Article

# Rome Establishes the Vision - Number Two

Itinatatag ng Roma ang pangitain - Bilang Dalawa

Identifying Modern Rome and the Prophetic Vision in the Last Days

Pagtukoy sa Makabagong Roma at sa Propetikong Pangitain sa mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

July 5, 2024

Formats

PDF
Word

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.

The correct identification of the power in the last days that is represented as Modern Rome, and therefore the power that “establishes the vision” is essential and salvational. It represents an element of the final testing process of the one hundred and forty-four thousand. The word “vision” in the verse is the same Hebrew word which Solomon chose when he identified why God’s people perish.

Ang wastong pagkakakilanlan ng kapangyarihan sa mga huling araw na kinakatawan bilang Makabagong Roma—at, sa gayon, ng kapangyarihang “itinatatag ang pangitain”—ay mahalaga at may kabuluhan sa kaligtasan. Ito ay kumakatawan sa isang bahagi ng panghuling proseso ng pagsubok ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang salitang “pangitain” sa nasabing talata ay gayunding salitang Hebreo na pinili ni Solomon nang tinukoy niya kung bakit napapahamak ang bayan ng Diyos.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

All the prophets are speaking more directly concerning the last days than any other period of sacred history, and Solomon’s warning about the need of possessing the “vision” is a life-or-death proposition. Truth always divides and produces two classes of worshippers, In the verse there is a class that perishes and a class that happily keeps the law. It should be noted however, that Solomon’s counsel is placed in the context of a controversy over “truth.” It is also in the context of the parable of the ten virgins, for the parable of the ten virgins is a primary illustration of the experience of God’s people in the last days.

Ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita nang higit na tuwiran hinggil sa mga huling araw kaysa sa alinmang iba pang panahon ng banal na kasaysayan, at ang babala ni Salomon tungkol sa pangangailangang magkaroon ng “pangitain” ay isang usaping may kinalaman sa buhay o kamatayan. Ang katotohanan ay laging naghahati at nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Sa talatang iyon, may isang uri na napapahamak, at isang uri na maligaya sapagkat tumutupad sa kautusan. Dapat tandaan, gayunman, na ang payo ni Salomon ay nakapaloob sa konteksto ng isang pagtatalo hinggil sa “katotohanan.” Nasa konteksto rin ito ng talinghaga ng sampung dalaga, sapagkat ang talinghaga ng sampung dalaga ay pangunahing paglalarawan ng karanasan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw.

> A fool uttereth all his mind: but a wise man keepeth it in till afterwards. If a ruler hearken to lies, all his servants are wicked. The poor and the deceitful man meet together: the Lord lighteneth both their eyes. The king that faithfully judgeth the poor, his throne shall be established forever. The rod and reproof give wisdom: but a child left to himself bringeth his mother to shame. When the wicked are multiplied, transgression increaseth: but the righteous shall see their fall. Correct thy son, and he shall give thee rest; yea, he shall give delight unto thy soul. Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:11–18.

> Ang mangmang ay ibinubulalas ang lahat ng nasa kanyang isip: ngunit ang pantas ay pinipigil ito hanggang sa kalaunan. Kung ang isang pinuno ay nakikinig sa mga kasinungalingan, ang lahat ng kanyang mga lingkod ay masasama. Ang dukha at ang mandaraya ay nagkakatagpo: ang Panginoon ang nagbibigay-liwanag sa mga mata nilang dalawa. Ang haring humahatol nang tapat sa dukha, ang kanyang luklukan ay matatatag magpakailanman. Ang pamalo at saway ay nagbibigay ng karunungan: ngunit ang batang pinababayaan sa sarili ay nagpapahiya sa kanyang ina. Kapag dumarami ang mga masama, dumarami ang pagsalangsang: ngunit makikita ng matuwid ang kanilang pagbagsak. Ituwid mo ang iyong anak, at bibigyan ka niya ng kapahingahan; oo, magdudulot siya ng galak sa iyong kaluluwa. Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit mapalad ang nag-iingat ng kautusan. Kawikaan 29:11–18.

It is not my intent to point a finger at those that may hold to a different understanding of Modern Rome than I do. My intent is to illustrate that Solomon is addressing two classes of worshippers, which he identifies as a “wise man” and a “fool.” The “fool” is also identified as the “wicked.” The wise and foolish virgins of the parable are also identified in the prophetic line of Daniel chapter twelve as the wise and the wicked.

Hindi ko nilalayong sisihin ang sinumang maaaring may ibang pagkaunawa tungkol sa Makabagong Roma kaysa sa akin. Layunin kong ipakita na tinutugunan ni Solomon ang dalawang uri ng mga sumasamba, na kanyang kinikilala bilang isang “marunong” at isang “mangmang.” Ang “mangmang” ay kinikilala rin bilang ang “masama.” Ang mga dalagang matatalino at mangmang sa talinghaga ay kinikilala rin sa linyang propetiko ng Daniel, kabanata labindalawa, bilang ang marunong at ang masama.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Marami ang dadalisayin, gagawing maputi, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan: at sinuman sa masasama ay hindi makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:10.

Solomon and Daniel agree with one another, for all the prophetic testimony aligns in the last days. The wise understand the “increase of knowledge.”

Nagkakasundo sina Solomon at Daniel, sapagkat ang lahat ng patotoong propetiko ay nagkakatugma sa mga huling araw. Nauunawaan ng mga pantas ang "pagdami ng kaalaman."

> And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:3, 4.

> At ang mga pantas ay magniningning gaya ng ningning ng kalangitan; at ang mga umaakay sa marami tungo sa katuwiran ay gaya ng mga bituin, magpakailanman at walang hanggan. Ngunit ikaw, O Daniel, sarhan mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas; marami ang magpaparoo’t parito, at ang kaalaman ay madaragdagan. Daniel 12:3, 4.

Verse ten identifies the three-step testing process that sifts the virgins, who are called to be among the one hundred and forty-four thousand. In both cases the sifting and testing process is based upon whether the virgins understand the increase of knowledge (the vision) that was unsealed at the time of the end in 1989.

Tinutukoy ng talatang sampu ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na sumasala sa mga birhen, na tinawag upang mapasama sa isandaan at apatnapu't apat na libo. Sa kapwa kaso, ang proseso ng pagsasala at pagsubok ay nakasalig sa kung nauunawaan ng mga birhen ang pagdami ng kaalaman (ang pangitain) na inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989.

“The time of the end” in the last days was 1989, when verses forty through forty-five of Daniel eleven were unsealed. It was then established that the subject of the verses was the final rise and fall of the king of the north. It was then established that the king of the north in the verses is the papal power of the last days. Inspiration never uses the expression “Modern Rome.” The expression was invented by me, to represent the papal power of the last days, for prophetically “modern” represents the last days. Ellen White never used the expression “Modern Rome.”

Ang “panahon ng wakas” sa mga huling araw ay noong 1989, nang maalisan ng selyo ang mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t lima ng Daniel kabanata labing-isa. Noon napagtibay na ang paksa ng mga talatang iyon ay ang huling pagbangon at pagbagsak ng hari sa hilaga. Noon din napagtibay na ang hari sa hilaga sa mga talatang iyon ay ang kapangyarihang papal ng mga huling araw. Hindi kailanman ginagamit ng Inspirasyon ang pariralang “Makabagong Roma.” Ako ang lumikha ng pariralang iyon upang kumatawan sa kapangyarihang papal ng mga huling araw, sapagkat, sa diwang propetiko, ang “makabago” ay kumakatawan sa mga huling araw. Hindi kailanman ginamit ni Ellen White ang pariralang “Makabagong Roma.”

There are incorrect views of who the king of the north represents in the last six verses of Daniel eleven, but there is only one correct understanding. The understanding that the king of the north in the verses is the papal power was derived from many prophetic witnesses. Verse forty begins by identifying the papacy receiving a deadly wound in 1798, then verses forty-one through forty-three identify the dynamics involved with the healing of the deadly wound. Verse forty-four describes the message that enrages the papacy and leads into verse forty-five when the papal power comes to its final and complete end. The vision that was unsealed in 1989, is the vision of the final rise and fall of the papal power in the last days. That vision is the increase of knowledge that produces and manifests two classes of worshippers, based upon their acceptance or rejection of the knowledge located in those verses.

May mga maling pananaw hinggil sa kung sino ang kinakatawan ng hari sa hilaga sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ngunit iisa lamang ang tamang pagkaunawa. Ang pagkaunawang ang hari sa hilaga sa mga talatang iyon ay ang Kapapahan ay hinango mula sa maraming patotoong propetiko. Nagsisimula ang talata apatnapu sa pagtukoy na ang Kapapahan ay tumanggap ng sugat na nakamamatay noong 1798, at pagkatapos ay tinutukoy ng mga talatang apatnapu’t isa hanggang apatnapu’t tatlo ang mga pangyayaring sangkot sa paggaling ng sugat na nakamamatay. Inilalarawan ng talata apatnapu’t apat ang mensaheng nagpapagalit sa Kapapahan at nagdadala tungo sa talata apatnapu’t lima, kung kailan ang kapangyarihan ng Kapapahan ay dumarating sa kanyang ganap at pangwakas na wakas. Ang pangitaing inalisan ng tatak noong 1989 ay ang pangitain ng pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng kapangyarihan ng Kapapahan sa mga huling araw. Ang pangitaing iyon ang paglago ng kaalaman na nagbubunga at naghahayag ng dalawang uri ng mananamba, batay sa kanilang pagtanggap o pagtanggi sa kaalamang matatagpuan sa mga talatang iyon.

According to the very same chapter where the increase of knowledge was unsealed in 1989, the “robbers of thy people,” who “exalt themselves” and ultimately “fall” are the symbol that establishes the “vision.” In the final sifting, the first testing question is who is represented as the “robbers of thy people,” for they are the prophetic symbol that establishes the “vision.” Are the robbers the papal power or are they the United States?

Ayon sa mismong kabanata kung saan ang paglago ng kaalaman ay naalisan ng selyo noong 1989, ang “mga manloloob ng iyong bayan,” na “nagpapakataas” at sa huli ay “mabubuwal,” ang siyang sagisag na nagtatatag ng “pangitain.” Sa pangwakas na pagsasala, ang unang tanong sa pagsubok ay kung sino ang kinakatawan bilang “mga manloloob ng iyong bayan,” sapagkat sila ang propetikong sagisag na nagtatatag ng “pangitain.” Ang mga manloloob ba ay ang kapangyarihang papal o ang Estados Unidos?

The books of Daniel and Revelation are the same book, representing two witnesses of the same line of prophecy. Daniel is the beginning and Revelation is the ending, and together they represent two witnesses of the truth that is unsealed at the time of the end in 1989.

Ang mga aklat ni Daniel at ng Pahayag ay iisang aklat, na kumakatawan sa dalawang saksi sa iisang linya ng propesiya. Ang Aklat ni Daniel ang pasimula at ang Aklat ng Pahayag ang wakas, at magkasama nilang kinakatawan ang dalawang saksi sa katotohanang naalisan ng selyo sa panahon ng kawakasan noong 1989.

Daniel describes the purification process that was produced when the Lion of the tribe of Judah unsealed verses forty to forty-five in 1989. At that time a testing process began to determine and manifest who would be the “priests” that make up the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand in the last days. Hosea contributes that those who reject the increase of knowledge of the last days will not become one of the priests who make up the one hundred and forty-four thousand.

Inilarawan ni Daniel ang proseso ng pagpapadalisay na naganap nang inalis ng Leon ng lipi ni Juda ang selyo sa mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t lima noong 1989. Noong panahong iyon, nagsimula ang isang proseso ng pagsubok upang matukoy at mahayag kung sino ang magiging mga "pari" na bumubuo sa bayang tipan, na siyang isandaan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw. Idinaragdag ni Oseas na ang mga tumatanggi sa paglago ng kaalaman sa mga huling araw ay hindi magiging isa sa mga pari na bumubuo sa isandaan at apatnapu’t apat na libo.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

The book of Revelation identifies that the knowledge that is unsealed and rejected by one class accomplishes their rejection just before probation closes.

Tinutukoy ng Aklat ng Pahayag na ang kaalamang naalisan ng selyo at tinanggihan ng isang pangkat ay nagpapaganap ng pagkakatakwil sa kanila mismong bago sumapit ang pagsasara ng panahon ng probasyon.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> At sinabi niya sa akin, Huwag mong tatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito; sapagkat malapit na ang panahon. Ang di-matuwid, magpatuloy na maging di-matuwid; at ang marumi, magpatuloy na maging marumi; at ang matuwid, magpatuloy na maging matuwid; at ang banal, magpatuloy na maging banal. Apocalipsis 22:10, 11.

The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand, and together the Millerites and the one hundred and forty-four thousand represent the beginning and ending of the message and work of the three angels of Revelation chapter fourteen. The parallel histories identify the events connected with the close of probation. The work of both histories has been typified by Elijah and John the Baptist.

Ang kasaysayan ng mga Milerita ay naglalarawan ng kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at kapwa ang mga Milerita at ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay kumakatawan sa pasimula at kawakasan ng mensahe at gawain ng tatlong anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat. Ang magkatulad na mga kasaysayan ay tumutukoy sa mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon. Ang gawain ng dalawang kasaysayang ito ay tinipuhan nina Elias at Juan Bautista.

> “With trembling, William Miller began to unfold to the people the mysteries of the kingdom of God, carrying his hearers down through the prophecies to the second advent of Christ. With every effort he gained strength. As John the Baptist heralded the first advent of Jesus and prepared the way for His coming, so William Miller and those who joined with him proclaimed the second advent of the Son of God.” Early Writings, 229, 230.

> Na may panginginig, sinimulan ni William Miller na ilahad sa mga tao ang mga hiwaga ng kaharian ng Diyos, inaakay ang kaniyang mga tagapakinig sa mga propesiya hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo. Sa bawat pagsisikap ay lalo siyang lumakas. Gaya ng ipinahayag ni Juan Bautista ang unang pagdating ni Jesus at inihanda ang daan para sa Kaniyang pagparito, gayundin si William Miller at ang mga nakisama sa kaniya ay nagpahayag ng ikalawang pagparito ng Anak ng Diyos. Early Writings, 229, 230.

The Millerite message identified the “events” connected with the close of probation, as represented by both Elijah and John the Baptist.

Tinukoy ng mensaheng Millerita ang mga "kaganapan" na may kaugnayan sa pagsasara ng probasyon, gaya ng kinakatawan kapwa nina Elias at Juan Bautista.

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> "Kailangan na ang mga tao ay magising sa kanilang panganib; na sila’y mapukaw upang maghanda para sa mga kaganapang solemne na kaugnay ng pagsasara ng probasyon." The Great Controversy, 310.

In 1989, with the collapse of the Soviet Union the portion of the book of Daniel that related to the last days was unsealed and a testing process began. The test was based upon the ability or inability of God’s people to understand or reject the increase of knowledge that is represented in the last six verses of Daniel chapter eleven; verses that lead to the first verse of chapter twelve, which identifies the “close of probation.” The message of the “events connected with the close of probation” was then unsealed, and the work of those who were the candidates to be the “priests” of the one hundred and forty-four thousand began. Their work was to “understand” and proclaim the message represented in the passage. The message and the work of the one hundred and forty-four thousand, was to present the unsealed message in order to rouse men “to prepare for the solemn events connected with the close of probation.”

Noong 1989, sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, ang bahaging tumutukoy sa mga huling araw sa aklat ni Daniel ay inalisan ng selyo at nagsimula ang isang proseso ng pagsubok. Ang pagsubok ay nakabatay sa kakayahan o kawalan ng kakayahan ng bayan ng Diyos na maunawaan o tanggihan ang paglago ng kaalaman na kinakatawan sa huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel; mga talatang humahantong sa unang talata ng ikalabindalawang kabanata, na tumutukoy sa "pagsasara ng probasyon." Ang mensahe ng "mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon" ay pagdaka'y inalisan ng selyo, at nagsimula ang gawain ng mga kandidato na maging mga "pari" ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang kanilang gawain ay "umunawa" at ipahayag ang mensaheng kinakatawan sa bahaging iyon. Ang mensahe at ang gawain ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay ang iharap ang mensaheng inalisan ng selyo upang pukawin ang mga tao "na maghanda para sa mga solemne na kaganapang kaugnay ng pagsasara ng probasyon."

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords. Soon every man is to be judged for the deeds done in the body. The hour of God’s judgment has come, and upon the members of His church on earth rests the solemn responsibility of giving warning to those who are standing as it were on the very brink of eternal ruin. To every human being in the wide world who will give heed must be made plain the principles at stake in the great controversy being waged, principles upon which hang the destinies of all mankind.” Prophets and Kings, 715, 716.

> Ngayon, sa espiritu at kapangyarihan ni Elias at ni Juan Bautista, ang mga sugo na itinalaga ng Diyos ay tumatawag ng pansin ng mundong nakatakdang humarap sa paghatol sa mga dakila at mapitagang pangyayaring malapit nang maganap kaugnay ng mga huling oras bago magsara ang probasyon at ng pagpapakita ni Cristo Jesus bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon. Malapit na at hahatulan ang bawat tao ayon sa mga gawang nagawa niya habang nasa katawan. Dumating na ang oras ng paghatol ng Diyos, at nakasalalay sa mga kasapi ng Kanyang iglesia sa lupa ang mapitagang at mabigat na pananagutang magbigay-babala sa mga nakatindig, na waring nasa bingit na mismo ng walang hanggang kapahamakan. Sa bawat tao sa malawak na sanlibutan na magbibigay-pansin ay dapat ipaliwanag nang malinaw ang mga prinsipyong nakataya sa dakilang tunggaliang isinusulong, mga prinsipyong nakasalalay dito ang mga kapalaran ng buong sangkatauhan. Mga Propeta at mga Hari, 715, 716.

The history of John the Baptist and Christ, as well as the history of the Millerites illustrates the message and work of the one hundred and forty-four thousand. Both John and Christ understood their message as representing the close of probation.

Ang kasaysayan nina Juan Bautista at Cristo, gayundin ang kasaysayan ng mga Millerite, ay naglalarawan ng mensahe at gawain ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Kapwa si Juan at si Cristo ay naunawaan na ang kanilang mensahe ay kumakatawan sa pagsasara ng panahon ng probasyon.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Ngunit nang makita niya ang marami sa mga Fariseo at mga Saduceo na dumarating sa kaniyang bautismo, sinabi niya sa kanila, O lahi ng mga ulupong, sino ang nagbabala sa inyo upang tumakas sa poot na darating? Mateo 3:7.

Christ represented the destruction of Jerusalem, the same destruction which John had warned the quibbling Jews as approaching. Jesus employed the destruction as a symbol of the “wrath” that begins when He, as Michael, stands up in Daniel chapter twelve, verse one.

Inilahad ni Cristo ang pagkawasak ng Jerusalem—yaon ding pagkawasak na ipinagbabala ni Juan sa mga Judiong mapagtalo na nalalapit. Ginamit ni Jesus ang pagkawasak na iyon bilang sagisag ng “poot” na magsisimula kapag Siya, bilang si Miguel, ay tumindig sa Daniel kabanata labindalawa, talata isa.

> “Christ saw in Jerusalem a symbol of the world hardened in unbelief and rebellion, and hastening on to meet the retributive judgments of God. The woes of a fallen race, pressing upon His soul, forced from His lips that exceeding bitter cry. He saw the record of sin traced in human misery, tears, and blood; His heart was moved with infinite pity for the afflicted and suffering ones of earth; He yearned to relieve them all. But even His hand might not turn back the tide of human woe; few would seek their only Source of help. He was willing to pour out His soul unto death, to bring salvation within their reach; but few would come to Him that they might have life.

> Nakita ni Cristo sa Jerusalem ang isang sagisag ng sanlibutang tumigas sa kawalan ng pananampalataya at paghihimagsik, at nagmamadaling sumalubong sa mga ganting-hatol ng Diyos. Ang mga dalamhati ng bumagsak na lahi, na dumidiin sa Kanyang kaluluwa, ay nagpabulalas sa Kanyang mga labi ng isang lubhang mapait na daing. Nakita Niya ang tala ng kasalanan na nakaukit sa kapighatian ng tao, sa mga luha, at sa dugo; ang Kanyang puso ay naantig ng walang-hanggang habag para sa mga napipighati at nagdurusa sa lupa; hinangad Niyang paginhawahin silang lahat. Ngunit kahit ang Kanyang kamay ay hindi makapagpapaurong sa agos ng kapighatian ng sangkatauhan; kakaunti ang maghahanap sa kanilang tanging Pinagmumulan ng tulong. Handa Siyang ibuhos ang Kanyang kaluluwa hanggang sa kamatayan, upang dalhin sa abot-kamay nila ang kaligtasan; ngunit kakaunti ang lalapit sa Kanya upang sila’y magkaroon ng buhay.

> “The Majesty of heaven in tears! the Son of the infinite God troubled in spirit, bowed down with anguish! The scene filled all heaven with wonder. That scene reveals to us the exceeding sinfulness of sin; it shows how hard a task it is, even for Infinite Power, to save the guilty from the consequences of transgressing the law of God. Jesus, looking down to the last generation, saw the world involved in a deception similar to that which caused the destruction of Jerusalem. The great sin of the Jews was their rejection of Christ; the great sin of the Christian world would be their rejection of the law of God, the foundation of His government in heaven and earth. The precepts of Jehovah would be despised and set at nought. Millions in bondage to sin, slaves of Satan, doomed to suffer the second death, would refuse to listen to the words of truth in their day of visitation. Terrible blindness! strange infatuation!” The Great Controversy, 22.

> Ang Kamahalan ng langit na lumuluha! Ang Anak ng walang-hanggang Diyos, nabagabag ang espiritu, nakayukod sa matinding dalamhati! Ang tagpo ay nagpuno sa buong langit ng pagkamangha. Ipinakikilala ng tagpong iyon sa atin ang sukdulang kasamaan ng kasalanan; ipinapakita nito kung gaano kahirap, maging para sa Walang-hanggang Kapangyarihan, na iligtas ang may sala mula sa mga kahihinatnan ng paglabag sa kautusan ng Diyos. Si Jesus, na tumatanaw hanggang sa huling salinlahi, ay nakita ang sanlibutan na nasasangkot sa isang panlilinlang na katulad ng naging sanhi ng pagkawasak ng Jerusalem. Ang dakilang kasalanan ng mga Judio ay ang pagtakwil nila kay Cristo; ang dakilang kasalanan ng daigdig na Kristiyano ay ang pagtakwil nila sa kautusan ng Diyos, na siyang saligan ng Kanyang pamamahala sa langit at sa lupa. Ang mga tuntunin ni Jehova ay hahamakin at ipapawalang-kabuluhan. Ang milyon-milyon, na gapos sa kasalanan, mga alipin ni Satanas, na hinatulang dumanas ng ikalawang kamatayan, ay tatangging makinig sa mga salita ng katotohanan sa araw ng pagdalaw sa kanila. Kakilakilabot na pagkabulag! Kakatwang pagkahumaling! The Great Controversy, 22.

The warning message proclaimed by John the Baptist and also by Christ was the same warning message, just as the warning message of the Millerites was the same message identifying the events connected with the close of probation as the one hundred and forty-four thousand will proclaim. Three witnesses; John the Baptist, Christ and the Millerites testifying that the work and message of the one hundred and forty-four thousand is a life-or-death testing process accomplished by the increase of knowledge that was unsealed in 1989. The message unsealed at that time is the last day vision that must be understood by the wise if they are to be the “priests” that make up the one hundred and forty-four thousand. If those candidates do not understand that vision, they are identified as wicked, or as fools, and they perish. They and their children are rejected in agreement with their rejection of the vision that is the increase of knowledge.

Ang mensaheng babala na ipinahayag ni Juan Bautista at gayundin ni Cristo ay iisang mensaheng babala; gaya rin ng mensaheng babala ng mga Milerita na siya ring mensaheng tumutukoy sa mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon na ipahahayag ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Tatlong saksi: sina Juan Bautista, si Cristo, at ang mga Milerita, na nagpapatotoo na ang gawain at mensahe ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay isang proseso ng pagsubok na may kinalaman sa buhay o kamatayan, na natutupad sa pamamagitan ng pagdami ng kaalamang inalisan ng tatak noong 1989. Ang mensaheng inalisan ng tatak noong panahong iyon ay ang pangitain ng huling araw na dapat maunawaan ng marurunong upang sila ay maging mga "saserdote" na bumubuo sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Kung hindi nauunawaan ng mga kandidatong iyon ang pangitaing iyon, itinuturing sila bilang masasama, o mga hangal, at sila'y mapapahamak. Sila at ang kanilang mga anak ay itinatakwil, alinsunod sa kanilang pagtanggi sa pangitaing siyang pagdami ng kaalaman.

God’s Word identifies that Rome is the power that exalts itself, robs God’s people, and then falls and establishes the vision. The question of whether Modern Rome is the papal power or the United States is the test that identifies that those candidates are either wise or foolish virgins. The test is a prophetic test derived from the book of Daniel, that is thereafter confirmed and brought to perfection in the book of Revelation. The subject of Modern Rome is not simply a choice between the papal power or the United States, it is the final test for the one hundred and forty-four thousand. It is a prophetic test, and correctly understood it encompasses every representation of the final testing process that is set forth within God’s sanctified prophetic testimony.

Tinutukoy ng Salita ng Diyos na ang Roma ang kapangyarihang nagpapakataas sa sarili, ninanakawan ang bayan ng Diyos, at pagkatapos ay bumabagsak at itinatatag ang pangitain. Ang tanong kung ang Makabagong Roma ay ang kapangyarihan ng kapapahan o ang Estados Unidos ay ang pagsubok na kumikilala kung ang mga kandidatong iyon ay marurunong o mangmang na mga dalaga. Ang pagsubok ay isang makahulang pagsubok na hinango mula sa aklat ni Daniel, na pagkatapos ay pinagtitibay at dinadala sa kasakdalan sa aklat ng Apocalipsis. Ang paksa ng Makabagong Roma ay hindi basta isang pagpili sa pagitan ng kapangyarihan ng kapapahan o ng Estados Unidos; ito ang huling pagsubok para sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ito ay isang makahulang pagsubok, at kung nauunawaan nang wasto, sinasaklaw nito ang bawat paglalarawan ng huling proseso ng pagsubok na inilatag sa loob ng pinabanal na makahulang patotoo ng Diyos.

The testing process of the time of John the Baptist and Christ was derived from the book of Daniel, as was the testing process in the time of the Millerites. As a prophetic test, the methodology of how truth is established is as essential for those candidates to correctly apply, as is simply holding to the correct view of who is Modern Rome. Whether the correct identification of Modern Rome, or the application of the correct methodology is considered, both elements of the test are couched in the book of Daniel. In Daniel chapter one, Daniel navigated through a three-step testing process beginning with diet, then a visual test, followed by a test accomplished by Nebuchadnezzar, a biblical symbol of the King of the North, the papal power of the last days.

Ang proseso ng pagsubok sa kapanahunan nina Juan Bautista at Cristo ay hinango mula sa aklat ni Daniel, gaya rin ng proseso ng pagsubok sa kapanahunan ng mga Millerita. Bilang isang propetikong pagsubok, ang metodolohiya kung paano itinatatag ang katotohanan ay kasinghalagang mailapat nang wasto ng mga sinusubok, gaya ng simpleng pagtangan sa wastong pananaw kung sino ang Modernong Roma. Maging ang wastong pagtukoy sa Modernong Roma, o ang paglalapat ng tamang metodolohiya ang isaalang-alang, kapwa elementong ito ng pagsubok ay nakasalig sa aklat ni Daniel. Sa unang kabanata ni Daniel, tinahak ni Daniel ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na nagsimula sa pagkain, sinundan ng isang biswal na pagsubok, at pagkatapos ay isang pagsubok na isinagawa ni Nebukadnezar, isang biblikal na sagisag ng Hari ng Hilaga, ang kapangyarihang papal ng mga huling araw.

> As for these four children, God gave them knowledge and skill in all learning and wisdom: and Daniel had understanding in all visions and dreams. Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:17–20.

> Tungkol naman sa apat na kabataang ito, ipinagkaloob sa kanila ng Diyos ang kaalaman at kakayahan sa lahat ng pag-aaral at karunungan; at si Daniel ay binigyan ng pagkaunawa sa lahat ng mga pangitain at mga panaginip. Pagdating ng katapusan ng mga araw na sinabi ng hari na sila’y iharap, dinala nga sila ng pinuno ng mga eunuko sa harap ni Nebuchadnezzar. At ang hari ay nakipag-usap sa kanila; at sa kanilang lahat ay walang nasumpungang tulad nina Daniel, Hananiah, Mishael, at Azariah; kaya’t sila’y tumayo sa harap ng hari. At sa lahat ng usapin ng karunungan at pagkaunawa na itinatanong sa kanila ng hari, nasumpungan niya silang sampung ulit na mas mahusay kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian. Daniel 1:17-20.

“At the end of the days,” which is prophetically the last days when the one hundred and forty-four thousand are tested, Daniel and the three worthies were found “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm,” and Daniel had “understanding in all visions and dreams.” Daniel represents the one hundred and forty four thousand, who in the last days understand the increase of knowledge that arrived when Christ, as the Lion of the tribe of Judah, unsealed “that portion of the book of Daniel that related to the last days,” in 1989.

"Sa katapusan ng mga araw," na sa makapropesiyang kahulugan ay ang mga huling araw kung kailan sinusubok ang isandaan at apatnapu't apat na libo, si Daniel at ang tatlong mararangal ay nasumpungang "sampung ulit na higit na mahusay kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian," at si Daniel ay "may pagkaunawa sa lahat ng mga pangitain at mga panaginip." Si Daniel ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu't apat na libo, na sa mga huling araw ay nauunawaan ang pagdami ng kaalaman na dumating nang si Cristo, bilang ang Leon ng lipi ni Juda, ay inalisan ng selyo ang "yaong bahagi ng aklat ni Daniel na nauukol sa mga huling araw," noong 1989.

Daniel did not simply understand more than others concerning dreams and visions, he had “understanding in all visions and dreams.” He represents those who employ the methodology of line upon line, for that methodology brings “all visions and dreams” together into one cohesive message. The message that brings together all dreams and visions into one prophetic line identifies the “events connected with the close of probation.” That message is established by the prophetic symbol that is Modern Rome, the power who exalts itself, robs God’s people, and falls.

Hindi lamang nakaunawa si Daniel nang higit kaysa sa iba hinggil sa mga pangitain at panaginip; taglay niya ang “pagkaunawa sa lahat ng mga pangitain at panaginip.” Kinakatawan niya ang mga gumagamit ng metodolohiyang “linya sa linya,” sapagkat ang metodolohiyang iyon ay nagbubuklod ng “lahat ng mga pangitain at panaginip” sa iisang buo at magkakaugnay na mensahe. Ang mensaheng nagbubuklod sa lahat ng panaginip at pangitain sa iisang propetikong linya ay tumutukoy sa “mga pangyayaring may kaugnayan sa pagsasara ng probasyon.” Ang mensaheng iyon ay pinagtitibay ng propetikong sagisag na siyang Makabagong Roma, ang kapangyarihang nagpapadakila sa sarili, ninanakawan ang bayan ng Diyos, at bumabagsak.

That power can only be established by applying the correct methodology. Most who profess to study the Bible reject the methodology of line upon line, and some who profess to employ it, misapply the rules that make up the methodology of line upon line. Those rules were first put into the public record by the Millerites, and God’s last day people have been forewarned that those who are actually the messengers of the third angel will be using William Miller’s rules of prophetic interpretation.

Ang kapangyarihang iyon ay maitatatag lamang sa pamamagitan ng paglalapat ng wastong metodolohiya. Karamihan sa mga nagsasabing pinag-aaralan nila ang Bibliya ay tinatanggihan ang metodolohiya ng 'line upon line,' at ang ilan na nagsasabing ginagamit nila ito ay mali ang paglalapat ng mga alituntuning bumubuo sa metodolohiya ng 'line upon line.' Ang mga alituntuning iyon ay unang inilagay sa pampublikong talaan ng mga Milerita, at ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay naunang binalaan na gagamitin ng mga tunay na mensahero ng ikatlong anghel ang mga alituntunin ni William Miller sa pagpapakahulugan sa propesiya.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> Ang mga nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay nagsasaliksik sa Kasulatan ayon sa gayunding pamamaraan na ginamit ni Amang Miller. Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

William Miller represented the beginning of the three angels of Revelation fourteen, and he was typified by John the Baptist, who was the beginning of the message of which Christ was the ending. Sister White directly aligns the testing process of John the Baptist to Christ with the testing process of the three angels. John began the message, and it was not until just before the cross, when Christ had taken His disciples to Caesarea Philippi, that Jesus then added the details of the message that John had begun. The first (the beginning) truth John identified when He saw Christ was identifying Christ as the Lamb of God that takes away the sins of the world.

Kinatawan ni William Miller ang pasimula ng tatlong anghel sa Apocalipsis 14, at inilalarawan siya bilang tipo ni Juan Bautista, na siyang pasimula ng mensahe na si Cristo ang naging wakas. Tuwirang iniugnay ni Sister White ang proseso ng pagsubok mula kay Juan Bautista hanggang kay Cristo sa proseso ng pagsubok ng tatlong anghel. Sinimulan ni Juan ang mensahe, at hindi hanggang sa bago na lamang ang krus—nang dalhin ni Cristo ang Kaniyang mga alagad sa Cesarea Filipi—saka idinagdag ni Jesus ang mga detalye ng mensaheng sinimulan ni Juan. Ang unang (ang pasimula) na katotohanang tinukoy ni Juan nang makita niya si Cristo ay ang pagkilala kay Cristo bilang ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan.

> These things were done in Bethabara beyond Jordan, where John was baptizing. The next day John seeth Jesus coming unto him, and saith, Behold the Lamb of God, which taketh away the sin of the world. This is he of whom I said, After me cometh a man which is preferred before me: for he was before me. John 1:28–30.

> Ang mga bagay na ito ay nangyari sa Bethabara sa ibayo ng Jordan, na doo’y nagbabautismo si Juan. Kinabukasan, nakita ni Juan si Jesus na lumalapit sa kaniya, at sinabi, Narito, ang Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan. Ito ang tinukoy ko nang sabihin ko, Pagkaraan ko’y dumarating ang isang lalaki na lalong dakila kaysa akin; sapagkat siya’y una kaysa akin. Juan 1:28-30.

Then began the three-and-a-half-year period of testing that ended at the cross. After John was murdered just before the cross, Jesus then began to explain that very first statement of John.

Noon ay nagsimula ang tatlo’t kalahating taong panahon ng pagsubok na nagwakas sa krus. Matapos mapaslang si Juan kaunting panahon bago ang krus, nagsimulang ipaliwanag ni Jesus ang mismong unang pahayag ni Juan.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Nang dumating si Jesus sa mga sakop ng Cesarea Filipi, tinanong niya ang kanyang mga alagad: “Sino ang sinasabi ng mga tao na ako, ang Anak ng tao?” At sinabi nila, “May nagsasabi na ikaw si Juan Bautista; ang iba, si Elias; at ang iba pa, si Jeremias, o isa sa mga propeta.” Sinabi niya sa kanila, “Nguni’t kayo, sino ang sinasabi ninyong ako?” At sumagot si Simon Pedro at sinabi, “Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay.” At sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, “Mapalad ka, Simon Barjona; sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuang-bayan ng impiyerno ay hindi magtatagumpay laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit.” Pagkatapos ay mahigpit niyang pinagbilinan ang kanyang mga alagad na huwag nilang sabihin kaninuman na siya si Jesus na Cristo. Mula noon ay pinasimulan ni Jesus na ipakita sa kanyang mga alagad na kinakailangan niyang pumaroon sa Jerusalem, at magbata ng maraming bagay mula sa mga matatanda at mga punong-saserdote at mga eskriba, at mapatay, at muling mabuhay sa ikatlong araw. Mateo 16:13-21.

Caesarea Philippi is the name of Panium in the time of Christ, and Panium is identified in the verse which follows verse fourteen of Daniel eleven, where the robbers of thy people, who exalt themselves, but fall, are introduced. The message of John the Baptist, inspired and perfect, was the message at the beginning that represented the Millerite message, that had been established upon Miller’s rules. Christ’s message at the ending, built upon and expanded John’s message, and it typified the message at the ending of the three angels, that is based upon Miller’s rules and the details that are added to Miller’s message when the methodology of line upon line arrives at the ending.

Sa panahon ni Cristo, Caesarea Philippi ang tawag sa Panium, at ang Panium ay tinutukoy sa talatang sumusunod sa talatang labing-apat ng Daniel labing-isa, kung saan ipinakilala ang mga mandarambong ng iyong bayan, na nagpapakataas ngunit nabubuwal. Ang mensahe ni Juan Bautista, na kinasihan at sakdal, ang mensahe sa pasimula na kumakatawan sa mensaheng Milerita, na naitatag ayon sa mga tuntunin ni Miller. Ang mensahe ni Cristo sa wakas, na itinayo sa saligan ng mensahe ni Juan at pinalawak ito, ay naging tipo ng mensahe sa pagtatapos ng tatlong anghel, na nakasalig sa mga tuntunin ni Miller at sa mga detalyeng idinadagdag sa mensahe ni Miller kapag dumating sa wakas ang metodolohiyang linya-sa-linya.

To arrive at an incorrect understanding of the symbol that establishes the vision with the symbol of Modern Rome parallels those in the history of Christ that rejected the message of the cross. We are informed that the Jews who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teachings of Jesus, and that the history of those Jews that did that very thing represents those who rejected the first angel’s message. The Millerites identified the robbers of thy people, which I later coined with the words, “Modern Rome,” as the papal power.

Ang pagkakaroon ng maling pagkaunawa hinggil sa sagisag na nagtatatag ng pangitain, kalakip ang sagisag ng Makabagong Roma, ay kaparis ng mga tumanggi sa mensahe ng krus sa kasaysayan ni Cristo. Pinabatid sa atin na ang mga Judio na tumanggi sa mensahe ni Juan Bautista ay hindi napakinabangan ang mga turo ni Jesus, at na ang kasaysayan ng mga Judiong gumawa ng gayong bagay ay kumakatawan sa mga tumanggi sa mensahe ng unang anghel. Tinukoy ng mga Millerite ang “robbers of thy people”—na kalaunan ay aking binansagan ng katagang “Makabagong Roma”—bilang ang kapangyarihang papal.

We will continue these considerations in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga pagsasaalang-alang na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles