Article

# Parallel Warnings - Number One

Mga Magkakahalintulad na Babala – Bilang Isa

The Revelation of Jesus Christ: Understanding the Final Warning for Mankind

Ang Pahayag ni Jesucristo: Pag-unawa sa Pangwakas na Babala para sa Sangkatauhan

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

The “Revelation of Jesus Christ” is opened up to God’s people when “the time is at hand.” The final warning message for mankind is given just before the close of human probation and that final message is represented in several prophetic lines in the Bible. In Revelation fourteen that final warning message is represented by three angels.

Ang "Pahayag ni Jesucristo" ay inihahayag sa bayan ng Diyos kapag "malapit na ang panahon." Ang huling mensaheng babala para sa sangkatauhan ay ibinibigay bago pa sumapit ang pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan, at ang huling mensaheng iyon ay kinakatawan sa ilang linya ng propesiya sa Biblia. Sa Pahayag 14, ang huling mensaheng babala ay kinakatawan ng tatlong anghel.

> And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.

> At nakita ko ang isa pang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng langit, na taglay ang walang hanggang ebanghelyo upang ipangaral sa mga nananahan sa lupa, at sa bawat bansa, at lipi, at wika, at bayan; na sinasabi ng malakas na tinig, Matakot kayo sa Diyos, at sa kanya’y magbigay ng kaluwalhatian; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol: at sambahin ninyo ang gumawa ng langit, at ng lupa, at ng dagat, at ng mga bukal ng tubig.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.

> At sumunod ang isa pang anghel, na nagsasabi, Bumagsak, bumagsak ang Babilonia, ang dakilang lungsod, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:6–12.

> At sumunod sa kanila ang ikatlong anghel, na nagsasabi nang malakas na tinig, Kung sinuman ay sumasamba sa hayop at sa kanyang larawan, at tumatanggap ng kanyang tanda sa kanyang noo o sa kanyang kamay, siya rin ay iinom ng alak ng poot ng Diyos, na ibinubuhos na walang halo sa kopa ng kanyang galit; at siya’y pahihirapan sa apoy at asupre sa harapan ng mga banal na anghel, at sa harapan ng Kordero: at ang usok ng kanilang pagdurusa ay pumapailanlang magpakailanman: at wala silang kapahingahan, araw o gabi, yaong mga sumasamba sa hayop at sa kanyang larawan, at sinumang tumatanggap ng tanda ng kanyang pangalan. Narito ang pagtitiyaga ng mga banal: narito ang mga nag-iingat ng mga utos ng Diyos, at ng pananampalataya ni Jesus. Apocalipsis 14:6-12.

In chapter eighteen of Revelation the very same message announces the fall of Babylon.

Sa ikalabing-walong kabanata ng Aklat ng Pahayag, ang gayunding mensahe ay nagpapahayag ng pagbagsak ng Babilonia.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito ay nakita ko ang ibang anghel na bumaba mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na nagsasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kuta ng bawat maruming espiritu, at kulungan ng bawat marumi at kasuklam-suklam na ibon. Sapagkat ang lahat ng mga bansa ay uminom ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid, at ang mga hari sa lupa ay nakiapid sa kaniya, at ang mga mangangalakal sa lupa ay yumaman dahil sa kasaganaan ng kaniyang mga kalayawan. At nakarinig ako ng isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi, Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag kayong tumanggap ng anuman sa kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kasamaan. Apocalipsis 18:1-5.

The prophetic line of history, or we might say, the sequence of events represented by the angel that lightens the earth with his glory in chapter eighteen represents the events that lead to the close of judgment, the close of probation and the seven last plagues. The prophetic history represented in chapter eighteen runs “parallel” to the line of prophetic history represented by the three angels of chapter fourteen.

Ang linyang propetiko ng kasaysayan, o, masasabi rin, ang sunud-sunod na pangyayaring kinakatawan ng anghel na nagbibigay-liwanag sa lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian sa kabanata labing-walo, ay kumakatawan sa mga pangyayaring humahantong sa pagsasara ng paghuhukom, sa pagsasara ng probasyon, at sa huling pitong salot. Ang propetikong kasaysayang kinakatawan sa kabanata labing-walo ay tumatakbong “kahanay” sa linyang propetiko ng kasaysayan na kinakatawan ng tatlong anghel ng kabanata labing-apat.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> Ibinigay ng Diyos sa mga mensahe ng Apocalipsis 14 ang kanilang lugar sa pagkakasunod-sunod ng propesiya, at ang kanilang gawain ay hindi titigil hanggang sa pagtatapos ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga mensahe ng unang at ikalawang anghel ay nananatiling katotohanan para sa panahong ito, at dapat tumakbo nang kahanay sa sumusunod na ito. Ipinahahayag ng ikatlong anghel ang kaniyang babala nang may malakas na tinig. “Pagkatapos ng mga bagay na ito,” wika ni Juan, “nakakita ako ng isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan, at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian.” Sa pagliwanag na ito, ang liwanag ng lahat ng tatlong mensahe ay pinagsama-sama. Ang Mga Materyales ng 1888, 803, 804.

The three angels of chapter fourteen flying in the midst of heaven, symbolizes a worldwide message that concludes with the mark of the beast and the close of probation. In chapter eighteen the entire earth is lightened by the glory of the angel whose message also concludes with the close of probation.

Ang tatlong anghel sa kabanata labing-apat na lumilipad sa kalagitnaan ng langit ay sumasagisag sa isang pandaigdigang mensahe na nagwawakas sa tanda ng hayop at sa pagsasara ng panahon ng probasyon. Sa kabanata labing-walo, ang buong lupa ay naliwanagan ng kaluwalhatian ng anghel na ang mensahe ay nagwawakas din sa pagsasara ng panahon ng probasyon.

The message that is symbolically represented by three angels in chapter fourteen and that is also represented by the angel that descends in chapter eighteen are two illustrations of the same warning message. There is nothing redundant in the Bible, nothing wasted. The fact that the very same message is identified more than once by John is an emphasis on the importance of the message and it illustrates the divine method of teaching that is a biblical rule called “repeat and enlarge.” Bringing two lines of prophetic history together reveals truths that would not be recognized in either line when considered apart from the other line. Today if you brought two witnesses of the same event into court to testify, they might very well give opposite reports based upon their political or social ideology. This is not the case with Bible witnesses, they always agree, and if it appears to you that they don’t agree, then you are looking at something incorrectly.

Ang mensaheng simbolikong kinakatawan ng tatlong anghel sa ika-labing-apat na kabanata, at na kinakatawan din ng anghel na bumababa sa ika-labing-walong kabanata, ay dalawang paglalarawan ng iisang mensahe ng babala. Walang kalabisan sa Banal na Kasulatan; walang nasasayang. Ang katunayang ang gayon ding mensahe ay kinilala ni Juan nang mahigit sa minsan ay nagbibigay-diin sa kahalagahan ng mensaheng iyon, at inilalarawan nito ang banal na pamamaraan ng pagtuturo na isang tuntuning biblikal na tinatawag na “ulitin at palawakin.” Ang paglalapit ng dalawang linya ng propetikong kasaysayan ay nagbubunyag ng mga katotohanang hindi makikilala sa alinman sa mga linyang iyon kung tinitingnan ang bawat isa nang hiwalay sa isa’t isa. Sa kasalukuyan, kung magharap ka sa hukuman ng dalawang saksi sa iisang pangyayari upang magpatotoo, madaling mangyari na magbigay sila ng magkasalungat na salaysay batay sa kanilang ideolohiyang pampolitika o panlipunan. Hindi ganito ang kalagayan sa mga saksi ng Bibliya; lagi silang nagkakasundo, at kung tila sa iyo na hindi sila nagkakasundo, kung gayon ay mali ang iyong pagtingin.

The two illustrations we are considering are the very same warning message that the book of Malachi represents as the return of Elijah the prophet. All three of the messages arrive in advance of the close of probation—for the warning message contained in all three lines of prophecy are not simply given in advance of the close of probation, but the close of probation is the very point of reference, the subject if you will, of each of those warning messages. In fact, if any warning message is proclaimed or illustrated by any prophet, it’s the same warning as Revelation fourteen, eighteen and Malachi’s Elijah prophecy.

Ang dalawang paglalarawang ating isinasalang-alang ay siya mismong mensaheng babala na kinakatawan sa aklat ni Malakias bilang pagbabalik ni Elias na propeta. Lahat ng tatlong mensaheng ito ay dumarating bago ang pagsasara ng panahon ng probasyon—sapagkat ang mensaheng babala na nakapaloob sa tatlong linyang ito ng propesiya ay hindi lamang ibinibigay bago ang pagsasara ng panahon ng probasyon, kundi ang mismong pagsasara ng panahon ng probasyon ang pangunahing sanggunian, ang paksa, kung baga, ng bawat isa sa mga mensaheng babalang iyon. Sa katunayan, kung may anumang mensaheng babala na ipinahayag o inilarawan ng alinmang propeta, iyon din ang gayunding babala gaya ng nasa Apocalipsis kabanata labing-apat at labing-walo, at ng hula ni Malakias hinggil kay Elias.

These three lines of prophecy can easily be shown to run parallel to each other. That being said there are two primary sources of information in biblical prophecy. One is the identification of the sequence of events that unfold at the end of the world. The other source of information is the illustration of the prophets’ activities connected with the message outlining the future events.

Ang tatlong linyang ito ng propesiya ay madaling maipakikitang tumatakbong magkaparalelo sa isa’t isa. Gayunman, may dalawang pangunahing pinagmumulan ng kaalaman sa biblikal na propesiya. Ang una ay ang pagtukoy sa pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring magaganap sa katapusan ng sanlibutan. Ang isa pang pinagmumulan ng kaalaman ay ang paglalarawan ng mga gawain ng mga propeta na kaugnay ng mensaheng nagbabalangkas ng mga pangyayaring darating.

There are two rules worth considering in connection with these ideas. The first is that all the prophets speak about the end of the world, which is where probation closes.

May dalawang tuntuning marapat isaalang-alang kaugnay ng mga kaisipang ito. Ang una ay ito: ang lahat ng mga propeta ay nagsasalita tungkol sa katapusan ng sanlibutan, kung kailan nagsasara ang panahon ng probasyon.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Ang bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit na ukol sa ating panahon kaysa sa kanilang sariling panahon, kaya’t ang kanilang pagpopropesiya ay may bisa para sa atin. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> Naipon at pinagbuklod ng Biblia ang mga kayamanan nito para sa huling salinlahing ito. Ang lahat ng dakilang pangyayari at mga mapitagang gawa sa kasaysayan ng Lumang Tipan ay nauulit na noon pa, at patuloy na nauulit, sa iglesia sa mga huling araw na ito. Selected Messages, aklat 3, 338, 339.

All the prophetic messages of the Bible are “in force for us” “upon whom the ends of the world are come.” That rule, in conjunction with another rule that identifies “matters” which the Holy Spirit has “shaped,” “both in the giving of the prophecy and” also “in the events portrayed” add strength to the claim that prophetic events at the beginning of a prophecy typify and run parallel to the prophetic events at the end of any given prophecy.

Ang lahat ng mensaheng propetiko ng Bibliya ay “may bisa para sa atin,” “na sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan.” Ang tuntuning iyon, kalakip ng isa pang tuntuning tumutukoy sa mga “bagay” na “hinubog” ng Espiritu Santo, “kapwa sa pagbibigay ng propesiya at” gayundin “sa mga pangyayaring inilarawan,” ay nagpapatibay sa pag-angkin na ang mga pangyayaring propetiko sa pasimula ng isang propesiya ay nagiging tipo at tumatakbong kahanay ng mga pangyayaring propetiko sa wakas ng anumang ibinigay na propesiya.

> “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy; but we should call attention to what the prophets and apostles have written under the inspiration of the Holy Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> "May pangangailangan ng mas malalim at masusing pag-aaral ng salita ng Diyos; lalo na ang Daniel at ang Apocalipsis ay nararapat pag-ukulan ng pansin na hindi pa nagagawa kailanman sa kasaysayan ng ating gawain. Maaaring mas kaunti ang ating sasabihin sa ilang larangan hinggil sa kapangyarihan ng Roma at sa kapapahan; ngunit dapat nating ituon ang pansin sa mga isinulat ng mga propeta at ng mga apostol sa ilalim ng inspirasyon ng Banal na Espiritu ng Diyos. Hinubog ng Banal na Espiritu ang mga bagay sa gayong paraan, kapwa sa pagbibigay ng propesiya at sa mga pangyayaring inilarawan, upang ituro na ang taong kasangkapan ay dapat ilayo sa paningin, ikubli kay Cristo, at na ang Panginoong Diyos ng langit at ang Kanyang kautusan ay dapat dakilain. Basahin ninyo ang aklat ni Daniel. Balikan, paisa-isa, ang kasaysayan ng mga kahariang kinakatawan doon." Testimonies to Ministers, 112.

The “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed.” In “giving of the prophecy and in the events portrayed” “matters” have been “so shaped” by “the Holy Spirit” that both “the giving of the prophecy” and “the events portrayed,” are to be recognized as inspired and applied to the prophetic illustration of the end of the world.

"Ang Espiritu Santo ay humubog nang gayon sa mga bagay, kapwa sa pagbibigay ng propesiya at sa mga pangyayaring inilalarawan." Sa "pagbibigay ng propesiya at sa mga pangyayaring inilalarawan," ang mga "bagay" ay "hinubog nang gayon" ng "Espiritu Santo" kaya't kapwa ang "pagbibigay ng propesiya" at ang "mga pangyayaring inilalarawan" ay dapat kilalanin bilang kinasihan at iangkop sa propetikong paglalarawan ng wakas ng sanlibutan.

John was given the prophecy from Gabriel and told to write it in a book and send it to the churches. He was then being persecuted by Rome; he was exiled in a fashion that would parallel what in the world today would call a black-site. In that history John was as isolated from mankind as is any prisoner at Guantanamo Bay.

Ibinigay kay Juan ang propesiya mula kay Gabriel at inatasan siyang isulat iyon sa isang aklat at ipadala sa mga iglesia. Noon ay inuusig siya ng Roma; ipinatapon siya sa isang paraang maihahambing sa tinatawag ngayon sa daigdig na ‘black-site’. Sa kasaysayang iyon, si Juan ay kasing-hiwalay sa sangkatauhan gaya ng sinumang bilanggo sa Guantanamo Bay.

John identifies that the vision took place when he was worshipping on the seventh-day Sabbath, which is the Lord’s Day.

Tinukoy ni Juan na ang pangitain ay naganap nang siya’y sumasamba sa Sabbath ng ikapitong araw, na siyang Araw ng Panginoon.

> For the Son of man is Lord even of the sabbath day. Matthew 12:8.

> Sapagkat ang Anak ng tao ay Panginoon maging ng araw ng Sabat. Mateo 12:8.

While worshipping in the Spirit, he heard a great voice behind him.

Habang sumasamba siya sa Espiritu, narinig niya ang isang dakilang tinig sa kaniyang likuran.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9–11.

> Ako si Juan, na ako man ay kapatid ninyo at kasama sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis na nasa kay Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Ako’y nasa Espiritu sa araw ng Panginoon, at nakarinig ako sa aking likuran ng isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alpha at ang Omega, ang una at ang huli: at, Ang nakikita mo ay isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. Apocalipsis 1:9-11.

John, his surroundings and the circumstances identified describe him as one that is being persecuted for being a seventh-day Sabbath worshipper, but one who is also being persecuted because they believe in both the Bible and the writings of Ellen White, which is the “testimony of Jesus.” He hears a great voice behind him, which he turns to see, and in so doing he represents a Seventh-day Adventist at the end of the world who hear a voice behind them saying, “this is the way, walk ye in it.”

Si Juan, sa liwanag ng kaniyang kapaligiran at ng mga tinukoy na kalagayan, ay inilalarawan bilang isang inuusig dahil sa pagiging sumasamba sa Sabat ng Ikapitong Araw, ngunit siya rin ay inuusig sapagkat sumasampalataya siya kapuwa sa Bibliya at sa mga sinulat ni Ellen White, na siyang “patotoo ni Jesus.” Naririnig niya ang isang malakas na tinig sa kaniyang likuran, na kaniyang nililingon upang tingnan, at sa gayong paraan ay kinakatawan niya ang isang Adbentista ng Ikapitong Araw sa katapusan ng sanlibutan na nakaririnig ng isang tinig sa kanilang likuran na nagsasabi, “Ito ang daan, lakaran ninyo ito.”

All the lines of prophecy parallel each other at the end of the world.

Lahat ng linya ng propesiya ay magkakaparis sa isa’t isa sa katapusan ng sanlibutan.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end.” Acts of the Apostles, 585.

> “Sa Apocalipsis nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Bibliya.” Mga Gawa ng mga Apostol, 585.

Any prophet that hears a voice behind them, aligns with John in the illustration of God’s people at the end of the world. John heard a voice behind him that gave him instructions. Isaiah also heard a voice of instruction.

Ang sinumang propeta na makarinig ng tinig sa kaniyang likuran ay kaayon ni Juan sa paglalarawan hinggil sa bayan ng Diyos sa wakas ng sanlibutan. Nakarinig si Juan ng isang tinig sa kaniyang likuran na nagbigay sa kaniya ng mga tagubilin. Nakarinig din si Isaias ng tinig na nagbibigay ng tagubilin.

> And therefore will the Lord wait, that he may be gracious unto you, and therefore will he be exalted, that he may have mercy upon you: for the Lord is a God of judgment: blessed are all they that wait for him.

> Kaya’t maghihintay ang Panginoon, upang sa inyo’y magpakita ng kagandahang-loob; at kaya’t siya’y dadakilain, upang sa inyo’y mahabag; sapagkat ang Panginoon ay Diyos ng kahatulan; mapalad ang lahat ng naghihintay sa kaniya.

> For the people shall dwell in Zion at Jerusalem: thou shalt weep no more: he will be very gracious unto thee at the voice of thy cry; when he shall hear it, he will answer thee. And though the Lord give you the bread of adversity, and the water of affliction, yet shall not thy teachers be removed into a corner any more, but thine eyes shall see thy teachers: And thine ears shall hear a word behind thee, saying, This is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left. Isaiah 30:18–21.

> Sapagkat ang bayan ay tatahan sa Sion, sa Jerusalem; hindi ka na muling iiyak; lubhang magpapamalas Siya ng biyaya sa iyo sa tinig ng iyong paghibik; pagkarinig Niya niyon, sasagutin ka Niya. At bagaman bigyan kayo ng Panginoon ng tinapay ng kahirapan at ng tubig ng kapighatian, gayunma’y hindi na maitatago sa isang sulok ang iyong mga tagapagturo, kundi makikita ng iyong mga mata ang iyong mga tagapagturo; at maririnig ng iyong mga tainga ang isang salita sa iyong likuran, na nagsasabi, Ito ang daan; lakaran ninyo ito, kapag kayo’y lumiko sa kanan, at kapag kayo’y lumiko sa kaliwa. Isaias 30:18-21.

God’s remnant people hear a voice behind them identifying which way they should walk. They then need to decide if they will listen or not listen. The people represented by John and Isaiah are people at the end of the world who wait for the Lord while He tarries, and Isaiah informs us he tarries because He is a God of judgment. From the beginning of Millerite history in 1798 until the close of probation for Adventism at the Sunday law, God is accomplishing the judgment in the heavenly sanctuary. The promise is that those who wait for the Lord during the judgment period will be blessed.

Ang nalalabing bayan ng Diyos ay nakaririnig ng isang tinig sa kanilang likuran na nagtuturo kung aling landas ang dapat nilang lakaran. Pagkatapos, kailangan nilang magpasya kung makikinig sila o hindi. Ang mga taong kinakatawan nina Juan at Isaias ay mga tao sa katapusan ng sanlibutan na naghihintay sa Panginoon samantalang Siya’y nagtatagal, at ipinababatid sa atin ni Isaias na Siya’y nagtatagal sapagkat Siya ay Diyos ng kahatulan. Mula sa pasimula ng kasaysayan ng mga Milerita noong 1798 hanggang sa pagsasara ng probasyon para sa Adventismo sa batas ng Linggo, isinasakatuparan ng Diyos ang paghatol sa makalangit na santuwaryo. Ang pangako ay na ang mga naghihintay sa Panginoon sa panahon ng paghatol ay pagpapalain.

God’s people who are blessed for waiting, are represented by the virgins who wait for the Bridegroom in the parable of the ten virgins. All ten fell asleep, and then at midnight a crisis arrives that separates the sleeping virgins into two classes. One class had heard a voice behind them and turned to see the voice which instructed them as to which way to proceed, and the other class refused to turn around and hear the voice—in spite of the fact that the message that runs throughout the book of Revelation is, “He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches.”

Ang bayan ng Diyos na pinagpala dahil sa paghihintay ay kinakatawan ng mga dalagang naghihintay sa Kasintahang Lalaki sa talinhaga ng sampung dalaga. Nakatulog silang lahat, at nang hatinggabi ay dumating ang isang krisis na naghihiwalay sa mga natutulog na dalaga sa dalawang uri. Ang isang uri ay nakarinig ng isang tinig sa kanilang likuran at bumaling upang tingnan ang tinig na nagtagubilin sa kanila kung aling daan ang dapat nilang tahakin, at ang kabilang uri ay tumangging bumaling at dinggin ang tinig—sa kabila ng katotohanang ang mensaheng umaalingawngaw sa buong aklat ng Pahayag ay, “Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia.”

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

John represents the Adventist people who turn to the past in order to understand the future. When they “hear a word behind” them as John did, the word also includes the instruction given in Isaiah’s testimony of this identical event. Isaiah’s instruction was, “this is the way, walk ye in it, when ye turn to the right hand, and when ye turn to the left.” The wise virgins in Daniel twelve understand the increase of knowledge at the end of the world, because they had “run to and fro” in the word to understand the life-giving knowledge that was unsealed.

Si Juan ay kumakatawan sa mga Adventista na bumabaling sa nakaraan upang maunawaan ang hinaharap. Kapag “nakarinig ng isang salita sa likuran” sila gaya ng ginawa ni Juan, ang salitang iyon ay naglalaman din ng tagubilin na ibinigay sa patotoo ni Isaias hinggil sa kaparehong pangyayaring ito. Ang tagubilin ni Isaias ay, “Ito ang daan; dito kayo lumakad, kapag kayo’y pumihit sa kanan, at kapag kayo’y pumihit sa kaliwa.” Ang mga matatalinong dalaga sa Daniel labindalawa ay nakauunawa ng paglago ng kaalaman sa wakas ng sanlibutan, sapagkat sila’y “nagparoo’t parito” sa salita upang maunawaan ang kaalamang nagbibigay-buhay na naalisan ng tatak.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Daniel 12:4.

> Ngunit ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan: marami ang tatakbo paroo’t parito, at madadagdagan ang kaalaman. Daniel 12:4.

The prophets we are considering represent Seventh-day Adventists in the history where judgment comes to a conclusion and probation closes. Those represented as the wise virgins hear a voice behind them saying this is the way to walk and He promises to guide them on the path when they turn to the left or the right. “Running to and fro” as the wise virgins do when the book is unsealed is a symbol for Bible study. Nature informs us that in order to run, you first must learn to walk and Isaiah’s testimony says that if you listen to the voice behind you, he will guide you in the study of His Word whether you turn to the Old Testament (left) or the New Testament (right). Open the Bible and He will guide you by His voice. But for Seventh-day Adventists at the end of the world it also means He will guide you when you open the Bible (left) and when you open the Spirit of Prophecy (right).

Ang mga propetang ating isinasaalang-alang ay kumakatawan sa mga Adventista ng Ikapitong Araw sa kasaysayan kung saan nagtatapos ang paghatol at nagsasara ang probasyon. Yaong mga kinakatawan bilang mga matatalinong dalaga ay nakaririnig ng isang tinig sa kanilang likuran na nagsasabi na ito ang daang lalakaran, at ipinangako Niyang patnubayan sila sa landas kapag sila’y lumiko sa kaliwa o sa kanan. Ang “paroo’t paritong pagtakbo,” na ginagawa ng mga matatalinong dalaga kapag inalis ang selyo ng aklat, ay isang sagisag ng pag-aaral ng Biblia. Itinuturo sa atin ng kalikasan na upang makatakbo, kailangan munang matutong lumakad, at ang patotoo ni Isaias ay nagsasabi na kung pakikinggan mo ang tinig sa iyong likuran, gagabayan ka Niya sa pag-aaral ng Kanyang Salita, maging lumiko ka man sa Lumang Tipan (kaliwa) o sa Bagong Tipan (kanan). Buksan mo ang Biblia at gagabayan ka Niya sa pamamagitan ng Kanyang tinig. Ngunit para sa mga Adventista ng Ikapitong Araw sa wakas ng sanlibutan, nangangahulugan din ito na gagabayan ka Niya kapag binuksan mo ang Biblia (kaliwa) at kapag binuksan mo ang Espiritu ng Propesiya (kanan).

The way to walk is even more specific when Jeremiah’s testimony is added.

Ang landas na lalakaran ay nagiging higit pang tiyak kapag idinagdag ang patotoo ni Jeremias.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken.

> Ganito ang sabi ng Panginoon: Tumayo kayo sa mga daan, at tumingin, at magtanong tungkol sa mga dating landas, kung nasaan ang mabuting daan, at lakaran ninyo yaon, at makakasumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad doon. Naglagay din ako ng mga bantay sa inyo, na nagsasabi, Dinggin ninyo ang tunog ng pakakak. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig.

> Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Kaya’t dinggin ninyo, mga bansa, at alamin, O kapulungan, kung ano ang nasa gitna nila. Dinggin mo, O lupa: narito, magdadala ako ng kasamaan laban sa bayang ito, ang mismong bunga ng kanilang mga kaisipan, sapagkat hindi sila nakinig sa aking mga salita, ni sa aking kautusan, kundi itinakwil nila ito. Jeremias 6:16-19.

There are two classes of worshippers in the passage. One group considers all the “ways” and chooses the “old paths” to walk in. They were capable of selecting the “good way” from all the other possible “ways,” because they are those who listened to the voice behind them, and that voice informed them, “this is the way, walk ye in it.” John represents those that hear the voice from behind, a voice from the “old paths.”

May dalawang uri ng mga sumasamba sa bahaging ito. Ang isang pangkat ay isinasaalang-alang ang lahat ng “mga daan” at pinipili ang “mga dating landas” na kanilang lalakaran. Nagawa nilang piliin ang “daang mabuti” mula sa lahat ng iba pang posibleng “mga daan,” sapagkat sila ang mga nakinig sa tinig na nasa likuran nila, at itinuro sa kanila ng tinig na iyon, “Ito ang daan; dito kayo lumakad.” Si Juan ay kumakatawan sa mga nakaririnig ng tinig mula sa likuran, isang tinig mula sa “mga dating landas.”

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> 'Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumayo kayo sa mga daan, at magmasid, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon.' Jeremias 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Huwag hayaang sinuman ang maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng salita at ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo’y nagtatayo sa nakalipas na limampung taon. Maaaring ipalagay ng mga tao na nakatagpo sila ng bagong daan at na makapaglalatag sila ng isang lalong matibay na saligan kaysa sa nailatag na. Ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. Walang ibang saligan na maitatag ng sinuman kundi ang nailatag na.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> Noong nakaraan, marami na ang nagsikap magtayo ng isang bagong pananampalataya at magtatag ng mga bagong simulain. Ngunit gaano katagal nanatiling nakatindig ang gusaling kanilang itinayo? Di naglaon ay bumagsak ito, sapagkat hindi ito naitayo sa ibabaw ng Bato.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> Hindi ba kinailangan ng mga unang alagad na harapin ang mga aral ng tao? Hindi ba kinailangan din nilang makinig sa mga maling teorya, at pagkatapos, matapos gawin ang lahat, ay tumayong matatag, na sinasabi: 'Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa nalagay na'? 1 Corinto 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Kaya’t dapat nating panghawakan nang matatag ang pasimula ng ating pananalig hanggang sa wakas. Ang mga salitang makapangyarihan ay ipinadala ng Diyos at ni Cristo sa bayang ito, na, punto por punto, umaakay rito palabas mula sa sanlibutan tungo sa malinaw na liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Sa pamamagitan ng mga labi na hinipo ng banal na apoy, ipinahayag ng mga lingkod ng Diyos ang mensahe. Ang banal na pahayag ay naglagay ng selyo nito sa pagiging tunay ng ipinahayag na katotohanan.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.

But there is another group in Jeremiah’s line and that “congregation” as he identifies them, have built a house representing a new faith, and that house falls because it was not built upon the rock. That house is the Seventh-day Adventist church, or as John identifies the very same church—the synagogue of Satan.

Ngunit may isa pang pangkat sa hanay ni Jeremias, at ang “kapulungan” — gaya ng pagtukoy niya sa kanila — ay nagtayo ng isang bahay na kumakatawan sa isang bagong pananampalataya, at ang bahay na iyon ay bumagsak sapagkat hindi iyon itinayo sa ibabaw ng bato. Ang bahay na iyon ay ang Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw, o, gaya ng pagtukoy ni Juan sa gayunding simbahan—ang sinagoga ni Satanas.

To refuse to hear is to reject, his “words” and his “law.” Due to their rebellion against returning and walking in the old paths and also their refusal to hear the trumpet message of the watchman, God is going to bring evil upon the people Jeremiah identifies as a “evil congregation.” How God deals with the Seventh-day Adventist church of Laodicea is a subject of Bible prophecy. The prophet Hosea contributes to the characteristics of the “evil congregation” when he speaks about why they are rejected.

Ang tumangging makinig ay pagtanggi sa kaniyang "mga salita" at sa kaniyang "kautusan." Dahil sa kanilang paghihimagsik laban sa pagbalik at paglakad sa mga sinaunang landas, at dahil din sa kanilang pagtangging pakinggan ang mensahe ng pakakak ng bantay, magdadala ang Diyos ng kasamaan sa bayang tinutukoy ni Jeremiah bilang isang "masamang kapulungan." Kung paano pakikitunguhan ng Diyos ang Iglesia ng Laodicea ng Seventh-day Adventist ay isang paksa ng propesiya sa Biblia. Nag-aambag ang propetang Hosea sa mga katangian ng "masamang kapulungan" kapag nagsasalita siya tungkol sa dahilan kung bakit sila itinakwil.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

They are rejected for lacking knowledge, which represents a message that is unsealed at the time of the end. God is ending here His covenant relationship with His people in the passage, for He directly calls them, “My people!” Because they rejected Christ, and have forgotten His law they will be no priest for God. When God’s people enter into covenant with God, He makes them priests and kings. When God entered into covenant with ancient Israel he stated through Moses:

Sila ay itinakwil dahil sa kakulangan ng kaalaman, na kumakatawan sa isang mensaheng inalisan ng selyo sa wakas ng panahon. Sa siping ito, tinatapos ng Diyos ang Kaniyang ugnayang tipan sa Kaniyang bayan, sapagkat tuwiran Niya silang tinatawag, “Aking bayan!” Sapagkat itinakwil nila si Cristo at nakalimutan ang Kaniyang kautusan, sila’y hindi magiging mga saserdote ng Diyos. Kapag ang bayan ng Diyos ay pumapasok sa tipan sa Diyos, ginagawa Niya silang mga saserdote at mga hari. Nang pumasok ang Diyos sa tipan sa sinaunang Israel, ipinahayag Niya sa pamamagitan ni Moises:

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Ngayon nga, kung tunay na tatalima kayo sa aking tinig at iingatan ninyo ang aking tipan, kung magkagayo’y magiging kayong isang natatanging kayamanan sa akin, higit sa lahat ng mga bayan: sapagkat akin ang buong lupa: At kayo ay magiging sa akin isang kaharian ng mga saserdote, at isang bansang banal. Ito ang mga salitang iyong sasalitain sa mga anak ni Israel. Exodo 19:5, 6.

When God entered into covenant with the Christian church he stated through Peter:

Nang makipagtipan ang Diyos sa Simbahang Kristiyano, ipinahayag niya sa pamamagitan ni Pedro:

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Ngunit kayo ay lahing hinirang, pagkasaserdoteng maharlika, bansang banal, bayang pag-aari; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kanyang kagila-gilalas na liwanag: na noong una’y hindi kayo isang bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos; na dating hindi nagtamo ng kahabagan, ngunit ngayo’y nagtamo ng kahabagan. 1 Pedro 2:9, 10.

Peter in these verses addresses the transition from ancient Israel as God’s chosen covenant people unto the Christian church, when he states that “in times past were not a people, but now are the people of God.” When the Jews divorced themselves from God, the Lord entered into covenant with the Christian church. Both were considered as nations of priests while they were married to the Lord.

Sa mga talatang ito, tinutukoy ni Pedro ang paglipat mula sa sinaunang Israel, bilang hinirang na bayang nasa tipan ng Diyos, tungo sa Simbahang Kristiyano, nang kanyang ipahayag: "noong una’y hindi bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos." Nang makipaghiwalay ang mga Judio sa Diyos, nakipagtipan ang Panginoon sa Simbahang Kristiyano. Kapwa sila itinuring na mga bansang saserdote habang sila’y kasal sa Panginoon.

To be rejected as a priest indicates that you once were a covenant people. Seventh-day Adventists entered into covenant with the Lord at the beginning of Adventist history. The church in the wilderness came out of the Reformation but rejected the Millerite message, and thus divorced themselves from God during the history of the first and second angels’ messages. The final separation was the arrival of the second angel and the pronouncement was that they were no longer a daughter of Christ, but had become a daughter of Babylon. Immediately after, during the Midnight Cry, God called His new bride to the covenant marriage.

Ang maitakwil sa pagkasaserdote ay nagpapahiwatig na minsang naging bayang tipan ang naturang sambayanan. Ang mga Adventista ng Ikapitong Araw ay pumasok sa tipan sa Panginoon sa pasimula ng kasaysayang Adventista. Ang Iglesia sa Ilang ay sumibol mula sa Repormasyon ngunit tinanggihan ang mensaheng Milerita, at sa gayon ay hiniwalayan nila ang Diyos sa kasaysayan ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel. Ang pangwakas na paghihiwalay ay ang pagdating ng ikalawang anghel, at ang pahayag ay na hindi na sila anak na babae ni Cristo, kundi naging anak na babae ng Babilonia. Pagkaraan agad nito, sa panahon ng Sigaw sa Hatinggabi, tinawag ng Diyos ang Kanyang bagong nobya sa pag-aasawang tipan.

The two tables that were the symbol of the covenant for ancient Israel were the two tables of the Ten Commandments, and the two tables for spiritual modern Israel are the two tables of Habakkuk as represented by the 1843 and 1850 charts. The covenant people that inspiration has identified repeatedly as Laodicea rejected the old paths, refused to listen to the voice behind them, and they therefore repeat the ending history of ancient Israel as they are spewed out of the mouth of the Lord. Why does this happen to those He calls, “My people?”

Ang dalawang tapyas na naging sagisag ng tipan para sa sinaunang Israel ay ang dalawang tapyas ng Sampung Utos, at ang dalawang tapyas para sa espirituwal na Israel sa makabagong panahon ay ang dalawang tapyas ni Habakuk na kinakatawan ng mga tsart noong 1843 at 1850. Ang bayang tipan na paulit-ulit na tinukoy ng inspirasyon bilang Laodicea ay tinanggihan ang mga dating landas, tumangging makinig sa tinig na nasa likuran nila, at kaya inuulit nila ang pangwakas na kasaysayan ng sinaunang Israel habang sila’y isinusuka mula sa bibig ng Panginoon. Bakit nangyayari ito sa mga tinatawag Niyang “Aking bayan”?

The parable of the ten virgins, which illustrates the experience of Adventism is twice fulfilled, once at the beginning and then at the ending of Adventism. Sister White teaches that the parable has been and will be fulfilled to the very letter, and also that the parable is always to be understood as present truth, just as is the third angel.

Ang talinghaga ng sampung dalaga, na naglalarawan sa karanasan ng Adventismo, ay dalawang beses natutupad: minsan sa pasimula at pagkatapos ay sa katapusan ng Adventismo. Itinuturo ni Sister White na ang talinghaga ay natupad na at matutupad pa ayon sa bawat titik, at na ang talinghaga ay lagi ring dapat unawain bilang katotohanang pangkasalukuyan, gaya rin ng ikatlong anghel.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

Millerite Adventism fulfilled the waiting of the parable between their failed prediction of 1843 and the correct prediction of October 22, 1844. The prophetic details of this history are many and important, but I simply wish to identify that the parable of the ten virgins is directly connected to the third angel as Sister White just stated.

Tinupad ng Adbentismo ng mga Millerita ang paghihintay na inilarawan sa talinhaga sa pagitan ng kanilang nabigong hula noong 1843 at ng wastong hula noong Oktubre 22, 1844. Marami at mahalaga ang mga propetikong detalye ng kasaysayang ito, subalit nais ko lamang tukuyin na ang talinhaga ng sampung dalaga ay tuwirang nakaugnay sa ikatlong anghel, gaya ng kapipahayag lamang ni Kapatid na White.

From 1798 until October 22, 1844, the message of the first angel announced the opening of the judgment. Just before the judgment began the Midnight Cry of the parable of the ten virgins was fulfilled. Therefore, when the third angel announces the close of judgment, the announcement of the Midnight Cry will once again be repeated.

Mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844, ipinahayag ng mensahe ng unang anghel ang pagbubukas ng paghuhukom. Bago pa magsimula ang paghuhukom, natupad ang Sigaw sa Hatinggabi sa talinhaga ng sampung dalaga. Kaya’t, kapag inihayag ng ikatlong anghel ang pagtatapos ng paghuhukom, ang pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi ay muling uulitin.

The recognition that the Protestant churches had rejected God’s message, thus becoming the daughters of Babylon, was the arrival of the second angel’s message and the beginning of the tarrying time in the parable that was being “fulfilled to the very letter.” The Lord did not return in 1843, He tarried to test and bless the virgins. The announcement of the second angel identifying the Protestant churches as daughters of Babylon was a call for those still in those fallen churches to come out and stand with the Millerites and their understanding of the prophecies. At the Exeter camp meeting Samuel Snow provided the evidence necessary to confirm the Lord’s coming on October 22, 1844, and the message of the Midnight Cry swept across the land like a tidal wave. Then the third angel arrived at the Great Disappointment of October 22, 1844.

Ang pagkilalang tinanggihan ng mga iglesiang Protestante ang mensahe ng Diyos, at sa gayon ay naging mga anak na babae ng Babilonya, ang siyang pagdating ng mensahe ng ikalawang anghel at ang pasimula ng panahon ng pagkaantala sa talinghaga na “natutupad hanggang sa mismong titik.” Hindi bumalik ang Panginoon noong 1843; Siya ay nag-antala upang subukin at pagpalain ang mga dalaga. Ang pahayag ng ikalawang anghel na kinikilala ang mga iglesiang Protestante bilang mga anak na babae ng Babilonya ay isang panawagan sa mga nananatili pa sa mga bumagsak na iglesiang iyon na lumabas at makipanindigan kasama ng mga Millerita at ng kanilang pagkaunawa sa mga propesiya. Sa camp meeting sa Exeter, ibinigay ni Samuel Snow ang mga kinakailangang katunayan upang pagtibayin ang pagdating ng Panginoon noong Oktubre 22, 1844, at ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay humagupit sa buong lupain na gaya ng rumaragasang dambuhalang alon. Pagkatapos ay dumating ang ikatlong anghel sa panahon ng Dakilang Pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844.

This was a brief summation of a beginning history that I have left out many points, in order to isolate a few points that seem more relevant to what we are addressing.

Ito ay isang maikling lagom ng isang panimulang kasaysayan; hindi ko isinama ang maraming punto upang itangi ang ilang puntong waring higit na may kaugnayan sa ating tinutugunan.

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles