Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

Ang Aklat ni Joel at ang Laodikenseng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Labing-walo

Number Eighteen

Bilang Labing-walo

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

Isinasaalang-alang natin ang tipan ni Abram, at hindi pa natin natatalakay ang bahaging iyon ng propesiya ni Abram na may tuwirang ugnayan sa mga pambungad na talata ng aklat ni Joel. Ang propesiya ni Abram tungkol sa 400 taon ng pagkaalipin, kasama ang binanggit ni Pablo na 430 taon, ay bumubuo ng balangkas na propetiko na tumutugma sa 1290 taon ng Daniel 12:11. Ang 1290-taong propesiya sa talatang labing-isa ay ang omega na yugto ng propesiya sa linya ng 430 taon nina Abram at Pablo. Ang katotohanang ito ay isang bahagi ng mga bagay na tinatanggalan ng tatak sa mga huling araw, na nagbubukod sa mga marunong at sa mga masama.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

Nauugnay sa hulang “omega” ng 430 taon ang simbolo ng “apat na salinlahi,” na tumutukoy sa isang yugto ng panahon ng probasyon para sa bansang nagpaalipin sa bayang hinirang ng Diyos. Para kay Moises, ito ay Ehipto; para naman sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na umaawit ng awit ni Moises, ito ay ang kasaysayan ng Estados Unidos mula 1798 hanggang sa batas sa Linggo. Ang Estados Unidos, na inihaharap bilang “hayop mula sa lupa” sa Apocalipsis labintatlo, ay nagsisimula bilang isang kordero at nagwawakas na nagsasalita na gaya ng dragon. Si Jose, isang sagisag ng Kordero, ay kumakatawan sa panahon ng relatibong kapayapaan sa Ehipto, hanggang sa nagkaroon ng bagong Paraon at nagsimula ang pagkaalipin. Kaya, ang bansang hinahatulan sa ikaapat na salinlahi—na para kay Moises ay ang Ehipto—ay ang Estados Unidos. Ang nalabi ay hinahatulan sa batas sa Linggo, gaya ng inilalarawan ng mga salot na nagwakas, para sa mga Hebreo, sa dugo sa kanilang mga hamba ng pinto, at pagkatapos ay, para sa bansang Ehipto, sa Dagat na Pula. Si Jose at si Moises ay kumakatawan sa isang mabuting Paraon at isang masamang Paraon, na para sa Estados Unidos ay una ang kordero, at pagkatapos ang dragon.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

Kasama sa hula ni Abram tungkol sa hatol sa ikaapat na salinlahi ang katotohanang ang pagsasara ng probasyon ay progresibo, sapagkat sa kaganapan ng hula ni Abram sa pamamagitan ni Moises, hindi lamang nagsara ang probasyon para sa Egipto, kundi may panahon pang nalalabi para sa mga Amoreo upang punuin ang kanilang saro ng panahon ng probasyon—matapos mapuno ng Egipto ang kanila. Ang Dagat na Pula para sa Egipto ay ang batas sa Linggo para sa Estados Unidos, at saka "bawat ibang bansa sa buong daigdig" ay "susunod sa halimbawa" ng Estados Unidos, gaya ng kinakatawan ng mga Amoreo pagkaraan ng pagsasara ng probasyon ng Egipto.

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

Ang mga Amoreo ay isa sa sampung liping tumutukoy sa sanlibutan mula sa Ilog ng Ehipto hanggang sa Ilog ng Babilonia, sa tipan ni Abram, at samakatuwid ang mga Amoreo ay kumakatawan sa mga bansa ng sanlibutan, na nagsasara ng kani-kaniyang probasyon bilang mga bansa, pagkatapos ng batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang mga Amoreo ang biblikal na sagisag ng pagsasara ng kahatulan sa sanlibutan, at ito’y nagaganap sa ikatlo at ikaapat na salinlahi. Ang Dagat na Pula ay sagisag ng pagsasara ng probasyon para sa Estados Unidos, at ang mga Amoreo ay kumakatawan sa mga bansang unti-unting isinasara ang kanilang probasyon hanggang sa magsara ang probasyon ng sangkatauhan. Kaya’t ang mga Amoreo ay isang sagisag ng panahon ng krisis ng batas ng Linggo sa Dagat na Pula hanggang sa pagliligtas sa pamamagitan ng silangang hangin, kung kailan nabubuksan ang landas ng pagliligtas para sa bayan ng Diyos.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

Ngunit ang propesiya ni Abram ay hindi lamang tinatalakay ang ikaapat na salinlahi sa pagtingin sa Estados Unidos bilang Egipto, at sa sanlibutan bilang ang mga Amoreo; higit sa lahat, itinuturing nito ang salinlahi ng bayan ng Diyos na tumawid sa Dagat na Pula bilang “ikaapat na salinlahi.” Kapag nahango na natin, kung ano man ang mahahango natin, mula sa pagkaunawa sa “apat na salinlahi” sa una sa tatlong hakbang ni Abram, isasaalang-alang natin ang ikalawa at ikatlong hakbang ng tipan ni Abraham. Ang ikalawang hakbang ay kabanata labimpito, at ang ikatlong hakbang ay, siyempre, kabanata dalawampu’t dalawa.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

Sa Daniel kabanata labindalawa, tinukoy ang tatlong panahong propetiko, at ang mga iyon ay pawang kumakatawan sa panahong propetiko na nagwakas noong 1844. Ang tatlong panahong iyon ay inalisan ng tatak sa mga huling araw, at ang tatlong panahong iyon ay kumakatawan sa paglago ng kaalaman na sumasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Si Cristo, bilang ang lalaking nakadamit ng lino, ay inilalahad ang una sa tatlong panahong propetiko sa talatang pito, at sa paggawa Niya nito, inihahanay Niya ang Kanyang sarili sa anghel ng Apocalipsis kabanata sampu, na hindi nakatayo sa ibabaw ng tubig, kundi sa ibabaw ng lupa at ng dagat.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng nabubuhay magpakailan-kailanman, na lumikha ng langit at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon. Apocalipsis 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

Sa ikapitong talata ng ikalabindalawang kabanata, ang lalaking nakadamit ng lino ay sumumpa rin sa pamamagitan Niya na nabubuhay magpakailanman.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> At narinig ko ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itinaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa Kaniya na nabubuhay magpakailanman na ito’y sa isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag natapos na niyang mapangalat ang lakas ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng bagay na ito. Daniel 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

Ipinababatid sa atin ng inspirasyon na ang gayon ding linya ng propesiya na matatagpuan sa Aklat ni Daniel ay itinuloy sa Aklat ng Apocalipsis, at ang pagkaunawang Millerita ay na ang dalawang paglalarawang ito ay magkakatugmang sipi tungkol kay Cristo: si Cristo bilang ang Anghel na may maliit na aklat, na sa Aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa katapusan noong 1844 ng paglalapat ng panahong propetiko; at si Cristo bilang ang Lalaking nakadamit-lino sa Aklat ni Daniel, na nagsasaad na pagdating ng batas ng Linggo sa Estados Unidos, matatapos ang lahat ng mga kababalaghan ng huling pangitain ni Daniel. Sa loob ng banal na kasaysayang iyon, na nauuna at nagwawakas sa batas ng Linggo, ang bayan ng Diyos ay ikakalat sa isang panahong isinasagisag ng 1260. Ang panahon ng pagkakalat na nauuna sa batas ng Linggo ay inilalahad sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis, kung saan sina Moises at Elias ay pinatay at nakahandusay na patay sa lansangan sa loob ng tatlo't kalahating araw, na siyang sagisag ng 1260.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

Sa talatang ikapito, ipinahayag ng lalaking may damit na lino na kapag natapos na ang tatlo’t kalahating araw ng pagpangalat sa kapangyarihan ng banal na bayan, magwawakas ang mga “kababalaghan” na sumasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Tinapos natin ang nakaraang artikulo sa komentaryo ni Sister White tungkol sa Zacarias, kabanatang ikatlo. Sinabi ng unang pangungusap, “Ang pangitain ni Zacarias hinggil kay Josue at sa Anghel ay umaangkop na may natatanging bigat sa karanasan ng bayan ng Diyos sa mga pangwakas na tagpo ng dakilang Araw ng Pagbabayad-sala.” Sa kabanata, at sa inspiradong komentaryo ni Sister White hinggil sa kabanatang iyon, ang isandaang apatnapu’t apat na libo ang “mga lalaking pinagtataka.” Ang mga “kababalaghan” ng huling pangitain ni Daniel na tinatapos ng batas ng Linggo, ay ang mga “kababalaghan” na kaugnay ng pagtatatak sa bayan ng Diyos.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

Ang Kabanata Labindalawa ng Daniel ang nagbibigay ng liwanag na nagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo sa mga huling araw. Ang liwanag na iyon ay kinakatawan ng tatlong panahong propetiko, na pawang natukoy at naitatag bilang katotohanan sa kasaysayang Millerita. Ang tatlong panahong ito ay inilalahad sa tatlong talata at siyang tatlong haligi na sumusuporta sa istruktura ng katotohanan. Ang istruktura ng katotohanan ay isinusuporta ng isang tatlong-hakbang na proseso. Ang prosesong iyon na may tatlong hakbang ay kinakatawan, sa loob ng bahaging may siyam na talata (4-12), ng tatlong talatang naglalahad ng panahong propetiko. Ang tatlong panahong propetikong iyon, kapag tiningnan mula sa batayang pagkaunawang Millerita, ay nagbubunga ng tatlong simbolikong panahon na binibigyang-kahulugan alinsunod sa pagkaunawang Millerita, ngunit hindi inilalapat ang elemento ng panahon.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

Ang tatlong panahon ay matatagpuan mismo sa bahagi ng Kasulatan na naglalarawan ng “proseso ng propesiya na tinatakan—at pagkatapos ay inalisan ng tatak,” kabilang ang klasikong biblikal na paglalarawan ng tatluhang proseso ng pagsubok. Ang siyam na talata na nagsisimula sa pag-uutos kay Daniel na tatakan niya ang kaniyang aklat ay yaon mismong mga talatang inilalatag ang tatlong panahon; at sa loob ng siyam na talatang iyon, ang proseso ng pagdadalisay na nagaganap kapag inaalisan ng tatak ang katotohanan ay ipinahayag bilang “dinalisay, pinaputi, at sinubok.” Ang tatlong panahon sa tatlong talata ay ang pagdami ng kaalaman, ang panahon ng wakas, at ang mga huling araw, na kumakatawan sa panghuling proseso ng pagsubok at pagtatatak sa bayang tipan ng Diyos. Sa kasaysayang iyon isinasaad ang mga simbolikong “kababalaghan” na sumasapit sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Mangyaring basahin muli ang talatang ito.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

Ang tatlong panahon, sa tatlong talata sa loob ng isang sipì na may siyam na talata, ay kumakatawan sa rurok ng aklat ni Daniel, at ang rurok na kinakatawan doon ay ang rurok ng panloob na linyang propetiko; ito ang salaysay kung paanong ang isang bato ay "nahiwalay" mula sa isang bundok, na hindi gawa ng mga kamay, na siyang salaysay ng nalabi. Ang panloob na linyang iyon ay kinakatawan sa mga kabanata sampu at labindalawa, at ang rurok ng panlabas na linyang propetiko ay nasa mga pangwakas na talata ng kabanata labing-isa, at sa mga unang ilang talata ng Daniel labindalawa.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

Ang tatlong panahong iyon ay siya ring kasukdulan ng mga pangitain hinggil sa patotoo ng kapuwa Ilog Ulai at Ilog Hiddekel, at ang tatlong talatang iyon ay naglalaman ng isang propetikong panahon na kumakatawan sa kasukdulang katuparan ng propesiya sa panahon ng tipan na nagtatalaga kay Abram at kay Pablo bilang mga saksi. Si Jesus, bilang ang Taong nakadamit ng lino, ay nasa talatang pito, na lumalakad sa ibabaw ng tubig. Sa talatang labing-isa, dalawang tinig—na siya ring tinig ni Cristo—ang tumatayo upang magpatotoo: sina Abram at Pablo. Sa talatang labindalawa ay inihaharap ang kasaysayan ng pagseselyo ng bayan ng Diyos, sapagkat ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay mga birhen, at ang mga birhen ay nararanasan ang talinghaga ng sampung dalaga, at ang pagpapala sa talatang labindalawa ay nasa mga naghihintay. Ang mga naghihintay sa talinghaga, at yaong mga “pinagpala,” ay silang tumatanggap ng kasuutan na nagpapahintulot sa kanila na pumasok sa kasalan, kapag isinara ang pinto.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

Sa ika-pitong talata, si Jesus ay lumalakad sa ibabaw ng tubig, na nagdudulot ng takot; ngunit nagpasya si Pedro na manampalataya at nagsimulang lumakad at magbigay ng kaluwalhatian sa Diyos. Subalit si Pedro ay madalas na sagisag ng dalawang urî, at ang kaluwalhatian ay nauwi muli sa takot, sapagkat dumating ang kaniyang oras ng paghatol. Ang unang tuldok na nasa ika-pitong talata ay kumakatawan sa mensahe ng unang anghel. Si Jesus ay nasa ibabaw ng tubig, isang sagisag ng takot at ng unang anghel. Pagkatapos ay itinutukoy ni Jesus ang isang panahon kung kailan Niya luluwalhatiin ang Kaniyang bayan bago ang paghatol ng batas ng Linggo. Ang tatlong elemento ng tatlong anghel ay nasa loob ng ika-pitong talata, sapagkat ang ika-pitong talata ang una sa tatlong talatang kumakatawan sa tatlong anghel.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

Ang talatang labing-isa ay nagbibigay ng isang “pagdodoble” sa pamamagitan ng patotoong omega nito sa mga tinig na alpha nina Abram at Pablo. Ang kanilang “dinobleng” mga tinig ay nagsasanib upang ilahad ang propesiyang ukol sa panahon ng tipan, at tinutupad ng talatang labing-isa ang propesiyang iyon bilang ang omega, sa pagtukoy sa panahong propetiko na nagtatapos sa pagbagsak ng Babilonia noong 1798, at sa gayon ay sumasagisag bilang tipo ng pagbagsak ng Babilonia kapag tumindig si Miguel sa mga huling araw. Sa talatang labing-isa ay mayroon tayong pagdodoble ng mga propeta, at isang panahon na kumakatawan sa dalawang pagbagsak ng Babilonia, kaya’t kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel na naghayag, “Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia.”

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

Ang talatang pito ay ang mensahe ng unang anghel, at ang talatang labing-isa ay ang mensahe ng ikalawang anghel, at ang talatang labindalawa, na siyang Daniel 12*12 o Daniel 144, ay tungkol sa pagkakabukod sa pagitan ng mga marurunong at ng mga mangmang, na natutupad sa proseso ng paghuhukom na nagwawakas sa pagpapamalas ng karakter sa krisis ng paghuhukom. Ang talatang labindalawa ay ang mensahe ng ikatlong anghel na nagtutukoy kung paano nahahati ang sanlibutan sa dalawang uri, at ang katapat ng panlabas na paglalarawan ng ikatlong anghel hinggil sa mismong pagkakahating iyon ay ang panloob na pagkakahati ng ikatlong anghel na kinakatawan sa talatang labindalawa. Ang talatang pito, labing-isa, at labindalawa ay ang mensahe ng tatlong anghel, at ang mga talatang ito ang liwanag na inaalisan ng selyo sa mga huling araw. Ang pagkakaalis ng selyo ng tatlong talatang ito sa mga huling araw ay umaayon sa Kabanata Sampu ng Aklat ng Pahayag.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

Si Cristo, bilang makapangyarihang anghel, gayundin bilang ang Leon ng lipi ni Juda sa ikasampung kabanata, ay sumigaw na gaya ng isang "leon," at ang Kaniyang pag-ungal ay nagbunga ng pitong kulog na tinatakan, gaya rin ng sa Daniel ikasampung kabanata. Magkakatulad na mga sipi ang mga ito. Dahil dito, ang tatlong panahon sa ikalabindalawang kabanata ay siya ring pitong kulog ng Pahayag ikasampung kabanata.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

Ang "pitong kulog" ay isa lamang ibang pagpapahayag ni Cristo bilang Alfa at Omega, sapagkat ang pangunahing simbolismo ng "pitong kulog" ay na kinakatawan nito ang isang "pagbabalangkas ng mga pangyayari" na naganap mula 1798 hanggang 1844, na mauulit sa "mga pangyayaring darating" na "ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod" sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu't apat na libo. Kaya't ang "pitong kulog" ay sagisag ng Alfa at Omega; na siya rin ang pasimula at ang wakas; ang una at ang huli, ang saligan at ang templo; ang batong-panulok at ang batong-tuktok—ang pitong kulog.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

Ang liwanag ng tatlong simbolikong yugto sa Daniel labindalawa ay kailangang umayon sa liwanag ng pitong kulog, sapagkat iisa at gayon ding linyang propetiko ang mga ito. Sa unang yugto, itinaas ni Cristo ang kapuwa Niyang kamay sa langit, gaya ng itinaas Niya ang isang kamay sa Apocalipsis sampu. Sa Apocalipsis sampu, ang Kaniyang kamay ay nagiging sagisag ng katapusan ng paglalapat ng panahong propetiko, na nagmamarka ng paglipat mula sa mga yugto ng panahong propetiko tungo sa mga yugtong propetiko lamang. Ang paglipat ng pangunahing tuntuning propetiko na ginamit ng mga Millerite ay tinipuhan ng malaking paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal sa kapanahunan ni Cristo.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

Ang apostol Pablo ay ibinangon upang itatag ang pangunahing panuntunang propetiko na kaugnay ng linyang propetiko ng isang hinirang na bayan. Sa mismong pasimula ng espirituwal na Israel, itinatag ang isang pangunahing panuntunang propetiko na muling binigyang-kahulugan ang mismong tipan. Mula noon, ang pagiging anak ni Abraham ay sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi ng dugo. Ang prinsipyong propetiko na iyon ay itinakda pangunahin sa pamamagitan ng panulat ni Pablo, na, sa ganitong ugnayan, ay nagsilbing tipo ni Cristo na inilalarawan sa Apocalipsis kabanata sampu, na siyang nagbago at nagtapos sa propetikong paglalapat ng panahon noong 1844.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

Ang tipan sa sangkatauhan ay kinakatawan ng bahaghari, at ang Daong ni Noe ay kumakatawan sa isang yugto ng panahon, bago at pagkatapos ng baha, nang wala pang malinaw na natukoy na bayang hinirang. Ang pagtawag kay Abraham ay kumatawan sa isang malaki at makabuluhang pagbabago sa ugnayang propetiko ng Diyos sa sangkatauhan. Ang tipang ginawa kay Abraham ay kumatawan sa isang malaking pagbabago sa daloy ng kasaysayan ng tipan, at sa gayon ay naging huwaran ng malaking paglipat mula sa literal tungo sa espirituwal sa mga araw ni Pablo, at mula sa paglalapat ng panahon tungo sa kawalan ng paglalapat ng panahon noong 1844.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

Ang unang paglilipat sa tipan ng Diyos sa sangkatauhan ay ang Halamanan, at ang maliwanag na pagbabago ay ang mga pagbabawal hinggil sa punongkahoy ng buhay, at nagbunga rin ito ng pagbabago sa pananamit, mula sa espirituwal na liwanag tungo sa literal na balat ng kordero. Ang susunod na mahalagang paglilipat sa kasaysayan ng tipan ay ang baha, na kinakatawan ni Noe, gaya ng unang mahalagang paglilipat ng tipan na kinatawan naman ni Adan. Pagkatapos ay ang paglilipat tungo sa isang bayang hinirang sa pamamagitan ni Abram, na humantong kay Moises, na nagpakilala ng mga prinsipyong propetiko na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon. Ang prinsipyong iyon ay may bisa hanggang 1844, nang nagkaroon ng panibagong mahalagang paglilipat ng tipan. Sa mga dakilang panahon ng kasaysayan ng tipan ay laging may isang mahalagang pagbabago sa isang prinsipyo ng makahulang Salita ng Diyos. Ang paglilipat na iyon sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ito: na ang Alfa Omega ang Katotohanan. Ang Alfa at Omega ay ang prinsipyong ang wakas ay laging inilalarawan sa simula sa Salita ng Diyos. Kalakip ng prinsipyong iyon ng Alfa at Omega ay ang tatluhang kayarian ng salitang Hebreo na “katotohanan.”

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

Ang pangunahing maka-propetang paglipat sa kasaysayan ng natitirang bayan ay tuwirang kinakatawan sa bawat isa sa mga pangunahing kasaysayan ng tipan, at gayundin naman sa iba pang mga linya ng katotohanan. Ang “susi” na inatang kay Eliakim sa Isaias 22:22 ay siya ring susi na ibinigay kay Pedro sa Panium sa Mateo 16. Ang gayunding susi ay ibinigay sa Iglesia ng Filadelfia, at si William Miller ang binigyan ng susi na nagbigay-daan sa kanya upang umugnay sa mismong prinsipyong isang araw para sa isang taon na naitala ni Moises sa kasaysayan ni Moises, na sumagisag sa kasaysayan ng mga Millerita. Ang ugnayan ni Miller sa hula ni Moises ay kinatawan ng ugnayan ni Pablo sa hula ni Abram. At bakit hindi dapat umugnay si Miller kay Moises? Ang kaligtasan ni Moises sa isang kaban ay naugnay sa kaligtasan ni Noe sa isang kaban upang pagtalihin ang dalawang tipan. Ang mga paglipat ng maka-propetang paglalapat na nagsimula sa Eden ay nagpapakilala na ang isang dakilang pahayag ng maka-propetikong liwanag ay natatagpuan sa kasaysayan ng huling bayang nasa tipan, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Pinaninindigan kong ang pangunahing maka-propetang paglipat ay kinakatawan ng pitong kulog, na tuwirang nakaugnay sa tatlong panahon sa Daniel kabanata labindalawa, at ang mga ito ay nakikilala lamang kapag inilalapat ang mga prinsipyong Alfa at Omega sa isang paglalapat na “linya sa ibabaw ng linya” na nakatindig sa tatluhang-hakbang na estruktura ng katotohanan.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

Sa mga talatang kaagad na nauuna sa pahayag na “wala nang panahon,” ipinahayag ni Cristo ang pitong kulog na—gaya ng mga katotohanan sa Daniel kabanata labindalawa—ay tinatakan. Ang konteksto para sa lalaking nakasuot ng lino na nakataas ang dalawang kamay sa kabanata labindalawa ay ang pag-aalis ng tatak sa aklat ni Daniel, at ang konteksto para kay Cristo, ang Leon, sa Apocalipsis kabanata sampu ay ang pagtatatak sa pitong kulog. Iniugnay ni Sister White ang pagtatatak ng pitong kulog sa pagtatatak ng aklat ni Daniel.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Pagkaraang naipahayag ng pitong kulog na ito ang kanilang mga tinig, dumating kay Juan ang utos, gaya ng kay Daniel, hinggil sa munting aklat: ‘Selyuhan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog.’ Ang mga ito ay tumutukoy sa mga pangyayari sa hinaharap na mabubunyag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

Ang pitong kulog ay tinutukoy ng Apocalipsis 10 at ng Espiritu ng Propesiya at ng kasaysayan ng mga Milerita mula 1840 hanggang 1844, na inuulit sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Sa gayunding sipi ay sinasabi, "Ang natatanging liwanag na ibinigay kay Juan na ipinahayag sa pitong kulog ay isang pagbabalangkas ng mga pangyayaring magaganap sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel. Hindi pinakamabuti para sa bayan na malaman ang mga bagay na ito, sapagkat kinakailangang subukin ang kanilang pananampalataya. Sa kaayusan ng Diyos, ang mga pinakakahanga-hanga at masusulong na katotohanan ay ipahahayag." Hindi naunawaan ng mga Milerita na haharap sila sa dalawang pagkabigo, sapagkat ang kanilang kakulangan sa pag-unawa ay nilayon upang subukin sila. Hindi ipinalagay ng mga Milerita na may anumang "masusulong na katotohanan," ibig sabihin, hindi nila inaasahan ang anumang "malalaking pagbabagong propetiko" sa kasaysayan ng tipan.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

Bagaman “hindi pinakamainam para sa” bayang Milerita “na malaman ang mga bagay na ito,” ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay sinusubok sa gayunding kasaysayan, ngunit hindi dahil sa inosenteng hindi pagkaunawa sa kasaysayan, kundi dahil sa hindi pagkaunawa sa isang kasaysayang kinakailangang malaman. Iyon ay gayunding pagsubok, ngunit binaligtad lamang. Si Juan sa Apocalipsis 10 ay una at higit sa lahat ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, at pangalawa lamang, sa kilusang Milerita ng unang at ikalawang anghel. Ito ay nakikilala kapag nakita mong si Juan ay naipabatid na nang pauna, bago niya kainin ang munting aklat, na ito’y magiging matamis at saka mapait. Hindi pinakamainam para sa mga Milerita na malaman kung ano ang kahulugan niyon, ngunit si Juan ay kumakatawan sa isang bayan na nakaaalam na nang pauna kung ano ang mangyayari sa oras na kainin ng mga Milerita ang munting aklat.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> At naparoon ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at papaitin nito ang iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na gaya ng pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko ito; at sa aking bibig ay matamis na gaya ng pulot; at pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. Apocalipsis 10:9, 10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

Si Juan ay binigyan, nang pauna, ng kaalaman hinggil sa mapait-matamis na karanasan ng 1840 hanggang 1844, ang kasaysayang kinakatawan sa ika-sampung kabanata. Ang karanasang iyon, na napakalinaw na inilarawan sa mga talatang siyam at sampu, ay tahasan ding tinukoy sa mga talatang dalawa hanggang apat.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> At sa kaniyang kamay ay may isang munting aklat na bukás; at inilagay niya ang kaniyang kanang paa sa dagat, at ang kaniyang kaliwang paa sa lupa; at sumigaw siya ng malakas na tinig, na gaya ng pag-ungal ng leon; at nang siya’y sumigaw, ang pitong kulog ay nagpahayag ng kanilang mga tinig. At nang ang pitong kulog ay nagpahayag ng kanilang mga tinig, ako’y malapit nang sumulat; at nakarinig ako ng isang tinig mula sa langit na nagsasabi sa akin, Tatakan mo ang mga bagay na ipinahayag ng pitong kulog, at huwag mo yaong isulat. Apocalipsis 10:2-4.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa "isang pagbabalangkas ng mga pangyayari" na magaganap sa ilalim ng unang at ikalawang anghel, at gayundin sa "mga pangyayaring darating na ihahayag ayon sa kanilang kaayusan." Ang "pitong kulog" ay kumakatawan sa katotohanang ang kasaysayan ng mga Millerite ay nauulit sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at ang mga katotohanang inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1798 at pasulong ay kumakatawan sa isang pag-aalis ng tatak ng katotohanan sa mga huling araw ng bayan ng Diyos. Si Jesus sa Apocalipsis kabanata sampu ay tumutugma kay Jesus sa Daniel kabanata labindalawa. Sa kapwa sipi, nakalahad ang pagtatatak at ang pag-aalis ng tatak ng mga katotohanang sumusubok sa mga huling araw.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

Maaaring may mangatwiran na si Jesus ang nagsasalita sa talatang pito, ngunit si Gabriel ang nagsasalita kay Daniel sa mga talatang labing-isa at labindalawa, subalit maaari ring unawain na si Jesus ang nagsasalita sa tatlong talatang ito. Sa alinmang panig ng usapin, ang tinig ni Cristo ang nagsasalita sa pamamagitan ni Daniel at ang tatlong kapanahunang propetiko sa kabanata labindalawa ay mga salita ni Cristo, at Kanyang inilalatag ang tatlong kapanahunan sa kaayusan ng katotohanan. Ang tatlong kapanahunan ay pawang tinatakan, kaya’t nagiging iisang tatluhang sagisag.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

Ang ikapitong talata ay tumatalakay sa pagtatapos ng mga kababalaghan, na kinikilala ang panghuling gawain ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, habang Kanyang pinapawi ang mga kasalanan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo at sila’y tinatatakan. Ang unang talata ay tumutukoy sa mga “kababalaghan,” at ang huli sa tatlong talata ay kinikilala rin ang mga “kababalaghan” bilang yaong mga pinagpala dahil sa paghihintay at sa pagdanas ng unang kabiguan. Ang panahong nasa gitna ay tumutukoy sa paghihimagsik ng sangkatauhan sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo, at itinutukoy rin ang panahong naghahantong sa batas ng Linggo bilang isang panahon ng paghahanda para sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang lahat ng mga talata ay tuwirang tumutukoy sa “kung ano ang mangyayari” sa bayan ni Daniel “sa mga huling araw.” Ang tatlong talata ay pawang tumatalakay sa tema ng pagdadalisay ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang unang panahon ay naaayon sa ikatlong panahon, at ang panahong nasa gitna ay kumakatawan sa paghihimagsik ng buong sanlibutan habang sila’y nagmamartsa patungo sa Armagedon.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

Kung ang tatlong yugtong iyon ay siya ring “pitong kulog,” kung gayon ang tatlong talata ay dapat tumukoy sa “mga pangyayaring darating, na [ihahayag] ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod,” at ang mga “pangyayaring darating” na iyon ay aayon sa “pagbabalangkas ng mga pangyayaring naganap sa ilalim ng unang at ikalawang anghel” mula 1840 hanggang 1844. May ilang katotohanang tinanggap ng kilusang ito na hayagang naiiba kaysa sa pagkaunawa ng mga tagapanguna, gayunman ang lahat ng mga katotohanang iyon ay umaayon sa pagkaunawa ng mga tagapanguna. Nagkaroon ng malaking pagbabago sa pananaw na propetiko mula sa mga Millerita hanggang sa kasalukuyan. Ang prinsipyong “isang araw ay katumbas ng isang taon” ang klasikong halimbawa, subalit mayroon pang iba. Isang halimbawa ng malaking pagbabago sa pananaw na propetiko ay makikita kaugnay ng pitong kulog.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

Matapos sabihan si Juan sa huling talata ng ikasampung kabanata na siya’y kailangang muling magpropesiya, at sa gayon ay binibigyang-diin na ang kasaysayan ng ikasampung kabanata ay kumakatawan sa kapwa ang kilusang Millerita at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, siya’y binigyan ng tungkod na panukat upang sukatin ang templo, ngunit sinabihan siyang huwag isama sa pagsukat ang looban.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng isang pamalo; at ang anghel ay tumayo at nagsabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba doon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at yuyurakan nila ang banal na lunsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Pahayag 11:1, 2.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

Sa pagsusukat sa templo pagkaraan ng 1844, inutusan si Juan na huwag isama ang mga Hentil, na kinakatawan ng looban. Ang paglalarawang ito noong 1844 ay tumutukoy sa katotohanang kapipili lamang ng Diyos ng isang nobya ng Bagong Tipan, at pagkatapos ay ginawa ang isang pagkakabukod sa pagitan ng Kanyang nobya at ng looban. Malinaw kay Sister White na ang looban ay kumakatawan sa mga Hentil at ang templo ay ang hinirang na bayan ng Diyos; basahin lamang ang kabanatang The Outer Court sa The Desire of Ages.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

Inilalarawan ni Juan ang mga Millerita, na bagong naging hinirang na bayan ng Diyos noong 1844. Itinakda ang isang pagkakaiba sa pagitan ng mga Millerita, na bagong nakaranas ng mapait-matamis na mensahe, at ng nalalabi sa nagpapakilalang Kristiyanong sanlibutan, na kinakatawan bilang mga Hentil.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

Ang pundasyon ay inilatag mula 1840 hanggang sa unang pagkakadismaya, at ang templo ay natapos sa panahon ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi. Pagkaraan ay dumating ang Dakilang Pagkakadismaya at inutusan si Juan na tumindig at sukatin, ngunit huwag isama ang mga Hentil. Si Juan ay naglalarawan ng pagbubukas ng paghuhukom, at dahil dito, inilalapat ng inspirasyon sa mga talata ang pagsukat ni Juan bilang sagisag ng Pagsisiyasat na Paghuhukom. Ang ating katatapos lamang na paglalahad hinggil kay Juan bilang sagisag ng pagsukat ay kaayon ng karaniwang pagkaunawang Adventista, subalit sa kilusang ito ay nagkaroon ng malaking pagbabago sa pagkaunawa sa nasabing sagisag.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

Alinsunod sa pagkaunawa ng mga Millerite, napagtanto namin na sa loob ng kasaysayan ng mga Millerite na inilalarawan ni Juan sa ika-sampung kabanata ay mayroon ding hula tungkol sa isang kahanay na kilusan na magiging ang isandaang apatnapu't apat na libo. Nabatid namin na kung kukunin mo ang mga sukat ng kasaysayan ng mga Millerite, at isasantabi ang panahon ng mga Hentil, makikita mo ang mismong templong sinusukat ni Juan.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

Napag-unawaan namin na may isang 2520-taong propesiya ng panahon na nagwakas noong 1798 at ang isa pa noong 1844, at sa gayo’y nahayag ang isang apatnapu’t anim na taong panahon na kung kailan itinayo ni Cristo ang templo ng mga Millerita. Tinukoy ni Juan na ang patyo ay sa mga Hentil, at mayroong isang propetikong “mga panahon ng mga Hentil.”

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:24.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

Ang “mga panahon” ng mga Hentil ay maramihan, at kumakatawan sa dalawang kapanahunan kung kailan kapwa ang literal at ang espirituwal na Israel ay nayurakan. Ang huli sa dalawang pagyurak—ang sa ilalim ng papalismo, na sumunod sa paganismo—ay nagtapos noong 1798. Sa kabila ng anumang maaaring igiit, ang “mga panahon ng mga Hentil” ay nagtapos noong 1798, sa pagdating ng unang anghel. Si Juan ay dapat magsimulang sukatin noong 1798, at hindi bago roon. Siya ay inilagay sa kasaysayan ng 1844, kaya’t ang hindi isama ang panahong nagwakas noong 1798 ay ang hindi isama ang looban; at sa gayon ay ibinubunyag mo ang apatnapu’t anim na taon nang itinindig ng Mensahero ng Tipan ang templong Millerita. Marami pang kaugnay na katotohanan ang nagmumula sa aplikasyon na ito, ngunit ginagamit ko lamang ito bilang isang halimbawa ng liwanag na naiiba sa pagkaunawa ng mga tagapanguna, subalit liwanag na hindi sumasalungat sa mga orihinal na katotohanan, ngunit hindi na naglalapat ng panahon.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

Ang partikular na katotohanang iyon ay kinilala bago ang 9/11, ngunit tunay na naitatag nang malalim pagkaraan ng 9/11. Ang katotohanan tungkol sa pagsukat ni Juan sa templo ay hindi maihihiwalay sa pitong kulog, sapagkat ang mga ito ay nasa mismong iisang bahagi ng kasulatan. May isang katotohanan tungkol sa paglalapat ng pitong kulog na tinatakan hanggang sa panahong kung kailan natutupad ang mga "kababalaghan" ng Daniel kabanata labindalawa. Ang paglalapat ng "pitong kulog" na naalisan ng tatak pagkaraan ng Hulyo 2023 ay ganap na umaayon, o, kung baga, ito'y umaakma sa tatlong talata ng Daniel kabanata labindalawa sa isang malalim na paraan.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

Ginagamit ni Sister White ang salitang komplemento, hindi ang salitang komplimento, upang ilarawan ang ugnayan ng mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis. Ang komplemento, na ang kahulugan ay “dalhin sa kasakdalan,” ang siyang ginagawa ng dalawang aklat na propetiko para sa isa’t isa. Ang pitong kulog, kapag naalisan ng selyo sa kabanata labindalawa ng aklat ni Daniel pagkaraan ng Hulyo 2023, ay dinadala sa kasakdalan ang mensaheng naroon. Ang nagbubukas sa pitong kulog ay ang simulain ng Alpha at Omega na kaugnay ng balangkas ng katotohanan.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

Ang “mga panahon” ng mga Hentil ay natupad noong 1798, at kumakatawan sa dalawang yugto na tig-1260 taon, nang ang paganismo at pagkatapos ay ang kapapahan ay yumurak sa santuwaryo at sa hukbo. Kapag sinusukat ang templo, dapat ihiwalay ang looban, at ang looban ay umaabot hanggang 1798, ngunit pagkaraan ng 1844, wala nang panahon. Sa kasalukuyan, ang 1260 taon ay simpleng kumakatawan sa isang yugto ng panahon na tumutukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng templo at ng looban. Dahil dito, mula Hulyo 18, 2020 hanggang Hulyo ng 2023, naisakatuparan ang pagyurak. Ang pagsukat sa templo ngayon, kaugnay ng pitong kulog na kumakatawan sa pagbabalangkas ng mga pangyayaring naganap sa ilalim ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, ay ang gawaing iniatang kay Juan. Ang “dakila nating gawa” ay ang “pagsamahin” ang mga mensahe ng tatlong anghel, kaya’t tinutukoy ang isang gawaing propetiko na hindi pa naisagawa sa naunang kasaysayan ng tipan, at napakadalang pa ring ginagawa maging sa kasalukuyan. Kapag iniiwan natin ang looban na kumakatawan sa mga panahon ng mga Hentil, iniiwan natin ang 1260 taon ng pag-uusig ng kapapahan na nagtapos sa panahon ng wakas noong 1798.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

Ang templong itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon sa kasaysayang Millerite ay tumutukoy sa isang templong itinatayo mula noong Hulyo 2023 hanggang bago ang batas ng Linggo. Ang kasaysayang iyon ang panahon ng pitong kulog—mga “hinaharap na pangyayari,” na “ihahayag,” hindi maaaring, “ipahayag ayon sa kanilang pagkakasunod-sunod.”

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

Kapag pinagsama natin ang kasaysayan ng unang anghel at ng ikalawa, makikita natin na ang kasaysayan ay nagsisimula sa isang pagkadismayang Alfa at nagtatapos sa isang pagkadismayang Omega. Kapag itinugma natin ang mga panandang propetiko sa kasaysayan ng unang anghel mula 1840 hanggang Abril 19, 1844, sa mga panandang propetiko ng ikalawang anghel na dumating sa panahong iyon at nagpatuloy hanggang sa pagdating ng ikatlo noong Oktubre 22, 1844, mayroon tayong dalawang yugto na kapwa nagsisimula at nagtatapos sa pagdating ng isang anghel. Ang kasaysayan mula sa una hanggang sa ikalawa ay naglalarawan ng kasaysayan mula sa ikalawa hanggang sa ikatlo.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

May patotoong propetiko na nagpapatunay na ito ay isang wastong paglalapat, na nasusumpungan sa Alpha at Omega ng paglalapat. Kapag dalawang magkahanay na mga linya ang inilapat nang magkasama, ang pasimula at ang wakas ng kapuwa linya ay tumutukoy sa pagdating ng isang anghel. Pagkatapos, kapag pinagsama ang mga ito linya sa linya upang maging isang linya, ang pasimula ay minamarkahan ang unang pagkabigo at ang wakas ay minamarkahan ang dakilang pagkabigo. Higit pang patunay ay nasusumpungan sa mga prinsipyong Alpha at Omega, na nagtuturo na ang wakas ay higit kaysa sa pasimula. Ang isang pagkabigong Alpha na nagwawakas sa dakilang pagkabigong Omega ay tumutukoy sa mas maliit at mas dakilang sangkap ng Alpha at Omega.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

Kung sisimulan natin sa Abril 19, 1844 (ang pagdating ng ikalawang anghel na humahantong sa pagdating ng ikatlo noong Oktubre 22, 1844); at pagkatapos ay sisimulan din natin ang ikalawang linya noong Agosto 11, 1840, na nagtatapos sa Abril 19, 1844, makikita natin na ang kabiguan noong Abril 19, 1844 ay siyang parehong Alfa at Omega ng linyang propetiko na nabubuo sa pamamagitan ng pagsasanib ng linyang propetiko ng unang at ikalawang anghel.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

Sa katapusan ng yugto, makikita ang pagdating ng ikatlong anghel kasabay ng ikalawang anghel, na sa gayon ay sumasagisag sa 9/11 at sa dalawang tinig ng makapangyarihang anghel sa Pahayag kabanata labing-walo. Ang dalawang tinig ay ang ikalawa at ikatlong mensahe ng anghel, at ang dalawang anghel na ito ay nagtagpo noong Oktubre 22, 1844, at muli silang nagkakatagpo kapag ang dalawang kasaysayan ay pinagsasama sa paraang linya-sa-linya. Kapag pinagsama sa ganitong paraan, kinakatawan nila ang kasaysayan mula sa unang pagkadismaya hanggang sa Dakilang Pagkadismaya, at ang palatandaan sa gitna ng kasaysayang iyon sa kapanahunan ng mga Millerita ay ang pagpupulong-kampo sa Exeter, kung saan nahayag ang dalawang uri ng mga sumasamba, na kumakatawan sa paghihimagsik ng mga mangmang na dalaga sa talinghaga, at na tumutukoy sa gitnang palatandaan bilang paghihimagsik.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

Ang pitong kulog ay kumakatawan sa kasaysayan ng mga mensahe ng unang at ikalawang anghel na pinagsama, linya sa linya, na sa gayo’y tumutukoy sa isang kasaysayan mula sa unang pagkadismaya hanggang sa Dakilang Pagkadismaya sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagkaunawa sa kung ano ang kinakatawan ng kasaysayang iyon sa pananaw ng propesiya ay ganap na tumutugma sa mensaheng kinakatawan sa Daniel labindalawa bilang tinatakan hanggang sa panahon ng wakas.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo, ngunit iiwan ko muna ang bahagi ng huling pangitain ni Daniel na tumutukoy lamang sa paglalarawan ni Daniel hinggil sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Pansinin, sa konteksto ng tuntunin ng unang pagbanggit, na sa unang talata si Daniel ay kabilang sa hanay ng mga nakauunawa sa pangitain. Ang unang bagay na binanggit sa pangitain ay isang paglalarawan kay Daniel bilang isa sa mga pantas na nakauunawa, at ang huling siyam na talata ay pawang tungkol sa mga pantas na nakauunawa sa ikadalawampu’t dalawang araw.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, isang bagay ang nahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kanya ay Belteshazzar; at ang bagay ay totoo, ngunit matagal ang itinakdang panahon; at naunawaan niya ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> Nang mga araw na iyon, ako, si Daniel, ay nagdalamhati sa loob ng tatlong ganap na linggo. Wala akong kinain na kaaya-ayang tinapay, ni pumasok sa aking bibig ang karne o alak, ni ako’y nagpahid man ng langis, hanggang sa natapos ang tatlong buong linggo. At sa ika-24 na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog na ang tawag ay Hiddekel, itinaas ko noon ang aking mga mata, at tumingin, at narito,

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> isang lalaking nakadamit ng lino, na ang mga baywang ay binigkisan ng dalisay na ginto ng Uphaz: ang kanyang katawan ay tulad ng berilo, at ang kanyang mukha ay gaya ng kaanyuan ng kidlat, at ang kanyang mga mata ay gaya ng mga ilawang apoy, at ang kanyang mga bisig at ang kanyang mga paa ay gaya ng kulay ng pinakinis na tanso, at ang tinig ng kanyang mga salita ay gaya ng tinig ng maraming tao.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> At akong si Daniel lamang ang nakakita ng pangitain: sapagka’t hindi nakita ng mga lalaking kasama ko ang pangitain; nguni’t isang matinding panginginig ang sumapit sa kanila, anupa’t nagsitakas sila upang magkubli. Kaya’t ako’y naiwan na nag-iisa, at aking nakita ang dakilang pangitaing ito, at wala nang lakas na naiwan sa akin: sapagka’t ang aking kaanyuan ay nagbago sa akin sa kasiraan, at wala akong napanatiling lakas.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> Gayunma'y narinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita; at nang marinig ko ang tinig ng kaniyang mga salita, ako'y nahulog sa mahimbing na pagkakatulog na nakadapa, at ang aking mukha ay nakaharap sa lupa. At, narito, isang kamay ang humipo sa akin, na ibinangon ako at itinukod ako sa aking mga tuhod at sa mga palad ng aking mga kamay. At sinabi niya sa akin,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> O Daniel, isang lalaking lubhang minamahal, unawain mo ang mga salitang aking sinasabi sa iyo, at tumindig ka; sapagkat sa iyo ako ngayo’y sinugo.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> At nang matapos niyang salitain ang salitang ito sa akin, ako’y tumindig na nanginginig. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> Huwag kang matakot, Daniel; sapagkat mula pa sa unang araw na itinalaga mo ang iyong puso upang umunawa at upang magpakababa sa harap ng iyong Diyos, dininig ang iyong mga salita, at ako’y naparito dahil sa iyong mga salita. Ngunit hinadlangan ako ng prinsipe ng kaharian ng Persia sa loob ng dalawampu’t isang araw; subalit, narito, si Miguel, isa sa mga punong prinsipe, ay dumating upang tulungan ako; at ako’y naiwan roon kasama ng mga hari ng Persia.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> Ngayo’y naparito ako upang ipaunawa sa iyo kung ano ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw: sapagkat ang pangitain ay ukol sa maraming araw pa.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> At nang masabi niya sa akin ang gayong mga salita, itinungo ko ang aking mukha sa lupa, at ako’y napipi. At, narito, isang kawangis ng mga anak ng tao ang humipo sa aking mga labi; kung magkagayo’y binuka ko ang aking bibig at nagsalita, at sinabi ko sa kaniya na nakatayo sa harap ko,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> O aking panginoon, dahil sa pangitain ay sumapit sa akin ang aking mga kapighatian, at wala na akong nalalabing lakas. Sapagkat paanong makikipagtalastasan ang lingkod nitong aking panginoon sa aking panginoon?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> Sapagkat sa ganang akin, pagdaka’y walang natirang lakas sa akin, ni wala nang hiningang naiwan sa akin. Nang magkagayo’y muling may dumating na isa na gaya ng anyo ng isang lalaki at humipo sa akin, at pinalakas niya ako, at sinabi niya,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> O lalaking lubhang minamahal, huwag kang matakot: sumaiyo ang kapayapaan; ikaw ay magpakalakas, oo, magpakalakas. At nang siya’y nagsalita sa akin, ako’y lumakas, at sinabi ko, Magsalita ang aking panginoon; sapagkat pinalakas mo ako. ...

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> Ngunit ikaw, O Daniel, sarhan mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan: marami ang magsisiparito at magsisiparoon, at madaragdagan ang kaalaman.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Nang magkagayo’y tumingin ako, si Daniel, at narito, may nakatayong dalawa pa: ang isa sa dakong ito ng pampang ng ilog, at ang isa sa dakong yaon ng pampang ng ilog. At ang isa ay nagsabi sa lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng mga tubig ng ilog: Gaano katagal pa hanggang sa wakas ng mga kababalaghang ito?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> At narinig ko ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itinaas niya ang kanyang kanang kamay at ang kanyang kaliwang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman na ito’y magtatagal ng isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag naisakatuparan na niya ang pagkakalat ng kapangyarihan ng banal na bayan, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> At narinig ko, ngunit hindi ko naunawaan; nang magkagayo'y sinabi ko, O Panginoon ko, ano ang magiging wakas ng mga bagay na ito?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> At sinabi niya, Humayo ka, Daniel, sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan, at wala ni isa sa masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> At mula sa panahong maalis ang araw-araw na hain, at maitatag ang kasuklamsuklam na naninira, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> Mapalad ang naghihintay at umaabot sa isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang araw.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> Ngunit humayo ka sa iyong lakad hanggang sa dumating ang wakas: sapagkat ikaw ay magpapahinga, at tatayo ka sa iyong takdang bahagi sa wakas ng mga araw. Daniel 10:1-18; 12:4-13.

Back to Articles