Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Limampu't Pito

Unveiling the Prophetic Secrets of Revelation: A Journey Through End-Time Prophecies

Pagbubunyag ng mga propetikong lihim ng Apocalipsis: Isang paglalakbay sa mga propesiya tungkol sa mga huling araw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 21, 2024

Formats

PDF
Word

All the prophets speak of the end of the world, and all the prophecies meet and end in the book of Revelation. In the book of Revelation, the same line is taken up as in the book of Daniel, for they are the same book. All of these prophetic principles have been firmly recorded in the previous articles. In the book of Revelation, we are informed that just before probation closes there is a prophecy that has been sealed up that is unsealed. These articles have been setting forth the prophetic elements connected to the message in the book of Revelation that is now being unsealed. The message is not a singular prophetic truth, and every element of the message that is being unsealed falls into the category of the Revelation of Jesus Christ.

Lahat ng mga propeta ay nagsasalita hinggil sa wakas ng sanlibutan, at ang lahat ng mga propesiya ay nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag. Sa Aklat ng Pahayag, muling pinasimulan ang gayunding daloy gaya ng nasa Aklat ni Daniel, sapagkat ang dalawa ay iisang aklat. Ang lahat ng mga prinsipyong propetiko na ito ay matibay na naitala sa mga naunang artikulo. Sa Aklat ng Pahayag, ipinaaalam sa atin na bago magsara ang probasyon ay may isang propesiyang dating sinelyuhan na inaalisan ng selyo. Inilalahad ng mga artikulong ito ang mga elementong propetiko na kaugnay ng mensahe sa Aklat ng Pahayag na ngayo’y inaalisan ng selyo. Ang mensahe ay hindi isang nag-iisang katotohanang propetiko, at ang bawat elemento ng mensaheng inaalisan ng selyo ay nabibilang sa kategorya ng Pahayag ni Jesucristo.

The message is unsealed just before the close of probation, when the “time is at hand.” The books of Daniel and Revelation, in association with the commentary from the writings of the Spirit of Prophecy, are very specific concerning the process associated with the unsealing of a prophetic message. It is the Lion of the tribe of Judah who accomplishes the unsealing, and when he does so he employs a structured method for presenting the message. He receives the message from the Father, who is represented as holding the Bible as it is sealed with seven seals. The Lion of the tribe of Judah, who is also the root of David and the Lamb that was slain, takes the book from the Father and removes the seals.

Ang mensahe ay inaalisan ng tatak kaagad bago ang pagsasara ng probasyon, kapag “malapit na ang panahon.” Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis, kasama ang komentaryo mula sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya, ay napakalilinaw hinggil sa prosesong kaugnay ng pag-aalis ng tatak sa isang makahulang mensahe. Ang Leon mula sa lipi ni Juda ang nagsasakatuparan ng pag-aalis ng tatak, at kapag ginagawa niya ito ay gumagamit siya ng isang nakabalangkas na pamamaraan sa paglalahad ng mensahe. Tinatanggap niya ang mensahe mula sa Ama, na inilarawan bilang may hawak ng Bibliya na tinatakan ng pitong tatak. Ang Leon mula sa lipi ni Juda, na siya rin ang ugat ni David at ang Korderong pinatay, ay kinukuha ang aklat mula sa Ama at inaalis ang mga tatak.

Jesus then gives the message to Gabriel, who along with other angels conveys the message to a prophet who writes the message and sends it to the churches. When the time to unseal the prophetic message is at hand the opening of the prophetic message produces a three-step testing process, that tests those within the churches who are the target audience of the prophet’s writing, and based upon the individual response of those church members, they determine whether they are in one of two classes. Those that accept the increase of knowledge which is produced by the message that is unsealed are identified as the “wise,” and those who do not are identified by Daniel as the “wicked,” and by Matthew as the “foolish”.

Pagkatapos ay ipinagkakaloob ni Jesus ang mensahe kay Gabriel, na, kasama ng iba pang mga anghel, ay naghahatid nito sa isang propeta. Isinusulat ng propeta ang mensahe at ipinadadala ito sa mga iglesya. Kapag dumating ang panahon upang alisin ang selyo ng mensaheng propetiko, ang pagbubukas nito ay nagbubunga ng isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na sumusubok sa mga nasa loob ng mga iglesya na siyang layon ng isinulat ng propeta; at batay sa kani-kaniyang tugon ng mga kasaping iyon ng iglesya, natitiyak kung kabilang sila sa alinman sa dalawang uri. Ang mga tumatanggap sa paglago ng kaalaman na ibinubunga ng mensaheng inalisan ng selyo ay kinikilala bilang mga "marurunong," at ang mga hindi naman ay tinutukoy ni Daniel bilang mga "masasama," at ni Mateo bilang mga "mangmang".

All of these factors connected with the unsealing of the final prophetic secret are addressed and emphasized in verse nine of Revelation seventeen, for it identifies an element of the Revelation of Jesus Christ that will test the two classes of worshippers. It does so by identifying that it is the “wise” that will understand the message that follows the warning flag of the verse.

Lahat ng mga salik na ito na kaugnay ng pagbubukas ng selyo ng huling propetikong lihim ay tinatalakay at binibigyang-diin sa talatang siyam ng kabanata labing-pito ng Pahayag, sapagkat tinutukoy nito ang isang aspeto ng Pahayag ni Jesucristo na susubok sa dalawang uri ng mga mananamba. Ginagawa nito iyon sa pamamagitan ng pagtukoy na ang "marurunong" ang makauunawa sa mensaheng sumusunod sa hudyat ng babala ng talatang iyon.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> At narito ang kaisipang may karunungan. Ang pitong ulo ay pitong bundok na kinauupuan ng babae. At may pitong hari: bumagsak na ang lima, ang isa ay umiiral, at ang isa pa’y hindi pa dumarating; at pagdating niya, kailangang manatili siya sa isang maikling panahon. At ang hayop na dating umiiral, at ngayo’y wala na, siya ang ikawalo, at bahagi siya ng pito, at paroroon sa kapahamakan. Apocalipsis 17:9-11.

The “mind that has wisdom,” is the mind of the “wise.” The “wise” understand the increase of knowledge, and the increase of knowledge that is represented immediately after the prophetic marker, which identifies a truth that will be understood by the wise and rejected by the wicked, is the truth associated with the kingdoms of Bible prophecy set forth in the verses that follow. Those verses represent the last illustration of the kingdoms of Bible prophecy, and what is unsealed in the last days is that those eight kingdoms have also been represented in the first illustration of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two.

Ang “isipang may karunungan” ay ang isipan ng “marurunong.” Nauunawaan ng “marurunong” ang pagdarami ng kaalaman, at ang pagdarami ng kaalaman na inilalarawan kaagad pagkatapos ng palatandaang propetiko—na nagpapakilala ng isang katotohanang mauunawaan ng marurunong at tatanggihan ng masasama—ay ang katotohanang nauugnay sa mga kaharian ng propesiyang biblikal na inilatag sa mga sumusunod na talata. Ang mga talatang iyon ay kumakatawan sa huling paglalarawan ng mga kaharian ng propesiyang biblikal, at ang ibinubukas sa mga huling araw ay ito: na ang walong kahariang iyon ay inilarawan din sa unang paglalarawan ng mga kaharian ng propesiyang biblikal sa ikalawang kabanata ng Daniel.

The revelation of the truth upholds the limited view of the kingdoms of Bible prophecy that made up one of Miller’s jewels, but it shone ten times brighter, for it possesses much more truth than the Millerites understood from their limited point in history, and it represents a test as represented by the number “ten,” and by the warning beacon of the introductory warning of “here is the mind that has wisdom,” prophetically interpreted as, the following truth will test the churches that are sent the message that is unsealed just before the close of probation.

Ang paghahayag ng katotohanan ay nagpapatibay sa limitadong pananaw hinggil sa mga kaharian sa propesiya ng Bibliya na bumuo sa isa sa mga hiyas ni Miller, subalit nagningning ito nang sampung ulit na higit, sapagkat nagtataglay ito ng lalong maraming katotohanan kaysa sa naunawaan ng mga Milerita mula sa kanilang limitadong kinalalagyang pangkasaysayan, at ito’y kumakatawan sa isang pagsubok, gaya ng sinasagisag ng bilang na “sampu,” at ng tanglaw na babala ng paunang babala na, “Narito ang pag-iisip na may karunungan,” na binibigyang-kahulugan sa propesiya bilang: ang sumusunod na katotohanan ay susubok sa mga iglesiang pinadadalhan ng mensaheng inalisan ng selyo, bago ang pagsasara ng panahon ng pagsubok.

In Revelation seventeen John was carried into the wilderness of twelve hundred and sixty years of papal darkness. He was placed at the very end of that period in 1798, which is the identical history he was placed at in Revelation thirteen.

Sa Apocalipsis 17, dinala si Juan sa ilang ng panahon ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon ng kadiliman ng kapapahan. Inilagay siya sa mismong katapusan ng panahong iyon, noong 1798, na siya ring eksaktong kalagayang pangkasaysayan kung saan siya inilagay sa Apocalipsis 13.

> And I stood upon the sand of the sea, and saw a beast rise up out of the sea, having seven heads and ten horns, and upon his horns ten crowns, and upon his heads the name of blasphemy. Revelation 13:1.

> At ako’y tumayo sa buhanginan ng dagat, at nakita ko ang isang hayop na umaahon mula sa dagat, na may pitong ulo at sampung sungay, at sa kaniyang mga sungay ay sampung diadema, at sa kaniyang mga ulo ay ang pangalan ng pamumusong. Apocalipsis 13:1.

The “sand of the sea” represents 1798, for it represents the historical vantage point where John was shown the papacy (the beast of the sea) in the past tense, and the United States (the beast of the earth) rising up, and ultimately speaking as a dragon at the soon-coming Sunday law. Then the earth beast forces the world to accept the “image of the beast,” that would speak and implement Sunday legislation upon the entire world.

Ang "buhangin ng dagat" ay kumakatawan sa 1798, sapagkat kinakatawan nito ang makasaysayang punto ng tanaw kung saan ipinakita kay Juan ang Papado (ang hayop mula sa dagat) sa aspektong pangnagdaan, at ang Estados Unidos (ang hayop mula sa lupa) na umaahon, at sa wakas ay magsasalita gaya ng isang dragon sa nalalapit na batas ng Linggo. Pagkatapos ay pipilitin ng hayop mula sa lupa ang sanlibutan na tanggapin ang "larawan ng hayop," na magsasalita at magpapatupad ng batas ng Linggo sa buong sanlibutan.

> “At the time when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, is represented by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea; but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which it symbolized—the United States.” Signs of the Times, February 8, 1910.

> "Sa panahong ang Kapapahan, naalisan ng lakas, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, namasdan ni Juan ang isang bagong kapangyarihang umuusbong upang umalingawngaw sa tinig ng dragon at ipagpatuloy ang gayunding malupit at lapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay kinakatawan ng isang hayop na may mga sungay na gaya ng sa kordero. Ang mga hayop na nauna rito ay umahon mula sa dagat; ngunit ito ay umahon mula sa lupa, na kumakatawan sa mapayapang pag-usbong ng bansang sinasagisag nito - ang Estados Unidos." Signs of the Times, Pebrero 8, 1910.

John is taken to the same vantage point of history to receive the final presentation of the kingdoms of Bible prophecy in chapter seventeen. Standing at that vantage point the kingdoms are presented. He is first informed that the beast controls both church and state, for she is seated upon not only seven heads, but also seven mountains. The seating of the great whore is identifying that she is the one riding the beast, and the one who rides the beast is the one who controls the beast.

Dinala si Juan sa gayunding punto-de-bista ng kasaysayan upang tanggapin ang pangwakas na paglalahad ng mga kaharian ng propesiya ng Bibliya sa kabanata labing-pito. Samantalang nasa gayong punto-de-bista, iniharap ang mga kaharian. Unang ipinabatid sa kanya na ang halimaw ang kumokontrol sa kapuwa simbahan at estado, sapagkat ang babae ay nakaluklok hindi lamang sa pitong ulo kundi pati sa pitong bundok. Ang pagkakaluklok ng dakilang patutot ay nagpapakilalang siya ang nakasakay sa halimaw, at ang sumasakay sa halimaw ang siyang kumokontrol sa halimaw.

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> At ang babaeng iyong nakita ay yaong dakilang lungsod, na naghahari sa mga hari ng lupa. Apocalipsis 17:18.

The word “reigneth” means to hold and to rule over. A rider rules over the beast by holding the reins. The papacy rules over seven heads and also over seven mountains. In Daniel chapter two, Daniel informs Nebuchadnezzar that he is the “head” of gold. In Isaiah chapter seven a “head” is also a king, a capitol or a kingdom.

Ang salitang “reigneth” ay nangangahulugang humawak at maghari sa. Ang nakasakay ay naghahari sa hayop sa pamamagitan ng paghawak sa renda. Ang kapapahan ay naghahari sa pitong ulo at gayundin sa pitong bundok. Sa ikalawang kabanata ng Daniel, ipinabatid ni Daniel kay Nebukadnezar na siya ang “ulo” na ginto. Sa ikapitong kabanata ng Isaias, ang “ulo” ay isa ring hari, kapitolyo, o kaharian.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

> Sapagkat ang ulo ng Siria ay Damasco, at ang ulo ng Damasco ay si Resin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na siya magiging isang bayan. At ang ulo ng Efraim ay Samaria, at ang ulo ng Samaria ay ang anak ni Remalias. Kung hindi kayo mananampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:7, 8.

The papacy, which is the woman riding the beast, rules over all the kings of the earth. Those kings are represented as “ten kings,” that are the dragon-power of the last days. They are the kings the whore of Tyre commits fornication with. Those “ten kings” have been forced to accept the authority of the papacy, but the premier king of those ten kings is the United States. The United States is therefore also represented by Ahab, the king of the ten northern kingdoms of Israel. The number “seven” represents “complete,” and when the papacy is portrayed as reigning over the kings of the earth, she is also reigning over the ten kings and she is seated upon the seven heads.

Ang papado, na siyang babaeng nakasakay sa halimaw, ay naghahari sa lahat ng mga hari sa lupa. Ang mga haring iyon ay inilarawan bilang “sampung hari,” na siyang kapangyarihan ng dragon sa mga huling araw. Sila ang mga haring nakikiapid sa kanila ang patutot ng Tiro. Ang mga “sampung hari” na iyon ay napilitang kilalanin ang awtoridad ng papado, ngunit ang nangungunang hari sa sampung haring iyon ay ang Estados Unidos. Kaya’t ang Estados Unidos ay inilarawan din bilang si Ahab, ang hari ng sampung hilagang kaharian ng Israel. Ang bilang na “pito” ay kumakatawan sa “ganap,” at kapag ang papado ay inilalarawan na naghahari sa mga hari sa lupa, siya rin ay naghahari sa sampung hari at siya ay nakaluklok sa pitong ulo.

Here is the mind that has wisdom, for the wise of the last days employ the methodology of “line upon line,” and they recognize that each of the symbols of the statecraft that the whore rules over identify the same truth. She also rules over seven mountains, and the Millerites identified a “mountain” in Bible prophecy as a symbol of a kingdom, but they also identified that symbols have more than one meaning.

Narito ang pag-iisip na may karunungan, sapagkat ang marurunong sa mga huling araw ay gumagamit ng metodolohiyang “tuntunin sa tuntunin,” at kinikilala nila na ang bawat isa sa mga sagisag ng pamamalakad ng estado na pinaghaharian ng patutot ay tumutukoy sa iisang katotohanan. Naghahari rin siya sa pitong bundok, at kinilala ng mga Millerita na ang “bundok” sa propesiya ng Bibliya ay sagisag ng isang kaharian, subalit kinilala rin nila na ang mga sagisag ay may higit sa isang kahulugan.

Mountains are also a symbol of a church. The “glorious holy mountain” in the Scriptures represents God’s church.

Ang mga bundok ay isa ring sagisag ng iglesia. Ang “maluwalhating banal na bundok” sa Banal na Kasulatan ay kumakatawan sa iglesia ng Diyos.

> The word that Isaiah the son of Amoz saw concerning Judah and Jerusalem. And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:1–3.

> Ang salitang nakita ni Isaias na anak ni Amoz hinggil sa Juda at Jerusalem. At mangyayari sa mga huling araw, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa tuktok ng mga bundok, at itataas na higit sa mga burol; at dadagsa roon ang lahat ng mga bansa. At maraming mga tao ang paroroon at magsasabi, Halikayo, at tayo’y magsiaakyat sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob; at ituturo niya sa atin ang kaniyang mga daan, at tayo’y lalakad sa kaniyang mga landas: sapagkat mula sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon mula sa Jerusalem. Isaias 2:1-3.

The “Lord’s house” is His church, and it is a “mountain.” The great whore is seated upon seven mountains, thus identifying that she rules over all the churches, just as she rules over all the kings. She has control over all the churches and all the states in all the world.

Ang "bahay ng Panginoon" ay Kanyang iglesia, at ito ay isang "bundok." Ang dakilang patutot ay nakaluklok sa pitong bundok, sa gayo'y ipinahahayag na siya'y naghahari sa lahat ng mga iglesia, gaya rin ng kanyang paghahari sa lahat ng mga hari. Siya'y may kapangyarihan sa lahat ng mga iglesia at sa lahat ng mga estado sa buong daigdig.

The vision that Isaiah is identifying that came to him “concerning Judah and Jerusalem,” that we just cited, continues on, and it is still the same passage in chapter four, and according to Isaiah it is the “same day” that people say, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.” In that same period of time “seven women” are identified.

Ang pangitain na tinutukoy ni Isaias na dumating sa kanya “tungkol sa Juda at Jerusalem,” na ating binanggit, ay nagpapatuloy, at nananatili pa ring iyon ding bahagi sa kabanata apat; at ayon kay Isaias, ito ang “araw ding iyon” na sinasabi ng mga tao, “Halikayo, at tayo’y umahon sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob.” Sa gayunding kapanahunan ay tinukoy ang “pitong babae.”

> And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. And the Lord will create upon every dwelling place of mount Zion, and upon her assemblies, a cloud and smoke by day, and the shining of a flaming fire by night: for upon all the glory shall be a defence. And there shall be a tabernacle for a shadow in the daytime from the heat, and for a place of refuge, and for a covert from storm and from rain. Isaiah 4:1–6.

> At sa araw na yaon, pitong babae ang kakapit sa isang lalaki, na magsasabi, Kakainin namin ang sarili naming tinapay, at isusuot namin ang sarili naming kasuotan; tawagin lamang kami sa iyong pangalan, upang alisin ang aming kadustaan. Sa araw na yaon, ang sanga ng Panginoon ay magiging marilag at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga nakatanan sa Israel. At mangyayari, na ang maiiwan sa Sion, at ang mananatili sa Jerusalem, ay tatawaging banal, maging bawat isa na nakatala sa mga buhay sa Jerusalem: Kapag hinugasan ng Panginoon ang karumihan ng mga anak na babae ng Sion, at nilinis ang dugo ng Jerusalem mula sa gitna nito sa pamamagitan ng espiritu ng kahatulan at ng espiritu ng pagliliyab. At lilikha ang Panginoon sa ibabaw ng bawat tahanang dako ng Bundok ng Sion, at sa ibabaw ng kaniyang mga kapulungan, ng ulap at usok sa araw, at ng ningning ng nagliliyab na apoy sa gabi; sapagka’t sa ibabaw ng buong kaluwalhatian ay may magiging tanggulan. At magkakaroon ng tabernakulo na magiging lilim sa araw mula sa init, at magiging dakong kanlungan at kublihan mula sa unos at mula sa ulan. Isaias 4:1-6.

The “day” which is the subject of Isaiah’s vision is the “hour” of the great earthquake of Revelation chapter eleven. The wise that have accepted the admonition to “return” from the disappointment of July 18, 2020, and met the requirements of Leviticus twenty-six, and who have been brought together by Ezekiel’s first prophecy, are sealed when they accept Ezekiel’s second message of the four winds of Islam. They are then lifted up into heaven as an ensign, and God’s other children in Babylon begin to respond to the call to come out of Babylon, that begins at the earthquake, which is the soon-coming Sunday law. God’s other flock hear the message to come out of Babylon, and they proclaim, “Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob.”

Ang “araw” na paksa ng pangitain ni Isaias ay ang “oras” ng dakilang lindol sa Aklat ng Pahayag, kabanata labing-isa. Ang marurunong na tumanggap sa pangaral na “magsibalik” mula sa kabiguan noong 18 Hulyo 2020, na tumupad sa mga hinihingi ng Levitico, kabanata dalawampu’t anim, at na pinagtipon ng unang propesiya ni Ezekiel, ay tinatakan kapag tinanggap nila ang ikalawang mensahe ni Ezekiel tungkol sa apat na hangin ng Islam. Pagkatapos, itinaas sila sa langit bilang isang watawat, at ang iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonya ay nagsisimula nang tumugon sa panawagang lumabas mula sa Babilonya—na nagsisimula sa lindol, na siya ring nalalapit na batas sa Linggo. Ang iba pang kawan ng Diyos ay naririnig ang mensahe na lumabas mula sa Babilonya, at kanilang ipinapahayag, “Magsiparito kayo, at tayo’y magsiahon sa bundok ng Panginoon, sa bahay ng Diyos ni Jacob.”

In that “hour” the great whore begins to sing her songs and commit fornication with the kings of the earth. Those who are not written in the Lamb’s book of life follow the whore, and their churches come under her authority. Those churches are represented by Isaiah as “seven women.” Those “seven women” are the “seven mountains” that the papacy shall rule over, as the United States forces the entire world to erect an image of the beast that will both speak and cause all to receive the mark of papal authority.

Sa “oras” na iyon, sinisimulan ng dakilang patutot ang pag-awit ng kanyang mga awit at ang pakikiapid sa mga hari sa lupa. Ang mga hindi nakasulat sa Aklat ng Buhay ng Kordero ay sumusunod sa patutot, at ang kanilang mga iglesia ay napapasailalim sa kanyang awtoridad. Ang mga iglesiang iyon ay inilarawan ni Isaias bilang “pitong babae.” Ang mga “pitong babae” na iyon ang “pitong bundok” na paghaharian ng kapapahan, samantalang pinipilit ng Estados Unidos ang buong sanlibutan na itayo ang isang larawan ng hayop na magsasalita at magpapasunod sa lahat na tanggapin ang tatak ng awtoridad ng kapapahan.

Those “seven women shall take hold of one man,” and that “man” is the “man” Paul identifies as “the man of sin.” In that testing period those who remain “in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem.” God’s people are those in the period of time whose names are written in the book of life, the book of the Lamb who was slain from the foundation of the world. The other class, who take hold of the “man of sin” are those in Revelation chapter thirteen that worship the man of sin.

Yaong “pitong babae ay kakapit sa isang lalaki,” at ang “lalaki” na iyon ang “lalaki” na tinutukoy ni Pablo bilang “ang tao ng kasalanan.” Sa panahong yaon ng pagsubok, yaong mga nananatili “sa Jerusalem, ay tatawaging banal, maging bawat isa na nakasulat sa talaan ng mga buhay sa Jerusalem.” Ang bayan ng Diyos ay yaong mga, sa panahong yaon, na ang mga pangalan ay nakasulat sa aklat ng buhay, ang aklat ng Kordero na pinatay mula nang itatag ang sanlibutan. Ang kabilang uri, na kumakapit sa “tao ng kasalanan,” ay yaong binabanggit sa Apocalipsis kabanata labintatlo na sumasamba sa tao ng kasalanan.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. If any man have an ear, let him hear. Revelation 13:8, 9.

> At ang lahat ng nananahan sa lupa ay magsisisamba sa kaniya, yaong ang kanilang mga pangalan ay hindi nakasulat sa aklat ng buhay ng Cordero na pinatay mula nang itatag ang sanlibutan. Kung ang sinoman ay may pakinig, ay makinig. Apocalipsis 13:8, 9.

The “hour” of the great earthquake, which is the Sunday law crisis, is the conclusion of the investigative judgment, and the judgment is based upon whether your name is found or not found entered within the book of life, thus in that time the two classes represented by the relation to the book of life is identifying the very closing scenes of judgment. Those who take hold of the “man of sin,” proclaim that they will “eat” their “own bread, and wear” their “own apparel,” but their primary desire is to “be called by thy name”.

Ang "oras" ng dakilang lindol, na siyang krisis ng batas ng Linggo, ay ang wakas ng pagsisiyasat na paghuhukom; at ang paghuhukom ay nakasalig sa kung ang iyong pangalan ay nasusumpungan o hindi nasusumpungang nakasulat sa Aklat ng Buhay; kaya, sa panahong iyon, ang dalawang uri, na kinakatawan ayon sa kanilang kaugnayan sa Aklat ng Buhay, ang siyang nagpapakilala sa mismong pangwakas na mga tagpo ng paghuhukom. Yaong mga kumakapit sa "tao ng kasalanan," ay nagpapahayag na kanilang "kakainin" ang sarili nilang "tinapay, at isusuot" ang sarili nilang "kasuutan," ngunit ang pangunahing hangad nila ay "matawag sa iyong pangalan".

They will retain their own doctrinal statement of beliefs (eat their own bread), and retain their denominational profession (their own apparel), but accept the name of the “man of sin.” The name of the “man of sin,” is “catholic”, which means “universal”. Those who take hold of the “man of sin,” wish to become part of the “universal church”, which is the Catholic church. They desire that relationship in order to “take away” their “reproach.”

Pananatilihin nila ang sarili nilang pahayag ng pananampalataya at doktrina (kakainin ang sarili nilang tinapay), at pananatilihin ang kanilang denominasyonal na pag-aangkin (ang sarili nilang kasuotan), ngunit tatanggapin nila ang pangalan ng "tao ng kasalanan." Ang pangalan ng "tao ng kasalanan" ay "catholic," na ang ibig sabihin ay "unibersal." Yaong mga kumakapit sa "tao ng kasalanan" ay nagnanais maging bahagi ng "unibersal na simbahan," na siyang Simbahang Katoliko. Nais nila ang ugnayang iyon upang "maalis" ang kanilang "kahihiyan."

The “reproach” addresses two significant elements of the beast that reigns over all the churches and all the nations in the last days. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, “the third woe cometh quickly”. The “third woe” is Islam. In the “hour of the great earthquake” in Revelation eleven, the Seventh Trumpet sounds. The Seventh Trumpet is Islam. Islam strikes in the “hour of the great earthquake,” for all of the Trumpets are the prophetic tools God has employed in judgment upon forced Sunday worship throughout world history.

Ang “pagsaway” ay tumutukoy sa dalawang mahalagang elemento ng halimaw na naghahari sa lahat ng mga iglesia at sa lahat ng mga bansa sa mga huling araw. Sa “oras ng dakilang lindol” sa Apocalipsis labing-isa, “ang ikatlong sa aba ay dumarating agad.” Ang “ikatlong sa aba” ay ang Islam. Sa “oras ng dakilang lindol” sa Apocalipsis labing-isa, tumutunog ang Ikapitong Trumpeta. Ang Ikapitong Trumpeta ay ang Islam. Humagupit ang Islam sa “oras ng dakilang lindol,” sapagkat ang lahat ng mga Trumpeta ay mga propetikong kasangkapan na ginamit ng Diyos sa paghatol laban sa sapilitang pagsamba tuwing Linggo sa buong kasaysayan ng daigdig.

When the “national ruin” of the United States is brought about, at the soon-coming Sunday law, the “nations will be angry.” It is Islam that angers the nations in Bible prophecy, as represented by the first reference to Islam in the book of Genesis.

Kapag naganap, sa nalalapit na batas ng Linggo, ang “kapahamakang pambansa” ng Estados Unidos, “magagalit ang mga bansa.” Ang Islam ang nagpapagalit sa mga bansa sa propesiya ng Bibliya, gaya ng kinakatawan ng unang pagtukoy sa Islam sa aklat ng Henesis.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

The “reproach” of the last days is the religion of Islam. The churches and the nations of the world will come under the authority of the New World Order of a United Nations, which is ruled over by the Catholic church. The pope will be seated upon the one-world system, just as Constantine gave the papacy its seat in the year 330. The nations will determine that their ability to deal with the warfare being brought against mankind by Islam, can only be accomplished by a united effort, which will require a subjection to some moral authority, which the United States will insist is the Roman church. Just as Justinian gave the Catholic church its great authority in the year 533, history is repeated. The United States will force the world through its military might to obey, just as Clovis did for the Catholic church in the year 496. The history of verse two of Revelation thirteen will be repeated.

Ang “kahihiyan” ng mga huling araw ay ang relihiyong Islam. Ang mga iglesia at ang mga bansa ng sanlibutan ay mapapasailalim sa kapangyarihan ng Bagong Kaayusang Pandaigdig ng isang United Nations, na pinamumunuan ng Simbahang Katolika. Iluluklok ang papa bilang nasa tuktok ng iisang pandaigdigang sistema, gaya nang ibinigay ni Constantino sa papasiya ang luklukan nito noong taong 330. Magpapasiya ang mga bansa na ang kakayahan nilang harapin ang pakikidigmang isinusulong ng Islam laban sa sangkatauhan ay maaari lamang maisakatuparan sa pamamagitan ng isang nagkakaisang pagsisikap, na mangangailangan ng pagpapasakop sa isang moral na awtoridad, na igigiit ng Estados Unidos na ang nasabing awtoridad ay ang Simbahang Romano. Gaya nang ibinigay ni Justiniano sa Simbahang Katolika ang dakila nitong awtoridad noong 533, nauulit ang kasaysayan. Pipilitin ng Estados Unidos ang sanlibutan, sa pamamagitan ng lakas-militar nito, na tumalima, gaya ng ginawa ni Clovis para sa Simbahang Katolika noong 496. Mauulit ang kasaysayan ng talata dalawa ng Apocalipsis labintatlo.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> At ang halimaw na aking nakita ay gaya ng isang leopardo, at ang kaniyang mga paa ay gaya ng mga paa ng isang oso, at ang kaniyang bibig ay gaya ng bibig ng isang leon: at ibinigay sa kaniya ng dragon ang kaniyang kapangyarihan, at ang kaniyang luklukan, at dakilang kapamahalaan. Apocalipsis 13:2.

Once the image is set up, then the kings of the earth, who have been angered by the attacks of Islam, will recognize that the universal “reproach” against Islam that has been used to bring the worldwide image of the beast into existence, was not the “reproach” that the “man of sin” (Jezebel) was actually concerned with. Too late, the world will find out that Jezebel cares nothing about Islam, but that her heart desires to kill Elijah, as Herodias killed John the Baptist.

Kapag naitayo na ang larawan, ang mga hari sa lupa na napoot dahil sa mga pagsalakay ng Islam ay kikilalanin na ang pangkalahatang "paninisi" laban sa Islam, na ginamit upang maipangyari ang pag-iral ng pandaigdigang larawan ng hayop, ay hindi ang "paninisi" na siyang tunay na pakay ng "tao ng kasalanan" (Jezebel). Huli na, malalaman ng sanlibutan na walang anuman kay Jezebel ang Islam, kundi ang nasa ng kanyang puso ay patayin si Elias, gaya ng pagpatay ni Herodias kay Juan Bautista.

The “mind which hath wisdom,” is the “mind of the wise,” and the “wise” are those who understand the “increase of knowledge” that is produced when the Lion of the tribe of Judah, unseals the Revelation of Jesus Christ, just before probation closes.

Ang "kaisipang may karunungan" ay ang "kaisipan ng mga pantas," at ang "mga pantas" ay yaong mga nakauunawa sa "pagdami ng kaalaman" na idinudulot kapag binubuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda ang mga tatak ng Pahayag ni Jesu-Cristo, bago magsara ang probasyon.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> At sinabi niya sa akin, Huwag mong tatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito; sapagkat malapit na ang panahon. Ang di-matuwid, magpatuloy na maging di-matuwid; at ang marumi, magpatuloy na maging marumi; at ang matuwid, magpatuloy na maging matuwid; at ang banal, magpatuloy na maging banal. Apocalipsis 22:10, 11.

The “seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth,” represents the truth that the papacy will reign over both church and state. Symbols have more than one meaning, and the symbols are to be defined and understood by the context of the passage where the symbols are represented. The argument arises that the verse identifies that the heads are the mountains, so what would be the justification for identifying a distinction between the heads (statecraft) and the mountains (churchcraft)? The distinction is established in Daniel chapters seven and eight. In chapter seven both pagan Rome and papal Rome are identified as “diverse,” from the beasts that preceded them.

Ang “pitong ulo ay pitong bundok, na kinauupuan ng babae,” ay kumakatawan sa katotohanang ang kapapahan ay maghahari sa kapwa simbahan at estado. Ang mga simbolo ay may higit sa isang kahulugan, at ang mga ito ay dapat ipakahulugan at unawain ayon sa konteksto ng sipi kung saan ang mga simbolo ay inilalarawan. May lumilitaw na argumento na ipinakikilala ng talata na ang mga ulo ay ang mga bundok, kaya ano ang magiging batayan sa pagtukoy ng pagkakaiba sa pagitan ng mga ulo (sining ng pamamalakad ng estado) at ng mga bundok (sining ng pamamalakad ng simbahan)? Ang pagkakaibang ito ay itinatag sa aklat ni Daniel, kabanata pito at walo. Sa kabanata pito, kapuwa ang Romang pagano at ang Romang kapapahan ay kinilala bilang “kaiba” sa mga hayop na nauna sa kanila.

When chapter seven is brought upon chapter eight (line upon line), we find in chapter eight the little horn of Rome, oscillating between man, woman, man, woman. One symbol (the little horn) that represents two powers. In those chapters, a horn is a kingdom, and a kingdom is also a head. In chapter eight, the little horn represents two kingdoms, the fourth and fifth kingdom of Bible prophecy. The little horn symbolically represents two kingdoms, and the two kingdoms it represents are kingdoms that identify the union of statecraft and churchcraft. The seven heads, which are also seven mountains, represent two kingdoms, and the one kingdom is churchcraft and the other is statecraft.

Kapag ang Kabanata Pito ay itinapat sa Kabanata Walo (linya sa linya), natatagpuan natin sa Kabanata Walo ang maliit na sungay ng Roma, na nagpapalit-palit sa pagitan ng lalaki at babae, lalaki at babae. Isang sagisag (ang maliit na sungay) na kumakatawan sa dalawang kapangyarihan. Sa mga kabanatang iyon, ang isang sungay ay isang kaharian, at ang isang kaharian ay isang ulo rin. Sa Kabanata Walo, ang maliit na sungay ay kumakatawan sa dalawang kaharian, ang ikaapat at ikalimang kaharian ng propesiya sa Bibliya. Ang maliit na sungay ay sa makasagisag na paraan kumakatawan sa dalawang kaharian, at ang dalawang kahariang kinakatawan nito ay mga kahariang nagpapakilala sa pagsasanib ng pamamalakad-estado at pamamalakad-simbahan. Ang pitong ulo, na siya ring pitong bundok, ay kumakatawan sa dalawang kaharian, at ang isa ay pamamalakad-simbahan at ang isa naman ay pamamalakad-estado.

In Daniel chapter two, there is another witness to this prophetic symbolism, for there the last kingdom, which the Millerites understood to be the fourth kingdom of Rome, is represented by iron and clay. The iron and clay are combined, though in reality iron does not combine with clay. Yet when Sister White comments upon the “iron and clay,” she identifies it as a symbol of churchcraft and statecraft, as is represented by chapter eight’s little horn, and the Revelation seventeen heads that are also mountains.

Sa ikalawang kabanata ng Daniel, may isa pang saksi sa simbolismong propetiko na ito, sapagkat doon ang huling kaharian, na naunawaan ng mga Millerite bilang ikaapat na kaharian ng Roma, ay kinakatawan ng bakal at luwad. Ang bakal at luwad ay pinagsama, bagaman sa katotohanan ang bakal ay hindi naghahalo sa luwad. Gayunman, nang magbigay ng puna si Sister White hinggil sa "bakal at luwad," kinilala niya iyon bilang sagisag ng "churchcraft" at "statecraft," gaya ng kinakatawan ng maliit na sungay ng kabanata walo, at ng mga ulo sa Apocalipsis labing-pito na siya ring mga bundok.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168, 1169.

> Nakarating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan ng mga paa ng larawan, kung saan ang bakal ay hinaluan ng putik na malagkit. May bayan ang Diyos, bayang hinirang, na ang pagkilatis ay dapat pakabanalin, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng paglalagay sa pundasyon ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwang tapat sa mga utos ng Diyos ay makikita na ang natatanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabbath ng ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabbath ayon sa iniutos ng Diyos, ito’y tatayo sa lakas ng Diyos at sa pagtatanggol ng pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit itataguyod ng mga estadista ang huwad na Sabbath, at ihahalo nila ang kanilang pananampalatayang panrelihiyon sa pag-iingat sa anak na ito ng kapapahan, na itinataas ito kaysa sa Sabbath na itinalaga at pinagpala ng Panginoon, na Kanyang inihiwalay upang ito’y ingatan nang banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa isang libong salinlahi. Ang paghahalo ng kaparaanan ng iglesya at kaparaanan ng estado ay inilarawan ng bakal at putik. Ang pagkakaisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagbibihis sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magbubunga ng masasamang kinalabasan. Halos nalampasan na ng mga tao ang hangganan ng pagpapahinuhod ng Diyos. Ipinuhunan nila ang kanilang lakas sa pulitika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan, at ang kanilang masamang gawa ay babalik laban sa kanilang sarili. The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168, 1169.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “In the scene representing the work of Christ for us, and the determined accusation of Satan against us, Joshua stands as the high priest, and makes request in behalf of God’s commandment-keeping people. At the same time Satan represents the people of God as great sinners, and presents before God the list of sins he has tempted them to commit through their lifetime, and urges that because of their transgressions, they be given into his hands to destroy. He urges that they should not be protected by ministering angels against the confederacy of evil. He is full of anger because he cannot bind the people of God into bundles with the world, to render to him complete allegiance. Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus. In their enmity against the people of God, they show themselves guilty also of the choice of Barabbas instead of Christ.

> Sa tagpong naglalarawan ng gawa ni Cristo para sa atin, at ng mariing paratang ni Satanas laban sa atin, si Josue ay nakatayo bilang Punong Saserdote at naghaharap ng pagsusumamo alang-alang sa bayan ng Diyos na nag-iingat ng Kanyang mga utos. Kasabay nito, iniharap ni Satanas ang bayan ng Diyos bilang lubhang makasalanan, at inihaharap sa Diyos ang talaan ng mga kasalanang tinukso niyang gawin nila sa buong panahon ng kanilang buhay, at ipinipilit na dahil sa kanilang mga pagsalangsang ay ibigay sila sa kanyang mga kamay upang lipulin. Ipinipilit niyang hindi sila dapat ipagsanggalang ng mga anghel na naglilingkod laban sa sabwatan ng kasamaan. Puno siya ng poot sapagkat hindi niya maitaling bungkos ang bayan ng Diyos kasama ng sanlibutan, upang sa kanya ay maibigay ang lubos na katapatan. Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay naglagay sa kanilang sarili ng tatak ng Antikristo, at inilarawan bilang ang dragon na lumalabas upang makipagdigma laban sa mga banal, yaong nag-iingat ng mga utos ng Diyos at may pananampalataya ni Jesus. Sa kanilang pagkapoot laban sa bayan ng Diyos, ipinakikita nilang mga may sala rin sila sa pagpili kay Barabas sa halip na kay Cristo.

> “God has a controversy with the world. When the judgment shall sit, and the books shall be opened, He has an awful account to settle, which would now make the world fear and tremble were men not blinded and bewitched by satanic delusions and deceptions. God will call the world to account for the death of His only-begotten Son, whom to all intents and purposes the world has crucified afresh, and put to open shame in the persecution of His people. The world has rejected Christ in the person of His saints, has refused His messages in the refusal of the messages of prophets, apostles, and messengers. They have rejected those who have been colaborers with Christ, and for this they will have to render an account.” Testimonies to Ministers, 38, 39.

> May sakdal ang Diyos laban sa sanlibutan. Kapag mauupo ang hukuman at mabubuksan ang mga aklat, mayroon Siyang kakila-kilabot na paniningil na isasagawa, na sana’y nagdulot na ngayon ng pangamba at panginginig sa sanlibutan, kung hindi lamang nabulag at nabighani ang mga tao ng makasatanas na mga maling akala at panlilinlang. Panananagutin ng Diyos ang sanlibutan sa kamatayan ng Kanyang bugtong na Anak, na sa katotohanan ay muli na namang ipinako ng sanlibutan sa krus at inilagay sa hayagang kahihiyan sa pamamagitan ng pag-uusig sa Kanyang bayan. Itinakwil ng sanlibutan si Cristo sa katauhan ng Kanyang mga banal, at tinanggihan ang Kanyang mga mensahe sa pagtanggi sa mga mensahe ng mga propeta, mga apostol, at mga sugo. Tinanggihan nila yaong mga naging kamanggagawa ni Cristo, at dahil dito sila’y magbibigay-sulit. Testimonies to Ministers, 38, 39.

Back to Articles