Article

# The Book of Daniel - Number Eight

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Walo

A Process

Isang Proseso

Author

Jeff Pippenger

Published

December 3, 2023

Formats

PDF
Word

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Sa ikatlong taon ng paghahari ni Jehoiakim, hari ng Juda, dumating si Nebuchadnezzar, hari ng Babilonia, sa Jerusalem at kinubkob ito. At ibinigay ng Panginoon si Jehoiakim, hari ng Juda, sa kaniyang kamay, pati ang bahagi ng mga kasangkapan ng bahay ng Diyos; na kaniyang dinala sa lupain ng Shinar, sa bahay ng kaniyang diyos; at dinala niya ang mga kasangkapan sa bahay-imbakan ng kayamanan ng kaniyang diyos. Daniel 1:1, 2.

The books of Daniel and Revelation are the same book, and the same prophetic lines that are represented in the book of Daniel are taken up in the book of Revelation. The Revelation of Jesus Christ, represents the final prophetic message that is unsealed just before the close of probation.

Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisang aklat, at ang gayunding mga linya ng propesiya na inilalarawan sa aklat ni Daniel ay kinuha at ipinagpatuloy sa aklat ng Apocalipsis. Ang Apocalipsis ni Jesu-Cristo ay kumakatawan sa panghuling mensaheng propetiko na inalisan ng tatak bago sumapit ang pagsasara ng probasyon.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Revelation but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Ang mga katotohanang noong nakaraan ay wastong naunawaan mula sa Aklat ng Pahayag, subalit naselyuhan ng mga kaugalian at tradisyon, ay nananatiling katotohanan; at ngayon, ang Leon na mula sa lipi ni Juda ang muling nag-aalis ng selyo sa mga katotohanang iyon, at ang mga katotohanang iyon ay ngayo’y inihahayag ang kanilang ganap na katuparan.

Truths which in the past have been correctly understood from the book of Daniel but have been sealed up by custom and tradition, are still truth, and today they are being unsealed again by the Lion of the tribe of Judah, and those truths are now revealing their perfect fulfillment.

Ang mga katotohanang noong nakaraan ay tama ang pagkaunawang hinango mula sa Aklat ni Daniel, subalit tinatakan ng kaugalian at tradisyon, ay nananatiling katotohanan; at sa kasalukuyan ay muli silang inaalisan ng tatak sa pamamagitan ng Leon mula sa Lipi ni Juda, at ang mga katotohanang iyon ay ngayo’y ibinubunyag na ang kanilang sakdal na katuparan.

Daniel is simply the first of the two books that represent the Revelation of Jesus Christ.

Ang aklat ni Daniel ay ang una lamang sa dalawang aklat na kumakatawan sa Pahayag ni Jesucristo.

Jehoiakim is a symbol of the empowerment of the first message in a reform movement. He is also a symbol of the covenant, for the change of a name prophetically identifies the beginning of a covenant relationship. The covenant relationship that God enters into with a people who had formerly not been God’s covenant people, begins at the empowerment of the first message.

Si Jehoiakim ay isang sagisag ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe sa loob ng isang kilusang reporma. Isa rin siyang sagisag ng tipan, sapagkat ang pagbabago ng pangalan, sa paraang propetiko, ay tumutukoy sa pasimula ng isang ugnayang tipan. Ang ugnayang tipan na pinapasukan ng Diyos kasama ang isang bayang dati’y hindi bayan ng tipan ng Diyos ay nagsisimula sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe.

> Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:10.

> Na dating hindi bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos: na hindi kinahabagan, ngunit ngayo’y kinahabagan. 1 Pedro 2:10.

The symbol of a name being changed representing a covenant relationship is established by Abram’s name being changed to Abraham, Sarai’s name to Sarah, Jacob’s name to Israel and Saul to Paul. There are other witnesses to the symbol, but in chapter one of Daniel, Daniel’s name is changed to Belteshazzar, and Hananiah’s name is changed to Shadrach, Mishael’s to Meshach, and Azariah’s to Abednego.

Ang pagpapalit ng pangalan bilang sagisag ng relasyong tipan ay itinatag sa pamamagitan ng pagbabago ng pangalan ni Abram na naging Abraham, ni Sarai na naging Sarah, ni Jacob na naging Israel, at ni Saul na naging Paul. Mayroon pang ibang mga patotoo sa simbolong ito, ngunit sa unang kabanata ng Daniel, ang pangalan ni Daniel ay ginawang Belteshazzar, at ang pangalan ni Hananiah ay ginawang Shadrach, ang kay Mishael ay ginawang Meshach, at ang kay Azariah ay ginawang Abednego.

When the Lord enters into a covenant relationship with a people, he is simultaneously passing by a former covenant people. Jehoiakim represents the covenant people who are being passed by and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the covenant people that are then being chosen. When people enter into a covenant relationship, they are then tested as to whether they will uphold the terms of the covenant. The test is represented by the act of eating.

Kapag ang Panginoon ay pumapasok sa pakikipagtipan kasama ang isang bayan, kasabay niyang nilalagpasan ang dating bayang tipan. Si Jehoiakim ay kumakatawan sa bayang tipan na nilalagpasan, at sina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah ay kumakatawan sa bayang tipan na siya namang pinipili. Kapag ang mga tao ay pumapasok sa pakikipagtipan, sila ay sinusubok kung kanilang tutuparin ang mga tuntunin ng tipan. Ang pagsubok ay kinakatawan ng akto ng pagkain.

Adam and Eve failed the test with the act of eating, and when God first entered into a covenant with a chosen people, he began the relationship by testing them with manna. Ancient Israel ultimately failed that test, but in doing so they provided the first reference and first witness to the fact that a covenant test is not a singular test, but it is a testing process. By the tenth test, they were assigned to die in the wilderness over the next forty years. God then entered into covenant with Joshua and Caleb, thus providing witness that when the Lord enters into covenant with a chosen people, He is also passing by a former covenant people. At the end of ancient Israel, which was also the beginning of spiritual Israel, the last testing process for ancient Israel was the first testing process for spiritual Israel, and it was represented as the Bread of Heaven. It had been typified by the manna in the first covenant testing process.

Nabigo sina Adan at Eba sa pagsubok sa pamamagitan ng akto ng pagkain, at nang unang pumasok ang Diyos sa tipan sa isang bayang hinirang, sinimulan Niya ang ugnayan sa pamamagitan ng pagsubok sa kanila gamit ang maná. Sa bandang huli, nabigo ang sinaunang Israel sa pagsubok na iyon, ngunit sa gayon ay naging unang sanggunian at unang saksi sila sa katotohanang ang pagsubok ng tipan ay hindi iisang pagsubok, kundi isang proseso ng pagsubok. Pagsapit sa ikasampung pagsubok, itinalaga silang mamatay sa ilang sa susunod na apatnapung taon. Pagkatapos ay pumasok ang Diyos sa tipan kina Josue at Kaleb, kaya’t nagbigay-saksi na kapag ang Panginoon ay pumapasok sa tipan sa isang bayang hinirang, Siya rin ay lumalampas sa dating bayang pinagtipanan. Sa katapusan ng sinaunang Israel, na siya ring simula ng espirituwal na Israel, ang huling proseso ng pagsubok para sa sinaunang Israel ang naging unang proseso ng pagsubok para sa espirituwal na Israel, at ito’y inilarawan bilang ang Tinapay mula sa Langit. Ito’y naunang isinagisag ng maná sa unang proseso ng pagsubok ng tipan.

In that testing process, which was both the first and the last testing process, Jesus identified the test of heavenly Bread when he said that those who are his covenant people must eat his flesh and drink his blood. He lost more disciples at that presentation than any other time in his ministry. That controversy in his ministry was the high point of the illustration of the covenant testing process, and Sister White comments at length upon the event in the Desire of Ages, where the title of the chapter is “The Crisis in Galilee”. The name Galilee means “a hinge,” or “a turning point,” and in the chapter, she outlines why the disciples turned away from him. They refused to apply his testimony of the requirement of eating his flesh and drinking his blood with the proper prophetic methodology. She identified that they held to customs and traditions of prophetic concepts that Satan had inculcated into ancient Israel’s biblical understanding. Those misunderstandings provided them with, what they thought, was an excuse to apply his words literally, instead of spiritually. She also points out that when those who “turned” away from Jesus (Galilee) who are identified in the sixth chapter of John (John 6:66), they walked with him no more forever.

Sa prosesong iyon ng pagsubok, na siyang una at huling proseso ng pagsubok, tinukoy ni Jesus ang pagsubok ng tinapay na mula sa langit nang sabihin niyang ang kaniyang bayang tipan ay nararapat kumain ng kaniyang laman at uminom ng kaniyang dugo. Nawalan siya ng mas maraming alagad sa paglalahad na iyon kaysa sa alinmang ibang pagkakataon sa kaniyang ministeryo. Ang kontrobersiyang iyon sa kaniyang ministeryo ang rurok ng paglalarawan ng proseso ng pagsubok ng tipan, at si Kapatid na White ay nagbigay ng malawig na puna hinggil sa pangyayaring iyon sa “the Desire of Ages,” na ang pamagat ng kabanata ay “The Crisis in Galilee.” Ang pangalang Galilea ay nangangahulugang “isang bisagra,” o “isang punto ng pagbaling,” at sa kabanatang iyon, inilatag niya kung bakit tumalikod sa kaniya ang mga alagad. Tumanggi silang ilapat ang kaniyang patotoo tungkol sa kahingian ng pagkain ng kaniyang laman at pag-inom ng kaniyang dugo sa wastong metodolohiyang propetiko. Tinukoy niya na kumapit sila sa mga kaugalian at tradisyon ng mga konseptong propetiko na ipinasok ni Satanas sa pagkaunawang biblikal ng sinaunang Israel. Ang mga maling pagkaunawang iyon ang, sa akala nila, nagbigay sa kanila ng isang katuwiran upang ilapat ang kaniyang mga salita nang literal, sa halip na espirituwal. Itinuro rin niya na yaong mga “tumalikod” mula kay Jesus (Galilea), na tinukoy sa ikaanim na kabanata ng Juan (Juan 6:66), ay hindi na sila muling nakisama sa kaniya magpakailanman.

With the first as with the last covenant testing process of ancient Israel, we find that when God enters into a covenant relationship with a chosen people, He is simultaneously passing by the former covenant people. We also find that he tests those people, not with a singular test, but with a process of testing. We also see that the testing process is represented by something that is to be eaten. We also find that the food represents the Word of God, and that the test involves a choice between two types of food to eat. Do we eat of every tree that God has said we can eat of, or do we eat from the tree which we have been forbidden to eat? We also find that the choice of what to eat includes the test of how we eat the food offered.

Gaya ng sa unang proseso ng pagsubok ng tipan ng sinaunang Israel, at gayundin sa huli, natatagpuan natin na kapag ang Diyos ay pumapasok sa isang ugnayang tipan sa isang piniling bayan, kasabay niyon ay Kanyang nilalampasan ang dating bayang tipan. Natatagpuan din natin na sinusubok Niya ang mga taong iyon, hindi sa pamamagitan ng iisang pagsubok, kundi sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsubok. Nakikita rin natin na ang prosesong ito ng pagsubok ay kinakatawan ng isang bagay na kakainin. Natatagpuan din natin na ang pagkain ay kumakatawan sa Salita ng Diyos, at na ang pagsubok ay may kinalaman sa pagpili sa pagitan ng dalawang uri ng pagkaing kakainin. Kakainin ba natin ang bunga ng bawat punong-kahoy na sinabi ng Diyos na maaari nating kainin, o kakain ba tayo ng bunga mula sa punong-kahoy na ipinagbawal sa atin? Natatagpuan din natin na ang pagpili kung ano ang kakainin ay kinapapalooban ng pagsubok kung paano natin kakainin ang pagkaing inihain.

At the end of spiritual Israel, in the time of the Millerite movement, the first message was empowered on August 11, 1840. Jehoiakim there represents the Protestants that are then being carried into Babylon to become her daughters. They were confronted with a test when the angel of Revelation ten descended and had a little book open in his hand. Just as Jehoiakim rebelled against Nebuchadnezzar’s demands, and was thereafter led into captivity, the Protestants refused to eat the food in the angel’s hand, based upon the traditions and customs they brought with them out of the Dark Ages.

Sa katapusan ng Israel na espirituwal, sa kapanahunan ng kilusang Millerita, ang unang mensahe ay pinalakas noong Agosto 11, 1840. Doon si Jehoiakim ay kumakatawan sa mga Protestante na noon ay dinadala sa Babilonya upang maging mga anak na babae nito. Humarap sila sa isang pagsubok nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis 10 na may munting aklat na bukas sa kaniyang kamay. Kung paanong si Jehoiakim ay naghimagsik laban sa mga hinihingi ni Nebukadnezar at pagkatapos ay dinala sa pagkabihag, gayon din tumanggi ang mga Protestante na kainin ang pagkaing nasa kamay ng anghel, batay sa mga tradisyon at kaugalian na dala nila mula sa Madilim na Panahon.

By the spring of 1844, the testing process had reached a “turning point” for Jehoiakim and the Protestants, and just as in the first testing process for spiritual Israel, they “turned” and walked no more with Jesus. In that history Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the Millerites, who chose to eat the little book which was sweet in their mouth, but became bitter in their stomach.

Pagsapit ng tagsibol ng 1844, ang proseso ng pagsubok ay umabot sa isang "punto ng pagbaling" para kay Jehoiakim at sa mga Protestante, at gaya rin ng sa unang proseso ng pagsubok para sa espirituwal na Israel, sila ay "bumaling" at hindi na lumakad kasama ni Jesus. Sa kasaysayang iyon, sina Daniel, Hananiah, Mishael at Azariah ay kumakatawan sa mga Millerita, na piniling kainin ang munting aklat na matamis sa kanilang bibig, ngunit naging mapait sa kanilang tiyan.

If we include Adam and Eve, we have four classic witnesses that the test is represented by the act of eating. We have several prophetic witnesses, that all have the signature of the first and the last. The witness of the test of manna is a first witness, and the test of the Bread of Heaven is both a first test for spiritual Israel, while also being the last witness for ancient Israel. The test of the little book is both the first and the last. It is the end of spiritual Israel’s wandering as the church in the wilderness, and it is the first of those who were chosen to be the final denominated people of God. The Millerites were the beginning of God’s denominated people, which were to be identified as the true horn of Protestantism. There are several witnesses to the testing process that begins when the first message is empowered.

Kung isasama natin sina Adan at Eba, mayroon tayong apat na klasikong saksi na ang pagsubok ay kinakatawan ng akto ng pagkain. Mayroon tayong ilang propetikong saksi, na pawang nagtataglay ng lagda ng una at ng huli. Ang pagsubok sa mana ay isang unang saksi, at ang pagsubok ng Tinapay ng Langit ay kapwa unang pagsubok para sa espirituwal na Israel, at siya ring huling saksi para sa sinaunang Israel. Ang pagsubok ng maliit na aklat ay kapwa una at huli. Ito ang wakas ng paglalagalag ng espirituwal na Israel bilang iglesya sa ilang, at ito ang una sa mga hinirang upang maging panghuling denominadong bayan ng Diyos. Ang mga Millerita ang pasimula ng denominadong bayan ng Diyos, na makikilala bilang tunay na sungay ng Protestantismo. May ilang saksi sa proseso ng pagsubok na nagsisimula kapag ang unang mensahe ay pinagkakalooban ng kapangyarihan.

In those processes of testing there arrives a “turning point”, where nearly all of the disciples turn away. At Joshua and Caleb’s testimony all Israel turned away and sought to return to Egypt. At the church in Galilee, the majority of disciples turned away. Because Jesus is the Alpha and Omega, the “turning point” that is represented at the end of the testing process is also illustrated at the beginning of the testing process. When the manna was first provided for ancient Israel, there were those that immediately turned away from the instructions. At Christ’s baptism He turned away and went into the wilderness. Sister White uses the symbol of a turning point in a very informative fashion.

Sa mga prosesong iyon ng pagsubok ay dumarating ang isang “punto ng pagbaling,” kung saan halos lahat ng mga alagad ay tumatalikod. Sa patotoo nina Josue at Kaleb, ang buong Israel ay tumalikod at nagnais na bumalik sa Egipto. Sa iglesya sa Galilea, ang nakararami sa mga alagad ay tumalikod. Sapagkat si Jesus ang Alpha at Omega, ang “punto ng pagbaling” na kinakatawan sa wakas ng proseso ng pagsubok ay inilalarawan din sa pasimula ng proseso ng pagsubok. Nang unang ipagkaloob ang mana sa sinaunang Israel, may mga tumalikod kaagad sa mga tagubilin. Sa bautismo ni Cristo ay tumalikod Siya at pumasok sa ilang. Ginagamit ni Kapatid na White ang sagisag ng isang “punto ng pagbaling” sa isang lubhang nagbibigay-linaw na paraan.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement. From that word we understand that the forces are now at work that will usher in the last great conflict between good and evil—between Satan, the prince of darkness, and Christ, the Prince of life. But the coming triumph for the men who love and fear God is as sure as that His throne is established in the heavens.” Bible Echo, August 26, 1895.

> May mga yugto na nagiging mahalagang pagliko sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesia. Sa pamamatnubay ng Diyos, kapag dumating ang iba’t ibang krisis na ito, ang liwanag para sa panahong iyon ay ipinagkakaloob. Kung ito’y tanggapin, may espirituwal na pag-unlad; kung ito’y tanggihan, sumusunod ang espirituwal na pagbagsak at pagkalubog. Sa Kanyang salita, inilantad ng Panginoon ang masugid na gawain ng ebanghelyo, kung paanong isinakatuparan noon, at kung paanong isasakatuparan sa hinaharap, maging hanggang sa pangwakas na tunggalian, kapag ang mga kapangyarihang sataniko ay magsasagawa ng kanilang huling kagila-gilalas na pagkilos. Mula sa salitang iyon ay nauunawaan natin na ang mga puwersang maghahatid sa huling dakilang tunggalian sa pagitan ng mabuti at masama—sa pagitan ni Satanas, ang prinsipe ng kadiliman, at ni Cristo, ang Prinsipe ng buhay—ay kasalukuyan nang kumikilos. Datapuwa’t ang darating na pagtatagumpay para sa mga taong umiibig at may takot sa Diyos ay kasintiyak ng pagkakatatag ng Kanyang trono sa mga langit. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

When the manna was first given to ancient Israel, the light for that history was given. At Christ’s baptism the light for that history was given. On August 11, 1840 the light for that history was given. Each of those turning points mark the beginning of a testing process that ultimately ends at another turning point, when the former covenant people turn away and walk with Christ no more.

Nang unang ibinigay ang manna sa sinaunang Israel, ang liwanag para sa kasaysayang iyon ay ipinagkaloob. Sa bautismo ni Cristo, ang liwanag para sa kasaysayang iyon ay ipinagkaloob. Noong Agosto 11, 1840, ang liwanag para sa kasaysayang iyon ay ipinagkaloob. Bawat isa sa mga punto ng pagbabago ay nagtatakda ng pasimula ng isang proseso ng pagsubok na sa kahuli-hulihan ay nagwawakas sa isa pang punto ng pagbabago, kung kailan ang dating bayang nasa tipan ay tumatalikod at hindi na lumalakad na kasama si Cristo.

Because these various testing processes represent both a testing process for the former covenant people and also for the new covenant people, there are two conclusions of the testing process. The conclusion of the testing process, and therefore the final turning point for the Protestants in the Millerite history, was the spring of 1844. The conclusion of the testing process (in the Fall of 1844), or turning point for the Millerites themselves, came after the turning point for the former people of God.

Sapagkat ang iba’t ibang prosesong ito ng pagsubok ay kumakatawan kapwa sa isang proseso ng pagsubok para sa dating bayang nasa tipan at gayundin para sa bagong bayang nasa tipan, may dalawang konklusyon sa proseso ng pagsubok. Ang konklusyon ng proseso ng pagsubok, at kaya naman ang pangwakas na punto ng pagbaling para sa mga Protestante sa kasaysayan ng mga Millerita, ay ang tagsibol ng 1844. Ang konklusyon ng proseso ng pagsubok (noong taglagas ng 1844), o punto ng pagbaling para mismo sa mga Millerita, ay dumating pagkaraan ng punto ng pagbaling para sa dating bayan ng Diyos.

In the history of Christ, the testing process is identified by his twice cleansing the temple, once at the beginning of his ministry, and then again at the ending of his ministry.

Sa kasaysayan ni Cristo, ang proseso ng pagsubok ay tinutukoy sa pamamagitan ng dalawang beses niyang paglilinis ng Templo: isang beses sa pasimula ng kaniyang ministeryo, at muli sa pagtatapos ng kaniyang ministeryo.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> "Nang sinimulan ni Jesus ang Kaniyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa sakrilehiyosong kalapastanganan. Kabilang sa mga huling gawa ng Kaniyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Gayon din, sa huling gawa para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay, 'Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia, yaong dakilang bayan, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, 'Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan' (Apocalipsis 18:4, 5)." Selected Messages, aklat 2, 118.

The testing process of the two temple cleansings of Christ is aligned with Malachi chapter three, in the writings of the Spirit of Prophecy.

Ayon sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya, ang proseso ng pagsubok ng dalawang paglilinis ng templo ni Cristo ay kaayon ng ikatlong kabanata ng Malakias.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> "Sa paglilinis ng templo mula sa mga mamimili at mangangalakal ng sanlibutan, inihayag ni Jesus ang Kaniyang misyon na dalisayin ang puso mula sa karumihan ng kasalanan—mula sa mga makalupang nasa, mga makasariling pita, mga masasamang gawi, na sumisira sa kaluluwa. Sinipi ang Malakias 3:1–3." The Desire of Ages, 161.

The cleansing of God’s people represents the testing process that is repeatedly identified with several lines of prophecy. Every reference, beginning with Adam and Eve unto the Millerite history represents the cleansing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang pagdadalisay ng bayan ng Diyos ay kumakatawan sa proseso ng pagsubok na paulit-ulit na iniuugnay sa ilang linya ng propesiya. Bawat pagtukoy, magmula kina Adan at Eba hanggang sa kasaysayang Millerite, ay kumakatawan sa pagdadalisay ng isandaan at apatnapu't apat na libo.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> Sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, ang tipan ng Diyos sa Kanyang bayang tumutupad sa mga utos ay muling paninibaguhin. Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is the first reference in the book of Daniel, which is the first book of the two books that together represent the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before human probation closes. The cleansing process of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the sealing process. When the first message of the cleansing, sealing process of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001, it was a turning point for the church and for the world. In Revelation chapter eighteen, the angel that lightens the world with his glory then arrived. Yet in Revelation eighteen, the angel is not represented as having anything to eat in his hand—but it is there. The little book is there. It can be easily recognized by those who choose to eat the methodology represented as “line upon line,” by the prophet Isaiah.

Ang proseso ng paglilinis ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay unang tinukoy sa aklat ni Daniel, na siyang unang aklat sa dalawang aklat na, kapag pinagsama, ay kumakatawan sa Pahayag ni Jesu-Cristo na inaalisan ng mga selyo bago magsara ang probasyon ng sangkatauhan. Ang proseso ng paglilinis ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay kinakatawan din bilang proseso ng pagseselyo. Nang magsimula noong Setyembre 11, 2001 ang unang mensahe ng proseso ng paglilinis at pagseselyo ng isang daan at apatnapu't apat na libo, iyon ay naging isang mahalagang pagbaling para sa iglesia at para sa sanlibutan. Sa ikalabing-walong kabanata ng Pahayag, dumating noon ang anghel na nagliliwanag sa sanlibutan sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian. Gayunman, sa Pahayag labing-walo, hindi inilarawan ang anghel na may anumang makakain sa kaniyang kamay—ngunit naroroon iyon. Naroroon ang munting aklat. Madaling makilala iyon ng mga pumipiling kainin ang metodolohiyang kinakatawan bilang "line upon line" ni Propeta Isaias.

By laying “line upon line” we understand that when Christ descended on September 11, 2001, he also had a “little book” which had been represented as “manna”, the “bread of heaven” and the “little book”. But on September 11, 2001, the former chosen people, represented by Jehoiakim, chose to hold to the customs and traditions of Adventism, and then began their march into the captivity of Babylon which will be complete at the Sunday law.

Sa pamamagitan ng paglalatag ng "alituntunin sa alituntunin" nauunawaan natin na nang bumaba si Cristo noong Setyembre 11, 2001, taglay din niya ang isang "munting aklat" na inilarawan bilang "manna", ang "tinapay ng langit" at ang "munting aklat". Ngunit noong Setyembre 11, 2001, ang dating bayang hinirang, na kinakatawan ni Jehoiakim, ay piniling panghawakan ang mga kaugalian at tradisyon ng Adventismo, at saka sinimulan nila ang kanilang pagmartsa tungo sa pagkabihag sa Babilonya na magiging ganap sa pagdating ng batas ng Linggo.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

When the “great buildings” of “New York” were “thrown down by the turning and overturning of God’s power,” on September 11, 2001, the light of the angel of Revelation eighteen filled the whole earth, for a turning point had come in the history of the earth beast of Revelation thirteen.

Noong Setyembre 11, 2001, nang ang "malalaking gusali" ng "New York" ay "ibinagsak sa pamamagitan ng pagpihit at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos," ang liwanag ng anghel ng Apocalipsis labing-walo ay pumuno sa buong daigdig, sapagkat dumating ang isang mapagpasyang sandali sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis labing-tatlo.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> May mga yugto na nagsisilbing mga punto ng pagbabago sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesia. Sa probidensiya ng Diyos, kapag dumarating ang iba't ibang krisis na ito, ibinibigay ang liwanag na ukol sa panahong iyon. Kung ito'y tinatanggap, may espirituwal na pagsulong; kung itinatakwil, sumusunod ang espirituwal na paghina at pagkalubog. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

When the light of the angel of Revelation eighteen arrived on September 11, 2001, those who received the light progressed spiritually and those who rejected the light declined spiritually, and began their rebellious journey onward to their final turning point of the Sunday law, where they forever make shipwreck of their profession as the messengers of the third angel. Those in Galilee that turned away and walked no more with Christ in John 6:66, were turning away from the light that had first arrived at his baptism, which is where the first message of that testing history was empowered. In Daniel chapter one, two classes of worshippers are illustrated in the history when the first message is empowered. Jehoiakim represents those that make shipwreck of faith, and Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah represent the faithful.

Noong dumating ang liwanag ng anghel ng Pahayag labing-walo noong Setyembre 11, 2001, yaong tumanggap ng liwanag ay umunlad sa espirituwal at yaong tumanggi sa liwanag ay bumagsak sa espirituwal, at sinimulan ang kanilang mapanghimagsik na paglalakbay tungo sa kanilang pangwakas na pagbaling sa batas ng Linggo, kung saan magpakailanman nilang sinasadsad sa pagkawasak ang kanilang pagpapahayag na sila’y mga sugo ng ikatlong anghel. Yaong nasa Galilea na tumalikod at hindi na lumakad na kasama si Cristo sa Juan 6:66 ay tumatalikod sa liwanag na unang dumating sa kanyang bautismo, na doo’y binigyang-kapangyarihan ang unang mensahe ng kasaysayang iyon ng pagsubok. Sa Daniel kabanata isa, dalawang uri ng mga sumasamba ang inilalarawan sa kasaysayan noong binigyang-kapangyarihan ang unang mensahe. Si Jehoiakim ay kumakatawan sa mga ipinapahamak ang pananampalataya, at sina Daniel, Hananiah, Mishael at Azariah ay kumakatawan sa mga tapat.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. And the king spake unto Ashpenaz the master of his eunuchs, that he should bring certain of the children of Israel, and of the king’s seed, and of the princes; Children in whom was no blemish, but well favoured, and skilful in all wisdom, and cunning in knowledge, and understanding science, and such as had ability in them to stand in the king’s palace, and whom they might teach the learning and the tongue of the Chaldeans. And the king appointed them a daily provision of the king’s meat, and of the wine which he drank: so nourishing them three years, that at the end thereof they might stand before the king. Now among these were of the children of Judah, Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. But Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank: therefore he requested of the prince of the eunuchs that he might not defile himself. Daniel 1:1-8.

> Sa ikatlong taon ng paghahari ni Jehoiakim na hari ng Juda, dumating si Nebuchadnezzar na hari ng Babilonia sa Jerusalem, at kinubkob ito. At ibinigay ng Panginoon si Jehoiakim na hari ng Juda sa kaniyang kamay, kasama ang bahagi ng mga sisidlan ng bahay ng Diyos; at ang mga iyon ay kaniyang dinala sa lupain ng Shinar, sa bahay ng kaniyang diyos; at dinala niya ang mga sisidlan sa bahay-yaman ng kaniyang diyos. At ang hari ay nagsalita kay Ashpenaz, ang pinuno ng kaniyang mga eunuko, na dalhin niya ang ilan sa mga anak ng Israel, mula sa binhi ng hari at sa mga prinsipe; mga kabataang walang kapintasan, may kagandahan ng anyo, sanay sa lahat ng karunungan, bihasa sa kaalaman, at nakauunawa sa agham, at may kakayahang humarap sa hari sa palasyo, at na matuturuan nila ng karunungan at ng wika ng mga Caldeo. At itinalaga ng hari para sa kanila ang araw-araw na bahagi ng pagkain ng hari, at ng alak na kaniyang iniinom; sa gayo’y pinakain sila sa loob ng tatlong taon, upang sa katapusan nito ay makaharap sila sa hari. At sa mga ito ay kabilang sa mga anak ni Juda sina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah; na sa kanila’y nagbigay ng mga pangalan ang pinuno ng mga eunuko: sapagkat ibinigay niya kay Daniel ang pangalang Belteshazzar; at kay Hananiah, Shadrach; at kay Mishael, Meshach; at kay Azariah, Abednego. Ngunit ipinasya ni Daniel sa kaniyang puso na hindi niya dadungisan ang kaniyang sarili sa bahagi ng pagkain ng hari, ni sa alak na kaniyang iniinom; kaya’t nakiusap siya sa pinuno ng mga eunuko na huwag siyang madungisan. Daniel 1:1-8.

Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah were the children of Judah. They were made into eunuchs, thus representing the final generation of Adventism. Nebuchadnezzar, as many ancient kings, had the four Judean youths castrated, to remove any concerns the king might have when they served as slaves and interacted with the king’s wives and concubines.

Sina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah ay mga anak ng Juda. Ginawa silang mga eunuko, sa gayo’y kumakatawan sa panghuling salinlahi ng Adbentismo. Si Nebukadnezar, gaya ng maraming sinaunang hari, ay ipinakapon ang apat na kabataang taga-Juda, upang alisin ang anumang pangambang maaaring taglayin ng hari kapag sila’y naglilingkod bilang mga alipin at nakikisalamuha sa mga asawa at mga babae ng hari.

Symbolically it represents the final generation of Adventism, for there would be no more line of Judah after these four. Four is a symbol of worldwide, and thus represents the final generation of Seventh-day Adventists around the world who recognize September 11, 2001, as a fulfillment of God’s prophetic Word.

Sa paraang simboliko, ito’y kumakatawan sa huling salinlahi ng Adventismo, sapagkat ang angkan ni Juda ay hindi na magpapatuloy matapos ang apat na ito. Ang bilang na apat ay simbolo ng pandaigdigang saklaw, at sa gayon ay kumakatawan sa huling salinlahi ng mga Adventista ng Ikapitong Araw sa buong daigdig na kumikilala sa Setyembre 11, 2001 bilang katuparan ng makahulang Salita ng Diyos.

Those Seventh-day Adventists are the subject of God’s prophetic Word, for they are those called to be the one hundred and forty-four thousand. Yet their prophetic heritage began with the rebellion of their fathers, in 1863. That initial rebellion is almost impossible to recognize for it has been covered by the traditions and customs of four generations of escalating rebellion. Though difficult to recognize it must be seen and acknowledged, as Daniel ultimately does in Daniel chapter nine. He did so by recognizing the truth located in God’s prophetic Word.

Yaong mga Adbentista ng Ikapitong Araw ang paksa ng makahulang Salita ng Diyos, sapagkat sila ang mga tinawag upang maging isandaan at apatnapu’t apat na libo. Gayunman, ang kanilang makahulang pamana ay nagsimula sa paghihimagsik ng kanilang mga ama noong 1863. Ang paunang paghihimagsik na iyon ay halos imposibleng makilala sapagkat natabunan ito ng mga tradisyon at kaugalian ng apat na salinlahing papatindi ang paghihimagsik. Bagaman mahirap itong makilala, kinakailangang makita at kilalanin ito, gaya ng sa huli ay ginawa ni Daniel sa ikasiyam na kabanata ng Daniel. Ginawa niya iyon sa pamamagitan ng pagkilala sa katotohanang matatagpuan sa makahulang Salita ng Diyos.

The rebellion that Daniel and the three worthies directly descended from, was their father’s refusal to remain separate from the heathen influences that surrounded them. In 1863, Laodicean Adventism returned to the biblical methodology of apostate Protestantism and Catholicism, to uphold their rejection of Miller’s identification of the “seven times” of Leviticus twenty-six. That rebellion for Daniel and the three worthies was represented by king Hezekiah.

Ang paghihimagsik na siyang tuwirang pinagmulan nina Daniel at ng tatlong lalaking mararangal ay ang pagtanggi ng kanilang ama na manatiling hiwalay sa mga impluwensiyang pagano na nakapaligid sa kanila. Noong 1863, ang Adbentismong Laodiseyo ay bumalik sa biblikal na metodolohiya ng tumalikod na Protestantismo at ng Katolisismo, upang pagtibayin ang kanilang pagtanggi sa pagkakakilanlan ni Miller sa “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim. Ang paghihimagsik na iyon para kina Daniel at sa tatlong lalaking mararangal ay kinakatawan ni Haring Hezekiah.

King Hezekiah pled with the Lord not to die, and his prayer was answered when the Lord gave him another 15 years. In doing so, he then fathered Manasseh, one of the most wicked kings of Judah, but also the king that marks the beginning of the progressive seven-step conquering and enslavement of Judah. In 1856, the True Witness came to knock on Laodicean Adventism’s door, but they chose to live and not die to self. By 1863, they had rebuilt “Jericho” and started the escalating rebellion that ultimately prevented them from recognizing September 11, 2001 as the beginning of their three-step journey into the slavery of spiritual Babylon that ends at the Sunday law.

Namanhik si Haring Hezekias sa Panginoon na huwag mamatay, at sinagot ang kanyang panalangin nang bigyan siya ng Panginoon ng karagdagang labinlimang taon. Sa gayon, naging ama siya ni Manases, isa sa pinakamasasamang hari ng Juda, ngunit siya rin ang haring nagmamarka ng pasimula ng progresibong pitong-hakbang na pananakop at pagkaalipin ng Juda. Noong 1856, ang Tunay na Saksi ay dumating upang kumatok sa pintuan ng Laodiceanong Adventismo, ngunit pinili nilang mabuhay at hindi mamatay sa sarili. Pagsapit ng 1863, muling itinayo nila ang “Jerico” at sinimulan ang tumitinding paghihimagsik na sa wakas ay humadlang sa kanila na kilalanin ang 11 Setyembre 2001 bilang pasimula ng kanilang tatlong-hakbang na paglalakbay tungo sa pagkaalipin sa espirituwal na Babilonia na nagwawakas sa batas ng Linggo.

For king Hezekiah, 1863 came when his prayer to live was granted. The Lord provided a sign that his prayer had been accepted. God confirmed the prayer by moving the sun, and the Babylonians saw the activity of God in the heavens, though they knew not what it meant. The Babylonians then came to Jerusalem to find out about the God who had the power to control the sun. Instead of glorifying the God of Heaven, king Hezekiah, instead of dying to self, chose to glorify his temple and city instead of the God who had chosen to place His name in that temple and city.

Para kay Haring Hezekias, sumapit ang 1863 nang ipinagkaloob ang kanyang panalangin na mabuhay. Nagbigay ang Panginoon ng isang tanda na ang kanyang panalangin ay tinanggap. Pinagtibay ng Diyos ang panalangin sa pamamagitan ng pagpapagalaw sa araw, at nakita ng mga taga-Babilonia ang kilos ng Diyos sa kalangitan, bagaman hindi nila nalalaman kung ano ang kahulugan niyon. Pagkaraan, tumungo ang mga taga-Babilonia sa Jerusalem upang alamin ang tungkol sa Diyos na may kapangyarihan sa araw. Sa halip na luwalhatiin ang Diyos ng Langit, si Haring Hezekias, sa halip na mamatay sa sarili, ay piniling luwalhatiin ang kanyang templo at lungsod sa halip na ang Diyos na humirang na ilagay ang Kanyang pangalan sa templong iyon at sa lungsod na iyon.

That rebellion brought the prophecy that children from his blood line would become slaves and eunuchs in Babylon. Those children were Daniel, Hananiah, Mishael and Azariah, and represent the spiritual final generation of those Seventh-day Adventists that recognize September 11, 2001 as a turning point in the history of the nations of the world and of the church, when the light is given that is to test and seal the one hundred and forty-four thousand.

Ang rebelyong iyon ay naghatid ng hula na ang mga anak mula sa kanyang dugong-lahi ay magiging mga alipin at mga bating sa Babilonia. Ang mga anak na iyon ay sina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah, at kumakatawan sa espirituwal na huling salinlahi ng yaong mga Adventista ng Ikapitong Araw na kumikilala sa Setyembre 11, 2001 bilang isang mahalagang punto ng pagbabago sa kasaysayan ng mga bansa sa sanlibutan at ng iglesia, kung kailan ibinibigay ang liwanag na siyang susubok at magtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo.

> In those days was Hezekiah sick unto death. And the prophet Isaiah the son of Amoz came to him, and said unto him, Thus saith the Lord, Set thine house in order; for thou shalt die, and not live. Then he turned his face to the wall, and prayed unto the Lord, saying, I beseech thee, O Lord, remember now how I have walked before thee in truth and with a perfect heart, and have done that which is good in thy sight. And Hezekiah wept sore. And it came to pass, afore Isaiah was gone out into the middle court, that the word of the Lord came to him, saying, Turn again, and tell Hezekiah the captain of my people, Thus saith the Lord, the God of David thy father, I have heard thy prayer, I have seen thy tears: behold, I will heal thee: on the third day thou shalt go up unto the house of the Lord. And I will add unto thy days fifteen years; and I will deliver thee and this city out of the hand of the king of Assyria; and I will defend this city for mine own sake, and for my servant David’s sake. And Isaiah said, Take a lump of figs. And they took and laid it on the boil, and he recovered. And Hezekiah said unto Isaiah, What shall be the sign that the Lord will heal me, and that I shall go up into the house of the Lord the third day? And Isaiah said, This sign shalt thou have of the Lord, that the Lord will do the thing that he hath spoken: shall the shadow go forward ten degrees, or go back ten degrees? And Hezekiah answered, It is a light thing for the shadow to go down ten degrees: nay, but let the shadow return backward ten degrees. And Isaiah the prophet cried unto the Lord: and he brought the shadow ten degrees backward, by which it had gone down in the dial of Ahaz. At that time Berodachbaladan, the son of Baladan, king of Babylon, sent letters and a present unto Hezekiah: for he had heard that Hezekiah had been sick. And Hezekiah hearkened unto them, and shewed them all the house of his precious things, the silver, and the gold, and the spices, and the precious ointment, and all the house of his armour, and all that was found in his treasures: there was nothing in his house, nor in all his dominion, that Hezekiah shewed them not. Then came Isaiah the prophet unto king Hezekiah, and said unto him, What said these men? and from whence came they unto thee? And Hezekiah said, They are come from a far country, even from Babylon. And he said, What have they seen in thine house? And Hezekiah answered, All the things that are in mine house have they seen: there is nothing among my treasures that I have not shewed them. And Isaiah said unto Hezekiah, Hear the word of the Lord. Behold, the days come, that all that is in thine house, and that which thy fathers have laid up in store unto this day, shall be carried into Babylon: nothing shall be left, saith the Lord. And of thy sons that shall issue from thee, which thou shalt beget, shall they take away; and they shall be eunuchs in the palace of the king of Babylon. Then said Hezekiah unto Isaiah, Good is the word of the Lord which thou hast spoken. And he said, Is it not good, if peace and truth be in my days? And the rest of the acts of Hezekiah, and all his might, and how he made a pool, and a conduit, and brought water into the city, are they not written in the book of the chronicles of the kings of Judah? And Hezekiah slept with his fathers: and Manasseh his son reigned in his stead. 2 Kings 20:1–21.

> Nang mga araw na yaon ay may sakit si Hezekiah na ikamamatay. At pumaroon sa kaniya ang propetang si Isaiah na anak ni Amoz, at sinabi sa kaniya, Ganito ang sabi ng Panginoon, Ayusin mo ang iyong sambahayan; sapagkat ikaw ay mamamatay, at hindi mabubuhay. At ipinaling niya ang kaniyang mukha sa dingding, at nanalangin sa Panginoon, na sinasabi, Ipinamamanhik ko sa iyo, O Panginoon, alalahanin mo ngayon kung paanong ako’y lumakad sa harap mo sa katotohanan at may sakdal na puso, at ginawa ko ang mabuti sa iyong paningin. At si Hezekiah ay umiyak nang masidhi. At nangyari, bago pa nakalabas si Isaiah sa gitnang looban, na dumating sa kaniya ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Bumalik ka, at sabihin mo kay Hezekiah na pinuno ng aking bayan, Ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ni David na iyong ama, Dininig ko ang iyong dalangin, nakita ko ang iyong mga luha; narito, pagagalingin kita; sa ikatlong araw ay aakyat ka sa bahay ng Panginoon. At idadagdag ko sa iyong mga araw ang labinlimang taon; at ililigtas kita at ang lunsod na ito mula sa kamay ng hari ng Assyria; at ipagtatanggol ko ang lunsod na ito alang-alang sa akin, at alang-alang sa aking lingkod na si David. At sinabi ni Isaiah, Kumuha kayo ng isang pantapal na igos. At kinuha nila at ipinatong sa pigsa, at gumaling siya. At sinabi ni Hezekiah kay Isaiah, Ano ang magiging tanda na pagagalingin ako ng Panginoon, at na ako’y aakyat sa bahay ng Panginoon sa ikatlong araw? At sinabi ni Isaiah, Ito ang tandang ibibigay sa iyo ng Panginoon, na gagawin ng Panginoon ang bagay na kaniyang sinalita: ibig mo bang umabante ang anino ng sampung baitang, o umurong ng sampung baitang? At sumagot si Hezekiah, Madali lamang na ang anino ay bumaba ng sampung baitang; hindi, kundi pabalikin ang anino ng sampung baitang. At si Isaiah na propeta ay dumaing sa Panginoon; at ibinalik niya ang anino pabalik ng sampung baitang, na dati nang ibinaba nito sa orasan ni Ahaz. Nang panahong yaon si Berodachbaladan, anak ni Baladan, hari ng Babylon, ay nagpadala ng mga sulat at isang kaloob kay Hezekiah; sapagkat nabalitaan niya na si Hezekiah ay nagkasakit. At pinakinggan sila ni Hezekiah, at ipinakita sa kanila ang buong bahay ng kaniyang mga mahalagang bagay, ang pilak, at ang ginto, at ang mga espesia, at ang mahalagang langis, at ang buong bahay ng kaniyang mga sandata, at ang lahat ng nasumpungan sa kaniyang mga kayamanan: walang anumang bagay sa kaniyang bahay, ni sa buong kaniyang nasasakupan, na hindi ipinakita ni Hezekiah sa kanila. Nang magkagayo’y pumaroon si Isaiah na propeta kay haring Hezekiah, at sinabi sa kaniya, Ano ang sinabi ng mga lalaking ito? at saan sila nanggaling na naparito sa iyo? At sinabi ni Hezekiah, Sila’y nanggaling mula sa malayong lupain, mula sa Babylon. At sinabi niya, Ano ang kanilang nakita sa iyong bahay? At sumagot si Hezekiah, Lahat ng mga bagay na nasa aking bahay ay nakita nila: walang anuman sa aking mga kayamanan na hindi ko ipinakita sa kanila. At sinabi ni Isaiah kay Hezekiah, Pakinggan mo ang salita ng Panginoon. Narito, dumarating ang mga araw, na ang lahat ng nasa iyong bahay, at ang itinipon ng iyong mga magulang hanggang sa araw na ito, ay dadalhin sa Babylon: walang matitira, sabi ng Panginoon. At ang ilan sa iyong mga anak na magmumula sa iyo, na iyong ipanganganak, ay kanilang dadalhin; at sila’y magiging mga eunuko sa palasyo ng hari ng Babylon. Nang magkagayo’y sinabi ni Hezekiah kay Isaiah, Mabuti ang salita ng Panginoon na iyong sinalita. At kaniyang sinabi, Hindi ba mabuti, kung may kapayapaan at katotohanan sa aking mga araw? At ang iba pa sa mga gawa ni Hezekiah, at ang lahat ng kaniyang kalakasan, at kung paanong gumawa siya ng isang tipunan ng tubig, at isang padaluyan, at nagpasok ng tubig sa lunsod, hindi ba nasusulat ang mga ito sa aklat ng mga kasaysayan ng mga hari ng Judah? At si Hezekiah ay natulog na kasama ng kaniyang mga magulang: at si Manasseh na kaniyang anak ay naghari na kahalili niya. 2 Kings 20:1-21.

The next verse says:

Sinasabi ng susunod na talata:

> Manasseh was twelve years old when he began to reign, and reigned fifty and five years in Jerusalem. And his mother’s name was Hephzibah. 2 Kings 21:1.

> Labindalawang taon ang gulang si Manasseh nang siya’y magpasimulang maghari, at naghari siya ng limampu’t limang taon sa Jerusalem. At ang pangalan ng kanyang ina ay Hephzibah. 2 Hari 21:1.

What would have been the result if king Hezekiah had accepted the Lord’s will, and simply got his house in order and died? He was given fifteen extra years, and three years later wicked Manasseh was born. What would have happened in 1856, if Adventism had accepted the transition from Philadelphia unto Laodicea and got their house in order and left the foundational truths of William Miller intact? I suppose we will never know the answer to that question, but what we do know is that “Daniel purposed in his heart that he would not defile himself with the portion of the king’s meat, nor with the wine which he drank.”

Ano kaya sana ang naging bunga kung tinanggap ni Haring Hezekias ang kalooban ng Panginoon, at payak na isinaayos ang kaniyang sambahayan at pumanaw? Binigyan siya ng labinlimang karagdagang taon, at makalipas ang tatlong taon ay ipinanganak ang masamang si Manases. Ano kaya ang nangyari sana noong 1856, kung tinanggap ng Adventismo ang paglipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea at isinaayos ang kanilang sambahayan at pinanatiling buo ang mga saligang katotohanan ni William Miller? Sa palagay ko’y kailanman ay hindi natin malalaman ang kasagutan sa tanong na iyon, ngunit ang nalalaman natin ay na “ipinasya ni Daniel sa kaniyang puso na hindi niya dudungisan ang kaniyang sarili sa bahagi ng pagkain ng hari, ni sa alak na kaniyang iniinom.”

We will continue Daniel chapter one in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang unang kabanata ng Daniel sa susunod na artikulo.

Back to Articles