Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Limampu’t Tatlo

The Spiritual Symbolism of the Northern and Southern Kingdoms: A Journey Through Biblical Temples and Human Nature

Ang Espirituwal na Simbolismo ng Hilagang Kaharian at ng Timog na Kaharian: Isang Paglalakbay sa mga Templong Biblikal at sa Kalikasang Pantao

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word

The northern kingdom represented the lower nature in the temple of mankind, it represented the body in the temple of the church, it represented the human flesh in the temple of Christ. Christ built every temple, and He laid every foundation, and the first stone in the Millerite temple was the doctrine of the “seven times,” which is represented by Ezekiel’s two sticks. In the rebellion of 1863, Laodicean Adventism rejected their prophetic “cornerstone”, which also occurred in the building of the earthly temple. The rejected stone was destined to be chosen at the conclusion of the temple erection, though it had been a stumbling stone for the entire construction period. Yet, the prophetic Word identifies that the rejected stone of stumbling will ultimately become the head of the corner.

Ang hilagang kaharian ay kumakatawan sa mababang kalikasan sa templo ng sangkatauhan; kinakatawan nito ang katawan sa templo ng Iglesia; kinakatawan nito ang laman ng tao sa templo ni Cristo. Si Cristo ang nagtayo ng bawat templo, at Siya ang naglatag ng bawat saligan, at ang unang bato sa templong Millerita ay ang doktrina ng “pitong ulit,” na kinakatawan ng dalawang kahoy ni Ezequiel. Sa paghihimagsik noong 1863, itinakwil ng Laodiseyong Adbentismo ang kanilang propetikong “panulukang-bato,” na gayon din ang nangyari sa pagtatayo ng templong makalupa. Ang batong itinakwil ay nakatakdang piliin sa katapusan ng pagtatayo ng templo, bagaman naging batong katitisuran ito sa buong panahon ng pagtatayo. Gayunman, tinutukoy ng Salitang propetiko na ang batong katitisuran na itinakwil ay sa wakas ay magiging pangulo sa panulok.

The stick of the “seven times,” as represented by the southern kingdom, is the “head,” in relation to the northern kingdom. It is the “head,” for it is in the southern kingdom that God chose to identify Jerusalem, as His city, where He placed His sanctuary and His name. Until the two sticks were joined from 1798 unto 1844, the “head” had been the lower, southern kingdom. Once John, in 1844, was told to leave off the northern kingdom, for it was given to the Gentiles, the southern kingdom was left as an ensign standing alone as one nation, or at least that was the plan. That plan was hindered by the rebellion of 1863, and modern Israel’s first “rebellion at Kadesh”.

Ang patpat ng "pitong panahon," na kinakatawan ng timog na kaharian, ay ang "ulo" kaugnay ng hilagang kaharian. Ito ang "ulo," sapagkat sa timog na kaharian pinili ng Diyos na kilalanin ang Jerusalem bilang Kanyang lungsod, kung saan Niya inilagay ang Kanyang santuwaryo at ang Kanyang pangalan. Hanggang sa ang dalawang patpat ay pinag-isa mula 1798 hanggang 1844, ang "ulo" ay ang ibabang, timog na kaharian. Nang si Juan, noong 1844, ay inutusang iwanan ang hilagang kaharian, sapagkat ito'y ibinigay sa mga Hentil, ang timog na kaharian ay iniwang gaya ng isang estandarteng nakatindig mag-isa bilang isang bansa, o kung hindi man, iyon ang panukala. Ang panukalang iyon ay nahadlangan ng paghihimagsik noong 1863, at ng unang "paghihimagsik sa Kadesh" ng makabagong Israel.

On September 11, 2001, the Lord brought His Laodicean church back to 1863, back to 1888, back to 1919, and back to 1957 to the second “rebellion at Kadesh”. But at that rebellion the promise of the stone that was rejected becoming the head of the corner is now being fulfilled. It is fulfilled in those represented as the one hundred and forty-four thousand, who Christ accomplishes the combination of Divinity and humanity among forever.

Noong Setyembre 11, 2001, ibinalik ng Panginoon ang Kaniyang Iglesia sa Laodicea sa 1863, sa 1888, sa 1919, at sa 1957—sa ikalawang “paghihimagsik sa Kadesh.” Ngunit sa paghihimagsik na iyon, ngayo’y natutupad ang pangakong ang batong itinakwil ay nagiging pangulo sa panulok. Ito’y natutupad sa mga inilalarawan bilang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na sa kanila’y isinasakatuparan ni Cristo ang pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao magpakailanman.

Paul identified the lower nature as the flesh, and the higher nature as the mind. He identified the body (the lower nature) as death.

Itinukoy ni Pablo ang mababang kalikasan bilang laman, at ang nakahihigit na kalikasan bilang isip. Itinukoy niya ang katawan (ang mababang kalikasan) bilang kamatayan.

> For we know that the law is spiritual: but I am carnal, sold under sin. For that which I do I allow not: for what I would, that do I not; but what I hate, that do I. If then I do that which I would not, I consent unto the law that it is good. Now then it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. For I know that in me (that is, in my flesh,) dwelleth no good thing: for to will is present with me; but how to perform that which is good I find not. For the good that I would I do not: but the evil which I would not, that I do. Now if I do that I would not, it is no more I that do it, but sin that dwelleth in me. I find then a law, that, when I would do good, evil is present with me. For I delight in the law of God after the inward man: But I see another law in my members, warring against the law of my mind, and bringing me into captivity to the law of sin which is in my members. O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death? Romans 7:14–24.

> Sapagkat nalalaman natin na ang kautusan ay espirituwal; ngunit ako ay makalaman, ipinagbili sa ilalim ng kasalanan. Sapagkat hindi ko nauunawaan ang aking ginagawa; sapagkat ang ibig ko, hindi ko ginagawa; kundi ang aking kinapopootan, yaon ang ginagawa ko. Kung gayon, kung ginagawa ko ang hindi ko ibig, sumasang-ayon ako sa kautusan na ito ay mabuti. Kaya hindi na ako ang gumagawa nito, kundi ang kasalanang nananahan sa akin. Sapagkat nalalaman ko na sa akin (sa makatuwid baga’y sa aking laman) ay walang mabuting bagay na nananahan; sapagkat ang pagnanais ay nasa akin, ngunit kung paano maisasagawa ang mabuti ay hindi ko masumpungan. Sapagkat ang mabuti na ibig ko ay hindi ko ginagawa; ngunit ang masamang hindi ko ibig, yaon ang ginagawa ko. Ngayon, kung ginagawa ko ang hindi ko ibig, hindi na ako ang gumagawa nito, kundi ang kasalanang nananahan sa akin. Kaya natutuklasan ko ang isang kautusan, na, kapag ibig kong gumawa ng mabuti, ang kasamaan ay nasa akin. Sapagkat nalulugod ako sa kautusan ng Diyos ayon sa aking panloob na pagkatao; ngunit nakikita ko ang ibang kautusan sa aking mga sangkap, na nakikipagdigma laban sa kautusan ng aking pag-iisip, at ibinibihag ako sa kautusan ng kasalanan na nasa aking mga sangkap. O abang tao ako! Sino ang magliligtas sa akin mula sa katawan ng kamatayang ito? Roma 7:14-24.

Paul knew that in his “flesh” dwelt “no good thing.” The tendencies, both inherited and cultivated that existed in his flesh (his body), only worked to lead him into sin. Those tendencies represented the law of sin, but Paul desired to keep the law of God, not the law of sin. The law of God Paul identified as the “law of his mind” (his higher nature). His cry was “who shall deliver me from the body of death?” Of course, Paul knew that it was divinity that would bring deliverance, but he also knew that the work of deliverance required his participation.

Alam ni Pablo na sa kanyang "laman" ay walang nananahang "anumang mabuting bagay." Ang mga hilig, kapuwa namana at nahubog, na umiiral sa kanyang laman (ang kanyang katawan), ay wala nang ibang ginagawa kundi akayin siya sa kasalanan. Ang mga hilig na iyon ay kumakatawan sa kautusan ng kasalanan, ngunit ninanais ni Pablo na sundin ang kautusan ng Diyos, hindi ang kautusan ng kasalanan. Ang kautusan ng Diyos ay kinilala ni Pablo bilang ang "kautusan ng kanyang pag-iisip" (ang kanyang nakahihigit na kalikasan). Ang kanyang daing ay, "sino ang magliligtas sa akin mula sa katawan ng kamatayan?" Batid ni Pablo na ang kapangyarihang maka-Diyos ang magdudulot ng pagliligtas, ngunit batid din niya na ang gawaing ito ng pagliligtas ay nangangailangan ng kanyang pakikilahok.

> Wherefore, my beloved, as ye have always obeyed, not as in my presence only, but now much more in my absence, work out your own salvation with fear and trembling. For it is God which worketh in you both to will and to do of his good pleasure. Philippians 2:12, 13.

> Kaya nga, mga minamahal ko, yamang lagi kayong naging masunurin, hindi lamang noong ako’y kasama ninyo, kundi lalo na ngayon na wala ako, isakatuparan ninyo ang inyong sariling kaligtasan na may takot at panginginig. Sapagkat ang Diyos ang gumagawa sa inyo, kapwa ng pagnanais at ng paggawa, ayon sa kanyang mabuting kalooban. Filipos 2:12, 13.

The deliverance from the body of death was accomplished by Divine power, which was connected with human power, and that was the example Jesus provided for men. Even with the law of sin actively working in the lower nature of the body, Jesus kept His lower nature in subjection to God’s law by surrendering His will, to the will of His Father. Paul could find deliverance if he would surrender his will unto the will of divinity. In doing so, he was working out his own salvation, and this is what Sister White means when she speaks about the work of eliminating sin from our life.

Ang pagliligtas mula sa katawan ng kamatayan ay naisakatuparan sa pamamagitan ng kapangyarihang banal, na nakaugnay sa kapangyarihang pantao, at iyon ang halimbawa na ibinigay ni Jesus para sa mga tao. Kahit aktibong gumagawa ang kautusan ng kasalanan sa mas mababang likas na pagkatao ng katawan, pinanatili ni Jesus na nakapasakop sa kautusan ng Diyos ang Kaniyang mas mababang likas na pagkatao sa pamamagitan ng pagsuko ng Kaniyang kalooban sa kalooban ng Kaniyang Ama. Makasusumpong si Pablo ng pagliligtas kung isusuko niya ang kaniyang kalooban sa kalooban ng Dibinidad. Sa paggawa nito, pinagsisikapan niya ang kaniyang sariling kaligtasan, at ito ang ibig sabihin ni Sister White kapag nagsasalita siya tungkol sa gawaing pag-aalis ng kasalanan mula sa ating buhay.

> “Every soul that refuses to give himself to God is under the control of another power. He is not his own. He may talk of freedom, but he is in the most abject slavery. He is not allowed to see the beauty of truth, for his mind is under the control of Satan. While he flatters himself that he is following the dictates of his own judgment, he obeys the will of the prince of darkness. Christ came to break the shackles of sin-slavery from the soul. ‘If the Son therefore shall make you free, ye shall be free indeed.’ ‘The law of the Spirit of life in Christ Jesus’ sets us ‘free from the law of sin and death.’ Romans 8:2.

> Bawat kaluluwa na tumatangging ibigay ang sarili sa Diyos ay nasa ilalim ng kapangyarihan ng ibang kapangyarihan. Hindi na siya pag-aari ng kanyang sarili. Maaaring magsalita siya tungkol sa kalayaan, ngunit siya’y nasa lubhang kaaba-abang pagkaalipin. Hindi siya pinahihintulutang makita ang kagandahan ng katotohanan, sapagkat ang kanyang isip ay nasa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas. Samantalang iniisip niyang sinusunod niya ang dikta ng sarili niyang paghatol, sinusunod niya ang kalooban ng prinsipe ng kadiliman. Naparito si Cristo upang baliin ang mga tanikala ng pagkaalipin sa kasalanan mula sa kaluluwa. ‘Kaya, kung ang Anak ang magpalaya sa inyo, tunay ngang magiging malaya kayo.’ ‘Ang kautusan ng Espiritu ng buhay kay Cristo Jesus’ ay nagpapalaya sa atin ‘mula sa kautusan ng kasalanan at ng kamatayan.’ Roma 8:2.

> “In the work of redemption there is no compulsion. No external force is employed. Under the influence of the Spirit of God, man is left free to choose whom he will serve. In the change that takes place when the soul surrenders to Christ, there is the highest sense of freedom. The expulsion of sin is the act of the soul itself. True, we have no power to free ourselves from Satan’s control; but when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.

> Sa gawain ng pagtubos ay walang pamimilit. Walang panlabas na puwersang ginagamit. Sa ilalim ng impluwensiya ng Espiritu ng Diyos, iniiwang malaya ang tao na pumili kung kanino siya maglilingkod. Sa pagbabagong nagaganap kapag ang kaluluwa ay nagpapasakop kay Cristo, naroon ang pinakamataas na diwa ng kalayaan. Ang pagpapatalsik sa kasalanan ay akto ng kaluluwa mismo. Totoo, wala tayong kapangyarihang palayain ang ating sarili mula sa pamamahala ni Satanas; ngunit kapag ninanais nating mapalaya mula sa kasalanan, at sa ating matinding pangangailangan ay dumaing tayo para sa isang kapangyarihang nagmumula sa labas at nakahihigit sa ating sarili, ang mga kakayahan ng kaluluwa ay napupuspos ng banal na lakas ng Espiritu Santo, at tumatalima ang mga ito sa mga dikta ng kalooban sa pagtupad ng kalooban ng Diyos.

> “The only condition upon which the freedom of man is possible is that of becoming one with Christ. ‘The truth shall make you free;’ and Christ is the truth. Sin can triumph only by enfeebling the mind, and destroying the liberty of the soul. Subjection to God is restoration to one’s self,—to the true glory and dignity of man. The divine law, to which we are brought into subjection, is ‘the law of liberty.’ James 2:12.” The Desire of Ages, 466.

> Ang tanging kondisyong kinasasaligan ng posibilidad ng kalayaan ng tao ay ang pakikipag-isa kay Cristo. ‘Ang katotohanan ang magpapalaya sa inyo;’ at si Cristo ang katotohanan. Ang kasalanan ay makapagtatagumpay lamang sa pamamagitan ng pagpapahina ng pag-iisip at pagwasak sa kalayaan ng kaluluwa. Ang pagpapasakop sa Diyos ay pagpapanumbalik sa sarili—sa tunay na kaluwalhatian at dangal ng tao. Ang banal na kautusan, na doo’y isinasailalim tayo, ay ‘ang kautusan ng kalayaan.’ Santiago 2:12. The Desire of Ages, 466.

Paul cried out, “O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?” Sister White stated “when we desire to be set free from sin, and in our great need cry out for a power out of and above ourselves, the powers of the soul are imbued with the divine energy of the Holy Spirit, and they obey the dictates of the will in fulfilling the will of God.” In engaging in the combination of our humanity with the divinity of Christ, through the exercise of our will, we accomplish the “act” of removing sin from our own “soul.”

Si Pablo ay dumaing, "O kahabag-habag na tao ako! Sino ang magliligtas sa akin mula sa katawan ng kamatayang ito?" Ipinahayag ni Sister White, "Kapag ninanais nating mapalaya mula sa kasalanan, at sa ating malaking pangangailangan ay dumaraing tayo para sa isang kapangyarihang mula sa labas at nakahihigit sa ating sarili, ang mga kapangyarihan ng kaluluwa ay pinupuspos ng banal na enerhiya ng Espiritu Santo, at sumusunod ang mga ito sa mga atas ng kalooban sa pagtupad ng kalooban ng Diyos." Sa pakikibahagi sa pagsasanib ng ating kalikasang-tao at ng pagka-Diyos ni Cristo, sa pamamagitan ng pagpapairal ng ating kalooban, isinasakatuparan natin ang "gawa" ng pag-aalis ng kasalanan mula sa ating sariling "kaluluwa."

But what we “need to understand is the true force of the will.” The will is “the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.”

Ngunit ang kailangan nating maunawaan ay “ang tunay na lakas ng kalooban.” Ang kalooban ay “ang namumunong kapangyarihan sa kalikasan ng tao, ang kapangyarihan ng pagpapasya, o ng pagpili. Nakasalalay ang lahat sa tamang pagkilos ng kalooban. Ang kapangyarihan ng pagpili ay ipinagkaloob ng Diyos sa mga tao; kanila ito upang gamitin. Hindi mo kayang baguhin ang iyong puso, hindi mo sa iyong sarili maibibigay sa Diyos ang pag-ibig nito; ngunit maaari mong piliing paglingkuran Siya. Maibibigay mo sa Kanya ang iyong kalooban; kung magkagayo’y kikilos Siya sa iyo upang ikaw ay magnais at gumawa ayon sa Kanyang mabuting kalooban. Sa gayon, ang buo mong kalikasan ay madadala sa ilalim ng pamamahala ng Espiritu ni Cristo; ang iyong pag-ibig ay magiging nakatuon sa Kanya, ang iyong mga pag-iisip ay magiging kaayon Niya.”

Paul knew these truths, and He knew that his lower nature needed to be held in subjection by his higher nature, through the exercise of his will. This is why Paul died daily.

Batid ni Pablo ang mga katotohanang ito, at batid niya na ang kaniyang mas mababang pagkatao ay kailangang ipasakop sa kaniyang mas mataas na pagkatao, sa pamamagitan ng pagpapaiiral ng kaniyang kalooban. Ito ang dahilan kung bakit si Pablo ay namamatay araw-araw.

> I protest by your rejoicing which I have in Christ Jesus our Lord, I die daily. 1 Corinthians 15:31.

> Sumusumpa ako—sa pagmamapuri ko sa inyo na taglay ko kay Cristo Jesus na Panginoon natin—na araw-araw akong namamatay. 1 Corinto 15:31.

Paul knew he needed to crucify his lower nature daily by exercising his will to keep his lower nature in subjection. He therefore crucified his flesh.

Batid ni Pablo na kailangan niyang ipako sa krus araw-araw ang kanyang pagkataong makalaman sa pamamagitan ng pagpapairal ng kanyang kalooban upang mapanatili itong napasasailalim. Kaya’t ipinako niya sa krus ang kanyang laman.

> And they that are Christ’s have crucified the flesh with the affections and lusts. Galatians 5:24.

> At yaong mga kay Cristo ay kanilang ipinako sa krus ang laman, pati ang mga simbuyo at mga pita. Galacia 5:24.

Paul knew his sinful flesh would exist in humanity until the Second Coming of Christ, when the faithful, in the twinkling of an eye, would receive a new glorified body. This is why 1798 identifies the foundation of the forty-six years where the Millerite temple was erected, for Christ, as the only foundation, was the lamb slain from the foundation. The northern kingdom was the body, which through sin had taken ascendancy over humanity, and elevated itself to be the counterfeit northern kingdom. In 1844, John was told to “leave out” the courtyard, which means in the Greek, to reject the lower nature, that had taken ascendancy over the higher nature where God had chosen to place His name, and in 1798, the flesh (the lower nature) with “the affections and lusts” was to be crucified.

Alam ni Pablo na ang kaniyang makasalanang laman ay mananatili sa sangkatauhan hanggang sa Ikalawang Pagparito ni Cristo, kung kailan ang mga tapat, sa isang kisap-mata, ay tatanggap ng isang bagong maluwalhating katawan. Ito ang dahilan kung bakit tinutukoy ng 1798 ang saligan ng apatnapu’t anim na taon kung kailan itinayo ang templong Millerite, sapagkat si Cristo, bilang tanging saligan, ang Korderong pinatay mula sa pagkakatatag. Ang hilagang kaharian ang katawan, na sa pamamagitan ng kasalanan ay nagkaroon ng pamamayani sa sangkatauhan, at itinaas ang sarili upang maging huwad na hilagang kaharian. Noong 1844, sinabihan si Juan na “iwan sa labas” ang looban, na ang kahulugan sa Griego ay tanggihan ang mababang kalikasan, na nagkaroon ng pamamayani sa nakahihigit na kalikasan kung saan pinili ng Diyos na ilagay ang Kaniyang pangalan, at noong 1798, ang laman (ang mababang kalikasan), kasama ang “mga damdamin at mga pita,” ay dapat ipako sa krus.

At the foundation, Christ’s flesh died at the crucifixion, as He was cut off from the living. The southern kingdom was then to be one nation, with one king, in covenant with God, and a nation who had God’s sanctuary in their midst. Line upon line, the “seven times,” is now “the head of the corner,” for since September 11, 2001 God is raising up His “northern army” as an ensign. That army is to be one nation, and that nation will reflect His image alone, and it does so at the very time when Satan is raising up his “horn” that is the image of the beast. In Ezekiel chapter thirty-seven the message of the four winds breathes the latter rain message upon those who then stand up as that army. The message of the four winds is the message of the Seventh Trumpet, which is where the mystery of God is finished.

Sa saligan, namatay ang laman ni Cristo sa pagpapapako sa krus, sapagkat Siya’y naputol mula sa lupain ng mga buhay. Ang kahariang timog ay pagkatapos ay dapat maging isang bansa, na may isang hari, nasa tipan sa Diyos, at isang bansang may santuwaryo ng Diyos sa kanilang kalagitnaan. Tuntunin sa tuntunin, ang “pitong panahon” ay ngayo’y “ang pangulong batong panulukan,” sapagkat mula noong 11 Setyembre 2001 ibinabangon ng Diyos ang Kaniyang “hilagang hukbo” bilang isang watawat. Ang hukbong iyon ay magiging isang bansa, at ang bansang iyon ay magsasalamin lamang ng Kaniyang wangis, at ginagawa nito iyon sa mismong panahon na ibinabangon ni Satanas ang kaniyang “sungay” na siyang larawan ng hayop. Sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito, ang mensahe ng apat na hangin ay humihip ng mensahe ng huling ulan sa mga yaong pagkatapos ay tumatayo bilang nasabing hukbo. Ang mensahe ng apat na hangin ay ang mensahe ng Ikapitong Trompeta, na kung saan natatapos ang hiwaga ng Diyos.

The finishing work of the sealing began on October 7, 2023. The sealing time of the one hundred and forty-four thousand is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet, and that trumpet sounds three times during the sealing process. It always marks a strike by Islam against the Glorious Land. The modern spiritual “glorious land” was hit on September 11, 2001, and the ancient literal glorious land was hit on October 7, 2023, the very year the two witnesses who had been slain came back to life. The third strike is at the soon coming Sunday law in the United States.

Ang gawaing pangwakas ng pagtatatak ay nagsimula noong Oktubre 7, 2023. Ang panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay natutupad sa panahon ng pagtunog ng Ikapitong Trumpeta, at ang trumpetang iyon ay tumutunog nang tatlong beses sa proseso ng pagtatatak. Ito’y laging palatandaan ng isang pag-atake ng Islam laban sa Maluwalhating Lupain. Ang makabagong espirituwal na “Maluwalhating Lupain” ay tinamaan noong Setyembre 11, 2001, at ang sinaunang literal na Maluwalhating Lupain ay tinamaan noong Oktubre 7, 2023, sa mismong taong muling nabuhay ang dalawang saksi na pinaslang. Ang ikatlong dagok ay magaganap sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos.

From October 7, 2023, the Republican horn and the true Protestant horn of the earth beast are accomplishing their final transitions into a horn that either speaks as a dragon or as a Lamb, at the soon coming Sunday law. The two manifestations of the internal and external antagonists in the great controversy that is played out during the closing events of earth’s history, are both located in the history represented by verse forty in Daniel chapter eleven. The two final developments of the two horns is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. The Seventh Trumpet is the third of three woe trumpets.

Simula noong Oktubre 7, 2023, ang Republikanong sungay at ang tunay na Protestanteng sungay ng halimaw na mula sa lupa ay isinasakatuparan ang kani-kanilang pangwakas na mga paglipat tungo sa pagiging isang sungay na nagsasalita alinman na gaya ng dragon o gaya ng Kordero, sa nalalapit na pagdating ng batas ng Linggo. Ang dalawang pagpapakita ng panloob at panlabas na mga katunggali sa dakilang tunggalian na nagaganap sa panahon ng mga pangwakas na kaganapan sa kasaysayan ng daigdig ay kapwa matatagpuan sa kasaysayang kinakatawan ng talatang apatnapu sa kabanata labing-isa ng Daniel. Ang dalawang pangwakas na pag-unlad ng dalawang sungay ay natutupad sa panahon ng pagtunog ng Ikapitong Trumpeta. Ang Ikapitong Trumpeta ang ikatlo sa tatlong “sa aba” na trumpeta.

The three woes, represent a triple application of prophecy, and in doing so they provide a strong witness of the waymark of October 7, 2023. In both the first woe and the second woe, Islam’s warfare was carried out against the armies of Rome, which in the last days is the United States, as witnessed to by the conquering of the Soviet Union that was brought about by a secret alliance between the antichrist (Pope John Paul II), and the false prophet (Ronald Reagan) in 1989.

Ang tatlong kasawian ay kumakatawan sa tatluhang paglalapat ng propesiya, at sa gayon nagbibigay ang mga ito ng matibay na patotoo hinggil sa palatandaan noong Oktubre 7, 2023. Sa kapwa unang at ikalawang kasawian, ang pakikidigma ng Islam ay isinagawa laban sa mga hukbo ng Roma—na sa mga huling araw ay ang Estados Unidos—na pinatotohanan ng paglupig sa Unyong Sobyet na naidulot ng isang lihim na alyansa sa pagitan ng Antikristo (Papa Juan Pablo II) at ng huwad na propeta (Ronald Reagan) noong 1989.

In the first woe, as set forth in Revelation chapter nine, there is a time prophecy of five months, which is one hundred and fifty years. In the second woe, there is a time prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days. Both time prophecies represent the warfare against Rome that Islam brought during the two histories that represent the first and second woes. Those two prophecies possessed two different outcomes of the warfare. In the first one hundred and fifty years Islam was to “hurt” Rome, and in the prophecy of three hundred and ninety-one years, and fifteen days, Islam was to “kill” Rome. Those two prophecies were directly connected. The ending of the one hundred and fifty years that Islam was to hurt Rome identified the beginning of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days that Islam was to kill Rome. The first and second woes are divided by the ending of the one hundred and fifty years, and the starting of the three hundred and ninety-one years, and fifteen days.

Sa unang kapahamakan, gaya ng inilalahad sa ika-siyam na kabanata ng Apocalipsis, may isang paghuhulang pangpanahon ng limang buwan, na tumutumbas sa isang daan at limampung taon. Sa ikalawang kapahamakan, may isang paghuhulang pangpanahon ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon, at labinlimang araw. Ang dalawang paghuhulang pangpanahon ay kumakatawan sa pakikidigma laban sa Roma na dinala ng Islam sa dalawang yugto ng kasaysayan na kumakatawan sa unang at ikalawang kapahamakan. Ang dalawang hulang iyon ay nagtakda ng dalawang magkaibang kinalabasan ng pakikidigma. Sa unang isang daan at limampung taon, ang Islam ay “sasaktan” ang Roma, at sa hula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon, at labinlimang araw, ang Islam ay “papatayin” ang Roma. Ang dalawang hulang iyon ay tuwirang magkakaugnay. Ang pagtatapos ng isang daan at limampung taon na kung kailan sasaktan ng Islam ang Roma ang tumukoy sa pasimula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon, at labinlimang araw, na kung kailan papatayin ng Islam ang Roma. Ang unang at ikalawang kapahamakan ay pinaghiwalay ng pagtatapos ng isang daan at limampung taon, at ng pagsisimula ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon, at labinlimang araw.

The United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy at the soon-coming Sunday law, and it is then that it is prophetically “killed”. The hour of the “great earthquake”, in Revelation chapter eleven is the soon coming Sunday law, and when that hour arrives, so too does the Seventh Trumpet of Islam. It arrives to mark the end, or the death of the sixth kingdom, which is the army of Rome in the last days. That death was preceded by one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome. According to the mainstream media, which attempts to downplay the activities of radical Islam in the modern world, since October 7, 2023. Until the writing of this article on February 12, 2024, Islam has carried out one hundred and sixty-five attacks upon American interests around the globe.

Hihinto ang Estados Unidos sa pagiging ika-anim na kaharian ng propesiya ng Biblia sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, at doon, ayon sa propesiya, ito ay “papatayin.” Ang oras ng “dakilang lindol” sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis ay ang nalalapit na batas ng Linggo, at pagdating ng oras na iyon, dumarating din ang Ikapitong Trumpeta ng Islam. Dumarating ito upang markahan ang wakas, o ang kamatayan, ng ika-anim na kaharian, na siyang hukbo ng Roma sa mga huling araw. Bago ang kamatayang iyon, nagkaroon ng isandaan at limampung taon ng Islam na nagdudulot ng pinsala sa mga hukbo ng Roma. Ayon sa pangunahing midya, na nagsisikap na maliitin ang mga gawain ng radikal na Islam sa makabagong daigdig, mula noong Oktubre 7, 2023 hanggang sa pagsulat ng artikulong ito noong Pebrero 12, 2024, ang Islam ay nagsagawa ng isandaan at animnapu’t limang pag-atake laban sa mga interes ng Amerika sa buong mundo.

The one hundred and fifty years of Islam hurting the armies of Rome that leads to the killing of the armies of Rome in the first and second woes, is repeated in the history of the third woe, for that is how a triple application of prophecy works. The sounding of the Seventh Trumpet, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is when the combination of Divinity with humanity occurs, as represented by the joining of the two sticks, has three waymarks, The first is the spiritual glorious land and the last is the spiritual glorious land. The middle waymark is the literal glorious land.

Ang isandaan at limampung taon ng Islam na pagdudulot ng pinsala sa mga hukbo ng Roma, na humahantong sa pagpatay sa mga hukbo ng Roma sa unang at ikalawang kapahamakan, ay inuulit sa kasaysayan ng ikatlong kapahamakan, sapagkat ganyan gumagana ang tatluhang paglalapat ng propesiya. Ang pag-ihip ng Ikapitong Trumpeta, na siyang paglalagay ng tatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, na siyang panahon ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao, gaya ng kinakatawan ng pagdudugtong ng dalawang patpat, ay may tatlong palatandaan. Ang una ay ang espirituwal na maluwalhating lupain at ang huli ay ang espirituwal na maluwalhating lupain. Ang gitnang palatandaan ay ang literal na maluwalhating lupain.

In 2023, the second blast from the warning Trumpet of the third woe, identified the escalation of the warfare of Islam as it entered into a period where it would “hurt” the earth beast. In that same year, the two witnesses of the Republican horn and the true Protestant horn came back to life and began their mutual transitions into their final symbolic horns. For the Republican horn it was the combination of all the apostate Protestant powers, with all the apostate Republican powers in order to form one horn that is the image of the beast. With the true Protestant horn it was the combination of Divinity with humanity as the horn transitioned from Laodicean to Philadelphian in character, in order to reflect the opposite of the image of the beast. 2023 occurred twenty-two years after 2001, thus representing the symbolic link of Divinity combined with humanity.

Noong 2023, ang ikalawang paghihip mula sa trumpetang nagbababala ng ikatlong "sa aba" ay tumukoy sa paglala ng pakikidigma ng Islam habang ito’y pumapasok sa isang panahon na “sasaktan” nito ang hayop na mula sa lupa. Sa taon ding iyon, ang dalawang saksi—ang sungay na Republican at ang tunay na Protestanteng sungay—ay muling nabuhay at sinimulan ang kanilang kapwa paglilipat-anyo tungo sa kanilang pangwakas na mga simbolikong sungay. Para sa sungay na Republican, ito ay ang pagsasanib ng lahat ng mga kapangyarihang Protestante na tumalikod, kasama ang lahat ng mga kapangyarihang Republican na tumalikod, upang bumuo ng isang sungay na siyang larawan ng hayop. Para naman sa tunay na Protestanteng sungay, ito ay ang pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao habang ang sungay ay lumilipat mula sa Laodicean tungo sa Philadelphian sa katangian, upang sumalamin sa kabaligtaran ng larawan ng hayop. Ang 2023 ay dumating makalipas ang dalawampu’t dalawang taon mula 2001, kaya’t kinakatawan nito ang simbolikong ugnayan ng Pagka-Diyos na pinagsanib sa pagkatao.

All of this history occurs in verse forty of Daniel eleven, which is the verse that was unsealed and produced the increase of knowledge in 1989, that is represented by the Hiddekel River. In the prophetic history of that verse, the final work in the Most Holy Place is also accomplished, which is the light that was unsealed in 1798, and that is represented by the Ulai River. The beginning of verse forty identifies the time of the end in 1798, and the ending of the verse identifies the time of the end in 1989, and both rivers merge together in the history of verse forty, just as the Tigris and Euphrates (the Ulai and Hiddekel) do just before they reach the Persian Gulf.

Ang lahat ng kasaysayang ito ay nagaganap sa talatang apatnapu ng Daniel labing-isa, na siyang talatang inalisan ng selyo at nagbunga ng pagdami ng kaalaman noong 1989, na kinakatawan ng Ilog Hiddekel. Sa kasaysayang propetiko ng talatang iyon, naisasakatuparan din ang huling gawain sa Kabanal-banalang Dako, na siyang liwanag na inalisan ng selyo noong 1798, at siyang kinakatawan ng Ilog Ulai. Ang pasimula ng talatang apatnapu ay tumutukoy sa panahon ng kawakasan noong 1798, at ang wakas ng talata ay tumutukoy sa panahon ng kawakasan noong 1989, at ang dalawang ilog ay nagsasanib sa kasaysayan ng talatang apatnapu, gaya ng ginagawa ng Tigris at Eufrates (ang Ulai at Hiddekel) bago pa man sila umabot sa Golpo ng Persia.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> The Spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified.

> Ang Espiritu ng Panginoong Diyos ay sumasa akin; sapagkat pinahiran ako ng Panginoon upang ipangaral ang mabuting balita sa mga maamo; sinugo niya ako upang talian ang mga bagbag na puso, upang ipahayag ang kalayaan sa mga bihag, at ang pagbubukas ng bilangguan sa mga nakagapos; upang ipahayag ang taong kinalulugdan ng Panginoon, at ang araw ng paghihiganti ng ating Diyos; upang aliwin ang lahat ng nagluluksa; upang italaga sa mga nagluluksa sa Sion, na sa kanila’y ibigay ang kagandahang-anyo kapalit ng abo, ang langis ng kagalakan kapalit ng pagdadalamhati, ang kasuutan ng pagpuri kapalit ng espiritu ng kapanglawan; upang sila’y matawag na mga punong-kahoy ng katuwiran, ang pananim ng Panginoon, upang siya’y maluwalhati.

> And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them.

> At muling itatayo nila ang mga dating siraang pook, ibabangon nila ang mga dating pagkatiwangwang, at aayusin nila ang mga wasak na lungsod, ang mga pagkatiwangwang ng maraming salinlahi. At ang mga dayuhan ay magpapastol ng inyong mga kawan, at ang mga anak ng dayuhan ay magiging inyong mga mag-aararo at mga tagapag-alaga ng ubasan. Nguni’t tatawagin kayong mga Saserdote ng Panginoon; tatawagin kayo ng mga tao na mga Ministro ng ating Diyos; kakainin ninyo ang kayamanan ng mga Hentil, at sa kanilang kaluwalhatian ay magmamapuri kayo. Sapagka’t sa inyong kahihiyan ay magkakaroon kayo ng doble; at sa halip ng pagkalito ay magagalak sila sa kanilang bahagi; kaya’t sa kanilang lupain ay tatanggap sila ng dobleng bahagi; ang walang hanggang kagalakan ay mapapasa kanila.

> For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Sapagkat ako, ang Panginoon, ay umiibig sa katarungan, kinapopootan ko ang pagnanakaw para sa handog na susunugin; at papatnubayan ko ang kanilang gawain sa katotohanan, at gagawa ako ng isang tipang walang hanggan sa kanila. At ang kanilang binhi ay makikilala sa gitna ng mga Hentil, at ang kanilang supling sa gitna ng mga tao: lahat ng makakakita sa kanila ay kikilalanin sila, na sila ang binhing pinagpala ng Panginoon. Ako’y lubos na magagalak sa Panginoon, ang aking kaluluwa ay magagalak sa aking Diyos; sapagkat binihisan niya ako ng mga kasuutan ng kaligtasan, tinakpan niya ako ng balabal ng katuwiran, gaya ng kasintahang lalaki na nagagayak ng mga palamuti, at gaya ng kasintahang babae na nagpapalamuti sa sarili ng kaniyang mga hiyas. Sapagkat kung paanong ang lupa ay nagpapasibol ng usbong nito, at kung paanong ang halamanan ay nagpapasibol ng mga bagay na inihasik sa loob nito; gayon din ay magpapasibol ang Panginoong Diyos ng katuwiran at kapurihan sa harap ng lahat ng mga bansa. Isaias 61:1-11.

Back to Articles