Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Five

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Walumpu't Lima

Unveiling the Prophetic Journey: The Divine Connection of Historical Milestones

Pagbubunyag ng Propetikong Paglalakbay: Ang Dibinong Ugnayan ng mga Mahalagang Yugto ng Kasaysayan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 18, 2024

Formats

PDF
Word

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, in 1989 the last six verses of Daniel eleven were unsealed. The knowledge that was first unsealed that year was the recognition of the reform lines of sacred history, and the revelation that they all paralleled one another. Then in 1992, the light of the last six verses began to unfold. The first public presentations of these truths was in 1994, and the subject was the reform lines. In 1996, a magazine was published titled The Time of the End¸ which identified the last six verses of Daniel eleven.

Makaraang isandaan at dalawampu’t anim na taon mula sa rebelyon ng 1863, noong 1989 ay naalisan ng selyo ang huling anim na talata ng Daniel 11. Ang kaalamang unang naalisan ng selyo noong taong iyon ay ang pagkilala sa mga linya ng reporma ng sagradong kasaysayan, at ang pagbubunyag na ang lahat ng mga ito ay magkakaparalelo sa isa’t isa. Pagkatapos, noong 1992, nagsimulang mahayag ang liwanag ng huling anim na talata. Ang mga unang pampublikong paglalahad ng mga katotohanang ito ay noong 1994, at ang paksa ay ang mga linya ng reporma. Noong 1996, isang magasin ang inilathala na pinamagatang The Time of the End, na tumukoy sa huling anim na talata ng Daniel 11.

1996 was the year that the message was formalized, which is a waymark that parallels the formalization of William Miller’s message in 1831. Miller’s message was the announcement of the opening of the judgment, and the last six verses of Daniel eleven was the announcement of the close of judgment. The subject of Miller’s message was prophetic time as revealed in the Bible. The subject of the last six verses of Daniel eleven was modern Rome (the counterfeit king of the north). The methodology revealed to Miller was his 14 Rules of Prophetic Interpretation. The methodology revealed in 1989, was the “line upon line” of the reform movements.

Ang 1996 ang taong kung kailan naipormalisa ang mensahe, isang palatandaang kahanay sa pagpormalisa ng mensahe ni William Miller noong 1831. Ang mensahe ni Miller ay ang pagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom, at ang huling anim na talata ng kabanatang labing-isa ng Daniel ay ang pagpapahayag ng pagsasara ng paghuhukom. Ang paksa ng mensahe ni Miller ay ang panahong propetiko gaya ng ipinahayag sa Bibliya. Ang paksa ng huling anim na talata ng kabanatang labing-isa ng Daniel ay ang makabagong Roma (ang huwad na hari ng hilaga). Ang metodolohiyang ipinahayag kay Miller ay ang kaniyang labing-apat na Tuntunin ng Propetikong Pagpapakahulugan. Ang metodolohiyang ipinahayag noong 1989 ay ang "linya sa ibabaw ng linya" ng mga kilusang reporma.

Miller’s work included the establishment of the Word of God as authoritative, in contrast with the papal traditions and customs that had been in force in the world for twelve-hundred and sixty years. For this reason, Miller’s message was first published in 1831 (thus formalizing Miller’s message), exactly two hundred and twenty years after the production of the King James Bible. The work of Future for America was the identification of the role of the United States in healing the deadly wound of the papacy at the soon-coming Sunday law. For this reason, The Time of the End magazine was published in 1996 (thus formalizing the message), exactly two hundred and twenty years after the beginning of the United States in 1776.

Kasama sa gawain ni Miller ang pagtatatag ng Salita ng Diyos bilang may awtoridad, taliwas sa mga tradisyon at kaugalian ng kapapahan na umiral sa sanlibutan sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon. Dahil dito, unang inilathala ang mensahe ni Miller noong 1831 (sa gayon ay isinapormal ang mensahe ni Miller), eksaktong dalawang daan at dalawampung taon matapos ang pagkakalimbag ng King James Bible. Ang gawain ng Future for America ay ang pagtukoy sa papel ng Estados Unidos sa pagpapagaling ng nakamamatay na sugat ng kapapahan sa nalalapit na batas-Linggo. Dahil dito, inilathala ang magasin na The Time of the End noong 1996 (sa gayon ay isinapormal ang mensahe), eksaktong dalawang daan at dalawampung taon matapos ang pagsisimula ng Estados Unidos noong 1776.

The recognition of the two hundred and twenty years that tied the theme of each reform movement together with a historical point of reference was not recognized until well after September 11, 2001, for it was not until the third woe arrived at that date that the Lord led his people back to the old paths of Jeremiah chapter six, verse sixteen and seventeen. It was there that the light of the “seven times,” was rediscovered, and as that light developed it became apparent that two hundred and twenty is the number that connects Daniel eight, verses thirteen and fourteen together. In verse thirteen the “chazon” vision of prophetic history is identified, and in verse fourteen the “mareh” vision of “the appearance” is identified. The connection between those two verses is what Gabriel came to teach to Daniel, and Daniel represents the people of God in the last days that come to understand the connection between those two visions.

Ang pagkilala sa dalawang daan at dalawampung taon na nagdugtong sa tema ng bawat kilusang reporma sa isang makasaysayang punto ng sanggunian ay hindi naganap hanggang matagal na makalipas ang Setyembre 11, 2001, sapagkat saka lamang, pagdating ng ikatlong aba sa mismong petsang iyon, pinatnubayan ng Panginoon ang Kaniyang bayan pabalik sa mga dating landas ng Jeremias kabanata anim, talata labing-anim at labing-pito. Doon muling natuklasan ang liwanag ng “pitong ulit,” at habang umunlad ang liwanag na iyon, naging malinaw na ang dalawang daan at dalawampu ang bilang na nag-uugnay sa Daniel kabanata walo, mga talatang labintatlo at labing-apat. Sa talatang labintatlo, kinikilala ang pangitaing “chazon” ng propetikong kasaysayan, at sa talatang labing-apat, kinikilala ang pangitaing “mareh” ng “anyo.” Ang ugnayan sa pagitan ng dalawang talatang iyon ang siyang ipinunta ni Gabriel upang ituro kay Daniel, at si Daniel ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw na dumarating sa pagkaunawa sa ugnayan ng dalawang pangitaing iyon.

Verse thirteen’s vision represents the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years), and verse fourteen’s vision represents the twenty-three hundred days (years). The “seven times” against the southern kingdom of Judah, which represents Judah, Jerusalem and the sanctuary, began in 677 BC, and the twenty-three hundred years identifying the restoration of Jerusalem and the sanctuary began in 457 BC.

Ang pangitain ng talata labing-tatlo ay kumakatawan sa “pitong panahon” (dalawang libo at limang daan at dalawampung taon), at ang pangitain ng talata labing-apat ay kumakatawan sa dalawang libo at tatlong daang araw (mga taon). Ang “pitong panahon” laban sa kahariang timog ng Juda, na kumakatawan sa Juda, Jerusalem, at sa santuwaryo, ay nagsimula noong 677 BK, at ang dalawang libo at tatlong daang taon na tumutukoy sa pagpapanumbalik ng Jerusalem at ng santuwaryo ay nagsimula noong 457 BK.

Two hundred and twenty years ties these two visions together, and the number two hundred and twenty was recognized to be a symbol of the connection between the trampling down of the host and sanctuary, by the desolating powers of paganism and papalism, that is represented as a scattering and God’s indignation. The two hundred and twenty years tied the vision of the satanic work of trampling down the sanctuary together with the vision of the godly work of restoring the same temple. The two hundred and twenty years therefore is a symbol that represents a sacred connection.

Ang dalawang daan at dalawampung taon ang nagbubuklod sa dalawang pangitaing ito, at ang bilang na dalawang daan at dalawampu ay kinilala bilang sagisag ng ugnayan sa pagitan ng pagyurak sa hukbo at sa santuwaryo, sa pamamagitan ng mga kapangyarihan ng paganismo at papalismo na nagwawasak at naglalagay sa pagkatiwangwang, na inilalarawan bilang pangangalat at poot ng Diyos. Ang dalawang daan at dalawampung taon ay nagbuklod sa pangitain ng satanikong gawaing pagyurak sa santuwaryo at sa pangitain ng maka-Diyos na gawaing pagpapanumbalik ng nasabing templo. Samakatuwid, ang dalawang daan at dalawampung taon ay isang sagisag na kumakatawan sa isang banal na ugnayan.

Just as the Millerite movement ended at the rebellion of 1863, and then one hundred and twenty six years later the movement of the third angel arrived, thus emphasizing that the two movements were connected by the symbolism of the “seven times” (one hundred and twenty-six), the two hundred and twenty years connected Miller’s establishment of the Bible message in 1831, with the production of the King James Bible in 1611, so too the same period of time connected Future for America with the beginning of America, as it identified the end of America.

Kung paanong ang kilusang Millerita ay nagtapos sa rebelyon noong 1863, at pagkaraan ng isandaan at dalawampu't anim na taon ay sumapit ang kilusan ng ikatlong anghel, na sa gayo'y binibigyang-diin na ang dalawang kilusan ay pinag-ugnay ng simbolismo ng "pitong panahon" (isandaan at dalawampu't anim), ang dalawang daan at dalawampung taon naman ang nag-ugnay sa pagtatatag ni Miller ng mensahe ng Bibliya noong 1831 at sa paglilimbag ng King James Bible noong 1611; gayundin, ang gayunding panahon ang nag-ugnay sa Future for America sa pasimula ng Amerika, sapagkat nito'y tinukoy ang wakas ng Amerika.

On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had raised up in forty-six years from 1798, the end of the first indignation, until 1844, the end of the last indignation. His entrance into the temple had been preceded by the outpouring of the Holy Spirit in the movement of the Midnight Cry, which had been prefigured by the triumphal entry of Christ into Jerusalem. Those two witnesses establish that when the Midnight Cry movement is repeated in the last days, Christ will have raised up the temple of the one hundred and forty-four thousand. The two movements where the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is fulfilled are parallel to each other.

Noong Oktubre 22, 1844, ang Sugo ng Tipan ay biglang pumasok sa templong kaniyang itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798, ang wakas ng unang poot, hanggang 1844, ang wakas ng huling poot. Ang kaniyang pagpasok sa templo ay inunahan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo sa kilusan ng Sigaw sa Hatinggabi, na inilarawan nang pauna ng maluwalhating pagpasok ni Cristo sa Jerusalem. Ang dalawang saksing iyon ay nagpapatunay na kapag ang kilusan ng Sigaw sa Hatinggabi ay maulit sa mga huling araw, naitayo na ni Cristo ang templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang dalawang kilusan kung saan natutupad ang Sigaw sa Hatinggabi ng talinghaga ng sampung dalaga ay paralelo sa isa’t isa.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The history of the Millerites (the movement of the first angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1798. The power increased when the angel of Revelation ten descended on August 11, 1840. Then the first disappointment of April 19, 1844 arrived, and ultimately led to the outpouring of the Holy Spirit at the Exeter camp meeting beginning on August 12, 1844 and continued to spread like a tidal wave over the land until October 22, 1844.

Ang kasaysayan ng mga Millerita (ang kilusan ng unang anghel) ay kumakatawan sa papatinding pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos na nagsimula nang inalis ang pagkakaselyo sa aklat ni Daniel noong 1798. Lalong lumakas ang kapangyarihang ito nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis 10 noong Agosto 11, 1840. Pagkaraan ay dumating ang unang pagkabigo noong Abril 19, 1844, at sa kalaunan ay humantong ito sa pagbubuhos ng Espiritu Santo sa pagtitipon-kampo sa Exeter na nagsimula noong Agosto 12, 1844, at nagpatuloy na kumalat na gaya ng daluyong sa buong lupain hanggang Oktubre 22, 1844.

The history of Future for America (the movement of the third angel), represents an escalating manifestation of the power of God that began when the book of Daniel was unsealed in 1989. The power increased when the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. Then the first disappointment of July 18, 2020 arrived, which will ultimately lead to the outpouring of the Holy Spirit which will continue to spread like wildfire over the earth until Michael stands up and human probation closes.

Ang kasaysayan ng Future for America (ang kilusan ng ikatlong anghel) ay kumakatawan sa palakas nang palakas na pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos na nagsimula nang maalisan ng selyo ang aklat ni Daniel noong 1989. Lalo pang lumakas ang kapangyarihan nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis 18 noong Setyembre 11, 2001. Pagkaraan ay dumating ang unang kabiguan noong Hulyo 18, 2020, na sa kahuli-hulihan ay maghahatid sa pagbubuhos ng Espiritu Santo, na magpapatuloy na kumalat na parang nagliliyab na apoy sa buong daigdig hanggang sa tumindig si Miguel at magsara ang panahon ng probasyon ng sangkatauhan.

On October 22, 1844, several prophecies were fulfilled, thus identifying that at the soon-coming Sunday law, several prophecies will again be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identified the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ilang hula ang natupad; at dahil dito, natukoy na sa nalalapit na batas ng Linggo ay muling matutupad ang ilang hula. Isa sa mga hulang iyon ay ang pag-aantala ng pangitain na kinakatawan sa kabanata dalawa ng Habakuk. Tinutukoy ng kabanata dalawa ng Habakuk ang karanasan ng parehong kilusan ng unang at ng ikatlong anghel. Ang kapwa kilusan ay nahaharap sa isang pagtatalo hinggil sa wastong metodolohiyang biblikal, na isinasagawa sa pagitan ng mga kinatawan ng kilusan at ng dating piniling bayan, na pinalalampasan habang nagaganap ang proseso ng naturang pagtatalo.

The message that was to be defended by the watchmen of the first angel’s history was the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there would be a disappointment that marked a separation from the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful.

Ang mensaheng dapat ipagtanggol ng mga bantay ng kasaysayan ng unang anghel ay ang pagtukoy sa mga katotohanan (mga hiyas ni Miller), na sa kahuli-hulihan ay isinakatawan sa dalawang sagradong tsart noong 1843 at 1850. Sa proseso ng pagtatalo ay magkakaroon ng pagkabigo na magmamarka ng paghihiwalay mula sa dalawang magkakatunggaling hanay, at isang panawagan sa mga tapat tungo sa higit na malalim na pagtatatalaga.

Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which included the debate between the two classes that fell silent on October 22, 1844, ended right where Habakkuk chapter two ended.

Pagkatapos, itinutukoy ni Habakuk ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang pangkat na kasangkot sa proseso ng pagsusubok sa mga saligang katotohanan. Ang prosesong iyon ng pagsusubok, na kinapalooban ng pagtatalo sa pagitan ng dalawang pangkat na natahimik noong Oktubre 22, 1844, ay nagtapos mismo kung saan nagtapos ang ikalawang kabanata ng Habakuk.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

The Lord suddenly entered His Millerite temple, and all the earth was then to keep silence, for the antitypical Day of Atonement had arrived and the judgment of the dead had begun. The prophetic history of Habakkuk chapter two ended on October 22, 1844, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing. The beginning of the two visions of twenty-five hundred and twenty years of trampling down the sanctuary and host, and the vision of the restoration of the sanctuary and host, began together, but separated by two hundred and twenty years, and when they ended, they were identified as ended, in Habakkuk chapter TWO verse TWENTY.

Ang Panginoon ay biglang pumasok sa kaniyang templong Millerita, at ang buong lupa noon ay nararapat na tumahimik, sapagkat dumating na ang anti-tipikal na Araw ng Pagbabayad-sala at nagsimula na ang paghuhukom sa mga patay. Nagtapos noong Oktubre 22, 1844 ang propetikong kasaysayan ng Habakuk kabanata dalawa, at palaging iniuugnay ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pasimula nito. Ang pasimula ng dalawang pangitain—ng dalawang libo at limang daan at dalawampung taon ng pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo, at ng pangitain ng pagpapanumbalik ng santuwaryo at ng hukbo—ay sabay na nagsimula, ngunit pinaghiwalay ng dalawang daan at dalawampung taon, at nang sila’y nagwakas, kinilala silang nagwakas sa Habakuk kabanata DALAWA talata DALAWAMPU.

At the soon-coming Sunday law, several prophecies will be fulfilled. One of those prophecies is the tarrying of the vision as represented in Habakkuk chapter two. Habakkuk chapter two identifies the experience of both the movement of the first and third angels. Both movements are confronted with a debate over correct biblical methodology that is accomplished between those representatives of the movement and the former chosen people who are being passed by during the process of the debate.

Pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, matutupad ang ilang propesiya. Isa sa mga iyon ay ang pag-antala ng pangitain na inilalarawan sa ikalawang kabanata ng Habakuk. Tinutukoy ng ikalawang kabanata ng Habakuk ang karanasan ng kilusan ng unang anghel at ng ikatlong anghel. Ang dalawang kilusan ay nahaharap sa isang pagtatalo hinggil sa wastong metodolohiyang biblikal, na isinasagawa sa pagitan ng mga kinatawan ng kilusan at ng dating piniling bayan na pinalalampasan habang nagaganap ang mismong proseso ng pagtatalo.

The message that is to be defended by the watchmen of the third angel’s history is the identification of the truths (Miller’s jewels), that ultimately were represented upon the two sacred charts of 1843 and 1850. In the process of the debate there was a disappointment that marked a separation between the two antagonistic classes, and a call for deeper consecration to the faithful. Then Habakkuk identifies the distinction between the two classes involved in the testing process of the foundational truths. That testing process, which was represented by the debate between the two classes, will fully end at the soon-coming Sunday law, right where Habakkuk chapter two ended.

Ang mensaheng dapat ipagtanggol ng mga bantay ng kasaysayan ng ikatlong anghel ay ang pagkilala sa mga katotohanan (mga hiyas ni Miller), na sa bandang huli ay inilarawan sa dalawang sagradong tsart noong 1843 at 1850. Sa proseso ng debateng iyon, nagkaroon ng isang pagkakabigo na naging palatandaan ng isang paghihiwalay sa pagitan ng dalawang magkakatunggaling uri, at isang panawagan sa mga tapat tungo sa mas malalim na pagtatalaga. Pagkatapos, tinukoy ni Habakuk ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uring kasangkot sa proseso ng pagsubok sa mga batayang katotohanan. Ang prosesong iyon ng pagsubok, na inilarawan sa pamamagitan ng debate sa pagitan ng dalawang uri, ay ganap na magwawakas sa nalalapit na Batas ng Linggo, doon mismo kung saan nagtapos ang ikalawang kabanata ng Habakuk.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

The Lord will suddenly enter the temple of the one hundred and forty-four thousand, and all the earth will then keep silence, for the antitypical Day of Atonement will reach the judgment of the living. The prophetic history of Habakkuk chapter two ends at the soon coming Sunday law, and Jesus always identifies the end of a thing with the beginning of a thing.

Ang Panginoon ay biglang papasok sa templo ng isandaan at apatnapu't apat na libo, at mananahimik noon ang buong lupa, sapagkat ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala ay aabot sa paghahatol sa mga buhay. Ang kasaysayang propetiko ng kabanata dalawa ng Habakuk ay nagtatapos sa napipintong batas ng Linggo, at laging kinikilala ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

The judgment of the living began on September 11, 2001, but the judgment is a process. That process begins with the house of God, and then reaches a point where judgment comes upon those outside of the house of God. When the great buildings of New York City were brought down the judgment represented by the sealing angel going through Jerusalem and placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations that are done in the church, and also the abominations done in the land began. At the soon coming Sunday law Christ will have finished the work of erecting the temple of the one hundred and forty-four thousand, and the destroying angels will bring judgment upon Jerusalem.

Ang paghuhukom sa mga buhay ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ngunit ang paghuhukom ay isang proseso. Ang prosesong iyon ay nagsisimula sa bahay ng Diyos, at pagkatapos ay umaabot sa puntong dumarating ang paghuhukom sa mga nasa labas ng bahay ng Diyos. Nang ibinagsak ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York, nagsimula ang paghuhukom na kinakatawan ng anghel na nagtatatakan na dumaraan sa Jerusalem at naglalagay ng tatak sa mga humihibik at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa iglesia, at gayundin sa mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa lupain. Sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo, natapos na ni Cristo ang gawain ng pagtatayo ng templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at ang mga anghel na mamumuksa ay magpapataw ng paghuhukom sa Jerusalem.

The one hundred and forty-four thousand are then lifted up as an ensign, and the judgment of the living commences for the other flock, represented by Edom, Moab and the chief of the children of Ammon in Daniel chapter eleven, verse forty-one.

Ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay saka itinaas bilang isang estandarte, at nagsisimula ang paghuhukom sa mga buhay ukol sa ibang kawan, na kinakatawan ng Edom, Moab, at ng mga punò ng mga anak ni Ammon sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu't isa.

Whether considering the Millerite movement of the first angel or the mighty movement of the third angel, the complete history of the reformatory movement represents an escalating revelation of truth, which culminates with the outpouring of the Holy Spirit. The outpouring of the Holy Spirit is the focus of the prophecies of the last days. This is why the foolish virgins have no oil and the wise do. The oil is the rain.

Maging sa pagsasaalang-alang sa kilusang Millerita ng unang anghel o sa makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel, ang kabuuang kasaysayan ng kilusang repormatibo ay kumakatawan sa tumitinding paghahayag ng katotohanan, na nagwawakas sa pagbubuhos ng Espiritu Santo. Ang pagbubuhos ng Espiritu Santo ang tuon ng mga hula hinggil sa mga huling araw. Dahil dito, ang mga mangmang na dalaga ay walang langis, samantalang ang marurunong ay mayroon. Ang langis ay ang ulan.

> They say, If a man put away his wife, and she go from him, and become another man’s, shall he return unto her again? shall not that land be greatly polluted? but thou hast played the harlot with many lovers; yet return again to me, saith the Lord. Lift up thine eyes unto the high places, and see where thou hast not been lien with. In the ways hast thou sat for them, as the Arabian in the wilderness; and thou hast polluted the land with thy whoredoms and with thy wickedness. Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed. Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth? Jeremiah 3:1–4.

> Sinasabi nila, Kung hiwalayan ng isang lalaki ang kaniyang asawa, at siya’y lumayo sa kaniya at maging asawa ng ibang lalaki, babalikan pa ba niya siyang muli? Hindi ba lubhang madudungisan ang lupaing yaon? Ngunit ikaw ay nagpatutot sa maraming mangingibig; gayon ma’y manumbalik ka sa akin, sabi ng Panginoon. Itaas mo ang iyong mga mata sa mga matataas na dako, at tingnan mo kung may dako mang hindi ka nahigaan. Sa mga daan ay umupo ka para sa kanila, gaya ng Arabe sa ilang; at iyong dinumhan ang lupain sa iyong mga pagpatutot at sa iyong kasamaan. Kaya’t napigil ang mga ulan, at hindi dumating ang huling ulan; at ikaw ay may noo ng patutot, tumanggi kang mahiya. Hindi mo ba, mula ngayon, tatawagin ako, Ama ko, ikaw ang patnubay ng aking kabataan? Jeremias 3:1-4.

In the passage (and all the prophets speak of the last days), God identifies that His people have played the harlot, to the point that they have a whore’s forehead. The whore of the last days is the papal power, and the forehead represents a purposeful decision. God’s people of the last days are wicked, but God is offering a final call, though they have reached a point where they have come to the same decision as the whore. They have developed a character represented by the fourth generation, where they are prepared to worship the sun as represented in the fourth generation of Ezekiel chapter eight.

Sa siping ito (at ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa mga huling araw), tinutukoy ng Diyos na ang Kaniyang bayan ay nakipagpatutot, hanggang sa sila’y magkaroon ng noo ng isang patutot. Ang patutot ng mga huling araw ay ang kapangyarihan ng Papa, at ang noo ay kumakatawan sa isang sinadyang pasiya. Ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay masama, ngunit nagkakaloob ang Diyos ng isang huling panawagan, bagaman umabot na sila sa gayunding pasiya gaya ng sa patutot. Nahubog sa kanila ang isang karakter na kinakatawan ng ikaapat na salinlahi, at sila’y nakahanda nang sumamba sa araw, gaya ng kinakatawan sa ikaapat na salinlahi ng Kabanata Walo ng Ezekiel.

> “The time has come for the true light to shine amid moral darkness. The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the word of God. Of all who receive this mark, God says, ‘The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb.’” Review and Herald, July 13, 1897.

> Dumating na ang panahon upang magningning ang tunay na liwanag sa gitna ng kadilimang moral. Naipahatid na sa sanlibutan ang mensahe ng ikatlong anghel, na nagbababala sa mga tao laban sa pagtanggap ng tanda ng hayop o ng kaniyang larawan sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay. Ang pagtanggap sa tandang ito ay nangangahulugang sumang-ayon sa gayunding pasyang pinasya ng hayop, at itaguyod ang gayunding mga kaisipan, na tuwirang sumasalungat sa salita ng Diyos. Tungkol sa lahat ng tatanggap ng tandang ito, sinasabi ng Diyos, ‘Ang gayon ay iinom ng alak ng poot ng Diyos, na ibinubuhos na walang halo sa kopa ng kaniyang galit; at siya’y pahihirapan sa apoy at asupre sa harapan ng mga banal na anghel, at sa harapan ng Kordero.’ Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days as already possessing the whore’s forehead. They are on the verge of receiving the mark of the beast for they are “wicked.” In the passage just cited Sister White continues:

Itinutukoy ni Jeremias ang bayan ng Diyos sa mga huling araw bilang taglay na ang noo ng patutot. Sila ay malapit nang tumanggap ng tanda ng halimaw, sapagkat sila ay “masama.” Sa siping kababanggit lamang, nagpatuloy si Sister White:

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false Sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place?—When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working-day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God. If we receive this mark in our foreheads or in our hands, the judgments pronounced against the disobedient must fall upon us. But the seal of the living God is placed upon those who conscientiously keep the Sabbath of the Lord.

> Kung naipahayag na sa iyo ang liwanag ng katotohanan, na ibinubunyag ang Sabat ng ikaapat na utos, at ipinakikitang walang batayan sa Salita ng Diyos para sa pangingilin ng Linggo, at gayunman ay patuloy ka pa ring kumakapit sa huwad na Sabat, na tumatangging pabanalin ang Sabat na tinatawag ng Diyos na “Aking banal na araw,” tinatanggap mo ang tanda ng hayop. Kailan ito nagaganap?—Kapag sinusunod mo ang kautusang nag-aatas sa iyo na tumigil sa paggawa tuwing Linggo at sumamba sa Diyos, samantalang nalalaman mo na wala ni isang salita sa Bibliya na nagpapakitang ang Linggo ay iba pa kaysa isang karaniwang araw ng paggawa, sumasang-ayon kang tanggapin ang tanda ng hayop, at tinatanggihan mo ang selyo ng Diyos. Kung tanggapin natin ang tandang ito sa ating mga noo o sa ating mga kamay, ang mga hatol na ipinahayag laban sa mga masuwayin ay tiyak na babagsak sa atin. Ngunit ang selyo ng buhay na Diyos ay inilalagay sa mga may budhing tapat na nangingilin ng Sabat ng Panginoon.

> “‘And God saw that the wickedness of man was great in the earth, and that every imagination of the thoughts of his heart was only evil continually…. The earth also was corrupt before God, and the earth was filled with violence…. And God said unto Noah, The end of all flesh is come before me; for the earth is filled with violence through them; and, behold, I will destroy them with the earth.’ They were to be cut off because they had polluted the earth which God created to be enjoyed by a righteous people.

> 'At nakita ng Diyos na ang kasamaan ng tao ay lubhang laganap sa lupa, at na ang bawat haka ng mga pag-iisip ng kaniyang puso ay pawang masama lamang sa tuwi-tuwina.... Ang lupa man ay napahamak sa harap ng Diyos, at ang lupa ay napuno ng karahasan.... At sinabi ng Diyos kay Noe, Ang wakas ng lahat ng laman ay sumapit sa harap ko; sapagkat ang lupa ay napuno ng karahasan dahil sa kanila; at, narito, lilipulin ko sila kasama ang lupa.' Sila'y lilipulin sapagkat kanilang dinungisan ang lupang nilikha ng Diyos upang tamasahin ng isang bayang matuwid.

> “‘As it was in the days of Noah,’ declared Christ, ‘so shall it be also in the days of the Son of Man.’ And is it not so? Anyone who will look into the daily papers may see a long list of crimes—drunkenness, theft, robbery, embezzlement, murder. Sometimes whole families are murdered, that man’s desires to possess money or goods that do not belong to him may be gratified. The world is indeed becoming as it was in the days of Noah, because men openly disregard God’s commands.” Review and Herald, July 13, 1897.

> "'Kung paano noong mga araw ni Noe,' wika ni Cristo, 'gayon din ang mangyayari sa mga araw ng Anak ng Tao.' At hindi ba't gayon nga? Sinumang tumingin sa mga pahayagang pang-araw-araw ay makakakita ng isang mahabang talaan ng mga krimen—paglalasing, pagnanakaw, panloloob, paglustay ng ipinagkatiwalang salapi, pagpaslang. Kung minsan ay buong mga pamilya ang pinapaslang, upang matupad ang pagnanasa ng tao na angkinin ang salapi o mga pag-aari na hindi kaniya. Tunay na nagiging gaya ng noong mga araw ni Noe ang sanlibutan, sapagkat hayagang ipinagwawalang-bahala ng mga tao ang mga utos ng Diyos." Review and Herald, 13 Hulyo 1897.

Jeremiah is identifying God’s people of the last days that are about to bow down to the sun, and when he does so he identifies that “the showers have been withholden, and there hath been no latter rain; and thou hadst a whore’s forehead, thou refusedst to be ashamed.” The “wicked” of God’s people in the last days are receiving no latter rain, and they refuse to be ashamed, for their thoughts have become continually evil, as represented by the history of Noah, and also by the chambers of imagery in the second abomination of Ezekiel chapter eight.

Si Jeremias ay tinutukoy ang bayan ng Diyos sa mga huling araw na malapit nang yumukod sa araw, at, sa gayon, kanyang ipinahahayag: “Ang mga pag-ulan ay pinigil, at walang dumating na huling ulan; at mayroon kang noo ng isang patutot; tumanggi kang mahiya.” Ang mga “masama” sa bayan ng Diyos sa mga huling araw ay hindi tumatanggap ng huling ulan, at tumatanggi silang mahiya, sapagkat ang kanilang mga pag-iisip ay naging palaging masama, gaya ng kinakatawan ng kasaysayan ni Noe, at gayundin ng mga silid ng mga larawan sa ikalawang kasuklam-suklam na bagay sa kabanata walo ng Ezekiel.

Jeremiah points the unashamed wicked of God’s people in the last days to “cry” “from” that “time” to “the guide of” their “youth.” The guide of the youth of Adventism was the two tables of Habakkuk and the jewels represented thereon. The only hope for breaking out of the wickedness that is about to bring eternal death upon the wicked of God’s people in the last days is to cry unto the God who was the guide at the beginning, which arrived at “the time of the end” in 1798.

Itinuturo ni Jeremias sa mga walang-kahihiyang masasama sa gitna ng bayan ng Diyos sa mga huling araw na “dumaing” “mula” sa “panahon” na iyon tungo sa “patnubay ng” kanilang “kabataan.” Ang patnubay ng kabataang yugto ng Adbentismo ay ang dalawang tapyas ni Habakuk at ang mga hiyas na kinakatawan roon. Ang tanging pag-asa upang makawala sa kasamaan na malapit nang magdala ng walang-hanggang kamatayan sa mga masama sa bayan ng Diyos sa mga huling araw ay ang dumaing sa Diyos na siyang naging patnubay sa pasimula, na dumating sa “panahon ng wakas” noong 1798.

The issue in the history of the first or third angel is whether you receive or do not receive the latter rain. The latter rain began when the nations were angered on September 11, 2001.

Ang usapin sa kasaysayan ng unang o ikatlong anghel ay kung tatanggapin mo o hindi ang huling ulan. Nagsimula ang huling ulan nang ang mga bansa ay nagalit noong Setyembre 11, 2001.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> Sa panahong iyon, samantalang ang gawain ng pagliligtas ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay mapipigilan upang huwag mahadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa kapanahunan na ang pitong huling salot ay ibubuhos. Early Writings, 85.

The “latter rain,” which is also identified as “the refreshing,” began when the nations were angered, and at that time “the work of salvation” began to close. The four angels of Revelation seven hold the four winds in check while the sealing of the one hundred and forty-four thousand is accomplished, and in Ezekiel chapter nine, that work is represented by angels placing a mark upon those who sigh and cry for the abominations done in Jerusalem. On September 11, 2001 the angels began the closing work of placing a mark upon the foreheads of the one hundred and forty-four thousand.

Ang "huling ulan," na kinikilala ring "ang kasariwaan," ay nagsimula nang magalit ang mga bansa, at sa panahong iyon ay nagsimulang magsara ang "gawaing pagliligtas." Ang apat na anghel sa Apocalipsis kabanata pito ay pinipigil ang apat na hangin habang isinasakatuparan ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo, at sa Ezekiel kabanata siyam, ang gawaing iyon ay inilarawan sa pamamagitan ng mga anghel na naglalagay ng tanda sa mga bumubuntong-hininga at tumatangis dahil sa mga karumaldumal na ginagawa sa Jerusalem. Noong Setyembre 11, 2001, sinimulan ng mga anghel ang pangwakas na gawain ng paglalagay ng tanda sa mga noo ng isang daan at apatnapu't apat na libo.

The closing work of the third angel is accomplished during the outpouring of the latter rain, which is also “the refreshing”, which is a message.

Ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel ay isinasakatuparan sa panahon ng pagbubuhos ng huling ulan, na siya ring "ang pananariwa", na isang mensahe.

> To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. Isaiah 28:12.

> Na sa kanila’y sinabi niya, Ito ang kapahingahang sa pamamagitan nito’y inyong pahingahin ang napapagal; at ito ang kaginhawahan: gayon ma’y ayaw nilang makinig. Isaias 28:12.

The message they refuse to hear in Isaiah is the message that is delivered by stammering tongues, and is the testing message that represents the methodology of “line upon line.”

Ang mensaheng tinatanggihan nilang pakinggan sa aklat ni Isaias ay ang mensaheng ipinahahayag sa pamamagitan ng mga pautal-utal na dila, at ito rin ang mensaheng pangsubok na kumakatawan sa metodolohiya ng “linya sa ibabaw ng linya.”

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:13–15.

> Ngunit ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging: utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito ng kaunti, at doon ng kaunti; upang sila’y magsiyaon, at mangahulog nang patalikod, at mabasag, at masilo, at madakip. Kaya pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga lalaking mapanuya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami sa kamatayan, at nakipagkasundo kami sa Impiyerno; kapag ang rumaragasang hagupit ay daraan, hindi ito aabot sa amin: sapagkat ginawa naming kanlungan ang kasinungalingan, at sa ilalim ng kabulaanan ay nangagkubli kami. Isaias 28:13-15.

The Word of the Lord, which is the message of the rest and refreshing (the latter rain), that causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken,” is given to “the scornful men, which rule this people which is in Jerusalem.” Jerusalem is where the angels mark those who sigh and cry, and the ancient men who have betrayed their trust are the first to fall.

Ang Salita ng Panginoon, na siyang mensahe ng kapahingahan at pagpapanariwa (ang huling ulan), na nagiging dahilan upang sila’y "humayo, at mabuwal nang paurong, at mabasag, at masilo, at madakip," ay ibinigay sa "mga manunuya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem." Ang Jerusalem ang dako kung saan tinatatakan ng mga anghel ang mga dumaraing at tumatangis, at ang mga matatandang lalaki na nagtaksil sa tiwalang ipinagkatiwala sa kanila ay ang unang mabubuwal.

> “The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.

> Ang tanda ng pagliligtas ay ipinataw sa mga “dumadaing at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumaldumal na ginagawa.” Ngayon ay lumalabas ang anghel ng kamatayan, na kinakatawan sa pangitain ni Ezekiel ng mga lalaking may mga sandatang pangpuksa, na sa kanila ibinigay ang utos: “Patayin nang lubusan ang matanda at ang bata, pati ang mga dalaga, at ang maliliit na bata, at ang mga babae; ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo.” Sabi ng propeta: “Sinimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.” Ezekiel 9:1-6. Ang gawaing paglipol ay nagsisimula sa mga nag-angking maging mga espirituwal na tagapagbantay ng bayan. Ang mga huwad na bantay ang unang mabubuwal. Walang kaaawaan at walang sasantuhin. Mga lalaki, mga babae, mga dalaga, at maliliit na bata ay napapahamak nang magkakasama. The Great Controversy, 656.

We will continue to address the increase of knowledge that arrived in 1989, in the next article.

Ipagpapatuloy naming tatalakayin ang paglago ng kaalaman na sumapit noong 1989 sa susunod na artikulo.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: ‘Hindi sila napipighati ni nagugulat dahil sa kanilang moral at espirituwal na kalagayan.’ Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako’y tumawag, walang sumagot; nang Ako’y nagsalita, hindi nila dininig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.’ ‘Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagkadaya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,’ sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,’ ‘kundi nalugod sa kalikuan.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Nagtanong ang Makalangit na Guro: “Anong higit na malakas na daya ang makapaglilinlang sa isipan kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasagawa mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makasanlibutan at nagkakasala laban kay Jehova? O, ito’y isang dakilang panlilinlang, isang nakabibighaning pagkalinlang, na sumasakop sa mga isipan kapag ang mga taong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay ipinagkakamali ang anyo ng kabanalan bilang ang mismong espiritu at kapangyarihan nito; kapag inaakala nilang sila’y mayaman at sumagana sa mga pag-aari at wala nang kakailanganin, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles