Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Eight

Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talata Apatnapu - Bilang Walo

The Mount

Ang Bundok

Author

Jeff Pippenger

Published

April 5, 2026

Formats

PDF
Word

The Mount of Transfiguration for Peter took place between Panium and the cross, and on another line, Peter is between Christ’s baptism at the beginning of His ministry and just after the triumphal entry at the ending of His ministry. Those three waymarks of the baptism, the mount and the conclusion of the triumphal entry are marked by the three times the heavenly Father spoke. The third time in John 12 is when the Greeks were seeking Jesus. The baptism is 9/11, the mount is in the history of Panium unto the Sunday law of verse sixteen. For Peter it was Panium, then the mount unto the conclusion of the triumphal entry, which was just before Christ would be glorified a second time.

Ang Bundok ng Pagbabagong-anyo para kay Pedro ay naganap sa pagitan ng Panium at ng krus, at sa isa pang linya, si Pedro ay nasa pagitan ng bautismo ni Cristo sa pasimula ng Kaniyang ministeryo at ng ilang sandali matapos ang matagumpay na pagpasok sa katapusan ng Kaniyang ministeryo. Ang tatlong palatandaang iyon ng bautismo, ng bundok, at ng pagwawakas ng matagumpay na pagpasok ay tinatakan ng tatlong ulit na pagsasalita ng makalangit na Ama. Ang ikatlong pagkakataon sa Juan 12 ay nang hinahanap ng mga Griego si Jesus. Ang bautismo ay 9/11, ang bundok ay nasa kasaysayan ng Panium hanggang sa kautusan ng Linggo ng talata labing-anim. Para kay Pedro, ito ay Panium, kasunod ang bundok hanggang sa pagwawakas ng matagumpay na pagpasok, na nangyari bago pa si Cristo ay maluwalhati sa ikalawang pagkakataon.

> Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes. Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:27–33.

> Ngayon ay nababagabag ang aking kaluluwa; at ano ang aking sasabihin? Ama, iligtas mo ako sa oras na ito: datapuwa’t dahil dito ako naparito sa oras na ito. Ama, luwalhatiin mo ang iyong pangalan. Nang magkagayo’y dumating ang isang tinig mula sa langit, na nagsasabi, Niluwalhati ko na ito, at muli ko itong luluwalhatiin. Kaya’t ang mga taong nakatayo roon, at nakarinig nito, ay nagsabi na kumulog: sinabi naman ng iba, Isang anghel ang nagsalita sa kaniya. Sumagot si Jesus at nagsabi, Ang tinig na ito ay dumating hindi dahil sa akin, kundi dahil sa inyo. Ngayon ang paghatol sa sanlibutang ito: ngayon ay palalayasin ang prinsipe ng sanlibutang ito. At ako, kung ako’y itataas mula sa lupa, ay hihilahin ko ang lahat ng tao sa aking sarili. Ito’y sinabi niya, na ipinahihiwatig kung anong kamatayan ang ikamamatay niya. Juan 12:27–33.

The line that is framed by Leviticus twenty-three and the Pentecostal season has a beginning waymark of three steps followed by five days and an ending waymark with the identical characteristics. Between those waymarks thirty days represent the period of the priests, which ends at the feast of trumpets. The feast of trumpets, the ascension of Christ after forty days teaching His disciples face to face after His resurrection and the day of atonement represents the three steps of the ending of the line in Leviticus twenty-three. Those three steps are followed by five days unto both Pentecost and the feast of Tabernacles. The third time the heavenly Father spoke was just before the Greeks, representing those who are called out of Babylon at the Sunday law, were seeking an audience with Jesus. Just before the Sunday law Jesus identifies the lifting up of the ensign at the cross. The earth was lightened with His glory at 9/11 and it is lightened again at the Sunday law.

Ang guhit na inilalarawan ng Levitico bente-tres at ng kapanahunang Pentecostal ay may panimulang waymark na binubuo ng tatlong hakbang na sinusundan ng limang araw, at isang pangwakas na waymark na may magkakatulad na katangian. Sa pagitan ng mga waymark na iyon, ang tatlumpung araw ay kumakatawan sa panahon ng mga saserdote, na nagtatapos sa kapistahan ng mga trumpeta. Ang kapistahan ng mga trumpeta, ang pag-akyat ni Cristo matapos ang apatnapung araw ng pagtuturo sa Kaniyang mga alagad nang harapan pagkatapos ng Kaniyang pagkabuhay na mag-uli, at ang araw ng pagtubos ay kumakatawan sa tatlong hakbang ng pagwawakas ng guhit sa Levitico bente-tres. Ang tatlong hakbang na iyon ay sinusundan ng limang araw hanggang sa kapuwa Pentecostes at sa kapistahan ng mga Tabernakulo. Ang ikatlong pagkakataon na nagsalita ang makalangit na Ama ay bago pa lamang ang mga Griego, na kumakatawan sa mga tinawag palabas ng Babilonia sa batas ng Linggo, ay naghahangad ng pakikipagtagpo kay Jesus. Kaagad bago ang batas ng Linggo, tinutukoy ni Jesus ang pagtataas ng watawat sa krus. Ang lupa ay naliwanagan ng Kaniyang kaluwalhatian noong 9/11 at muli itong niliwanagan sa batas ng Linggo.

Caesarea Philippi, which is Panium is the third hour and Caesarea Maritima is the ninth hour of the cross when the call to come out of Babylon is sounded. Before the cross, while in the prophetic history of Panium, Peter is at the mount, but still before the ending of the triumphal entry. Panium continues unto the cross of verse sixteen. Peter in Panium is just before the three-step history of Leviticus twenty-three’s feast of trumpets, ascension and atonement. Peter is in the thirty days of the priest’s special instruction.

Ang Caesarea Philippi, na siyang Panium, ay ang ikatlong oras, at ang Caesarea Maritima ay ang ikasiyam na oras ng krus kapag ang panawagang lumabas sa Babilonia ay pinatunog. Bago ang krus, samantalang nasa propetikong kasaysayan ng Panium, si Pedro ay nasa bundok, ngunit bago pa rin ang pagwawakas ng matagumpay na pagpasok. Ang Panium ay nagpapatuloy hanggang sa krus ng talata labing-anim. Si Pedro sa Panium ay nasa mismong bago ng tatlong-hakbang na kasaysayan ng kapistahan ng mga trumpeta, pag-akyat, at pagtubos ng Levitico dalawampu’t tatlo. Si Pedro ay nasa tatlumpung araw ng natatanging pagtuturo sa saserdote.

Simon becomes Peter at Panium, and has one step at the mount before the triumphal entry. The triumphal entry illustrates the parable of the ten virgins. Only five enter into the marriage, and the five days between the threefold waymark and Pentecost is the beginning of the triumphal entry. It begins at the feast of trumpets, but that waymark consists of a combination of three waymarks. As a single waymark they identify the attack upon Nashville with the feast of trumpets. The message of the Midnight Cry will have just been confirmed and the procession of the five wise virgins begins the process that leads to the death, burial and resurrection of the cross, which is the Sunday law.

Si Simon ay nagiging Pedro sa Panium, at mayroon siyang isang hakbang sa bundok bago ang matagumpay na pagpasok. Inilalarawan ng matagumpay na pagpasok ang talinghaga ng sampung dalaga. Lima lamang ang pumapasok sa kasalan, at ang limang araw sa pagitan ng tatluhang palatandaan at ng Pentecostes ang pasimula ng matagumpay na pagpasok. Nagsisimula ito sa kapistahan ng mga trumpeta, ngunit ang palatandaang iyon ay binubuo ng pagsasanib ng tatlong palatandaan. Bilang isang palatandaan, tinutukoy ng mga ito ang pagsalakay sa Nashville na kaugnay ng kapistahan ng mga trumpeta. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay kararating lamang sa katunayan nito, at ang prusisyon ng limang matatalinong dalaga ang nagsisimula ng prosesong umaakay sa kamatayan, paglilibing, at pagkabuhay na mag-uli ng krus, na siyang batas ng Linggo.

Peter is in Panium when he corrects the prediction of the fireballs of Nashville, and before the feast of trumpets is sounded at the fulfillment of the prediction. He must of prophetic necessity first go to the mount, for the mount was before the triumphal entry. Before Abraham went to the mount his name was changed, and Peter’s name was changed at Panium, before he went to the mount. The mount is Peter’s test before the prediction of the fireballs of Nashville is fulfilled. The fulfillment is the third and litmus test where character is manifested as either joy or shame.

Si Pedro ay nasa Panium nang iwasto niya ang hula tungkol sa mga bolang-apoy ng Nashville, at bago patunugin ang kapistahan ng mga trumpeta sa katuparan ng hulang iyon. Kinakailangan niya, ayon sa makahulang pangangailangan, na una munang pumaroon sa bundok, sapagkat ang bundok ay nauna sa matagumpay na pagpasok. Bago pumaroon si Abraham sa bundok ay binago ang kaniyang pangalan, at ang pangalan ni Pedro ay binago sa Panium, bago siya pumaroon sa bundok. Ang bundok ang pagsubok kay Pedro bago matupad ang hula tungkol sa mga bolang-apoy ng Nashville. Ang katuparan ang ikatlo at litmus na pagsubok kung saan ang karakter ay nahahayag alinman bilang kagalakan o kahihiyan.

The line of 457 BC ends between Raphia and Panium, the covenant of chapter seventeen of Genesis aligns with Raphia and the covenant of chapter sixteen of Matthew sixteen aligns with Panium. From Panium, Peter goes to the mount, as Abraham went to the sacrifice of Isaac. The mount of Peter’s line aligns with the mount of Abraham’s time.

Ang linya ng 457 BC ay nagtatapos sa pagitan ng Raphia at Panium; ang tipan ng ikalabimpitong kabanata ng Genesis ay umaayon sa Raphia, at ang tipan ng ikalabing-anim na kabanata ng Mateo 16 ay umaayon sa Panium. Mula sa Panium, si Pedro ay pumupunta sa bundok, gaya ng pagpunta ni Abraham sa paghahain kay Isaac. Ang bundok sa linya ni Pedro ay umaayon sa bundok sa panahon ni Abraham.

Abraham’s waymark consisted of three days. At the triumphal entry, two disciples were sent to fetch an ass to carry Christ, and in Abraham’s line his three-day journey begins with his selection of two servants and an ass to carry the wood for the offering of Isaac. Peter’s eight- or six-day journey to the mount was three days for Abraham. Peter in Panium is before the mount and before the loosing of the ass beginning the entry into Jerusalem, which is where Abraham’s three days began. In the triumphal entry Christ stopped upon the Mount of Olives and wept for Jerusalem, thus marking the conclusion of the covenant relationship between God and ancient literal Israel. Peter’s mount is before the triumphal entry; Christ’s mount is during the triumphal entry and Abraham’s mount is at the conclusion of the entry.

Ang panandang-daan ni Abraham ay binubuo ng tatlong araw. Sa matagumpay na pagpasok, dalawang alagad ang isinugo upang kumuha ng isang asno na sasakyan ni Cristo, at sa linya ni Abraham ang kaniyang tatlong-araw na paglalakbay ay nagsisimula sa pagpili niya ng dalawang alipin at isang asno upang magdala ng kahoy para sa paghahandog kay Isaac. Ang walong-araw o anim-na-araw na paglalakbay ni Pedro patungo sa bundok ay tatlong araw para kay Abraham. Si Pedro sa Panium ay bago ang bundok at bago ang pagkakakalas sa asno na siyang pasimula ng pagpasok sa Jerusalem, na siyang pinagsimulan ng tatlong araw ni Abraham. Sa matagumpay na pagpasok ay huminto si Cristo sa Bundok ng mga Olibo at tumangis para sa Jerusalem, kaya minarkahan ang pagwawakas ng tipanang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng sinaunang literal na Israel. Ang bundok ni Pedro ay bago ang matagumpay na pagpasok; ang bundok ni Cristo ay nasa panahon ng matagumpay na pagpasok, at ang bundok ni Abraham ay nasa pagwawakas ng pagpasok.

2026 is the midterm elections when the two-hundred and fiftieth year of the sixth kingdom of Bible prophecy celebrates its glorious reign. That celebration as a prophetic midpoint aligns with Antiochus the Great in 207 BC, the midpoint between Raphia and Panium that marks the end of the two hundred and fifty years from 457 BC.

Ang 2026 ang mga halalang pangkalagitnaan ng termino kung kailan ipinagdiriwang ng ikadalawandaan at ikalimampung taon ng ikaanim na kaharian ng hula ng Biblia ang maluwalhati nitong paghahari. Ang pagdiriwang na iyon bilang isang propetikong kalagitnaan ay umaayon kay Antiochus the Great noong 207 BC, ang kalagitnaan sa pagitan ng Raphia at Panium na nagmamarka sa wakas ng dalawang daan at limampung taon mula 457 BC.

As we consider the four lines that consist of chapters eleven through unto chapter twenty-two that have been unsealed so far, (perhaps there are other examples) we now take up those chapters in The Desire of Ages. Chapter eleven is The Baptism, and chapter twenty-two is Imprisonment and Death of John. John is at the beginning and the ending, and chapter seventeen, the middle chapter is Nicodemus.

Habang isinasaalang-alang natin ang apat na hanay na binubuo ng mga kabanata labing-isa hanggang sa kabanata dalawampu’t dalawa na nabuksan na hanggang sa ngayon, (marahil ay may iba pang mga halimbawa) ngayo’y tinutunghayan natin ang mga kabanatang iyon sa The Desire of Ages. Ang kabanata labing-isa ay Ang Binyag, at ang kabanata dalawampu’t dalawa ay Ang Pagkabilanggo at Kamatayan ni Juan. Si Juan ay nasa pasimula at sa wakas, at ang kabanata labimpito, ang pinakagitnang kabanata, ay si Nicodemo.

> “Nicodemus had come to the Lord thinking to enter into a discussion with Him, but Jesus laid bare the foundation principles of truth. He said to Nicodemus, It is not theoretical knowledge you need so much as spiritual regeneration. You need not to have your curiosity satisfied, but to have a new heart. You must receive a new life from above before you can appreciate heavenly things. Until this change takes place, making all things new, it will result in no saving good for you to discuss with Me My authority or My mission.

> “Si Nicodemo ay naparoon sa Panginoon na nag-aakalang makikipagtalakayan sa Kaniya, ngunit inilantad ni Jesus ang mga saligang simulain ng katotohanan. Sinabi Niya kay Nicodemo, Hindi ang kaalamang panteorya ang higit mong kailangan kundi ang espirituwal na kapanganakang-muli. Ang kailangan mo ay hindi ang masiyahan ang iyong pag-uusisa, kundi ang tumanggap ng isang bagong puso. Dapat kang tumanggap ng isang bagong buhay mula sa itaas bago mo mapahalagahan ang mga bagay na makalangit. Hanggang sa maganap ang pagbabagong ito, na ginagawang bago ang lahat ng bagay, walang magdudulot na nakapagliligtas na mabuti para sa iyo ang pakikipagtalakayan sa Akin tungkol sa Aking kapamahalaan o sa Aking misyon.”

> “Nicodemus had heard the preaching of John the Baptist concerning repentance and baptism, and pointing the people to One who should baptize with the Holy Spirit. He himself had felt that there was a lack of spirituality among the Jews, that, to a great degree, they were controlled by bigotry and worldly ambition. He had hoped for a better state of things at the Messiah’s coming. Yet the heart-searching message of the Baptist had failed to work in him conviction of sin. He was a strict Pharisee, and prided himself on his good works. He was widely esteemed for his benevolence and his liberality in sustaining the temple service, and he felt secure of the favor of God. He was startled at the thought of a kingdom too pure for him to see in his present state.” The Desire of Ages, 171.

> “Napakinggan ni Nicodemo ang pangangaral ni Juan Bautista tungkol sa pagsisisi at bautismo, at ang pagtuturo sa mga tao tungo sa Isa na magbabautismo sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Siya man ay nakadama na may kakulangan ng espirituwalidad sa gitna ng mga Judio, na, sa malaking antas, sila ay pinaghaharian ng pagkapanatiko at makamundong ambisyon. Inasahan niya ang isang lalong mabuting kalagayan sa pagdating ng Mesiyas. Gayunman, ang mensaheng sumisiyasat sa puso na ipinangaral ng Bautista ay nabigong magbunga sa kaniya ng pagkadama ng kasalanan. Siya ay isang mahigpit na Fariseo, at ipinagmamalaki ang kaniyang mabubuting gawa. Siya ay lubhang iginagalang dahil sa kaniyang pagkakawanggawa at sa kaniyang pagiging bukás-palad sa pagtataguyod ng paglilingkod sa templo, at nadama niyang tiyak sa kaniya ang lingap ng Diyos. Siya ay nabigla sa kaisipan ng isang kahariang napakalinis upang kaniyang makita sa kaniyang kasalukuyang kalagayan.” The Desire of Ages, 171.

The midpoint in The Desire of Ages is found in the line of Nicodemus, who represents the last call to Adventism in the line of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. He represents a class who heard the message of the forerunner of Christ, but who were unaware of their Laodicean condition.

Ang kalagitnaan sa The Desire of Ages ay masusumpungan sa hanay ni Nicodemus, na kumakatawan sa huling panawagan sa Adventismo sa hanay ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kinakatawan niya ang isang uri na nakarinig ng mensahe ng tagapagpauna ni Cristo, ngunit hindi namamalayan ang kanilang kalagayang Laodiceano.

> “In the interview with Nicodemus, Jesus unfolded the plan of salvation, and His mission to the world. In none of His subsequent discourses did He explain so fully, step by step, the work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven. At the very beginning of His ministry He opened the truth to a member of the Sanhedrin, to the mind that was most receptive, and to an appointed teacher of the people. But the leaders of Israel did not welcome the light. Nicodemus hid the truth in his heart, and for three years there was little apparent fruit.” The Desire of Ages, 176.

> “Sa panayam kay Nicodemo, inilahad ni Jesus ang panukala ng kaligtasan, at ang Kaniyang misyon sa sanlibutan. Sa wala ni isa man sa Kaniyang mga sumunod na pahayag ay ipinaliwanag Niya nang gayon kalubos, sa bawat hakbang, ang gawaing kinakailangang maganap sa mga puso ng lahat ng magmamana ng kaharian ng langit. Sa pinakasimula ng Kaniyang ministeryo ay binuksan Niya ang katotohanan sa isang kaanib ng Sanedrin, sa isip na lubhang handang tumanggap, at sa isang itinalagang guro ng bayan. Ngunit hindi tinanggap ng mga pinuno ng Israel ang liwanag. Itinago ni Nicodemo ang katotohanan sa kaniyang puso, at sa loob ng tatlong taon ay kakaunti ang maliwanag na bunga.” The Desire of Ages, 176.

John’s message and his baptism of Christ represented the first angel’s message of fearing God. John’s message was the Laodicean message of justification by faith and that message was empowered at Christ’s baptism, just as was the message of Jones and Waggoner was the message to Laodicea in 1888. The baptism of Christ and 1888 typified the arrival of the message to Laodicea at 9/11, which ends at the midpoint between Raphia and Panium.

Ang mensahe ni Juan at ang kaniyang pagbibinyag kay Cristo ay kumatawan sa mensahe ng unang anghel ng pagkatakot sa Diyos. Ang mensahe ni Juan ay ang mensaheng Laodiceano ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, at ang mensaheng iyon ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa pagbibinyag kay Cristo, kung paanong ang mensahe nina Jones at Waggoner ay siyang mensahe sa Laodicea noong 1888. Ang pagbibinyag kay Cristo at ang 1888 ay nagsilbing anino ng pagdating ng mensahe sa Laodicea sa 9/11, na nagwawakas sa kalagitnaan sa pagitan ng Raphia at Panium.

Nicodemus means “victory of the people,” and justification by faith is the sealing message that arrived with the message of John, was empowered at the baptism and defined by Nicodemus midnight encounter with Christ. Chapter twenty-two describes the death of John producing a recognition by his disciples of the ensign that would be lifted up and draw all men to Himself. The baptism was both 9/11 and July 18, 2020 unto December 31, 2023, for the baptism illustrates death (2020), burial (three and a half days) and the resurrection (December 31, 2023). Then the midnight encounter where the victory of the people is illustrated as being born again, from the blindness of Laodicea unto the twenty-twenty vision of a Philadelphian. Then the works of Christ are set forth as the lifting up of the ensign.

Ang ibig sabihin ng Nicodemo ay “tagumpay ng bayan,” at ang pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya ang mensahe ng pagtatatak na dumating kasama ng mensahe ni Juan, binigyang-kapangyarihan sa bautismo at binigyang-kahulugan ng pakikipagtagpo ni Nicodemo kay Cristo sa hatinggabi. Inilalarawan ng kabanata dalawampu’t dalawa ang kamatayan ni Juan na nagbunga ng pagkilala ng kaniyang mga alagad sa watawat na itataas at maglalapit ng lahat ng tao sa Kaniya. Ang bautismo ay kapuwa 9/11 at Hulyo 18, 2020 hanggang Disyembre 31, 2023, sapagkat inilalarawan ng bautismo ang kamatayan (2020), paglilibing (tatlo at kalahating araw), at ang pagkabuhay na mag-uli (Disyembre 31, 2023). Pagkatapos ay ang pakikipagtagpo sa hatinggabi, kung saan ang tagumpay ng bayan ay inilalarawan bilang muling ipanganak, mula sa pagkabulag ng Laodicea tungo sa dalawampu-dalawampung paningin ng isang taga-Filadelfia. Pagkatapos ay inihaharap ang mga gawa ni Cristo bilang pagtataas ng watawat.

For Abraham the works of Christ in the line of John aligns with the sacrifice of Isaac. For Peter the line ends at Caesarea by the sea, Caesarea Maritima at the ninth hour, where the cross calls all men to the victory of justification by faith, which is the message of the third angel. The message of the third angel is the message of the third woe of Islam that arrived at 9/11 in Balaam’s first encounter with the ass of Islam, then a doubling of strikes against the literal glorious land on October 7, 2023, and then the second strike at Nashville as Balaam navigates the ass of Islam through the vineyards of the ancient literal and modern spiritual glorious land. The third strike is the earthquake of the soon coming Sunday law. There Isaac is offered, there the disciples of John, a symbol of the great multitude who are given the white robes of martyrdom, heard and saw the works of the ensign. The midpoints of Genesis, Matthew and The Desire of Ages identify the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the calling of the Gentiles.

Para kay Abraham, ang mga gawa ni Cristo sa linya ni Juan ay umaayon sa paghahain kay Isaac. Para kay Pedro, ang linya ay nagtatapos sa Cesarea sa tabi ng dagat, Cesarea Maritima, sa ikasiyam na oras, kung saan tinatawag ng krus ang lahat ng tao sa tagumpay ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, na siyang mensahe ng ikatlong anghel. Ang mensahe ng ikatlong anghel ay ang mensahe ng ikatlong kapighatian ng Islam na dumating noong 9/11 sa unang pakikipagtagpo ni Balaam sa asno ng Islam, pagkatapos ay ang pagdodoble ng mga pagsalakay laban sa literal na maluwalhating lupain noong Oktubre 7, 2023, at pagkatapos ay ang ikalawang pagsalakay sa Nashville habang iniaakay ni Balaam ang asno ng Islam sa mga ubasan ng sinaunang literal at makabagong espirituwal na maluwalhating lupain. Ang ikatlong pagsalakay ay ang lindol ng nalalapit na batas ukol sa Linggo. Doon inihahandog si Isaac, doon narinig at nakita ng mga alagad ni Juan, na sagisag ng malaking karamihan na binigyan ng mga puting balabal ng pagkamartir, ang mga gawa ng watawat. Ang mga pinakagitnang bahagi ng Genesis, Mateo, at The Desire of Ages ay tumutukoy sa pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo at sa pagtawag sa mga Gentil.

The explanation given by Christ to Nicodemus was the work of the wind, though its work is unseen.

Ang paliwanag na ibinigay ni Cristo kay Nicodemo ay ang gawain ng hangin, bagaman ang paggawa nito ay hindi nakikita.

> “Nicodemus was still perplexed, and Jesus used the wind to illustrate His meaning: ‘The wind bloweth where it listeth, and thou hearest the sound thereof, but canst not tell whence it cometh, and whither it goeth: so is everyone that is born of the Spirit.”

> “Si Nicodemo ay nananatiling nalilito pa rin, at ginamit ni Jesus ang hangin upang ilarawan ang Kaniyang kahulugan: ‘Ang hangin ay humihihip kung saan nito ibig, at naririnig mo ang hugong nito, nguni’t hindi mo matiyak kung saan ito nanggagaling, at kung saan ito patutungo: gayon ang bawat ipinanganak ng Espiritu.’”

> “The wind is heard among the branches of the trees, rustling the leaves and flowers; yet it is invisible, and no man knows whence it comes or whither it goes. So with the work of the Holy Spirit upon the heart. It can no more be explained than can the movements of the wind. A person may not be able to tell the exact time or place, or to trace all the circumstances in the process of conversion; but this does not prove him to be unconverted. By an agency as unseen as the wind, Christ is constantly working upon the heart. Little by little, perhaps unconsciously to the receiver, impressions are made that tend to draw the soul to Christ. These may be received through meditating upon Him, through reading the Scriptures, or through hearing the word from the living preacher. Suddenly, as the Spirit comes with more direct appeal, the soul gladly surrenders itself to Jesus. By many this is called sudden conversion; but it is the result of long wooing by the Spirit of God,—a patient, protracted process.

> “Ang hangin ay naririnig sa mga sanga ng mga punongkahoy, na nagpapagaspas sa mga dahon at mga bulaklak; gayunma’y hindi ito nakikita, at walang taong nakaaalam kung saan ito nanggagaling o kung saan ito patutungo. Gayundin ang gawain ng Banal na Espiritu sa puso. Hindi ito maipapaliwanag nang higit kaysa sa maipaliliwanag ang mga galaw ng hangin. Maaaring hindi masabi ng isang tao ang tiyak na panahon o lugar, ni matunton ang lahat ng mga kalagayan sa proseso ng pagkahikayat; ngunit hindi nito pinatutunayang siya’y hindi nahikayat. Sa pamamagitan ng isang kapangyarihang di-nakikita gaya ng hangin, si Cristo ay walang tigil na gumagawa sa puso. Unti-unti, marahil ay hindi namamalayan ng tumatanggap, ang mga pagpapadama ay naiiwan na may hilig na ilapit ang kaluluwa kay Cristo. Maaaring tanggapin ang mga ito sa pamamagitan ng pagbubulay-bulay tungkol sa Kanya, sa pamamagitan ng pagbabasa ng mga Kasulatan, o sa pamamagitan ng pakikinig sa salita mula sa buhay na mangangaral. Bigla, habang ang Espiritu ay dumarating na may higit na tuwirang panawagan, ang kaluluwa ay may kagalakang sumusuko ng sarili nito kay Jesus. Ito ay tinatawag ng marami na biglaang pagkahikayat; ngunit ito’y bunga ng mahabang panliligaw ng Espiritu ng Diyos,—isang matiisin at matagal na proseso.”

> “While the wind is itself invisible, it produces effects that are seen and felt. So the work of the Spirit upon the soul will reveal itself in every act of him who has felt its saving power. When the Spirit of God takes possession of the heart, it transforms the life. Sinful thoughts are put away, evil deeds are renounced; love, humility, and peace take the place of anger, envy, and strife. Joy takes the place of sadness, and the countenance reflects the light of heaven. No one sees the hand that lifts the burden, or beholds the light descend from the courts above. The blessing comes when by faith the soul surrenders itself to God. Then that power which no human eye can see creates a new being in the image of God.” The Desire of Ages, 172, 173.

> “Bagaman ang hangin ay hindi nakikita, ito’y nagbubunga ng mga epekto na nakikita at nadarama. Gayundin, ang gawain ng Espiritu sa kaluluwa ay mahahayag sa bawat gawa ng taong nakadama ng nagliligtas nitong kapangyarihan. Kapag inangkin ng Espiritu ng Diyos ang puso, binabago Niya ang buhay. Ang mga makasalanang pag-iisip ay inaalis, ang masasamang gawa ay itinatakwil; ang pag-ibig, kapakumbabaan, at kapayapaan ang humahalili sa galit, pagkainggit, at alitan. Kagalakan ang humahalili sa kalungkutan, at ang mukha ay sumasalamin sa liwanag ng langit. Walang nakakakita sa kamay na nag-aalis ng pasanin, o nakapagmamamasid sa liwanag na bumababa mula sa mga bulwagan sa kaitaasan. Dumarating ang pagpapala kapag, sa pamamagitan ng pananampalataya, isinusuko ng kaluluwa ang sarili nito sa Diyos. Kung magkagayon, ang kapangyarihang iyon na hindi nakikita ng mata ng tao ay lumilikha ng isang bagong pagkatao ayon sa larawan ng Diyos.” The Desire of Ages, 172, 173.

At 9/11 the latter rain began to sprinkle. At 9/11 Islam, represented as the “east wind” in Bible prophecy arrived as the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. The latter rain, which is a message represented as the “golden oil” that descends from Zechariah’s two golden pipes, began the calling of Laodicean Seventh-day Adventists unto repentance. The wind of the Holy Spirit began its work of teaching all things that are written, and employing the message of Jeremiah’s old paths to speak to the hearts of blind Laodiceans. The work of the Holy Spirit represented to Nicodemus explained more fully, the “step by step,” “work necessary to be done in the hearts of all who would inherit the kingdom of heaven.” The process was compared to the work of the wind by Christ, and the process occurs during the period of “the east wind,” that arrived at 9/11. Isaiah addresses this same period in terms of the rough wind.

Noong 9/11 nagsimulang pumatak ang huling ulan. Noong 9/11, ang Islam, na kinakatawan bilang “silanganang hangin” sa hula ng Biblia, ay dumating kasabay ng pagsisimula ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang huling ulan, na isang mensaheng kinakatawan bilang “gintong langis” na bumababa mula sa dalawang gintong tubo ni Zacarias, ay nagpasimula ng pagtawag sa mga Laodiceang Seventh-day Adventist tungo sa pagsisisi. Ang hangin ng Espiritu Santo ay nagsimulang gampanan ang gawain nito ng pagtuturo ng lahat ng mga bagay na nasusulat, at paggamit sa mensahe ng mga dating landas ni Jeremias upang mangusap sa mga puso ng mga bulag na Laodiceano. Ang gawain ng Espiritu Santo na inilarawan kay Nicodemo ay ipinaliwanag nang higit na ganap, ang “hakbang-hakbang,” na “gawang kinakailangang maganap sa mga puso ng lahat ng magmamana ng kaharian ng langit.” Inihambing ni Cristo ang prosesong ito sa gawain ng hangin, at ang proseso ay nagaganap sa panahon ng “silanganang hangin,” na dumating noong 9/11. Tinutukoy rin ni Isaias ang kaparehong panahong ito sa katawagan ng mabagsik na hangin.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Sa pamamagitan ng takdang sukat, kapag ito’y sumisibol, hahatulan mo ito: pinipigil niya ang kaniyang marahas na hangin sa araw ng hanging silanganan. Kaya nga sa pamamagitan nito ay malilinis ang kasamaan ni Jacob; at ito ang buong bunga ng pag-aalis ng kaniyang kasalanan: kapag ginawa niya ang lahat ng mga bato ng dambana na gaya ng mga batong-apog na pinagdurug-durog, ang mga sagradong kakahuyan at ang mga larawang inanyuan ay hindi na mananatiling nakatayo. Isaias 27:8, 9.

All the prophets align with one another in the latter days, and Isaiah’s “rough wind” is John’s winds of strife that are held in check during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Isaiah’s rough wind is the east wind that is “stayed” in Isaiah’s testimony, and held in check in John’s. John’s winds of strife are held while God’s people are sealed, and Isaiah’s east wind is identified as the period when “the iniquity of Jacob” is “purged.” The Hebrew word “purged” means atoned for. John’s sealing is the same as Ezekiel chapter nine and is the same as the purging of Jacob’s iniquity. The angel who goes through Jerusalem placing a mark upon those that sigh and cry is the angel who ascends from the “east.”

Ang lahat ng mga propeta ay magkakatugma sa isa’t isa sa mga huling araw, at ang “malakas na hangin” ni Isaias ay siyang mga hanging mapag-alitan ni Juan na pinipigilan habang isinasagawa ang pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang malakas na hangin ni Isaias ay ang hanging silanganan na “pinatigil” sa patotoo ni Isaias, at pinipigilan sa kay Juan. Ang mga hanging mapag-alitan ni Juan ay pinipigil samantalang ang bayan ng Diyos ay tinatatakan, at ang hanging silanganan ni Isaias ay kinikilala bilang ang panahon na ang “kasamaan ni Jacob” ay “pinapawi.” Ang salitang Hebreo na isinaling “pinapawi” ay nangangahulugang tinutubos. Ang pagtatatak ni Juan ay kapareho ng nasa Ezekiel kabanata siyam at kapareho rin ng pagpawi sa kasamaan ni Jacob. Ang anghel na dumaraan sa Jerusalem na naglalagay ng tanda sa mga nagbubuntong-hininga at nagsisitangis ay ang anghel na umaahon mula sa “silangan.”

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito ay nakita ko ang apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na hinahawakan ang apat na hangin ng lupa, upang huwag humihip ang hangin sa lupa, ni sa dagat, ni sa anumang punongkahoy. At nakita ko ang isa pang anghel na umaahon mula sa silangan, na taglay ang tatak ng Diyos na buhay: at siya’y sumigaw nang may malakas na tinig sa apat na anghel, na sa kanila’y ipinagkaloob na pinsalain ang lupa at ang dagat, na nagsasabi, Huwag ninyong pinsalain ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punongkahoy man, hanggang sa matatakan namin sa kanilang mga noo ang mga lingkod ng ating Diyos. Apocalipsis 7:1–3.

The angel is Christ and He ascended at the end of forty days of teaching the disciples face to face in the Pentecostal season, and He ascends at the feast of trumpets in Leviticus twenty-three at the end of the thirty days of face-to-face teaching with the priests who are represented by the number thirty.

Ang anghel ay si Cristo, at Siya ay umakyat sa katapusan ng apatnapung araw ng pagtuturo sa mga alagad nang harapan sa panahon ng Pentecostes; at Siya ay umaakyat sa kapistahan ng mga trumpeta sa Levitico beinte-tres sa katapusan ng tatlumpung araw ng harapang pagtuturo sa mga saserdote na kinakatawan ng bilang na tatlumpu.

2026 is the midterm elections, and the elections have already been confirmed as prophetic waymarks. Without the Democrats stealing the election of 2020 Trump would not have fulfilled the enigma of Rome. The enigma of Rome being that it is eighth and is of the seven. That enigma identifies Trump as the representative of the image of the beast, who always comes up eighth, yet is of the seven. In Daniel seven, three of pagan Rome’s ten horns needed to be removed for the little horn to ascend. There papal Rome came up as the eighth among seven other horns, yet it came forth from pagan Rome, for it was to be of the seven. In Daniel eight the Medo-Persian empire was represented by two horns, then Greece was a single horn, that when broken produced four horns, thus before Rome arrives there have been seven horns, and the little horn of Rome is the eighth. There are other witnesses to the fact that Rome always comes up eighth and is of the seven, but the enigma’s primary point of reference is Revelation chapter seventeen.

Ang 2026 ay ang halalang panggitnaan ng termino, at ang mga halalan ay napatunayan na bilang mga propetikong panandang-daan. Kung hindi ninakaw ng mga Demokratiko ang halalan ng 2020, hindi sana natupad ni Trump ang hiwaga ng Roma. Ang hiwaga ng Roma ay ito: na ito ang ikawalo at kabilang sa pito. Tinutukoy ng hiwagang iyon si Trump bilang kinatawan ng larawan ng halimaw, na laging lumilitaw na ikawalo, gayunma’y kabilang sa pito. Sa Daniel 7, kinailangang alisin ang tatlo sa sampung sungay ng paganong Roma upang makaakyat ang munting sungay. Doon ay lumitaw ang kapapahang Roma bilang ikawalo sa gitna ng pitong iba pang sungay, gayunma’y nagmula ito sa paganong Roma, sapagkat ito ay dapat maging kabilang sa pito. Sa Daniel 8, ang imperyong Medo-Persia ay kinatawan ng dalawang sungay, pagkatapos ay ang Gresya ay isang sungay, na nang mabali ay nagluwal ng apat na sungay; kaya bago dumating ang Roma ay mayroon nang pitong sungay, at ang munting sungay ng Roma ang ikawalo. May iba pang mga saksi sa katotohanang ang Roma ay laging lumilitaw na ikawalo at kabilang sa pito, ngunit ang pangunahing puntong sanggunian ng hiwaga ay ang Apocalipsis kabanata labimpito.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> At ito ang isip na may karunungan. Ang pitong ulo ay pitong bundok na inuupuan ng babae. At may pitong hari: lima ay nangabuwal na, at ang isa ay naririyan, at ang isa ay hindi pa dumarating; at pagka siya’y dumating, kinakailangang mamalagi siyang sandaling panahon. At ang hayop na naging gayon na, at ngayo’y wala, siya rin ang ikawalo, at sa pito ay kabilang, at napapasa kapahamakan. Apocalipsis 17:9–11.

The stolen election of 2020 identified an election as a prophetic waymark. A second witness to this fact is with President Carter. Reagan was the first of the presidents that lead to Trump being the eighth that is of the seven, as he forms an image of Rome. Reagan was the first of the line of eight presidents since the time of the end in 1989. 1989 was fulfilled in Daniel eleven, verses one through four, and it sets forth the testimony of the richest president. Reagan was preceded by the worst President in history up to that point. Carter left office with a crisis of Islam unresolved. Forty-seven years later and Trump is currently resolving the problem left to Reagan by the Democrat Carter. Because the first and alpha Reagan was a Republican typifying a Republican at the ending and omega, Trump would also need to inherit a crisis of Islam created by the previous Democrat president, who would of prophetic necessity be the worst president in history up to that point. Obama, of course fulfilled all those prophetic characteristics, and so did Biden. In order for Reagan to typify the last, he also had to typify not only the eighth, but also the sixth. In doing so the Lion of the tribe of Judah had to control the elections to secure a progression of failed presidencies that preceded Trump in both instances. The elections are a prophetic waymark, and 2026 is the midterms for the president that is the eighth that is of the seven.

Ang dinayang halalan ng 2020 ay nagtukoy sa isang halalan bilang isang makahulang pananda. Ang ikalawang saksi sa katotohanang ito ay kay Pangulong Carter. Si Reagan ang una sa mga pangulong humahantong kay Trump bilang ikawalo na mula sa pito, sapagkat siya ay bumubuo ng isang larawan ng Roma. Si Reagan ang una sa hanay ng walong pangulo mula noong panahon ng wakas noong 1989. Ang 1989 ay natupad sa Daniel labing-isa, talata isa hanggang apat, at inihaharap nito ang patotoo ng pinakamayamang pangulo. Si Reagan ay naunaang manungkulan ng pinakamasamang Pangulo sa kasaysayan hanggang sa panahong iyon. Umalis si Carter sa tungkulin na hindi nalulutas ang isang krisis ng Islam. Makalipas ang apatnapu’t pitong taon, kasalukuyang nilulutas ni Trump ang suliraning iniwan kay Reagan ng Demokratang si Carter. Sapagkat ang una at alpha na si Reagan ay isang Republikano na sumasagisag sa isang Republikano sa katapusan at omega, kinakailangan din na mana ni Trump ang isang krisis ng Islam na nilikha ng naunang Demokratang pangulo, na ayon sa makahulang pangangailangan ay siyang pinakamasamang pangulo sa kasaysayan hanggang sa panahong iyon. Siyempre, tinupad ni Obama ang lahat ng mga makahulang katangiang iyon, at gayundin si Biden. Upang si Reagan ay makasagisag sa huli, kinailangan din niyang makasagisag hindi lamang sa ikawalo, kundi maging sa ikaanim. Sa paggawa nito, kinailangang pamahalaan ng Leon ng lipi ni Juda ang mga halalan upang matiyak ang sunod-sunod na mga bigong pagkapangulo na nauna kay Trump sa kapuwa pagkakataon. Ang mga halalan ay isang makahulang pananda, at ang 2026 ang mga halalang panggitnaan ng termino para sa pangulong siyang ikawalo na mula sa pito.

The two-hundred and fifty year line of the United States began in 1776 and culminates in 2026. The two-hundred and fifty year line of 457 BC culminated in 207 BC, between verses eleven and fifteen, the battles of Raphia and Panium. Raphia is prophetically aligned with Genesis seventeen covenant of circumcision, and Panium is prophetically aligned with Matthew sixteen’s covenant of the one hundred and forty-four thousand. 2026, aligns with 207 BC, between verses eleven and fifteen—between Raphia and Panium, which is also between God’s first covenant with a chosen people and God’s last covenant with a chosen people.

Ang linya ng dalawang daan at limampung taon ng Estados Unidos ay nagsimula noong 1776 at nagtatapos sa 2026. Ang linya ng dalawang daan at limampung taon ng 457 BC ay nagtapos sa 207 BC, sa pagitan ng talata labing-isa at labinlima, sa mga labanan sa Raphia at Panium. Ang Raphia ay makahulang iniaayon sa tipan ng pagtutuli sa Genesis 17, at ang Panium ay makahulang iniaayon sa tipan sa Mateo 16 ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang 2026 ay umaayon sa 207 BC, sa pagitan ng talata labing-isa at labinlima—sa pagitan ng Raphia at Panium, na siya ring nasa pagitan ng unang tipan ng Diyos sa isang bayang hinirang at ng huling tipan ng Diyos sa isang bayang hinirang.

The two-hundred and fifty year lines that end at the midpoint of 207 BC and 2026 align with the two-hundred and fifty year line of persecution that began when the city of Rome burned in the year 64. Beginning there, seven years of warning of the coming destruction, by a strange man were proclaimed to the inhabitants of Jerusalem. When the year seventy arrived and Jerusalem was destroyed God’s church was scattered and they spread the gospel to the entire world. At the same time that the church of Ephesus was proclaiming the Pentecostal message of the resurrection, the persecution represented by the church of Smyrna began, for the two churches of prophetic necessity would run parallel for a period of time. Paul was a leader of the prophetic church of Ephesus, yet he penned of both histories.

Ang mga linyang may dalawang daan at limampung taon na nagtatapos sa kalagitnaan ng 207 BC at 2026 ay nakaayon sa linya ng pag-uusig na may dalawang daan at limampung taon na nagsimula nang masunog ang lunsod ng Roma noong taóng 64. Mula roon, pitong taon ng babala tungkol sa dumarating na pagkawasak, sa pamamagitan ng isang kakatwang tao, ang ipinahayag sa mga naninirahan sa Jerusalem. Nang dumating ang taóng pitumpu at ang Jerusalem ay winasak, ang iglesia ng Diyos ay nangalat at kanilang ipinalaganap ang ebanghelyo sa buong sanlibutan. Kasabay ng pagpapahayag ng iglesia ng Efeso ng Pentecostal na mensahe ng pagkabuhay na mag-uli, nagsimula ang pag-uusig na kinakatawan ng iglesia ng Smirna, sapagkat ang dalawang iglesia, dahil sa makahulang pangangailangan, ay tatakbong magkapareho sa loob ng isang yugto ng panahon. Si Pablo ay isang pinuno ng makahulang iglesia ng Efeso, gayunman isinulat niya ang tungkol sa kapuwa kasaysayan.

> Persecutions, afflictions, which came unto me at Antioch, at Iconium, at Lystra; what persecutions I endured: but out of them all the Lord delivered me. Yea, and all that will live godly in Christ Jesus shall suffer persecution. 2 Timothy 3:11, 12.

> Ang mga pag-uusig, mga kapighatian, na sumapit sa akin sa Antioquia, sa Iconio, sa Listra; anong mga pag-uusig ang aking tiniis: ngunit sa lahat ng iyon ay iniligtas ako ng Panginoon. Oo, at ang lahat ng nagnanais mamuhay nang may kabanalan kay Cristo Jesus ay magdaranas ng pag-uusig. 2 Timoteo 3:11, 12.

A.T. Jones identifies the two-hundred and fifty year period that begins in the year 64 and ends at the Edict of Milan in 313. For those years persecution against God’s people was carried on by pagan Rome, but the message to the church in Smyrna identified ten days, that represent the very worst persecution of that period.

Tinutukoy ni A.T. Jones ang yugto ng dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong taong 64 at nagtapos sa Edict of Milan noong 313. Sa loob ng mga taong iyon, ang pag-uusig laban sa bayan ng Diyos ay isinagawa ng paganong Roma, ngunit ang mensahe sa iglesya sa Smirna ay tumutukoy sa sampung araw, na kumakatawan sa pinakamatinding pag-uusig sa panahong iyon.

> Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.

> Huwag mong katakutan ang mga bagay na iyong pagdaraanan: narito, ihahagis ng diyablo ang ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y masubok; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw: magpakamatapat ka hanggang sa kamatayan, at bibigyan kita ng koronang buhay. Apocalipsis 2:10.

That period of persecution represented by the Emperor Diocletian was for ten years, beginning in 303 and ending in 313, when the Emperor Constantine the Great was ruling, as he would be at the first Sunday law of 321, and when he divided Rome into east and west in 330. 313 was prophetically marked by the diplomatic marriage in Milan when Emperor Constantine (ruler of the West) arranged the marriage of his half-sister, Flavia Julia Constantia to Licinius, the emperor who controlled the eastern (or soon-to-be eastern) part of the Roman Empire. The marriage was symbolically ended when Constantine divided the kingdom into east and west in 330.

Ang panahong iyon ng pag-uusig na kinakatawan ng Emperador Diocletian ay tumagal nang sampung taon, na nagsimula noong 303 at nagtapos noong 313, nang namamahala na ang Emperador Constantino ang Dakila, gaya rin ng kaniyang pamamahala sa unang batas ng Linggo noong 321, at nang hatiin niya ang Roma sa silangan at kanluran noong 330. Ang 313 ay minarkahan sa paraang makahula sa pamamagitan ng diplomatikong pag-aasawa sa Milan nang isaayos ni Emperador Constantino (tagapamahala ng Kanluran) ang pag-aasawa ng kaniyang kapatid sa ama, si Flavia Julia Constantia, kay Licinius, ang emperador na may kontrol sa silangang (o sa madaling magiging silangang) bahagi ng Imperyong Romano. Ang pag-aasawang iyon ay nagwakas sa antas na sagisag nang hatiin ni Constantino ang kaharian sa silangan at kanluran noong 330.

Nero’s 250-year period begins with a seven-year period that begins and ends with a siege that typifies the end of the world. At the end of the period there was a distinct ten years of persecution. The period began in the time of Ephesus, then covered the history of Smyrna until Constantine’s church of compromise, when the church of Pergamos arrived in 313.

Ang 250-taóng yugto ni Nero ay nagsisimula sa isang pitong-taóng panahon na nagsisimula at nagtatapos sa isang pagkubkob na nagsasalarawan ng katapusan ng sanlibutan. Sa wakas ng panahong iyon ay nagkaroon ng isang natatanging sampung taon ng pag-uusig. Nagsimula ang yugtong ito sa panahon ng Efeso, saka sinaklaw ang kasaysayan ng Smirna hanggang sa iglesya ng pakikipagkompromiso ni Constantine, nang dumating ang iglesya ng Pergamo noong 313.

Those seventeen years from 313 to 330 find their counterpoint in the history of Raphia and Panium, where the battle of 217 BC and the battle of 200 BC are separated by seventeen years. At the battle of Raphia, Ptolemy prevailed, but he would be dead and gone before the battle of Panium. Yet he reigned for seventeen years from 221 BC unto 204 BC. Three lines of 250 years tied together by three seventeens force the consideration that 313 aligns with 2026.

Ang labimpitong taóng iyon mula 313 hanggang 330 ay may katumbas na padron sa kasaysayan ng Raphia at Panium, kung saan ang labanan noong 217 BC at ang labanan noong 200 BC ay pinagitan ng labimpitong taon. Sa labanan sa Raphia, nanaig si Ptolemy, ngunit siya’y matagal nang namatay bago pa ang labanan sa Panium. Gayunman, siya’y naghari nang labimpitong taon mula 221 BC hanggang 204 BC. Tatlong hanay ng 250 taon na pinagbigkis ng tatlong labimpito ang nag-uudyok sa pagsasaalang-alang na ang 313 ay umaayon sa 2026.

313 was a distinct transition from persecution unto compromise, thus marking 313 as a symbol of a change of some prophetic nature that was typified by the change from Smyrna to Pergamos. The first step was represented by a diplomatic marriage that ended in divorce seventeen years later. The second step was the first Sunday law. Inspiration informs us that the Sunday law is preceded by a progressive step by step process that includes Sunday laws that precede the Sunday law defined as forcing you to observe Sunday and also persecuting you for observing God’s seventh-day Sabbath.

Ang 313 ay isang natatanging paglipat mula sa pag-uusig tungo sa pakikipagkompromiso, sa gayon ay minamarkahan ang 313 bilang sagisag ng isang pagbabagong may likas na makahula na itinulad ng pagbabago mula sa Smyrna tungo sa Pergamos. Ang unang hakbang ay kinatawan ng isang diplomatikong pag-aasawa na nagtapos sa diborsiyo pagkalipas ng labimpitong taon. Ang ikalawang hakbang ay ang unang batas ukol sa Linggo. Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na ang batas ukol sa Linggo ay nauunaang ng isang sumusulong, sunud-sunod na proseso na kinabibilangan ng mga batas ukol sa Linggo na nauuna sa batas ukol sa Linggo na binibigyang-kahulugan bilang sapilitang pagpapasunod sa pangingilin ng Linggo at gayundin ng pag-uusig sa iyo dahil sa pangingilin ng ikapitong-araw na Sabbath ng Diyos.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “Kung nanaisin ng mambabasa na maunawaan ang mga kasangkapang gagamitin sa malapit nang sumapit na tunggalian, kailangan lamang niyang sundan ang tala ng mga pamamaraang ginamit ng Roma para sa gayon ding layunin noong nakalipas na mga panahon. Kung nais niyang malaman kung paano pakikitunguhan ng nagkakaisang mga papista at mga Protestante yaong mga tumatanggi sa kanilang mga dogma, masdan niya ang espiritung ipinamalas ng Roma laban sa Sabbath at sa mga tagapagtanggol nito.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 573, 574.

> “Ang mga maharlikang kautusan, mga pangkalahatang konseho, at mga ordinansa ng iglesya na itinataguyod ng kapangyarihang sekular ang naging mga hakbang na sa pamamagitan nila ay natamo ng paganong kapistahan ang kaniyang marangal na kalagayan sa sanlibutang Kristiyano. Ang unang hayagang hakbang na nagpatupad ng pangingilin ng Linggo ay ang batas na pinagtibay ni Constantine. (A.D. 321.) Iniuutos ng kautusang ito na magpahinga ang mga naninirahan sa mga bayan sa ‘kagalang-galang na araw ng araw,’ ngunit pinahintulutan ang mga taga-lalawigan na ipagpatuloy ang kanilang mga gawaing pang-agrikultura. Bagaman sa tunay na diwa ay isang batas pagano, ito ay ipinatupad ng emperador matapos ang kaniyang panlabas na pagtanggap sa Kristiyanismo.” The Great Controversy, 573, 574.

The Edict of Milan in 313, was the “royal edict” that was followed by “general councils and church ordinances sustained by secular power were the steps.” These were progressive steps which led to the first Sunday law in 321. One of those steps is “church ordinances,” such as Sunday observance, “sustained by secular power.” The period of 1888 identifies a series of Sunday laws introduced into the Senate by Senator Blair that never went anywhere, but during the same history several states were passing state enforced Sunday laws. These two witnesses identify 313 as a waymark where “royal edicts,” such as an executive order would mark a transition in the history of the earth beast, who is destined to speak as a dragon.

Ang Kautusan ng Milan noong 313 ay ang “maharlikang kautusan” na sinundan ng “mga pangkalahatang konseho at mga ordinansa ng iglesya na pinanatili ng sekular na kapangyarihan ang mga hakbang.” Ito ay mga sumusulong na hakbang na humantong sa unang batas ng Linggo noong 321. Isa sa mga hakbang na iyon ay ang “mga ordinansa ng iglesya,” gaya ng pangingilin ng Linggo, na “pinanatili ng sekular na kapangyarihan.” Tinutukoy ng yugto ng 1888 ang isang sunod-sunod na mga batas ng Linggo na iniharap sa Senado ni Senador Blair na hindi kailanman umusad, ngunit sa gayon ding kasaysayan ay ilang mga estado ang nagpasa ng mga batas ng Linggo na ipinatupad ng estado. Tinutukoy ng dalawang saksing ito ang 313 bilang isang palatandaan kung saan ang “maharlikang mga kautusan,” gaya ng isang atas tagapagpaganap, ay magmamarka ng isang transisyon sa kasaysayan ng halimaw ng lupa, na nakatakdang magsalita na gaya ng isang dragon.

When the United States speaks as a dragon it ends as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it does by speaking the same as it did in the beginning of its reign as the sixth kingdom. In 1798, the United States passed the Alien and Sedition Acts, that typified the Sunday law. The Alien and Sedition Acts of 1798 were the third of three steps that began in 1776 with the Declaration of Independence followed by the Constitution in 1789. Those three steps align with 313, 321 and 330.

Kapag ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon, nagwawakas ito bilang ikaanim na kaharian ng hula ng Biblia, at ginagawa nito iyon sa pamamagitan ng pagsasalita nang gaya rin ng ginawa nito sa pasimula ng paghahari nito bilang ikaanim na kaharian. Noong 1798, ipinasa ng Estados Unidos ang Alien and Sedition Acts, na nagpatipo sa kautusan ng Linggo. Ang Alien and Sedition Acts ng 1798 ang ikatlo sa tatlong hakbang na nagsimula noong 1776 sa pamamagitan ng Declaration of Independence, na sinundan ng Constitution noong 1789. Ang tatlong hakbang na iyon ay nakaayon sa 313, 321, at 330.

1776, 1789 and 1798 were all actions that are defined as speaking, for inspiration informs us that the “speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” 313, 321 and 330 are all waymarks associated with Constantine the Great. The ending of ancient literal Israel, both the northern and southern kingdoms, is symbolized as a divorce, which is what is represented by 330. A divorce between east and west in a marriage that began seventeen years before, at the marriage of the Edict of Milan. At the Sunday law the United States will have filled up its cup of probationary time and it will be divorced from God in terms of its prophetic purpose, as typified by the land flowing with milk and honey for ancient Israel. Inspiration says national apostasy is followed by national ruin. That happens when God divorces the glorious land as represented by the year 330. From the marriage of 313 unto the first in a series of escalating Sunday laws in 321 unto the divorce of 330. 1776 aligns with 313, and 1789 aligns with 321 and 1798 aligns with 330.

Ang 1776, 1789, at 1798 ay pawang mga pagkilos na itinatakda bilang pagsasalita, sapagkat ipinababatid sa atin ng inspirasyon na ang “pagsasalita ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal.” Ang 313, 321, at 330 ay pawang mga palatandaang kaugnay kay Constantino the Great. Ang wakas ng sinaunang literal na Israel, kapuwa ng hilagang kaharian at ng timog kaharian, ay sinasagisagan bilang isang diborsyo, na siyang inirerepresenta ng 330. Isang diborsyo sa pagitan ng silangan at kanluran sa isang pag-aasawang nagsimula labimpitong taon na ang nauna, sa pag-aasawa ng Edict of Milan. Sa batas ukol sa Linggo, mapupuno na ng Estados Unidos ang kopa ng panahon ng probasyon nito at hihiwalayan ito ng Diyos ayon sa layunin nitong propetiko, gaya ng inilalarawan ng lupaing dinadaluyan ng gatas at pulot-pukyutan para sa sinaunang Israel. Sinasabi ng inspirasyon na ang pambansang apostasya ay sinusundan ng pambansang kapahamakan. Nangyayari iyon kapag hinihiwalayan ng Diyos ang maluwalhating lupain gaya ng inirerepresenta ng taong 330. Mula sa pag-aasawa ng 313 hanggang sa una sa isang sunud-sunod na papalalang mga batas ukol sa Linggo noong 321 hanggang sa diborsyo ng 330. Ang 1776 ay umaayon sa 313, at ang 1789 ay umaayon sa 321 at ang 1798 ay umaayon sa 330.

330 is also the fulfillment of the 360 years since the battle of Actium in 31 BC. Actium was Rome’s third obstacle and thus typifies the Sunday law where modern Rome conquers its second and third obstacles. At the waymark of 330 the battle of Panium joins the battle of Actium. The battle of Raphia in 217 BC aligns with the Ukrainian war in 2014, then in 2015 Trump launched his first presidential campaign, 2020 both horns of the earth beast were slain, 2023 they were both resurrected. 2024 the test of the foundations began and in 2025 the prophetic alliance of the eighth president and his papal counterpart were marked by their mutual inaugurations.

Ang 330 ay katuparan din ng 360 taon mula sa labanan sa Actium noong 31 BC. Ang Actium ang ikatlong hadlang ng Roma at sa gayon ay kumakatawan sa batas Linggo kung saan nilulupig ng makabagong Roma ang ikalawa at ikatlo nitong mga hadlang. Sa waymark ng 330, ang labanan sa Panium ay nakikiisa sa labanan sa Actium. Ang labanan sa Raphia noong 217 BC ay umaayon sa digmaan sa Ukraine noong 2014; pagkatapos, noong 2015, inilunsad ni Trump ang kanyang unang kampanya sa pagkapangulo; noong 2020, kapuwa pinatay ang dalawang sungay ng halimaw ng lupa; noong 2023, kapuwa sila muling binuhay. Noong 2024 nagsimula ang pagsubok sa mga pundasyon, at noong 2025 ang makahulang alyansa ng ikawalong pangulo at ng kanyang katapat na papa ay namarkahan ng kanilang kapuwa inagurasyon.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles