Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Dalawampu’t Pito

Another Secret Dream

Isa pang Lihim na Panaginip

Author

Jeff Pippenger

Published

December 22, 2023

Formats

PDF
Word

Nebuchadnezzar’s second dream marks the “time of the end,” when two classes of worshippers are called to come and investigate the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798. Daniel is then also identified as Belteshazzar, thus identifying him as God’s covenant people, for a change of name prophetically marks a covenant relation. Nebuchadnezzar acknowledged that Daniel had the presence of the Holy Spirit, and based upon his past experience with Daniel, he thought that “no secret” would trouble Daniel, but the secret of this dream did trouble Daniel.

Ang ikalawang panaginip ni Nebuchadnezzar ay nagmamarka sa "panahon ng kawakasan," kung kailan tinawagang lumapit at siyasatin ng dalawang uri ng mga mananamba ang "paglago ng kaalaman" na inalisan ng selyo noong 1798. Si Daniel ay tinukoy rin bilang Belteshazzar, at sa gayo'y kinilala siyang kabilang sa bayan ng tipan ng Diyos, sapagkat sa pananaw ng propesiya, ang pagpapalit ng pangalan ay tanda ng ugnayang tipan. Kinilala ni Nebuchadnezzar na taglay ni Daniel ang presensiya ng Espiritu Santo, at batay sa kanyang nakaraang karanasan kay Daniel, inakala niyang "walang lihim" ang makapagpapabagabag kay Daniel, ngunit ang lihim ng panaginip na ito ay nagpabagabag kay Daniel.

> O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Thus were the visions of mine head in my bed; I saw, and behold, a tree in the midst of the earth, and the height thereof was great. The tree grew, and was strong, and the height thereof reached unto heaven, and the sight thereof to the end of all the earth: The leaves thereof were fair, and the fruit thereof much, and in it was meat for all: the beasts of the field had shadow under it, and the fowls of the heaven dwelt in the boughs thereof, and all flesh was fed of it. I saw in the visions of my head upon my bed, and, behold, a watcher and an holy one came down from heaven; He cried aloud, and said thus, Hew down the tree, and cut off his branches, shake off his leaves, and scatter his fruit: let the beasts get away from under it, and the fowls from his branches: Nevertheless leave the stump of his roots in the earth, even with a band of iron and brass, in the tender grass of the field; and let it be wet with the dew of heaven, and let his portion be with the beasts in the grass of the earth: Let his heart be changed from man’s, and let a beast’s heart be given unto him: and let seven times pass over him. This matter is by the decree of the watchers, and the demand by the word of the holy ones: to the intent that the living may know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will, and setteth up over it the basest of men. This dream I king Nebuchadnezzar have seen. Now thou, O Belteshazzar, declare the interpretation thereof, forasmuch as all the wise men of my kingdom are not able to make known unto me the interpretation: but thou art able; for the spirit of the holy gods is in thee. Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:9–19.

> O Belteshazzar, pinuno ng mga salamangkero, sapagkat nalalaman kong ang espiritu ng mga banal na diyos ay nasa iyo, at walang lihim ang nakagugulo sa iyo, ipahayag mo sa akin ang mga pangitain ng aking panaginip na aking nakita, at ang kahulugan nito. Ganito ang mga pangitain ng aking ulo sa aking higaan: nakita ko, at narito, may isang punong-kahoy sa gitna ng lupa, at napakataas ito. Lumago ang punong-kahoy at tumibay, at ang taas nito’y umabot hanggang sa langit, at nakikita ito hanggang sa mga dulo ng buong lupa: Magaganda ang mga dahon nito, at marami ang bunga nito, at dito ay may pagkain para sa lahat: ang mga hayop sa parang ay may lilim sa ilalim nito, at ang mga ibon sa langit ay tumahan sa mga sanga nito, at lahat ng laman ay pinakakain nito. Nakita ko sa mga pangitain ng aking ulo sa aking higaan, at narito, isang bantay, isang banal, ang bumaba mula sa langit; Sumigaw siya nang malakas, at ganito ang sinabi: Putulin ang punong-kahoy, at tabasin ang mga sanga nito, ipagpag ang mga dahon nito, at ikalat ang bunga nito: paalisin ang mga hayop mula sa ilalim nito, at ang mga ibon mula sa mga sanga nito: Gayunma’y iwan ang tuod ng mga ugat nito sa lupa, na may bigkis na bakal at tanso, sa murang damo ng parang; at pabayaan itong mabasa ng hamog ng langit, at ang bahagi nito ay mapasama sa mga hayop sa damo ng lupa: Baguhin ang kanyang puso upang hindi na maging puso ng tao, at bigyan siya ng pusong hayop: at hayaang lumipas sa kanya ang pitong panahon. Ang bagay na ito ay ayon sa pasiya ng mga bantay, at ang kahilingan ay sa pamamagitan ng salita ng mga banal: upang malaman ng mga nabubuhay na ang Kataas-taasan ang naghahari sa kaharian ng mga tao, at ibinibigay niya iyon sa kaninumang naisin niya, at inilalagay niya rito ang pinakahamak sa mga tao. Ang panaginip na ito ay nakita ko, ako, si Haring Nebuchadnezzar. Ngayon ikaw, O Belteshazzar, ipahayag mo ang kahulugan nito, yamang ang lahat ng pantas sa aking kaharian ay hindi makapagpabatid sa akin ng kahulugan: subalit kaya mo; sapagkat ang espiritu ng mga banal na diyos ay nasa iyo. Kung magkagayo’y si Daniel, na ang pangalan ay Belteshazzar, ay natigilan nang isang oras, at ang kanyang mga pag-iisip ay bumagabag sa kanya. Nagsalita ang hari, at sinabi, Belteshazzar, huwag kang mabagabag dahil sa panaginip, ni sa kahulugan nito. Sumagot si Belteshazzar at nagsabi, Panginoon ko, nawa’y sumapit ang panaginip sa mga napopoot sa iyo, at ang kahulugan nito sa iyong mga kaaway. Daniel 4:9-19.

Daniel is “troubled” with the dream and interpretation, for he can understand how Nebuchadnezzar might be offended by the interpretation, but once Nebuchadnezzar encourages him to speak, Daniel provides Nebuchadnezzar with a warning of judgment to come. The warning of judgment to come, is symbolic of the warning of the first angel that arrived at the time of the end, in 1798.

Si Daniel ay "nabagabag" dahil sa panaginip at sa pakahulugan nito, sapagkat nauunawaan niya kung paanong maaaring masaktan ang kalooban ni Nebuchadnezzar dahil sa pakahulugang iyon; ngunit nang hinimok siya ni Nebuchadnezzar na magsalita, nagbigay si Daniel kay Nebuchadnezzar ng babala hinggil sa darating na paghatol. Ang babala hinggil sa darating na paghatol ay sagisag ng babala ng unang anghel na dumating sa panahon ng wakas, noong 1798.

> Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

> Nang magkagayo’y si Daniel, na ang pangalan ay Belteshazzar, ay natigilan sa loob ng isang oras, at ang kaniyang mga pag-iisip ay bumagabag sa kaniya. Nagsalita ang hari at nagsabi, Belteshazzar, huwag nawang bumagabag sa iyo ang panaginip, ni ang kahulugan nito. Sumagot si Belteshazzar at nagsabi, Panginoon ko, nawa’y ang panaginip ay mapunta sa mga napopoot sa iyo, at ang kahulugan nito ay sa iyong mga kaaway. Daniel 4:19.

Daniel was “astonied for one hour.” The “hour” is one of five times that the word “hour,” occurs in the book of Daniel, and it is found nowhere else in the Old Testament. Here it represents the period of time that Daniel, representing the “wise” that understand the increase of knowledge, prepare to give the warning of the first angel, which announces the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. Daniel’s interpretation of the dream includes, not only the announcement of a coming judgment, but also a call for Nebuchadnezzar to cease from sin, representing the everlasting gospel of the first angel. The “hour” would be prophetically located at the time of the end, in 1798, when the first angel arrived into history. The first angel arrived into history in 1798, at the conclusion of the “seven times” of God’s vengeance brought against the northern kingdom, beginning in 723 BC.

Si Daniel ay “natigilan nang isang oras.” Ang “oras” na ito ay isa sa limang pagkakataong lumilitaw ang salitang “oras” sa aklat ni Daniel, at hindi ito masusumpungan saanman pa sa Lumang Tipan. Dito, kinakatawan nito ang yugto ng panahon na si Daniel, na kumakatawan sa mga “marurunong” na nakauunawa sa paglago ng kaalaman, ay naghahanda upang ibigay ang babala ng unang anghel, na nag-aanunsyo ng pagbubukas ng mapanuring paghuhukom noong Oktubre 22, 1844. Ang pagpapakahulugan ni Daniel sa panaginip ay naglalaman, hindi lamang ng pahayag ng nalalapit na paghuhukom, kundi pati ng panawagan kay Nebukadnezar na tumigil sa pagkakasala, na kumakatawan sa walang-hanggang ebanghelyo ng unang anghel. Ang “oras” ay propetikong matatagpuan sa panahon ng wakas, noong 1798, nang dumating sa kasaysayan ang unang anghel. Dumating sa kasaysayan ang unang anghel noong 1798, sa pagwawakas ng “pitong panahon” ng paghihiganti ng Diyos na ipinataw laban sa hilagang kaharian, na nagsimula noong 723 BK.

> For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:22–24.

> Sapagkat ito ang mga araw ng paghihiganti, upang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat. Ngunit sa aba ng mga nagdadalang-tao at ng mga nagpapasuso sa mga araw na yaon! Sapagkat magkakaroon ng matinding kapighatian sa lupain, at poot laban sa bayang ito. At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:22-24.

Nebuchadnezzar was to live with the heart of a beast for the period of God’s vengeance, that was brought upon the northern kingdom of Israel, for Nebuchadnezzar was the king of the north. Luke identifies that same period as “times” (“times of the Gentiles”), in the plural, when he marks the ending point of the trampling down of Jerusalem.

Si Nebuchadnezzar ay mamumuhay na may puso ng hayop sa loob ng panahon ng paghihiganti ng Diyos, na dinala laban sa hilagang kaharian ng Israel, sapagkat si Nebuchadnezzar ang hari sa hilaga. Tinukoy ni Lucas ang gayon ding panahon bilang “mga panahon” (“mga panahon ng mga Hentil”), sa anyong maramihan, nang kanyang ituro ang wakas ng pagyurak sa Jerusalem.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:24.

In the book of Revelation, the times of the Gentiles trampling down the sanctuary and host was simply identified as twelve hundred and sixty years, for it was simply emphasizing the period of papal persecution.

Sa Aklat ng Pahayag, ang kapanahunan ng mga Hentil sa pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo ay payak na itinukoy bilang isang libo dalawang daan at animnapu’t taon, sapagkat ang binibigyang-diin lamang nito ay ang panahon ng pag-uusig ng kapapahan.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Ngunit ang looban na nasa labas ng templo, iwan mo ito, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay ito sa mga Hentil; at ang banal na lunsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At ipagkakaloob ko sa aking dalawang saksi ang kapangyarihan, at sila’y magpopropesiya sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong sako. Pahayag 11:2, 3.

The warning message given by Daniel to Nebuchadnezzar, represents the warning of judgment to come. The arrival of that warning message is symbolically located in 1798, which is when the first angel arrived to warn of the approaching investigative judgment. The predicted judgment upon Nebuchadnezzar occurred in the second use of the word “hour” in chapter four.

Ang mensaheng babala na ibinigay ni Daniel kay Nebukadnezar ay kumakatawan sa babala ng darating na paghuhukom. Ang pagdating ng naturang mensaheng babala ay sa paraang simboliko’y inilalagay sa 1798, na siyang panahon ng pagdating ng unang anghel upang magbigay-babala tungkol sa nalalapit na paghuhukom na pagsisiyasat. Ang inihulang paghuhukom kay Nebukadnezar ay naganap sa ikalawang paggamit ng salitang “oras” sa ikaapat na kabanata.

> All this came upon the king Nebuchadnezzar. At the end of twelve months he walked in the palace of the kingdom of Babylon. The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? While the word was in the king’s mouth, there fell a voice from heaven, saying, O king Nebuchadnezzar, to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee. And they shall drive thee from men, and thy dwelling shall be with the beasts of the field: they shall make thee to eat grass as oxen, and seven times shall pass over thee, until thou know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will. The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:28–33.

> Ang lahat ng ito ay nangyari kay haring Nebukadnezar. Pagkaraan ng labindalawang buwan, siya’y naglalakad sa loob ng palasyo ng kaharian ng Babilonia. Nagsalita ang hari at nagsabi, Hindi baga ito ang dakilang Babilonia na aking itinayo para sa bahay ng kaharian sa bisa ng aking kapangyarihan, at sa karangalan ng aking kamahalan? Samantalang ang salita ay nasa bibig pa ng hari, may isang tinig na nagmula sa langit, na nagsasabi, O haring Nebukadnezar, sa iyo ito ay sinasabi; Ang kaharian ay naalis sa iyo. At itataboy ka nila mula sa mga tao, at ang iyong tirahan ay kasama ng mga hayop sa parang: papakainin ka nila ng damo na gaya ng mga baka, at pitong panahon ang lilipas sa iyo, hanggang makilala mo na ang Kataas-taasan ang naghahari sa kaharian ng mga tao, at ibinibigay niya ito sa sinumang kanyang maibigan. Sa oras ding yaon ay natupad ang bagay na yaon kay Nebukadnezar: at siya’y itinaboy mula sa mga tao, at kumain siya ng damo na gaya ng mga baka, at ang kanyang katawan ay nabasa ng hamog ng langit, hanggang sa ang kanyang buhok ay lumago na gaya ng mga balahibo ng agila, at ang kanyang mga kuko na gaya ng mga kuko ng mga ibon. Daniel 4:28-33.

The judgment that had been predicted came in the very “hour” that Nebuchadnezzar lifted up his heart to pride. The investigative judgment that had been predicted, came when the “hour” of God’s investigative judgment commenced.

Ang paghuhukom na inihula ay dumating sa mismong "oras" nang itinaas ni Nebukadnezar ang kaniyang puso sa kapalaluan. Ang inihulang pansiyasat na paghuhukom ay dumating nang magsimula ang "oras" ng pansiyasat na paghuhukom ng Diyos.

The “hour” of God’s judgment on October 22, 1844, had produced two classes of worshippers, represented as the “wise” and the “wicked” in Daniel chapter twelve, and who were also represented as “wise” or “foolish” in the parable of the ten virgins, and who were also represented as those who were justified by faith in Habakkuk chapter two, who were contrasted with those that manifested the same character as had Nebuchadnezzar in the “hour” his judgment came.

Ang "oras" ng paghatol ng Diyos noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay nagbunga ng dalawang uri ng mga sumasamba, na inilarawan bilang ang "marurunong" at ang "masama" sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel, at na inilarawan din bilang ang "marurunong" o ang "mangmang" sa talinghaga ng sampung dalaga, at na inilarawan din bilang yaong mga inaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya sa ikalawang kabanata ng Habakuk, na itinambis naman sa mga naghayag ng gayunding likas tulad ng kay Nabucodonosor sa "oras" na dumating ang hatol sa kaniya.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Narito, ang kaluluwa niyang palalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakkuk 2:4.

The two classes in each of the three lines were manifested when the “hour” of his judgment arrived on October 22, 1844, which is what Nebuchadnezzar’s “hour” of judgment represents. 1798 was the conclusion of the “first” indignation of “seven times,” when the papacy ceased to prosper, for she was delivered a deadly wound.

Ang dalawang uri sa bawat isa sa tatlong linya ay nahayag nang dumating ang "oras" ng kaniyang paghatol noong ika-22 ng Oktubre, 1844, na siyang kinakatawan ng "oras" ng paghatol ni Nebukadnezar. Ang 1798 ang naging katapusan ng "unang" poot ng "pitong panahon," nang ang kapapahan ay tumigil sa pag-unlad, sapagkat siya ay tumanggap ng isang nakamamatay na sugat.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> At gagawin ng hari ayon sa kaniyang kalooban; itataas niya ang kaniyang sarili, at dadakilain niya ang kaniyang sarili higit sa bawat diyos, at magsasalita siya ng mga kamangha-manghang bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay siya hanggang sa matapos ang poot: sapagkat ang itinakda ay magaganap. Daniel 11:36.

1844, was the end of the “last” indignation:

Ang 1844 ang wakas ng "huling" poot:

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> At sinabi niya, Narito, ipaaalam ko sa iyo kung ano ang mangyayari sa huling bahagi ng kapootan; sapagkat sa takdang panahon ay darating ang wakas. Daniel 8:19.

The first use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1798; which was the end of the “first” of God’s indignation of “seven times” against the northern kingdom of Israel; the arrival of the first angel’s message at the time of the end; and the end of Nebuchadnezzar’s “seven times” at the “end of the days.”

Ang unang paggamit ng salitang “hour,” sa ikaapat na kabanata ng Daniel, ay kumakatawan sa taong 1798; na siyang wakas ng “una” sa “pitong ulit” ng poot ng Diyos laban sa hilagang kaharian ng Israel; ang pagdating ng mensahe ng unang anghel sa panahon ng kawakasan; at ang wakas ng “pitong ulit” ni Nebukadnezar sa “wakas ng mga araw.”

The second use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1844; which was the end of the “last” indignation of “seven times,” against the southern kingdom of Judah. It was also the arrival of the investigative judgment, and Nebuchadnezzar’s personal judgment.

Ang ikalawang paggamit ng salitang "oras" sa ikaapat na kabanata ni Daniel ay kumakatawan sa 1844; na siyang wakas ng "huling" poot ng "pitong panahon" laban sa timugang kaharian ng Juda. Ito rin ang pagdating ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ng personal na paghuhukom kay Nebukadnezar.

Chapter one identifies the history of the three-step testing process, and marks the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840. Chapter four represents the arrival of the first angel’s message at the time of the end in 1798, and is to be laid over chapter one. Chapter four emphasizes the message of the first angel and its warning of approaching judgment, and marks October 22, 1844, and the arrival of the third angel’s message.

Tinutukoy ng Kabanata Una ang kasaysayan ng tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, at tinatandaan nito ang pagpapalakas ng mensahe ng unang anghel noong 11 Agosto 1840. Kinakatawan ng Kabanata Apat ang pagdating ng mensahe ng unang anghel sa panahon ng wakas noong 1798, at ito'y ilalapat sa Kabanata Una. Binibigyang-diin ng Kabanata Apat ang mensahe ng unang anghel at ang babala nito tungkol sa papalapit na paghuhukom, at tinatandaan nito ang 22 Oktubre 1844 at ang pagdating ng mensahe ng ikatlong anghel.

Together they represent the beginning of not only Adventism, but also of the United States. Chapters one through three also address the history at the end of Adventism, and the end of the United States. Chapter five, and the testimony of Belshazzar also aligns with those first three chapters.

Sama-sama, kinakatawan nila ang pasimula hindi lamang ng Adbentismo kundi maging ng Estados Unidos. Ang mga kabanatang una hanggang ikatlo ay tumatalakay rin sa kasaysayan sa katapusan ng Adbentismo, at sa katapusan ng Estados Unidos. Ang ikalimang kabanata, at ang patotoo ni Belsasar, ay umaayon din sa mga unang tatlong kabanata.

Chapter one, aligned with chapter four, represent the movement of the first angel, and the history when the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1798. The message that was then unsealed is symbolized with the vision of the Ulai River, that represents the increase of knowledge contained within chapters seven, eight and nine of Daniel.

Ang unang kabanata, na kaayon ng ikaapat na kabanata, ay kumakatawan sa kilusan ng unang anghel, at sa kasaysayan noong inalisan ng selyo ang aklat ni Daniel sa panahon ng kawakasan noong 1798. Ang mensaheng inalisan ng selyo noon ay sinasagisag ng pangitaing tungkol sa Ilog Ulai, na kumakatawan sa pagdami ng kaalamang nakapaloob sa mga kabanata pito, walo, at siyam ng Daniel.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> Sa ikatlong taon ng paghahari ni haring Belshazzar, isang pangitain ang nahayag sa akin, sa akin nga, kay Daniel, pagkatapos ng unang nahayag sa akin. At nakita ko sa isang pangitain; at nangyari, nang makita ko, na ako’y nasa Shushan sa palasyo, na nasa lalawigan ng Elam; at nakita ko sa isang pangitain, at ako’y nasa tabi ng ilog ng Ulai. Daniel 8:1, 2.

Chapters one through three, aligned with chapter five; represent the movement of the third angel, and the history when the book of Daniel was unsealed in 1989. The message that was unsealed then is symbolized with the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge contained within chapters ten, eleven and twelve.

Ang mga Kabanata isa hanggang tatlo, na kaayon ng Kabanata lima, ay kumakatawan sa Kilusan ng Ikatlong Anghel, at sa kasaysayan nang inalisan ng tatak ang Aklat ni Daniel noong 1989. Ang mensaheng naalisan ng tatak noon ay isinasagisag ng pangitain hinggil sa Ilog Hiddekel, na kumakatawan sa paglago ng kaalamang nakapaloob sa mga Kabanata sampu, labing-isa, at labindalawa.

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

> At nang ikadalawampu't apat na araw ng unang buwan, samantalang ako'y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel. Daniel 10:4.

We will continue our consideration of the line of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pagsasaalang-alang hinggil sa angkan nina Nebuchadnezzar at Belshazzar sa susunod na artikulo.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> Kailangan ang higit na masusing pag-aaral ng Salita ng Diyos. Lalo na ang aklat ni Daniel at ang Apocalipsis ay nararapat bigyan ng pansin sa antas na hindi pa naganap kailanman sa kasaysayan ng ating gawain. Maaaring mas kaunti ang ating sasabihin sa ilang aspekto hinggil sa kapangyarihang Romano at sa Papasiya, ngunit nararapat nating itawag ang pansin sa mga sinulat ng mga propeta at ng mga apostol sa ilalim ng inspirasyon ng Espiritu ng Diyos. Gayon hinubog ng Banal na Espiritu ang mga bagay-bagay, maging sa pagkakaloob ng propesiya at sa mga kaganapang inilalarawan, upang ituro na ang taong kasangkapan ay dapat ipanatiling nakalingid, nakatago kay Cristo, at ang Panginoong Diyos ng langit at ang Kanyang kautusan ang siyang dapat dakilain.

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> Basahin ang aklat ni Daniel. Balik-tanawin, isa-isa, ang kasaysayan ng mga kahariang inilarawan doon. Masdan ang mga estadista, ang mga kapulungan, ang makapangyarihang mga hukbo, at tingnan kung paanong kumilos ang Diyos upang ibaba ang kapalaluan ng mga tao at ilugmok sa alabok ang kaluwalhatian ng tao. Ang Diyos lamang ang ipinakikitang dakila. Sa pangitain ng propeta ay nakikita Siyang ibinabagsak ang isang makapangyarihang pinuno at nagtatalaga ng panibago. Ipinahahayag Siya bilang Hari ng sansinukob, na malapit nang itatag ang Kanyang walang hanggang kaharian—ang Matanda sa mga Araw, ang Diyos na buhay, ang Bukal ng lahat ng karunungan, ang Namumuno sa kasalukuyan, ang Nagpapahayag ng hinaharap. Basahin at unawain kung gaano kadukha, kahina, kaikli ang buhay, kadaling maligaw, at kung gaano makasalanan ang tao kapag itinataas niya ang kanyang kaluluwa sa kawalang-kabuluhan.

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> Sa pamamagitan ni Isaias, itinuturo tayo ng Espiritu Santo sa Diyos, ang buhay na Diyos, bilang pangunahing tuon ng ating pansin—sa Diyos ayon sa pagkakahayag kay Cristo. “Sa atin ay ipinanganak ang isang bata, sa atin ay ibinigay ang isang anak: at ang pamamahala ay maaatang sa Kaniyang balikat: at ang Kaniyang pangalan ay tatawaging Kamangha-mangha, Tagapayo, Makapangyarihang Diyos, Walang-hanggang Ama, Prinsipe ng Kapayapaan” [Isaias 9:6].

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> Ang liwanag na tuwirang tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay lalo na para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, ang mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at di maglalaon ay magaganap na ang lahat ng mga pangyayaring ipinagpauna.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

> "Isaalang-alang ang mga kalagayan ng bansang Hudyo noong ibinigay ang mga propesiya ni Daniel. Ang mga Israelita ay nasa pagkabihag; ang kanilang templo ay nawasak, at itinigil ang paglilingkod sa templo. Ang kanilang relihiyon ay nakasentro sa mga seremonya ng sistemang sakripisyal. Ginawa nilang lubhang mahalaga ang panlabas na mga anyo, samantalang nawala sa kanila ang diwa ng tunay na pagsamba. Ang kanilang mga paglilingkod ay nadungisan ng mga tradisyon at mga gawi ng paganismo, at sa pagtupad ng mga ritwal ng paghahandog ay hindi sila tumingin lampas sa anino tungo sa katunayan. Hindi nila nakilala si Cristo, ang tunay na handog para sa mga kasalanan ng mga tao. Kumilos ang Panginoon upang dalhin ang bayan sa pagkabihag, at upang ipatigil ang mga paglilingkod sa templo, upang ang mga panlabas na seremonya ay huwag maging kabuuan ng kanilang relihiyon. Ang kanilang mga simulain at mga gawi ay kailangang dalisayin mula sa paganismo. Huminto ang paglilingkod na ritwal upang muling maipanumbalik ang paglilingkod ng puso. Inalis ang panlabas na kaluwalhatian upang maihayag ang espirituwal." Manuscript Releases, tomo 16, 333, 334.

Back to Articles