Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

Ang Pahayag ni Hesukristo - Bilang Dalawa

Covenant Names

Mga Pangalan ng Tipan

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

Marami akong inilagay sa mga naunang artikulo sa pagtatangkang mailatag sa pasimula ang ilang pangunahing puntong sanggunian. Ngayon ay sisikapin kong maging higit na nakatuon sa mismong paksa na tinatalakay. Maraming salamat sa inyong pagtitiyaga.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

Buhat pa nang pasimula, nagsisikap ang Diyos na palalimin ang ating pagkaunawa kung sino at ano Siya. Sa gawaing iyon ay gumamit Siya ng ilang pamamaraan upang tulungan ang mga tao na maunawaan ang mga ipinahayag hinggil sa Kanya, at isa sa mga pamamaraang iyon ay ang paggamit Niya ng “mga pangalan,” kapwa ang maraming pangalang ibinigay sa Diyos sa Kasulatan, at gayundin ang mga pangalang ibinigay sa Kanyang mga hinirang na kinatawan. Humihirang Siya ng mga kinatawan ng kasamaan at ng kabutihan.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

Ginamit din Niya ang mga pagbabago sa dispensasyon ng Kaniyang hinirang na bayang tipan upang unti-unting mapalawak, sa paglipas ng kasaysayan, ang pagkaunawa sa Kaniyang katangian. Samakatuwid, ang mga kasaysayan ng mga pagbabago sa dispensasyon ng tipan, sa iba’t ibang paraan, ay nagbibigay-saksi rin sa pagpapalawig ng katotohanan ng Kaniyang katangian at kalikasan.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

Kung lalapitan natin ang unang kabanata ng Pahayag bilang panimula at susi sa mga kasunod na kabanata, matatagpuan natin sa pambungad na kabanata ang ilang katotohanang nakaaapekto sa nalalabi ng aklat. Isa sa mga katotohanang iyon ay may kinalaman sa kung sino si Jesucristo, at hindi lamang na Siya ang Alpha at Omega. Kung may isang katotohanang inilalahad sa unang kabanata ng Pahayag, walang pasubaling ito’y isang kasalukuyang katotohanang pangsubok para sa huling salinlahi, ang huling salinlahing ito ang “lahing hirang” na tinukoy ni Pedro.

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

Isa sa mga katangian ng likas ni Cristo na ating sinasaliksik ay ang pagkilala ni Cristo sa pasimula mula sa wakas. Ang panahong pinagtibay ni Cristo ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo ay kumakatawan sa isang pagbabago sa dispensasyon ng tipan mula sa literal tungo sa espirituwal na Israel. Ang mga pagbabago sa dispensasyon na tinukoy sa Kasulatan, na pawang nagsasalita tungkol sa paglago ng kaalaman hinggil sa likas at pag-iral ni Cristo, ay sina Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Cristo, William Miller at ang isandaan at apatnapu't apat na libo. Mayroon pang isang linya ng mga pagbabago sa dispensasyon na inilalatag sa ibabaw ng linyang iyon na tumutukoy sa pitong dispensasyon ng iglesia ng Diyos na kinakatawan ng pitong iglesia sa Apocalipsis 2 at 3, ngunit hindi muna natin tatalakayin ang mga iyon. Nagkaroon ng pagbabago sa dispensasyon kina Adan at Eba na kinakatawan ng kalagayan bago ang kanilang pagkahulog at pagkatapos ng kanilang pagkahulog, at siyempre isang pagbabago ng mga dispensasyon mula bago ang baha hanggang pagkatapos ng baha sa kapanahunan ni Noe. Lahat ng mga linyang ito ay nag-aambag sa liwanag na ating tinatalakay, ngunit ang pinagtutuunan natin ngayon ay ang bayang hinirang.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

Nang sinimulan ni Cristo ang Kaniyang ministeryo sa pasimula ng sanlinggo ng tipan, Siya ay nabautismuhan.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> At nang mabautismuhan si Jesus, pagdaka’y umahon siya mula sa tubig; at narito, nabuksan sa kaniya ang mga langit, at nakita niya ang Espiritu ng Diyos na bumababang tulad ng isang kalapati at dumapo sa kaniya; at narito, isang tinig mula sa langit na nagsasabi, Ito ang aking minamahal na Anak, na siya’y lubos kong kinalulugdan. Mateo 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

Ang pinakaunang winika ng Diyos—nang umahon si Jesus mula sa tubig, na sa gayon ay nagsilbing pasimula ng sanlinggo ng tipan—ay ang pahayag ng Ama na si Jesus ang Anak ng Diyos. Kung nauunawaan natin ang “alituntunin ng unang pagbanggit,” makapangyarihan ang katotohanang iyon. Kung hindi, hindi ito gaanong makapangyarihan.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> Nang pasimula, nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. At ang lupa ay walang anyo at walang laman; at kadiliman ang sumasa ibabaw ng kalaliman. At ang Espiritu ng Diyos ay kumikilos sa ibabaw ng mga tubig. Henesis 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

Gaya ng nasa Henesis, ang seremonya ng pagpapahid ng langis ay nagpapakilala ng tatlong Persona ng Pagka-Diyos.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

Ang katotohanang si Jesus ang Anak ng Diyos, ang Anak ni David, at ang Anak ng Tao ay palagiang bumagabag sa mga eskriba at mga Fariseo sa mga sumunod na tatlo at kalahating taon. Sa makahulang diwa, nagbago si Jesus mula sa “Jesus” tungo sa “Jesucristo” sa Kanyang bautismo. Nang mabautismuhan si Jesus, Siya ay naging “Cristo,” na ang kahulugan ay “ang Pinahiran” at siyang salitang “Mesiyas” sa wikang Hebreo. At siyempre, inaasahan ng mga Hebreo ang isang Mesiyas at nalalaman nilang Siya ay magiging Anak ni David. Nang Siya ay “pinahiran” upang simulan ang pinakabanal na tatlo at kalahating taon ng kasaysayan ng daigdig, nakita Niya ang Espiritu Santo na bumababa at narinig Niya ang Kanyang Ama na nagsasalita.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

Isang lubhang malalim na seremonya ng pagpapahid ng langis ang naganap, at ang mensaheng ipinahayag tungkol sa Kanya at sa Kanyang gawain ay ito: “Siya ang Anak ng Diyos.” Higit na nakababahala para sa mga Hudyo, hindi lamang ang pahayag na Siya ang Anak ng Diyos, kundi ang mismong pag-aangkin Niya—bilang Anak ng Diyos—na Siya ay Diyos. Hindi matanggap ng mga Hudyo ang itinuturing nilang gayong kalapastanganang pag-aangkin! Ang dilema ng mga Hudyo ay ang dilema ni Abraham—sapagkat si Abraham ang ama ng mga Hudyo, ang ama ng tipan, at gayundin ang sagisag ng pananampalatayang hinihingi upang tumalima sa mga tuntunin ng tipan.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

Ang paglalarawan ni Abraham ng pananampalatayang kinakailangan upang makapasok sa isang ugnayang tipan sa Diyos ay nangangailangan na masubok ang iyong pananampalataya. Ang pagsubok kay Abraham, na magpapatunay kung ang kanyang pananampalataya ay tunay o pawang pagpapalagay lamang, ay nakasalig sa pagpapakita kung susunod ba siya sa salita ng Diyos—kahit pa tila sumasalungat iyon sa nauna nang salita ng Diyos. Alam ni Abraham na ang paghahandog ng tao ay pagpaslang at na iyon ay kumakatawan sa mga gawi ng idolatriya ng mga bayang sumasamba sa diyus-diyosan na kasama niyang tinitirhan noon. Mula pa sa pasimula ng kanilang kasaysayan ng tipan, alam ng mga eskriba at mga Pariseo na iisa lamang ang Diyos, at alam din nila na si Jesus ay nag-aangking ikalawang Diyos. Sinusubok sila sa kanilang pangwakas na pagsubok.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> Dinggin mo, O Israel: ang Panginoong ating Diyos ay iisang Panginoon. Deuteronomio 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

Sa mismong salaysay kung saan itinala ni Moises ang naunang talata, ipinaalam na ng Diyos kay Moises na mula roon ay kikilalanin Siya bilang Jehova. Hindi na lamang Siya kikilalanin bilang ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa Lahat, kundi mula roon at pasulong ay kikilalanin Siya bilang Jehova. Sa mismong salaysay ding iyon, habang lalo Niyang pinadadakila ang pagkaunawa sa Kanyang pagkakakilanlan gaya ng inihahayag ng Kanyang mga pangalan, mahigpit din Niyang ipinababatid sa sinaunang Israel na ang Diyos ay iisang Diyos. Ano ang dapat isipin ng mga Judio sa kapanahunan ni Cristo?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

Sa huling yugto ng Kanyang ministeryo, nang umabot ito sa kasukdulan nito sa Matagumpay na Pagpasok sa Jerusalem, muling nagitla ang mga Judio na pinahihintulutan ni Jesus ang mga bata na umawit ng papuri sa Kanya.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> At ang mga pulutong na nauna, at ang mga pulutong na sumunod, ay nagsisigawan, na nagsasabi, Hosana sa Anak ni David: Mapalad ang pumaparito sa pangalan ng Panginoon; Hosana sa Kataastaasan. Mateo 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

Ang liriko ng awit na lubhang ikinagalit ng mga Pariseo ay ang bahaging nagpapakilala kay Jesus bilang Anak ni David at gayundin ang pagtutukoy na ang Anak ni David ay ang pangalan ng Panginoon. Sa pasimula ng Kaniyang ministeryo, sa maluwalhating pagpasok, at, siyempre, sa krus, ang kontrobersiya ay kinabibilangan ng kaguluhan hinggil sa pangalan ni Jesus.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> Pagkatapos ay sinabi ng mga punong saserdote ng mga Hudyo kay Pilato, "Huwag mong isulat, 'Ang Hari ng mga Hudyo'; kundi, 'Sinabi niya, Ako ang Hari ng mga Hudyo'." Juan 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

Siyempre, sa diwa’y tama sana kung binago ni Pilato ang nakasulat upang sabihin, “Ako nga, Hari ng mga Hudyo,” sapagkat ang “Ako nga” ang pangalang muli’t muling inihayag ni Jesus tungkol sa Kaniyang sarili. Siyempre, ang paggamit ng gayong baluktot na lohika upang baguhin ang Salita ng Diyos, lalo na kung ito ang salaysay ng krus, ay isang bagay na kailanman ay hindi gagawin ng mga tao—hindi ba? Si Jesus ang “Hari ng mga Hudyo,” ngunit Siya rin ang “Ako nga,” kaya’t ang pahayag na “Ako nga, Hari ng mga Hudyo” ay, sa isang diwa, tama, ngunit hindi ito ang punto.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

Mula sa simula, sa buong kalagitnaan, at hanggang sa katapusan ng tatlo at kalahating taon, ang Kanyang pangalan ay naging paksa ng matinding pagtatalo. Maraming bagay ang dapat unawain hinggil sa pagkakasunod-sunod ng mga pangalang kaugnay ng tipan, ngunit dito nais kong ipakita na nagkaroon ng isang pagyanig sa katapusan ng sinaunang Israel, sa loob ng iglesya ng mga Judio, na may kinalaman sa pangalan ni Cristo. Bilang Anak ni David, taglay Niya ang mga kredensiyal upang maging ang Mesiyas; bilang Anak ng Diyos (sa diwang Siya rin ay Diyos), at bilang Anak ng Tao, si Jesus ay nagharap ng isang napakalaking pagsubok sa bayang hinirang. Paanong maipag-aangkin ng taong ito na Siya ay Diyos at gayundin Anak ng Diyos, samantalang si Moises, sa pasimula ng kanilang kasaysayan ng tipan, ay naging napakalinaw sa pagtuturo na ang Diyos ay iisang Diyos?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

Subalit iyon ang layunin ng pamumuhay ni Cristo sa gitna ng mga tao. Ang Diyos ay nasa Kaniya na pinagkakasundo ang mga tao sa Kaniyang sarili, at ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa mga tao na makita si Jesus, na tahasan at tuwirang nagturo na kung nakita ninyo Siya—nakita ninyo ang Ama. Ang kasaysayang ito ay kumakatawan sa pagwawakas ng literal na Israel bilang hinirang na bayan ng Diyos, at sa pasimula pa lamang ay tinampukan ito ng isang kontrobersiya hinggil sa kung sino at ano ang Diyos.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> At sinabi ni Paraon, Sino ang Panginoon, upang sundin ko ang kaniyang tinig at payaunin ang Israel? Hindi ko nakikilala ang Panginoon, ni hindi ko papayaunin ang Israel. Exodo 5:2.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

Ang Faraon ay hindi lamang sagisag ng ateistikong pagsalungat sa pagkakilala sa Diyos, kundi nagpapahayag din ng pagkaunawang Ehipsiyo hinggil sa Diyos ni Abraham. At paulit-ulit na sinabi ng Panginoon na ang Kanyang mga kagila-gilalas na gawa sa Ehipto ay upang makilala ng sangkatauhan kung sino Siya. Ang kasaysayan ng pasimula ng literal na Israel bilang hinirang na bayan ng Diyos ay nagsisilbing tipo ng wakas.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

Sa kapwa kasaysayan ay may kakulangan sa pagkaunawa kung sino at ano ang Diyos, na may kaugnayan sa Kanyang iba't ibang pangalan; ngunit higit na mahalaga sa ating pagsasaalang-alang ang katotohanang ang kasaysayan ni Cristo, sa pagwawakas ng Israel bilang bayang hinirang, ay itinutukoy na ang isang pangunahing dahilan kung bakit natitisod ang mga Judio sa pagtanggap sa kanilang Mesiyas ay sapagkat alam nila na, sa pasimula ng kanilang kasaysayan ng tipan, ipinahayag ng Salita ng Diyos na Siya ay iisang Diyos. Kaylaking suliranin!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> At pagkatapos niyon, hindi na sila nangahas magtanong sa kanya ng anuman. At sinabi niya sa kanila, Paano nila sinasabi na ang Cristo ay anak ni David? At si David mismo ay sinasabi sa aklat ng mga Awit, “Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa.” Kaya’t tinatawag siya ni David na Panginoon; kung gayon, paanong siya’y anak niya? Lucas 20:40-44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

Ito ang panghuling yugto ng tanungan at sagutan para sa mga Hudyo, sapagkat matapos ang pakikipag-ugnayang iyon, "hindi na sila nangahas magtanong sa Kaniya ng anuman." Katatapos lamang Niyang sagutin ang panghuling tanong ng Kaniyang ministeryo para sa nawawalang sambahayan (at laging may nawawalang sambahayan sa salaysay na propetiko), at pagkatapos ay binuksan Niya ang paksa tungkol sa Kaniyang pangalan bilang "Anak ni David," at kaya nga bilang ang Mesiyas. Sa kabuuan ng tatlo’t kalahating taon, kasama sa pagtatalo ang iba’t ibang Kaniyang mga pangalan, na kumakatawan sa Kaniyang pagkatao at likas. Ang Kaniyang pangalan ay tinalakay sa pasimula, sa Kaniyang bautismo, at pagkatapos sa Kaniyang huling pakikipag-ugnayan sa nawawalang sambahayan sa matagumpay na pagpasok at sa krus, bukod pa sa iba pang mga bahagi ng mga Ebanghelyo.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> Nagtipon ang mga Fariseo sa paligid ni Jesus habang sinasagot Niya ang tanong ng eskriba. At pagharap Niya ay tinanong Niya sila: “Ano ang akala ninyo tungkol kay Cristo? Kaninong Anak Siya?” Ang tanong na ito ay binalak upang subukin ang kanilang paniniwala hinggil sa Mesiyas—upang ipakita kung Siya ba’y itinuturing lamang nila na tao o Anak ng Diyos. Isang koro ng mga tinig ang sumagot, “Ang Anak ni David.” Ito ang titulong ibinigay ng propesiya sa Mesiyas. Nang ihayag ni Jesus ang Kanyang pagka-Diyos sa pamamagitan ng Kanyang makapangyarihang mga himala, nang pagalingin Niya ang mga maysakit at buhayin ang mga patay, nagtanungan ang mga tao, “Hindi ba ito ang Anak ni David?” Ang babaing Sirofenicia, si Bartimaeus na bulag, at marami pang iba ay sumigaw sa Kanya para sa tulong, “Maawa Ka sa akin, O Panginoon, Ikaw na Anak ni David.” Matthew 15:22. Habang sumasakay Siya papasok sa Jerusalem, Siya ay sinalubong ng masayang sigaw, “Hosanna sa Anak ni David: Mapalad ang dumarating sa pangalan ng Panginoon.” Matthew 21:9. At ang maliliit na bata sa templo ay nang araw na yaon ay inulit ang gayong masayang pag-ukol ng papuri. Ngunit marami sa mga tumatawag kay Jesus na Anak ni David ay hindi kumikilala sa Kanyang pagka-Diyos. Hindi nila nauunawaan na ang Anak ni David ay Siya ring Anak ng Diyos.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> Bilang tugon sa pahayag na si Cristo ay Anak ni David, sinabi ni Jesus, "Kung gayon, paanong tinatawag ni David sa Espiritu [ang Espiritu ng Inspirasyon mula sa Diyos] Siya na Panginoon, na sinasabi, 'Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo Ka sa Aking kanan, hanggang gawin Ko ang Iyong mga kaaway na tuntungan ng Iyong mga paa'? Kung tinatawag nga Siya ni David na Panginoon, paano nga Siya anak niya?" At walang sinuman ang nakasagot sa Kanya ng kahit isang salita, ni may sinumang nangahas mula sa araw na yaon na magtanong pa sa Kanya ng anuman pang mga tanong. The Desire of Ages, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

Ang Kanyang pagpapahid bilang Mesiyas at ang Kanyang huling pakikisalamuha sa mga yaong Kanyang pinarito upang iligtas ay tumutukoy sa Kanyang pagka-Diyos, sa simbolismo ng Kanyang mga pangalan, at, siyempre, sa tuntunin ng unang pagbanggit. Tinapos ni Hesus ang Kanyang tuwirang gawain para sa mga Judio sa pamamagitan ng paggamit sa kasaysayan ng literal na David upang magturo tungkol sa espirituwal na David. Bakit babanggitin ni David kung kailan sinasabi ng Panginoon sa Panginoon na umupo sa trono kasama Niya? Sapagkat si Haring David sa pasimula ay kumakatawan sa espirituwal na Haring David sa wakas. Ang tanging paraan upang wastong maunawaan ang huling pahayag ni Hesus sa nawawalang sambahayan ay ang mailapat ang tuntunin ng unang pagbanggit, na hindi maisasagawa kung hindi mo alam ang tuntuning iyon.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

Ang Kaniyang huling pahayag sa naliligaw na sambahayan ay nangangailangan ng pagkaunawa sa panuntunan ng unang pagbanggit upang maunawaan. Ginamit ni Jesus si David at ang anak ni David upang iharap ang katotohanan sa naliligaw na sambahayan para sa Kaniyang huling pahayag. Sapagkat sila nga, sa katunayan, ang sambahayan ni David. Kaya’t ibinaling ni Jesus ang ama (si David) tungo sa (Anak ni David), at ibinaling din Niya ang anak (ni David) tungo sa kaniyang ama (si David). Ibinaling Niya ang ama tungo sa anak, gaya ng ipinahuhula na gagawin ng mensahe ni Elias sa “mga huling araw.” Iyon ang Kaniyang huling mensahe sa sinaunang literal na Israel at iyon ay isang mensaheng Elias, sapagkat batay iyon sa panuntunan ng unang pagbanggit. Samakatuwid, pinagtitibay din ng panuntunan ng unang pagbanggit ang mensahe ni Jesus bilang isang mensaheng Elias, batay sa panuntunan mismo. Ipinag-uutos ng panuntunan ng unang pagbanggit na kung ang mensaheng Elias ni Juan Bautista ang unang bahagi ng huling babalang mensahe para sa naliligaw na sambahayan ng Israel, kung gayo’y ang huling mensaheng ibinigay sa kanila ay magiging mensaheng Elias din. At gayon nga...

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

Mula sa lahat ng ito, ihahango ko ngayon ang isang puntong nakabatay sa panuntunan ng unang pagbanggit—ang Alpha at Omega. Nagkaroon, sa pasimula ng sinaunang Israel, ng isang pagtatalo hinggil sa pag-unawa kung sino at ano ang Diyos, na naging huwaran ng gayunding pagtatalo sa wakas ng sinaunang Israel. Sa wakas ng sinaunang Israel, kabilang sa gawain ni Cristo ang pagtuturo sa nawawalang sambahayan ng Israel kung sino at ano ang Diyos. Sa kasaysayan ng wakas ay nagkaroon ng pagsalungat kay Cristo na nakabatay sa isang orihinal na katotohanang itinatag sa pasimula. Ang makabagong espirituwal na Israel ay magtataglay ng gayunding mga katangiang propetiko sa kanilang kasaysayan.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

Sa pasimula ng Adventismo, ipinababatid sa atin ng mga mananalaysay na ang mga Millerites ay pangunahing binubuo ng dalawang denominasyong Kristiyano: ang mga Metodista at ang Christian Connection. Ang mga pangunahing paniniwala ng Metodismo ay nakabatay sa wastong pamumuhay-Kristiyano. Mayroon silang "metodo." Ang pangunahing paniniwala ng Christian Connection ay maaaring ibuod bilang pagtutol sa doktrinang Katoliko ng Trinidad.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

Batay sa lawak na inabot ng aking pananaliksik, halos buong pamunuan ng mga Millerite ay nanindigan sa doktrinang iyon ng Christian Connection. Maraming sangay ng Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM) na patuloy na naninindigan sa at isinusulong ang orihinal na pagkaunawa ng mga Millerite hinggil sa “anti-trinitarianism.” Isang dilema (at kasalukuyang pinagmumulan ng kontrobersiya) para sa mga nananatili sa pagkaunawang pionero ang naging, at palaging mananatili, kung paano tutugunan ang maraming iba’t ibang sipi kung saan tuwirang sinasalungat ni Sister White ang posisyong doktrinal na kanilang pinanghahawakan at isinusulong?

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> Ako’y inatasang sabihin: Ang mga saloobin ng mga naghahanap ng maunlad na mga kaisipang makaagham ay hindi dapat pagkatiwalaan. Inilalahad ang ganitong mga paglalarawan: ‘Ang Ama ay gaya ng ilaw na di-nakikita: ang Anak ay gaya ng ilaw na nagkatawang-anyo; ang Espiritu ay ang ilaw na ibinubuhos sa lahat ng dako.’ ‘Ang Ama ay gaya ng hamog, di-nakikitang singaw; ang Anak ay gaya ng hamog na natipon sa marikit na anyo; ang Espiritu ay gaya ng hamog na bumagsak sa luklukan ng buhay.’ Isa pang paglalarawan: ‘Ang Ama ay gaya ng di-nakikitang singaw; ang Anak ay gaya ng ulap na tila tingga; ang Espiritu ay ulan na bumagsak at gumagawa sa nakapagpapasiglang kapangyarihan.’

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> Ang lahat ng mga espirituwalistikong paglalarawang ito ay pawang kawalan lamang. Ang mga ito ay hindi ganap, hindi totoo. Pinahihina at pinabababa nila ang Kamahalan na walang anumang makalupang wangis na maihahambing dito. Ang Diyos ay hindi maihahambing sa mga bagay na ginawa ng Kanyang mga kamay. Ang mga ito ay pawang makalupang bagay, nagdurusa sa ilalim ng sumpa ng Diyos dahil sa mga kasalanan ng tao. Ang Ama ay hindi mailalarawan sa pamamagitan ng mga bagay sa lupa. Ang Ama ang buong kapuspusan ng Pagka-Diyos sa katawan, at hindi nakikita sa paningin ng may-kamatayan.

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> Ang Anak ang buong kapuspusan ng Pagka-Diyos na nahayag. Ipinahahayag ng Salita ng Diyos na Siya ay ‘ang tumpak na larawan ng Kanyang Persona.’ ‘Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, na ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa Kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.’ Dito ay ipinakikita ang pagka-Persona ng Ama.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> Ang Mang-aaliw na ipinangako ni Cristo na ipadadala pagkaraan Niyang umakyat sa langit ay ang Espiritu sa buong kapuspusan ng Pagka-Diyos, na nagpapamalas ng kapangyarihan ng banal na biyaya sa lahat ng tumatanggap at sumasampalataya kay Cristo bilang sariling Tagapagligtas. May tatlong buhay na persona sa makalangit na triyo; sa pangalan ng tatlong dakilang kapangyarihang ito—ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo—ang mga tumatanggap kay Cristo sa pamamagitan ng buhay na pananampalataya ay binabautismuhan, at ang mga kapangyarihang ito ay makikipagtulungan sa masunuring mga nasasakupan ng langit sa kanilang pagsisikap na mamuhay ng bagong buhay kay Cristo. Espesyal na mga Patotoo, Serye B, bilang 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

Tinukoy ng sipi ang “mga saloobin ng mga naglalarawan sa Ama, sa Anak, at sa Espiritu” bilang “mga bagay sa lupa.” Pagkatapos ay sinabi niya, “Ang Ama ay hindi maaaring ilarawan sa pamamagitan ng mga bagay sa lupa.” Pansinin ang dalawang puntong kanyang itinatanghal, bagaman maaaring wari’y may isang pagsalungatan. Kinikilala niya ang isang maling paglalarawan ng Pagka-Diyos na tumutukoy, kung baga, sa tatlong diyos. Mali nga ang paglalarawang iyon tungkol sa Pagka-Diyos, subalit hindi siya nagbabanggit ng anumang puna hinggil sa katotohanang ang maling depinisyon ng Pagka-Diyos ay mali rin sapagkat mali ang bilang ng mga diyos sa Pagka-Diyos.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

Pansinin din na sinasabi niya na ang mga bagay ng daigdig ay hindi maaaring gamitin upang ilarawan ang Ama. Sa mismong pahayag na iyon, siya mismo ay gumagamit ng mga bagay ng daigdig. Ang mga tao ang may mga anak, mga ina, mga ama, mga tiyahin, at mga pinsan. At sinasabi sa atin ni Jesus na wala nang pag-aasawa sa langit at sa lupang ginawang bago, sapagkat tayo’y magiging tulad ng mga anghel. Walang mga anghel na lalaki o babae. Ang mga terminong ginagamit ng mga tao upang itakda ang kanilang mga ugnayan sa isa’t isa ay ginamit ng Diyos upang turuan tayo tungkol sa Kanyang kalikasan at karakter, ngunit maging ang “mga bagay ng daigdig” na ginamit ng inspirasyon upang turuan ang mga tao tungkol sa kalikasan at karakter ng Diyos ay hindi sakdal.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

Ipinabatid sa atin na, "Mayroong tatlong buhay na persona ng makalangit na trio" ... "ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo." Kasuklam-suklam na iugnay ang makalupang espiritistang saloobin sa tatlong personang ito, ngunit hindi kasuklam-suklam na iugnay ang "pangalan ng tatlong dakilang kapangyarihang ito" sa biblikal na kahulugan ng Pagka-Diyos.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

Sinasabi ng propetisa na “ang pangalan” ng tatlong dakilang kapangyarihang bumubuo sa Pagka-Diyos ay ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo. Gaya ng bawat katotohanang biblikal, kapag pinagsama-sama nang linya sa linya, ang ganap na patotoo ay dapat binubuo ng bawat palatandaan na ipinahayag. Ang mga patotoo ng mga propeta ay dapat pagsamahin. Ibinibigay ni Daniel ang pangalang Palmoni kay Cristo (bukod sa iba pang mga pangalan, ngunit ito’y halimbawa lamang). Tinatawag Siya ni Juan na ang Alpha at Omega at tinatawag Siya ni Moises na Jehova. Ayon kay Ellen White, ang Kanyang pangalan ay ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> Si Satanas ay . . . walang tigil na ipinapasok ang huwad—upang ilayo mula sa katotohanan. Ang pinakahuling panlilinlang ni Satanas ay ang ipawalang-saysay ang patotoo ng Espiritu ng Diyos. 'Kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak' (Kawikaan 29:18). Si Satanas ay kikilos nang may katusuhan, sa iba't ibang paraan at sa pamamagitan ng iba't ibang kasangkapan, upang yanigin ang pagtitiwala ng nalalabing bayan ng Diyos sa tunay na patotoo.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> Mag-aalab ang isang satanikong pagkapoot laban sa mga Patotoo. Ang mga pagkilos ni Satanas ay ang pagyayanig sa pananampalataya ng mga iglesia sa mga ito, sapagkat ito ang dahilan: Hindi magkakaroon si Satanas ng gayon kalinaw na landas upang ipasok ang kaniyang mga panlilinlang at gapusin ang mga kaluluwa sa kaniyang mga delusyon kung ang mga babala, mga pagsaway, at mga payo ng Espiritu ng Diyos ay pinakikinggan at sinusunod. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

Isang maikling pansingit mula sa bahaging ito. Si Juan ay ipinatapon sa Patmos dahil sa Salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. May dalawang pinag-uukulan ang Mensahe ng Ikatlong Anghel: yaong mga nasa labas ng Adbentismo at yaong mga nasa loob ng Adbentismo. Si Juan ay kumakatawan sa isang Adbentista na hindi lamang inuusig ng sanlibutan dahil sa kanyang pagsunod sa Banal na Kasulatan, kundi inuusig din siya dahil sa kanyang pagsunod sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya. Ang pag-uusig na nakatuon laban sa Espiritu ng Propesiya ay nagmumula sa loob, hindi sa labas.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

Sa pasimula ng sinaunang Israel, pagkaraan ng apat na raang taon sa Ehipto, ang mga nakatakdang maging hinirang na bayang nasa tipan ay hindi na ipinangingilin ang Sabat. Hindi nila kilala ang karakter o kalikasan ni Cristo. Nagkimkim sila ng mga maling pagkaunawa tungkol sa Diyos na kanilang naitanim sa kanilang isipan habang nasa pagkabihag. Ang sampung salot; ang pagliligtas sa Dagat na Pula; ang manna mula sa langit; ang santuwaryo at lahat ng mga kasangkapan nito; ang mga banal na seremonya; ang looban, ang Banal na Dako at ang Kabanal-banalang Dako; ang kautusan ng Diyos; ang Bato na sumunod sa kanila; ang tubig na lumabas mula sa Batong sumunod sa kanila; at maging ang ahas na nasa poste ay pawang inilaan upang palawakin ang kaalaman tungkol sa Diyos sa Kaniyang hinirang na bayan. Ito ay isang yugto-yugtong pagtuturo. Nagpatuloy ang gayong yugto-yugtong pagtuturo hanggang sa ang mga eskriba ay “hindi na nangahas magtanong pa sa Kaniya”; at pagkatapos ay tinukoy Niya ang pinakahuling paksa na kanilang tatalakayin sa isang hayagang pakikipagtalakayan kasama Niya, at ito ay may kinalaman sa pangalan ni David at kung sino at ano si Cristo.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

Sa pasimula ng makabagong espirituwal na Israel, matapos ang 1260 taon sa espirituwal na Babilonya, yaong mga nakatakdang maging hinirang na bayang tipan ay hindi na inoobserbahan ang Sabbath. Hindi nila nakikilala ang katangian ni Cristo ni ang Kaniyang kalikasan. Patuloy silang kumapit sa mga maling pagkaunawa tungkol sa Diyos na naipunla sa kanila habang sila’y nasa pagkabihag. Ang kasaysayan ng Adventismo, kasama ang lahat ng mga panandang-daan nito, mga pagtalikod, mga kompromiso, at mga panloob na pakikibaka, ay umabot sa isang yugto noong dekada 1880 nang nailathala ang The Desire of Ages. Nakasaad sa pahina 671 ng aklat na iyon ang isang pagkaunawa hinggil sa Pagka-Diyos na umunlad nang malayong lampas sa pagkaunawang nagmula sa ika-labingwalong siglo.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

Ang Sinaunang Israel ay nagkaroon, sa pagtatapos nito, ng isang kontrobersiya na idinulot ng limitadong pagkaunawa sa Pagka-Diyos, na nakabatay sa isang pagkaunawang nagmula sa pasimula ng kanilang kasaysayan. Ayon sa patotoo ni Jesus, maging ang Ama, ang Anak, o ang Espiritu Santo, silang lahat ay “ang kapuspusan ng Pagka-Diyos sa anyong katawan” (Colosas 2:9). Ayon sa patotoo ng Banal na Kasulatan, “Dinggin mo, O Israel: ang Panginoon nating Diyos ay iisang Panginoon” (Deuteronomio 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

Ang Makabagong Israel ay may iba’t ibang kaisipan hinggil sa Pagka-Diyos, at iisa lamang ang wasto. Sa katapusan ng Makabagong Israel, tatapusin ng Diyos ang gawain ng paghahayag ng Kanyang karakter, at gagawin Niya ito habang nananatili pa ang panahon ng probasyon. Ganyan ang Kanyang ginawa para sa mga Judio, at hindi Siya nagbabago kailanman. Tiyak na patuloy tayong lalago sa ating pagkaunawa sa kalikasan at karakter ng Diyos magpakailanman, ngunit nagkaroon ng isang sinadyang propetikong pagkakasunod-sunod ng katotohanan na nagpapakita ng mga pagsisikap ng Diyos na turuan ang Kanyang bayan tungkol sa Kanyang sarili, at ang kasaysayang iyon ay bahagi ng pagtuturong nais Niyang ituro sa kasalukuyan, at ang impormasyong nasusumpungan sa salita ng propesiya hinggil sa prosesong pang-edukasyong iyon ay nagtutukoy sa isang wakas ng talakayan na tumutugma sa pagsasara ng probasyon.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> "Si Cristo ang Anak ng Diyos na umiiral bago pa ang lahat, at may sariling pag-iral.... Sa pagsasalita tungkol sa Kanyang pag-iral bago pa ang lahat, dinadala ni Cristo ang isip pabalik sa mga kapanahunang walang tala ng panahon. Tinitiyak Niya sa atin na kailanma’y walang panahong hindi Siya nasa malapit na pakikipag-ugnayan sa Diyos na walang hanggan. Siya, na ang tinig ay noo’y pinakikinggan ng mga Judio, ay kasama na ng Diyos, bilang isang pinalaki na kasama Niya." Signs of the Times, Agosto 29, 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> Siya ay pantay sa Diyos, walang hangganan at makapangyarihan sa lahat.... Siya ang Anak na walang hanggan at umiiral sa sarili.

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> Samantalang ang Salita ng Diyos ay nagsasalita tungkol sa pagkatao ni Cristo noong Siya’y nasa lupa, nagsasalita rin ito nang mariin hinggil sa Kaniyang pag-iral bago ang lahat. Ang Salita ay umiral bilang Diyos, ang walang hanggang Anak ng Diyos, na kaisa at iisa sa Kaniyang Ama. Mula pa sa walang hanggan Siya ang Tagapamagitan ng tipan, ang isa na sa Kaniya pagpapalain ang lahat ng mga bansa sa lupa, maging mga Judio at mga Hentil, kung Siya’y tatanggapin nila. “Ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos.” Bago pa man likhain ang mga tao o ang mga anghel, ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Review and Herald, Abril 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

Sa naturang bahagi, siya’y sumisipi mula sa pinakaunang mga salita ni Juan.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> Sa pasimula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Siya rin ay nasa pasimula kasama ng Diyos. Ang lahat ng bagay ay ginawa sa pamamagitan niya; at kung wala siya ay hindi nagawa ang anuman sa mga bagay na ginawa. Juan 1:1-3.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

Sa pasimula ay may hindi bababa sa dalawang Diyos, sapagkat sinabi ni Juan, “Ang Salita ay Diyos at kasama ang Diyos.” Sa unang talata ng Genesis, ang salitang Hebreo na “Elohim” ay isinasalin bilang Diyos. Madalas, sa salita ng Diyos, ang “Elohim” ay inilalagay sa isang balangkas gramatikal upang tukuyin ang iisang Diyos, ngunit gayunman ay maramihan ito. Sa pamamagitan ng kanyang ikalawang patotoo hinggil sa paksa, inaalis ni Juan ang pagsasaalang-alang na ang “Elohim” sa talatang iyon ay iisang Diyos. Itinatatag ng kanyang patotoo na may hindi bababa sa dalawang Diyos.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

Lalong nakababahala, para sa mga anti-trinitarian na nag-aangking pinaninindigan ang Espiritu ng Propesiya, ang pahayag na sa pasimula, “ang Espiritu ng Diyos ay kumilos sa ibabaw ng tubig.” Ang “Espiritu” bang kumilos sa ibabaw ng tubig ay ang Ama o ang Anak, o Siya ba ang ikatlong Persona ng makalangit na trio, gaya ng pagtukoy sa Kanya ni Sister White? Ang unang tatlong talata ni Juan sa kaniyang Ebanghelyo ay sinusundan ng ganitong mga salita.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> Nasa kaniya ang buhay; at ang buhay ay ang ilaw ng mga tao. At ang ilaw ay lumiliwanag sa kadiliman; at hindi ito naunawaan ng kadiliman. Juan 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

Ang pagtukoy sa liwanag at kadiliman ay ganap na kaayon ng pasimula ng Aklat ng Henesis na nagsasabi.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng liwanag: at nagkaroon ng liwanag. At nakita ng Diyos na mabuti ang liwanag: at inihiwalay ng Diyos ang liwanag mula sa kadiliman. Genesis 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

Babalikan natin hindi magtatagal ang dalawang magkatulad na sipi hinggil sa liwanag na siyang paksa sa salaysay ng paglikha na sumusunod sa pagpapakilala sa Pagka-Diyos. Sa pasimula, ang unang katotohanang tinatalakay ay ang pagkakabuo o likas na katangian ng Pagka-Diyos. Ngunit hindi nagwawakas ang sipi hanggang sa kabanata dalawa, talata tatlo, kung saan matatagpuan natin na ang huling tatlong salita sa salaysay ng paglikha ay nagsisimula sa tatlong titik na Hebreo na magkakasamang bumubuo sa salitang isinasalin bilang “katotohanan.”

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

Ang pasimula ng salaysay ng paglalang ay nagpapakilala sa Pagka-Diyos, saka inilalahad ang malikhaing kapangyarihan ng Kaniyang salita, at sa huli ay tinatapos ang sipi sa isang banal na lagdang kumakatawan sa katotohanan, sa mensahe ng ikatlong anghel, at sa pangalan ng Diyos na kinakatawan ng Alfa at Omega.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> At sa ikapitong araw ay tinapos ng Diyos ang kaniyang gawa na kaniyang ginawa; at siya’y nagpahinga sa ikapitong araw mula sa lahat ng kaniyang gawa na kaniyang ginawa. At pinagpala ng Diyos ang ikapitong araw, at pinabanal ito: sapagkat sa araw na yaon ay nagpahinga siya mula sa lahat ng kaniyang gawa na nilikha at ginawa ng Diyos. Genesis 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

Ang hantungan ng mga unang katotohanang itinuturo sa Salita ng Diyos ay ang rurok ng sipi. Nagtatapos ito sa tatlong salitang “Diyos,” “nilalang,” at “ginawa,” kaya’t binibigyang-diin ang pasimula ng sipi, at, kasinghalaga nito, ang Sabbath na ikapitong araw. Ang Sabbath, siyempre, ay ang sagisag ng paglalang at ang tanda sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang hinirang na bayan. Ang “Katotohanan” ay kinakatawan ng tatlong unang titik ng bawat isa sa mga huling tatlong salitang iyon ng paglalang. Ang patotoo ay nagbibigyang-diin kung gaano kahalaga at kabuluhan ang katotohanang ukol sa Sabbath, ngunit kasinglalim din nito ang katotohanang ang tatlong titik na iyon ay kumakatawan din sa tatlong hakbang ng mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel. Kaya, sa unang bahagi pa lamang ng Bibliya, ang Sabbath bilang tanda ng malikhaing kapangyarihan ng Diyos ay nakikilala rin bilang usaping pagsubok sa katapusan ng panahon. Ang huling aklat sa Bibliya ay nagbibigay ng ikatlong saksi upang samahan ang patotoo ni Juan sa kanyang ebanghelyo.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> Mula kay Juan, sa pitong iglesia na nasa Asya: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaan, mula sa Kanya na umiiral, at na dating umiral, at na darating; at mula sa pitong Espiritu na nasa harap ng Kanyang trono; at mula kay Jesucristo, na tapat na Saksi, at panganay mula sa mga patay, at pinuno ng mga hari sa lupa. Sa Kanya na umibig sa atin, at naghugas sa atin mula sa ating mga kasalanan sa pamamagitan ng Kanyang sariling dugo, at ginawa Niya tayong mga hari at mga saserdote para sa Diyos at sa Kanyang Ama; sa Kanya ang kaluwalhatian at kapamahalaan magpakailanman. Amen. Masdan, Siya’y dumarating na may mga alapaap; at makikita Siya ng bawat mata, at yaon ding mga sumaksak sa Kanya; at ang lahat ng mga angkan sa lupa ay tatangis dahil sa Kanya. Gayon nga, Amen. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, sabi ng Panginoon, na umiiral, at na dating umiral, at na darating, ang Makapangyarihan sa lahat.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> Ako si Juan, na kapatid din ninyo at kasama sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis ni Jesu-Cristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos, at dahil sa patotoo ni Jesu-Cristo. Ako’y nasa Espiritu noong Araw ng Panginoon, at nakarinig ako sa aking likuran ng isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alpha at ang Omega, ang una at ang huli; at, Ang nakikita mo, isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. Apocalipsis 1:4-11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

Ang unang tatlong talata ng unang kabanata ng Aklat ng Pahayag ay tumutukoy sa panghuling mensaheng babala at sa paraan kung paano ipinagkakaloob ng Diyos sa sangkatauhan ang nasabing mensahe. Sinasabi rin nito na ito ang Pahayag ni Jesucristo, kaya’t nagtatakda ng kaibhan sa pagitan ng Aklat ng Pahayag at ng Aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya, ang isa nama’y pahayag.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Nguni’t ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan.” Daniel 12:4. Gawa ng mga Apostol, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Sa Aklat ng Pahayag ay may mga linyang propetiko na dapat kilalanin at pagdugtung-dugtungin, linya sa linya. Lahat ng mga linyang propetikong iyon ay nagwawakas sa Aklat ng Pahayag, ngunit ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag; at hindi rin ang mismong Aklat ni Daniel ang tinatakan, kundi ang tinatakan sa Aklat ni Daniel ay “yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw.”

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

Ang “huling mga araw” ay maaaring maunawaan sa pangkalahatang diwa, ngunit ang pagkaunawa sa mga ito bilang mga salitang kinasihan (na gayon nga sila) ay nangangailangan na suriin din natin kung ang pariralang “huling mga araw” ay may nakaugnay na propetikong simbolismo. Ang “huling mga araw” ay isang tiyak na yugto ng propetikong kasaysayan na may maraming patunay na sumusuporta. Umaasa akong mailalahad ko ang kasaysayang iyon sa malapit na hinaharap. Ito’y partikular na ang kasaysayan mula 1798 hanggang sa pagsasara ng panahon ng probasyon. Isang paraan upang makilala ito ay na sa literal na paglilingkod sa santuwaryo ay may isang araw sa loob ng taon na kumakatawan sa paghatol, at iyon ang Araw ng Pagbabayad-sala. Ang literal na seremonyang iyon ay sumagisag sa tinatawag ni Kapatid na White na antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala. Ang propetiko o espirituwal na Araw ng Pagbabayad-sala ay kumakatawan sa “huling mga araw” ng panahon ng probasyon; kinakatawan nito ang panahon ng pangwakas na paghatol.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

Ang propesiyang tinatakan sa Aklat ni Daniel ay may dalawang bahagi. May isang propesiya hinggil sa mga huling araw na kinilala ng mga Millerita, na nagpahayag ng pagbubukas ng paghuhukom. Ang bahaging iyon sa Aklat ni Daniel ay kinakatawan ng pangitain sa Ilog Ulai sa mga kabanata walo at siyam. Ang isa pang propesiyang tinatakan sa Aklat ni Daniel ay nagpapahayag ng pagtatapos ng paghuhukom, at ng wakas ng Adventismo, at ng wakas ng Estados Unidos, at ng wakas ng sanlibutan. Ang pangitaing iyon ay kinakatawan ng Ilog Hiddekel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> "Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay lalo na para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa pampang ng Ulai at ng Hiddekel, ang mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo'y nagaganap na ang kanilang katuparan, at ang lahat ng mga pangyayaring ipinagpauna ay malapit nang maganap." Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

Ang pangitain sa Ulai ay inalisan ng selyo noong 1798 at tumatalakay sa santuwaryo ng Diyos at sa Kaniyang bayan. Ang pangitain sa Hiddekel ay inalisan ng selyo noong 1989 nang, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay napalis ng kapapahan at ng Estados Unidos, at tumatalakay sa mga kaaway ng bayan ng Diyos. Ang dalawang pangitain ay gumaganap sa paraang gaya ng pitong iglesia at pitong tatak sa Aklat ng Apocalipsis. Ang isa ay ang panloob na kasaysayan ng iglesia at ang isa pa ay ang panlabas na kasaysayan ng iglesia, at kapwa nilang sinasaklaw ang buong lawak ng "mga huling araw na ito" at ay "lalo na para sa" "mga huling araw na ito."

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

Ngunit bagaman sinasabi sa atin na ang Aklat ng Pahayag ay hindi ang selyadong aklat, sinasabi rin sa atin na ito ay isang selyadong aklat.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

Ang aklat ng Apocalipsis ay naalisan ng selyo sapagkat ang mga propesiya sa aklat ni Daniel ay naalisan na ng selyo, at ang mismong mga linyang propetiko na naalisan ng selyo sa aklat ni Daniel ay siya ring mga linyang matatagpuan sa Apocalipsis. Ang tinatakan sa aklat ng Apocalipsis ay isang bahagi ng Apocalipsis na may natatanging kaugnayan sa bayan ng Diyos sa “huling mga araw.” Nang isulat ni Sister White ang pahayag na ito, ang “pitong kulog” ay, sa mismong panahong sinusulat niya iyon, nakaselyo pa, kaya’t isinulat niya na “ito ay isang nakaselyong aklat.” Sinabi rin niya na ang aklat ni Daniel ang “aklat na sinelyuhan,” sa anyong pangnagdaan. Para sa kanya, ito ay naalisan ng selyo noong 1798.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

Ang tinatakan hinggil sa pitong kulog sa panahon ng kanyang buhay ay hindi lamang ang mga pangyayaring ukol sa hinaharap na kinakatawan ng pitong kulog, kundi higit sa lahat ang katotohanang ang "pitong kulog" ay kumakatawan na ang pasimula ng Adventismo ay may paralelismo sa wakas ng Adventismo. Ang "pitong kulog" ay naglalahad ng pinakamahalagang tuntuning propetiko na kailangan upang maunawaan ang Pahayag ni Jesu-Cristo, at kasabay nito’y inihahayag ang isang atributo ng kalikasan at katangian ng Diyos, na Siya ang pasimula at wakas ng lahat ng bagay. Ipinakikilala ng propesiya na may isang sinadyang pag-unlad ng mga katotohanang nakaugnay sa kalikasan at katangian ng Diyos.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

Si Jesus, kapag inilarawan bilang ang "Leon sa lipi ni Juda", ay sumasagisag sa gawaing Kaniyang isinasakatuparan habang inihahayag Niya ang katotohanan sa paunti-unti at sistematikong paraan sa pagdaloy ng kasaysayan. Tinatatakan Niya ang salitang propetiko, hanggang sa takdang yugto ng panahon na ito'y dapat maunawaan. Tinatatakan at binubuksan Niya ang katotohanan para sa layunin ng pagtuturo. Bilang Palmoni, si Jesus ang Kamangha-manghang Tagabilang, ang Panginoon ng panahon, na kumokontrol sa Kaniyang-Kasaysayan. Bilang Alfa at Omega, Siya, bukod sa iba pa, ang Panginoon ng wika. Bilang ang Leon sa lipi ni Juda, Siya ang nagtatakda kung kailan ihahayag ang katotohanan sa mga tao.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

Sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag, pagkatapos ng unang tatlong talata, ang Pagka-Diyos ay inilalahad bilang tatlong bukod na entidad.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> Si Juan, sa pitong iglesia na nasa Asya: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaan,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> mula sa kaniya na ngayon, at nang nakaraan, at darating;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> at mula sa pitong Espiritu na nasa harapan ng kaniyang luklukan;

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> At mula kay Jesucristo, na siyang tapat na saksi, ang panganay mula sa mga patay, at ang pinuno ng mga hari sa lupa. Pahayag 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

Ang panimula ng huling aklat ng Bibliya ay malinaw na nagpapahatid ng pagbati sa Iglesia ng Diyos, at sa pagbating iyon ay ipinapakilala ang Ama, ang Espiritu, at ang Anak. Ang wakas ng Salita ng Diyos ay inuulit ang pasimula, at sa gayon ay binibigyang-diin ang kahalagahan ng wastong pagkaunawa sa Pagka-Diyos. Ginagawa ito alang-alang sa mga magiging taga-Filadelfia at bubuo ng isandaan at apatnapu't apat na libo. Sila ang panghuling bayang tipan, na paulit-ulit na itinatanghal bilang tipo sa buong kasaysayan ng tipan. Ang mga saksi na iyon, kasama ng iba pang mga katotohanan, ay nagpapatunay na ang Diyos ay paunti-unting pinagsisikapang palawigin ang kaalaman tungkol sa Kanyang kalikasan at katangian sa buong kasaysayang propetiko.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

Ang pinakadakilang sagisag sa Bibliya ng kawalan ng tao ng pagkakilala sa Diyos ay si Paraon, na kumakatawan sa Egipto, isang sagisag ng buong sanlibutan at sa gayon ng buong sangkatauhan. Ang palatandaang iyon ang nagpasimula ng proseso sa pasimula ng literal na Israel, kung saan pinagsikapan ng Diyos na ipakilala ang Kanyang pangalan. Sa pagtatapos ng literal na Israel, naulit ang kontrobersiya tungkol sa pangalan ng Diyos. Sa pagtatapos ng literal na Israel, minarkahan ni Jesus ang Kanyang pakikipag-ugnayan sa mga Judio sa pagtukoy sa kasaysayan ni David at sa paggamit ng "alituntunin ng unang pagbanggit" upang katawanin ang pangwakas na pahayag hinggil sa Laodiceanong pagkabulag ng mga Judio. Hindi nila maunawaan ang Kanyang sinasabi, sapagkat hindi nila nalalaman ang alituntunin ng Alpha at Omega, ni nakikilala man ang Alpha at Omega na nakatayo sa harap nila.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

Sa pasimula ng espirituwal na Israel, may kahalintulad ang alitang inilarawan bilang tipo sa kasaysayan ni Moises. Habang naglakbay ang Adventismo sa kasaysayan ng "mga huling araw," maraming pagkakataon ang ibinigay upang higit pang maunawaan ang Alfa at Omega, gaya rin ng nangyari sa sinaunang Israel. Darating ang isang punto na wala nang mga katanungang itatanong sa katapusan ng Adventismo, gaya ng nangyari noong mga araw ni Cristo.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

Pagbabalik sa sipi sa aklat ng Pahayag, unang kabanata, nakikita natin na ang biyaya at kapayapaan ay ipinadadala mula sa Kaniya na siyang ngayon, at noong una, at darating; at gayundin mula sa pitong Espiritu; at gayundin mula kay Jesus. Ang Pagka-Diyos ay inihaharap bilang si Jesus, ang pitong Espiritu, at Siya na siyang ngayon, at noong una, at darating, kaya ipinauunawa sa atin na ang Ama ang nagtataglay ng mga katangiang inilarawan bilang Siya na siyang ngayon, at noong una, at darating. Ang mga katangiang ito ay kumakatawan sa walang-hanggang kalikasan ng Diyos. Lagi na Siyang umiiral, at sa mga talatang walo at siyam ang mismong katangiang ito ay malinaw na iniuukol kay Jesus.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> Ako ang Alfa at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, sabi ng Panginoon, na Siyang nasa ngayon, at Siyang naging, at Siyang darating, ang Makapangyarihan sa lahat. Ako si Juan, na kapatid ninyo at kasama sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis ni Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Ako ay nasa Espiritu sa Araw ng Panginoon, at nakarinig ako sa aking likuran ng isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alfa at ang Omega, ang una at ang huli: at, Ang nakikita mo, isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. Apocalipsis 1:8-11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

Yaong mga may Bibliya na ang mga salita ni Jesus ay nakalimbag sa pulang kulay ay nakaaalam na sa mga talatang walo at labing-isa si Jesus ang nagsasalita. Sa mga talatang iyon, ipinakikilala ni Jesus na taglay Niya ang gayunding walang hanggang kalikasan gaya ng sa Ama, nang ipakilala Niya ang Kaniyang sarili bilang “ang Panginoon, na Siyang ngayon, at Siyang noon, at Siyang darating,” at idinagdag pa ni Jesus na Siya ang “Makapangyarihan sa lahat.”

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

Sa pasimula ng Aklat ng Pahayag, ang aklat na nagpapakilala na ito ay ang Pahayag ni Jesucristo, ang pinakaunang sinasabi ni Jesus ay na Siya ang Alpha at ang Omega, na Siya rin ay walang hanggan gaya ng Ama, at na Siya rin ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Ang mga katangian ng Diyos ang pinakaunang mga salita mula kay Jesus sa Aklat ng Pahayag. Ang mga katangiang iyon ay tuwirang katitisuran sa mga Adventista na patuloy na ipinagtatanggol ang orihinal na posisyon hinggil sa Pagka-Diyos. Naniniwala sila na may isang panahon na ang Anak ay isinilang mula sa Ama.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

Ang wakas ng Aklat ng Pahayag ay tumutugma sa pasimula ng Aklat ng Pahayag.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

Kasunod ng paglalarawan ng Pagka-Diyos ang Ikalawang Pagparito. Sa kabanata dalawampu’t dalawa, natatagpuan natin na ang wakas ng aklat ay umaayon sa pasimula ng aklat, at ang talatang labindalawa ay tumutugma sa talatang pito ng unang kabanata sa pamamagitan ng pagtukoy sa Ikalawang Pagparito.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> At, narito, ako’y madaling darating; at kasama ko ang aking gantimpala, upang ibigay sa bawat isa ayon sa kaniyang gawa. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Mapapalad ang mga tumutupad sa kaniyang mga utos, upang sila’y magkaroon ng karapatan sa punongkahoy ng buhay, at upang makapasok sa lungsod sa pamamagitan ng mga pintuang-daan. Sapagkat nasa labas ang mga aso, at ang mga mangkukulam, at ang mga mapakiapid, at ang mga mamamatay-tao, at ang mga sumasamba sa mga diyus-diyusan, at ang sinumang umiibig at gumagawa ng kasinungalingan. Akong si Jesus ay nagsugo ng aking anghel upang ipatotoo sa inyo ang mga bagay na ito sa mga iglesia. Ako ang ugat at ang supling ni David, at ang maningning na tala sa umaga. At sinasabi ng Espiritu at ng kasintahang babae, Halika. At ang nakaririnig ay magsabi, Halika. At ang nauuhaw ay pumarito. At ang sinumang may ibig, hayaang kumuha ng tubig ng buhay nang walang bayad. Apocalipsis 22:12-17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

Pagkatapos banggitin ang Ikalawang Pagparito, si Jesus, gaya sa unang kabanata ng Apocalipsis, ay ipinakilala ang Kanyang sarili bilang Alfa at Omega. Pagkatapos ay idinagdag Niya ang pagkakaiba sa pagitan ng mga makikinig at ng mga hindi makikinig sa sinabi ng Espiritu sa mga iglesia. Tinukoy Niya ang proseso ng komunikasyon na inilalarawan sa mga talatang isa hanggang tatlo ng unang kabanata, sa pamamagitan ng pagtukoy na isinugo Niya si Gabriel na taglay ang mensahe para kay Juan.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

Pagkatapos ay bumabalik Siya sa pangwakas na pahayag na Kaniyang ginawa sa mga eskriba at mga Pariseo sa katapusan ng sinaunang Israel. Pinag-ugnay Niya ang magkabilang wakas ng literal at espirituwal na Israel, sa pamamagitan ng pagbibigay, sa Pahayag, ng kasagutan para sa mga nasa "mga huling araw" hinggil sa hindi naunawaan ng mga Judio sa kanilang "mga huling araw." Sinabi Niya na Siya ang ugat (pasimula) at supling (wakas) ni David. Ang paksa tungkol kay David at sa kaniyang Panginoon ang huling pahayag na ginawa ni Jesus sa mga mapagtalong Judio, at ito’y sumasagisag sa pangwakas na pahayag para sa mga nasa mga huling araw na, ayon sa mensahe sa iglesya ng Filadelfia, nag-aangking mga Judio, ngunit hindi sila.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> Narito, yaong mga mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Judio at hindi naman, kundi nagsisinungaling—narito, iparoroon ko sila at pasasambahin sa harap ng iyong mga paa, at upang maalaman nila na inibig kita. Sapagka’t tinaglay mo ang salita ng aking pagtitiis, ako man ay iingatan kita mula sa oras ng pagsubok na darating sa buong sanlibutan, upang subukin ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Apocalipsis 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

Ang mga sumasamba sa paanan ng mga banal ay mga Laodiceanong Adventista na isinuka mula sa bibig ng Panginoon.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> Iniisip mo na yaong mga sumasamba sa paanan ng banal (Apocalipsis 3:9) ay sa wakas maliligtas. Dito, kailangan kong sumalungat sa iyo; sapagkat ipinakita sa akin ng Diyos na ang pangkat na ito ay mga nag-angking Adventista, na tumalikod, at ‘muling ipinapako sa krus, sa ganang kanila, ang Anak ng Diyos, at inilalantad siya sa hayagang kahihiyan.’ At sa ‘oras ng tukso,’ na darating pa, upang maihayag ang tunay na pagkatao ng bawat isa, malalaman nilang sila ay magpakailanman nang napahamak; at, sa tindi ng pighati ng espiritu, magpapatirapa sila sa paanan ng banal. Salita sa Munting Kawan, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

Ayon sa Bibliya at sa Espiritu ng Propesiya, yaong mga sumasamba sa paanan ng mga banal ay mga kasapi ng sinagoga ni Satanas. Ipinahahayag nilang sila’y mga Hudyo, ngunit hindi sila. Ang mga matutuwid na Adventista ang tinutugunan sa iglesya ng Filadelfia. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay mga taga-Filadelfia, at yaong mga nagsasabing sila’y mga Hudyo, ngunit hindi naman, ay mga taga-Laodicea. May dalawang uri ng mga tapat sa “huling mga araw”: ang isandaan at apatnapu’t apat na libo, at ang mga martir. Dalawa lamang sa pitong iglesya ang walang anumang puna. Ang isa ay ang Filadelfia, na kumakatawan sa mga hindi namamatay kailanman, at ang isa pa ay ang Esmirna, na kumakatawan sa mga tapat na martir. Ang mga martir at ang mga hindi namamatay—Esmirna at Filadelfia—ang tanging mga iglesya sa pitong wala ni anumang pagkondena na kalakip sa mensaheng ibinigay sa kanila. Gayunman, kapwa iglesya ay kinailangang harapin ang mga nagsasabing sila’y mga Hudyo, ngunit hindi naman. Ito’y sapagkat silang lahat ay mga kasapi ng iisang iglesya sa “huling mga araw” na humaharap sa gayunding mga kalagayan: ang isang uri ay itinalagang magpatotoo sa pamamagitan ng kanilang dugo, na kinakatawan ni Moises sa Bundok ng Pagbabagong-Anyo, at ang isa naman ay kinakatawan ni Elias na hindi namatay.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> At sa anghel ng iglesia sa Smyrna, isulat: Ganito ang sinasabi ng Una at ng Huli, na namatay at muling nabuhay: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, at ang kapighatian, at ang karukhaan (ngunit ikaw ay mayaman); at nalalaman ko ang kalapastanganan ng mga nagsasabing sila’y mga Judio, at hindi naman, kundi sila ang sinagoga ni Satanas. Huwag kang matakot sa alinman sa mga bagay na iyong daranasin: narito, ihahagis ng diyablo ang ilan sa inyo sa bilangguan, upang kayo’y subukin; at magkakaroon kayo ng kapighatian sa loob ng sampung araw: magpakamatapat ka hanggang sa kamatayan, at ibibigay ko sa iyo ang putong ng buhay. Apocalipsis 2:8-10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

Samantalang inilalarawan ni Jesus ang malubhang kalagayan ng iglesia sa Esmirna, iisa lamang ang Kaniyang positibong pahayag nang sabihin Niya, “ngunit ikaw ay mayaman,” at sa gayon ay ipinagkakaiba sila sa mga kasapi ng sinagoga ni Satanas na hindi mayaman. Yaong mga binabanggit sa Apocalipsis na mga Adventista at nag-aakalang sila ay mayaman, ngunit hindi naman, ay ang mga Judio na nagsasabing sila ay mga Judio, at hindi—sapagkat sila ay mga Laodiceanong Adventista ng Ikapitong Araw.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

Sa panimula ng Aklat ng Pahayag, ang Pagka-Diyos ay iniharap bilang tatlong Persona; at sa dulo ng Aklat ng Pahayag ay tuwirang binanggit si Jesus at ang Espiritu, ngunit hindi ang Ama. Hindi mahalaga iyon, sapagkat ang simulain ng “taludtod sa taludtod” na iniuugnay sa prinsipyo na ang una ang nagpapaliwanag sa huli ay nangangailangan na kilalanin ang Ama sa mga huling talata ng Pahayag, sapagkat Siya ay nakilala na bilang naroroon sa mga unang talata. Hindi ito naiiba sa Ebanghelyo ni Juan, unang kabanata, kung saan hindi tuwirang tinukoy ni Juan ang Espiritu, ngunit nauunawaang naroroon ang Espiritu, sapagkat naroroon ang Espiritu noong kauna-unahang naisulat ang pariralang “sa pasimula.” Ang patotoo ng Ebanghelyo ni Juan sa unang kabanata ay nagsisimula sa gayunding parirala, “sa pasimula.”

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

Ang "pasimula" ay isang makahulang sagisag at nararapat suriin ayon sa mga tuntuning makahula, kabilang ang linya sa ibabaw ng linya. Ang pasimula ni Moises ay siyang pasimula ng ebanghelyo ni Juan, siya ring pasimula ng aklat ng Apocalipsis, at ito rin ang wakas ng Apocalipsis. Sa apat na linyang iyon, dalawang beses na natutukoy ang lahat ng tatlong Persona ng makalangit na triyo, at sa isang linya (ang ebanghelyo ni Juan) maaaring wala ang Espiritu, at sa ikaapat na linya ay wala ang Ama; ngunit kapag pinagsama, ang tatlong Dibinong Persona ay kinakatawan sa lahat ng apat na linyang iyon.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

Naparito si Cristo upang ipakilala ang Ama, at naparito ang Espiritu Santo upang ipakilala ang Anak. Silang tatlo ay nag-alay ng mga walang-hanggang sakripisyo. Ang Ama’y gayon na lamang ang pag-ibig sa sanlibutan kaya’t ibinigay Niya si Jesus. Si Jesus naman ay gayon na lamang ang pag-ibig sa sanlibutan kaya’t pumayag Siyang akuin sa Kanyang sarili, magpakailanman, ang katawang-tao ng mga nilikha Niya. Anong uri ng pagbibigay ang ipinapakita sa kilos ng Manlilikha sa pagpili Niyang maging bahagi ng Kanyang nilikha? Ang ikatlong Persona ng Pagka-Diyos ay ibinigay ang Kanyang sarili, sapagkat tinanggap Niya ang katayuang manahan sa loob ng nilikhang entidad na tinatawag na sangkatauhan, magpakailanman.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

Marahil dahil dito ay paulit-ulit na inuugnay ang Espiritu Santo sa mga simbolo ng bayan ng Diyos. Siya ang Persona ng Pagka-Diyos na mananahan sa piling ng sangkatauhan. Kaya nga, ang mga simbolo ng Espiritu Santo sa Banal na Kasulatan ay madalas, kung hindi man palagi, ay isinasakatawan ng isang sagisag na kumakatawan kapwa sa Espiritu Santo at sa sangkatauhan. Sa pasimula, ang Espiritu ay kumilos sa ibabaw ng mga tubig.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> At sinabi niya sa akin, Ang mga tubig na iyong nakita, na kinaupuan ng patutot, ay mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika. Apocalipsis 17:15.

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

Ang kaisa-isang kasangkapan sa santuwaryong itinayo ni Moises na walang huwarang partikular na idinetalye na dapat sundin ng mga manggagawa ay ang kandelero na may pitong sanga. Ang kandelero ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagkatao at pagka-Diyos. Dahil dito, ang disenyo ng kandelero ang kaisa-isang bagay sa santuwaryo na iniwang bukas sa ambag ng tao. Ang pitong kandelero na nilalakaran ni Cristo ay kinikilala bilang ang pitong iglesia. Gayunman, ang kandelero ay napapasindihan ng langis, na kumakatawan sa Espiritu Santo, at ang mga mitsa ng mga ilawan na sumusuporta sa ningas upang magbigay-liwanag ay yari mula sa mga dating ginamit na puting kasuotang lino ng mga saserdote, na kumakatawan sa katuwiran ni Cristo na nagniningning bilang ilaw ng sanlibutan. Ang bayan ng Diyos ang ilaw ng sanlibutan, ngunit ang ilaw na iyon ay napapasindihan lamang sa pamamagitan ng langis ng Espiritu Santo. Madalas na iniuugnay ang Espiritu Santo sa mga tao sa paglalarawan sa Kanya sa Kasulatan.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> At mula sa luklukan ay lumabas ang mga kidlat at mga kulog at mga tinig: at may pitong ilawan na nagniningas sa harap ng luklukan, na siyang pitong Espiritu ng Diyos. Apocalipsis 4:5.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

Ang pitong ilawan ay tinutukoy dito bilang “pitong Espiritu ng Diyos,” subalit ipinahayag sa atin na ang pitong kandelero ay ang pitong iglesia.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> Ang hiwaga ng pitong bituin na iyong nakita sa aking kanang kamay, at ng pitong gintong kandelero. Ang pitong bituin ay ang mga anghel ng pitong iglesia; at ang pitong kandelero na iyong nakita ay ang pitong iglesia. Pahayag 1:20.

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

Ang pitong kandelero ay kapwa ang pitong Espiritu at ang iglesia ng Diyos.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> At nakita ko, at narito, sa gitna ng luklukan at ng apat na buhay na nilalang, at sa gitna ng matatanda, ay nakatayo ang isang Kordero na waring pinatay, na may pitong sungay at pitong mata, na siyang pitong Espiritu ng Diyos na sinugo sa buong lupa. Apocalipsis 5:6.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

Ang pitong sungay at pitong mata ay ang Banal na Espiritu rin na sinugo sa buong lupa, at sa bautismo ang isang Kristiyano ay isinusugo sa buong lupa, sapagkat siya’y binautismuhan sa pangalan ng Ama, at ng Anak, at ng Banal na Espiritu. Sa pagpapalang ipinahayag sa mga martir ng krisis ng batas ng Linggo, at sa lahat ng mga namatay sa pananampalataya sa makabagong espirituwal na Israel mula pa noong 1844, ang Espiritu ang nagbibigay ng parangal sa kanilang libing nang Siya’y nagsabi, “Oo,” “makapapahinga sila mula sa kanilang mga pagpapagal,” sapagkat naroon Siya sa panahon ng kanilang mga pagpapagal hanggang sa ibinuwis nila ang kanilang mga buhay.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> At narinig ko ang isang tinig mula sa langit na nagsasabi sa akin, Isulat mo: Mapapalad ang mga patay na namamatay sa Panginoon mula ngayon. Oo, wika ng Espiritu, upang sila’y makapagpahinga mula sa kanilang mga pagpapagal; at ang kanilang mga gawa ay sumusunod sa kanila. Apocalipsis 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

Kapag isinasaalang-alang ang wakas at simula ng aklat ng Apocalipsis, ang pasimula ng Bibliya, at ang pasimula ng Ebanghelyo ni Juan, nasusumpungan natin na ang tatlong Persona ng Pagka-Diyos ay kinakatawan, bagaman ang Ama ay naroroon batay sa paglalapat ng tuntunin sa tuntunin. Ang Anak ay naroroon na ipinakikilala ang Kaniyang sarili bilang Alfa at Omega.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

Kung kinikilala natin na ang pagsasanib ng pagka-tao at ng pagka-Diyos ay pagsasanib ng Espiritu Santo at ng sangkatauhan, sa gayo’y mauunawaan natin kung bakit ang mga sagisag ng Espiritu Santo ay nakaugnay sa mga sagisag ng sangkatauhan. Sa ganitong pananaw, tayo’y bumabalik sa dalawang “sa pasimula” na madalas nating tinatalakay.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> Nang pasimula ay nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. At ang lupa ay walang anyo at walang laman; at ang kadiliman ay nasa ibabaw ng kalaliman. At ang Espiritu ng Diyos ay kumikilos sa ibabaw ng mga tubig. At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng liwanag: at nagkaroon ng liwanag. At nakita ng Diyos ang liwanag, na ito’y mabuti; at inihiwalay ng Diyos ang liwanag sa kadiliman. Genesis 1:1-4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> Sa pasimula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Ito rin sa pasimula ay kasama ng Diyos. Ang lahat ng mga bagay ay ginawa sa pamamagitan niya; at alin mang bagay na ginawa ay hindi ginawa kung wala siya. Nasa kaniya ang buhay; at ang buhay ay siyang liwanag ng mga tao. At ang liwanag ay lumiliwanag sa kadiliman; at hindi ito naunawaan ng kadiliman. Juan 1:1-5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

Gamit ang dalawang saksi ng "sa pasimula," ang Diyos na Salita, na gumawa ng lahat ng bagay, ay ibinigay din ang Kanyang buhay, sapagkat "nasa Kanya ang buhay," at ang Kanyang buhay ang "ilaw" ng mga tao. Ang "ilaw" ng nilikhang tao ay ang katuwiran ng Manlilikha. Ang katuwiran ng Manlilikha ang mitsa sa mga kandila sa santuwaryo.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> At sa kaniya’y ipinagkaloob na siya’y naramtan ng pinong lino, malinis at maputi; sapagkat ang pinong lino ay ang katuwiran ng mga banal. Apocalipsis 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

Ang langis na nagbibigay-gatong sa mitsa ay kumakatawan sa gawain ng Espiritu Santo sa buhay ng mananampalataya. Sa pasimula, ang daigdig ay madilim at walang liwanag. Pagkatapos ay ibinigay ni Jesus ang Kaniyang buhay, ang buhay na nasa Kaniya, upang magkaroon ng liwanag para sa mga tao.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> At sasambahin siya ng lahat ng nananahan sa ibabaw ng lupa, yaong ang mga pangalan ay hindi nakasulat sa aklat ng buhay ng Cordero na pinatay mula pa sa pagkakatatag ng sanlibutan. Apocalipsis 13:8.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

Noong pinili ni Jesus na maging isang hain para sa sangkatauhan, ibinigay Niya ang Kanyang buhay upang ang mga tao ay magkaroon ng liwanag. Gaya ng nangyayari sa dalawang talatang ito, kapag ipinakikilala ang liwanag, ang liwanag ay nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba na kinakatawan ng liwanag at ng kadiliman: ang mga anak ng araw o ang mga anak ng gabi.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> Ngunit kayo, mga kapatid, ay hindi nasa kadiliman, upang ang araw na iyon ay huwag kayong abutan na gaya ng magnanakaw. Kayong lahat ay mga anak ng kaliwanagan at mga anak ng araw; hindi tayo kabilang sa gabi ni sa kadiliman. 1 Tesalonica 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

Kapag kinikilala natin ang malapit na walang hanggang ugnayan ng Espiritu Santo sa mga anak ng araw, nauunawaan natin kung bakit ang mga sagisag, kapwa ng mga anak ng Diyos at ng Espiritu Santo, ay lubhang magkaugnay. Sa huling bahagi ng Pahayag, nakikita natin si Jesus bilang ang Alpha at Omega; nakikita natin ang Ama sa pamamagitan ng paglalapat ng "linya sa linya"; at ang Espiritu Santo ay nagbibigay ng Kanyang panghuling sagisag tungkol sa Kanyang sarili, sapagkat ang mga banal na lalaki noong una ay nagsalita habang pinakikilos sila ng Espiritu Santo. Ang Kanyang unang pahayag tungkol sa Kanyang sarili sa Genesis ay nagpapakilala sa Kanya bilang gumagalaw sa ibabaw ng mga tubig, o gumagalaw sa sangkatauhan, at ang Kanyang huling pagtukoy sa Kanyang sarili ay ganito.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> At sinasabi ng Espiritu at ng kasintahang babae: Pumarito. At ang nakikinig ay magsabi: Pumarito. At ang nauuhaw ay pumarito. At ang sinumang may ibig ay kumuha ng tubig ng buhay nang walang bayad. Pahayag 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

Mula sa pasimula hanggang sa katapusan, ang Espiritu Santo ay kinikilalang may kaugnayan sa sangkatauhan, sapagkat ang mga anak ng araw ay kumakatawan sa isang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao. Itinuturo ni Pablo, gaya rin ni Isaias, na ang mga tao ay mga sisidlan, at ang mga kandelero sa santuwaryo ay may mga sisidlang kinalalagyan ng mitsa; at ang langis ay bumababa sa mga sisidlan bilang panustos na kailangan upang maihayag ang ilaw na siyang katuwiran ni Cristo. Tayo ang mga sisidlan ng Espiritu Santo, ang ikatlong Persona ng Pagka-Diyos, na kinilala mula sa pasimula hanggang sa katapusan ng Salita ng Diyos, at tahasang ipinakilala sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

Sa mensahe ng ikalawang anghel, na natupad sa simula ng Adventismo at sa wakas, may dalawang bukod na mensahe: isa para sa Iglesia at isa para sa sanlibutan.

Back to Articles