Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Six

Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talatang Apatnapu - Bilang Anim

Eleven

Labing-isa

Author

Jeff Pippenger

Published

April 2, 2026

Formats

PDF
Word

As we take up the study of the hidden history we will consider both the internal and external lines of prophecy that are now understood as aligning with the history from the time of the end in verse forty unto the Sunday law of verse forty-one. The internal line of that prophetic history is marked by the book of Revelation in chapter eleven and verse eleven. The external line is marked by the book of Daniel in chapter eleven verse eleven. The external line of Daniel eleven—verse eleven arrived in history in 2014, and the internal line of Revelation eleven—verse eleven arrived in history on December 31, 2023. The external line represents the Republican horn of the earth beast and the internal line represents the Protestant horn of the earth beast.

Sa ating pagsisimula sa pag-aaral ng nakatagong kasaysayan, isasaalang-alang natin kapuwa ang panloob at panlabas na mga linya ng propesiya na ngayo’y nauunawaang nakaayon sa kasaysayan mula sa panahon ng kawakasan sa talata apatnapu hanggang sa batas ng Linggo sa talata apatnapu’t isa. Ang panloob na linya ng makapropesiyang kasaysayang iyon ay minamarkahan ng aklat ng Apocalipsis sa kabanata labing-isa at talata labing-isa. Ang panlabas na linya ay minamarkahan ng aklat ni Daniel sa kabanata labing-isa, talata labing-isa. Ang panlabas na linya ng Daniel 11—talata 11 ay dumating sa kasaysayan noong 2014, at ang panloob na linya ng Apocalipsis 11—talata 11 ay dumating sa kasaysayan noong Disyembre 31, 2023. Ang panlabas na linya ay kumakatawan sa Republikang sungay ng hayop ng lupa, at ang panloob na linya ay kumakatawan sa Protestanteng sungay ng hayop ng lupa.

## The United States

Ang Estados Unidos

The book of Revelation identifies one primary nation as the subject of the latter days. That nation is the earth beast who forces the entire world to worship the papal sea beast. The book of Revelation identifies one primary nation, one confederacy of ten nations and one counterfeit church. The nation is the United States, the earth beast of chapter thirteen, the counterfeit church is the sea beast of chapter thirteen and the biblical ten-king confederacy of evil is the United Nations. Those three powers, represented as the dragon, the beast and the false prophet in Revelation sixteen, lead the world to Armageddon.

Tinutukoy ng aklat ng Apocalipsis ang isang pangunahing bansa bilang paksa ng mga huling araw. Ang bansang iyon ay ang hayop mula sa lupa na pumipilit sa buong sanlibutan na sambahin ang papal na hayop mula sa dagat. Tinutukoy ng aklat ng Apocalipsis ang isang pangunahing bansa, isang kapisanan ng sampung bansa, at isang huwad na iglesya. Ang bansang iyon ay ang Estados Unidos, ang hayop mula sa lupa ng kabanata labintatlo; ang huwad na iglesya ay ang hayop mula sa dagat ng kabanata labintatlo; at ang biblikal na kapisanan ng sampung hari ng kasamaan ay ang United Nations. Ang tatlong kapangyarihang iyon, na kinakatawan bilang ang dragon, ang hayop, at ang huwad na propeta sa Apocalipsis labing-anim, ang umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon.

They are each identified in Daniel eleven, verses forty to forty-five, where the counterfeit church comes to her end between the seas and the glorious holy mountain in verse forty-five, which geographically aligns with Revelation’s Armageddon. Verse forty begins in 1798 when the sea beast, that is the counterfeit church received a deadly wound and the passage ends with that resurrected sea beast, who is the whore of Revelation seventeen dying the second time, thus ending the passage right where it began. The primary nation in both the book of Revelation and Daniel, is the United States, the earth beast of Revelation thirteen’s chapter of rebellion. The earth beast is also the false prophet in chapter sixteen of Revelation, and in verse forty of Daniel eleven, it is the chariots, ships and horsemen.

Ang bawat isa sa kanila ay tinutukoy sa Daniel onse, talata apatnapu hanggang apatnapu’t lima, kung saan ang huwad na iglesya ay sumasapit sa kaniyang wakas sa pagitan ng mga dagat at ng maluwalhating banal na bundok sa talata apatnapu’t lima, na sa heograpiya ay tumutugma sa Armagedon ng Pahayag. Nagsisimula ang talata apatnapu noong 1798 nang ang halimaw mula sa dagat, samakatuwid baga’y ang huwad na iglesya, ay tumanggap ng nakamamatay na sugat, at nagwawakas ang sipi sa muling nabuhay na halimaw na yaon mula sa dagat, na siyang patutot ng Pahayag disisiyete, na namamatay sa ikalawang pagkakataon, sa gayon ay tinatapos ang sipi sa mismong lugar kung saan ito nagsimula. Ang pangunahing bansa sa kapuwa aklat ng Pahayag at Daniel ay ang Estados Unidos, ang halimaw mula sa lupa ng Pahayag trese, na siyang kabanata ng paghihimagsik. Ang halimaw mula sa lupa ay siya ring bulaang propeta sa kabanata disisais ng Pahayag, at sa talata apatnapu ng Daniel onse, ito ang mga karo, mga sasakyang-dagat, at mga mangangabayo.

## Half Truths are No Truth at All

Ang Kalahating Katotohanan ay Hindi Kailanman Katotohanan

The nation that is the subject of both Daniel and Revelation in the latter days is the United States and Daniel chapter eleven begins by specifically identifying that nation’s final president. This truth is an established biblical fact which Laodicean Seventh-day Adventists reject by hiding behind a half-truth. The half truth they hide behind on this subject is their agreement that it is the United States that is both the earth beast of Revelation thirteen and also the false prophet of chapter sixteen; yet they refuse to see that Donald Trump is a primary subject of biblical prophecy in the latter days. God never changes and when He interacted with Egypt, Pharoah was a primary subject of the prophetic history, then with Babylon, Nebuchadnezzar and Belshazzar are named. Cyrus was named. Darius was named. The Bible specifically identifies the last ruler of the earth beast, and it is not a casual reference. Adventism knows who the United States is, in end-time prophecy, but cannot see that God addresses both the nation and its leader in every prophetic scenario, and all of those previous sacred histories illustrate the latter days.

Ang bansang paksa kapuwa ng Daniel at ng Apocalipsis sa mga huling araw ay ang Estados Unidos, at ang Daniel kabanata 11 ay nagsisimula sa tiyak na pagtukoy sa panghuling pangulo ng bansang iyon. Ang katotohanang ito ay isang naitatag na katotohanan ng Biblia na itinatakwil ng mga Laodiceang Seventh-day Adventist sa pamamagitan ng pagtatago sa likod ng isang kalahating katotohanan. Ang kalahating katotohanang ikinukubli nila sa paksang ito ay ang kanilang pagsang-ayon na ang Estados Unidos ang siyang hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis 13 at gayundin ang bulaang propeta sa kabanata 16; gayunman, tumatanggi silang makita na si Donald Trump ay isang pangunahing paksa ng hula ng Biblia sa mga huling araw. Ang Diyos ay hindi kailanman nagbabago, at nang Siya ay makitungo sa Egipto, si Faraon ay isang pangunahing paksa ng makahulang kasaysayan; pagkatapos, sa Babilonia, sina Nabucodonosor at Belsasar ay pinangalanan. Si Ciro ay pinangalanan. Si Dario ay pinangalanan. Tiyak na tinutukoy ng Biblia ang huling pinuno ng hayop na mula sa lupa, at ito ay hindi isang kaswal na pagbanggit. Alam ng Adventismo kung sino ang Estados Unidos sa hula ng panahon ng kawakasan, ngunit hindi nito makita na tinatalakay ng Diyos kapuwa ang bansa at ang pinuno nito sa bawat makahulang tagpo, at ang lahat ng mga naunang banal na kasaysayang iyon ay inilalarawan ang mga huling araw.

## Trump in the Final Vision

Trump sa Huling Pangitain

Donald Trump is the first subject in Daniel’s final vision, which is the climax of all the prophetic visions, not simply in the book of Daniel, but the entire Bible.

Si Donald Trump ang unang paksa sa huling pangitain ni Daniel, na siyang kasukdulan ng lahat ng mga makahulang pangitain, hindi lamang sa aklat ni Daniel, kundi sa buong Biblia.

The theme of the last vision of prophetic history within God’s Word is Donald Trump. He is the symbol that identifies the footsteps of the external latter-day prophecy of the hidden history of verse forty. He is also the link that identifies and establishes the internal line of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are the Protestant horn upon the earth beast of Revelation thirteen, and Donald Trump represents the Republican horn of the same beast. The beast is the Constitution of the United States as represented by the constitutional republican government that initially placed a separation between the two horns, but ultimately unites the horns into an image of the papal sea beast.

Ang paksa ng huling pangitain ng makasaysayang hula sa loob ng Salita ng Diyos ay si Donald Trump. Siya ang sagisag na tumutukoy sa mga yapak ng panlabas na panghuling-araw na hula ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Siya rin ang kawing na tumutukoy at nagtatatag sa panloob na linya ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang isandaan at apatnapu’t apat na libo ay ang Protestanteng sungay sa hayop ng lupa sa Apocalipsis labingtatlo, at si Donald Trump ang kumakatawan sa Republikang sungay ng gayunding hayop. Ang hayop ay ang Konstitusyon ng Estados Unidos gaya ng kinakatawan ng konstitusyunal na republikang pamahalaan na sa pasimula ay naglagay ng paghihiwalay sa pagitan ng dalawang sungay, ngunit sa kahuli-hulihan ay pinag-iisa ang mga sungay tungo sa isang larawan ng hayop sa dagat na makapapa.

Sister White repeatedly aligns Daniel chapter three’s golden image with the Sunday law of the latter days; so, who does Nebuchadnezzar represent? Adventism will inform you it is the United States, the earth beast of chapter thirteen of Revelation, which equates to identifying that it was Babylon that threw Shadrach, Meshak and Abednego into the fire. It was Nebuchadnezzar that the Bible identifies as the one who was responsible at the Sunday law, so who is Nebuchadnezzar, if it is not the president that rules when the soon coming Sunday law arrives?

Paulit-ulit na iniuugnay ni Sister White ang larawang ginto sa ikatlong kabanata ng Daniel sa batas ng Linggo sa mga huling araw; kung gayon, sino ang kinakatawan ni Nebukadnezar? Ipababatid sa iyo ng Adventismo na ito ay ang Estados Unidos, ang halimaw na mula sa lupa ng ikalabintatlong kabanata ng Apocalipsis, na katumbas ng pagtukoy na ang Babilonia ang naghagis kina Shadrach, Meshak at Abednego sa apoy. Si Nebukadnezar ang kinikilala ng Biblia bilang siyang may pananagutan sa panahon ng batas ng Linggo, kaya sino si Nebukadnezar, kung hindi ito ang pangulong namamahala kapag dumating ang nalalapit nang batas ng Linggo?

## Three

Tatlo

Daniel’s last vision, which is the vision of the Hiddekel River is broken into three chapters that each align with the characteristics of the three angels of Revelation fourteen. The three chapters represent the first, second and third angels, but they also represent Daniel’s last message. His first message of chapter one also represents the three angels of Revelation fourteen, and in so doing the signature of Alpha and Omega is placed upon chapter one and the vision of the Hiddekel River.

Ang huling pangitain ni Daniel, na siyang pangitain sa Ilog Hiddekel, ay nahahati sa tatlong kabanata na bawat isa ay umaayon sa mga katangian ng tatlong anghel ng Apocalipsis 14. Ang tatlong kabanata ay kumakatawan sa una, ikalawa, at ikatlong anghel, ngunit kumakatawan din ang mga ito sa huling mensahe ni Daniel. Ang kaniyang unang mensahe sa kabanata 1 ay kumakatawan din sa tatlong anghel ng Apocalipsis 14, at sa paggawa nito ay inilalagak ang tatak ng Alpha at Omega sa kabanata 1 at sa pangitain sa Ilog Hiddekel.

Daniel’s last vision is set upon the framework of the Hebrew word “truth,” which is made up of the first, thirteenth and the last and twenty-second letter of the Hebrew alphabet. Chapter ten identifies Daniel as a student of prophecy who is transformed from a Laodicean unto a Philadelphian on the twenty-second day. Daniel is then empowered to understand the unsealed increase of knowledge represented in chapter twelve. The first and last chapters of the vision identify Daniel as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, who are genuine students of prophecy.

Ang huling pangitain ni Daniel ay nakalagay sa balangkas ng salitang Hebreo na “katotohanan,” na binubuo ng una, ikalabintatlo, at huli at ikadalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo. Tinutukoy ng kabanata sampu si Daniel bilang isang mag-aaral ng propesiya na binabago mula sa pagiging Laodiceano tungo sa pagiging Filadelfiano sa ikadalawampu’t ikalawang araw. Pagkatapos ay binigyan si Daniel ng kapangyarihang maunawaan ang hindi natatatakang pagdami ng kaalaman na kinakatawan sa kabanata labindalawa. Tinutukoy ng una at huling mga kabanata ng pangitain si Daniel bilang sagisag ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na mga tunay na mag-aaral ng propesiya.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy.” Testimonies, volume 5, 708.

> “Anuman ang maaaring maging pagsulong ng tao sa karunungang pangkaisipan, huwag niyang isipin kahit isang sandali na wala nang pangangailangan para sa masusi at patuluyang pagsasaliksik ng mga Kasulatan upang tumanggap ng higit na liwanag. Bilang isang bayan, tayo ay tinatawag nang paisa-isa upang maging mga mag-aaral ng hula.” Testimonies, volume 5, 708.

Chapter one identifies the same truths of the Hiddekel River vision, and the Hiddekel River vision’s first chapter identifies the same truth as its third and last chapter. The book of Daniel bears the signature of Alpha and Omega for chapter one identifies the three step testing process of the everlasting gospel and so does chapter twelve. Then within the three chapters which make up Daniel’s final vision, the first chapter is the alpha and the third chapter is the omega. This aligns with Daniel’s first test of what food to eat and his third and final test when he was judged by Nebuchadnezzar after three years. Daniel one’s alpha test was over the methodology of Bible study as represented by eating either the Babylonian fare or the vegetarian fare.

Tinutukoy ng unang kabanata ang mga kaparehong katotohanan ng pangitain sa Ilog Hiddekel, at ang unang kabanata ng pangitain sa Ilog Hiddekel ay tumutukoy sa kaparehong katotohanan gaya ng ikatlo at huling kabanata nito. Taglay ng aklat ni Daniel ang tatak ng Alpha at Omega sapagkat tinutukoy ng unang kabanata ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok ng walang-hanggang ebanghelyo, at gayon din ang ikalabindalawang kabanata. Pagkatapos, sa loob ng tatlong kabanata na bumubuo sa huling pangitain ni Daniel, ang unang kabanata ang alpha at ang ikatlong kabanata ang omega. Kaayon ito ng unang pagsubok kay Daniel kung anong pagkain ang kakainin niya at ng kaniyang ikatlo at huling pagsubok nang siya ay hatulan ni Nebuchadnezzar makalipas ang tatlong taon. Ang alpha na pagsubok sa Daniel uno ay hinggil sa metodolohiya ng pag-aaral ng Biblia, na kinakatawanan ng pagkain ng alinman sa pagkaing Babilonia o sa pagkaing gulay.

Daniel’s faithfulness to the methodology of “line upon line” allowed him to be found “in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” In the omega chapter twelve it is the wise who understand all matters of wisdom that are increased when the prophetic Word is unsealed. Chapter twelve is the omega to chapter one, and it is also the omega to chapter ten, the alpha of the Hiddekel vision. In that alpha chapter ten, Daniel settles into the spiritual experience aligning with the wise settling into the intellectual experience in chapter twelve. Chapter one underlines that it is the methodology of biblical study that allows the student of prophecy to settle into the truth both spiritually and intellectually in order to be sealed.

Ang katapatan ni Daniel sa metodolohiya ng “taludtod sa taludtod” ang naging dahilan upang siya ay masumpungang “sa lahat ng mga bagay ng karunungan at pag-unawa, na itinanong ng hari sa kanila, ay nasumpungan niya silang makasampung ulit na higit kaysa lahat ng mga mahiko at mga astrologo na nangasa buong kaniyang kaharian.” Sa omega, kabanata 12, ang mga pantas ang siyang nakauunawa sa lahat ng mga bagay ng karunungan na dumarami kapag ang makahulang Salita ay binubuksan. Ang kabanata 12 ang omega ng kabanata 1, at ito rin ang omega ng kabanata 10, ang alpha ng pangitain sa Hiddekel. Sa alpha na kabanata 10, si Daniel ay tumitindig sa espirituwal na karanasan na kaayon ng pagpasok ng mga pantas sa intelektuwal na karanasan sa kabanata 12. Binibigyang-diin ng kabanata 1 na ang metodolohiya ng pag-aaral ng Biblia ang nagpapahintulot sa mag-aaral ng hula na manangan sa katotohanan kapuwa sa espirituwal at sa intelektuwal upang matatakan.

Representing the genuine students of prophecy in the latter days, Daniel and the three worthies are the wise who not only understand the increase of knowledge that is unsealed at the time of the end in 1989, but they also understand the increase of knowledge at 9/11. Ultimately, they understand the unsealed increase of knowledge on December 31, 2023.

Bilang kumakatawan sa mga tunay na mag-aaral ng hula sa mga huling araw, si Daniel at ang tatlong karapat-dapat ay ang mga pantas na hindi lamang nakauunawa sa pagdami ng kaalamang nabuksan sa panahon ng kawakasan noong 1989, kundi nauunawaan din nila ang pagdami ng kaalaman noong 9/11. Sa huli, nauunawaan nila ang nabuksang pagdami ng kaalaman noong Disyembre 31, 2023.

In their pursuit of God’s prophetic light, they are changed from the Laodicean Seventh-day Adventist movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. When the change occurs, they are separated from those who fled from the vision of the looking glass.

Sa kanilang paghahangad sa propetikong liwanag ng Diyos, sila ay nababago mula sa kilusang Laodicean ng mga Seventh-day Adventist ng isang daan at apatnapu’t apat na libo tungo sa kilusang Philadelphian ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Kapag naganap ang pagbabagong ito, sila ay inihihiwalay mula sa mga nagsitakas mula sa pangitain ng salaming paningin.

## Message of Human Rebellion

Mensahe ng Paghihimagsik ng Tao

Chapters ten and twelve address the one hundred and forty-four thousand, for they are the first and third steps in the framework of truth. Once empowered by the internal experience of the looking glass vision of chapter ten, along with being enlightened with the unsealed understanding of Daniel twelve, they are to proclaim the message of human rebellion. The message of human rebellion is represented by the books of Daniel and Revelation, and the message of rebellion is placed within the prophetic framework of the kingdoms of Bible prophecy set forth in Daniel. The prophetic symbolism of the testimony of human rebellion within the book of Daniel is fully represented in chapter eleven. Chapter eleven is a history beginning at the ending of Babylon and the beginning of the Medes and Persians. It is therefore beginning with the deadly wound of Babylon, which typifies the deadly wound of the papacy in 1798. When the papacies’ deadly wound is healed at the soon coming Sunday law, she becomes the head of the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet. She then is the woman riding the beast in Revelation seventeen, and that woman has Babylon the Great written upon her forehead. At the soon coming Sunday law the deadly wound of both Babylon and the papacy is healed.

Tinutukoy ng mga kabanata sampu at labindalawa ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, sapagkat sila ang una at ikatlong hakbang sa balangkas ng katotohanan. Kapag napalakas na sa pamamagitan ng panloob na karanasan ng pangitain ng salaming-tinginan ng kabanata sampu, kalakip ng kaliwanagang dulot ng nabuksang pagkaunawa sa Daniel labindalawa, sila ay magpapahayag ng mensahe ng paghihimagsik ng sangkatauhan. Ang mensahe ng paghihimagsik ng sangkatauhan ay kinakatawan ng mga aklat ng Daniel at Apocalipsis, at ang mensahe ng paghihimagsik ay inilalagak sa loob ng propetikong balangkas ng mga kaharian ng hula ng Biblia na inilahad sa Daniel. Ang propetikong sagisag ng patotoo ng paghihimagsik ng sangkatauhan sa loob ng aklat ng Daniel ay ganap na kinakatawan sa kabanata labing-isa. Ang kabanata labing-isa ay isang kasaysayan na nagsisimula sa pagwawakas ng Babilonia at sa pasimula ng mga Medo at Persiano. Samakatuwid, ito ay nagsisimula sa sugat na ikinamamatay ng Babilonia, na sumasagisag sa sugat na ikinamamatay ng kapapahan noong 1798. Kapag ang sugat na ikinamamatay ng kapapahan ay gumaling sa nalalapit na batas ukol sa Linggo, siya ay magiging ulo ng tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Siya nga noon ang babaing nakasakay sa hayop sa Apocalipsis labimpito, at sa noo ng babaing iyon ay nakasulat ang Dakilang Babilonia. Sa nalalapit na batas ukol sa Linggo, ang sugat na ikinamamatay ng kapwa Babilonia at ng kapapahan ay gagaling.

The human rebellion represented from the time of Babylon through to the end of the world is the framework of the book of Daniel, and chapter eleven is the external prophetic message that chronicles that rebellion of the last days. That testimony of rebellion found in chapter eleven aligns with and within the last six verses of the chapter. The last six verses are the message of human rebellion, and those last six verses are represented with and within the hidden history of verse forty. In so doing the book of Daniel is reduced to one chapter, which in turn is reduced to six verses of that very chapter, which is in turn reduced to the hidden history of the last half of one verse.

Ang paghihimagsik ng sangkatauhan na kinakatawan mula pa noong panahon ng Babilonia hanggang sa wakas ng sanlibutan ang balangkas ng aklat ng Daniel, at ang ikalabing-isang kabanata ay ang panlabas na propetikong pahayag na nagtatala ng paghihimagsik na iyon sa mga huling araw. Ang patotoong iyon ng paghihimagsik na masusumpungan sa ikalabing-isang kabanata ay umaayon at nakapaloob sa loob ng huling anim na talata ng kabanata. Ang huling anim na talata ang pahayag ng paghihimagsik ng sangkatauhan, at ang huling anim na talatang iyon ay kinakatawan sa at sa loob ng natatagong kasaysayan ng talata apatnapu. Sa gayon, ang aklat ng Daniel ay naibababa sa isang kabanata, na siya namang naibababa sa anim na talata ng mismong kabanatang iyon, na siya namang naibababa sa natatagong kasaysayan ng huling kalahati ng isang talata.

Chapter eleven represents the thirteenth letter that is preceded by the first and followed by the last letters of the Hebrew alphabet, and the first and last are always the same. The first chapter identifies the wise being separated from the foolish at the looking glass vision and the last chapter identifies the wise being separated from the foolish at the unsealing. Inspiration informs us that the sealing of the one hundred and forty-four thousand is a “settling into the truth, both intellectually and spiritually.” Chapter ten identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand spiritually and chapter twelve shows the intellectual. Chapter ten identifies three touches and three interactions with heavenly beings. Chapter twelve identifies a three-step purification of the wise that is accomplished by the increase of the intellectual prophetic truth as “purified, made white and tried.” Just as chapter ten has two symbols of three, with the three touches and three heavenly encounters; chapter twelve has the three-step testing process, as well as, three time prophecies.

Ang kabanata labing-isa ay kumakatawan sa ikalabintatlong titik na pinangungunahan ng una at sinusundan ng huling mga titik ng alpabetong Hebreo, at ang una at ang huli ay laging magkakatulad. Tinutukoy ng unang kabanata ang pagkakahiwalay ng marurunong mula sa mga mangmang sa pangitain ng salaming paningin, at tinutukoy ng huling kabanata ang pagkakahiwalay ng marurunong mula sa mga mangmang sa pagbubukas ng tatak. Ipinababatid sa atin ng Inspirasyon na ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay isang “pagkakatatag sa katotohanan, kapuwa sa kaisipan at sa espiritu.” Tinutukoy ng kabanata sampu ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa espirituwal na paraan, at ipinakikita ng kabanata labindalawa ang intelektuwal. Tinutukoy ng kabanata sampu ang tatlong paghipo at tatlong pakikipag-ugnayan sa mga nilalang sa langit. Tinutukoy ng kabanata labindalawa ang tatlong-hakbang na pagdadalisay sa marurunong na naisakatuparan sa pamamagitan ng pagdami ng intelektuwal na katotohanang makahula bilang “dinalisay, pinaputi at sinubok.” Kung paanong ang kabanata sampu ay may dalawang sagisag ng tatlo, kasama ang tatlong paghipo at tatlong pakikipagtagpo sa langit; gayundin ang kabanata labindalawa ay may tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok, gayundin, ang tatlong hula ng panahon.

Chapter ten’s three heavenly encounters bear the signature of truth for the first and last heavenly being to interact with Daniel was the angel Gabriel, and the middle being was Michael. Three angels, but Christ was the angel in the second step. The three touches represent a progressive three-step empowerment of Daniel. Within the passage Daniel identifies the looking glass vision three times, and in so doing he is placing the three looking glass visions within seven references of the mareh vision in chapter ten. Twice the Hebrew word mareh is translated as “appearance,” and twice as “vision,” and three other times it is translated as “vision.” The ‘three other times’ are not mareh, they are the feminine expression of mareh, which is marah. Chapter ten has three touches of progressive empowerment, three heavenly encounters that bear the signature of truth and three looking glass visions that are a part of seven references of the appearance of Christ.

Ang tatlong makalangit na pakikipagtagpo sa kabanata sampu ay nagtataglay ng tatak ng katotohanan, sapagkat ang una at huling makalangit na nilalang na nakipag-ugnayan kay Daniel ay ang anghel na si Gabriel, at ang nasa gitna ay si Miguel. Tatlong anghel, ngunit si Cristo ang anghel sa ikalawang hakbang. Ang tatlong paghipo ay kumakatawan sa isang sumusulong na tatlong-hakbang na pagpapalakas kay Daniel. Sa loob ng talata ay tatlong ulit na tinutukoy ni Daniel ang pangitain sa salaming-tanawan, at sa paggawa nito ay inilalagay niya ang tatlong pangitain sa salaming-tanawan sa loob ng pitong pagtukoy sa pangitaing mareh sa kabanata sampu. Dalawang ulit na isinalin ang salitang Hebreo na mareh bilang “anyo,” at dalawang ulit bilang “pangitain,” at sa tatlo pang pagkakataon ay isinalin ito bilang “pangitain.” Ang “tatlo pang pagkakataon” ay hindi mareh; ang mga iyon ay ang pambabaing anyo ng mareh, na marah. Ang kabanata sampu ay may tatlong paghipo ng sumusulong na pagpapalakas, tatlong makalangit na pakikipagtagpo na nagtataglay ng tatak ng katotohanan, at tatlong pangitain sa salaming-tanawan na bahagi ng pitong pagtukoy sa anyo ni Cristo.

## Appearance

Kaanyuan

The two times mareh is translated as appearance align with the two times it is translated as vision. Together they identify Christ as a symbol that appears as a waymark in prophetic history. In Revelation chapter ten, an angel descends and places one foot on the land and the other on the sea. Sister White informs us the angel was “no less a personage than Jesus Christ.” The angel of Revelation ten is the “appearance” of Christ in prophetic history. He appears in verse thirteen of Daniel chapter eight as Palmoni, and in Revelation chapter five onward He appears as the Lion of the tribe of Judah. Daniel is representing those of the last days who follow the prophetic appearances of Christ, wherever He might go. If they are faithful to do so, they are led to the looking glass vision where the unfaithful flee.

Ang dalawang pagkakataon na ang mareh ay isinalin bilang anyo ay tumutugma sa dalawang pagkakataon na ito ay isinalin bilang pangitain. Magkasama, ipinakikilala nila si Cristo bilang isang sagisag na lumilitaw bilang isang palatandaan sa makasaysayang daloy ng hula. Sa Apocalipsis kabanata sampu, isang anghel ang bumababa at inilalagay ang isang paa sa lupa at ang isa sa dagat. Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang anghel ay “walang iba kundi si Jesucristo.” Ang anghel ng Apocalipsis sampu ay ang “anyo” ni Cristo sa makasaysayang daloy ng hula. Siya ay lumilitaw sa talata labintatlo ng Daniel kabanata walo bilang Palmoni, at mula sa Apocalipsis kabanata lima at pasulong ay lumilitaw Siya bilang ang Leon ng lipi ni Juda. Si Daniel ay kumakatawan sa mga nasa mga huling araw na sumusunod sa mga propetikong paglitaw ni Cristo, saanman Siya pumaroon. Kung sila ay tapat na gagawin ito, sila ay inaakay sa pangitain ng salaming tumitingin kung saan tumatakas ang mga hindi tapat.

Chapter twelve’s three-step purification based upon understanding the knowledge that is increased when a prophecy is unsealed is accompanied by three ‘time prophecies,’ which represent three distinct fulfillments for each of the three verses. Verse seven’s twelve hundred and sixty years, verse eleven’s twelve hundred and ninety years and verse twelves thirteen hundred and thirty-five years identify three verses that each contain a time prophecy which was fulfilled in history, and thereafter recognized by the Millerites as historical confirmation of the message they proclaimed. The prediction in the verse, the historical fulfillment and the Millerite application of that history witness to the latter-day fulfillment of those three prophecies. But the Millerites application of time is no longer valid, so the time references in the verses are to be applied as symbols, not as time. The symbolism is established in the verses through applying the verse, the verse’s fulfillment in history and the Millerite presentation of the message.

Ang tatlong-yugtong pagdadalisay ng ikalabindalawang kabanata, na nakabatay sa pagkaunawa sa kaalamang lumalago kapag ang isang propesiya ay nabubuksan, ay sinasamahan ng tatlong “propesiya ng panahon,” na kumakatawan sa tatlong natatanging katuparan para sa bawat isa sa tatlong talata. Ang isang libo dalawang daan at animnapung taon ng talata pito, ang isang libo dalawang daan at siyamnapung taon ng talata labing-isa, at ang isang libo tatlong daan at tatlumpu’t limang taon ng talata labindalawa ay tumutukoy sa tatlong talata na bawat isa ay naglalaman ng isang propesiya ng panahon na natupad sa kasaysayan, at pagkaraan ay kinilala ng mga Millerita bilang makasaysayang pagpapatibay ng mensaheng kanilang ipinahayag. Ang hula sa talata, ang makasaysayang katuparan, at ang paglalapat ng mga Millerita sa kasaysayang iyon ay sumasaksi sa katuparan sa mga huling araw ng tatlong propesiyang iyon. Ngunit ang paglalapat ng mga Millerita sa panahon ay hindi na wasto, kaya ang mga pagtukoy sa panahon sa mga talata ay dapat ilapat bilang mga sagisag, hindi bilang panahon. Ang pagsasagisag ay itinatatag sa mga talata sa pamamagitan ng paglalapat ng talata, ng katuparan ng talata sa kasaysayan, at ng paglalahad ng mga Millerita ng mensahe.

Chapter eleven’s chronology of human rebellion is woven together by leagues, treaties and covenants. The human covenants that are represented within the history of chapter eleven are contrasted with the Divine covenant.

Ang kronolohiya ng paghihimagsik ng sangkatauhan sa kabanata labing-isa ay pinagdurugtong-dugtong ng mga alyansa, mga kasunduan, at mga tipan. Ang mga tipang pantao na kinakatawan sa loob ng kasaysayan ng kabanata labing-isa ay inihahambing sa banal na tipan.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “Sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, ang tipan ng Diyos sa Kaniyang bayang tumutupad sa Kaniyang mga utos ay muling paninibaguhin.” Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

Rome establishes the entire vision, and when papal Rome is first addressed in chapter eleven, she is identified as “them that forsake the holy covenant.” The internal line in Daniel eleven, which is also the internal line within the hidden history of verse forty, represents those who enter into covenant with God in the latter days, and the external line identifies those who forsake that very covenant. In illustrating the class who will not be benefitted by the increase of knowledge in the latter days, their external history is woven upon the prophetic thread of broken human treaties.

Itinatatag ng Roma ang buong pangitain, at nang unang talakayin ang Romang papal sa kabanata labing-isa, siya ay kinilala bilang “yaong mga nagsisipaglikat sa banal na tipan.” Ang panloob na linya sa Daniel labing-isa, na siya ring panloob na linya sa loob ng nakatagong kasaysayan ng talata apatnapu, ay kumakatawan sa mga pumapasok sa tipan sa Diyos sa mga huling araw, at ang panlabas na linya ay tumutukoy sa mga tumatalikod sa mismong tipang iyon. Sa paglalarawan sa uri ng mga tao na hindi makikinabang sa pagdami ng kaalaman sa mga huling araw, ang kanilang panlabas na kasaysayan ay hinabi sa ibabaw ng propetikong hibla ng mga nasirang kasunduan ng tao.

Woven into the internal line of the one hundred and forty-four thousand are multiple symbols and illustrations of the covenant relationship of God with His latter-day remnant people. The symbol of the number “eleven” is one of those truths, and the fact that the eleventh verse of chapter eleven identifies the external and internal vision of the latter days is emphasized by Isaiah identifying the purpose and work of God’s last day covenant people in chapter eleven, and verse eleven.

Nakasalalay sa panloob na hanay ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ang maraming sagisag at paglalarawan ng tipanang kaugnayan ng Diyos sa Kaniyang nalabing bayan sa mga huling araw. Ang sagisag ng bilang na “labing-isa” ay isa sa mga katotohanang iyon, at ang katotohanang ang ikalabing-isang talata ng kabanata labing-isa ay tumutukoy sa panlabas at panloob na pangitain ng mga huling araw ay binibigyang-diin ni Isaias sa pagtukoy sa layunin at gawain ng bayan ng tipan ng Diyos sa mga huling araw sa kabanata labing-isa, at talata labing-isa.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. Isaiah 11:11.

> At mangyayari sa araw na yaon, na muling iuukol ng Panginoon ang kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi sa kaniyang bayan, na matitira, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cush, at mula sa Elam, at mula sa Shinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo ng dagat. Isaias 11:11.

## The Scattering

Ang Pagkakawatak-watak

In the last days the remnant people of God will have been twice scattered, needing to be gathered. Verse seven of Daniel twelve identifies a scattering of God’s people in the last days, thus representing the twelve hundred and sixty days as a symbol of a scattering.

Sa mga huling araw, ang nalabing bayan ng Diyos ay makalawang pangangalatin, at kakailangang tipunin. Tinutukoy ng talatang pito ng Daniel dose ang isang pangangalat ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, anupat inihaharap ang isang libo dalawang daan at animnapung araw bilang sagisag ng isang pangangalat.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> At aking narinig ang lalaking nararamtan ng lino, na nasa ibabaw ng tubig ng ilog, nang itaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan niyaong nabubuhay magpakailanman na magiging sa isang panahon, mga panahon, at kalahati; at kapag kaniyang natapos na pangalatin ang kapangyarihan ng banal na bayan, lahat ng mga bagay na ito ay mangyayari. Daniel 12:7.

The two witnesses were scattered in Revelation chapter eleven after they gave their testimony.

Ang dalawang saksi ay nangalat sa Apocalipsis kabanata labing-isa matapos nilang maibigay ang kanilang patotoo.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:7–10.

> At pagka natapos na nila ang kanilang patotoo, ang halimaw na umaahon mula sa kalaliman ay makikipagdigma laban sa kanila, at sila’y dadaigin niya, at papatayin. At ang kanilang mga bangkay ay mahahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod, na sa espirituwal ay tinatawag na Sodoma at Egipto, na doo’y ipinako rin sa krus ang ating Panginoon. At ang mga tao mula sa mga bayan at mga angkan at mga wika at mga bansa ay titingin sa kanilang mga bangkay sa loob ng tatlo at kalahating araw, at hindi nila ipahihintulot na mailibing ang kanilang mga bangkay. At silang mga nananahan sa ibabaw ng lupa ay mangagagalak dahil sa kanila, at magsasaya, at mangagpapadala ng mga kaloob sa isa’t isa; sapagkat pinahirapan ng dalawang propetang ito ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Apocalipsis 11:7–10.

In the next verse, verse eleven, the two witnesses are resurrected from their death in the street of Sodom and Egypt. That same death is portrayed by Ezekiel as a valley of scattered, dead, dry bones. The two witnesses represent the Republican and Protestant horns that were slain in 2020. The Protestant horn died at its false prediction of July 18, 2020 and the Republican horn died at the stolen election of 2020. Isaiah identifies that when the witnesses are resurrected, which he identifies as being gathered a second time, those witnesses become the ensign that gathers the eleventh-hour workers.

Sa susunod na talata, talata labing-isa, ang dalawang saksi ay binuhay na mag-uli mula sa kanilang kamatayan sa lansangan ng Sodoma at Egipto. Ang gayunding kamatayang iyon ay inilalarawan ni Ezekiel bilang isang libis ng nangangalat, patay, at tuyong mga buto. Ang dalawang saksi ay kumakatawan sa mga sungay na Republikano at Protestante na pinatay noong 2020. Ang sungay na Protestante ay namatay sa pamamagitan ng huwad nitong hula tungkol sa Hulyo 18, 2020 at ang sungay na Republikano ay namatay sa pamamagitan ng ninakaw na halalan noong 2020. Tinutukoy ni Isaias na kapag ang mga saksi ay binuhay na mag-uli, na kaniyang tinutukoy bilang muling pagtitipon sa ikalawang pagkakataon, ang mga saksing iyon ay nagiging watawat na nagtitipon sa mga manggagawa sa ikalabing-isang oras.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Jesse, na tatayo bilang watawat ng bayan; dito hahanapin ng mga Gentil: at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. At mangyayari sa araw na yaon, na muling iuunat ng Panginoon ang kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng kaniyang bayan, na matitira, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Pathros, at mula sa Cush, at mula sa Elam, at mula sa Shinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo ng dagat. At magtatatag siya ng isang watawat para sa mga bansa, at titipunin ang mga pinaalis ng Israel, at pag-iisahin ang mga nakalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:10–12.

When the Lord sets his hand the second time to gather, he assembles “the outcasts of Israel.” The “outcasts of Israel” become the ensign to the Gentiles, and for this reason they must be cast out before they are gathered. They were cast out into Ezekiel’s valley of dead bones and once slain, they laid in the street where also our Lord was crucified, while the other class rejoiced.

Kapag iniunat ng Panginoon ang kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang magtipon, tinitipon niya ang “mga itinakwil ng Israel.” Ang “mga itinakwil ng Israel” ang nagiging watawat sa mga Gentil, at dahil dito kinakailangan muna silang itakwil bago sila tipunin. Sila ay itinakwil sa libis ng mga tuyong buto ni Ezekiel at, nang mapatay na minsan, sila’y nahimlay sa lansangan kung saan din ipinako sa krus ang ating Panginoon, samantalang ang kabilang uri ay nagalak.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, ninyong mga nanginginig sa kaniyang salita; Ang inyong mga kapatid na napopoot sa inyo, na nagtataboy sa inyo dahil sa aking pangalan, ay nagsabi, Luwalhatiin ang Panginoon: nguni’t siya’y mahahayag sa inyong kagalakan, at sila’y mangapapahiya. Isaias 66:5.

Those who tremble at God’s Word are cast out by their brethren which hated them. Jeremiah identifies what happens to the brethren that hated the ensign.

Yaong mga nanginginig sa Salita ng Diyos ay itinataboy ng kanilang mga kapatid na napopoot sa kanila. Tinutukoy ni Jeremias kung ano ang nangyayari sa mga kapatid na napopoot sa watawat.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:11.

> Kaya't ganito ang sabi ng Panginoon, Narito, magdadala ako ng kasamaan sa kanila, na hindi nila matatakasan; at bagaman sila'y magsidaing sa akin, hindi ko sila pakikinggan. Jeremias 11:11.

The context of verse eleven is God’s covenant, and all the prophets address the last days, so the covenant being discussed is the renewing of the covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Ang konteksto ng talatang labing-isa ay ang tipan ng Diyos, at lahat ng mga propeta ay tumutukoy sa mga huling araw, kaya ang tipang tinatalakay ay ang pagpapanibago ng tipan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them, Thus saith the Lord God of Israel; Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day. Then answered I, and said, So be it, O Lord.

> Ang salita na dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi, Pakinggan ninyo ang mga salita ng tipang ito, at salitain mo sa mga tao ng Juda, at sa mga nananahan sa Jerusalem; At sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel; Sumpain ang taong hindi tumatalima sa mga salita ng tipang ito, Na iniutos ko sa inyong mga magulang nang araw na inilabas ko sila mula sa lupain ng Egipto, mula sa pugon na bakal, na sinasabi, Sundin ninyo ang aking tinig, at gawin ninyo ang mga iyon, ayon sa lahat ng iniuutos ko sa inyo: sa gayon kayo’y magiging aking bayan, at ako’y magiging inyong Diyos: Upang aking matupad ang sumpa na aking isinumpa sa inyong mga magulang, na bigyan sila ng isang lupain na inaagusan ng gatas at pulot, gaya sa araw na ito. Nang magkagayon ay sumagot ako, at nagsabi, Siya nawa, O Panginoon.

> Then the Lord said unto me, Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked every one in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> At sinabi sa akin ng Panginoon, Ipahayag mo ang lahat ng salitang ito sa mga bayan ng Juda, at sa mga lansangan ng Jerusalem, na sinasabi, Pakinggan ninyo ang mga salita ng tipang ito, at gawin ninyo. Sapagkat taimtim kong pinatotohanan sa inyong mga magulang mula nang araw na iahon ko sila mula sa lupain ng Egipto, hanggang sa araw na ito, na ako’y maagang bumabangon at nagpapatotoo, na sinasabi, Sundin ninyo ang aking tinig. Gayunma’y hindi sila sumunod, ni hindi man lamang ikiniling ang kanilang tainga, kundi lumakad ang bawat isa ayon sa haka ng kaniyang masamang puso: kaya’t aking dadalhin sa kanila ang lahat ng mga salita ng tipang ito, na iniutos ko sa kanilang gawin; ngunit hindi nila ginawa.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers. Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Jeremiah 11:1–11.

> At sinabi sa akin ng Panginoon, Isang pagsasabuwatan ang nasumpungan sa gitna ng mga lalaki ng Juda, at sa gitna ng mga nananahan sa Jerusalem. Sila'y nagbalik sa mga kasamaan ng kanilang mga ninuno, na tumangging makinig sa aking mga salita; at sila'y sumunod sa ibang mga diyos upang paglingkuran ang mga iyon: ang sambahayan ng Israel at ang sambahayan ng Juda ay sumira sa aking tipan na aking ginawa sa kanilang mga ninuno. Kaya't ganito ang sabi ng Panginoon, Narito, magpapadala ako ng kasamaan sa kanila, na hindi nila matatakasan; at bagaman sila'y dumaing sa akin, hindi ko sila pakikinggan. Jeremias 11:1–11.

The subject of the judgment of Laodicean Seventh-day Adventism that Jeremiah identifies is repeated by Ezekiel in chapter eleven, verse eleven.

Ang paksa ng paghuhukom sa Laodiceang Seventh-day Adventism na tinutukoy ni Jeremias ay inuulit ni Ezekiel sa kabanata labing-isa, talata labing-isa.

> This city shall not be your caldron, neither shall ye be the flesh in the midst thereof; but I will judge you in the border of Israel. Ezekiel 11:11.

> Ang lunsod na ito ay hindi magiging inyong caldron, ni kayo man ang laman sa gitna nito; kundi hahatulan ko kayo sa hangganan ng Israel. Ezekiel 11:11.

Inspiration directly identifies the sealing of Ezekiel chapter nine as the very same sealing of the one hundred and forty-four thousand in Revelation seven. Verse eleven of chapter eleven is simply the continuation of Ezekiel’s running narrative of the judgment upon the Seventh-day Adventist church, which Sister White identifies as Jerusalem of Ezekiel chapter nine. Those who did not receive the seal are judged and destroyed in the vision of chapter nine through eleven.

Tuwirang tinutukoy ng Inspirasyon ang pagtatatak sa Ezekiel kabanata siyam bilang yaon ding pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa Apocalipsis pito. Ang talata labing-isa ng kabanata labing-isa ay simpleng pagpapatuloy lamang ng nagpapatuloy na salaysay ni Ezekiel hinggil sa paghatol sa iglesiang Seventh-day Adventist, na kinikilala ni Sister White bilang Jerusalem ng Ezekiel kabanata siyam. Yaong mga hindi tumanggap ng tatak ay hinatulan at nilipol sa pangitain ng kabanata siyam hanggang labing-isa.

The vision of 9/11 in Ezekiel identifies the unfaithful as being taken outside of Jerusalem to be judged, thus identifying the final separation of those who profess to be the final church illustrated in the book of Revelation. The symbol of “eleven, eleven” is a symbol of the covenant which the one hundred and forty-four thousand enter into with God. When added together the numbers represent twenty-two, which is a tenth of two hundred and twenty, one of the symbols of the combination of Divinity with humanity.

Ang pangitain ng 9/11 sa Ezekiel ay kinikilala ang mga hindi tapat bilang inilalabas sa labas ng Jerusalem upang hatulan, sa gayon ay ipinakikilala ang pangwakas na paghihiwalay ng mga nagpapahayag na sila ang huling iglesya na inilalarawan sa aklat ng Apocalipsis. Ang sagisag ng “labing-isa, labing-isa” ay isang sagisag ng tipan na pinapasok ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa Diyos. Kapag pinagsama, ang mga bilang ay kumakatawan sa dalawampu’t dalawa, na siyang ikasampung bahagi ng dalawang daan at dalawampu, isa sa mga sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao.

Two hundred and twenty years between 677 and 457 BC connect Daniel’s prophecy of twenty-three hundred days, with Moses’ time prophecy of seven times. Much can be identified of the two hundred and twenty years as a symbol of the work of the atonement which began when those two prophecies arrived together in 1844. Much can be set forth of what is symbolically represented by the number twenty-two as a tithe of two hundred and twenty, as is the case with the number eleven. What I wish to identify here is the relation between eleven and twenty-two.

Ang dalawang daan at dalawampung taon sa pagitan ng 677 at 457 BC ay nag-uugnay sa hula ni Daniel na dalawang libo at tatlong daang araw sa hula ng panahon ni Moises na pitong panahon. Maraming bagay ang maaaring makilala sa dalawang daan at dalawampung taon bilang sagisag ng gawain ng pagtubos na nagsimula nang ang dalawang hulang iyon ay magkasamang dumating noong 1844. Maraming bagay ang maaaring ilahad hinggil sa sagisag na kinakatawan ng bilang na dalawampu’t dalawa bilang ikapu ng dalawang daan at dalawampu, gaya rin ng kalagayan sa bilang na labing-isa. Ang nais kong tukuyin dito ay ang kaugnayan ng labing-isa at dalawampu’t dalawa.

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles