Article

# Rome Establishes the Vision - Number Seventeen

Itinatatag ng Roma ang Pangitain - Bilang Labimpito

The Final Sifting of the 144,000: The Prophetic Test of the Image of the Beast

Ang Huling Pagsasala sa 144,000: Ang Propetikong Pagsubok ng Larawan ng Hayop

Author

Jeff Pippenger

Published

September 24, 2024

Formats

PDF
Word

Those called to be among the one hundred and forty-four thousand are now in their final sifting process and the process is a testing process that is based upon the formation of the image of the beast. The testing process begins with the house of God, for judgment always begins with the house of God, and thereafter God’s other flock is confronted with the identical testing process. Perhaps the most significant and important prophetic characteristic in the formation of the image of the beast is that it occurs twice; first in the United States, then in the rest of the world. Prophetically this means that the image of the beast in the world is the final manifestation of the image of the beast, and therefore any typification of the image of the beast that came before the image of the beast in the world, was simply the shadow that typified the substance.

Yaong mga tinawag upang mapasama sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ngayo’y nasa kanilang pangwakas na pagsasala, at ang prosesong ito ay isang proseso ng pagsubok na nakabatay sa pagbuo ng larawan ng hayop. Nagsisimula ang prosesong ito ng pagsubok sa sambahayan ng Diyos, sapagkat ang paghatol ay laging nagsisimula sa sambahayan ng Diyos; at pagkatapos nito, ang iba Niyang kawan ay haharap sa gayunding proseso ng pagsubok. Marahil ang pinakamatingkad at pinakamahalagang katangiang propetiko sa pagbuo ng larawan ng hayop ay na ito’y nagaganap nang makalawa: una sa Estados Unidos, at pagkatapos ay sa iba pang bahagi ng sanlibutan. Sa pananaw ng propesiya, nangangahulugan ito na ang larawan ng hayop sa sanlibutan ang pangwakas na pagpapakita ng larawan ng hayop; kaya’t ang anumang pagiging tipo ng larawan ng hayop na nauna kaysa sa larawan ng hayop sa sanlibutan ay isa lamang anino na sumasagisag sa katuparan.

Judgment began at the house of God on September 11, 2001. That date had been typified by August 11, 1840, when the angel of Revelation ten came down with a little book open in His hand. When the angel of chapter ten came down He announced that the judgment of Protestantism was then under way. Whoever God judges, He first forewarns, and the confirmation of Miller’s methodology in determining time, added weight to his calculations about the judgment of the Second Coming. The testing of the Protestants was under way as of August 11, 1840 and by 1844 the Protestants had become the daughters of Rome. The period of 1840 to 1844 typifies the period of September 11, 2001, unto the soon-coming Sunday law.

Nagsimula ang paghatol sa sambahayan ng Diyos noong Setyembre 11, 2001. Ang petsang iyon ay nauna nang inihuwaran ng Agosto 11, 1840, nang ang anghel ng Apocalipsis 10 ay bumaba na may isang munting aklat na bukás sa kaniyang kamay. Nang bumaba ang anghel ng ikasampung kabanata, ipinahayag niya na ang paghatol sa Protestantismo ay noon ay isinasagawa na. Ang sinumang hinahatulan ng Diyos, una Niya itong binababalaan, at ang pagpapatunay sa metodolohiya ni Miller sa pagtutuos ng panahon ay nagdagdag ng bigat sa kaniyang mga kalkulasyon hinggil sa paghatol na may kinalaman sa Ikalawang Pagparito. Nagsimula na ang pagsubok sa mga Protestante noong Agosto 11, 1840, at pagsapit ng 1844 ang mga Protestante ay naging mga anak na babae ng Roma. Ang panahong 1840 hanggang 1844 ay huwaran ng panahong mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo.

Those two periods were also represented from Jesus’ baptism when the Holy Spirit descended until the cross. Those three periods were all typified by the one hundred and twenty years that were allotted to the antediluvian world, leading up to the flood. There is always a warning message that identifies the judgment of that particular history. There are sacred histories that also address this particular period in the last days.

Ang dalawang panahong iyon ay kinakatawan din ng panahon mula sa bautismo ni Jesus, nang bumaba ang Banal na Espiritu, hanggang sa krus. Ang tatlong panahong iyon ay pawang isinagisag ng sandaang dalawampung taon na inilaan sa daigdig bago ang dilubyo, hanggang sa pagdating ng dilubyo. Lagi nang may mensaheng babala na tumutukoy sa hatol ng natatanging bahaging iyon ng kasaysayan. Mayroon ding mga banal na kasaysayan na tumatalakay sa natatanging panahong ito sa mga huling araw.

Noah preached for one hundred and twenty years, then the judgment of the flood arrived. Christ preached for twelve hundred and sixty days, then came the judgment of the cross. The warning message of John the Baptist was empowered at the baptism of Christ, and then Jesus was led into the wilderness for forty days. Those forty days, and the subsequent three tests at the end of the forty days teach that once the message is empowered, as identified by the descent of a holy symbol, such as the Holy Spirit at His baptism, and the descent of both angels of Revelation chapters ten and eighteen—a testing process is under way. When the divine symbol comes down, the judgment message proclaimed to those who are then the subject of judgment is empowered and the particular group that is being judged is then in a specific period that only ends with the close of their probation.

Si Noe ay nangaral sa loob ng isang daan at dalawampung taon, saka dumating ang paghuhukom ng baha. Si Cristo ay nangaral sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, saka dumating ang paghuhukom ng krus. Ang mensaheng babala ni Juan Bautista ay binigyan ng kapangyarihan sa pagbautismo ni Cristo, at pagkatapos ay dinala si Jesus sa ilang sa loob ng apatnapung araw. Ang apatnapung araw na iyon, at ang sumunod na tatlong pagsubok sa katapusan ng apatnapung araw, ay nagtuturo na kapag ang mensahe ay binigyan ng kapangyarihan, na kinikilala sa pamamagitan ng pagbaba ng isang banal na sagisag, gaya ng Espiritu Santo sa Kanyang pagbautismo, at ng pagbaba ng dalawang anghel ng Apocalipsis kabanata sampu at labing-walo, nagsisimula na ang isang proseso ng pagsubok. Kapag bumaba ang banal na sagisag, ang mensahe ng paghuhukom na ipinapahayag sa mga siyang paksa ng paghuhukom sa panahong iyon ay binibigyan ng kapangyarihan, at ang natatanging pangkat na hinahatulan ay pumapasok sa isang tiyak na panahon na nagwawakas lamang sa pagsasara ng kanilang probasyon.

The line of Jesus identifies two periods of witnessing. The first was His personal witness for twelve hundred and sixty days, then His witness in the presence of His disciples for another twelve hundred and sixty days until Stephen was stoned.

Ang linya ni Hesus ay tumutukoy sa dalawang yugto ng pagpapatotoo. Ang una ay ang Kaniyang personal na pagpapatotoo sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung araw, pagkatapos ay ang Kaniyang pagpapatotoo sa harap ng Kaniyang mga alagad sa loob ng isa pang isang libo’t dalawang daan at animnapung araw hanggang sa binato si Esteban.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> Kung magkagayo’y sinabi ng anghel, “Pagtitibayin niya ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo [pitong taon].” Sa loob ng pitong taon matapos pumasok ang Tagapagligtas sa Kanyang ministeryo, ang ebanghelyo ay ipangangaral lalo na sa mga Hudyo; sa loob ng tatlo at kalahating taon sa pamamagitan mismo ni Cristo; at pagkatapos ay sa pamamagitan ng mga apostol. “Sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil Niya ang hain at ang handog.” Daniel 9:27. Sa tagsibol ng A. D. 31, si Cristo, ang tunay na hain, ay inihandog sa Kalbaryo. Noon ay napunit sa dalawa ang tabing ng templo, na nagpapakita na ang kabanalan at kahalagahan ng serbisyong paghahain ay naalis na. Dumating na ang panahon upang tumigil ang makalupang hain at handog.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution “went everywhere preaching the word” (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> Ang isang sanlinggo—pitong taon—ay nagwakas noong A. D. 34. Pagkatapos, sa pamamagitan ng pagbato kay Esteban, tuluyang sinelyuhan ng mga Judio ang kanilang pagtanggi sa ebanghelyo; at ang mga alagad na nangalat dahil sa pag-uusig ay “nagsiparoon sa lahat ng dako, na ipinangangaral ang salita” (Mga Gawa 8:4); at di naglaon, si Saulo, ang mang-uusig, ay nagbalik-loob, at naging si Pablo, ang apostol sa mga Hentil. The Desire of Ages, 233.

The line of Noah, Christ, the Millerites and the one hundred and forty-four thousand all provide witness to a period of time when a specific target audience is tested by a warning message. The empowerment of the message identifies the beginning of a testing period, that in turn ends with the close of that target audience’s probation. With the prophetic line of Jesus two periods of witnessing are identified. Those two periods of witnessing typify the two warning messages represented by the angel who descended on September 11, 2001 which fulfilled Revelation 18:1–3, who was then followed by the second voice of verse four and onward of chapter eighteen.

Ang linya nina Noe at Cristo, ng mga Milerita, at ng isandaang apatnapu't apat na libo, ay pawang nagbibigay-saksi sa isang yugto ng panahon kung kailan sinusubok ang isang tiyak na pangkat na pinatutungkulan sa pamamagitan ng isang babalang mensahe. Ang pagpapalakas ng mensahe ay tumutukoy sa pasimula ng isang panahon ng pagsubok, na siya namang nagwawakas sa pagsasara ng probasyon ng nasabing pangkat na pinatutungkulan. Sa linyang propetiko ni Jesus, natutukoy ang dalawang yugto ng pagpapatotoo. Ang dalawang yugtong iyon ng pagpapatotoo ay naglalarawan bilang tipo ng dalawang babalang mensahe na kinakatawan ng anghel na bumaba noong ika-11 ng Setyembre, 2001, na tumupad sa Apocalipsis 18:1-3, na pagkatapos ay sinundan ng ikalawang tinig mula sa talatang apat at mga kasunod nito ng kabanata labing-walo.

> “So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people.’” Review and Herald, December 6, 1892.

> Kaya nga, sa huling gawain ng pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang bukod na panawagan ang ipinapahayag sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay: ‘Bumagsak, bumagsak ang Babilonya, ang dakilang lungsod, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid.’ At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, ‘Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko.’ Review and Herald, Disyembre 6, 1892.

The first period is the judgment that begins with the house of God, and then at the soon-coming Sunday law the second period of judgment commences with the warning to come out of Babylon. The line of Christ from His baptism to the cross represents September 11, 2001 unto the Sunday law in the United States, and the period from the Sunday law in the United States until the point where every nation is forced to accept Sunday as the Global Day of Worship is the period that concludes when the very last nation submits.

Ang unang yugto ay ang paghuhukom na nagsisimula sa sambahayan ng Diyos, at pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo ay magsisimula ang ikalawang yugto ng paghuhukom, na sinisimulan ng babala upang lumabas mula sa Babilonya. Ang linya ni Cristo mula sa Kaniyang bautismo hanggang sa krus ay kumakatawan sa Setyembre 11, 2001 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at ang panahon mula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos hanggang sa puntong ang bawat bansa ay napipilitang tanggapin ang Linggo bilang Pandaigdigang Araw ng Pagsamba ay ang panahong nagtatapos kapag ang pinakahuling bansa ay nagpapasakop.

The period begins with the Sunday law in the United States and it ends when the final nation bows to the papal power. The beginning of the second period marks the end of the first period, and both have Sunday laws that have been previously typified in the witness of Rome. The first Sunday law in the year 321, was brought about through the authority of pagan Rome. The Sunday law that was brought about through the authority of the papal church is represented by the year 538. The Sunday law in the United States is 321, and the Sunday law enforced upon the last nation is 538. The Sunday law in the United States marks the arrival of the message of warning that is then proclaimed by the ensign that was made up of the outcasts of Israel.

Nagsisimula ang panahon sa batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagwawakas kapag ang huling bansa ay nagpapasakop sa kapangyarihan ng kapapahan. Ang pasimula ng ikalawang panahon ay minamarkahan ang pagwawakas ng unang panahon, at kapwa ay may mga batas ng Linggo na nauna nang inilalarawan bilang tipo sa patotoo ng Roma. Ang unang batas ng Linggo noong taong 321 ay ipinatupad sa pamamagitan ng awtoridad ng paganong Roma. Ang batas ng Linggo na ipinatupad sa pamamagitan ng awtoridad ng iglesiang papal ay kinakatawan ng taong 538. Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ay 321, at ang batas ng Linggo na ipinatupad sa huling bansa ay 538. Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ay minamarkahan ang pagdating ng mensaheng babala na saka ipinahayag ng watawat na binuo ng mga itinakwil ng Israel.

That waymark is the year 321, and it marks the beginning of the period of the testing of every nation upon the Sunday question. That period ends when the final nation bows to Rome, and that event was typified by the waymark of the year 538. The period from 321 unto 538 was typified by the period from the cross until the stoning of Stephen. As Stephen was being stoned he saw Christ standing in the heavenly sanctuary, typifying when Michael stands up at the close of human probation.

Ang palatandaang iyon ay ang taong 321, at iyon ang tanda ng pasimula ng panahon ng pagsubok sa bawat bansa hinggil sa usapin ng Araw ng Linggo. Ang panahong iyon ay nagwawakas kapag ang huling bansa ay magpapasakop sa Roma, at ang pangyayaring iyon ay inihalimbawa ng palatandaan ng taong 538. Ang panahong mula 321 hanggang 538 ay inihalimbawa ng panahong mula sa krus hanggang sa pagbato kay Esteban. Samantalang binabato si Esteban, nakita niya si Cristo na nakatayo sa makalangit na santuwaryo, na naglalarawan ng pagtindig ni Miguel sa pagtatapos ng probasyon ng tao.

September 11, 2001 marks the arrival of the warning of the first three verses of chapter eighteen, and it was marked by the prediction set forth by the prophetess Ellen White, who said that when the great buildings of New York City are brought down by a touch from God, that those very three verses would be fulfilled. It was also marked by the Patriot Act, which was a sign for those willing to see; that the principle of English law which professes that a person is innocent until proven guilty, was set aside for Roman law, which professes that a person is guilty, until proven innocent.

Noong Setyembre 11, 2001, dumating ang babala ng unang tatlong talata ng ika-labing-walong kabanata, at ito’y tinandaan ng hulang inihayag ng propetisang si Ellen White, na nagsabing kapag ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak sa pamamagitan ng isang paghipo mula sa Diyos, matutupad yaong mismong tatlong talatang iyon. Tinandaan din ito ng Patriot Act, na naging tanda para sa mga handang makakita; na ang prinsipyong ipinahahayag ng batas-Ingles, na nagsasaad na ang tao ay walang sala hangga’t hindi napapatunayang maysala, ay isinantabi kapalit ng batas-Romano, na ipinahahayag na ang tao ay maysala hangga’t hindi napapatunayang walang sala.

The Patriot Act marked the beginning of judgment for Laodicean Seventh-day Adventism. That period concludes at the Sunday law in the United States. Those Laodicean Seventh-day Adventists that successfully make it through that period of sifting, are then going to give the warning message of verse four of chapter eighteen, that ends with the final nation that bows to Rome. That period begins with the Sunday law in the United States and ends with the final Sunday law.

Ang Patriot Act ang nagmarka ng pasimula ng paghatol sa Laodiceanong Adventismo ng Ikapitong Araw. Nagtatapos ang panahong iyon sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang mga Laodiceanong Adventista ng Ikapitong Araw na matagumpay na makalalampas sa panahong iyon ng pagsasala ay saka magbibigay ng babalang mensahe ng talatang ikaapat ng kabanata labing-walo, na nagtatapos sa huling bansa na magpapasakop sa Roma. Nagsisimula ang panahong iyon sa batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagtatapos sa panghuling batas ng Linggo.

If we misunderstand the fact that there are two images to the beast that are identified upon more than two witnesses, then we will misunderstand the work represented by the first three verses of Revelation chapter eighteen that began in 2001, and the work that begins in verse four of chapter eighteen.

Kung mali ang pagkaunawa natin sa katotohanang may dalawang larawan ng hayop na kinikilala batay sa patotoo ng higit sa dalawang saksi, kung gayon ay mali rin ang ating pagkaunawa sa gawaing kinakatawan ng unang tatlong talata ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na nagsimula noong 2001, at sa gawaing nagsisimula sa talatang ikaapat ng kabanata labing-walo.

When we employ Sister White’s direct identification of the angel of Revelation eighteen’s descent in 1888, and her placing the same angel in the future tense, we find that 1888 typifies 2001. The angel of Revelation, that lightens the earth with His glory, came down at the Minneapolis meetings in 1888, and did so again when the great buildings of New York City came down.

Sa paggamit natin ng tahasang pagtukoy ni Sister White na ang pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo ay naganap noong 1888, at ng kaniyang pagsasalita hinggil sa gayunding anghel sa panahunan ng panghinaharap, nasusumpungan natin na ang 1888 ay lumalarawan sa 2001. Ang anghel ng Apocalipsis, na nagliliwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kaniyang kaluwalhatian, ay bumaba sa mga pagpupulong sa Minneapolis noong 1888, at muling bumaba nang bumagsak ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York.

The period of Christ’s baptism unto the cross, and the period from August 11, 1840 unto October 22, 1844, and the period of Noah’s one hundred and twenty years provide three witnesses to a period of judgment. 1888 provides a witness of the manifestation of rebellion that was recorded at the Minneapolis meetings, and Noah identifies the removal of the Holy Spirit from those who rejected the message. The rebellion of the antediluvians as well as the rebellion of the church leaders in 1888 both align with the history of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses, which the angel told Sister White was being repeated in Minneapolis.

Ang panahon mula sa bautismo ni Cristo hanggang sa krus, ang panahon mula 11 Agosto 1840 hanggang 22 Oktubre 1844, at ang panahon ng sandaang dalawampung taon ni Noe ay nagbibigay ng tatlong saksi sa isang panahon ng paghuhukom. Ang 1888 ay nagbibigay ng isang saksi sa pagpapakita ng paghihimagsik na naitala sa mga pagpupulong sa Minneapolis, at itinutukoy ni Noe ang pag-alis ng Espiritu Santo mula sa mga tumanggi sa mensahe. Ang paghihimagsik ng mga tao bago ang Dilubyo, gayundin ang paghihimagsik ng mga pinuno ng iglesia noong 1888, ay kapwa tumutugma sa kasaysayan nina Korah, Dathan at Abiram sa kasaysayan ni Moises, na sinabi ng anghel kay Sister White na muling nangyayari sa Minneapolis.

From the Patriot Act until the Sunday law in the United States represents the testing period for Laodicean Seventh-day Adventism. The rebellion against the message of warning that announces their judgment identifies the removal of the Holy Spirit, and therefore the pouring out of strong delusion on the wicked foolish virgins of that history. The focus of the rebellion is the chosen messenger as represented by Noah, Moses, Elders Jones and Waggoner, and of course Sister White. The rebellion against the warning message and the messenger of that history is based upon the “oil” in the history of the parable of the ten virgins.

Ang panahong sumasaklaw mula sa Patriot Act hanggang sa batas-panlinggo sa Estados Unidos ay kumakatawan sa yugto ng pagsubok para sa Laodiceang Adventismo ng Ikapitong Araw. Ang paghihimagsik laban sa mensaheng babala na nagpapahayag ng kanilang hatol ay nagpapakilala ng pag-alis ng Banal na Espiritu, at kaya’t ng pagbubuhos ng matinding pagdaraya sa mga masasamang mangmang na dalaga ng kasaysayang iyon. Ang tuon ng paghihimagsik ay ang hinirang na mensahero, na kinakatawan nina Noe, Moises, mga Elder Jones at Waggoner, at siyempre, Kapatid na White. Ang paghihimagsik laban sa mensaheng babala at sa mensahero ng kasaysayang iyon ay nakabatay sa “langis” sa kasaysayan ng talinghaga ng sampung dalaga.

Those who present the warning message, do so, because they have “oil,” which is also the warning message. The distinction between the two classes is therefore produced by the correct applications of the rules of prophetic interpretation that were adopted by those of the movement of the first and second angels, represented as Miller’s rules of interpretation, and also the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

Yaong mga nagpapahayag ng mensaheng babala ay ginagawa nila ito sapagkat taglay nila ang "langis," na siya ring mensaheng babala. Kaya’t ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uri ay bunga ng wastong paglalapat ng mga tuntunin ng propetikong pagpapakahulugan na tinanggap ng mga nasa kilusan ng unang at ikalawang anghel, na kinakatawan bilang mga tuntunin ni Miller sa pagpapakahulugan, at gayundin ng mga tuntunin ng propetikong pagpapakahulugan na tinanggap ng kilusan ng ikatlong anghel.

The test that is represented as the “formation of the image of the beast,” must therefore be a test in connection with how the image of the beast is formed in God’s prophetic word.

Ang pagsubok na inilalarawan bilang “pagkakabuo ng larawan ng hayop,” samakatuwid ay dapat maging isang pagsubok na may kaugnayan sa kung paano nabubuo ang larawan ng hayop sa makahulang salita ng Diyos.

From the Patriot Act in 2001, which was typified by the Blair Bill in 1888, which was typified by the Declaration of Independence in 1776, which was typified by the baptism of Christ, which typified August 11, 1840, all support the truth that the testing-process of judgment begins with an empowered warning message that must be taken from the hand of the angel and then be eaten.

Mula sa Patriot Act noong 2001, na tinipikal ng Blair Bill noong 1888, na tinipikal ng Deklarasyon ng Kalayaan noong 1776, na tinipikal ng bautismo ni Cristo, na siyang tipo ng ika-11 ng Agosto, 1840, ang lahat ng ito ay sumusuporta sa katotohanang ang proseso ng pagsubok ng paghatol ay nagsisimula sa isang may kapangyarihang mensaheng babala na dapat kunin mula sa kamay ng anghel at pagkatapos ay kainin.

The prophetic teaching that identifies the United States as the robbers of thy people confuses several points by their logic, and those points are often the most direct proof-texts in establishing elements of the formation of the image of the beast. A way to illustrate the fact that this test is prophetic in nature is by using the basic rules of prophecy to demonstrate a truth that is only understood if you accept Rome as the symbol represented by the robbers of thy people.

Ang aral na propetiko na kinikilala ang Estados Unidos bilang mga mandarambong ng iyong bayan ay nililito ang ilang punto sa pamamagitan ng kanilang lohika, at ang mga puntong iyon ay madalas na ang pinakadirektang mga talatang patunay sa pagtatatag ng mga salik ng pagbuo ng larawan ng hayop. Isang paraan upang ilarawan ang katotohanang ang pagsubok na ito ay likas na propetiko ay ang paggamit ng mga batayang tuntunin ng propesiya upang ipakita ang isang katotohanang mauunawaan lamang kung tinatanggap mo ang Roma bilang ang sagisag na kinakatawan ng mga mandarambong ng iyong bayan.

This illustration is drawn from the five lines of history within Adventism, where a controversy over Rome as a symbol occurred. We are now in the last, or sixth of these controversial histories, and the controversy now is identical to the controversy represented upon the 1843 chart.

Ang ilustrasyong ito ay hinango mula sa limang linya ng kasaysayan sa loob ng Adventismo, kung saan naganap ang isang kontrobersiya hinggil sa Roma bilang sagisag. Tayo ngayon ay nasa huli, o ikaanim, sa mga kontrobersiyal na kasaysayang ito, at ang kontrobersiya ngayon ay ganap na katulad ng kontrobersiyang kinakatawan sa talangguhit noong 1843.

It is easy to see this truth if you correctly apply the prophetic rules. A prophetic rule that needs to be used is that symbols have more than one meaning, and the meaning they use in a passage is to be established by the passage. The Syrian king, Antiochus III Magnus fulfilled the battle of verse ten of chapter eleven of Daniel, and he fulfilled the battle of Raphia in verses eleven and twelve, and he fulfilled the battle of Panium in verse fifteen. The Millerite controversy represented upon the 1843 chart was that the false Protestant view identified that the “robbers” was Antiochus Epiphanes, while also upholding the truth that the “robbers” were a symbol of Rome.

Madaling makita ang katotohanang ito kung wasto mong ilalapat ang mga alituntuning propetiko. Isa sa mga alituntuning propetiko na kailangang gamitin ay ito: na ang mga sagisag ay may mahigit sa isang kahulugan, at ang kahulugang ginagamit nila sa isang sipi ay dapat itakda ng mismong sipi. Ang hari ng Siria, si Antiochus III Magnus, ay tumupad sa labanan sa talatang ikasampu ng kabanatang ikalabing-isa ng Daniel, at tinupad niya ang labanan sa Raphia sa mga talatang ikalabing-isa at ikalabing-dalawa, at tinupad niya ang labanan sa Panium sa talatang ikalabinlima. Ang kontrobersiyang Millerite na kinakatawan sa tsart noong 1843 ay ito: na ang maling pananaw na Protestante ay itinukoy na ang "mga tulisan" ay si Antiochus Epiphanes, habang pinaninindigan din ang katotohanan na ang "mga tulisan" ay isang sagisag ng Roma.

Verses ten through fifteen were first fulfilled in the history of Antiochus III Magnus, so those verses, and the subsequent historical repeat of those verses provide two witnesses to the fulfillment of those verses in the last days, for all the prophets spoke more directly about the last days, than the days in which they lived.

Ang mga talata 10 hanggang 15 ay unang naisakatuparan sa kasaysayan ni Antiochus III Magnus, kaya ang mga talatang iyon, at ang kasunod na makasaysayang pag-uulit ng mga iyon, ay nagsisilbing dalawang saksi sa katuparan ng mga talatang iyon sa mga huling araw, sapagkat ang lahat ng mga propeta ay nagsalita nang higit na tuwiran ukol sa mga huling araw kaysa sa kapanahunang kanilang kinabuhayan.

Along with that established rule concerning where a prophet’s testimony is to be applied, we also have Sister White who directly recorded “much of the history which has taken place in fulfillment of this prophecy [Daniel chapter eleven] will be repeated.” Antiochus III Magnus represents the United States as papal Rome’s proxy army. The Protestants argued that the robbers had typified another Antiochus, where the Millerites knew it was Rome. Currently one side identifies the United States as the robbers, and the other side holds to the foundational truth.

Kalakip ng itinatag na tuntunin hinggil sa kung saan dapat ilapat ang patotoo ng isang propeta, mayroon din tayong tuwirang pagtatala ni Sister White: “marami sa kasaysayang naganap sa pagtupad ng hulang ito [Daniel kabanata labing-isa] ay mauulit.” Si Antiochus III Magnus ay kumakatawan sa Estados Unidos bilang hukbong kinatawan ng Roma ng Papasiya. Iginigiit ng mga Protestante na ang mga “magnanakaw” ay nagsilbing tipo ng isa pang Antiochus, samantalang batid ng mga Millerite na iyon ay ang Roma. Sa kasalukuyan, kinikilala ng isang panig ang Estados Unidos bilang ang mga “magnanakaw,” at naninindigan naman ang kabilang panig sa saligang katotohanan.

If the rule that identifies that symbols have more than one meaning, and the meaning is to be based upon the context where they are employed, then identifying the United States as the robbers, parallels the Protestants’ identification of Antiochus as the robbers, but now Antiochus is a symbol of the United States in the last days.

Kung sinusunod ang tuntuning nagsasaad na ang mga sagisag ay maaaring magtaglay ng mahigit sa isang kahulugan, at na ang kahulugan ay dapat ibatay sa konteksto kung saan sila ginagamit, kung gayon ang pagtukoy sa Estados Unidos bilang mga tulisan ay kaayon ng pagtukoy ng mga Protestante kay Antiochus bilang mga tulisan, subalit ngayon si Antiochus ay isang sagisag ng Estados Unidos sa mga huling araw.

The context of the passage is directly addressing the question of what power exalts itself to establish the vision, so to place the emphasis upon this fact, is justified. It is justified upon many witnesses, for the other historical lines of a controversy over Rome as a symbol identify the same fact. That fact is that those on the wrong side of the issue invariably identify the United States in the place of Rome. But if you are unwilling to accept that symbols have more than one meaning, or if you believe they do so, but are not practiced enough to have full faith in the rule, then it will be virtually impossible for you to follow the logic that is now going to be applied.

Ang konteksto ng sipi ay tuwirang tumutugon sa tanong kung aling kapangyarihan ang nagpapakataas ng sarili upang itatag ang pangitain; kaya’t makatuwiran ang pagbibigay-diin sa katotohanang ito. Napagtitibay ito ng maraming patunay, sapagkat ang iba pang makasaysayang linya ng isang kontrobersiya hinggil sa Roma bilang sagisag ay tumutukoy sa gayunding katunayan. Ang katunayang iyon ay ito: yaong nasa maling panig ng usapin ay palagiang kinikilala ang Estados Unidos bilang kahalili ng Roma. Subalit kung ayaw mong tanggapin na ang mga sagisag ay may higit sa isang kahulugan, o kung pinaniniwalaan mo man ito ngunit hindi ka sapat ang kasanayan upang magkaroon ng lubos na pagtitiwala sa tuntuning iyon, halos magiging imposibleng masundan mo ang lohikang ilalapat ngayon.

Every two-horned power represents the United States in the last days. France is the twofold power represented by Sodom and Egypt. Islam also typifies the United States, for the United States is the false prophet in relation to the papal power who is Jezebel. The United States is Salome in subjection to Herodias. Balaam is a symbol of a false prophet too, though his story is more complex than simply being a false prophet.

Bawat kapangyarihang may dalawang sungay ay kumakatawan sa Estados Unidos sa mga huling araw. Ang Pransiya ay ang dalawahang kapangyarihan na kinakatawan ng Sodoma at Egipto. Ang Islam ay larawan din ng Estados Unidos, sapagkat ang Estados Unidos ang huwad na propeta kaugnay ng kapangyarihang papal na siyang Jezebel. Ang Estados Unidos ay si Salome na nasasailalim sa pagpapasakop kay Herodias. Si Balaam ay sagisag din ng isang huwad na propeta, bagaman ang kaniyang salaysay ay higit na masalimuot kaysa sa pagiging isang huwad na propeta lamang.

Balaam’s prophecies, which were recorded after he blessed Israel three times, are associated with Islam in a variety of ways. The ass is a symbol of Islam, and you can’t keep the talking ass out of a story of Balaam. The wise men from the east who came to worship the baby Jesus were guided by Balaam’s prophecies. Islam of the three woes of Revelation chapter nine represents the false prophet Mohammed.

Ang mga propesiya ni Balaam, na naitala matapos niyang tatlong ulit na pagpalain ang Israel, ay iniuugnay sa Islam sa iba’t ibang paraan. Ang asno ay isang sagisag ng Islam, at hindi mo maiaalis ang asnong nagsasalita sa anumang salaysay tungkol kay Balaam. Ang mga pantas mula sa Silangan na pumarito upang sambahin ang sanggol na Jesus ay pinatnubayan ng mga propesiya ni Balaam. Ang Islam ng tatlong “sa aba” ng Kabanata Siyam ng Apocalipsis ay kumakatawan sa huwad na propetang Mohammed.

If you understand that symbols have more than one meaning, then you will no doubt also understand that many truths are so important that they are represented by a variety of symbols. The symbol that establishes the vision is a symbol of Rome, and therefore it is obvious that Rome would be a primary theme throughout Bible prophecy. One classic and well-established symbol of Rome is the king of the north in Daniel chapter eleven. The king of the north who comes to his end with none to help is the papal power, the Roman church, the pope of Rome, the man of sin.

Kung nauunawaan mo na ang mga sagisag ay may higit sa isang kahulugan, walang dudang mauunawaan mo rin na maraming katotohanan ay napakahalaga kaya’t kinakatawan ng iba’t ibang sagisag. Ang sagisag na nagtatatag ng pangitain ay isang sagisag ng Roma, kaya’t maliwanag na ang Roma ay magiging pangunahing tema sa buong propesiya sa Biblia. Isa sa mga klasikong at matagal nang kinikilalang sagisag ng Roma ay ang hari ng hilaga sa Daniel kabanata labing-isa. Ang hari ng hilaga na darating sa kaniyang wakas at walang sinumang tutulong sa kaniya ay ang kapangyarihang papal, ang Simbahang Romano, ang papa ng Roma, ang tao ng kasalanan.

In the controversy of Uriah Smith, it was claimed that the king of the north in verse thirty-six was France, and the king of the north in verse forty was Turkey. Both France and Turkey are symbols of the United States in different contexts, but as with the Protestants, and as it is today, in Smith’s controversy, he rejected the truth that the king of the north is a symbol of Modern Rome, and claimed the symbol of Rome was represented by a symbol of the United States in the nation of France, and again that the symbol of Rome was a symbol of the United States as represented in the nation of Turkey.

Sa kontrobersiya ni Uriah Smith, iginiit na ang hari sa hilagaan sa talatang tatlumpu’t anim ay ang Pransiya, at ang hari sa hilagaan sa talatang apatnapu ay ang Turkiya. Ang Pransiya at ang Turkiya ay kapuwa mga sagisag ng Estados Unidos sa magkakaibang konteksto; ngunit, gaya ng sa mga Protestante, at gaya rin ngayon, sa kontrobersiyang iyon ni Smith, itinakwil niya ang katotohanang ang hari sa hilagaan ay sagisag ng Makabagong Roma, at iginiit na ang sagisag ng Roma ay kinakatawan ng isang sagisag ng Estados Unidos, sa katauhan ng bansang Pransiya, at, muli, na ang sagisag ng Roma ay isa ring sagisag ng Estados Unidos, sa katauhan ng bansang Turkiya.

The context now contains three lines; Millerite history, Uriah Smith’s history, and the here and now. In each of those illustrations there is a controversy over a symbol of Rome, which is misapplied through misunderstanding Rome as a symbol of the United States.

Ang konteksto ngayon ay binubuo ng tatlong linya: ang kasaysayan ng mga Millerite, ang kasaysayan ni Uriah Smith, at ang kasalukuyan. Sa bawat isa sa mga ilustrasyong iyon ay may isang kontrobersiya hinggil sa isang sagisag ng Roma, na maling naiaangkop bunga ng maling pagkaunawa sa Roma bilang sagisag ng Estados Unidos.

The line of the controversy of “the daily,” in the book of Daniel upholds this very same emphasis of arguing against the truth regarding a symbol of Rome, though there are some important nuances in this history.

Ang linya ng kontrobersiya hinggil sa “the daily” sa aklat ni Daniel ay pinagtitibay ang gayunding diin ng pangangatwiran laban sa katotohanan tungkol sa isang sagisag ng Roma, bagaman may ilang mahahalagang maseselang pagkakaiba sa kasaysayang ito.

The logic of Uriah Smith’s prophetic model led his followers to misapply the sixth plague in chapter sixteen of Revelation. A primary problem in Smith’s application of chapter sixteen, other than his attempt to apply everything literally, in a period when everything is to be applied spiritually, was his inability to see the specific structure of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. By replacing the true meaning of the symbols with meanings of a private interpretation Smith’s logic precludes the ability to recognize how the threefold union is formed, and how it is formed is “the great test for the people of God by which their eternal salvation will be determined.”

Ang lohika ng modelong propetiko ni Uriah Smith ay humantong sa kaniyang mga tagasunod sa maling paglalapat ng ikaanim na salot sa kabanata labing-anim ng Apocalipsis. Isa sa pangunahing suliranin sa paglalapat ni Smith ng kabanata labing-anim—bukod sa kaniyang pagsisikap na ilapat ang lahat nang literal, sa isang kapanahunan na ang lahat ay dapat ilapat sa espirituwal—ay ang kaniyang pagkabigong makita ang tiyak na estruktura ng tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta. Dahil pinalitan ni Smith ang tunay na kahulugan ng mga simbolo ng mga kahulugang mula sa pribadong interpretasyon, ang kaniyang lohika ay humahadlang sa kakayahang makilala kung paano nabubuo ang tatluhang unyon, at ang paraan ng pagkakabuo nito ay ang "dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos na sa pamamagitan nito ay ipapasya ang kanilang walang hanggang kaligtasan."

The misapplication of symbols of Rome are an attempt by Satan to prevent God’s last-day people from seeing not only modern Rome, but how modern Rome is formed. The necessity of recognizing the prophetic characteristics associated with the joining together of the United Nations, the papal power and the United States contains eternal consequences.

Ang di-wastong paglalapat ng mga sagisag ng Roma ay isang pagtatangka ni Satanas upang hadlangan ang bayan ng Diyos sa mga huling araw na makita hindi lamang ang makabagong Roma, kundi pati kung paano nabubuo ang makabagong Roma. Ang pangangailangang kilalanin ang mga katangiang propetiko na kaugnay ng pagsasanib ng United Nations, ng kapapahan, at ng Estados Unidos ay may mga kahihinatnang walang hanggan.

In the book of Daniel there is a special test that emphasizes the importance of recognizing the relationships of these three powers, and there is another special test that emphasizes these identical points in the book of Revelation. “The daily” in the book of Daniel was understood to be pagan Rome by William Miller as he studied Second Thessalonians. Miller understood from the description of the prophetic relationship between pagan Rome and papal Rome in Second Thessalonians that the word, “daily,” was a symbol of pagan Rome, and the abomination of desolation would therefore be papal Rome.

Sa aklat ni Daniel ay may isang natatanging pagsubok na binibigyang-diin ang kahalagahan ng pagkilala sa mga ugnayan ng tatlong kapangyarihang ito, at may isa pang natatanging pagsubok sa aklat ng Apocalipsis na binibigyang-diin ang gayunding mga punto. Ang “daily” sa aklat ni Daniel ay inunawa ni William Miller, habang pinag-aaralan niya ang Ikalawang Tesalonica, bilang tumutukoy sa Romang pagano. Naunawaan ni Miller, mula sa paglalarawan sa Ikalawang Tesalonica ng ugnayang propetiko sa pagitan ng Romang pagano at Romang Papal, na ang salitang “daily” ay sagisag ng Romang pagano, at samakatuwid ang kasuklam-suklam na paninira ay ang Romang Papal.

The point we are underscoring though is that in Second Thessalonians the relationship between pagan Rome and papal Rome is placed in a context that teaches that when and if you do not understand the relationship of those two powers, you receive strong delusion, and are lost for eternity.

Gayunman, ang puntong aming binibigyang-diin ay na sa Ikalawang Tesalonica, ang ugnayan sa pagitan ng paganong Roma at ng Roma ng Papasiya ay inilalagay sa isang konteksto na nagtuturo na kung hindi mo nauunawaan ang ugnayan ng dalawang kapangyarihang iyon, tatanggap ka ng matinding pagkalinlang at mapapahamak magpakailanman.

This is the same warning of the sixth plague where not only the dragon, who was pagan Rome in Second Thessalonians, and the beast, who was the “man of sin” in that passage, but also in chapter sixteen you have the false prophet. The passage is emphasizing the importance of recognizing the relationship of the powers who make up Modern Rome’s threefold union, that is also modern Babylon.

Ito ang gayunding babala ng ikaanim na salot, kung saan hindi lamang tinutukoy ang dragon, na siyang paganong Roma sa Ikalawang Tesalonica, at ang hayop, na siyang “tao ng kasalanan” sa nasabing sipi, kundi kasama rin, sa kabanata labing-anim, ang bulaan na propeta. Binibigyang-diin ng sipi ang kahalagahan ng pagkilala sa ugnayan ng mga kapangyarihang bumubuo sa tatluhang pagkakaisa ng Makabagong Roma, na siya rin ang Makabagong Babilonya.

The controversy over “the daily” addresses the very same last-day controversy, but it expands the identification of the controversy by adding the importance of understanding the relationship between the three powers who make up Modern Rome. To refuse to see this truth, is to guarantee strong delusion for your reward.

Ang kontrobersiya hinggil sa “the daily” ay tumatalakay sa mismong kontrobersiya ng mga huling araw, ngunit pinalalawak nito ang pagkakakilanlan ng nasabing kontrobersiya sa pamamagitan ng pagbibigay-diin sa kahalagahan ng pag-unawa sa ugnayan ng tatlong kapangyarihang bumubuo sa Makabagong Roma. Ang pagtangging makita ang katotohanang ito ay pagtitiyak ng makapangyarihang pagkalinlang bilang iyong gantimpala.

In the current controversy those identifying the United States as the robbers appear unable to even assent to understanding why it would matter that the United States is repeatedly represented as being in subjection to the papal power rather than being the papal power itself. Basic common sense recognizes that the power who is controlling the relationship in politics, history, marriage and Bible prophecy is considered as the head, and the head is what exalts itself to establish the vision and then falls.

Sa kasalukuyang kontrobersiya, ang mga nagtuturing sa Estados Unidos bilang ang mga magnanakaw ay tila hindi man lamang pumapayag na maunawaan kung bakit mahalaga na ang Estados Unidos ay paulit-ulit na inilalarawan bilang nasa ilalim ng kapangyarihang papal sa halip na bilang mismong kapangyarihang papal. Ang payak na bait ay kumikilala na ang kapangyarihang siyang kumokontrol sa ugnayan sa politika, kasaysayan, pag-aasawa, at propesiya sa Biblia ay itinuturing na ulo; at ang ulo ang siyang nagtataas ng sarili upang itatag ang pangitain, at pagkatapos ay bumabagsak.

The logic that identifies the United States as the robbers, is unable to apply the history that was represented, and thereafter fulfilled, from 321 to 538. The symbol of the United States must fall away before the “man of sin” would be revealed. The “man of sin” gets revealed again in the last days, and before he does the United States must fall away first.

Ang lohikang kinikilala ang Estados Unidos bilang mga mandarambong ay hindi mailalapat sa kasaysayang isinagisag at pagkaraan ay natupad, mula 321 hanggang 538. Ang sagisag ng Estados Unidos ay dapat munang bumagsak bago mahayag ang “tao ng kasalanan.” Ang “tao ng kasalanan” ay mahahayag muli sa mga huling araw, at bago siya mahayag, dapat munang bumagsak ang Estados Unidos.

The Sunday law in the United States does not identify the United States as Modern Rome, it identifies that national ruin has arrived, and that the United States has been fully disconnected from righteousness. The Modern Rome that gets revealed when the United States falls away at the Sunday law is the papal power, who then and there just conquered her ally, the false prophet.

Ang batas ng Linggo sa Estados Unidos ay hindi itinuturing ang Estados Unidos bilang Makabagong Roma; bagkus, ipinahahayag nitong dumating na ang pambansang kapahamakan, at na ang Estados Unidos ay lubos nang nahiwalay sa katuwiran. Ang Makabagong Roma na nahahayag kapag, sa panahon ng batas ng Linggo, ang Estados Unidos ay tumalikod ay ang kapapahan, na sa mismong sandaling iyon ay kakasakop pa lamang nito ang kaniyang kapanig, ang bulaang propeta.

“The daily” in the book of Daniel and its relationship to the message of William Miller, and the significance of Miller’s understanding being derived from Second Thessalonians chapter two, and the warning to keep your garments in the sixth plague, all identify elements from those controversies that address current issues.

Ang “the daily” sa aklat ni Daniel at ang kaugnayan nito sa mensahe ni William Miller, gayundin ang kabuluhan ng pagkaunawa ni Miller na hinango mula sa Ikalawang Tesalonica, kabanatang dalawa, at ang babala na ingatan ang inyong mga kasuotan sa ikaanim na salot, ay pawang tumutukoy sa mga elemento mula sa mga kontrobersiyang iyon na tumutugon sa mga kasalukuyang isyu.

The warning of Second Thessalonians chapter two in the last days is about a class that identifies the United States as a symbol, but refuses to be guided by the light that addresses the United States’ relationship with papal Rome. In doing this they will see the relationship of not only papal Rome and the United States, but also the United Nations, the dragon power of Revelation chapter sixteen.

Ang babala ng Ikalawang Tesalonica kabanata dalawa sa mga huling araw ay tungkol sa isang uri na tinutukoy ang Estados Unidos bilang isang sagisag, ngunit tumatangging patnubayan ng liwanag na tumatalakay sa ugnayan ng Estados Unidos sa Roma Papal. Sa paggawa nito, makikita nila ang ugnayan hindi lamang ng Roma Papal at ng Estados Unidos, kundi maging ng Mga Nagkakaisang Bansa, ang kapangyarihan ng dragon ng Apocalipsis kabanata labing-anim.

As with Uriah Smith, A.G. Daniells and W.W. Prescott, who Sister White identified as being unable to reason from cause to effect, so too are those who refuse to be guided by the direction of God’s prophetic word in its elaboration of the relationship of these three powers in the last days.

Gaya nina Uriah Smith, A.G. Daniells, at W.W. Prescott—na tinukoy ni Sister White bilang walang kakayahang mangatwiran mula sa sanhi tungo sa bunga—gayon din ang mga tumatangging magpasakop sa pamamatnubay ng makahulang salita ng Diyos sa pagpapaliwanag nito tungkol sa ugnayan ng tatlong kapangyarihang ito sa mga huling araw.

Like the first, the current, and the Uriah Smith controversies, the controversy of the relationship of the three powers as represented in Second Thessalonians and the sixth plague manifests a private interpretation that points to the United States, but refuses to see certain prophetic characteristic of the United States that would expose their erroneous concept, and possibly bring them to the light.

Gaya ng unang kontrobersiya, ng kasalukuyang kontrobersiya, at ng mga kontrobersiyang kaugnay kay Uriah Smith, ang kontrobersiya hinggil sa ugnayan ng tatlong kapangyarihan gaya ng inilalarawan sa Ikalawang Tesalonica at sa ikaanim na salot ay nagpapamalas ng isang pribadong pagpapakahulugan na tumuturo sa Estados Unidos, ngunit tumatangging makita ang ilang katangiang propetiko ng Estados Unidos na maglalantad sa kamalian ng kanilang konsepto, at marahil ay maghahatid sa kanila sa liwanag.

After September 11, 2001 the controversy over the four insects of Joel arose. The truth being that the insects represented a progressive spiritual declension of the Laodicean Seventh-day Adventist church by the introduction of Catholic and apostate Protestant theology. Again the correct application of the four insects is Rome, but the private interpretation claimed it was Islam, which is a symbol of a false prophet, and therefore a symbol of the United States. Line upon line, the controversies from Advent history which we have just addressed, all speak to the same truth.

Pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, sumiklab ang pagtatalo hinggil sa apat na insekto na tinukoy ni Joel. Ang katotohanan ay na ang mga insekto ay kumakatawan sa isang nagsusunud-sunod na espirituwal na pagbagsak ng Laodiseanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw sa pamamagitan ng pagpasok ng teolohiyang Katoliko at apostatang Protestante. Muli, ang tamang paglalapat ng apat na insekto ay Roma, ngunit ang sariling pagpapakahulugan ay nag-angkin na iyon ay Islam, na isang sagisag ng huwad na propeta, at kaya nga isang sagisag ng Estados Unidos. Linya sa linya, ang mga pagtatalo mula sa kasaysayang Adventista na katatapos lamang nating talakayin ay pawang sumasaksi sa iisang katotohanan.

The wrong side, on four witnesses, identifies the robbers as the United States, and upon two witnesses the wrong side’s understanding of the United States as a symbol is incorrect. God’s last-day candidates to be among the one hundred and forty-four thousand are now in a prophetic test. It is not a test that is accomplished by simply casting your vote for this side or that side. It is a test that can only genuinely be navigated correctly if the prophetic rules are accurately applied. In order for the Lion of the tribe of Judah to awaken His last-day people to the fact that they are not studying deeply enough, He allowed heresies to be introduced.

Ang maling panig, ayon sa apat na saksi, ay tinutukoy ang mga tulisan bilang ang Estados Unidos, at ayon sa dalawang saksi, mali ang pagkaunawa ng maling panig hinggil sa Estados Unidos bilang isang sagisag. Ang mga kandidato ng Diyos sa mga huling araw na mapabilang sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nasa isang makahulang pagsubok sa kasalukuyan. Hindi ito isang pagsubok na napapasa sa pamamagitan lamang ng simpleng pagboto para sa panig na ito o sa panig na iyon. Ito ay isang pagsubok na tanging tunay na matatahak nang wasto kung ang mga tuntuning propetiko ay ipinatutupad nang tumpak. Upang gisingin ng Leon mula sa lipi ni Juda ang Kaniyang bayan sa mga huling araw sa katotohanang hindi sila nagsisiyasat nang sapat na malalim, pinahintulutan Niyang maipasok ang mga hidwang aral.

The fact that a heresy arose within this movement identifies that our personal aptitude in regard to the rules of prophetic interpretation is weaker than it should be. Rome establishes the vision, and the vision of the last days is the final rise and fall of the king of the north. That “king” is also the “man of sin”, and the “man of sin” is the “mystery of iniquity,” and that “wicked.” He is the antichrist, he is symbolized as the “robbers of thy people,” and he is the “head” of Modern Rome.

Ang katunayang may lumitaw na isang erehiya sa loob ng kilusang ito ay nagpapakita na ang ating pansariling kasanayan kaugnay ng mga tuntunin ng pagpapakahulugan ng propesiya ay mas mahina kaysa sa nararapat. Itinatatag ng Roma ang pangitain, at ang pangitain ng mga huling araw ay ang pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng hari ng hilagaan. Ang "hari" na iyon ay siya ring "tao ng kasalanan," at ang "tao ng kasalanan" ay ang "hiwaga ng kasamaan," at yaong "tampalasan." Siya ang antikristo, sinasagisagan siya bilang "mga mandarambong ng iyong bayan," at siya ang "ulo" ng Makabagong Roma.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> “Ang mga nalilito sa kanilang pag-unawa sa salita, na nabigong makita ang kahulugan ng antikristo, ay tiyak na ilalagay ang kanilang sarili sa panig ng antikristo. Wala na ngayon ang panahon upang tayo ay makiayon sa sanlibutan. Si Daniel ay nakatayo sa kaniyang bahagi at sa kaniyang dako. Ang mga propesiya nina Daniel at Juan ay dapat maunawaan. Binibigyang-kahulugan nila ang isa’t isa. Ipinagkakaloob nila sa sanlibutan ang mga katotohanang dapat maunawaan ng bawat isa. Ang mga propesiyang ito ay dapat maging saksi sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng kanilang katuparan sa mga huling araw na ito, sila mismo ang magpapaliwanag.” Kress Collection, 105.

Back to Articles