Article

# The Book of Daniel - Number Seventeen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Labimpito

Prophetic Connections: Nebuchadnezzar’s Golden Image and the Sunday Law

Mga Ugnayang Propetiko: Ang Larawang Ginto ni Nebukadnezar at ang Kautusang Linggo

Author

Jeff Pippenger

Published

December 12, 2023

Formats

PDF
Word

Sister White often identifies the golden image on the plain of Dura as the Sunday law.

Madalas itinutukoy ni Sister White ang ginintuang larawan sa kapatagan ng Dura bilang batas ng Linggo.

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18; 2:1–3, quoted.]” Manuscript Releases, volume 14, 91.

> Isang sabbath ng diyus-diyosan ay itinatag, gaya ng itinayo ang gintong larawan sa kapatagan ng Dura. At kung paanong si Nebukadnezar, ang hari ng Babilonia, ay nagpalabas ng kautusan na ang lahat ng hindi yuyukod at sasamba sa larawang ito ay papatayin, gayon din ay ipahahayag na ang lahat ng hindi magbibigay-galang sa institusyon ng Linggo ay parurusahan ng pagkakabilanggo at kamatayan. Sa gayo’y ang Sabat ng Panginoon ay niyuyurakan. Ngunit ipinahayag ng Panginoon, ‘Sa aba nila na nagpapalabas ng mga hindi matuwid na kautusan, at sumusulat ng mga pahirap na sila rin ang nagtakda’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14-18; 2:1-3, quoted.] Manuscript Releases, tomo 14, 91.

In this particular passage Sister White references the book of Zephaniah, and in so doing she adds to the prophetic connection of Daniel chapter two and chapter three. Zephaniah identifies that God’s people are to gather together before the decree. He also identifies a trumpet message, which is a symbol of a warning message that is directed against the cities (States) and towers (Churches). He identifies a gathering, which is the element of the “seven times,” that occurs when the Leviticus twenty-six prayer is offered. He identifies a “nation that is not desired,” all the while emphasizing the arrival of God’s executive judgment that begins at the Sunday law and escalates through to the Second Coming of Christ.

Sa natatanging talatang ito, tumutukoy si Sister White sa aklat ni Zefanias, at sa gayon ay dinaragdagan niya ang ugnayang propetiko ng ika-2 at ika-3 kabanata ng aklat ni Daniel. Itinutukoy ni Zefanias na ang bayan ng Diyos ay dapat magtipon bago ang paglalabas ng dekreto. Itinutukoy rin niya ang isang mensahe ng trompeta, na sagisag ng mensaheng babala na itinutungo laban sa mga lungsod (mga Estado) at mga tore (mga Iglesia). Itinutukoy niya ang isang pagtitipon, na siyang elemento ng "pitong ulit," na nagaganap kapag iniaalay ang panalangin ng Levitico dalawampu't anim. Itinutukoy din niya ang isang "bansang hindi ninanais," habang binibigyang-diin ang pagdating ng pagpapatupad ng hatol ng Diyos na nagsisimula sa Batas ng Linggo at patuloy na tumitindi hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Cristo.

What precedes the decree of the Sunday law is the formation of the image of the beast. The formation of the image of the beast is the visual test that confronts those of God’s people, who have previously passed the dietary test. Before the decree, which is the third (the litmus test), God’s people, who Zephaniah identifies as a “nation that is not desired,” are called to gather together. The first prophecy of Ezekiel is the gathering message, but it is only accomplished for those who recognize their scattered condition and pray the Leviticus twenty-six prayer, as did Daniel, in chapter nine.

Ang nauuna sa dekretong nagpapatupad ng batas ng Linggo ay ang pagbuo ng larawan ng hayop. Ang pagbuo ng larawan ng hayop ang siyang nakikitang pagsubok na humaharap sa mga kabilang sa bayan ng Diyos, na dati nang nakapasa sa pagsubok ukol sa pagkain. Bago ang dekretong iyon, na siyang pangatlo (ang litmus test), ang bayan ng Diyos, na tinukoy ni Zefanias bilang isang “bansang hindi ninanais,” ay tinatawagan na magtipon. Ang unang propesiya ni Ezekiel ay ang mensahe ng pagtitipon, subalit natutupad lamang ito para sa mga kumikilala sa kanilang kalagayang pagkakawatak-watak at nananalangin ng panalangin ng Levitico dalawampu’t anim, gaya ng ginawa ni Daniel sa kabanata siyam.

> The great day of the Lord is near, it is near, and hasteth greatly, even the voice of the day of the Lord: the mighty man shall cry there bitterly. That day is a day of wrath, a day of trouble and distress, a day of wasteness and desolation, a day of darkness and gloominess, a day of clouds and thick darkness, A day of the trumpet and alarm against the fenced cities, and against the high towers. And I will bring distress upon men, that they shall walk like blind men, because they have sinned against the Lord: and their blood shall be poured out as dust, and their flesh as the dung. Neither their silver nor their gold shall be able to deliver them in the day of the Lord’s wrath; but the whole land shall be devoured by the fire of his jealousy: for he shall make even a speedy riddance of all them that dwell in the land. Gather yourselves together, yea, gather together, O nation not desired; Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you. Seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought his judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger. Zephaniah 1:14–2:3.

> Malapit na ang dakilang araw ng Panginoon, malapit na, at lubhang nagmamadaling dumarating; ito’y ang tinig ng araw ng Panginoon: ang makapangyarihang mandirigma ay hihiyaw doon nang mapait. Ang araw na yaon ay araw ng poot, araw ng kapighatian at kahirapan, araw ng pagkawasak at pagkatiwangwang, araw ng kadiliman at kalumbayan, araw ng mga ulap at makapal na kadiliman, araw ng pakakak at hudyat laban sa mga bayang may kuta, at laban sa mga matataas na moog. At magdadala ako ng kapighatian sa mga tao, na sila’y lalakad na gaya ng mga bulag, sapagkat sila’y nagkasala laban sa Panginoon; at ang kanilang dugo ay mabubuhos na parang alabok, at ang kanilang laman na parang dumi. Ni ang kanilang pilak ni ang kanilang ginto ay hindi makapagliligtas sa kanila sa araw ng poot ng Panginoon; kundi lalamunin ng apoy ng kaniyang panibugho ang buong lupain; sapagkat gagawin niya ang isang biglang pag-ubos sa lahat ng nananahan sa lupain. Magtipon kayo, oo, magtipun-tipon, O bansang hindi kanais-nais; bago lumabas ang pasiya, bago ang araw ay pumanaw na gaya ng ipa, bago dumating sa inyo ang mabangis na poot ng Panginoon, bago dumating sa inyo ang araw ng poot ng Panginoon. Hanapin ninyo ang Panginoon, kayong lahat na mga maamo sa lupa, na nagsagawa ng kaniyang kahatulan; hanapin ninyo ang katuwiran, hanapin ninyo ang kaamuan: baka kayo’y maitago sa araw ng poot ng Panginoon. Sofonias 1:14–2:3.

A “mighty man” in the Scriptures is a man of power, and the first reference to a “mighty man” is Gideon.

Ang "makapangyarihang lalaki" sa Kasulatan ay isang lalaking may kapangyarihan, at ang unang pagtukoy sa "makapangyarihang lalaki" ay si Gideon.

> And there came an angel of the Lord, and sat under an oak which was in Ophrah, that pertained unto Joash the Abiezrite: and his son Gideon threshed wheat by the winepress, to hide it from the Midianites. And the angel of the Lord appeared unto him, and said unto him, The Lord is with thee, thou mighty man of valour. And Gideon said unto him, Oh my Lord, if the Lord be with us, why then is all this befallen us? and where be all his miracles which our fathers told us of, saying, Did not the Lord bring us up from Egypt? but now the Lord hath forsaken us, and delivered us into the hands of the Midianites. And the Lord looked upon him, and said, Go in this thy might, and thou shalt save Israel from the hand of the Midianites: have not I sent thee? And he said unto him, Oh my Lord, wherewith shall I save Israel? behold, my family is poor in Manasseh, and I am the least in my father’s house. And the Lord said unto him, Surely I will be with thee, and thou shalt smite the Midianites as one man. Judges 6:11–16.

> At dumating ang isang anghel ng Panginoon, at naupo sa ilalim ng isang encina na nasa Ofra, na nauukol kay Joas na Abiezerita; at ang kaniyang anak na si Gedeon ay gumigiik ng trigo sa pisaan ng ubas, upang ikubli ito sa mga Midianita. At ang anghel ng Panginoon ay nagpakita sa kaniya at sinabi sa kaniya, Ang Panginoon ay sumasaiyo, ikaw na lalaking makapangyarihan sa tapang. At sinabi sa kaniya ni Gedeon, Ay, Panginoon ko, kung ang Panginoon ay sumasaamin, bakit nga nangyari sa amin ang lahat ng ito? at nasaan ang lahat ng kaniyang mga kababalaghan na isinaysay sa amin ng aming mga magulang, na sinasabi, Hindi ba tayo iniahon ng Panginoon mula sa Egipto? ngunit ngayo’y pinabayaan kami ng Panginoon, at ibinigay kami sa kamay ng mga Midianita. At tiningnan siya ng Panginoon, at sinabi, Humayo ka sa lakas mong ito, at ililigtas mo ang Israel sa kamay ng mga Midianita: hindi ba’t ako ang nagsugo sa iyo? At sinabi niya sa kaniya, Ay, Panginoon ko, sa ano ililigtas ko ang Israel? narito, ang angkan ko ay dukha sa Manases, at ako ang pinakahamak sa sambahayan ng aking ama. At sinabi sa kaniya ng Panginoon, Tunay na ako’y sasaiyo, at tatalunin mo ang mga Midianita na gaya ng iisang tao. Mga Hukom 6:11-16.

In Zephaniah the mighty man, who is also Gideon, is to cry bitterly. The word “cry” is a symbol of the Midnight Cry in the last days, and the word “bitter” represents righteous indignation. Gideon, or Zephaniah’s “mighty man,” is a symbol of the Elijah message that has the responsibility of showing God’s people their sins, and of course the sins of their fathers.

Sa Zefanias, ang makapangyarihang lalaki, na siya ring si Gedeon, ay dapat sumigaw nang mapait. Ang salitang "cry" ay sagisag ng Hatinggabing Sigaw sa mga huling araw, at ang salitang "bitter" ay kumakatawan sa matuwid na galit. Si Gedeon, o ang "makapangyarihang lalaki" ni Zefanias, ay sagisag ng mensahe ni Elias na may pananagutang ipakita sa bayan ng Diyos ang kanilang mga kasalanan, at siyempre ang mga kasalanan ng kanilang mga ama.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> Humiyaw ka nang malakas, huwag kang magpigil, itaas mo ang iyong tinig na gaya ng pakakak, at ipahayag mo sa aking bayan ang kanilang pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Isaias 58:1.

All the prophets align with one another in the last days, so the trumpet message of Isaiah is also the “cry” of the mighty man of Zephaniah, who is Gideon, and they all are identifying the Elijah messenger and his work in the last days. In Isaiah the following verses identify their sins as presumption, for they believe they are actually worshipping and serving the Lord.

Lahat ng mga propeta ay nagsusumaayon sa isa’t isa sa mga huling araw, kaya’t ang mensaheng trumpeta ni Isaias ay siya ring “sigaw” ng makapangyarihang lalaki na binanggit ni Sofonias, na si Gedeon, at lahat sila ay tumutukoy sa mensaherong si Elias at sa kaniyang gawain sa mga huling araw. Sa Isaias, itinutukoy ng mga sumusunod na talata ang kanilang mga kasalanan bilang pangangahas, sapagkat inaakala nilang tunay silang sumasamba at naglilingkod sa Panginoon.

> Yet they seek me daily, and delight to know my ways, as a nation that did righteousness, and forsook not the ordinance of their God: they ask of me the ordinances of justice; they take delight in approaching to God. Isaiah 58:2.

> Gayon ma'y hinahanap nila ako araw-araw, at kinalulugdan nilang malaman ang aking mga lakad, na gaya ng isang bansang gumaganap ng katuwiran at hindi tinalikuran ang palatuntunan ng kanilang Diyos: hinihingi nila sa akin ang mga palatuntunan ng katarungan; nalulugod silang magsilapit sa Diyos. Isaias 58:2.

The bitter cry of the mighty man is the message of the Midnight Cry, which includes the revelation that July 18, 2020 was a presumptuous sin against the Lord that must be repented of and confessed. The nuts and bolts of the message of the Midnight Cry is the formation of the image of the beast, and the subsequent judgment brought upon the United States, and then the world, by Islam.

Ang mapait na sigaw ng makapangyarihang tao ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na kinabibilangan ng pagsisiwalat na ang Hulyo 18, 2020 ay isang mapangahas na kasalanan laban sa Panginoon na dapat pagsisihan at ipagtapat. Ang ubod ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay ang pagbuo ng larawan ng halimaw, at ang kasunod na paghatol na ipinataw ng Islam sa Estados Unidos, at pagkaraan ay sa sanlibutan.

When the Leviticus twenty-six prayer is accomplished at the end of the wilderness of the three and a half days of Revelation eleven, the precious and vile will be separated. The wise and foolish will either have the golden oil or they will not, and at that time they will be as Gideon’s “one man.” According to Zephaniah, before the Sunday law decree, Gideon, who is Elijah, who is Ezekiel, who is the mighty man will present the message of the Midnight Cry, in conjunction with the bitterness of showing God’s people their sin of participating in the prediction of July 18, 2020, and their unjustified attempt to vindicate their prediction after it utterly failed.

Kapag natupad ang panalanging nasa Levitico 26 sa katapusan ng ilang ng tatlo’t kalahating araw ng Apocalipsis 11, ihihiwalay ang mahalaga sa hamak. Ang matatalino at ang mangmang ay magkakaroon o hindi ng gintong langis, at sa panahong iyon sila ay magiging gaya ng “isang tao” ni Gedeon. Ayon kay Zefanias, bago ang dekreto ng batas sa Linggo, si Gedeon, na siyang Elias, na siyang Ezekiel, na siyang makapangyarihang lalaki, ay ihaharap ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, kasabay ng kapaitan ng pagpapakita sa bayan ng Diyos ng kanilang kasalanan sa pakikilahok sa hula hinggil sa Hulyo 18, 2020, at ng kanilang di-makatwirang pagtatangkang bigyang-katwiran ang kanilang hula matapos itong lubusang mabigo.

Zephaniah identifies a gathering together of God’s people in the last days that precedes the Sunday law decree. The gathering together is also represented by Ezekiel’s first prophecy in chapter thirty-seven.

Tinutukoy ni Sofonias ang isang pagtitipon ng bayan ng Diyos sa mga huling araw na nauuna sa dekreto ng batas sa Linggo. Ang nasabing pagtitipon ay kinakatawan din ng unang propesiya ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito.

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> Kaya ako’y nagpropesiya ayon sa ipinag-utos sa akin: at habang ako’y nagpopropesiya, nagkaroon ng isang ingay, at, narito, isang pagyanig, at ang mga buto ay nagdikit-dikit, buto sa kaniyang buto. At nang aking masdan, narito, ang mga litid at ang laman ay lumitaw sa ibabaw nila, at ang balat ay tumakip sa kanila sa ibabaw: ngunit walang hininga sa kanila. Ezekiel 37:7, 8.

Ezekiel prophesied to the dry bones that lay dead in the street of that city of Revelation chapter eleven, where also our Lord was crucified. They are first gathered together.

Nagpropesiya si Ezekiel sa mga tuyong buto na nakahandusay na patay sa lansangan ng lungsod na tinutukoy sa Pahayag kabanata labing-isa, kung saan ipinako rin sa krus ang ating Panginoon. Una, sila’y pinagtipon.

> And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.

> At ang kanilang mga bangkay ay nakahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod, na sa espirituwal ay tinatawag na Sodoma at Egipto, na doon din ipinako sa krus ang ating Panginoon. At ang mga mula sa mga bayan at mga lipi at mga wika at mga bansa ay makakakita sa kanilang mga bangkay sa loob ng tatlong araw at kalahati, at hindi nila ipahihintulot na mailibing ang kanilang mga bangkay. At ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa ay magagalak dahil sa kanila, at magdiriwang, at magpapalitan ng mga kaloob sa isa’t isa; sapagkat pinahirapan ng dalawang propetang ito ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Apocalipsis 11:8-10.

They are gathered as the three and a half days are coming to a conclusion. The three and a half days represents the tarrying time of Matthew chapter twenty-five, but it is also the scattering of the “seven times” of Leviticus twenty-six. Those that are gathered have previously been scattered, and Zephaniah identifies them as a “nation not desired.” The nation that is not desired are those who have been dead in the streets while the world rejoiced over their dead bodies, but who are gathered together and then become the nation that is the point of attack of the dragon power of the last days, who lift up the whore of Tyre as their head.

Sila ay natitipon samantalang ang tatlo’t kalahating araw ay papalapit sa katapusan. Ang tatlo’t kalahating araw ay kumakatawan sa panahong paghihintay ng Kabanata Dalawampu’t Lima ng Mateo, ngunit ito rin ang pangangalat ng “pitong panahon” ng Levitico Dalawampu’t Anim. Ang mga natipon ay dati nang nangalat, at kinikilala sila ni Zefanias bilang isang “bansang hindi ninanais.” Ang bansang hindi ninanais ay yaong mga naging patay sa mga lansangan habang ang sanlibutan ay nagalak sa kanilang mga bangkay, ngunit sila’y natitipon at pagkatapos ay nagiging bansa na siyang pinupuntirya ng pag-atake ng kapangyarihan ng dragon sa mga huling araw, na itinatanghal ang patutot ng Tiro bilang kanilang ulo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. For they have consulted together with one consent: they are confederate against thee. Psalm 83:1–5.

> Isang Awit o Salmo ni Asaf. Huwag kang tumahimik, O Diyos; huwag kang magpakatahimik, at huwag kang manatiling walang-kibo, O Diyos. Sapagkat, narito, ang iyong mga kaaway ay gumagawa ng kaguluhan; at silang napopoot sa iyo ay itinaas ang ulo. Sila’y nagpanukalang may katusuhan laban sa iyong bayan, at nagsanggunian laban sa iyong mga itinatago. Kanilang sinabi, Halika, at ating lipulin sila upang sila’y huwag nang maging isang bansa; upang ang pangalan ng Israel ay hindi na maalaala pa. Sapagkat sila’y nagsanggunian nang magkakaisang loob; sila’y nakipagtipan laban sa iyo. Awit 83:1-5.

Their intent is to take spiritual Israel of the last days and throw them into Nebuchadnezzar’s fiery furnace. When the dead bones first hear Isaiah’s “voice,” crying the message of the Midnight Cry, they are still in the wilderness of the three and a half days. They then must choose to receive or reject the Comforter that Christ promised to send which convicts them of their sin of July 18, 2020.

Nilalayon nilang kunin ang espirituwal na Israel sa mga huling araw at ihagis sila sa nagniningas na pugon ni Nebukadnezar. Sa unang pagdinig ng mga patay na buto sa “tinig” ni Isaias, na sumisigaw ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, nasa ilang pa rin sila ng tatlo’t kalahating araw. Pagkatapos, kinakailangan nilang pumili kung tatanggapin o tatanggihan ang Mang-aaliw na ipinangako ni Cristo na ipapadala, na magpapatunay sa kanila tungkol sa kanilang kasalanan noong Hulyo 18, 2020.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain: And the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together: for the mouth of the Lord hath spoken it. Isaiah 40:1–5.

> Aliwin ninyo, aliwin ninyo ang aking bayan, wika ng inyong Diyos. Salitain ninyo sa Jerusalem ang kaaliwan, at ipahayag ninyo sa kanya, na ang kanyang pakikidigma ay natapos na, na ang kanyang kasamaan ay pinatawad; sapagkat tinanggap niya mula sa kamay ng Panginoon ang doble para sa lahat ng kanyang mga kasalanan. Tinig ng isang sumisigaw sa ilang: Ihanda ninyo ang daan ng Panginoon, ituwid ninyo sa disyerto ang isang lansangan para sa ating Diyos. Bawat libis ay itataas, at bawat bundok at burol ay ibababa; at ang baluktot ay itutuwid, at ang mga baku-bakong dako ay papatagin. At ang kaluwalhatian ng Panginoon ay mahahayag, at makikita ito ng lahat ng laman nang magkakasama; sapagkat ang bibig ng Panginoon ang nagsalita nito. Isaias 40:1-5.

The passage identifying the work of the voice crying in the wilderness has some very detailed information. His message will be based upon a revelation of Christ’s character, as represented by the fact that the “glory,” which is Christ’s character, will be revealed. The Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation is an unsealing of Christ’s character as represented by the element of His character that is represented as Alpha and Omega. It will also be revealed that His character is “truth.”

Ang talatang tumutukoy sa gawain ng tinig na sumisigaw sa ilang ay naglalaman ng masinsing kabatiran. Ang kaniyang mensahe ay ibabatay sa isang pagbubunyag ng likas ni Cristo, gaya ng isinasagisag ng katotohanang ang "kaluwalhatian," na siyang likas ni Cristo, ay mahahayag. Ang Pahayag ni Jesu-Cristo na inaalisan ng tatak bago mismo ang pagsasara ng probasyon ay isang pag-aalis ng tatak sa likas ni Cristo, gaya ng kinakatawan ng sangkap ng Kaniyang likas na isinasagisag bilang Alpha at Omega. Mahahayag din na ang Kaniyang likas ay "katotohanan."

Another detail is that when the voice begins to cry, he is still in the wilderness of the three and a half days, for he is crying in the wilderness. Prophetically when his work begins the two witnesses are still dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. Another specific fact is that when the voice begins his work, the entire world shall have access to the message. Another observation is that the message is given in the period of the last days when Christ is blotting out the sins of the one hundred and forty-four thousand, for their iniquity has been pardoned. The sad fact that is also revealed “line upon line,” is that only those who meet the requirements of the gospel will receive the pardon that is being accomplished in that history.

Isa pang detalye ay na kapag ang tinig ay nagsimulang sumigaw, siya ay nasa ilang pa rin ng tatlo at kalahating araw, sapagkat siya’y sumisigaw sa ilang. Sa diwang propetiko, kapag nagsisimula ang kaniyang gawain, ang dalawang saksi ay patay pa rin sa lansangang dumaraan sa lambak ni Ezekiel. Isa pang tiyak na katotohanan ay na kapag sinimulan ng tinig ang kaniyang gawain, ang buong sanlibutan ay magkakaroon ng daan sa mensahe. Isa pang obserbasyon ay na ang mensahe ay ibinibigay sa kapanahunan ng mga huling araw, kung kailan pinapawi ni Cristo ang mga kasalanan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat ang kanilang kalikuan ay napatawad na. Ang malungkot na katotohanang ipinahahayag din, “line upon line,” ay na tanging yaong tumutupad sa mga kahingian ng ebanghelyo ang tatanggap ng kapatawarang isinasakatuparan sa kasaysayang iyon.

Only those that respond to the demands associated with the Leviticus twenty-six prayer will have their sins and their father’s sins blotted out, for they will have received “double for all her sins.” The Lord’s “hand” that is associated with their sins and the sins of their fathers is a symbol of the first disappointment, where the Lord held His hand over a mistake that produced the first disappointment. In Millerite history His hand prevented God’s people from seeing a hidden truth. His hand in that history represented His divine providence. In the last days His hand represents God’s peoples rejection of a revealed truth by God’s people, and His hand then represents His divine judgment.

Tanging ang mga tutugon sa mga kahingiang kaugnay ng panalangin sa Levitico dalawampu’t anim ang magkakaroon ng pagpapawi ng kanilang mga kasalanan at ng mga kasalanan ng kanilang mga ama, sapagkat tatanggap sila ng “ibayong kabayaran dahil sa lahat ng kaniyang mga kasalanan.” Ang “kamay” ng Panginoon na nauugnay sa kanilang mga kasalanan at sa mga kasalanan ng kanilang mga ama ay isang sagisag ng unang pagkabigo, kung saan itinakip ng Panginoon ang Kaniyang kamay sa isang kamaliang nagbunga ng unang pagkabigo. Sa kasaysayan ng mga Millerite, hinadlangan ng Kaniyang kamay ang bayan ng Diyos na makita ang isang nakatagong katotohanan. Sa kasaysayang iyon, ang Kaniyang kamay ay kumakatawan sa Kaniyang banal na probidensiya. Sa mga huling araw, ang Kaniyang kamay ay kumakatawan sa pagtanggi ng bayan ng Diyos sa isang ipinahayag na katotohanan ng bayan ng Diyos, at ang Kaniyang kamay noon ay kumakatawan sa Kaniyang banal na paghatol.

With the voice of Ezekiel’s first prophecy the dead are formed together, but not yet standing as a mighty army. The second prophecy of Ezekiel chapter thirty-seven, accomplishes that by bringing the breath that comes from the four winds.

Sa tinig ng unang propesiya ni Ezekiel, ang mga patay ay nabubuo nang magkakasama, ngunit hindi pa nakatindig bilang isang makapangyarihang hukbo. Ang ikalawang propesiya sa kabanata tatlumpu’t pito ng Ezekiel ay isinasakatuparan iyon sa pagdadala ng hiningang nagmumula sa apat na hangin.

> Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:9–14.

> At sinabi niya sa akin, Magpropesiya ka sa hangin; magpropesiya ka, anak ng tao, at sabihin mo sa hangin, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Manggaling ka mula sa apat na hangin, O hininga, at huminga ka sa mga pinatay na ito, upang sila’y mabuhay. Kaya ako’y nagpropesiya ayon sa iniutos niya sa akin, at pumasok sa kanila ang hininga, at sila’y nabuhay, at tumindig sa kanilang mga paa, isang lubhang malaking hukbo. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, ang mga butong ito ay ang buong sambahayan ni Israel: narito, sinasabi nila, Natuyo ang aming mga buto, at ang aming pag-asa ay naglaho; kami ay lubos na nahiwalay. Kaya nga magpropesiya ka at sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, bayan ko, bubuksan ko ang inyong mga libingan, at iaahon ko kayo mula sa inyong mga libingan, at dadalhin ko kayo sa lupain ng Israel. At malalaman ninyo na Ako ang Panginoon, kapag binuksan ko ang inyong mga libingan, bayan ko, at iniahon ko kayo mula sa inyong mga libingan, at ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo, at kayo’y mabubuhay, at ilalagay ko kayo sa inyong sariling lupain; kung magkagayo’y malalaman ninyo na Ako, ang Panginoon, ang nagsalita nito at nagsagawa nito, sabi ng Panginoon. Ezekiel 37:9-14.

That breath of Ezekiel’s prophecy is the sealing message, for it comes from the four winds.

Ang hiningang iyon ng propesiya ni Ezekiel ay ang mensaheng pantatak, sapagkat ito’y nagmumula sa apat na hangin.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na pinipigil ang apat na hangin ng lupa, upang huwag umihip ang hangin sa lupa, ni sa dagat, ni sa alinmang punongkahoy. At nakita ko ang isa pang anghel na umaakyat mula sa silangan, na taglay ang tatak ng Diyos na buhay; at siya ay sumigaw nang malakas sa apat na anghel, na sa kanila ay ipinagkaloob na saktan ang lupa at ang dagat, na sinasabi, Huwag ninyong saktan ang lupa, ni ang dagat, ni ang mga punongkahoy, hanggang sa matatakan namin sa kanilang mga noo ang mga alipin ng aming Diyos. Pahayag 7:1-3.

The four winds arise from the east, and prophetically, Islam is both “the east wind” and “the children of the east.” Ezekiel’s “breath,” which transforms the formed bodies into “a great and exceeding army” is the message that seals the one hundred and forty-four thousand. The sealing message of Revelation chapter seven, arises from the east. That message is the message of the Midnight Cry, and Zephaniah identifies it as the trumpet “alarm against the fenced cities, and against the high towers.”

Ang apat na hangin ay bumabangon mula sa silangan, at ayon sa propesiya, ang Islam ay kapwa “ang hanging silanganan” at “ang mga anak ng silangan.” Ang “hininga” ni Ezekiel, na nagbabago sa mga katawan na nabuo upang maging “isang dakila at lubhang malaking hukbo,” ay ang mensaheng nagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mensaheng pagtatatak ng Apocalipsis kabanata pito ay nagmumula sa silangan. Ang mensaheng iyon ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at tinutukoy ito ni Zefanias bilang hudyat ng pakakak, “laban sa mga bayang may kuta, at laban sa matataas na moog.”

A tower is a symbol of the church.

Ang tore ay isang sagisag ng Simbahan.

> “In the parable the householder represented God, the vineyard the Jewish nation, and the hedge the divine law which was their protection. The tower was a symbol of the temple.” The Desire of Ages, 597.

> Sa talinghaga, ang may-ari ng sambahayan ay kumakatawan sa Diyos; ang ubasan, sa bansang Hudyo; at ang bakod, sa banal na kautusan, na siyang naging kanilang pananggalang. Ang moog ay sagisag ng templo. The Desire of Ages, 597.

A city is a kingdom in Bible prophecy. The papacy is “Babylon,” “that great city.” France and thereafter the United States are “the great city,” of “Sodom and Egypt.” Jerusalem is the “great city,” that comes down out of heaven. Zephaniah’s message is against the cities and towers, or against the combination of church and state, which by definition is the image of the beast. It is the “secret” message of Daniel chapter two.

Sa propesiya sa Bibliya, ang isang lungsod ay isang kaharian. Ang Papado ay ang "Babilonya," "yaong dakilang lungsod." Ang Pransiya, at pagkaraan nito ang Estados Unidos, ay ang "dakilang lungsod" ng "Sodoma at Ehipto." Ang Jerusalem ang "dakilang lungsod" na bumababa mula sa langit. Ang mensahe ni Zefanias ay laban sa mga lungsod at mga tore, o laban sa pagsasanib ng simbahan at estado, na, ayon sa kahulugan, ay ang larawan ng hayop. Ito ang "lihim" na mensahe ng ikalawang kabanata ni Daniel.

Just before the Sunday law decree, that is Nebuchadnezzar’s golden image test of Daniel chapter three, the dead bodies awaken and are transformed into a mighty army to proclaim the message identifying and opposing the formation of the combination of church and state, while also identifying that Islam is the providential tool which God employs to exercise His judgment upon those who enforce Sunday worship as He has in past history. The message identifies that when the image is fully developed, and enforces the mark of the beast, the judgment will be delivered.

Bago pa ipalabas ang dekreto ng batas ng Linggo, na siyang pagsubok ng gintong larawan ni Nebukadnezar sa ikatlong kabanata ng Daniel, ang mga patay ay magigising at mababago upang maging isang makapangyarihang hukbo upang ipahayag ang mensaheng tumutukoy sa at sumasalungat sa pagbuo ng pagsasanib ng simbahan at estado, habang kinikilala rin na ang Islam ang kasangkapan ng providensiya ng Diyos na ginagamit Niya upang ipatupad ang Kaniyang paghatol sa mga nagpapatupad ng pagsamba tuwing Linggo, gaya ng Kaniyang ginawa sa nagdaang kasaysayan. Tinutukoy ng mensahe na kapag ganap nang nahubog ang larawan, at ipinatutupad na ang tatak ng hayop, igagawad ang hatol.

There is no direct reference in Daniel chapter three to the image of the beast that leads to and reaches its maturity at the Sunday law, but there cannot be a third message without a first and second, for chapter two of Daniel must be included in the revelation of the truths represented in Daniel chapter three. The “secret” of the image dream of chapter two identifies God’s people coming to recognize the life and death implications of Nebuchadnezzar’s image of the beast.

Sa ikatlong kabanata ng Daniel ay walang tuwirang pagtukoy sa larawan ng hayop na humahantong at umaabot sa ganap na kahinugan sa batas sa Linggo, ngunit hindi maaaring magkaroon ng ikatlong mensahe nang walang una at ikalawa, sapagkat ang ikalawang kabanata ng Daniel ay dapat maisama sa pagbubunyag ng mga katotohanang kinakatawan sa ikatlong kabanata ng Daniel. Ang “lihim” ng panaginip tungkol sa larawan sa ikalawang kabanata ay tumutukoy sa bayan ng Diyos na dumarating sa pagkilala sa mga implikasyong may kinalaman sa buhay at kamatayan ng larawan ng hayop ni Nebukadnezar.

Sanctified logic requires that when Nebuchadnezzar determined that he was going to have a dedication ceremony to his golden idol, that the idol must first be built, and the musicians would need to practice the music they would play at the ceremony. There had to be advance preparation of construction going on over a period of time with excavation, a foundation laid, scaffolding, and workmen coming and going, and that preparation was the formation of the image of Nebuchadnezzar’s dream, but Nebuchadnezzar’s pride determined to make an image of only one beast, not all the kingdoms of Bible prophecy. The construction of that image is the test that God’s people must pass before probation closes, and before they are sealed, before the music plays.

Hinihingi ng pinabanal na pangangatwiran na, pagkapasiya ni Nabucodonosor na magdaos ng seremonya ng pagtatalaga para sa kanyang gintong diyus-diyusan, ang diyus-diyusan ay dapat munang maitayo, at ang mga musikero ay kailangang magsanay sa musikang tutugtugin nila sa seremonya. Kailangang may naunang paghahanda sa pagtatayo na isinasagawa sa loob ng isang yugto ng panahon—may paghuhukay, paglalagay ng pundasyon, mga andamyo, at paroo’t paritong mga manggagawa—at ang paghahandang iyon ay ang paghubog ng larawan ng panaginip ni Nabucodonosor; subalit sa kaniyang kapalaluan ay pinagpasyahan ni Nabucodonosor na gumawa ng larawan ng iisang hayop lamang, hindi ng lahat ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia. Ang pagtatayo ng larawang iyon ang pagsubok na dapat maipasa ng bayan ng Diyos bago magsara ang probasyon, at bago sila matatakan, bago tumugtog ang musika.

Sanctified logic also identifies that Shadrach, Meshach and Abednego were not the only Hebrew slaves that witnessed the advance preparation for the dedication of the golden image. They were simply the only Hebrews that understood the implications of those preparations as a life and death warning, and made their own personal preparation for the coming crisis.

Tinutukoy rin ng lohikang pinabanal na sina Shadrach, Meshach, at Abednego ay hindi ang tanging mga aliping Hebreo na nakasaksi sa mga paunang paghahanda para sa pagtatalaga ng gintong larawan. Sila lamang ang mga Hebreo na nakaunawa sa mga implikasyon ng mga paghahandang iyon bilang isang babala hinggil sa buhay at kamatayan, at nagsagawa ng sarili nilang paghahanda para sa darating na krisis.

In the passage from Sister White at the beginning of this article, she not only aligns Zephaniah’s decree with Nebuchadnezzar’s golden image and the Sunday law, she also identifies Isaiah’s unrighteous decree.

Sa sipi mula kay Sister White sa pasimula ng artikulong ito, hindi lamang niya inihahanay ang dekreto ni Zefanias sa ginintuang larawan ni Nebukadnezar at sa batas ng Linggo, kundi itinutukoy din niya ang di-makatarungang dekreto ni Isaias.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed; To turn aside the needy from judgment, and to take away the right from the poor of my people, that widows may be their prey, and that they may rob the fatherless! And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:1–3.

> Sa aba nila na nagpapalabas ng mga kautusang di-makatarungan, at sumusulat ng pang-aaping kanilang itinakda; upang ilihis ang nangangailangan mula sa kahatulan, at alisin ang karapatan ng dukha sa aking bayan; upang ang mga babaing bao ay maging kanilang biktima, at manakawan nila ang mga ulila! At ano ang gagawin ninyo sa araw ng pagdalaw, at sa pagkawasak na darating mula sa malayo? Kanino kayo tatakas upang humingi ng saklolo? At saan ninyo iiwan ang inyong kaluwalhatian? Isaias 10:1-3.

Isaiah’s “unrighteous decree,” is the Sunday law, and it is “the day of visitation” and “desolation,” for the United States, for “national apostasy” is followed by “national ruin.” According to Isaiah, at the Sunday law, which is also Nebuchadnezzar’s golden image, the “desolation” “shall come from far.”

Ang “di-makatarungang dekreto” ni Isaias ay ang batas sa Linggo, at ito ang “araw ng pagdalaw” at “pagkatiwangwang” para sa Estados Unidos, sapagkat ang “pambansang pagtalikod” ay sinusundan ng “pambansang pagkawasak.” Ayon kay Isaias, sa batas sa Linggo, na siya ring ginintuang larawan ni Nebukadnezar, ang “pagkatiwangwang” “ay darating mula sa malayo.”

> Remember this, and show yourselves men: bring it again to mind, O ye transgressors. Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure: Calling a ravenous bird from the east, the man that executeth my counsel from a far country: yea, I have spoken it, I will also bring it to pass; I have purposed it, I will also do it. Hearken unto me, ye stouthearted, that are far from righteousness: I bring near my righteousness: it shall not be far off, and my salvation shall not tarry: and I will place salvation in Zion for Israel my glory. Isaiah 46:8–13.

> Alalahanin ninyo ito, at magpakalalaki kayo; ibalik ninyo ito sa inyong isipan, O kayong mga sumasalangsang. Alalahanin ninyo ang mga dating bagay ng unang panahon; sapagkat ako ang Diyos, at wala nang iba; ako ang Diyos, at walang gaya ko, na nagpapahayag ng wakas mula sa pasimula, at mula sa mga panahong sinauna ang mga bagay na hindi pa nagaganap, na nagsasabi, Mananatili ang aking payo, at aking isasagawa ang buong kaluguran ko; tumatawag ng ibong mandaragit mula sa silangan, ng lalaking nagsasakatuparan ng aking payo mula sa malayong lupain; oo, aking sinalita, at akin ding isasakatuparan; aking ipinasiya, at akin ding gagawin. Pakinggan ninyo ako, kayong matitigas ang puso, na malayo sa katuwiran: Ilalapit ko ang aking katuwiran; hindi ito magiging malayo, at ang aking kaligtasan ay hindi magluluwat; at maglalagay ako ng kaligtasan sa Sion para sa Israel, na aking kaluwalhatian. Isaias 46:8-13.

Isaiah places this passage at the end of the tarrying time, for then his “salvation shall” no longer “tarry.” It is at the end of Revelation eleven’s three and a half days. The end of the tarrying time is marked by the arrival of the message of the Midnight Cry, when Ezekiel’s great army stands up. When they stand up, they are lifted up as an ensign in Revelation chapter eleven.

Inilalagay ni Isaias ang bahaging ito sa katapusan ng panahon ng paghihintay, sapagkat kung magkagayon ang Kanyang “kaligtasan ay” hindi na “magluluwat.” Ito ay nasa katapusan ng tatlo’t kalahating araw ng ikalabing-isang kabanata ng Pahayag. Ang katapusan ng panahon ng paghihintay ay tinatandaan ng pagdating ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, kung kailan tumindig ang dakilang hukbo ni Ezekiel. Kapag sila’y tumindig, itinataas sila bilang isang watawat sa Pahayag kabanata labing-isa.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. Revelation 11:11–14.

> At pagkaraan ng tatlong araw at kalahati ay pumasok sa kanila ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at bumagsak ang malaking takot sa mga nakakita sa kanila. At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At umakyat sila sa langit sa isang ulap; at nakita sila ng kanilang mga kaaway. At sa oras ding yaon ay nagkaroon ng isang malakas na lindol, at gumuho ang ikasampung bahagi ng lungsod, at sa lindol ay napatay ang pitong libong tao; at ang nalabi ay lubhang natakot at nagbigay ng kaluwalhatian sa Diyos ng langit. Ang ikalawang aba ay nakaraan; at, narito, ang ikatlong aba ay dumarating na agad. Apocalipsis 11:11-14.

The two witnesses of Revelation eleven ascend to heaven as the ensign, in the same hour as the earthquake, which is the Sunday law. At that time, or as John says, “in that hour,” according to Isaiah, chapter forty-six, God calls “the man” who executes His counsel, who is also “a ravenous bird from the east”. The ravenous bird, that is “the man” God employs to execute His counsel comes from “a far country”. In Isaiah chapter ten, at the time of the “unrighteous decree” which is the Sunday law, the “desolation” of the United States comes from “far.” “East” is a symbol of Islam, for in prophecy they are both “the children of the east,” and “the east wind.” A “bird” in prophecy is a religion, as represented by Babylon being a cage full of hateful and unclean birds. The “ravenous bird” that comes from a far country in the east, is the religion of Islam.

Ang dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa ay umaakyat sa langit bilang “watawat,” sa gayon ding oras ng lindol, na siyang batas ng Linggo. Sa panahong iyon, o gaya ng sabi ni Juan, “sa oras na yaon,” ayon kay Isaias, kabanata apatnapu’t anim, tinatawag ng Diyos ang “lalaki” na nagsasagawa ng Kanyang payo, na siya rin namang “isang ibong maninila mula sa silangan.” Ang ibong maninila, na siya ring “lalaki” na ginagamit ng Diyos upang isakatuparan ang Kanyang payo, ay nagmumula sa “isang malayong lupain.” Sa kabanata sampu ng Isaias, sa panahon ng “likong kautusan” na siyang batas ng Linggo, ang “pagkawasak” ng Estados Unidos ay nagmumula sa “malayo.” Ang “silangan” ay sagisag ng Islam, sapagkat sa hula sila ay kapwa “mga anak ng silangan,” at “ang hanging silangan.” Ang “ibon” sa hula ay isang relihiyon, gaya ng inilarawan ang Babilonia bilang isang hawla na puno ng mga kinasusuklaman at maruruming ibon. Ang “ibong maninila” na nagmumula sa isang malayong lupain sa silangan ay ang relihiyon ng Islam.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak na, bumagsak na ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kanlungan ng bawat maruming espiritu, at kulungan ng bawat marumi at kasuklam-suklam na ibon. Pahayag 18:2.

The three-fold-union of modern Babylon represents three forms of government, and also three forms of religion. The religion of the United Nations is spiritualism, the religion of the United States is apostate Protestantism and the religion of the pope is Catholicism. All those religious persuasions are sometimes symbolized as women, but also as birds. It is the religious and political force of the United Nations, with the United States as the primary king, that places the papacy on the throne of the earth. In the book of Zechariah, it is two birds that establish the pope, who is identified as that “wicked” by the apostle Paul in second Thessalonians.

Ang tatluhang pagkakaisa ng makabagong Babilonya ay kumakatawan sa tatlong anyo ng pamahalaan, at gayundin sa tatlong anyo ng relihiyon. Ang relihiyon ng Nagkakaisang mga Bansa ay espiritismo, ang relihiyon ng Estados Unidos ay tumalikod na Protestantismo at ang relihiyon ng papa ay Katolisismo. Ang lahat ng mga sistemang panrelihiyon na iyon ay minsan isinasagisag bilang mga babae, ngunit gayundin bilang mga ibon. Ang kapangyarihang panrelihiyon at pampulitika ng Nagkakaisang mga Bansa, na ang Estados Unidos ang pangunahing hari, ang nagluluklok sa papasiya sa trono ng daigdig. Sa aklat ni Zacarias, dalawang ibon ang nagluluklok sa papa, na kinilala ni apostol Pablo bilang ang “masama” sa Ikalawang Tesalonica.

> Then the angel that talked with me went forth, and said unto me, Lift up now thine eyes, and see what is this that goeth forth. And I said, What is it? And he said, This is an ephah that goeth forth. He said moreover, This is their resemblance through all the earth. And, behold, there was lifted up a talent of lead: and this is a woman that sitteth in the midst of the ephah. And he said, This is wickedness. And he cast it into the midst of the ephah; and he cast the weight of lead upon the mouth thereof. Then lifted I up mine eyes, and looked, and, behold, there came out two women, and the wind was in their wings; for they had wings like the wings of a stork: and they lifted up the ephah between the earth and the heaven. Then said I to the angel that talked with me, Whither do these bear the ephah? And he said unto me, To build it an house in the land of Shinar: and it shall be established, and set there upon her own base. Zechariah 5:5–11.

> Pagkatapos ay lumabas ang anghel na nakikipag-usap sa akin, at sinabi sa akin, Itaas mo ngayon ang iyong mga mata, at tingnan mo kung ano itong lumalabas. At sinabi ko, Ano ito? At sinabi niya, Ito ay isang efa na lumalabas. At wika pa niya, Ito ang kanilang anyo sa buong lupa. At, narito, naitaas ang isang talento ng tingga; at ito ay isang babae na nakaupo sa gitna ng efa. At sinabi niya, Ito ang kasamaan. At inihulog niya ito sa gitna ng efa; at inihagis niya ang talentong tingga sa bunganga nito. Pagkatapos ay itinaas ko ang aking mga mata at tumingin, at, narito, lumabas ang dalawang babae, at ang hangin ay nasa kanilang mga pakpak; sapagkat sila’y may mga pakpak na gaya ng mga pakpak ng tagak: at iniangat nila ang efa sa pagitan ng lupa at ng langit. Kaya’t sinabi ko sa anghel na nakikipag-usap sa akin, Saan dinadala ng mga ito ang efa? At sinabi niya sa akin, Upang itayuan ito ng isang bahay sa lupain ng Shinar: at maitatatag iyon, at ilalagay doon sa sarili nitong saligan. Zacarias 5:5-11.

An ephah is a basket used for measuring. The two women that place the ephah, or basket that the papacy sits in the midst of, are two churches. Two religions will take the religion that is defined in the Bible as “that wicked” and build her a house in the land of Shinar. Shinar is another name for Babylon, and the Catholic church is Babylon the great in the last days.

Ang efa ay isang sisidlang panukat. Ang dalawang babaeng naglalagay ng efa, o ang sisidlang na sa gitna nito ay nakaluklok ang Papado, ay dalawang iglesia. Kukunin ng dalawang relihiyon ang relihiyong tinutukoy sa Bibliya bilang "yaong masama" at magtatayo para sa kanya ng isang bahay sa lupain ng Shinar. Ang Shinar ay isa pang pangalan ng Babilonya, at ang Simbahang Katolika ay ang Babilonyang Dakila sa mga huling araw.

The two women that “establish” the wicked woman in Babylon, have “wind in their wings.” Those women are also birds, for they have “wings,” and their justification for placing the woman is the “wind” of Islam, for Islam brings together every man’s hand. The woman that is lifted up, has been trapped in the ephah since her deadly wound in 1798, for there had been a leaden weight placed upon the mouth of the ephah she was in. But when the music of Nebuchadnezzar’s worship ceremony begins, the two women of apostate Protestantism and Spiritualism remove the leaden weight, and lift up the eighth head, that is of the seven.

Ang dalawang babae na “nagtatatag” sa babaeng masama sa Babilonia ay may “hangin sa kanilang mga pakpak.” Ang mga babaing iyon ay mga ibon din, sapagkat mayroon silang “pakpak,” at ang kanilang katuwiran sa paglalagay sa babae ay ang “hangin” ng Islam, sapagkat ang Islam ang nagbubuklod ng kamay ng bawat tao. Ang babaeng inaangat ay nakapiit na sa efa mula pa sa kanyang nakamamatay na sugat noong 1798, sapagkat may tinggang pabigat na inilagay sa bunganga ng efang kinaroroonan niya. Ngunit kapag nagsimula ang tugtugin ng seremonya ng pagsamba ni Nebukadnezar, aalisin ng dalawang babae ng tumalikod na Protestantismo at Espiritismo ang tinggang pabigat, at itataas ang ikawalong ulo, na kabilang sa pito.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> "Samantalang papalapit tayo sa huling krisis, lubhang mahalagang umiiral ang pagkakasundo at pagkakaisa sa mga kasangkapan ng Panginoon. Ang sanlibutan ay lipos ng unos, digmaan, at pagkakasalungatan. Gayunman, sa ilalim ng iisang ulo—ang kapangyarihang papal—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kanyang mga saksi. Ang pagbubuklod na ito ay pinatatatag ng dakilang tumalikod. Habang pinagsisikapan niyang pag-isahin ang kanyang mga ahente sa pakikipagdigma laban sa katotohanan, siya rin ay gagawa upang hatiin at pangalatin ang mga tagapagtaguyod nito. Paninibugho, masasamang hinala, at paninirang-puri ay kanyang inuudyukan upang magbunga ng alitan at hidwaan." Testimonies, tomo 7, 182.

The threefold union lifts up the papacy as the head, for they intend to destroy the nation not desired.

Itinataas ng tatluhang pagkakaisa ang kapapahan bilang ulo, sapagkat nilalayon nilang wasakin ang bansang hindi ninanais.

> For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. They have taken crafty counsel against thy people, and consulted against thy hidden ones. They have said, Come, and let us cut them off from being a nation; that the name of Israel may be no more in remembrance. Psalm 83:2–4.

> Sapagkat, narito, ang iyong mga kaaway ay nangagiingay; at silang napopoot sa iyo ay nagsitaas ng ulo. Nagbalak sila ng tusong payo laban sa iyong bayan, at nagsanggunian laban sa iyong mga kinakanlong. Kanilang sinabi, Halina, at pawiin natin sila sa pagiging isang bansa; upang ang pangalan ng Israel ay huwag nang maalaala. Awit 83:2-4.

A bird is a religion, and the “ravenous bird from the east” which God calls at the “hour” of the Sunday law, when the message of the Midnight Cry is being proclaimed, is Islam. That is why in the very hour that the resurrected dead ascend into heaven as the ensign, the “third woe” of Islam comes quickly. This is why Isaiah states in verse one of chapter ten, “Woe” unto them that declare unrighteous decrees. The “Woes” of Revelation are Islam, and Islam is the providential judgment, or tool, or staff (Isaiah 10:5) that God uses to punish the United States for enforcing Sunday worship.

Ang ibon ay isang relihiyon, at ang “ibong maninila mula sa Silanganan” na tinatawag ng Diyos sa “oras” ng batas sa Linggo, kapag ang mensahe ng “Sigaw sa Hatinggabi” ay ipinangangaral, ay ang Islam. Kaya’t sa mismong oras na ang mga patay na muling binuhay ay umaakyat sa langit bilang watawat, ang “ikatlong sa aba” ng Islam ay agad dumarating. Ito ang dahilan kung bakit sinasabi ni Isaias sa talatang isa ng ikasampung kabanata, “Sa aba” nila na nagpapalabas ng mga di-makatarungang dekreto. Ang mga “Sa aba” sa Apocalipsis ay ang Islam, at ang Islam ang hatol ng probidensiya, o kasangkapan, o pamalo (Isaias 10:5) na ginagamit ng Diyos upang parusahan ang Estados Unidos dahil sa pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo.

Isaiah chapter forty-six, identifies the “ravenous bird from the east,” as “the man that executeth my counsel.” That “man” is Islam, and he is called “from a far country,” for God “purposed” to judge the United States, and thereafter the world, for Sunday enforcement, as He did in former times with pagan Rome and the first four trumpets, and then with papal Rome in the fifth and sixth “Woe” trumpets. His purpose in Isaiah chapter forty-six is to call the “ravenous bird from the east,” and He informs His people who desire to understand His counsel and purpose “Remember the former things of old: for I am God, and there is none else; I am God, and there is none like me, Declaring the end from the beginning, and from ancient times the things that are not yet done, saying, My counsel shall stand, and I will do all my pleasure.”

Sa Isaias kabanata apatnapu't anim, tinutukoy ang "mabangis na ibon mula sa silangan" bilang "ang lalaking nagsasakatuparan ng Aking payo." Ang "lalaking" iyon ay ang Islam, at siya ay tinatawag na "mula sa isang malayong lupain," sapagkat "nilayon" ng Diyos na hatulan ang Estados Unidos, at pagkaraan nito, ang sanlibutan, dahil sa pagpapatupad ng Linggo, gaya ng ginawa Niya noong unang panahon sa paganong Roma at sa unang apat na trompeta, at pagkatapos ay sa papal na Roma sa ikalima at ikaanim na mga trompetang "Woe." Ang Kanyang layunin sa Isaias kabanata apatnapu't anim ay tawagin ang "mabangis na ibon mula sa silangan," at ipinaaalam Niya sa Kanyang bayan na nagnanais na maunawaan ang Kanyang payo at layunin, "Alalahanin ninyo ang mga dating bagay ng una: sapagkat Ako ang Diyos, at wala nang iba; Ako ang Diyos, at walang gaya Ko, na ipinahahayag ang wakas mula sa pasimula, at mula sa mga sinaunang panahon ang mga bagay na hindi pa nagagawa, na sinasabi, Mananatili ang Aking payo, at gagawin Ko ang lahat ng Aking kaluguran."

In verse three Isaiah chapter ten, Isaiah records three important questions:

Sa talatang ikatlo ng ikasampung kabanata ng Isaias, itinatala ni Isaias ang tatlong mahahalagang tanong:

> And what will ye do in the day of visitation, and in the desolation which shall come from far? to whom will ye flee for help? and where will ye leave your glory? Isaiah 10:3.

> At ano ang inyong gagawin sa araw ng pagdalaw, at sa pagwawasak na darating mula sa malayo? Kanino kayo tatakbo upang humingi ng saklolo? At saan ninyo iiwan ang inyong kaluwalhatian? Isaias 10:3.

The final question identifies that the glorious land loses her glory at the unrighteous decree. The glory of the United States is the Constitution, which is fully overturned at the Sunday law.

Ang pangwakas na tanong ay nagtutukoy na ang maluwalhating lupain ay nawawala ang kaniyang kaluwalhatian sa di-matuwid na dekreto. Ang kaluwalhatian ng Estados Unidos ay ang Saligang-Batas, na lubusang pinawawalang-bisa sa batas sa Linggo.

> “And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity.” The Great Controversy, 441.

> At tinitiyak ng Saligang-Batas sa sambayanan ang karapatan sa sariling pamamahala, sa pamamagitan ng pagtatadhana na ang mga kinatawang inihalal sa pamamagitan ng botong popular ang magpapasa at mangangasiwa sa pagpapatupad ng mga batas. Ipinagkaloob din ang kalayaan sa pananampalataya, at ang bawat tao ay pinahintulutang sumamba sa Diyos ayon sa dikta ng kaniyang budhi. Ang Republikanismo at Protestantismo ay naging mga saligang simulain ng bansa. Ang mga simulaing ito ang lihim ng kapangyarihan at kasaganaan nito. The Great Controversy, 441.

It is the Constitution that identifies the glory that is left in the dust at the Sunday law.

Ang Saligang-Batas ang tumutukoy sa kaluwalhatiang naiiwan sa alabok sa batas ng Linggo.

> “When the nation for which God has worked in such a marvelous manner, and over which He has spread the shield of Omnipotence, abandons Protestant principles, and through its legislature gives countenance and support to Romanism in limiting religious liberty, then God will work in His own power for His people that are true. The tyranny of Rome will be exercised, but Christ is our refuge.” Testimonies to Ministers, 206.

> “Kapag ang bansang kinilusan ng Diyos sa gayong kagila-gilalas na kaparaanan at nilukuban Niya ng kalasag ng Kanyang pagka-Makapangyarihan sa lahat ay tumiwalag sa mga prinsipyong Protestante, at sa pamamagitan ng sangay tagapagbatas nito ay nagbibigay ng pagsang-ayon at pagtataguyod sa Romanismo sa paghihigpit sa kalayaang panrelihiyon, kung magkagayo’y kikilos ang Diyos sa Kanyang sariling kapangyarihan para sa Kanyang bayang tapat. Isasagawa ang paniniil ng Roma, ngunit si Cristo ang ating kanlungan.” Testimonies to Ministers, 206.

At Isaiah’s “unrighteous decree,” which is the Sunday law, the glory of the United States is gone, and it immediately answers Isaiah’s second question as it prophetically flees to the United Nations, the ten-king confederacy of Revelation chapter seventeen for help to address the attack of Islam of the third “Woe”. The first of the three questions identifies the setting of the Sunday law desolation that causes the United States to begin its next work of forcing the entire world to accept the combination of church and state, as represented by the unification of the United Nations and the Catholic Church, with the pope in control of the unholy relationship. It calls that desolation “the day of visitation”. All these prophetic realities align with Nebuchadnezzar’s dedication service for the golden image.

Sa “di-makatarungang kautusan” ni Isaias, na siyang batas sa Linggo, naglaho ang kaluwalhatian ng Estados Unidos; at agad na nasasagot ang ikalawang tanong ni Isaias, sapagkat ang Estados Unidos ay propetikong tumatakas patungo sa United Nations, ang konpederasyon ng sampung hari sa Apocalipsis kabanata labing-pito, upang humingi ng tulong upang harapin ang pag-atake ng Islam ng ikatlong “Woe”. Ang una sa tatlong tanong ay tumutukoy sa kalagayan ng kagibaan na dulot ng batas sa Linggo, na nagiging sanhi upang simulan ng Estados Unidos ang susunod nitong gawain ng pamimilit sa buong daigdig na tanggapin ang pagsasanib ng simbahan at estado, na kinakatawan ng pagkakaisa ng United Nations at ng Simbahang Katolika, na ang Papa ang namamahala sa di-banal na ugnayang iyon. Tinatawag nito ang kagibaang iyon na “ang araw ng pagdalaw”. Ang lahat ng mga propetikong katotohanang ito ay umaayon sa seremonya ng pagtatalaga ni Nebukadnezar para sa ginintuang larawan.

We will continue chapter three of Daniel in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagtalakay sa ikatlong kabanata ng Aklat ni Daniel sa susunod na artikulo.

> “In the history of Nebuchadnezzar and Belshazzar, God speaks to the people of today. The condemnation that will fall upon the inhabitants of the earth in this day will be because of their rejection of light. Our condemnation in the judgment will not result from the fact that we have lived in error, but from the fact that we have neglected Heaven-sent opportunities for discovering truth. The means of becoming conversant with the truth are within the reach of all; but, like the indulgent, selfish king, we give more attention to the things that charm the ear, and please the eye, and gratify the palate, than to the things that enrich the mind, the divine treasures of truth. It is through the truth that we may answer the great question, ‘What must I do to be saved?’” Bible Echo, September 17, 1894.

> Sa kasaysayan nina Nebukadnezar at Belsasar, nangungusap ang Diyos sa mga tao ng ating panahon. Ang kahatulang babagsak sa mga nananahan sa lupa sa panahong ito ay dahil sa kanilang pagtanggi sa liwanag. Ang ating kahatulan sa paghuhukom ay hindi magbubuhat sa katunayang tayo’y nabuhay sa kamalian, kundi sa katunayang ating pinagwalang-bahala ang mga pagkakataong ipinadala ng Langit upang matuklasan ang katotohanan. Ang mga paraan upang maging bihasa sa katotohanan ay abot-kamay ng lahat; subalit, tulad ng haring mahilig sa kalayawan at makasarili, higit nating binibigyang-pansin ang mga bagay na nakaaakit sa pandinig, nakalulugod sa paningin, at nagpapalugod sa panlasa, kaysa sa mga bagay na nagpapayaman sa isip, ang mga banal na kayamanan ng katotohanan. Sa pamamagitan ng katotohanan natin masasagot ang dakilang tanong, ‘Ano ang dapat kong gawin upang maligtas?’ Bible Echo, Setyembre 17, 1894.

Back to Articles