel, gayon din ang natitirang iglesia, na may pagkabagbag ng puso at di-natitinag na pananampalataya, ay magsusumamo para sa kapatawaran at pagliligtas sa pamamagitan ni Jesus, ang kanilang Tagapamagitan. Lubos nilang namamalayan ang pagiging makasalanan ng kanilang buhay; nakikita nila ang kanilang kahinaan at ang kanilang hindi pagkarapat-dapat; at sila’y handa nang mawalan ng pag-asa.

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> Ang manunukso ay nakatindig upang akusahan sila, gaya ng pagtindig niyang sumalangsang kay Josue. Itinuturo niya ang kanilang maruruming kasuotan, ang mga kapintasan ng kanilang pagkatao. Ipinakikita niya ang kanilang kahinaan at kahangalan, ang kanilang mga kasalanan ng kawalang-pasasalamat, ang kanilang kawalan ng pagkawangis kay Cristo, na nakadungis sa karangalan ng kanilang Manunubos. Pinagsisikapan niyang sindakin sila sa pag-iisip na wala nang pag-asa ang kanilang kalagayan, na ang mantsa ng kanilang karumihan ay kailanma’y hindi mahuhugasan. Umaasa siyang sa gayong paraan ay mawawasak ang kanilang pananampalataya, anupa’t magpadaig sila sa kanyang mga tukso, at tumalikod sa kanilang katapatan sa Diyos.

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> Si Satanas ay may tumpak na kaalaman sa mga kasalanang tinukso niyang gawin ng bayan ng Diyos, at mariin niyang idinidiin ang kanyang mga paratang laban sa kanila, na sinasabing dahil sa kanilang mga kasalanan ay nawalan sila ng banal na pag-iingat, at inaangkin niyang may karapatan siyang lipulin sila. Ipinapahayag niyang sila, gaya niya rin, ay karapat-dapat na maalis sa kabutihang-loob ng Diyos. “Ito ba,” aniya, “ang mga taong hahalili sa aking lugar sa langit, at sa lugar ng mga anghel na nakipag-isa sa akin? Ipinahahayag nilang sumusunod sila sa kautusan ng Diyos; ngunit tinupad ba nila ang mga utos nito? Hindi ba naging maibigin sila sa sarili higit kaysa maibigin sa Diyos? Hindi ba nila inilagay ang sarili nilang kapakanan higit sa paglilingkod sa Kanya? Hindi ba nila inibig ang mga bagay ng sanlibutan? Tingnan ang mga kasalanang tumatak sa kanilang buhay. Masdan ang kanilang pagkamakasarili, ang kanilang masamang hangarin, ang kanilang pagkamuhi sa isa’t isa. Palalayasin ba ng Diyos ako at ang aking mga anghel mula sa Kanyang harapan, at gayon ma’y gagantimpalaan ang mga nagkasala rin ng mga gayunding kasalanan? Hindi mo magagawa ito, O Panginoon, alinsunod sa katarungan. Ipinag-uutos ng katarungan na ipataw ang hatol laban sa kanila.”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> Ngunit bagaman nagkasala ang mga tagasunod ni Cristo, hindi nila ibinigay ang kanilang sarili upang mapailalim sa pamamahala ng mga kapangyarihang makasatanas. Nagsisi sila sa kanilang mga kasalanan at hinanap ang Panginoon sa kababaang-loob at pagbabasag-loob, at ang banal na Tagapagtanggol ay namamagitan alang-alang sa kanila. Siya na higit na inalipusta ng kanilang kawalan ng pasasalamat, na nakakikilala sa kanilang kasalanan at gayundin sa kanilang pagsisisi, ay nagsasabi: “Sawayin ka nawa ng Panginoon, O Satanas. Ibinigay ko ang aking buhay para sa mga kaluluwang ito. Nakaukit sila sa aking mga palad. Maaaring may mga kapintasan ang kanilang pagkatao; maaaring nabigo sila sa kanilang mga pagsisikap; ngunit sila’y nagsisi, at pinatawad ko at tinanggap sila.”

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> Malalakas ang mga pagsalakay ni Satanas, at napakatuso ang kaniyang mga panlilinlang; ngunit ang mata ng Panginoon ay nasa Kaniyang bayan. Matindi ang kanilang kapighatian, tila lalamunin na sila ng mga ningas ng hurno; ngunit ihahango sila ni Jesus na gaya ng ginto na sinubok sa apoy. Aalisin ang kanilang pagkamakamundo, upang sa pamamagitan nila ay ganap na mahayag ang wangis ni Cristo.

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> May mga panahon na tila nakalimutan ng Panginoon ang mga panganib na kinakaharap ng Kanyang iglesya at ang pinsalang idinulot sa iglesya ng mga kaaway nito. Ngunit hindi nakalilimot ang Diyos. Walang anumang bagay sa sanlibutang ito na higit na mahal sa puso ng Diyos kaysa sa Kanyang iglesya. Hindi Niya kalooban na dungisan ng patakarang makamundo ang talaan nito. Hindi Niya iniiwan ang Kanyang bayan upang madaig ng mga tukso ni Satanas. Parurusahan Niya ang mga nagpapakilala sa Kanya nang mali, ngunit magpapakita Siya ng biyaya sa lahat ng taos-pusong nagsisisi. Sa mga tumatawag sa Kanya upang humingi ng kalakasan para sa paglinang ng Kristiyanong pagkatao, ibibigay Niya ang lahat ng kinakailangang tulong.

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> Sa panahon ng wakas ang bayan ng Diyos ay hihibik at tatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na gawa sa lupain. Na may luha, babalaan nila ang masasama sa panganib na dulot ng kanilang pagyurak sa banal na kautusan, at sa di-maipahayag na dalamhati ay magpapakumbaba sila sa harap ng Panginoon sa pagsisisi. Pagtatawanan ng masasama ang kanilang dalamhati at kukutyain ang kanilang mga taimtim na panawagan. Ngunit ang dalamhati at pagpapakumbaba ng bayan ng Diyos ay hindi mapag-aalinlanganang katibayan na muli nilang nababawi ang lakas at kadakilaan ng pagkatao na nawala bunga ng kasalanan. Sapagkat habang sila’y lalong lumalapit kay Cristo, sapagkat ang kanilang mga mata ay nakatuon sa Kaniyang ganap na kadalisayan, kaya’t lubhang malinaw nilang natatalos ang sukdulang kasamaan ng kasalanan. Ang kaamuan at kababaan ng loob ang mga kundisyon ng pagtatagumpay at pagwawagi. Isang putong ng kaluwalhatian ang naghihintay sa mga yumuyukod sa paanan ng krus.

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> Ang mga sa Diyos, ang mga tapat at nananalangin, ay wari’y ipinid na kapiling Niya. Sila mismo ay hindi nakaaalam kung gaano katiyak ang kanilang pagkasanggalang. Sa udyok ni Satanas, pinagsisikapan ng mga pinuno ng sanlibutang ito na lipulin sila; datapuwa’t kung mabubuksan sana ang mga mata ng mga anak ng Diyos gaya ng nabuksan ang mga mata ng lingkod ni Eliseo sa Dothan, makakakita sana sila ng mga anghel ng Diyos na nakahimpil sa palibot nila, na umaampat sa mga hukbo ng kadiliman.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> Samantalang dinadalamhati ng bayan ng Diyos ang kanilang mga kaluluwa sa harap Niya, namamanhik para sa kadalisayan ng puso, ibinibigay ang utos, ‘Alisin ang maruruming kasuutan,’ at binibigkas ang mga salitang nakapagpapatibay, ‘Narito, pinalipas ko na ang iyong kasamaan mula sa iyo, at bibihisan kita ng panibagong kasuutan.’ Zacarias 3:4. Ang walang dungis na balabal ng katuwiran ni Cristo ay isinusuot sa mga anak ng Diyos na nasubok, tinukso, at matapat. Ang hinamak na nalabi ay nadaramtan ng maluwalhating kasuotan, na kailanma’y hindi na madudungisan ng mga kabulukan ng sanlibutan. Ang kanilang mga pangalan ay nananatili sa Aklat ng Buhay ng Kordero, nakatala sa hanay ng mga tapat sa lahat ng kapanahunan. Kanilang nilabanan ang mga laláng ng manlilinlang; hindi sila napalihis mula sa kanilang katapatan dahil sa ungal ng dragon. Ngayo’y sila’y walang hanggang ligtas mula sa mga laláng ng manunukso. Ang kanilang mga kasalanan ay inilipat sa pinagmulan ng kasalanan. Isang ‘malinis na mitra’ ang inilagay sa kanilang mga ulo.

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> Samantalang iginigiit ni Satanas ang kanyang mga paratang, ang mga banal na anghel, na di-nakikita, ay dumaraan paroo’t parito, at inilalagay nila sa mga tapat ang tatak ng Diyos na buhay. Ito ang mga nakatayo sa Bundok ng Sion kasama ang Kordero, na may pangalan ng Ama na nakasulat sa kanilang mga noo. Inaawit nila ang bagong awit sa harapan ng trono, ang awit na hindi matututuhan ninuman maliban sa sandaang apatnapu’t apat na libo na tinubos mula sa lupa. ‘Ang mga ito ang sumusunod sa Kordero saan man Siya pumaroon. Ang mga ito ay tinubos mula sa mga tao, na mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. At sa kanilang bibig ay hindi nasumpungan ang daya; sapagkat sila’y walang kapintasan sa harap ng trono ng Diyos.’ Apocalipsis 14:4, 5.

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> Ngayon ay ganap nang natupad ang mga salita ng Anghel: “Dinggin mo ngayon, O Josue na mataas na saserdote, ikaw, at ang iyong mga kasama na nakaupo sa harap mo; sapagkat sila ay mga lalaking pinagtatakhan; sapagkat, narito, ilalabas ko ang Aking Lingkod, ang Sanga.” Zacarias 3:8. Nahayag si Cristo bilang Manunubos at Tagapagligtas ng Kanyang bayan. Ngayon nga ang nalabi ay “mga lalaking pinagtatakhan,” yamang ang mga luha at pagkahamak ng kanilang paglalakbay ay nagbibigay-daan sa kagalakan at karangalan sa harapan ng Diyos at ng Kordero. “Sa araw na yaon ang Sanga ng Panginoon ay magiging marilag at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga nakaligtas sa Israel. At mangyayari na ang maiiwan sa Sion, at ang mananatili sa Jerusalem, ay tatawaging banal, bawat isa na nakasulat sa mga nabubuhay sa Jerusalem.” Isaias 4:2, 3. Mga Propeta at mga Hari 587-592.

Back to Articles