Article

# Elijah - Number Four

Elias - Bilang Apat

Slavery

Pagkaalipin

Author

Jeff Pippenger

Published

October 1, 2023

Formats

PDF
Word

Elijah’s witness begins when he identifies that there would be no rain, except at his word for three and a half years.

Nagsisimula ang patotoo ni Elias nang ipinahayag niya na hindi magkakaroon ng ulan, kundi ayon sa kanyang salita, sa loob ng tatlo’t kalahating taon.

> And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.

> At si Elias na Tisbeo, na isa sa mga taga-Galaad, ay nagsabi kay Ahab, Buhay ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, na sa harap niya ako’y nakatayo, walang hamog ni ulan sa mga taong ito, kundi ayon sa aking salita. 1 Mga Hari 17:1.

Those three and a half years represent the history of Thyatira from 538 until 1798. In 1798, at the end of the period of drought Elijah summons Ahab to Carmel. The first angels’ message announced the hour of God’s judgment on October 22, 1844. The first angel’s message was the command to Ahab to call all of Israel to Carmel.

Yaong tatlo at kalahating taon ay kumakatawan sa kasaysayan ng Thyatira mula 538 hanggang 1798. Noong 1798, sa katapusan ng panahon ng tagtuyot, ipinatawag ni Elijah si Ahab sa Carmel. Ang unang mensahe ng mga anghel ay inihayag ang oras ng paghatol ng Diyos noong Oktubre 22, 1844. Ang unang mensahe ng anghel ay ang utos kay Ahab na ipatawag ang buong Israel sa Carmel.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:17–21.

> At nangyari, nang makita ni Ahab si Elias, ay sinabi ni Ahab sa kaniya, “Ikaw ba ang bumabagabag sa Israel?” At sumagot siya, “Hindi ako ang bumabagabag sa Israel; kundi ikaw, at ang sambahayan ng iyong ama, sapagkat inyong tinalikdan ang mga utos ng Panginoon, at ikaw ay sumunod sa mga Baalim. Kaya ngayon, magsugo ka, at tipunin mo sa akin ang buong Israel sa bundok ng Carmel, at ang mga propeta ni Baal, apat na raan at limampu, at ang mga propeta ng mga lund, apat na raan, na kumakain sa hapag ni Jezebel.” Kaya’t nagsugo si Ahab sa lahat ng mga anak ni Israel, at tinipon ang mga propeta sa bundok ng Carmel. At lumapit si Elias sa buong bayan, at nagsabi, “Hanggang kailan kayo magpaparoo’t parito sa dalawang isipan? Kung ang Panginoon ay Diyos, sundin ninyo siya; ngunit kung si Baal, siya ang inyong sundin.” At hindi siya sinagot ng bayan kahit isang salita. Unang Hari 18:17-21.

All Israel was gathered to Carmel in the time of Elijah, which in turn represented William Miller’s history when the three churches of Revelation chapter three were gathered together. The church that had initially fled into the wilderness in 538 to escape the persecution of Jezebel, as represented by the church of Thyatira, came out of the wilderness as the generation that was to be confronted with the message of Elijah, represented by William Miller. The earth beast then opened its mouth and swallowed up the flood of persecution that had been sent against her for twelve hundred and sixty years.

Ang buong Israel ay nagtipon sa Carmel noong panahon ni Elias, na siya namang kumakatawan sa kasaysayan ni William Miller, nang ang tatlong iglesia sa ikatlong kabanata ng Apocalipsis ay pinagtipon. Ang iglesia na sa pasimula ay tumakas sa ilang noong 538 upang makatakas sa pag-uusig ni Jezebel, na kinakatawan ng iglesia sa Tiatira, ay lumabas mula sa ilang bilang ang salinlahing haharap sa mensahe ni Elias, na kinakatawan ni William Miller. Pagkatapos ay ibinuka ng hayop na mula sa lupa ang kaniyang bibig at nilunok ang baha ng pag-uusig na ipinadala laban sa kaniya sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon.

> And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:16.

> At tinulungan ng lupa ang babae, at ibinuka ng lupa ang kaniyang bibig, at nilamon ang bahang ibinuga ng dragon mula sa kaniyang bibig. Pahayag 12:16.

In prophecy the “speaking of a nation” is the action of its legislative and judicial authorities, and in 1789 the United States established the divine document that is the Constitution of the United States, thus protecting the rights and freedom necessary to provide protection from the persecution of both the kings of Europe and the apostate Catholic church.

Sa propesiya, ang “pagsasalita ng isang bansa” ay ang pagkilos ng mga awtoridad na lehislatibo at hudisyal nito, at noong 1789 ipinagtibay ng Estados Unidos ang banal na dokumento na siyang Konstitusyon ng Estados Unidos, sa gayon pinangangalagaan ang mga karapatan at kalayaang kinakailangan upang magbigay ng proteksiyon laban sa pag-uusig ng kapwa mga hari ng Europa at ng tumalikod na Simbahang Katolika.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> "Ang pagpapahayag ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal." Ang Dakilang Tunggalian, 443.

In 1789, just before the beginning of the United States’ prophetic role as the sixth kingdom of Bible prophecy began, it spake as a Lamb, but at the Sunday law it will speak as a dragon.

Noong 1789, bago pa man sumapit ang pasimula ng maka-propesiyang gampanin ng Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia, ito'y nagsalita na gaya ng isang Kordero, ngunit sa batas ng Linggo ay magsasalita ito na gaya ng isang dragon.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> At nakita ko ang isa pang halimaw na umaahon mula sa lupa; at mayroon siyang dalawang sungay na tulad ng sa isang kordero, at nagsalita siya na gaya ng isang dragon. Pahayag 13:11.

The beginning and ending of the earth beast are marked by its speaking. In 1798, Ahab calls all of Israel to Mount Carmel where Elijah is going to set forth a test to prove to those watching whether the God of the Hebrews or the god of Jezebel is the true God. Jezebel had four hundred and fifty prophets of Baal and four hundred prophets of the grove. The false god Baal was a male deity and the false god Ashtaroth was a female deity.

Ang simula at wakas ng halimaw na mula sa lupa ay minarkahan ng kaniyang pagsasalita. Noong 1798, tinawag ni Ahab ang buong Israel sa Bundok Carmel, kung saan maglalatag si Elijah ng isang pagsubok upang patunayan sa mga nanonood kung ang Diyos ng mga Hebreo o ang diyos ni Jezebel ang tunay na Diyos. Si Jezebel ay may apat na raan at limampung propeta ni Baal, at apat na raan na mga propeta ng kakahuyan. Ang huwad na diyos na si Baal ay isang diyos na lalaki, at ang huwad na diyos na si Ashtaroth ay isang diyosang babae.

Those two classes of false prophets represent the combination of church and state, for in prophecy when a man and woman are represented together, the woman represents a church and the man the state. Elijah was outnumbered eight hundred and fifty to one as he confronted the unholy combination of church and state, as represented by the female and male false deities and also by the marriage of Ahab and Jezebel. Ahab and Jezebel’s illustration of church and state represent the corruption of the horn of Republicanism and Baal and Ashtaroth represent the corruption of the Protestant horn.

Ang dalawang uring iyon ng mga bulaang propeta ay kumakatawan sa pagsasanib ng simbahan at estado, sapagkat sa propesiya, kapag ang isang lalaki at isang babae ay inilalarawang magkasama, ang babae ay kumakatawan sa simbahan at ang lalaki sa estado. Si Elias ay nag-iisa laban sa walong daan at limampu habang hinarap niya ang di-banal na pagsasanib ng simbahan at estado, na inilarawan ng mga huwad na diyosa at diyos at gayon din ng pag-aasawa nina Ahab at Jezebel. Ang paglalarawan nina Ahab at Jezebel ng simbahan at estado ay kumakatawan sa kabulukan ng sungay ng Republikanismo, at si Baal at si Ashtaroth ay kumakatawan sa kabulukan ng sungay ng Protestantismo.

The issue was Elijah’s protest against the corrupt religion represented by Thyatira in Revelation chapter two. Elijah represented a Protestant, for the only definition of Protestant is someone who protests against Rome. Elijah’s protest represents a protest against the combination of church and state that is accomplished by the unholy alliance between a corrupted state with a corrupted church.

Ang usapin ay ang pagtutol ni Elias laban sa tiwaling relihiyong kinakatawan ng Tiatira sa ikalawang kabanata ng Pahayag. Si Elias ay kumakatawan sa isang Protestante, sapagkat ang tanging pakahulugan ng Protestante ay yaong nagpoprotesta laban sa Roma. Ang pagtutol ni Elias ay kumakatawan sa pagtutol laban sa pagsasanib ng simbahan at estado na naisasakatuparan sa pamamagitan ng di-banal na alyansa sa pagitan ng isang tiwaling estado at isang tiwaling simbahan.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Behold, I will cast her into a bed, and them that commit adultery with her into great tribulation, except they repent of their deeds. Revelation 2:20–22.

> Gayunman, may ilang bagay akong laban sa iyo, sapagkat pinahihintulutan mo ang babaing si Jezebel, na nagpapakilalang propetisa, na magturo at iligaw ang aking mga alipin upang makiapid at kumain ng mga inihandog sa mga diyos-diyosan. At binigyan ko siya ng panahon upang magsisi sa kaniyang pakikiapid; ngunit hindi siya nagsisi. Narito, ihahagis ko siya sa isang higaan, at ang mga nangangalunya kasama niya ay ihahagis ko sa matinding kapighatian, maliban na magsisi sila sa kanilang mga gawa. Apocalipsis 2:20-22.

Eating represents the message you accept, and a message that is sacrificed to idols represents the doctrines of Catholicism, the very symbol of the abominable worship of idols. God’s people in the Dark Ages had come to accept many of the pagan doctrines of Catholicism, and especially the worship of the sun.

Ang pagkain ay kumakatawan sa mensaheng iyong tinatanggap, at ang mensaheng inihahandog sa mga diyus-diyosan ay kumakatawan sa mga doktrina ng Katolisismo, na siyang mismong sagisag ng kasuklam-suklam na pagsamba sa mga diyus-diyosan. Noong Panahong Madilim, ang bayan ng Diyos ay umabot sa puntong tinanggap nito ang marami sa mga paganong doktrina ng Katolisismo, at lalung-lalo na ang pagsamba sa araw.

Fornication is an unlawful relationship and prophetically represents the very essence of what the Constitution prohibits; the combination of church and state. Ahab was in an unlawful relationship with Jezebel, for as a king of Israel he was not to marry a heathen princess. Jesus identified John the Baptist as Elijah, and John also confronted the same unholy relationship when he rebuked Herod for marrying Herodias, his brother’s wife.

Ang pakikiapid ay isang ipinagbabawal na ugnayan at, sa diwang propetiko, kumakatawan sa mismong ubod ng ipinagbabawal ng Saligang-Batas: ang pagsasanib ng simbahan at estado. Si Ahab ay nasa isang ipinagbabawal na ugnayan kay Jezebel, sapagkat, bilang hari ng Israel, hindi siya dapat mag-asawa ng isang prinsesang pagano. Tinukoy ni Jesus si Juan Bautista bilang si Elias, at hinarap din ni Juan ang gayunding di-banal na ugnayan nang sawayin niya si Herodes dahil sa pag-aasawa niya kay Herodias, asawa ng kaniyang kapatid.

> For Herod had laid hold on John, and bound him, and put him in prison for Herodias’ sake, his brother Philip’s wife. For John said unto him, It is not lawful for thee to have her. Matthew 14:3, 4.

> Sapagkat dinakip ni Herodes si Juan, ginapos siya, at ipinabilanggo dahil kay Herodias, na asawa ng kanyang kapatid na si Felipe. Sapagkat sinabi ni Juan sa kanya, “Hindi ipinahihintulot ng kautusan na mapasaiyo siya.” Mateo 14:3, 4.

Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel prefigured John’s confrontation with Herod and Herodias for both relationships represented an unlawful relationship of church and state. Together they represent the Elijah message of the one hundred and forty-four thousand who confronts the papacy (Jezebel & Herodias), the ten kings that represent the United Nations (Ahab & Herod) and the United States that represents the false prophet (the false prophets of Carmel and Salome, Herodias’ daughter).

Ang pagharap ni Elias kay Ahab at Jezebel ay nagsilbing paunang sagisag sa pagharap ni Juan kay Herodes at Herodias, sapagkat ang kapwa ugnayan ay kumakatawan sa isang labag sa batas na ugnayan ng simbahan at estado. Sama-sama, kinakatawan nila ang mensahe ni Elias ng isandaang apatnapu’t apat na libo na siyang humaharap sa kapapahan (Jezebel at Herodias), sa sampung hari na kumakatawan sa Nagkakaisang mga Bansa (Ahab at Herodes), at sa Estados Unidos na kumakatawan sa huwad na propeta (ang mga huwad na propeta ng Carmel at si Salome, anak ni Herodias).

The prophetic setting at Carmel includes the defense by Elijah of the Constitution of the United States, which enshrines the principle of the separation of church and state.

Ang tagpuang propetiko sa Karmelo ay kinapapalooban ng pagtatanggol ni Elias sa Saligang-Batas ng Estados Unidos, na pinagtitibay ang prinsipyo ng paghihiwalay ng simbahan at ng estado.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> At nangyari, nang makita ni Ahab si Elias, na sinabi ni Ahab sa kaniya, Ikaw ba ang nagdudulot ng ligalig sa Israel? At sumagot siya, Hindi ako ang nagdulot ng ligalig sa Israel; kundi ikaw, at ang sambahayan ng iyong ama, sapagkat inyong iniwan ang mga utos ng Panginoon, at ikaw ay sumunod sa mga Baal. 1 Mga Hari 18:17, 18.

The Constitution established that the two horns of Republicanism and Protestantism would always stay separate from each other. But Revelation identifies that when the United States ultimately speaks as a dragon, it will do so when the apostate churches of the United States take control and combine with the apostate government.

Itinatadhana ng Saligang-Batas na ang dalawang sungay ng Republikanismo at Protestantismo ay laging mananatiling magkahiwalay sa isa’t isa. Ngunit sinasaad sa Aklat ng Pahayag na kapag sa wakas ay magsasalita ang Estados Unidos na gaya ng dragon, mangyayari iyon kapag ang mga iglesyang tumalikod sa Estados Unidos ay humawak ng kapangyarihan at nakipagsanib sa tumalikod na pamahalaan.

> “But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

> Ngunit ano ang “larawan para sa hayop”? at paano ito mabubuo? Ang larawan ay ginagawa ng hayop na may dalawang sungay, at ito ay isang larawan para sa hayop. Tinatawag din ito na larawan ng hayop. Kung gayon, upang matutuhan kung ano ang anyo ng larawan at kung paano ito bubuuin, dapat nating pag-aralan ang mga katangian ng mismong hayop—ang Papado.

> “When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

> "Nang ang sinaunang iglesya ay naging tiwali sa paglihis mula sa kapayakan ng ebanghelyo at sa pagtanggap ng mga rito at kaugalian ng mga pagano, nawalan siya ng Espiritu at kapangyarihan ng Diyos; at upang pamahalaan ang mga budhi ng mga tao, hinanap niya ang suporta ng kapangyarihang sekular. Ang naging bunga ay ang Kapapahan, isang iglesya na kumontrol sa kapangyarihan ng estado at ginamit ito upang isulong ang sarili niyang mga layunin, lalo na para sa pagpaparusa sa 'heresya.' Upang makabuo ang Estados Unidos ng isang larawan ng hayop, ang kapangyarihang pangrelihiyon ay dapat makontrol ang pamahalaang sibil sa gayong paraan na ang awtoridad ng estado ay gagamitin din ng iglesya upang maisakatuparan ang sarili niyang mga layunin." The Great Controversy, 443.

Elijah at Mount Carmel represented the work of the Millerites, and the Millerites were established as the true prophet in contrast with those that had recently come out from under the influence of Catholicism, but chose through their rejection of the light of the first angel to return to Rome. Thus, the second angel’s message in the spring of 1844 consisted of identifying the Protestant denominations as daughters of Babylon, and the Millerites as the genuine Protestant horn.

Si Elias sa Bundok Karmelo ay kumakatawan sa gawain ng mga Millerite, at ang mga Millerite ay pinagtibay bilang tunay na propeta, kaiba sa yaong mga kamakailan lamang ay lumabas mula sa ilalim ng impluwensiya ng Katolisismo, subalit, sa pamamagitan ng kanilang pagtanggi sa liwanag ng unang anghel, ay piniling bumalik sa Roma. Sa gayon, ang mensahe ng ikalawang anghel noong tagsibol ng 1844 ay binubuo ng pagtukoy sa mga denominasyong Protestante bilang mga anak na babae ng Babilonya, at sa mga Millerite bilang ang tunay na sungay ng Protestantismo.

When God brought ancient Israel out of the slavery of Egypt and through the waters of the Red Sea, He initiated a progressive testing process that began with the test of the heavenly manna.

Nang ilabas ng Diyos ang sinaunang Israel mula sa pagkaalipin sa Egipto at daanin sila sa mga tubig ng Dagat na Pula, pinasimulan Niya ang isang sunud-sunod na proseso ng pagsusubok na nagsimula sa pagsubok sa makalangit na maná.

> “Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

> Sa atin ay sumisinag ang naipong liwanag ng mga nagdaang panahon. Ang talaan ng pagkakalimot ng Israel ay napanatili para sa ating kaliwanagan. Sa panahong ito, iniunat ng Diyos ang Kaniyang kamay upang tipunin para sa Kaniya ang isang bayan mula sa bawat bansa, angkan, at wika. Sa kilusang Advent, kumilos Siya para sa Kaniyang pamanang bayan, gaya ng pagkilos Niya para sa mga Israelita nang pangunahan Niya sila sa paglabas mula sa Egipto. Sa Dakilang Pagkakabigo noong 1844, nasubok ang pananampalataya ng Kaniyang bayan gaya ng nasubok ang sa mga Hebreo sa Dagat na Pula. Testimonies, volume 8, 115, 116.

The disappointment of October 22, 1844, led to the understanding of the heavenly sanctuary, which then presented the test of the Sabbath just as the test of the manna became the first of a series of ten tests for ancient Israel.

Ang pagkakadismaya noong Oktubre 22, 1844 ay nagbunsod sa pagkaunawa hinggil sa makalangit na santuwaryo, na siya namang nagharap ng pagsubok ng Sabat, gaya ng pagsubok sa mana na naging unang bahagi ng isang serye ng sampung pagsubok para sa sinaunang Israel.

> “The Lord gave me the following view in 1847, while the brethren were assembled on the Sabbath, at Topsham, Maine.

> Ipinagkaloob sa akin ng Panginoon ang sumusunod na pangitain noong 1847, samantalang nakatipon ang mga kapatid sa Sabbath, sa Topsham, Maine.

> “We felt an unusual spirit of prayer. And as we prayed the Holy Ghost fell upon us. We were very happy. Soon I was lost to earthly things and was wrapped in a vision of God’s glory. I saw an angel flying swiftly to me. He quickly carried me from the earth to the Holy City. In the city I saw a temple, which I entered. I passed through a door before I came to the first veil. This veil was raised, and I passed into the holy place. Here I saw the altar of incense, the candlestick with seven lamps, and the table on which was the shewbread. After viewing the glory of the holy, Jesus raised the second veil and I passed into the holy of holies.

> Nadama namin ang isang di-pangkaraniwang espiritu ng panalangin. At samantalang kami’y nananalangin, bumaba ang Espiritu Santo sa amin. Labis kaming nagalak. Di naglaon, nawala sa aking diwa ang mga panlupang bagay at binalot ako ng isang pangitain ng kaluwalhatian ng Diyos. Nakita ko ang isang anghel na mabilis na lumilipad patungo sa akin. Agad niya akong dinala mula sa lupa tungo sa Banal na Lunsod. Sa lunsod ay nakakita ako ng isang templo, na aking pinasok. Dumaan ako sa isang pintuan bago ko narating ang unang tabing. Itinaas ang tabing na ito, at pumasok ako sa Banal na Dako. Dito nakita ko ang dambana ng kamangyan, ang kandelerong may pitong ilawan, at ang dulang na kinalalagyan ng tinapay ng pagharap. Pagkatapos kong masdan ang kaluwalhatian ng Banal na Dako, itinaas ni Jesus ang ikalawang tabing, at pumasok ako sa Kabanal-banalang Dako.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> Sa Kabanal-banalang Dako ay nakita ko ang isang Kaban; ang ibabaw at mga tagiliran nito ay balot ng pinakadalisay na ginto. Sa bawat dulo ng Kaban ay may isang marikit na kerubin, na nakabukang pakpak na nakalilim dito. Ang kanilang mga mukha ay nakaharap sa isa’t isa, at sila’y nakatingin pababa. Sa pagitan ng mga anghel ay may isang gintong insensaryo. Sa ibabaw ng Kaban, sa kinaroroonan ng mga anghel, ay may lubhang maningning na kaluwalhatian, na wari’y isang luklukan na doo’y tumatahan ang Diyos. Nakatayo si Jesus sa tabi ng Kaban, at habang dumarating sa Kanya ang mga panalangin ng mga banal, umuusok ang insenso sa insensaryo, at inihahandog Niya ang kanilang mga panalangin, kalakip ng usok ng insenso, sa Kanyang Ama. Sa loob ng Kaban ay naroon ang gintong sisidlan ng mana, ang tungkod ni Aaron na namulaklak, at ang mga tapyas na bato na nakatuping parang aklat. Binuksan ni Jesus ang mga iyon, at nakita ko ang Sampung Utos na isinulat doon ng daliri ng Diyos. Sa isang tapyas ay apat, at sa kabila ay anim. Nagniningning nang higit ang apat sa unang tapyas kaysa sa anim. Ngunit ang ikaapat, ang utos tungkol sa Sabat, ang pinakamaliwanag sa kanilang lahat; sapagkat ang Sabat ay inilaan upang ingatan sa karangalan ng banal na pangalan ng Diyos. Ang banal na Sabat ay kahanga-hanga sa kaluwalhatian - isang aureola ng kaluwalhatian ang nakapalibot dito. Nakita kong ang utos tungkol sa Sabat ay hindi ipinako sa krus. Kung ito’y ipinako, ipinako rin ang iba pang siyam na utos; at tayo’y magiging malaya na labagin silang lahat, gayundin ang ikaapat. Nakita kong hindi binago ng Diyos ang Sabat, sapagkat Siya’y kailanman ay di nagbabago. Ngunit binago ito ng Papa mula sa ikapitong araw tungo sa unang araw ng sanlinggo; sapagkat siya’y magbabago ng mga panahon at mga kautusan. Early Writings, 32.

When the Protestants came out of the Dark Ages in 1798 and the book of Daniel was unsealed, the sixth kingdom of Bible prophecy, the two-horned earth beast of Revelation thirteen began its march through prophetic history. Protestantism was founded upon the sacred document called the Holy Bible and Republicanism was founded upon the sacred document called the Constitution. God had brought His church in the wilderness out of the Dark Ages, but just as with ancient Israel during the Egyptian period of slavery the Sabbath commandment had been forgotten. As Israel crossed the Red Sea on its way to the giving of the law at Sinai, modern Israel crossed the Atlantic on its way to October 22, 1844, where the law would once again be revealed. The Lord was once again raising up a people who would be the depositaries of His law, the depositaries of His prophetic revelations and who would carry the mantle of Protestantism. Ancient Israel was given the two tables of the Ten Commandments as the symbol of their work to be the depositaries of His law, and modern Israel was given the two tables of Habakkuk as the symbol of their work as depositaries of His prophetic Word.

Nang lumabas ang mga Protestante mula sa Madilim na Panahon noong 1798 at tinanggalan ng selyo ang aklat ni Daniel, ang ikaanim na kaharian sa hula ng Biblia, ang hayop na mula sa lupa na may dalawang sungay sa Apocalipsis 13, ay sinimulan na ang pagmartsa nito sa kasaysayang propetiko. Ang Protestantismo ay naitatag sa banal na dokumentong tinatawag na Banal na Biblia at ang Republikanismo ay naitatag sa banal na dokumentong tinatawag na Saligang-Batas. Inilabas ng Diyos mula sa Madilim na Panahon ang Kanyang iglesya sa ilang, ngunit, gaya ng sa sinaunang Israel sa panahon ng pagkaalipin sa Ehipto, ang utos tungkol sa Sabat ay nalimutan. Gaya ng pagtawid ng Israel sa Dagat na Pula patungo sa pagbibigay ng kautusan sa Sinai, ang modernong Israel ay tumawid sa Atlantiko patungo sa ika-22 ng Oktubre, 1844, kung saan muling ihahayag ang kautusan. Muli, ibinabangon ng Panginoon ang isang bayan na magiging mga tagapag-ingat ng Kanyang kautusan, mga tagapag-ingat ng Kanyang mga paghahayag na propetiko, at magdadala ng balabal ng Protestantismo. Ibinigay sa sinaunang Israel ang dalawang tapyas na bato ng Sampung Utos bilang sagisag ng kanilang gawain bilang mga tagapag-ingat ng Kanyang kautusan, at ang modernong Israel ay binigyan ng dalawang tapyas ni Habakuk bilang sagisag ng kanilang gawain bilang mga tagapag-ingat ng Kanyang Salitang propetiko.

Modern Israel was to carry both sets of two tables as it presented the third angel’s message to the world, which is the message proclaimed by those who carry the mantle of Protestantism. The Protestantism that came out of the Dark Ages was then incomplete as was ancient Israel as they crossed through the Red Sea. Protestantism had professed the motto of the Bible and the Bible alone, but had an incomplete understanding of God’s Word through centuries of eating the pagan doctrines of Roman Catholicism (things sacrificed unto idols). God designed that a true Protestant would represent the entire Word of God as symbolized by the “law and the prophets,” the two sets of two tables that represent both the work of God’s people and God’s character. The work of the first angel was to produce a genuine Protestant people that would be both the depositaries of His law and of his prophetic Word.

Ang Makabagong Israel ay nararapat dalhin ang dalawang magkahiwalay na pares ng mga tapyas na bato habang ipinangangaral nito sa sanlibutan ang mensahe ng ikatlong anghel, na siyang mensaheng ipinahahayag ng mga nagdadala ng balabal ng Protestantismo. Ang Protestantismong lumitaw mula sa Madilim na Panahon ay naging di-ganap, gaya ng sinaunang Israel nang tumawid sila sa Dagat na Pula. Ipinahayag ng Protestantismo ang simulain na “ang Bibliya, at ang Bibliya lamang,” subalit kulang ang pagkaunawa nito sa Salita ng Diyos bunga ng mga dantaon ng pagkain ng mga paganong doktrina ng Romano Katolisismo (mga bagay na inihain sa mga diyos-diyosan). Itinakda ng Diyos na ang tunay na Protestante ay kumatawan sa buong Salita ng Diyos, na sinasagisag ng “Kautusan at mga Propeta,” ang dalawang magkahiwalay na pares ng mga tapyas na bato na kumakatawan kapuwa sa gawain ng bayan ng Diyos at sa katangian ng Diyos. Ang gawain ng unang anghel ay ang magbunga ng isang tunay na bayang Protestante na siyang magiging tagapag-ingat ng kapuwa Kanyang kautusan at ng Kanyang propetikong Salita.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> Tinawag ng Diyos ang Kaniyang iglesia sa panahong ito, gaya ng Kaniyang pagtawag sa sinaunang Israel, upang tumindig bilang isang ilaw sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng makapangyarihang pangtabas ng katotohanan, na siyang mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, Kaniyang inihiwalay sila mula sa mga iglesia at mula sa sanlibutan upang dalhin sila sa isang banal na kalapitan sa Kaniya. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kaniyang kautusan at ipinagkatiwala sa kanila ang mga dakilang katotohanan ng propesiya ukol sa kapanahunang ito. Gaya ng mga banal na orakulo na ipinagkatiwala sa sinaunang Israel, ang mga ito ay isang banal na pagkakatiwala na dapat ipahayag sa sanlibutan. Ang tatlong anghel ng Apocalipsis 14 ay kumakatawan sa mga taong tumatanggap sa liwanag ng mga mensahe ng Diyos at humahayo bilang Kaniyang mga kinatawan upang iparinig ang babala sa kahabaan at kalaparan ng sanlibutan. Testimonies, tomo 5, 455.

The warning that is to be proclaimed by those who have been identified as the depositaries of the two sets of two tables is against receiving the mark of Catholicism. That protest is against the unlawful relationship of Ahab and Jezebel and was represented by Elijah on Mount Carmel. The giving of the two tables of stone at Mount Sinai typified the giving of Habakkuk’s two tables of cloth in the history of 1842 through 1849. Habakkuk’s two tables are the symbol of the covenant relationship between God and His Protestant people. To reject those tables would be the same as ancient Israel rejecting God’s law.

Ang babalang dapat ipahayag ng mga kinilalang tagapag-ingat ng dalawang hanay ng tig-dalawang tapyas ay laban sa pagtanggap ng tatak ng Katolisismo. Ang protestang iyon ay laban sa labag-sa-batas na ugnayan nina Ahab at Jezebel at isinakatawan ni Elias sa Bundok Karmelo. Ang pagbibigay ng dalawang tapyas na bato sa Bundok Sinai ay sumagisag sa pagbibigay ng dalawang talahanayang yari sa tela ni Habacuc sa kasaysayan noong 1842 hanggang 1849. Ang dalawang talahanayan ni Habacuc ang sagisag ng ugnayang tipan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang bayang Protestante. Ang pagtakwil sa mga talahanayang iyon ay gaya ng pagtanggi ng sinaunang Israel sa kautusan ng Diyos.

The Millerites entered into the Most Holy Place and received the light of the Sabbath, but the testing process was yet unfinished. Simultaneously the horn of Republicanism was proceeding through the very same history. And both horns would reach a milestone in their march together in 1863.

Ang mga Millerita ay pumasok sa Dakong Kabanal-banalan at tinanggap ang liwanag ng Sabat, ngunit hindi pa natatapos ang proseso ng pagsusubok. Kasabay nito, ang sungay ng Republikanismo ay sumusulong sa mismong iyon ding kasaysayan. At ang dalawang sungay ay aabot sa isang panandang-bato sa kanilang magkasamang pagmartsa noong 1863.

Miller’s Elijah message produced a progressive purification process with the intended purpose of establishing the Protestant horn and in the identical history the Republican horn was involved with a progressive process of political development. Both horns are on the same earth beast, so they must travel in unison through the entire history of the earth beast.

Ang mensaheng Elias ni Miller ay nagbunga ng isang pasulong na proseso ng pagpapadalisay na may layuning itatag ang Protestanteng sungay, at sa mismong kasaysayan ding iyon ang Republikanong sungay ay nasangkot sa isang pasulong na proseso ng pampolitikang pag-unlad. Ang dalawang sungay ay nasa iisang halimaw na mula sa lupa, kaya’t kinakailangang maglakbay ang mga ito nang magkakasabay sa buong kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa.

The first prophetic characteristic of the Republican horn of the earth beast was the action of speaking the Constitution into effect in 1789. In 1798, (the time of the end when the book of Daniel was unsealed), the earth beast would speak for the first time as the sixth kingdom of Bible prophecy. 1798 was the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, and the speaking that occurred at the beginning of the earth beast’s history in 1798 would typify the last time the sixth kingdom would speak, and that time is represented as the voice of the dragon. When we consider the laws passed by the Republican horn in the United States in 1798, we should expect to see a typification of the laws that will be passed in conjunction with the Sunday law when the United States speaks as a dragon. As we consider the following four laws, ask yourself if the four laws passed in 1798 have the prophetic signature of Alpha and Omega?

Ang unang propetikong katangian ng Republikanong sungay ng halimaw na mula sa lupa ay ang pagsasalitang nagpabisa sa Saligang Batas noong 1789. Noong 1798 (ang panahon ng wakas, nang inalis ang selyo sa aklat ni Daniel), ang halimaw na mula sa lupa ay magsasalita sa unang pagkakataon bilang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia. Ang 1798 ang pasimula ng Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia, at ang pagsasalitang naganap sa pasimula ng kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa noong 1798 ay magiging tipo ng huling pagkakataon na magsasalita ang ikaanim na kaharian, at ang panahong iyon ay kinakatawan bilang tinig ng dragon. Kapag isinaalang-alang natin ang mga batas na ipinasa ng Republikanong sungay sa Estados Unidos noong 1798, dapat nating asahan na makakita ng isang tipo ng mga batas na ipapasa kaugnay ng batas ng Linggo kapag ang Estados Unidos ay magsasalita bilang dragon. Habang isinaalang-alang natin ang sumusunod na apat na batas, itanong mo sa iyong sarili kung ang apat na batas na ipinasa noong 1798 ay nagtataglay ng propetikong lagda ng Alfa at Omega?

In 1798, the United States passed several significant laws known as the Alien and Sedition Acts. These acts were a series of four laws passed by the Federalist-controlled Congress and signed into law by President John Adams, the second president of the United States and former vice president of George Washington.

Noong 1798, ipinasa ng Estados Unidos ang ilang mahahalagang batas na tinatawag na Alien and Sedition Acts. Ang mga batas na ito ay isang serye ng apat na batas na pinagtibay ng Kongresong kontrolado ng mga Federalist at nilagdaan upang maging batas ni Pangulong John Adams, ang ikalawang pangulo ng Estados Unidos at dating pangalawang pangulo sa ilalim ni George Washington.

The Naturalization Act: This law extended the residency requirement for immigrants to become U.S. citizens from 5 to 14 years. It was aimed primarily at curbing the influence of recent immigrants, who were often aligned with the opposition party, the Democratic-Republicans.

Ang Naturalization Act: Pinalawig ng batas na ito ang hinihinging tagal ng paninirahan para sa mga imigrante upang maging mamamayan ng Estados Unidos, mula lima hanggang labing-apat na taon. Pangunahin itong nilayon upang hadlangan ang impluwensiya ng mga bagong dating na imigrante, na madalas na nakahanay sa partido ng oposisyon, ang Democratic-Republicans.

The Alien Friends Act: This act authorized the president to deport non-citizens deemed to be a threat to the security of the United States during peacetime. It allowed the president to detain and deport any non-citizen he considered dangerous.

Ang Alien Friends Act: Ipinagkaloob ng batas na ito sa pangulo ang kapangyarihang ideport ang mga hindi mamamayan na itinuturing na banta sa seguridad ng Estados Unidos sa panahon ng kapayapaan. Pinahintulutan nito ang pangulo na idetine at ideport ang sinumang hindi mamamayan na itinuturing niyang mapanganib.

The Alien Enemies Act: This law provided for the apprehension, restraint, and deportation of citizens from countries at war with the United States. It was enacted as a precaution during the tense atmosphere of the late 1790s.

Ang Batas sa mga Kaaway na Dayuhan: Itinadhana ng batas na ito ang pagdakip, pagpigil, at deportasyon ng mga mamamayan ng mga bansang nakikipagdigma laban sa Estados Unidos. Ipinasa ito bilang isang hakbang na pag-iingat sa gitna ng tensiyosong atmospera noong huling bahagi ng dekada 1790.

The Sedition Act: This is the most controversial of the Alien and Sedition Acts. It made it a criminal offense to publish “false, scandalous, and malicious” writings against the government or its officials, with the intent to defame them or bring them into disrepute. Critics saw this as a direct attack on freedom of speech and the press.

Ang Batas sa Sedisyon: Ito ang pinakakontrobersyal sa hanay ng mga Batas sa mga Dayuhan at sa Sedisyon. Itinuring nito na isang krimen ang paglalathala ng mga sulating “mali, iskandaloso, at malisyoso” laban sa pamahalaan o sa mga opisyal nito, na may layuning manirang-puri sa kanila o ilagay sila sa masamang reputasyon. Itinuring ito ng mga kritiko bilang tuwirang pag-atake sa kalayaan sa pananalita at sa pamamahayag.

The Alien and Sedition Acts were highly controversial and led to significant opposition from Democratic-Republicans, who believed these laws violated fundamental Constitutional rights and targeted their political party. They argued that the laws were an infringement on the First Amendment, which protects freedom of speech and the press. Eventually, these laws played a role in the election of 1800, when Thomas Jefferson and the Democratic-Republicans won the presidency and Congress, leading to the repeal of the Sedition Act.

Ang mga Batas sa mga Dayuhan at Sedisyon ay lubhang kontrobersyal at nagbunga ng malaking pagtutol mula sa mga Demokratiko-Republikan, na naniniwalang nilalabag ng mga batas na ito ang mga batayang karapatang itinatadhana ng Saligang-Batas at nakatuon laban sa kanilang partidong politikal. Iginiit nila na ang mga batas ay isang paglabag sa Unang Susog, na nagpoprotekta sa kalayaan sa pananalita at sa pamamahayag. Sa kalaunan, nagkaroon ng papel ang mga batas na ito sa halalan noong 1800, nang magwagi si Thomas Jefferson at ang mga Demokratiko-Republikan sa pagkapangulo at sa Kongreso, na humantong sa pagpapawalang-bisa sa Batas laban sa Sedisyon.

The Democratic-Republican party believed these laws violated the fundamental rights upheld by the Constitution, and they also believed the laws were targeting the opposing political party. It matters not that these laws were repealed or later expired, the Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. In the history where these laws were enacted or “spoke” into law the Federalist party was opposed by a party called Democrat-Republicans. The evolution of the Democrat-Republican party ultimately produces the Republican party. A political party primarily coalesced together based upon an anti-slavery position.

Pinaniniwalaan ng Partido Demokratiko-Republikano na nilalabag ng mga batas na ito ang mga saligang karapatang pinagtitibay ng Konstitusyon, at pinaniniwalaan din nila na ang mga batas na ito ay nakatuon laban sa katunggaling partidong politikal. Hindi mahalaga na ang mga batas na ito ay pinawalang-bisa o lumaon ay nagwakas ang bisa; ipinakikita ng Alfa at ng Omega ang wakas sa pamamagitan ng simula. Sa kasaysayang kung saan ang mga batas na ito ay ipinasa o “sinambit” upang maging batas, ang Partido Federalista ay sinalungat ng partidong tinatawag na Demokratiko-Republikano. Ang ebolusyon ng Partido Demokratiko-Republikano ay sa huli ay nagbunga ng Partido Republikano. Isang partidong politikal na pangunahing nagsanib batay sa paninindigang laban sa pagkaalipin.

The historians identify 1863 as the very center point of the civil war, a war which was premised upon the issue of slavery. 1863 is also a waymark for the new standard bearers of the Protestant horn, who then rejected the first time-prophecy given to Miller by angels (the prophecy of “seven times” from Leviticus twenty-six). Could it be a simple coincidence that the prophecy of the seven times just happens to be based upon the laws of slavery set forth in the previous chapter of Leviticus? The “curse” identified by the “seven times” was the promise that if the covenant laws of chapter twenty-five were to be disobeyed, Israel would then end its history by returning into the slavery it was taken out of when it began its journey at the Red Sea.

Kinikilala ng mga mananalaysay ang 1863 bilang mismong pinakasentro ng Digmaang Sibil, isang digmaan na ang saligan ay ang usapin ng pagkaalipin. Ang 1863 ay isa ring panandang-daan para sa mga bagong tagapagdala ng watawat ng sungay na Protestante, na pagkatapos ay tinanggihan ang unang propesiya tungkol sa panahon na ibinigay kay Miller ng mga anghel (ang propesiya ng “pitong panahon” mula sa Levitico dalawampu’t anim). Maaari kayang isang payak na pagkakataon lamang na ang propesiya ng pitong panahon ay nababatay sa mga batas ng pagkaalipin na inilatag sa naunang kabanata ng Levitico? Ang “sumpa” na tinukoy ng “pitong panahon” ay ang pangakong kung susuwayin ang mga batas ng tipan sa kabanata dalawampu’t lima, magwawakas ang kasaysayan ng Israel sa muling pagbabalik sa pagkaalipin na mula roon ay iniahon ito nang sinimulan nito ang paglalakbay sa Dagat na Pula.

From 1798 to 1863 the political party that was the Democratic–Republican party went through a series of purges or shakings. From 1798 onward, and especially from August 11, 1840 onward through 1863 the Millerite movement went through a series of purges and shakings.

Mula 1798 hanggang 1863, ang partidong pampolitika na Democratic-Republican Party ay sumailalim sa isang serye ng mga paglilinis o pagliliglig. Mula pa noong 1798, at lalo na mula noong ika-11 ng Agosto, 1840 hanggang 1863, ang kilusang Millerite ay sumailalim sa isang serye ng mga paglilinis at pagliliglig.

The Democratic-Republican Party, which was one of the early political parties in the United States, did not directly transform into the modern Republican Party as it exists today. Instead, it underwent a series of changes and splits over time, ultimately leading to the formation of several different political parties before the emergence of the Republican Party.

Ang Partido Demokratiko-Republikano, na isa sa mga unang partidong politikal sa Estados Unidos, ay hindi tuwirang nagbagong-anyo tungo sa makabagong Partido Republikano sa anyo nitong umiiral ngayon. Sa halip, ito ay dumaan sa sunud-sunod na mga pagbabago at pagkakahati-hati sa paglipas ng panahon, na sa bandang huli ay humantong sa pagbuo ng ilang magkakaibang partidong politikal bago ang paglitaw ng Partido Republikano.

The Democratic-Republican Party, often associated with Thomas Jefferson and James Madison, was founded in the late 18th century as a response to the Federalist Party. The Democratic-Republicans favored a strict interpretation of the Constitution, states’ rights, and agrarian interests.

Ang Partidong Demokratiko-Republikano, na madalas iniuugnay kina Thomas Jefferson at James Madison, ay itinatag noong huling bahagi ng ika-18 siglo bilang pagtugon sa Partidong Federalista. Pinanigan ng mga Demokratiko-Republikano ang mahigpit na pagpapakahulugan sa Konstitusyon, ang mga karapatan ng mga estado, at ang mga interes na agraryo.

However, by the 1820s, the Democratic-Republican Party began to fracture along regional and ideological lines. The primary split occurred during the Era of Good Feelings (1817–1825), when there was a lack of strong opposition to James Monroe’s presidency. This period of political tranquility contributed to the decline of the Democratic-Republican Party. The party eventually split into several factions and evolved into the following political groups:

Gayunman, pagsapit ng dekada 1820, nagsimulang magkawatak-watak ang Partidong Demokratiko-Republikano ayon sa mga linyang panrehiyon at ideolohikal. Ang pangunahing pagkakahati ay naganap sa panahon ng Era of Good Feelings (1817–1825), kung kailan may kakulangan ng matibay na oposisyon sa pagkapangulo ni James Monroe. Ang panahong ito ng pampulitikang katahimikan ay nag-ambag sa pagkahina ng Partidong Demokratiko-Republikano. Sa kalaunan, ang partido ay nahati sa ilang paksiyon at nagbanyuhay tungo sa mga sumusunod na pangkat pampulitika:

Democratic Party: The followers of Andrew Jackson, who became the seventh president in 1829, formed the Democratic Party. Jacksonian Democrats supported a strong executive branch, westward expansion, and a broader suffrage for white males.

Partidong Demokratiko: Ang mga tagasunod ni Andrew Jackson, na naging ikapitong pangulo noong 1829, ang nagtatag ng Partidong Demokratiko. Ang mga Demokratang Jacksonian ay sumuporta sa isang makapangyarihang sangay tagapagpaganap, sa paglawak patungong kanluran, at sa mas malawak na karapatang bumoto para sa mga puting lalaki.

National Republican Party: This party emerged as a response to Andrew Jackson’s presidency and later merged with other anti-Jackson factions to become the Whig Party. The National Republicans were generally more supportive of a strong federal government and economic development.

Partidong Pambansang Republikano: Ang partidong ito ay umusbong bilang tugon sa pagkapangulo ni Andrew Jackson at kalaunan ay nagsanib sa iba pang mga paksyong laban kay Jackson upang maging Partidong Whig. Sa pangkalahatan, ang mga Pambansang Republikano ay higit na sumusuporta sa isang malakas na pamahalaang pederal at sa kaunlarang pang-ekonomiya.

Anti-Masonic Party: This was a short-lived political party that emerged in the 1820s, primarily in response to concerns about the influence of the secretive Masonic fraternity. It absorbed some former Democratic-Republicans.

Partidong Anti-Masoniko: Isa itong panandaliang umiral na partidong pampolitika na lumitaw noong dekada 1820, pangunahing bilang tugon sa mga pangamba hinggil sa impluwensiya ng lihim na kapatirang Masoniko. Isinanib nito ang ilan sa mga dating Democratic-Republican.

The Whig Party: Formed in the 1830s, the Whigs included former National Republicans, Anti-Masons, and other opposition groups. They were characterized by their opposition to Jacksonian policies, support for a strong federal government, and promotion of industrial and economic development.

Ang Partidong Whig: Itinatag noong dekada 1830, ang mga Whig ay kinabibilangan ng mga dating kasapi ng National Republicans, Anti-Masons, at iba pang pangkat ng oposisyon. Nakikilala sila sa kanilang pagsalungat sa mga patakarang Jacksonian, pagsuporta sa isang malakas na pamahalaang pederal, at pagsusulong ng industriyal at pang-ekonomiyang kaunlaran.

The modern Republican Party was founded in the 1850s as a direct response to the growing sectional tensions over slavery. It attracted former Whigs, anti-slavery Democrats, Free Soilers, and others who opposed the expansion of slavery into new territories. The first Republican presidential candidate, John C. Fremont, ran in the 1856 election, and the party’s first successful candidate, Abraham Lincoln, was elected in 1860. So, the Republican Party emerged separately from the Democratic-Republican tradition and had a distinct trajectory in American political history.

Ang makabagong Partido Republikano ay itinatag noong dekada 1850 bilang tuwirang tugon sa tumitinding mga tensiyong panrehiyonal hinggil sa pagkaalipin. Naakit nito ang mga dating Whig, mga Demokratang laban sa pagkaalipin, mga Free Soiler, at iba pang tumutol sa pagpapalawak ng pagkaalipin sa mga bagong teritoryo. Ang unang kandidato sa pagkapangulo mula sa Partido Republikano, si John C. Fremont, ay tumakbo sa halalan noong 1856, at ang unang matagumpay na kandidato ng partido, si Abraham Lincoln, ay nahalal noong 1860. Kaya, ang Partido Republikano ay umusbong na hiwalay sa tradisyong Democratic-Republican at nagkaroon ng natatanging landasin sa kasaysayang pampolitikang Amerikano.

By 1860, the Republican party elected its first president. It was based upon a coalition of political parties that were opposed to slavery. In 1863 the Emancipation Proclamation “spoke” slavery out of existence. In 1863 the Republican horn, then represented by the Republican party “spoke” slavery out of existence, while the Protestant horn ceased to be a movement and became the Seventh-day Adventist church. The movement of the Millerites legally and officially ended in May of 1863, and in that year Moses’ oath, the prophecy of slavery was rejected. He that has an ear, let him hear.

Pagsapit ng 1860, nakapaghalal ang Partidong Republikano ng una nitong pangulo. Nakabatay ito sa isang koalisyon ng mga partidong pampolitika na tutol sa pagkaalipin. Noong 1863, ang Emancipation Proclamation ay “nagsalita” upang pawiin ang pag-iral ng pagkaalipin. Noong 1863, ang sungay na Republikano, na noon ay kinakatawan ng Partidong Republikano, ay “nagsalita” upang pawiin ang pag-iral ng pagkaalipin, samantalang ang sungay na Protestante ay tumigil na sa pagiging isang kilusan at naging Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Ang kilusan ng mga Millerite ay legal at opisyal na nagwakas noong Mayo ng 1863, at sa taong iyon ang panunumpa ni Moises—ang propesiya tungkol sa pagkaalipin—ay itinakuwil. Ang may pandinig, ay makinig.

At this point it might be informative to provide a brief overview of the “oath of Moses” as labelled by the prophet Daniel.

Sa puntong ito, maaaring maging kapaki-pakinabang na magbigay ng isang maikling pangkalahatang-ideya hinggil sa “panunumpa ni Moises,” na tinagurian ng Propeta Daniel.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. Daniel 9:11.

> Oo, ang buong Israel ay lumabag sa iyong kautusan, maging sa pagtalikod, upang huwag nilang sundin ang iyong tinig; kaya’t ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos ay ibinuhos sa amin, sapagka’t kami ay nagkasala laban sa kaniya. Daniel 9:11.

William Miller who was guided by Gabriel and other angels as he studied the Word of God, was first led to the “seven times” of Leviticus twenty-six. Miller’s testimony is that in his study of the Bible, he began in the book of Genesis and therefore he obviously came to Leviticus well before he reached the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight and verse fourteen. He exclusively used the Bible and a Cruden’s concordance.

Si William Miller, na ginabayan ni Gabriel at ng iba pang mga anghel habang pinag-aaralan niya ang Salita ng Diyos, ay unang inakay sa "pitong ulit" sa Levitico 26. Ang patotoo ni Miller ay na, sa kaniyang pag-aaral ng Bibliya, sinimulan niya sa aklat ng Genesis; kaya maliwanag na dumating siya sa Levitico bago pa man niya marating ang dalawang libo't tatlong daang taon ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat. Tanging ang Bibliya at ang Cruden's Concordance ang kaniyang ginamit.

Cruden’s concordance has no references to the Hebrew or Greek words that were thereafter translated into the English of the King James Bible. Miller considered the “context” of the passage he was studying to guide his understanding of a word or passage of Scripture. When it came to his understanding of the “seven times” it is very simple to see the context for the “seven times” of chapter twenty-six of Leviticus is chapter twenty-five.

Ang Konkordansiya ni Cruden ay walang mga pagtukoy sa mga salitang Hebreo o Griyego na pagkatapos ay isinalin sa Ingles sa King James Bible. Isinaalang-alang ni Miller ang "konteksto" ng siping kanyang pinag-aaralan upang patnubayan ang kanyang pag-unawa sa isang salita o sipi ng Kasulatan. Pagdating sa kanyang pagkaunawa sa "pitong ulit," napakadaling makita na ang konteksto para sa "pitong ulit" ng kabanata dalawampu't anim ng Levitico ay ang kabanata dalawampu't lima.

Chapter twenty-five outlines the resting of the land, the Jubilee and the rules of slavery. The rules of chapter twenty-five are part of “the law of Moses the servant of God” that produces a blessing if obeyed and a “curse” if disobeyed. In chapter twenty-six the curse of the “seven times” equates to twenty-five hundred and twenty years and is set forth in the obvious context of the rules of the land resting and the principles of slavery. In chapter twenty-six the punishment is called the “quarrel of my covenant.”

Ang Kabanata dalawampu’t lima ay nagbabalangkas ng pamamahinga ng lupain, ang Jubileo, at ang mga alituntunin tungkol sa pagkaalipin. Ang mga alituntunin ng Kabanata dalawampu’t lima ay bahagi ng “kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos” na nagbubunga ng pagpapala kung susundin at “sumpa” kung susuwayin. Sa Kabanata dalawampu’t anim, ang sumpa ng “pitong ulit” ay katumbas ng dalawang libo at limandaan at dalawampung taon, at inilalahad sa maliwanag na konteksto ng mga tuntunin tungkol sa pamamahinga ng lupain at ng mga prinsipyo ng pagkaalipin. Sa Kabanata dalawampu’t anim, ang parusa ay tinatawag na “alitan ng aking tipan.”

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> Kung magkagayo’y ako man ay lalakad na saliwa sa inyo, at parurusahan ko kayo ng pitong ibayo dahil sa inyong mga kasalanan. At magdadala ako ng tabak sa inyo, na maghihiganti sa alitan ng aking tipan; at pagka kayo’y nagpipisan sa loob ng inyong mga bayan, magpapasapit ako ng salot sa gitna ninyo; at kayo’y ibibigay sa kamay ng kaaway. Levitico 26:24, 25.

In context the “covenant” that God has a “quarrel” over would be the covenant previously cited in chapter twenty-five. The punishment of the seven times is called the “quarrel of” God’s “covenant” and the “curse” attached to it is that Israel would be “delivered into the hand of their” enemies, and once in the enemies’ land, (as Daniel was) Israel would become the slaves of their enemies.

Sa konteksto, ang “tipan” na may “alitan” ang Diyos hinggil dito ay ang tipang nauna nang binanggit sa ikadalawampu’t limang kabanata. Ang parusa ng pitong ulit ay tinatawag na “alitan ng” “tipan” ng Diyos, at ang “sumpa” na kalakip nito ay na ang Israel ay “ibibigay sa kamay ng kanilang” mga kaaway, at kapag nasa lupain na ng mga kaaway, (gaya ni Daniel) ang Israel ay magiging mga alipin ng kanilang mga kaaway.

When Moses recorded Leviticus twenty-six ancient Israel had just been delivered from the slavery of Egypt and the principles of slavery represented in chapter twenty-five would bring either a blessing or a curse. Ancient Israel never practiced the rules of the Jubilee and ultimately both the northern and southern kingdoms were scattered for “seven times” in fulfillment of what Daniel called the “curse of Moses.”

Nang itala ni Moises ang Levitico dalawampu’t anim, bagong napalaya ang sinaunang Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto, at ang mga prinsipyong ukol sa pagkaalipin na inilahad sa kabanata dalawampu’t lima ay magbubunga ng alinman sa pagpapala o sa sumpa. Hindi kailanman isinagawa ng sinaunang Israel ang mga alituntunin ng Jubileo, at sa bandang huli kapwa ang hilagang at timugang mga kaharian ay nangalat sa "pitong ulit" bilang katuparan ng tinawag ni Daniel na "sumpa ni Moises."

The covenant relationship between God and Israel which had begun with their slavery in Egypt, ended with their slavery to Assyria and Babylon. The “seven times” against the northern kingdom ended in 1798, and “seven times” against the southern kingdom ended in 1844. The starting point for the two periods of seven times is marked in Isaiah chapter seven with a prophecy of sixty-five years that was proclaimed by Isaiah to king Ahaz of Judah in 742 BC.

Ang ugnayang tipan sa pagitan ng Diyos at ng Israel, na nagsimula noong panahon ng kanilang pagkaalipin sa Ehipto, ay nagtapos sa kanilang pagkaalipin sa Asiria at Babilonia. Ang “pitong ulit” laban sa hilagang kaharian ay nagtapos noong 1798, at ang “pitong ulit” laban sa katimugang kaharian ay nagtapos noong 1844. Ang pasimulang punto ng dalawang yugto ng “pitong ulit” ay tinukoy sa ikapitong kabanata ng Isaias sa pamamagitan ng isang propesiyang tumutukoy sa animnapu’t limang taon na ipinahayag ni Isaias kay Haring Ahaz ng Juda noong 742 BK.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Sapagkat ang kabisera ng Siria ay ang Damasco, at ang pinuno ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mabubuwag ang Efraim, anupa’t hindi na ito magiging isang bayan. At ang kabisera ng Efraim ay ang Samaria, at ang pinuno ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tiyak na hindi kayo matatatag. Isaias 7:8, 9.

Isaiah had identified that “within” sixty-five years from the time when the prophecy was set forth in 742 BC, the northern kingdom would be broken. Nineteen years later in 723 BC the northern kingdom of Israel was taken into slavery by the king of Assyria and forty-six years later the king of Babylon took the southern kingdom of Judah into slavery in 677 BC. The prophecy of sixty-five years produces six historical waymarks. The first is 742 BC when the prediction is set forth. Nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom was taken into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the southern kingdom was taken into slavery by the Babylonians. The first twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC then ended in 1798. Then is 1844 the twenty-five hundred and twenty years that began in 677 BC concluded. From 1844, the prediction extended nineteen years to 1863 in order to complete the entire prophetic structure, for when the Alpha and Omega marked nineteen years to begin the prophetic structure there must be nineteen years to reach its end.

Tinukoy ni Isaias na “sa loob ng” animnapu’t limang taon mula sa panahon nang inihayag ang hula noong 742 BC, mawawasak ang hilagang kaharian. Pagkaraan ng labinsiyam na taon, noong 723 BC, ang hilagang kaharian ng Israel ay dinala sa pagkaalipin ng hari ng Asiria, at makalipas ang apatnapu’t anim na taon, noong 677 BC, dinala ng hari ng Babilonia sa pagkaalipin ang timog na kaharian ng Juda. Ang hulang animnapu’t limang taon ay nagbibigay ng anim na makasaysayang palatandaan. Ang una ay 742 BC, nang inihayag ang hula. Pagkaraan ng labinsiyam na taon, noong 723 BC, ang hilagang kaharian ay dinala sa pagkaalipin ng mga Asirio. Makalipas ang apatnapu’t anim na taon, noong 677 BC, ang timog na kaharian ay dinala sa pagkaalipin ng mga Babilonio. Ang unang 2,520 taon na nagsimula noong 723 BC ay nagtapos noong 1798. Pagkatapos, noong 1844, nagtapos ang 2,520 taon na nagsimula noong 677 BC. Mula 1844, ang hula ay umabot ng labinsiyam na taon hanggang 1863 upang makumpleto ang buong balangkas na propetiko, sapagkat nang ang Alpha at Omega ay nagtanda ng labinsiyam na taon upang pasimulan ang balangkas na propetiko, kinakailangan ding may labinsiyam na taon upang marating ang wakas nito.

Ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt and through disobedience both the northern and southern kingdoms were returned to slavery. The prophecies transcend from the prophetic history of ancient literal Israel to modern spiritual Israel and in so doing the theme of all the prophetic waymarks is slavery.

Ang sinaunang Israel ay pinalaya mula sa pagkaalipin sa Ehipto, at dahil sa pagsuway ay kapwa ang hilagang at timog na mga kaharian ay ibinalik sa pagkaalipin. Ang mga propesiya ay lumalampas mula sa propetikong kasaysayan ng sinaunang literal na Israel tungo sa makabagong espirituwal na Israel, at sa gayon ang tema ng lahat ng mga palatandaan sa propetikong landasin ay ang pagkaalipin.

The prophecy in Isaiah seven was presented to the wicked king Ahaz by Isaiah in 742BC when an impending civil war between the north and south was being identified. The southern kingdom of Ahaz was the literal glorious land of ancient Israel. In 1798, the spiritual glorious land of Bible prophecy began to rule as the sixth kingdom of Bible prophecy. When the seven times against the literal glorious land ended in 1844, there was, as in the history of king Ahaz an impending civil war. By 1844, the turmoil of political parties breaking apart and forming alliances had almost fully settled into two classes of political persuasions. In terms of slavery the Democrats were pro-slavery and the Republicans were anti-slavery. From 1798 to the beginning of the civil war in 1860 the process of developing two classes of political parties had been settled.

Ang propesiya sa Isaias kabanata pito ay iniharap ni Isaias sa masamang Haring Ahaz noong 742 BK, nang tinutukoy ang nalalapit na digmaang sibil sa pagitan ng hilaga at timog. Ang timugang kaharian ni Ahaz ang literal na maluwalhating lupain ng sinaunang Israel. Noong 1798, ang espirituwal na maluwalhating lupain ng propesiya sa Bibliya ay nagsimulang mamuno bilang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya. Nang matapos noong 1844 ang pitong panahon laban sa literal na maluwalhating lupain, nagkaroon, gaya ng sa kasaysayan ni Haring Ahaz, ng nalalapit na digmaang sibil. Pagsapit ng 1844, ang kaguluhan ng pagkakawatak-watak at pagbubuo ng mga alyansa ng mga partidong politikal ay halos lubos nang humantong sa dalawang uri ng mga pampulitikang paninindigan. Tungkol sa pagkaalipin, maka-alipin ang mga Demokratiko at laban sa pagkaalipin ang mga Republikano. Mula 1798 hanggang sa pagsisimula ng digmaang sibil noong 1860, natapos at natiyak na ang proseso ng paghubog sa dalawang uri ng partidong politikal.

Ahaz represented the literal glorious land and therefore typified the spiritual glorious land. The history of Ahaz typifies the prophetic history where the prophecy was proclaimed in 742 BC therefore typifies the history where the prophecy ended. In the beginning history the northern kingdom consisting of ten tribes had broken away from the other two tribes in protest against the divinely established government of the southern two tribes. The ten northern tribes had formed a confederacy with Syria, typifying the alliance between the southern confederacy and a power represented symbolically by Syria.

Kumatawan si Ahaz sa literal na maluwalhating lupain, at kaya naman naging tipo siya ng espirituwal na maluwalhating lupain. Ang kasaysayan ni Ahaz ay naging tipo ng propetikong kasaysayan kung saan ipinahayag ang propesiya noong 742 BC; kaya’t ito rin ay naging tipo ng kasaysayan kung saan nagtapos ang propesiya. Sa panimulang kasaysayan, ang hilagang kaharian na binubuo ng sampung lipi ay humiwalay sa dalawa pang lipi bilang pagtutol laban sa pamahalaan ng dalawang lipi sa timog na itinatag ng Diyos. Ang sampung lipi sa hilaga ay bumuo ng isang konpederasyon kasama ang Siria, na naging tipo ng alyansa sa pagitan ng timog na konpederasyon at ng isang kapangyarihang kinakatawan sa paraang simboliko ng Siria.

This brief summary is identifying that the seven times of Leviticus twenty-six is a covenant promise that sets forth either a blessing for obedience or the “curse” of slavery for disobedience. The northern and southern kingdoms started together as one nation that was delivered out of slavery, only to be delivered back into slavery at their respective endings.

Ang maikling buod na ito ay nagpapahayag na ang pitong ulit sa Levitico 26 ay isang pangako ng tipan na nagtatakda ng alinman sa pagpapala dahil sa pagsunod o ng “sumpa” ng pagkaalipin dahil sa pagsuway. Ang hilagang at timugang mga kaharian ay nagsimulang magkakasama bilang isang bansa na pinalaya mula sa pagkaalipin, subalit sa kani-kaniyang wakas ay muling ibinalik sa pagkaalipin.

The sixty-five years at the ending of those prophecies of slavery concluded with spiritual Israel in the spiritual glorious land, at the very dead center of a civil war of the north against the south. The antagonists in the civil war was a kingdom that formed a confederacy and broke away from the divinely established government that was located in the opposing kingdom.

Ang animnapu't limang taon sa pagtatapos ng mga propesiyang iyon tungkol sa pagkaalipin ay nagwakas sa kalagayang ang espirituwal na Israel ay nasa espirituwal na maluwalhating lupain, nasa pinakasentro mismo ng isang digmaang sibil ng hilaga laban sa timog. Sa nasabing digmaang sibil, tumindig bilang katunggali ang isang kahariang bumuo ng isang konpederasyon at humiwalay sa pamahalaang itinatag ng Diyos na matatagpuan sa katunggaling kaharian.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Republicanism was put through a process which produced two classes of political antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the practice of slavery lost the battle.

Mula noong 1798 hanggang sa Digmaang Sibil, ang sungay ng Republikanismo ay isinailalim sa isang proseso na nagbunga ng dalawang uri ng magkakatunggaling pampulitika na kumakatawan sa dalawang panig ng mga usapin hinggil sa pang-aalipin. Ang mga kaantagonistang pabor sa pang-aalipin na naghangad na ipagpatuloy ang praktika ng pang-aalipin ay natalo sa labanan.

From 1798 onward to the civil war, the horn of Protestantism was put through a process which produced two classes of religious antagonists that represent two sides of the issues of slavery. The proslavery antagonists that sought to continue the original understanding of the prophecy of slavery lost the battle.

Mula noong 1798 hanggang sumapit ang Digmaang Sibil, ang sungay ng Protestantismo ay isinailalim sa isang prosesong nagbunga ng dalawang uri ng mga relihiyosong katunggali na kumakatawan sa dalawang panig ng mga usapin hinggil sa pagkaalipin. Ang mga katunggaling pabor sa pagkaalipin na naghangad na ipagpatuloy ang orihinal na pagkaunawa sa propesiya hinggil sa pagkaalipin ay natalo sa labanan.

In 1863 the horn of Republicanism succeeded in rejecting the practice of slavery.

Noong 1863, ang sungay ng Republikanismo ay nagtagumpay sa pagtatakwil sa pagpapairal ng pag-aalipin.

In 1863 the horn of Protestantism succeeded in rejecting the prophecy of slavery.

Noong 1863, matagumpay na itinakwil ng sungay ng Protestantismo ang propesiya ng pagkaalipin.

In doing so they rejected the work of Miller, the Elijah for his time. In so doing they also rejected “the oath of Moses,” the foundation stone for their time. Moses and Elijah were then rejected, only to return on September 11, 2001.

Sa paggawa niyon ay itinakwil nila ang gawain ni Miller, ang Elias sa kaniyang kapanahunan. Sa gayon ay itinakwil din nila ang "panunumpa ni Moises," ang batong-pundasyon para sa kanilang kapanahunan. Noon ay itinakwil si Moises at si Elias, ngunit sila'y nagbalik noong Setyembre 11, 2001.

Alpha and Omega, the wonderful linguist recorded His divine signature throughout the time prophecy of the “oath of Moses” that He himself proclaimed as Palmoni, the Wonderful Numberer. If ye will not believe, surely ye shall not be established.

Alfa at Omega, ang kamangha-manghang dalubwika, itinala Niya ang Kanyang banal na lagda sa kabuuan ng propesiyang pang-panahon ng “panunumpa ni Moises”, at ipinahayag Niya ang Kanyang sarili bilang Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang. Kung hindi kayo mananampalataya, tunay na hindi kayo matatatag.

Back to Articles