Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirteen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Sandaan at Labintatlo

Unveiling the Triple Application of Prophecy: Understanding the Significance of September 11, 2001, in Biblical Context

Pagbubunyag sa Tatluhang Paglalapat ng Propesiya: Pag-unawa sa Kahalagahan ng ika-11 ng Setyembre, 2001, sa kontekstong biblikal

Author

Jeff Pippenger

Published

March 3, 2024

Formats

PDF
Word

When the Lord led His last-day people back to Jeremiah’s “old paths” on September 11, 2001, He had already identified the rule of the triple application of prophecy.

Nang pinatnubayan ng Panginoon ang Kanyang bayan sa mga huling araw pabalik sa “mga dating landas” ni Jeremias noong Setyembre 11, 2001, nauna na Niyang tinukoy ang alituntunin ng tatluhang paglalapat ng propesiya.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.

> Ganito ang sabi ng Panginoon: Tumayo kayo sa mga daan, at masdan ninyo, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan; at lumakad kayo roon, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad roon. Itinalaga ko rin sa inyo ang mga bantay, na nagsasabi, Makinig kayo sa tunog ng pakakak. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig. Jeremias 6:16, 17.

When the Lord returned His people to the old paths, they would find rest (the latter rain), and the watchmen were then given a trumpet message. All the prophets most perfectly identify the end of the last days, so the trumpet message of the last days would be the final trumpet, which is the seventh trumpet, which is the third woe.

Nang ibinalik ng Panginoon ang Kanyang bayan sa mga dating landas, masusumpungan nila ang kapahingahan (ang huling ulan), at noon ay ipinagkaloob sa mga bantay ang isang mensahe ng pakakak. Ang lahat ng mga propeta ay, sa pinakaganap na paraan, tumutukoy sa wakas ng mga huling araw; kaya ang mensahe ng pakakak ng mga huling araw ay ang pangwakas na pakakak, na siyang ikapitong pakakak, na siyang ikatlong aba.

When His last-day people began to walk within the old paths, it was recognized that the characteristics of the first woe, identified a specific symbolic historical leader (Mohammed), and that the second woe, did the same thing (Osman). It was found that each of the first four trumpets also had specific symbolic leaders to identify the trumpet, and it was then recognized that Osama bin Laden was the symbolic leader of the third woe.

Nang magsimulang lumakad ang Kaniyang bayan sa mga huling araw sa mga dating landas, napagtantong tinukoy ng mga katangian ng unang kasawian ang isang tiyak na makasaysayang pinunong simboliko (Mohammed), at na ang ikalawang kasawian ay tumukoy din sa isang tiyak na makasaysayang pinunong simboliko (Osman). Natuklasan na ang bawat isa sa unang apat na trompeta ay mayroon ding mga tiyak na simbolikong pinuno bilang pagkakakilanlan ng trompeta, at pagkaraan ay nakilalang si Osama bin Laden ang simbolikong pinuno ng ikatlong kasawian.

Mohammed was associated with Arabia, and Osman was the symbol of the Ottoman Empire in Turkey, and Osama bin Laden represented world-wide Islamic terror, though he, as with Mohammed, was an Arabian.

Si Mohammed ay iniuugnay sa Arabia, at si Osman ang sagisag ng Imperyong Otomano sa Turkiya, at si Osama bin Laden ay kumatawan sa pandaigdigang Islamikong terorismo, bagaman siya, gaya ni Mohammed, ay isang Arabo.

It was also recognized that the first woe, hurt the armies of Rome and that the second woe, killed the armies of Rome. September 11, 2001 was then recognized as the point when Islam of the third woe, hurt the army of Rome (the United States), but that at the Sunday law, it will kill the army of Rome, as the United States comes to its conclusion as the sixth kingdom of Bible prophecy, and surrenders its national sovereignty to the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet.

Kinilala rin na ang unang “sa aba” ay sumugat sa mga hukbo ng Roma at na ang ikalawang “sa aba” ay pumatay sa mga hukbo ng Roma. Pagkatapos ay kinilala ang Setyembre 11, 2001 bilang ang sandali kung kailan ang Islam ng ikatlong “sa aba” ay sumugat sa hukbo ng Roma (ang Estados Unidos), ngunit na pagdating ng batas ng Linggo, papatayin nito ang hukbo ng Roma, samantalang ang Estados Unidos ay sumapit sa kaniyang wakas bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia, at isinusuko ang pambansang kasarinlan nito sa tatluhang unyon ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta.

It was recognized that the United States was the earth beast with two horns of power. A primary prophetic characteristic of the earth beast is that it changes from a lamb to a dragon. Prophetically horns represent strength, and the strength of the earth beast was Republicanism and Protestantism, represented as the two horns of the earth beast. But now in the last days, the two strengths of the earth beast have changed to military and economic power. On September 11, 2001 Islam of the third woe struck the earth, a symbol of the earth beast, the Pentagon, a symbol of its military might, and the Twin Towers in New York City, a symbol of its economic strength.

Kinilala na ang Estados Unidos bilang ang halimaw na mula sa lupa na may dalawang sungay ng kapangyarihan. Isang pangunahing katangiang propetiko ng halimaw na mula sa lupa ay ang pagbabagong-anyo nito mula sa kordero tungo sa dragon. Sa kahulugang propetiko, ang mga sungay ay kumakatawan sa lakas, at ang lakas ng halimaw na mula sa lupa ay ang Republikanismo at Protestantismo, na inilarawan bilang dalawang sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ngunit ngayon, sa mga huling araw, ang dalawang lakas ng halimaw na mula sa lupa ay nagbago at naging kapangyarihang militar at pang-ekonomiya. Noong Setyembre 11, 2001, ang Islam ng ikatlong kapighatian ay sumalakay sa lupa, na sagisag ng halimaw na mula sa lupa, sa Pentagon, na sagisag ng kapangyarihang militar nito, at sa Twin Towers sa Lungsod ng New York, na sagisag ng lakas nitong pang-ekonomiya.

When it was also recognized that the beginning history of the first woe, and the ending history of the second woe, both presented an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, it was recognized that at the arrival of the third woe, when the great buildings of New York were brought down, it was identified that the sealing process of the one hundred and forty-four thousand had began.

Nang makilala rin na ang panimulang kasaysayan ng unang “sa aba” at ang pangwakas na kasaysayan ng ikalawang “sa aba” ay kapwa nagsilbing paglalarawan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, kinilala na, sa pagdating ng ikatlong “sa aba,” nang pinabagsak ang mga malalaking gusali ng New York, nagsimula na ang proseso ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The “destruction that is in the world,” is the character of Islam, for its character is represented as Apollyon and Abaddon in chapter nine, verse eleven of Revelation.

Ang “pagkawasak na nasa sanlibutan” ay ang katangian ng Islam, sapagkat ang katangian nito ay kinakatawan bilang Apollyon at Abaddon sa kabanatang ika-siyam, talatang ika-labing-isa ng Apocalipsis.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11 (NINE ELEVEN).

> At mayroon silang isang hari na namumuno sa kanila, na siya ang anghel ng kalaliman na walang hanggan, na ang kaniyang pangalan sa wikang Hebreo ay Abaddon, ngunit sa wikang Griyego ang kaniyang pangalan ay Apollyon. Pahayag 9:11 (SIYAM LABING-ISA).

The meaning of the name, or character, of the king that rules Islam, both in Hebrew and Greek, as represented by the two names is “death” and “destruction,” which arrived on September 11, 2001, when the great buildings of New York were thrown down. At that point, Revelation chapter eighteen, verses one through three began to be fulfilled.

Ang kahulugan ng pangalan, o ng katangian, ng hari na naghahari sa Islam, sa kapwa Hebreo at Griyego, gaya ng kinakatawan ng dalawang pangalan, ay “kamatayan” at “pagkawasak,” na dumating noong Setyembre 11, 2001, nang ibinagsak ang mga dakilang gusali ng New York. Sa sandaling iyon, nagsimulang matupad ang Apocalipsis kabanata labing-walo, mga talata isa hanggang tatlo.

It was recognized that the first mention of the wild man of Islam in the book of Genesis used the Hebrew word for the “wild Arabian ass,” which was translated in the verse as a “wild man.” The symbol of Islam is the horse family, and in Revelation chapter nine, it was also represented as a warhorse. Upon the sacred charts of Habakkuk, that God’s people had been informed “should not be altered,” Islam was also represented by the war horses.

Napag-alaman na ang unang pagbanggit sa "taong mailap" ng Islam sa aklat ng Genesis ay gumamit ng salitang Hebreo para sa "mailap na asnong Arabe," na isinalin sa talata bilang "taong mailap." Ang sagisag ng Islam ay ang angkan ng kabayo, at sa Apocalipsis kabanata siyam, inilarawan din ito bilang isang kabayong pandigma. Sa mga sagradong talahanayan ni Habakuk, na ipinabatid sa bayan ng Diyos na "hindi dapat baguhin," ang Islam ay kinatawan din ng mga kabayong pandigma.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

The first mention of the birth of Ishmael was associated with a “restraint,” which became a primary symbol associated with Islam.

Ang unang pagbanggit ng kapanganakan ni Ismael ay naugnay sa isang “pagtitimpi,” na naging pangunahing sagisag na iniuugnay sa Islam.

> Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

> Ngayo’y si Sarai, asawa ni Abram, ay hindi nagkaanak sa kanya; at siya’y may isang alilang babae, isang taga-Ehipto, na ang pangalan ay Hagar. At sinabi ni Sarai kay Abram, Narito ngayon, ipinagkait sa akin ng Panginoon ang magkaanak; ipinamamanhik ko sa iyo, sumiping ka sa aking alila; baka ako’y magkaroon ng mga anak sa pamamagitan niya. At dininig ni Abram ang tinig ni Sarai. Henesis 16:1, 2.

In the very same first mention of Islam, as represented by the birth of Ishmael, submission is emphasized. The concept of submission is fundamental to the religion of Islam. The word “Islam,” is derived from two Arabic words, “salaam,” which means “peace”, and “aslama,” which means “to submit” or “surrender”. Islam teaches that believers should submit their will to the will of Allah (God) in all aspects of life. Once Sarah realized she had made a bad decision by encouraging Abraham to take Hagar and produce Ishmael she got permission from Abraham to treat Hagar harshly, causing Hagar to flee from the home of Abraham. There she received a message from the angel.

Sa mismong unang pagbanggit sa Islam, na kinakatawan ng kapanganakan ni Ishmael, binibigyang-diin ang pagpapasakop. Ang konsepto ng pagpapasakop ay saligan sa relihiyon ng Islam. Ang salitang "Islam" ay hinango mula sa dalawang salitang Arabe, "salaam," na ang kahulugan ay "kapayapaan," at "aslama," na ang kahulugan ay "magpasakop" o "sumuko." Itinuturo ng Islam na ang mga mananampalataya ay dapat ipasakop ang kanilang kalooban sa kalooban ni Allah (Diyos) sa lahat ng aspekto ng buhay. Nang mapagtanto ni Sarah na nakagawa siya ng masamang pasiya sa paghimok kay Abraham na tanggapin si Hagar at magkaroon ng anak na si Ishmael, nakakuha siya ng pahintulot kay Abraham na tratuhin si Hagar nang malupit, kaya tumakas si Hagar mula sa tahanan ni Abraham. Doon siya tumanggap ng isang mensahe mula sa anghel.

> But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. And the angel of the Lord found her by a fountain of water in the wilderness, by the fountain in the way to Shur. And he said, Hagar, Sarai’s maid, whence camest thou? and whither wilt thou go? And she said, I flee from the face of my mistress Sarai. And the angel of the Lord said unto her, Return to thy mistress, and submit thyself under her hands. And the angel of the Lord said unto her, I will multiply thy seed exceedingly, that it shall not be numbered for multitude. And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:6–12.

> Ngunit sinabi ni Abram kay Sarai, Narito, ang iyong alilang babae ay nasa iyong kamay; gawin mo sa kanya ang mabuti sa iyong paningin. At nang pagmalupitan siya ni Sarai, tumakas siya mula sa kanyang harap. At nasumpungan siya ng anghel ng Panginoon sa isang bukal ng tubig sa ilang, sa bukal na nasa daan patungo sa Shur. At sinabi niya, Hagar, alilang babae ni Sarai, saan ka nanggaling? at saan ka paroroon? At sinabi niya, Ako’y tumatakas mula sa harap ng aking ginang na si Sarai. At sinabi sa kanya ng anghel ng Panginoon, Magbalik ka sa iyong ginang, at magpasakop ka sa ilalim ng kanyang mga kamay. At sinabi sa kanya ng anghel ng Panginoon, Lubhang pararamihin ko ang iyong binhi, anupa’t hindi mabibilang dahil sa karamihan. At sinabi sa kanya ng anghel ng Panginoon, Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at manganak ka ng isang lalaki, at tatawagin mo ang kanyang pangalan na Ismael; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging lalaking mailap; ang kanyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kanya; at siya’y mananahan sa harap ng lahat niyang mga kapatid. Henesis 16:6-12.

The restraint of Islam, the “submission” that represents the character of the religion of Islam, and the role of Islam are all in the first mention of Ishmael, and represent the prophetic DNA of the Islam represented by the three woes of Revelation. Once the Lord brought His people to Jeremiah’s old paths they also recognized that the “four winds” that are held in check by the four angels of Revelation chapter seven, are specifically the four winds of Islam.

Ang pagpipigil ng Islam, ang "pagpapasakop" na kumakatawan sa katangian ng relihiyong Islam, at ang gampanin ng Islam ay pawang matatagpuan sa unang pagbanggit kay Ismael, at kumakatawan sa makahulang "DNA" ng Islam na inilalarawan ng tatlong aba ng Apocalipsis. Nang dalhin ng Panginoon ang Kaniyang bayan sa mga dating landas ni Jeremias, kinilala rin nila na ang "apat na hangin" na pinipigil ng apat na anghel sa ika-pitong kabanata ng Apocalipsis ay walang iba kundi ang apat na hangin ng Islam.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na kinakatawan bilang isang galit na kabayong naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, taglay ang pagkawasak at kamatayan sa landas nito. Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The “angry horse” of Islam that is also the “four winds” that are “restrained” while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, bear “death and destruction” (Abaddon and Apollyon) in their “path.” Just as the restraint placed upon Hagar, placed that prophetic attribute into the symbol of Islam, the four winds and the angry horse are both restrained, and with that fact in place it was recognized that the beginning of the first woe, identifies a restraint upon Islam as represented by Abubakar’s historical command.

Ang "galit na kabayo" ng Islam—na siya rin ang "apat na hangin" na "pinipigil" samantalang isinasakatuparan ang paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo—ay nagdadala ng "kamatayan at pagkawasak" (Abaddon at Apollyon) sa kanilang "landas." Gaya ng pagpipigil na ipinataw kay Hagar, na naglagay ng gayong katangiang propetiko sa sagisag ng Islam, ang apat na hangin at ang galit na kabayo ay kapwa pinipigil; at dahil sa katotohanang iyon ay kinilala na ang pasimula ng unang sa aba ay tumutukoy sa isang pagpipigil sa Islam, gaya ng kinakatawan ng makasaysayang kautusan ni Abubakar.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> At iniutos sa kanila na huwag nilang pinsalain ang damo sa lupa, ni anumang luntiang bagay, ni alinmang punungkahoy; kundi yaong mga tao lamang na walang tatak ng Diyos sa kanilang mga noo. Pahayag 9:4.

Line upon line, the beginning of the second woe, which in the triple application of the three woes is placed over the beginning of the first woe, identifies a release of the four angels, who in the verse represents the release of Islam’s second great jihad.

Guhit sa guhit, ang pasimula ng ikalawang kapahamakan, na sa tatluhang paglalapat ng tatlong kapahamakan ay ipinapatong sa pasimula ng unang kapahamakan, ay tumutukoy sa pagpapakawala ng apat na anghel, na sa talata ay kumakatawan sa pagpapakawala ng ikalawang dakilang jihad ng Islam.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. Revelation 9:14.

> Na nagsasabi sa ikaanim na anghel na may hawak na pakakak, “Kalagan ang apat na anghel na nakagapos sa dakilang Ilog Eufrates.” Pahayag 9:14.

It was therefore understood that at the beginning of the third woe, Islam would be both released and restrained, which is the very testimony of Sister White.

Kaya’t naunawaan na sa pasimula ng ikatlong kasawian ay kapwa pakakawalan at pipigilan ang Islam, at ito ang mismong patotoo ni Kapatid na White.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

When the historical record of Islam was investigated it was found that the warfare and accomplishments of Arabic Islam of the first woe, is understood by Islam as “the first great jihad”, and that the warfare of the Ottoman Empire that began when the four angels were loosed is understood by Islam as “the second great jihad”. In agreement with the triple application Islam believes the third and last great jihad, began on September 11, 2001. As William Miller once wrote, “History and prophecy, doth agree.”

Nang siniyasat ang makasaysayang tala ng Islam, natuklasan na ang pakikidigma at mga nagawa ng Arabyong Islam na kaugnay ng unang sa aba ay nauunawaan ng Islam bilang “ang unang dakilang jihad,” at na ang pakikidigma ng Imperyong Otomano, na nagsimula nang kinalagan ang apat na anghel, ay nauunawaan ng Islam bilang “ang ikalawang dakilang jihad.” Alinsunod sa tatluhang aplikasyon, pinaniniwalaan ng Islam na ang ikatlo at huling dakilang jihad ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Gaya ng minsang isinulat ni William Miller, “Ang kasaysayan at hula, ay nagkakasundo.”

The “line upon line” application of a release and simultaneous restraint as represented by laying the beginning prophetic line of the first and second woes, over one another, was perfectly confirmed by the Spirit of Prophecy, and immediately after Islam struck on September 11, 2001 President George W. Bush placed a world-wide restraint upon Islam by initiating his war on terror. The simultaneous releasing and restraining of the “angry horse” of Islam was confirmed by the Bible, the Spirit of Prophecy, and also history.

Ang “line upon line” na paglalapat ng isang pagpapakawala at sabayang pagpipigil, gaya ng kinakatawan ng pagpapatong ng pasimulang propetikong linya ng una at ikalawang aba, ay ganap na pinagtibay ng Espiritu ng Propesiya; at kaagad pagkaraang umatake ang Islam noong Setyembre 11, 2001, nagpatupad si Pangulong George W. Bush ng pandaigdigang pagpipigil sa Islam sa pamamagitan ng paglulunsad ng kaniyang digmaan laban sa terorismo. Ang sabayang pagpapakawala at pagpipigil sa “galit na kabayo” ng Islam ay pinagtibay ng Bibliya, ng Espiritu ng Propesiya, at maging ng kasaysayan.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the nations are angered, yet held in check, as they were on September 11, 2001.

Yaong mga “sumusunod sa Kordero” pabalik sa mga dating landas ng mga Millerita ay nasusumpungan nila ang “kapahingahan,” na siyang huling ulan, na itinutukoy ni Kapatid na White na nagsisimula kapag ang mga bansa ay nagagalit, ngunit pinipigil pa rin, gaya noong Setyembre 11, 2001.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

Those who “follow the Lamb” back to the Millerite old paths find the “rest,” which is the latter rain, that Sister White identifies begins when the mighty angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001.

Yaong mga “sumusunod sa Kordero” pabalik sa mga dating landas ng mga Millerita ay nasusumpungan ang “kapahingahan,” na siyang Huling Ulan, na tinukoy ni Kapatid na White na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis labing-walo.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

That mighty angel descended when the buildings of New York were thrown down, the sealing of the one hundred and forty-four thousand began, and the latter rain began to sprinkle. Those who were led back to Jeremiah’s old paths, and found the “rest,” which is the latter rain, then recognized that Isaiah’s “rest and refreshing,” was also the latter rain, but it was also an identification of the test which on September 11, 2001 confronted God’s people, and especially the “scornful men” who “ruled Jerusalem”. They came to understand that the test was twofold, for it represented the message of Islam of the third woe, and just as importantly, it represented the biblical methodology that established the message of the latter rain.

Ang makapangyarihang anghel na iyon ay bumaba nang ibinagsak ang mga gusali ng New York, nagsimula ang pagpapaselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at nagsimulang pumatak ang huling ulan. Yaong mga inakay pabalik sa mga dating landas ni Jeremias, at nakasumpong ng “kapahingahan,” na siyang huling ulan, ay pagkaraan ay kinilala na ang “kapahingahan at kaginhawahan” ni Isaias ay gayundin ang huling ulan; subalit ito rin ay pagtutukoy sa pagsubok na noong Setyembre 11, 2001 ay humarap sa bayan ng Diyos, at lalong-lalo na sa mga “lalaking nanunuya” na “namumuno sa Jerusalem.” Nauunawaan nila na ang pagsubok ay may dalawang bahagi, sapagkat kinakatawan nito ang mensahe ng Islam ng ikatlong “sa aba,” at, hindi rin kumukulang sa kahalagahan, kinakatawan din nito ang biblikal na metodolohiyang nagtatag ng mensahe ng huling ulan.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:12–14.

> Sa kanila’y sinabi niya, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito’y mapagpapahinga ninyo ang napapagal; at ito ang pagpapasariwa; ngunit ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila: alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito’y kaunti, roon ay kaunti; upang sila’y yumaon, at mabuwal na patalikod, at mabasag, at masilo, at madakip. Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Isaias 28:12-14.

Walking in the old paths allowed God’s last day people to then see that the parable of the ten virgins, which “illustrates the experience of the Adventist people,” was to be repeated “to the very letter,” during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The testimony of the history where the parable was first fulfilled identified that Habakkuk chapter two was directly connected with and part of the parable. Therefore the “debate” of Habakkuk two represented the test of the rest and refreshing that the scornful men refused to hear. As faithful Bible students continued to investigate the old paths, they realized that not only was the parable of the ten virgins, and Habakkuk two, the same prophecy, but so too was Ezekiel chapter twelve.

Ang paglakad sa mga sinaunang landas ay nagbigay-daan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw na makita na ang talinghaga ng sampung dalaga, na “naglalalarawan sa karanasan ng bayang Adventista,” ay uulitin “ayon sa bawat titik,” sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang patotoo ng kasaysayan kung saan unang natupad ang talinghaga ay tumukoy na ang Habakuk kabanata dalawa ay tuwirang nakaugnay at kabahagi ng talinghaga. Kaya’t ang “pagtatalo” ng Habakuk kabanata dalawa ay kumatawan sa pagsubok ng kapahingahan at pagpapasariwa na tinanggihang pakinggan ng mga mapanunuya. Habang ipinagpapatuloy ng mga matatapat na mag-aaral ng Bibliya ang pagsisiyasat sa mga sinaunang landas, natanto nila na hindi lamang ang talinghaga ng sampung dalaga at ang Habakuk kabanata dalawa ang iisang hula, kundi gayundin ang Ezekiel kabanata labindalawa.

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

> Isang bahagi ng propesiya ni Ezekiel ay naging bukal din ng lakas at kaaliwan sa mga mananampalataya: ‘Dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, ano yaong kasabihang nasa inyo sa lupain ng Israel, na nagsasabi, Humahaba ang mga araw, at nabibigo ang bawat pangitain? Kaya’t sabihin mo sa kanila: Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos... Malapit na ang mga araw, at ang katuparan ng bawat pangitain... Ako’y magsasalita, at ang salitang aking sasalitain ay magaganap; hindi na ito pahahabain.’ ‘Sinasabi ng sambahayan ng Israel, Ang pangitain na kanyang nakikita ay para sa maraming araw na darating pa, at siya’y nagpapahayag ng propesiya tungkol sa mga panahong malayo pa. Kaya’t sabihin mo sa kanila: Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Hindi na pahahabain ang alinman sa Aking mga salita, kundi ang salitang aking sinalita ay matutupad.’ Ezekiel 12:21-25, 27, 28.” The Great Controversy, 393.

The period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, as represented by the Advent movement of 1840 to 1844, represents the period of time in the last days, when “the effect of every vision” “shall come to pass.” The prophetic history of the first woe, laid upon the prophetic history of the second woe, identifies the prophetic history of the third woe, which is the prophetic history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It is also the history of 1840 to 1844. It is also the history where the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant is accomplished. It is the history where the two horns of the earth beast go through a transition from the sixth unto the “eighth” that “is of the seven”. It is the history where the two prophets are slain in the street, in chapter eleven of Revelation.

Ang kapanahunan ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na kinakatawan ng Kilusang Adbent mula 1840 hanggang 1844, ay kumakatawan sa kapanahunan ng mga huling araw, kung kailan “ang bisa ng bawat pangitain” “ay magaganap.” Ang kasaysayang propetiko ng unang aba, na ipinapatong sa kasaysayang propetiko ng ikalawang aba, ay nagpapakilala sa kasaysayang propetiko ng ikatlong aba, na siyang kasaysayang propetiko ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ito rin ang kasaysayan mula 1840 hanggang 1844. Ito rin ang kasaysayan kung saan natutupad ang gawain ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Ito ang kasaysayan kung saan ang dalawang sungay ng halimaw mula sa lupa ay dumaraan sa isang paglipat mula sa ika-anim tungo sa “ika-walo” na “buhat sa pito.” Ito ang kasaysayan kung saan ang dalawang propeta ay pinaslang sa lansangan, sa ika-labing-isang kabanata ng Pahayag.

Just as significant though, is the fact that because God’s word never fails, in conjunction with the principle that all the prophets are speaking more of the last days than any other period, on September 11, 2001 the “prophetic days are at hand” where the “words that” God has spoken “will come to pass,” and “it shall be no more prolonged.”

Gayunman, kasinghalaga rin ang katunayan na, yamang ang salita ng Diyos ay kailanma’y hindi nabibigo, at kalakip ng simulain na ang lahat ng mga propeta ay higit na nagsasalita hinggil sa mga huling araw kaysa sa alinmang ibang kapanahunan, noong ika-11 ng Setyembre, 2001 ay “malapit na ang mga araw na propetiko,” kung kailan ang “mga salitang” sinalita ng Diyos “ay mangyayari,” at “hindi na ito papatagalin.”

The rebellion of 1863 assigned Laodicean Adventism to wander in the wilderness until they were all dead. The Lord returned to that history on September 11, 2001 as He had done with ancient Israel at Kadesh.

Ang paghihimagsik noong 1863 ay nagtakda sa Laodiceang Adbentismo na magpagala-gala sa ilang hanggang sa mamatay silang lahat. Ang Panginoon ay bumalik sa kasaysayang iyon noong Setyembre 11, 2001, gaya ng ginawa Niya sa sinaunang Israel sa Kadesh.

The first visit to Kadesh produced the rebellion of the ten spies, and brought the time of wandering in the wilderness. At the end of the forty years, they returned to Kadesh, and it was there that Moses struck the Rock a second time and was prevented from entering into the Promised Land, but they went in with Joshua. September 11, 2001, identifies the last generation, and God will no longer prolong His Word.

Ang unang pagdating sa Kadesh ay nagbunga ng paghihimagsik ng sampung espiya, at nagdulot ng panahon ng paglalagalag sa ilang. Sa katapusan ng apatnapung taon, bumalik sila sa Kadesh, at doon pinalo ni Moises ang Bato sa ikalawang pagkakataon at siya'y pinigilang makapasok sa Lupang Pangako, ngunit sila'y pumasok kasama si Josue. Ang Setyembre 11, 2001, ay tumutukoy sa huling salinlahi, at hindi na palalawigin ng Diyos ang Kaniyang Salita.

We will address this fact in the next article.

Tatalakayin natin ang katotohanang ito sa susunod na artikulo.

> “The history of the wilderness life of Israel was chronicled for the benefit of the Israel of God to the close of time. God’s dealings with the wanderers of the desert in all their marchings to and fro, in their exposure to hunger, thirst, and weariness, and in the striking manifestations of his power for their relief, are a divine parable, fraught with warning and instruction for his people in all ages. The varied experience of the Hebrews was a school of preparation for their promised home in Canaan. God would have his people in these last days review with humble hearts, and teachable spirits, the fiery trials through which ancient Israel passed, that they may be instructed in their preparation for the heavenly Canaan.

> Ang kasaysayan ng buhay sa ilang ng Israel ay itinala para sa kapakinabangan ng Israel ng Diyos hanggang sa pagtatapos ng panahon. Ang pakikitungo ng Diyos sa mga lagalag sa ilang, sa lahat ng kanilang paglalakbay paroo’t parito, sa kanilang pagharap sa gutom, uhaw, at pagkapagod, at sa mga kapansin-pansing pagpapakita ng kanyang kapangyarihan para sa kanilang kaginhawahan, ay isang banal na talinghaga, puspos ng babala at aral para sa kanyang bayan sa lahat ng kapanahunan. Ang sari-saring karanasan ng mga Hebreo ay naging paaralan ng paghahanda para sa kanilang ipinangakong tahanan sa Canaan. Ibig ng Diyos na ang kanyang bayan sa mga huling araw na ito ay magbalik-tanaw, na may mapagpakumbabang mga puso at espiritung handang magpaturo, sa mga maapoy na pagsubok na dinaanan ng sinaunang Israel, upang sila’y maturuan sa kanilang paghahanda para sa makalangit na Canaan.

> “The rock which, smitten by the command of God, sent forth its living waters, was a symbol of Christ, smitten and bruised that by his blood a fountain might be prepared for the salvation of perishing man. As the rock had been once smitten, so Christ was to be ‘once offered, to bear the sins of many.’ But when Moses rashly smote the rock at Kadesh, the beautiful symbol of Christ was marred. Our Saviour was not to be sacrificed a second time. As the great offering was made but once, it is only necessary for those who seek the blessings of his grace to ask in Jesus’ name,—to pour forth the heart’s desires in penitential prayer. Such prayer will bring before the Lord of hosts the wounds of Jesus, and then will flow forth afresh the life-giving blood, symbolized by the flowing of the living water for thirsting Israel.

> Ang batong sa utos ng Diyos ay hinampas at nagpaagos ng tubig na buhay ay sagisag ni Cristo, na sinaktan at nabugbog upang sa pamamagitan ng kaniyang dugo ay maihanda ang isang bukal para sa kaligtasan ng taong napapahamak. Kung paanong minsan lamang hinampas ang bato, gayon din si Cristo ay ‘minsang inihandog, upang pasanin ang mga kasalanan ng marami.’ Ngunit nang padalus-dalos na hinampas ni Moises ang bato sa Kadesh, nasira ang marikit na sagisag ni Cristo. Ang ating Tagapagligtas ay hindi dapat ihandog na muli. Yamang ang dakilang handog ay minsan lamang ginawa, sapat na para sa mga naghahanap ng mga pagpapala ng kaniyang biyaya na humiling sa pangalan ni Jesus—ibuhos ang mga nasa ng puso sa panalanging may pagsisisi. Ang gayong panalangin ay ihaharap sa Panginoon ng mga hukbo ang mga sugat ni Jesus, at kung magkagayo’y muling dadaloy ang dugong nagbibigay-buhay, na sinasagisagan ng pagdaloy ng tubig na buhay para sa nauuhaw na Israel.

> “Only by living faith in God, and humble obedience to his commands, can man hope to meet the divine approval. On the occasion of that mighty miracle at Kadesh, Moses, wearied with the continual murmuring and rebellion of the people, lost sight of his Almighty Helper; he heeded not the command, ‘Speak ye unto the rock, and it shall give forth its waters;’ and without the divine strength he was left to mar his record with an exhibition of passion and human weakness. The man who should, and might have stood pure, firm, and unselfish to the close of his work, was overcome at last. God was dishonored before the congregation of Israel, when he might have been honored, and his name glorified.

> Tanging sa buhay na pananampalataya sa Diyos, at sa mapagpakumbabang pagsunod sa Kaniyang mga utos, maaaring umasa ang tao na matamo ang pagkakalugod ng Diyos. Sa pagkakataon ng dakilang himalang yaon sa Kadesh, si Moises, na napagod sa walang tigil na pagbubulung-bulungan at paghihimagsik ng bayan, ay nawala sa kaniyang paningin ang Kaniyang Makapangyarihan sa lahat na Kaagapay; hindi niya pinakinggan ang utos, “Magsalita kayo sa bato, at magbubukal ito ng tubig;” at, wala ang banal na kalakasan, naiwan siya upang dungisan ang kaniyang tala sa pamamagitan ng isang pagpapamalas ng silakbo ng damdamin at kahinaan ng tao. Ang lalaking nararapat, at maaari sanang nanindigang malinis, matatag, at walang pag-iimbot hanggang sa katapusan ng kaniyang gawain, ay sa wakas ay nadaig. Nalapastangan ang Diyos sa harap ng kapulungan ng Israel, na sana’y maparangalan, at ang Kaniyang pangalan ay maluwalhati.

> “The judgment immediately pronounced against Moses was most cutting and humiliating,—that he with rebellious Israel must die before crossing the Jordan. But shall man assert that the Lord dealt severely with his servant for that one offense? God had honored Moses as he had honored no other man then living. He had vindicated his cause again and again. He had heard his prayers, and had spoken with him face to face, as a man speaketh with a friend. Just in proportion to the light and knowledge which Moses had enjoyed, was his criminality increased.” Signs of the Times, October 7, 1880.

> Ang hatol na kaagad na ipinahayag laban kay Moises ay napakasakit at lubhang nakapagpapahiya—na siya, kasama ng mapaghimagsik na Israel, ay mamamatay bago tumawid sa Ilog Jordan. Ngunit mangangahas ba ang tao na igiit na ang Panginoon ay nagpataw sa kaniyang lingkod ng mabigat na kahatulan dahil lamang sa iisang pagkakasalang iyon? Pinarangalan ng Diyos si Moises gaya ng hindi Niya pinarangalan ang sinumang ibang taong nabubuhay noon. Muling-muli Niyang ipinagtanggol ang usapin ni Moises. Dininig Niya ang kaniyang mga panalangin, at nakipag-usap sa kaniya nang harapan, gaya ng isang tao na nakikipag-usap sa kaibigan. At katumbas ng liwanag at kaalamang tinamasa ni Moises ang pagtaas ng kabigatan ng kaniyang pagkakasala. Signs of the Times, Oktubre 7, 1880.

Back to Articles