Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Limampu

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

Pagpapakahulugan sa Ezekiel 37 at ang kaugnayan nito sa mga huling araw

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Pagkaraang ilarawan ni Ezekiel ang proseso ng pag-iisa ng dalawang bansa, ipinahayag niya na ang bansa ay pamumunuan ni Haring David, at na Siya ay papasok sa isang tipan kasama nila, at na ang Kanyang Tabernakulo ay sasakanila.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> Hindi na nila madudungisan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyos-diyosan, ni sa kanilang mga kasuklam-suklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang; kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng kanilang mga tahanang dako na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila; kaya’t sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. At si David na aking lingkod ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng isang pastol; magsisilakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga ito. At sila’y tatahan sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinahanan ng inyong mga magulang; at doon sila tatahan, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman; at si David na aking lingkod ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Bukod dito, makikipagtipan ako sa kanila ng kapayapaan; magiging tipang walang hanggan ito sa kanila; at itatatag ko sila, at pararamihin ko sila, at ilalagay ko ang aking santuwaryo sa gitna nila magpakailanman. At ang aking tabernakulo ay sasa kanila rin: oo, ako’y magiging kanilang Diyos, at sila’y magiging aking bayan. At malalaman ng mga bansa na ako, ang Panginoon, ang nagpapabanal sa Israel, pagka ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila magpakailanman. Ezekiel 37:23-28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Ang ikatatlumpu’t pitong kabanata ng Ezekiel ay nagbibigay ng isang napakadetalyadong paglalahad tungkol sa paglalagay ng tatak sa sandaang apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang patpat ay magiging isang bansa kapag ang pagka-Diyos ay pinag-isa sa pagkatao, at magkakaroon sila ng isang hari na mamamahala sa kanila. Ang iisang bansa ay ang iglesia ng Diyos sa mga huling araw, na sila ang sandaang apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang patpat ay ang dalawang yugto ng pangangalat ng mga kahariang hilaga at timog ng Israel. Ang dalawang patpat na iyon ang tinutukoy ni Pablo bilang “katawan,” habang kinikilala rin niya si Cristo bilang “ulo” ng katawang iyon. Itinutukoy ni Ezekiel ang “ulo” ni Pablo bilang “Haring David,” at ang “katawan” bilang “isang bansa.”

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

Sa mensaheng ibinigay sa Adbentismo noong 1856, na kinakatawan ng hindi natapos na serye ni Hiram Edson noong 1856 tungkol sa "seven times," tumutukoy si Edson sa hula sa Isaias, kabanata pito, hinggil sa animnapu’t limang taon bilang biblikal na punto ng sanggunian para sa mga pasimula ng kapwa mga panahon ng "seven times." Ang propesiya hinggil sa animnapu’t limang taon ay inilagay sa isang mahiwagang konteksto, na tulad ng mga talata sa aklat ng Apocalipsis na nagsasabi, "Ang may pandinig, makinig." Kung ikaw ay may mga matang nakakakita, at mga taingang nakauunawa, may isang lubhang kamangha-manghang bagay sa bahaging iyon.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Sapagkat ang kabisera ng Siria ay ang Damasco, at ang pinuno ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na ito magiging isang bayan. At ang kabisera ng Efraim ay ang Samaria, at ang pinuno ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:8, 9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

Ang propesiya hinggil sa animnapu’t limang taon ay nagsimula noong 742 BK, at sa loob ng mga animnapu’t limang taon na iyon, pagkalipas ng labing-siyam na taon noong 723 BK, ang hilagang kaharian ng Israel ay dinala sa pagkaalipin ng Asiria, at nang natapos ang mga taong iyon noong 677 BK, si Manases ay dinalang-bihag ng Babilonia. Ang mga animnapu’t limang taong iyon ay kinakatawan din sa mga katuparan ng wakas ng mga pagpapangalat sa dalawang bansa, na nakatakdang maging isang patpat sa salaysay ni Ezekiel. Ang mga katuparang iyon ay nagtakda sa 1798, 1844, at 1863, ayon sa pagkakasunod-sunod. Sa mga talatang tumutukoy sa mensaheng tinanggihan noong 1863 ay may isang natatanging kapahayagang propetiko kung saan nakapaloob ang naturang propesiya.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Ito ang pahayag na ang "ulo" ng isang bansa ay ang kabisera nito, at na ang "ulo" ng kabisera ay ang hari. Nagbibigay ito ng dalawang saksi sa pahayag na ito, at pagkatapos ay dinadala ang buong propesiya at pahayag sa isang katapusan sa pamamagitan ng hiwaga na, "Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag." Kung hindi ninyo pinaniniwalaan na ang hari ang ulo, at na ang ulo ay ang kabisera, kung magkagayo’y hindi kayo matatatag.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Ang bansa ni Ezekiel na nalilikha sa pagdurugtong sa dalawang patpat ng mga kahariang hilaga at timog ay nakatakdang magkaroon ng isang hari, na siyang ulo, na siyang kabiserang lungsod ng bansa. Ang buong sipi ni Ezekiel ay nagsasalita hinggil sa mga katangiang propetiko ng paglalagay ng tatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na kumakatawan sa pagkakasanib ng Dibinidad at ng sangkatauhan sa panahon ng pagtunog ng ikapitong trumpeta ng Islam, ng ikatlong sa aba.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

Ang mga araw ng pag-ihip ng ika-pitong pakakak, sa Pahayag kabanata 10, ay nagsimula nang ipahayag na “wala nang panahon,” na siyang Oktubre 22, 1844, nang dumating ang ikatlong anghel. Sa puntong iyon naranasan ni Juan ang kapaitan ng petsang iyon, at doon at noo’y inatasan siyang sukatin ang templo, ngunit isantabi ang kasaysayan ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo, sapagkat ang panahong iyon ay ibinigay sa mga Hentil.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay patungo sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon; ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag siya’y magsisimula nang humudyat, ang hiwaga ng Diyos ay matatapos, ayon sa ipinahayag niya sa kaniyang mga lingkod na mga propeta. At ang tinig na aking narinig mula sa langit ay muling nagsalita sa akin, na nagsasabi, Humayo ka at kunin mo ang munting aklat na nakabukas sa kamay ng anghel na nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> At lumapit ako sa anghel, at sinabi ko sa kanya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at magiging mapait sa iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na parang pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko; at sa aking bibig ay naging matamis na parang pulot; ngunit pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. At sinabi niya sa akin, Dapat kang muling magpropesiya sa harap ng maraming bayan, bansa, wika, at hari. At may ibinigay sa akin na isang tambo na parang tungkod; at nakatayo ang anghel, na nagsasabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba roon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo iyong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at ang banal na lungsod ay yuyurakan nila sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Pahayag 10:5–11:2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

Ang templong dapat sukatin ni Juan noong Oktubre 22, 1844, ay ang templong may mga sumasamba “doon.” Ang looban ay hindi isasama. Ang templong may isang dambana, na mayroon ding mga sumasamba roon, ay ang Dakong Banal ng makalangit na santuwaryo. May isang dambana sa looban, ngunit iyon ay hindi isasama, kaya’t ang tanging iba pang dambana sa santuwaryo ng Diyos ay ang dambana ng kamangyan na nasa Dakong Banal. Sa pagdating ng ikatlong anghel noong 1844, na naging tipo ng pagdating ng ikatlong anghel sa pasimula ng panahon ng pagtatatak noong Setyembre 11, 2001, ang templo ay binubuo lamang ng dalawang dako.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Ang Banal na Dako ay naging sagisag ng Iglesia, na tinutukoy ni Pablo bilang ang katawan, at ang Kabanal-banalang Dako ay naging sagisag ng ulo ng katawan. Ang Banal na Dako ay sagisag ng sangkatauhan, at ang Kabanal-banalang Dako ay sagisag ng pagka-Diyos. Ang dambana, at ang usok na umakyat mula sa dambana, na pumailanlang at pumasok sa Kabanal-banalang Dako, ay kumakatawan sa punto ng ugnayan ng sangkatauhan at ng pagka-Diyos. Ang sangkatauhan ay makapapasok lamang sa Kabanal-banalang Dako sa pamamagitan ng pananampalataya, ngunit ang karanasan ng mga tapat ay nasa Banal na Dako.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Doon ay nararapat nilang kainin ang Salita ng Diyos, gaya ng kinakatawan ng mga tinapay sa ibabaw ng mesa ng tinapay na handog. Doon ay nararapat na lumiwanag ang kanilang ilaw sa harap ng mga tao, at luwalhatiin ang kanilang Amang nasa langit, gaya ng kinakatawan ng pitong-sangang kandelero, na, ayon sa ipinabatid sa atin, ay kumakatawan sa Iglesia. Doon ay nararapat silang makipag-ugnayan sa Pagka-Diyos, samantalang ang kanilang mga panalangin ay umaakyat, kalakip ang mga merito ni Cristo, hanggang sa mismong presensya ng Diyos.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Mula noong 1798 hanggang 1844, ibinangon ng Arkitekto ng Templo ang isang templo ng sangkatauhan na nilayon Niyang pag-isahin sa Kanyang templo ng pagka-Diyos, ngunit naghimagsik ang sangkatauhan. Pagsapit ng 2001, muli Niyang ibinabangon ang templo ng sangkatauhan, na kinakatawan ng isandaang apatnapu’t apat na libo. Ayon kay Ezekiel, si "Haring David" ay maghahari sa bayan, na binabago mula sa isang libis ng mga Laodiceanong buto na patay at tuyo tungo sa isang makapangyarihang hukbong itinataas bilang isang watawat sa pagdating ng nalalapit na batas sa Linggo.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Ang timog na kaharian ng Juda ang kinalalagyan ng kabiserang lungsod na Jerusalem, at ang bansang iyon, ang hari nito, at ang kabisera nito ay kumakatawan sa “ulo.” Tiyak na kung kayo’y sasampalataya, kayo’y matatatag. Sa ugnayan ng hilaga at timog na mga kaharian, ang Juda ang “ulo”; doon naroroon ang kabisera, at iyon ang lungsod na pinili ng Panginoon upang ilagay ang Kanyang pangalan. Ang hilagang kaharian ang “katawan.” Dahil sa pagtalikod ni Solomon, nagbangon ang Panginoon ng mga kaaway laban kay Solomon. Isa sa mga kaaway na iyon ay si Jeroboam, na naging unang hari ng nahating hilagang kaharian ng Israel.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> At si Jeroboam na anak ni Nebat, isang Epratita mula sa Zereda, lingkod ni Solomon, na ang pangalan ng kaniyang ina ay Zeruah, isang babaing balo, siya man ay nagtaas ng kaniyang kamay laban sa hari. At ito ang dahilan kung bakit nagtaas siya ng kaniyang kamay laban sa hari: ipinatayo ni Solomon ang Millo, at kinumpuni ang mga sira ng lungsod ni David na kaniyang ama. At ang lalaking si Jeroboam ay isang makapangyarihan at magiting na lalaki; at nang makita ni Solomon na ang kabataang lalaki ay masipag, ginawa niya siyang tagapamahala sa lahat ng gawain ng sambahayan ni Jose. At nangyari sa panahong yaon, nang lumabas si Jeroboam mula sa Jerusalem, na nasumpungan siya sa daan ng propetang si Ahijah na Shilonita; at siya ay may suot na bagong kasuotan; at silang dalawa lamang ang nasa parang: At hinawakan ni Ahijah ang bagong kasuotang nasa kaniya, at pinunit iyon sa labindalawang piraso: At sinabi niya kay Jeroboam, Kunin mo ang sampung piraso: sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ng Israel: Narito, aking pupunitin ang kaharian mula sa kamay ni Solomon, at ibibigay ko sa iyo ang sampung lipi: (Ngunit magkakaroon siya ng isang lipi alang-alang sa aking lingkod na si David, at alang-alang sa Jerusalem, ang lungsod na aking pinili mula sa lahat ng mga lipi ng Israel:)

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> Sapagkat tinalikdan nila ako, at sinamba si Ashtoreth, ang diyosa ng mga Zidonio, si Chemosh, ang diyos ng mga Moabita, at si Milcom, ang diyos ng mga anak ni Ammon, at hindi lumakad sa aking mga daan, upang gawin ang matuwid sa aking paningin at ingatan ang aking mga palatuntunan at ang aking mga kahatulan, gaya ng ginawa ni David na kaniyang ama. Gayunma’y hindi ko aalisin sa kaniyang kamay ang buong kaharian; kundi gagawin ko siyang pinuno sa lahat ng mga araw ng kaniyang buhay, alang-alang kay David na aking lingkod, na aking pinili, sapagkat kaniyang iningatan ang aking mga utos at ang aking mga palatuntunan. Ngunit kukunin ko ang kaharian mula sa kamay ng kaniyang anak, at ibibigay ko ito sa iyo, ang sampung lipi. At sa kaniyang anak ay magbibigay ako ng isang lipi, upang si David na aking lingkod ay magkaroon ng ilawan kailanman sa harap ko sa Jerusalem, ang lungsod na aking pinili upang ilagay ko roon ang aking pangalan. 1 Mga Hari 11:26-36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

Ang bansang nalikha nang pinagdugtong ni Ezekiel ang dalawang patpat ay dapat magkaroon ng "David" bilang hari, at si David ay naghari sa Jerusalem, na siyang kabiserang lungsod kung saan pinili ng Diyos na ilagay ang Kanyang pangalan. Ang sampung lipi sa hilaga ay sagisag ng katawan, at ang Jerusalem ay sagisag ng ulo. Dahil sa mga kasalanan ni Manases, ang Juda ay dinala sa pagkabihag sa Babilonia noong 677 BC, sa gayo’y nagsimula ang pagkakapangalat ng "pitong panahon" laban sa katimugang kaharian. Noong panahong iyon, itinakwil ng Panginoon ang Jerusalem.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> Gayunma’y hindi tumalikod ang Panginoon mula sa bagsik ng kaniyang malaking poot, na dahil dito ay nag-alab ang kaniyang galit laban sa Juda, dahil sa lahat ng pagpapagalit na ipinagalit sa kaniya ni Manases. At sinabi ng Panginoon, Aalisin ko rin ang Juda sa harap ng aking mukha, gaya ng aking inalis ang Israel, at itatakwil ko ang lungsod na ito, ang Jerusalem, na aking pinili, at ang bahay na tungkol dito’y sinabi ko, Ang aking pangalan ay tatahan doon. 2 Hari 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

Doon sa "bahay" sa Jerusalem Niya piniling ilagay ang Kanyang pangalan, at ang lungsod at ang bahay ay itinakwil, ngunit may pangakong ipinahayag ni Zacarias na muling pipiliin ng Panginoon ang Jerusalem.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> Nang magkagayo’y sumagot ang anghel ng Panginoon at nagsabi, O Panginoon ng mga hukbo, hanggang kailan mo hindi kaaawaan ang Jerusalem at ang mga bayan ng Juda, na iyong pinootan nitong pitumpung taon? At sinagot ng Panginoon ang anghel na nakipag-usap sa akin ng mga mabubuting salita at mga salitang umaaliw. Kaya’t ang anghel na nakipag-usap sa akin ay nagsabi sa akin, Humiyaw ka, na sinasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Ako’y may matinding paninibugho para sa Jerusalem at para sa Sion. At lubha akong nagagalit laban sa mga bansa na nasa katiwasayan; sapagkat kakaunti lamang ang aking poot, ngunit kanilang pinalala ang kapighatian. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon: Ako’y bumalik sa Jerusalem na may mga kahabagan; ang aking bahay ay itatayo roon, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, at isang panukat na pisi ay iuunat sa ibabaw ng Jerusalem.

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> Humiyaw ka pa, na sinasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Ang Aking mga lungsod, sa pamamagitan ng kasaganaan, ay muling lalaganap; at aaliwin pa ng Panginoon ang Sion, at muli Niyang pipiliin ang Jerusalem. Pagkatapos, itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, apat na sungay. At sinabi ko sa anghel na nakikipag-usap sa akin, Ano ang mga ito? At sinagot niya ako, Ito ang mga sungay na nagpangalat sa Juda, Israel, at Jerusalem. At ipinakita sa akin ng Panginoon ang apat na anluwagi. At sinabi ko, Ano ang kanilang pakay sa pagparito? At nagsalita siya, na nagsasabi, Ito ang mga sungay na nagpangalat sa Juda, hanggang sa walang sinuman ang makapagtaas ng kaniyang ulo; ngunit ang mga ito ay naparito upang sindakin sila, upang ibagsak ang mga sungay ng mga Hentil, na itinaas ang kanilang sungay laban sa lupain ng Juda upang ito’y pangalatin.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> Muling itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at narito, isang lalaki na may pising panukat sa kaniyang kamay. At sinabi ko, Saan ka paroroon? At sinabi niya sa akin, Upang sukatin ang Jerusalem, upang tingnan kung ano ang lapad nito at kung ano ang haba nito. At, narito, ang anghel na nakikipag-usap sa akin ay lumabas, at may isa pang anghel na lumabas upang salubungin siya, at sinabi sa kaniya, Tumakbo ka, sabihin mo sa binatang ito: Ang Jerusalem ay tatahanan na gaya ng mga bayan na walang pader, dahil sa karamihan ng mga tao at mga hayop na naroroon. Sapagkat ako, sabi ng Panginoon, ay magiging isang pader na apoy sa palibot niya, at ako ang magiging kaluwalhatian sa gitna niya. Hoy, hoy, lumabas kayo, at tumakas kayo mula sa lupain sa hilaga, sabi ng Panginoon; sapagkat ikinalat ko kayo na gaya ng apat na hangin ng langit, sabi ng Panginoon. Iligtas mo ang iyong sarili, O Sion, ikaw na nananahan kasama ng anak na babae ng Babilonia. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo: Pagkaraan ng kaluwalhatian ay sinugo niya ako sa mga bansang nanamsam sa inyo; sapagkat ang humihipo sa inyo ay humihipo sa balintataw ng kaniyang mata.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> Sapagkat, narito, iwawasiwas ko ang aking kamay laban sa kanila, at sila’y magiging samsam ng kanilang mga alipin; at malalaman ninyo na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin. Umawit ka at magalak, O anak na babae ng Sion; sapagkat, narito, ako’y dumarating, at ako’y mananahan sa gitna mo, sabi ng Panginoon. At maraming bansa ang makikipisan sa Panginoon sa araw na yaon, at sila’y magiging aking bayan; at ako’y mananahan sa gitna mo, at malalaman mo na ang Panginoon ng mga hukbo ang nagsugo sa akin sa iyo. At aariin ng Panginoon ang Juda, ang kaniyang bahagi, sa banal na lupain, at muli niyang pipiliin ang Jerusalem. Tumahimik, O lahat ng laman, sa harap ng Panginoon; sapagkat siya’y bumangon mula sa kaniyang banal na tahanan. Zacarias 1:12-2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

Ang mga pangako ng Panginoon na muli Niyang pipiliin ang Jerusalem ay natupad nang muling itinayo ng sinaunang Israel ang Jerusalem matapos ang kanilang pagkabihag sa Babilonia, ngunit higit na nagsasalita ang mga propeta tungkol sa mga huling araw kaysa sa mga araw na kanilang kinabuhayan. Ang Panginoon ay “bumangon mula sa Kaniyang banal na templo,” noong ika-22 ng Oktubre, 1844, nang Siya ay bumangon at lumipat mula sa Banal na Dako tungo sa Kabanal-banalang Dako, na sa panahong iyon ang “lahat ng laman” ay dapat na “tumahimik” sa harap ng Panginoon, sapagkat dumating na ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala, alinsunod sa Habakkuk TWO-TWENTY.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

Noong panahong iyon, si Juan sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis ay inutusang sukatin ang templo, na nasaksihan ni Zacarias nang “itaas niyang muli ang kaniyang mga mata, at tumingin; at, narito, isang lalaki na may panukat na pisi sa kaniyang kamay.” Pagkatapos ay sinabi ni Zacarias, “Saan ka paroroon?” At sinabi ni Juan kay Zacarias, “Upang sukatin ang Jerusalem, upang makita kung gaano ang lapad nito, at kung gaano ang haba nito.” Ang kasaysayan ng muling pagtatayo ng Jerusalem matapos ang pitumpung taong pagkabihag, at ang kasaysayang nagsimula noong 1798 ngunit nagtapos sa paghihimagsik nang dumating ang ikatlong anghel noong 1844, ay kapwa tumutukoy sa gawaing nagsimula noong Setyembre 11, 2001.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Ang kahariang nasa timog, ang lungsod ng Jerusalem, at si Haring David ay pawang ang "ulo" kung saan mahahayag ang katangian ng Diyos. Ang kahariang nasa hilaga ay kumakatawan sa "katawan", at nang ipasiya ng Panginoon na muling "mahabagin sa Jerusalem" at "aliwin siya" at muling "piliin siya", tinutukoy Niya ang paglalagay ng tatak sa isandaang apatnapu’t apat na libo, na kinabibilangan ng pagkakasugpong ng mga patay na tuyong buto ng Laodicea, at pagkatapos noon ang pagkabuhay na muli ng mga butong iyon upang maging isang makapangyarihang hukbo.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

Ang gawaing iyon ay inilalarawan sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito, at ito’y kinakatawan ng hilagang at timog na mga kaharian, na nagbibigay ng isang pagtutulad sa gawaing pagtupad sa pangako ng tipan na isulat Niya ang Kanyang kautusan sa mga puso at isipan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa dalawang patpat, isa, at isa lamang, ang tinutukoy bilang ulo; at kung ikaw ay mananampalataya, kung nakakatanaw ang iyong mga mata at nakauunawa ang iyong mga tainga, ito’y tumutukoy sa kabilang patpat bilang katawan.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Sa pundasyong inilatag mismo ni Cristo, itinayo ng mga apostol ang Iglesia ng Diyos. Sa Kasulatan, ang larawan ng pagtatayo ng isang templo ay madalas gamitin upang ilarawan ang pagtatayo ng Iglesia. Tinukoy ni Zacarias si Cristo bilang ang Sanga na magtatayo ng templo ng Panginoon. Binanggit niya ang mga Hentil bilang mga tutulong sa gawain: “Ang mga taga-malayo ay darating at magtatayo sa templo ng Panginoon;” at ipinahayag ni Isaias, “Itatayo ng mga anak ng taga-ibang lupa ang iyong mga kuta.” Zacarias 6:12, 15; Isaias 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Sa pagsulat hinggil sa pagtatayo ng templong ito, wika ni Pedro, “Na sa kaniya kayo’y lumalapit—sa batong buháy na tunay na itinakwil ng mga tao, datapwa’t hinirang ng Diyos at mahalaga—kayo rin naman, na gaya ng mga batong buháy, ay itinatayong isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo.” 1 Pedro 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> Sa pook-pinagkukuhaan ng bato sa daigdig ng mga Judio at ng mga Hentil ay nagsipagpagal ang mga apostol, na naglalabas ng mga batong ilalatag sa ibabaw ng saligan. Sa kaniyang sulat sa mga mananampalataya sa Efeso, sinabi ni Pablo, “Kaya nga hindi na kayo mga taga-ibang-lugar at mga dayuhan, kundi kababayan ng mga banal, at kabilang sa sambahayan ng Diyos; at itinayo sa ibabaw ng saligan ng mga apostol at ng mga propeta, na si Jesucristo mismo ang Pangulong Bato sa Panulok; na sa Kaniya ang buong gusali na maayos na pinag-ugnay-ugnay ay lumalago tungo sa isang banal na templo sa Panginoon; na sa Kaniya rin kayo ay itinatayong magkakasama upang maging isang tahanan ng Diyos sa pamamagitan ng Espiritu.” Efeso 2:19-22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> At sa mga taga-Corinto'y sumulat siya: 'Ayon sa biyaya ng Diyos na ipinagkaloob sa akin, bilang isang marunong na punong tagapagtayo, naitatag ko ang saligan, at may iba namang nagtatayo sa ibabaw niyon. Ngunit mag-ingat ang bawat isa kung paano siya nagtatayo sa ibabaw niyon. Sapagkat walang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa naitatag na, na si Jesucristo. Ngayon, kung may sinumang magtayo sa ibabaw ng saligang ito ng ginto, pilak, mga mahalagang bato, kahoy, dayami, ipa; ang gawa ng bawat isa ay mahahayag: sapagkat ipahahayag ito ng araw, sapagkat ito'y mahahayag sa pamamagitan ng apoy; at susubukin ng apoy ang gawa ng bawat isa kung anong uri ito.' 1 Corinto 3:10-13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> Nagtayo ang mga apostol sa isang matatag na saligan, ang mismong Batong Walang Hanggan. Sa saligang ito dinala nila ang mga batong tinibag nila mula sa sanlibutan. Hindi walang hadlang ang pagpapagal ng mga tagapagtayo. Lubhang napahirap ang kanilang gawain dahil sa pagsalungat ng mga kaaway ni Cristo. Kinailangan nilang makipagtunggali laban sa pagkapanatiko, pagkiling, at pagkapoot ng mga nagtatayo sa maling saligan. Marami sa mga nagpagal bilang mga tagapagtayo ng iglesya ay maihahalintulad sa mga tagapagtayo ng pader sa kapanahunan ni Nehemias, na tungkol sa kanila’y nasusulat: “Ang mga nagtatayo sa pader, at ang mga may pasan, kasama yaong mga nagkakarga, bawat isa, sa isang kamay ay gumagawa sa gawain, at sa kabilang kamay ay may hawak na sandata.” Nehemias 4:17. Acts of the Apostles, 595-597.

Back to Articles