Article

# The Book of Daniel - Number Fourteen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Labing-apat

Daniel Chapter Two – Summary and Conclusion Part One

Kabanata Ikalawa ng Daniel - Buod at Konklusyon, Unang Bahagi

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2023

Formats

PDF
Word

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> "Sa aklat ng Apocalipsis nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng aklat ng Bibliya. Narito ang katapat ng aklat ni Daniel." Mga Gawa ng mga Apostol, 585.

The truth that is identified by John as “the Revelation of Jesus Christ,” which the Lion of the tribe of Judah has been unsealing for his people since July, 2023, is brought to perfection when the book of Daniel is brought together with the book of Revelation. Daniel chapter two, represents the second angel’s message in the context of the image of the beast test of the last days. It identifies a process of testing and a specific period of testing.

Ang katotohanang tinukoy ni Juan bilang “Ang Pahayag ni Jesucristo,” na mula pa noong Hulyo 2023 ay binubuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda ang mga tatak nito para sa kaniyang bayan, ay dinadala sa kasakdalan kapag ang aklat ni Daniel ay pinagsasama sa aklat ng Pahayag. Ang ikalawang kabanata ni Daniel ay kumakatawan sa mensahe ng ikalawang anghel sa konteksto ng pagsubok ng larawan ng hayop sa mga huling araw. Tinutukoy nito ang isang proseso ng pagsubok at isang tiyak na panahon ng pagsubok.

The period and process of Daniel chapter two, represented by the seventy years of Daniel’s captivity, typified the testing period of the Protestants in Millerite history. The Protestants failed their testing process and became the daughters of Rome. Prophetically, a daughter typifies their mother; and Rome is a prophetic beast. Their failure and subsequent transitioning into the daughters of Rome, typifies the test of the image of the beast in our current history, for they transitioned into an image of the beast. Our current testing process is therefore represented by Daniel’s seventy years of captivity, and also by the history of the second angel’s message during the Millerite movement.

Ang panahon at proseso ng ikalawang kabanata ni Daniel, na kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel, ay sumagisag sa panahon ng pagsubok ng mga Protestante sa kasaysayang Millerita. Nabigo ang mga Protestante sa kanilang proseso ng pagsubok at naging mga anak na babae ng Roma. Sa pananaw ng propesiya, ang isang anak na babae ay sumasagisag sa kaniyang ina; at ang Roma ay isang makahulang halimaw. Ang kanilang kabiguan, at ang kasunod na paglipat tungo sa pagiging mga anak na babae ng Roma, ay sumasagisag sa pagsubok ng larawan ng halimaw sa ating kasalukuyang kasaysayan, sapagkat sila’y naging larawan ng halimaw. Samakatuwid, ang ating kasalukuyang proseso ng pagsubok ay kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel, at gayundin ng kasaysayan ng mensahe ng ikalawang anghel sa panahon ng kilusang Millerita.

In the history of the second angel’s message that began on September 11, 2001, there is a specific period and testing process that is symbolically represented as Nebuchadnezzar’s image-dream of beasts; for a kingdom in Bible prophecy is also a beast. Nebuchadnezzar and the Chaldean religious elite represent those that fail the test, and Daniel and the three worthies represent those that pass the test. It may appear otherwise, but Nebuchadnezzar’s failure is confirmed in chapter three of Daniel.

Sa kasaysayan ng mensahe ng ikalawang anghel na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, may isang tiyak na yugto at proseso ng pagsubok na, sa paraang simboliko, ay sinasagisag bilang panaginip ni Nebukadnezar hinggil sa isang larawan ng mga hayop; sapagkat ang isang kaharian sa propesiya sa Bibliya ay isang hayop din. Kinakatawan nina Nebukadnezar at ng nakatataas na uring relihiyoso ng mga Caldeo ang mga nabibigo sa pagsubok, at kinakatawan naman nina Daniel at ng tatlong mararangal ang mga pumapasa sa pagsubok. Maaaring magmukhang iba, ngunit ang pagkabigo ni Nebukadnezar ay pinagtitibay sa ikatlong kabanata ng aklat ni Daniel.

In the testing process, which is represented in both Daniel chapter one and two, there are specific prophetic waymarks that line up with the truths that have recently been set forth in the book of Revelation. In chapter one, “ten days” represented the testing period that led to Daniel manifesting a fairer and fatter image due to his eating the heavenly fare, while the other class of eunuchs manifested the image of those who ate the diet of the king. A king prophetically is a kingdom, and prophetically a king or kingdom is also a beast. Those whose countenance manifested the results of eating the king’s diet, manifested the image of the beast.

Sa proseso ng pagsubok, na kinakatawan kapwa sa unang at ikalawang kabanata ng Daniel, may mga tiyak na panandang propetiko na tumutugma sa mga katotohanang kamakailan lamang ipinahayag sa Aklat ng Apocalipsis. Sa unang kabanata, ang “sampung araw” ay kumakatawan sa panahon ng pagsubok na nagbunga sa pagpapakita ni Daniel ng mas kaaya-aya at mas matabang kaanyuan dahil sa kanyang pagkain ng pagkaing makalangit, samantalang ang ibang uri ng mga eunuko ay naghayag ng larawan ng mga kumain ng pagkain ng hari. Sa makapropesiyang pakahulugan, ang isang hari ay isang kaharian, at sa makapropesiyang pakahulugan din, ang isang hari o kaharian ay isa ring halimaw. Yaong ang kaanyuan ay naghayag ng bunga ng pagkain sa handa ng hari ay naghayag ng larawan ng halimaw.

In Daniel chapter two, Daniel was praying to understand the hidden “secret” of Nebuchadnezzar’s image-dream. He needed to know what the dream was, and also what it meant. He represents those in the last days that are seeking to understand the secrets associated with the unsealing of the Revelation of Jesus Christ, for the unsealing of the Revelation of Jesus Christ is the last prophetic “secret” that is unsealed before probation closes. All the prophets, including Daniel, are identifying the last days. Daniel’s endeavor to understand the “secret” was a life-or-death endeavor, as is the image of the beast test for God’s people in the last days.

Sa ikalawang kabanata ng Daniel, nanalangin si Daniel upang maunawaan ang nakatagong “lihim” ng panaginip ni Nebukadnezar tungkol sa larawan. Kinakailangan niyang malaman kung ano ang mismong panaginip, at gayundin kung ano ang kahulugan nito. Kinakatawan niya yaong mga, sa mga huling araw, ay nagsisikap na maunawaan ang mga lihim na kaugnay ng pagbubukas ng selyo ng Pahayag ni Jesu-Cristo, sapagkat ang pagbubukas ng selyo ng Pahayag ni Jesu-Cristo ay ang huling propetikong “lihim” na nabubuksan bago magsara ang probasyon. Lahat ng mga propeta, kabilang si Daniel, ay tumutukoy sa mga huling araw. Ang pagsisikap ni Daniel na maunawaan ang “lihim” ay isang usaping buhay o kamatayan, gaya rin ng pagsubok na kaugnay ng larawan ng hayop para sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> "Malinaw na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay mapagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan." Manuscript Releases, tomo 15, 15.

The prayer of Daniel, as he sought to understand the “secret,” represents a specific waymark in the history of God’s people in the last days. The book of Daniel provides two witnesses that establish the waymark of “prayer” in the last days. That waymark is located in the period of time that is represented by the second message of every reform line.

Ang panalangin ni Daniel, habang hinahangad niyang maunawaan ang "lihim," ay kumakatawan sa isang tiyak na panandang-daan sa kasaysayan ng bayan ng Diyos sa mga huling araw. Ang Aklat ni Daniel ay nagbibigay ng dalawang saksi na nagtatatag sa panandang-daan ng "panalangin" sa mga huling araw. Ang panandang-daang iyon ay matatagpuan sa panahong kinakatawan ng ikalawang mensahe ng bawat linya ng reporma.

The prophetic setting of both prayers is the seventy years of captivity, which as a symbol represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. In Daniel two, in the first verse, the name “Nebuchadnezzar” is doubled, which the doubling of a word in Scripture is a symbol of the second angel’s message.

Ang propetikong konteksto ng kapwa panalangin ay ang pitumpung taon ng pagkabihag, na, bilang isang sagisag, ay kumakatawan sa “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim. Sa Daniel kabanata dalawa, sa unang talata, ang pangalang “Nebukadnezar” ay inuulit nang dalawang beses, at ang pagdodoble ng isang salita sa Kasulatan ay sagisag ng mensahe ng ikalawang anghel.

There are several references in the writings of Sister White that identify Daniel chapter three, as a symbol of the Sunday law. Daniel chapter one, possesses every characteristic of the first angel’s message, and we are informed that you cannot have a third message (Daniel chapter three), without a first and second message.

May ilang pahayag sa mga sinulat ni Sister White na nagsasaad na ang ikatlong kabanata ng Daniel ay isang sagisag ng batas-dominikal. Ang unang kabanata ng Daniel ay taglay ang lahat ng katangian ng unang mensahe ng anghel, at ipinabatid sa atin na hindi maaaring magkaroon ng ikatlong mensahe (ikatlong kabanata ng Daniel) kung walang una at ikalawang mensahe.

The image of the beast test has been defined by Ellen White as the test we must pass before probation closes, and before we are sealed. When the music played in Daniel chapter three, probation symbolically closed, for chapter three represents the Sunday law. Nebuchadnezzar’s music represents the melody that the whore of Tyre then begins to sing to the kings of the earth at the end of the symbolic seventy years that she had been forgotten.

Ang pagsubok ng larawan ng hayop ay tinukoy ni Ellen White bilang ang pagsubok na dapat nating maipasa bago magsara ang probasyon at bago tayo matatakan. Nang tumugtog ang musika sa ikatlong kabanata ng aklat ni Daniel, simbolikong nagsara ang probasyon, sapagkat ang ikatlong kabanata ay kumakatawan sa batas ng Linggo. Ang musika ni Nebukadnezar ay kumakatawan sa himig na saka sisimulang awitin ng patutot ng Tiro sa mga hari ng lupa sa katapusan ng simbolikong pitumpung taong siya’y nalimutan.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> At mangyayari sa araw na yaon, na malilimutan ang Tiro sa loob ng pitumpung taon, ayon sa mga araw ng isang hari; at sa katapusan ng pitumpung taon ay aawit ang Tiro gaya ng isang patutot. Magdala ka ng alpa, lumibot ka sa lungsod, ikaw na patutot na nalimutan; tumugtog ka ng matamis na himig, umawit ka ng maraming awit, upang ikaw ay maalala. At mangyayari, sa katapusan ng pitumpung taon, na dadalawin ng Panginoon ang Tiro, at siya’y babalik sa kaniyang upa, at makikiapid sa lahat ng mga kaharian ng sanlibutan na nasa balat ng lupa. Isaias 23:15-17.

Sister White identifies the three angel’s messages as three tests.

Tinutukoy ni Kapatid na White ang tatlong mensahe ng tatlong anghel bilang tatlong pagsubok.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.” Review and Herald, October 31, 1899.

> Tinanggihan ng marami sa mga lumabas upang salubungin ang Kasintahang Lalaki, alinsunod sa mga mensahe ng unang at ikalawang anghel, ang ikatlo, ang huling mensaheng pansubok na ibibigay sa sanlibutan, at gayon din ang magiging paninindigan kapag ipinahayag ang huling panawagan. Review and Herald, Oktubre 31, 1899.

Upon several witnesses, Daniel chapter two, is the second angel’s message. The history of the empowerment of the first angel until the judgment, is the history represented by the seventy years of Daniel’s captivity. The setting of Daniel’s prayer in chapter two, takes place within the seventy years, which is a symbol of the “seven times”.

Ayon sa patotoo ng ilang saksi, ang kabanata dalawa ng Daniel ay ang mensahe ng ikalawang anghel. Ang kasaysayan ng pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel hanggang sa Paghuhukom ay ang kasaysayang kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel. Ang konteksto ng panalangin ni Daniel sa kabanata dalawa ay naganap sa loob ng pitumpung taon, na siyang sagisag ng “pitong panahon.”

The prayer of chapter nine, begins with a direct reference to the seventy years. The prophetic setting of both prayers is identical. They represent different aspects of the same prayer, but are both placed in the identical setting of the “seven times,” and both align with the waymark of “prayer” that is located in the history of the one hundred and forty-four thousand of the last days.

Ang panalangin sa Kabanata Siyam ay nagsisimula sa tuwirang pagtukoy sa pitumpung taon. Ganap na magkapareho ang propetikong tagpuan ng dalawang panalangin. Kinakatawan nila ang magkakaibang aspekto ng iisang panalangin, ngunit kapwa inilalagay sa gayunding tagpuan ng “pitong panahon,” at kapwa nakahanay sa palatandaang “panalangin” na matatagpuan sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw.

When Daniel prays in chapter nine, he is in a prophetic “period of transition” from the kingdom of Babylon unto the kingdom of the Medes and the Persians. That transition point is also a waymark, and it also aligns with the same transition point in the movement of the third angel, when God’s people die in the street as “Laodiceans”, and come out of the grave as “Philadelphians”. The transition point for the movement of the first angel aligns with both Daniel’s transition point, and the movement of the third angel, and all three are directly connected with the “seven times” of Leviticus twenty-six. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement took place with the arrival of “new light” on the “seven times” in 1856, and the subsequent rejection of the “seven times” altogether in 1863. Daniel in chapter nine, the movement of the first angel in Millerite time, and the movement of the third angel in our time, all have a transition point that aligns with one another, and all three transition points are set within the context of the “seven times”.

Nang manalangin si Daniel sa kabanata siyam, siya ay nasa isang propetikong “panahon ng transisyon” mula sa kaharian ng Babilonya tungo sa kaharian ng mga Medo at mga Persa. Ang puntong transisyon na iyon ay isa ring palatandaan, at tumutugma rin ito sa gayunding puntong transisyon sa kilusan ng ikatlong anghel, kung kailan ang bayan ng Diyos ay namamatay sa lansangan bilang “mga taga-Laodicea”, at lumalabas mula sa libingan bilang “mga taga-Filadelfia”. Ang puntong transisyon para sa kilusan ng unang anghel ay tumutugma kapwa sa puntong transisyon ni Daniel at sa gayunding puntong transisyon sa kilusan ng ikatlong anghel, at ang tatlong ito ay tuwirang nauugnay sa “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim. Ang paglipat mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea sa kilusang Millerita ay naganap kasabay ng pagdating ng “bagong liwanag” hinggil sa “pitong panahon” noong 1856, at ng kasunod na ganap na pagtanggi sa “pitong panahon” noong 1863. Si Daniel sa kabanata siyam, ang kilusan ng unang anghel sa panahon ng mga Millerita, at ang kilusan ng ikatlong anghel sa ating panahon, ay pawang may puntong transisyon na nagtutugma sa isa’t isa, at ang tatlong puntong transisyon na ito ay inilalagay sa loob ng konteksto ng “pitong panahon”.

In the history of the testing process, Daniel represents the messenger that is given the light which he shares first with his three companions, thus typifying the prophetic role of “Elijah”, who is the “voice crying in the wilderness”.

Sa kasaysayan ng proseso ng pagsusubok, si Daniel ay kumakatawan sa mensaherong pinagkalooban ng liwanag na una niyang ibinahagi sa kaniyang tatlong kasamahan, kaya’t sumasagisag sa propetikong tungkulin ni “Elias,” na siyang “tinig na sumisigaw sa ilang.”

The “secret” of Daniel chapter two identifies that the eighth kingdom of Bible prophecy is “of the seven” kingdoms. As the first representation of the kingdoms of Bible prophecy, it therefore connects with the last representation of the kingdoms of Bible prophecy found in Revelation chapter seventeen. The eighth kingdom, being “of the seven” previous kingdoms, is addressing the transition point that establishes modern Babylon as the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet. Nebuchadnezzar’s image-dream is ultimately identifying the eighth earthly kingdom of prophetic history.

Ang "lihim" ng Daniel Kabanata Dalawa ay tumutukoy na ang ika-walong kaharian sa propesiya ng Biblia ay "mula sa pito" na mga kaharian. Bilang unang paglalarawan ng mga kaharian sa propesiya ng Biblia, kaya't ito'y nauugnay sa huling paglalarawan ng mga kaharian sa propesiya ng Biblia na matatagpuan sa Apocalipsis Kabanata Labimpito. Ang ika-walong kaharian, sapagkat ito ay "mula sa pitong" naunang mga kaharian, ay tumutukoy sa puntong transisyon na nagtatatag sa makabagong Babilonya bilang tatluhang pagsasanib ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Ang panaginip ni Nebukadnezar tungkol sa larawan ay sa huli'y tumutukoy sa ika-walong makalupang kaharian ng kasaysayang propetiko.

A kingdom is a beast in Bible prophecy, so the truth represented by Nebuchadnezzar’s image-dream is the first reference to the final beast, as is also identified in Revelation chapter seventeen. Therefore, Nebuchadnezzar’s dream is ultimately the dream of the image of the eighth and final beast. It’s the dream of “the image of the beast”.

Sa propesiya ng Banal na Kasulatan, ang isang kaharian ay sinasagisag ng isang hayop; kaya ang katotohanang kinakatawan ng panaginip ni Nebukadnezar tungkol sa larawan ay ang unang pagtukoy sa huling hayop, gaya rin ng itinukoy sa Apocalipsis kabanata labimpito. Samakatuwid, ang panaginip ni Nebukadnezar ay sa katapusan ang panaginip ng larawan ng ikawalo at huling hayop. Ito ang panaginip ng “larawan ng hayop”.

That in itself is the confirmation of the importance of recognizing the transition point that occurs in the movement of the third angel, but the “secret” is also the key that brings together and establishes much of what the previous articles have been identifying about the history that followed July 18, 2020. In those articles, it has been presented that the four waymarks of each of the sacred reform movements, that are represented by Daniel’s seventy years of captivity, always possess the same theme.

Iyan mismo ang patunay sa kahalagahan ng pagkilala sa punto ng transisyon na nagaganap sa kilusan ng ikatlong anghel, subalit ang "lihim" ay siya ring susi na nagbubuklod at nagtatatag ng malaking bahagi ng tinutukoy ng mga naunang artikulo hinggil sa kasaysayang sumunod sa Hulyo 18, 2020. Sa mga artikulong iyon, ipinakita na ang apat na palatandaang-daan ng bawat isa sa mga banal na kilusang reporma, na kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ayon kay Daniel, ay palagiang nagtataglay ng iisang tema.

Those four waymarks in the time of Christ were set within the context of “death and resurrection”. The first waymark, which represented the empowerment of the first message was Christ’s baptism, the symbol of death and resurrection. The second waymark, which represents the first disappointment in that history, was the death and resurrection of Lazarus. The third waymark was the triumphal entry into Jerusalem, representing the Midnight Cry. Christ was heading to His death and resurrection, and Lazarus, the living representative of death and resurrection, led the procession. Lazarus also establishes that during the proclamation of the Midnight Cry, God’s people are “sealed”.

Ang apat na panandang-daan sa panahon ni Cristo ay itinakda sa konteksto ng "kamatayan at muling pagkabuhay". Ang unang panandang-daan, na kumakatawan sa pagpapalakas ng unang mensahe, ay ang bautismo ni Cristo, ang sagisag ng kamatayan at muling pagkabuhay. Ang ikalawang panandang-daan, na kumakatawan sa unang pagkadismaya sa kasaysayang iyon, ay ang kamatayan at muling pagkabuhay ni Lazaro. Ang ikatlong panandang-daan ay ang maluwalhating pagpasok sa Jerusalem, na kumakatawan sa Sigaw ng Hatinggabi. Si Cristo ay patungo sa Kaniyang kamatayan at muling pagkabuhay, at si Lazaro, ang buhay na kinatawan ng kamatayan at muling pagkabuhay, ang nanguna sa prusisyon. Pinatutunayan din ni Lazaro na sa panahon ng pagpapahayag ng Sigaw ng Hatinggabi, ang bayan ng Diyos ay "tinatakan".

> “This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 529.

> Ang pinakatampok na himalang ito, ang pagbuhay na muli kay Lazaro, ay upang lagyan ng selyo ng Diyos ang Kanyang gawain at ang Kanyang pag-angkin ng pagka-Diyos. The Desire of Ages, 529.

The fourth waymark of judgment was the cross, which was also a death and resurrection. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang ikaapat na palatandaan ng paghatol ay ang krus, na siya ring kamatayan at muling pagkabuhay. Ang panahon ng apat na palatandaang iyon ay kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel.

In Millerite history, the theme was the “day-for-a-year principle”, and August 11, 1840 was the confirmation of that principle. The first disappointment was the result of an incorrect application of the day-for-a-year principle. The Midnight Cry was the perfection of the day-for-a-year principle in connection with the twenty-three-hundred-year prophecy and the twenty-five-hundred-and-twenty-year prophecy, and then the Investigative Judgment began when those day-for-a-year prophecies were fulfilled on October 22, 1844. The theme of all four waymarks in Millerite history was the “day-for-a-year principle”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Sa kasaysayan ng mga Milerita, ang tema ay ang “prinsipyong araw-taon,” at ang 11 Agosto 1840 ang naging pagpapatunay ng prinsipyong iyon. Ang unang pagkabigo ay bunga ng maling paglalapat ng prinsipyong araw-taon. Ang Sigaw sa Hatinggabi ang kasakdalan ng prinsipyong araw-taon kaugnay ng propesiyang dalawang libo’t tatlong daang taon at ng propesiyang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon, at pagkatapos ay nagsimula ang Pagsisiyasat na Paghuhukom nang ang mga propesiyang araw-taon na iyon ay natupad noong 22 Oktubre 1844. Ang tema ng lahat ng apat na palatandaan sa kasaysayan ng mga Milerita ay ang “prinsipyong araw-taon.” Ang panahon ng apat na palatandaang iyon ay kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel.

In the days of king David, the theme was “the ark of God”. When David was empowered, he then determined to bring the ark to the city of David.

Noong panahon ni Haring David, ang paksa ay "ang kaban ng Diyos." Nang tumatag ang kapangyarihan ni David, nagpasya siyang dalhin ang kaban sa Lunsod ni David.

> And David went on, and grew great, and the Lord God of hosts was with him. 2 Samuel 5:10.

> At si David ay nagpatuloy at lumago sa kadakilaan; at ang Panginoong Diyos ng mga hukbo ay sumasa kaniya. 2 Samuel 5:10.

The first disappointment was when Uzzah sinned by touching the ark. The third waymark was when David understood that the Lord had blessed the house of Obededom the Gittite, where the ark had been kept since Uzzah’s rebellion. David then went and retrieved the ark for his triumphal entry into Jerusalem (only for his wife to manifest undue anger and “disappointment” for David’s entrance). Each of those four waymarks are represented by the ark. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang unang pagkadismaya ay nang magkasala si Uzzah sa paghipo sa Kaban ng Tipan. Ang ikatlong panandang-daan ay nang maunawaan ni David na pinagpala ng Panginoon ang bahay ni Obededom na Gittite, na siyang kinalalagyan ng Kaban mula nang rebelyon ni Uzzah. Pagkatapos ay pumaroon si David at kinuha ang Kaban para sa kaniyang matagumpay na pagpasok sa Jerusalem (ngunit ang kaniyang asawa ay nagpakita ng di-angkop na galit at “pagkadismaya” sa pagpasok ni David). Bawat isa sa apat na panandang-daan na iyon ay kinakatawan ng Kaban. Ang panahon ng apat na panandang-daan na iyon ay kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel.

On September 11, 2001, Islam of the “third Woe” was loosed, and then restrained. July 18, 2020, was a failed prediction about the role of Islam. The message that brings the dead dry bones to life comes from “the four winds”, which are a symbol of Islam and represents the Midnight Cry message. The national ruin that follows the national apostasy of the Sunday law in the United States is brought about by Islam of the “third Woe”. The period of those four waymarks is represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Noong Setyembre 11, 2001, ang Islam ng "ikatlong Aba" ay pinakawalan, at saka pinigil. Ang Hulyo 18, 2020 ay isang nabigong hula hinggil sa papel ng Islam. Ang mensaheng nagbubuhay sa mga tuyong, patay na buto ay nagmumula sa "apat na hangin", na sagisag ng Islam at kumakatawan sa mensaheng Sigaw sa Hatinggabi. Ang pambansang pagkawasak na sumusunod sa pambansang apostasya ng Batas ng Linggo sa Estados Unidos ay dulot ng Islam ng "ikatlong Aba". Ang panahon ng apat na panandang-daan na iyon ay kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag na tinukoy ni Daniel.

The movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the Midnight Cry message in Millerite history was a correction of the failed prediction that produced the first disappointment.

Ang kilusan ng unang anghel ay kumakatawan sa kilusan ng ikatlong anghel, at ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng kilusang Millerita ay isang pagtutuwid sa nabigong hula na nagbunga ng unang pagkadismaya.

> “The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844.” Early Writings, 247.

> Nakita ng mga nadismaya sa Banal na Kasulatan na sila ay nasa panahon ng pagkaantala, at na kailangan nilang matiyagang hintayin ang katuparan ng pangitain. Ang gayunding katibayan na nag-akay sa kanila na hintayin ang kanilang Panginoon noong 1843 ay siya ring nag-akay sa kanila na asahan Siya noong 1844. Early Writings, 247.

The same evidence of an Islamic attack upon Nashville, is the evidence of an attack upon Nashville that will take place in response to the enforcement of Sunday worship. The writings of the Spirit of Prophecy never fail. The prediction of an attack upon Nashville is set forth in the writings of the Spirit of Prophecy. The Nashville prediction will be fulfilled, but the prediction of the attack on Nashville will be based upon a correction of the previously failed prediction, as it was in Millerite history. It is fulfilled at the fourth waymark, which is the waymark representing “judgment”.

Ang gayunding katibayan para sa isang pag-atakeng Islamiko sa Nashville ay siya ring katibayan para sa isang pag-atake sa Nashville na magaganap bilang tugon sa pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo. Hindi kailanman nabibigo ang mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya. Ang hula tungkol sa isang pag-atake sa Nashville ay isinasaad sa mga sulatin ng Espiritu ng Propesiya. Matutupad ang hulang ukol sa Nashville, ngunit ang hula ng pag-atake sa Nashville ay ibabatay sa isang pagwawasto sa nauna nang nabigong hula, gaya ng nangyari sa kasaysayan ng mga Millerita. Matutupad ito sa ikaapat na palatandaan, na siyang palatandaang kumakatawan sa "paghuhukom".

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the first waymark of September 11, 2001, was an attack by Islam, so at the judgment of the Sunday law, there will be an Islamic attack upon Nashville. It may very well include other targets, but the message of the Midnight Cry, is the message that is a correction of the message that produced the first disappointment. The first disappointment was caused by the sin of applying the time element to the prediction, not by the words of Ellen White.

Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ang unang palatandaan ng Setyembre 11, 2001, ay isang pag-atake ng Islam, kaya sa paghuhukom ng batas ng Linggo ay magkakaroon ng isang pag-atakeng Islamiko laban sa Nashville. Maaari rin nitong saklawin ang iba pang mga puntirya, subalit ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay ang mensaheng nagwawasto sa mensaheng nagbunga ng unang pagkabigo. Ang unang pagkabigo ay sanhi ng kasalanan ng paglalapat ng elemento ng panahon sa hula, hindi ng mga salita ni Ellen White.

It is important to recognize that the four waymarks that begin at the “empowerment” of the first message (which in Daniel occurs at the beginning of the symbolic seventy years), are always governed by the same theme. If you have accepted September 11, 2001, as a fulfillment of prophecy, you have prophetically eaten “the hidden book”. Very few people actually ate that truth, but there were some, as represented by Daniel, that purposed in their hearts not to be defiled by the Babylonian diet. Yet there are those who profess to believe September 11, 2001 was a fulfillment of prophecy, but argue that it was not Islam, but the Bush family, or the globalists, or the Jesuits, or the CIA or some combination of the usual subjects which are often employed by the modern conspiracy theorists. As Alpha and Omega, Jesus illustrates the end with the beginning, so if we are incorrect about what was prophetically represented on September 11, 2001, we are destroying our ability to rightly divide the prophetic Word of “truth”.

Mahalagang kilalanin na ang apat na panandang-daan na nagsisimula sa “pagpapalakas” ng unang mensahe (na sa aklat ni Daniel ay nagaganap sa pasimula ng simbolikong pitumpung taon) ay laging pinamamahalaan ng iisang tema. Kung tinanggap ninyo ang Setyembre 11, 2001 bilang isang katuparan ng propesiya, propetikong kinain ninyo ang “nakatagong aklat.” Iilan lamang ang tunay na kumain ng katotohanang iyon, ngunit may ilan, gaya ng ipinakikita ni Daniel, na nagpasya sa kanilang puso na huwag madungisan ng pagkaing Babilonyo. Gayunman, may mga nag-aangking naniniwala na ang Setyembre 11, 2001 ay isang katuparan ng propesiya, subalit iginigiit nilang hindi Islam ang may kagagawan, kundi ang pamilyang Bush, o ang mga globalista, o ang mga Heswita, o ang CIA, o ilang kumbinasyon ng mga karaniwang inaakusahan na madalas gamitin ng mga makabagong tagapagtaguyod ng teorya ng sabwatan. Bilang Alpha at Omega, inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, kaya kung mali tayo tungkol sa kung ano ang propetikong kinakatawan noong Setyembre 11, 2001, winawasak natin ang ating kakayahang wastong hatiin ang Salitang propetiko ng “katotohanan.”

The “empowerment” of the first message in Millerite history was Islam of the second Woe, and that empowerment typified the empowerment on September 11, 2001, that was brought about by Islam of the third Woe.

Ang “pagbibigay-kapangyarihan” ng unang mensahe sa kasaysayan ng mga Millerita ay ang Islam ng ikalawang Woe, at ang pagbibigay-kapangyarihang iyon ay naging tipo ng pagbibigay-kapangyarihan noong Setyembre 11, 2001, na idinulot ng Islam ng ikatlong Woe.

Islam at the first waymark, identifies Islam at the last waymark. The last waymark represents the judgment, and the United States is judged at the Sunday law. It is the second message of Ezekiel in chapter thirty-seven, that brings the dead to life, and that message is the message of the third waymark, which is the Midnight Cry. It is the sealing message, as typified by the triumphal entry of Christ riding upon an “ass”, a symbol of Islam. The Midnight Cry sealing message is carried by Islam.

Ang Islam sa unang palatandaan ang nagpapakilala sa Islam sa huling palatandaan. Ang huling palatandaan ay kumakatawan sa paghuhukom, at ang Estados Unidos ay hinahatulan sa batas ng Linggo. Ito ang ikalawang mensahe ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito, na bumubuhay sa mga patay, at ang mensaheng iyon ay ang mensahe ng ikatlong palatandaan, na siyang Sigaw sa Hatinggabi. Ito ang mensahe ng pagtatatak, gaya ng inilalarawan sa matagumpay na pagpasok ni Cristo na nakasakay sa isang "asno", na sagisag ng Islam. Ang mensahe ng pagtatatak ng Sigaw sa Hatinggabi ay dinadala ng Islam.

> Tell ye the daughter of Sion, Behold, thy King cometh unto thee, meek, and sitting upon an ass, and a colt the foal of an ass. Matthew 21:5.

> Sabihin ninyo sa anak na babae ng Sion, Narito, ang iyong Hari ay dumarating sa iyo, maamo, at nakasakay sa isang asno, at sa isang batang asno, na anak ng isang asno. Mateo 21:5.

Ezekiel’s second prophecy comes from the “four winds”, which is also a symbol of Islam. It is absolutely essential to be clear about this truth, for the message that is the Midnight Cry is the message identifying Islam of the third Woe, as the power that brings judgment upon the United States at the Sunday law, and produces the national ruin that follows the decree.

Ang ikalawang propesiya ni Ezekiel ay nagmumula sa “apat na hangin,” na siya ring sagisag ng Islam. Lubhang kailangan na maging malinaw ang katotohanang ito, sapagkat ang mensaheng siyang Sigaw sa Hatinggabi ay ang mensaheng kumikilala sa Islam ng ikatlong “Sa Aba,” bilang kapangyarihang magdadala ng paghatol sa Estados Unidos sa oras ng batas ng Linggo, at magbubunga ng pambansang pagkawasak na sumusunod sa naturang dekreto.

The Seven Trumpets of Revelation were God’s judgments upon the enforcement of Sunday worship by both pagan Rome and papal Rome.

Ang Pitong Trumpeta ng Pahayag ay mga kahatulan ng Diyos laban sa sapilitang pagpapatupad ng pagsamba sa Linggo na isinagawa ng kapuwa paganong Roma at Roma ng papado.

1. 1. The first four Trumpets were brought against pagan Rome after Constantine enforced the first Sunday law in the year 321.

   Ang unang apat na Trompeta ay ipinadala laban sa paganong Roma matapos ipatupad ni Constantino ang unang batas sa araw ng Linggo noong taong 321.

2. 2. The fifth and sixth Trumpets (which are also the first and second Woes of Islam), were God’s judgments against papal Rome for the papal Sunday law enacted at the Council of Orleans, in the year 538.

   Ang ikalima at ikaanim na Trumpeta (na siya ring una at ikalawang Kasawian ng Islam), ay mga hatol ng Diyos laban sa Romang Papal dahil sa batas sa Linggo ng Papado na ipinagtibay sa Konseho ng Orleans noong taong 538.

3. 3. The seventh Trumpet (which is the third Woe of Islam), is the judgment brought upon the United States when it enforces Sunday worship in the near future.

   Ang ikapitong Trumpeta (na siyang ikatlong Kasawian ng Islam) ay ang hatol na darating sa Estados Unidos kapag ipinag-uutos nito ang pagsamba sa Araw ng Linggo sa malapit na hinaharap.

Islam of the third Woe represents the first waymark of September 11, 2001. The failed prediction of Islam’s attack on Nashville on July 18, 2020 represents the first disappointment, the second waymark. The message of the “four winds” of Islam, as represented in Ezekiel’s second prophecy in chapter thirty-seven, represents the Midnight Cry, the third waymark, and then the forth waymark of the fulfillment of the failed prediction of July 18, 2020 at the Sunday law. Those are the four prophetic waymarks that occur in the prophetic history of the one hundred and forty-four thousand as represented by Daniel’s seventy years of captivity.

Ang Islam ng ikatlong “Aba” ay kumakatawan sa unang panandang-daan, ang Setyembre 11, 2001. Ang nabigong hula ng pag-atake ng Islam sa Nashville noong Hulyo 18, 2020 ay kumakatawan sa unang kabiguan, ang ikalawang panandang-daan. Ang mensahe ng “apat na hangin” ng Islam, gaya ng kinakatawan sa ikalawang propesiya ni Ezekiel sa kabanata tatlumpu’t pito, ay kumakatawan sa Sigaw sa Hatinggabi, ang ikatlong panandang-daan, at pagkatapos ay ang ikaapat na panandang-daan ng katuparan ng nabigong hula noong Hulyo 18, 2020 sa batas ng Linggo. Iyon ang apat na propetikong panandang-daan na nagaganap sa propetikong kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, gaya ng kinakatawan ng pitumpung taon ng pagkabihag ni Daniel.

The recognition of the message of the Midnight Cry is a primary element of the “secret” that was revealed in type to Daniel, when he prayed to understand Nebuchadnezzar’s image-dream. His prayer is a waymark that is located at the end of the three-and-a-half days of death for the two witnesses of Revelation eleven. Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, as recorded in chapter nine, was in the first year of Darius. This places his prayers at transition points.

Ang pagkilala sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay isang pangunahing bahagi ng “lihim” na ipinahayag sa pamamagitan ng tipo kay Daniel, nang siya’y nanalangin upang maunawaan ang panaginip tungkol sa larawan ni Nebukadnezar. Ang kanyang panalangin ay isang panandang-daan na matatagpuan sa katapusan ng tatlo at kalahating araw ng kamatayan para sa dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa. Ang panalangin ni Daniel na ayon sa Levitico dalawampu’t anim, gaya ng naitala sa kabanata siyam, ay naganap sa unang taon ni Dario. Sa gayon, inilalagay nito ang kanyang mga panalangin sa mga punto ng paglipat.

The transition point in Millerite history was 1856 when the Millerite movement transitioned from Philadelphia to Laodicea according to James and Ellen White. In that same year “new light” upon the “seven times” arrived in Hiram Edson’s Review and Herald articles, but in 1863 (“seven times” later), the “seven times” was rejected altogether. Daniel prayed “the prayer” that is identified as “the remedy” for the “scattering” of the “seven times” at the transition point between the first and second kingdoms of Bible prophecy.

Ang punto ng transisyon sa kasaysayan ng mga Millerita ay noong 1856, nang ang kilusang Millerita, ayon kina James at Ellen White, ay lumipat mula sa Philadelphia patungo sa Laodicea. Sa gayunding taon, dumating ang “bagong liwanag” hinggil sa “pitong panahon” sa mga artikulo ni Hiram Edson sa Review and Herald, ngunit noong 1863 (makalipas ang “pitong panahon”), lubusang itinakwil ang “pitong panahon.” Idinalangin ni Daniel ang “panalangin” na kinikilala bilang “ang lunas” para sa “pagkakawatak-watak” ng “pitong panahon” sa punto ng transisyon sa pagitan ng unang at ikalawang kaharian ng propesiya sa Biblia.

Three-and-a-half is a symbol for the twelve-hundred and sixty years, which in turn is a symbol of the “seven times.” On July 18, 2020, the Laodicean movement of Future for America manifested rebellion against God’s command to never again hang a prophetic message upon time. The movement was then “slain” and “scattered” in the street of Revelation eleven, which runs through Ezekiel’s valley of dead dry bones. At the end of that “scattering” time, which is also the “tarrying time” of the parable of the ten virgins, they are now being called out of their graves by “a voice crying” from within the “wilderness” of the “three-and-a-half” days.

Ang tatlo at kalahati ay isang sagisag ng isang libo dalawang daan at animnapung taon, na siya namang sagisag ng “pitong panahon.” Noong Hulyo 18, 2020, ang kilusang Laodicean ng Future for America ay nagpamalas ng paghihimagsik laban sa utos ng Diyos na huwag nang kailanman muling isabit ang isang propetikong mensahe sa panahon. Ang kilusang iyon ay saka “pinatay” at “pinangalat” sa lansangan ng Pahayag labing-isa, na dumaraan sa libis ni Ezekiel ng mga patay na tuyong buto. Sa katapusan ng panahong iyon ng “pagkakalat,” na siya ring “panahon ng paghihintay” ng talinghaga ng sampung dalaga, sila ngayon ay tinatawag mula sa kanilang mga libingan ng “isang tinig na sumisigaw” mula sa loob ng “ilang” ng “tatlo at kalahating” araw.

Just as the Millerites eventually recognized that they were then in the “tarrying time” of Matthew chapter twenty-five, and Habakkuk chapter two, so too, the “two dead witnesses” are required to recognize where they are, when the “voice in the wilderness” cries out. They must recognize they are “scattered”. That recognition is a call to “prayer”, but not simply prayer, it is a call to Daniel’s Leviticus twenty-six prayer. Without that specific prayer, there is no revival. The revival marks the transition point from Laodicea unto Philadelphia, and produces the prophetic phenomenon of the eighth being of the seven, as is confirmed by Nebuchadnezzar’s image in Daniel chapter two.

Kung paanong sa bandang huli ay kinilala ng mga Millerite na sila noon ay nasa “panahon ng pag-antala” sa Mateo kabanata dalawampu’t lima at sa Habakuk kabanata dalawa, gayundin, kinakailangang kilalanin ng “dalawang patay na saksi” kung nasaan sila, kapag ang “tinig sa ilang” ay sumisigaw. Dapat nilang kilalanin na sila ay “nangalat”. Ang pagkilalang iyon ay isang panawagan sa “panalangin”, ngunit hindi basta panalangin, ito ay isang panawagan sa panalangin ni Daniel ayon sa Levitico kabanata dalawampu’t anim. Kung wala ang tiyak na panalanging iyon, walang muling pagbabangon. Minamarkahan ng muling pagbabangon ang punto ng paglipat mula sa Laodicea tungo sa Filadelfia, at nagbubunga ng penomenong propetiko ng ikawalo na mula sa pito, gaya ng pinatutunayan ng larawan ni Nebukadnezar sa Daniel kabanata dalawa.

When that prayer of repentance and confession is accomplished, the promise is that God would then remember His covenant and gather His scattered people. Ezekiel’s first prophecy gathered the bones together, and then his prophecy of the “four winds” transformed the newly born “Philadelphians” into a mighty army…a mighty army that, according to Revelation eleven, were then to be “lifted up into heaven” with a “cloud of angels”. They are then the Lord’s “ensign”.

Kapag naganap ang panalanging iyon ng pagsisisi at pag-amin, ang pangako ay na aalalahanin ng Diyos ang Kanyang tipan at titipunin ang Kanyang nangalat na bayan. Ang unang propesiya ni Ezekiel ay pinagsama-sama ang mga buto, at ang kanyang propesiya naman tungkol sa "apat na hangin" ay binago ang mga bagong-silang na "Philadelphians" upang maging isang makapangyarihang hukbo... isang makapangyarihang hukbo na, ayon sa Pahayag labing-isa, ay saka "iaangat sa langit" kalakip ng isang "ulap ng mga anghel". Sa gayo’y sila ang "watawat" ng Panginoon.

The “secret” of Daniel two, as the Lion of the tribe of Judah is now revealing, confirms the phenomenon of the “eighth being of the seven”…and every other prophetic element of Daniel two aligns with the prophetic sequence of the two witnesses of Revelation eleven. The two witnesses of Revelation chapter eleven, are “lifted up as an ensign” in the same “hour” that the Sunday law occurs, for they are lifted up at the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The “great earthquake” destroys a tenth part of the city, and the United States is the primary king of the “ten kings”, just as was France, when the “earthquake” of the French Revolution wiped out France in fulfillment of Revelation chapter eleven.

Ang “lihim” ng Daniel kabanata dalawa, na ngayo’y ibinubunyag ng Leon ng lipi ni Juda, ay nagpapatibay sa penomenon ng “ikawalong nilalang sa pito”... at ang bawat iba pang propetikong elemento ng Daniel kabanata dalawa ay umaayon sa propetikong pagkakasunod-sunod ng dalawang saksi ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang dalawang saksi ng Apocalipsis kabanata labing-isa ay “itinataas bilang isang watawat” sa gayunding “oras” na magaganap ang batas ng Linggo, sapagka’t sila’y itinataas sa “malaking lindol” ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang “malaking lindol” ay sumisira sa ikasampung bahagi ng lunsod, at ang Estados Unidos ang pangunahing hari ng “sampung hari”, gaya ng naging Pransiya, nang ang “lindol” ng Rebolusyong Pranses ay nagpuksa sa Pransiya sa katuparan ng Apocalipsis kabanata labing-isa.

The perfect fulfillment of that earthquake is accomplished upon the “earth” beast, and the Sunday law in the kingdom of the earth beast produces a shaking. The perfect fulfillment of the “earthquake” of Revelation eleven, is the Sunday law when the “earth” beast is “shaken” and national apostasy is followed by national ruin. In that hour, the two witnesses are “lifted up as an ensign”. They “ascend to heaven in the clouds”, just as Christ ascended into heaven for the final time. His last words to the disciples, who typify God’s people of the last days, who are also to be lifted up into heaven as an ensign, are recorded in the book of Acts.

Ang ganap na katuparan ng lindol na iyon ay isinasakatuparan sa halimaw na mula sa “lupa”, at ang batas ng Linggo sa kaharian ng halimaw na mula sa lupa ay nagdudulot ng pagyanig. Ang ganap na katuparan ng “lindol” ng Apocalipsis labing-isa ay ang batas ng Linggo, kapag ang halimaw na mula sa “lupa” ay “mayayanig” at ang pambansang pagtalikod sa pananampalataya ay sinusundan ng pambansang pagkawasak. Sa oras na iyon, ang dalawang saksi ay “itinataas bilang isang estandarte”. Sila ay “umaakyat sa langit sa mga alapaap”, gaya ng pag-akyat ni Cristo sa langit sa huling pagkakataon. Ang Kaniyang mga huling salita sa mga alagad, na sumasagisag sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, na itataas din sa langit bilang isang estandarte, ay nakatala sa aklat ng Mga Gawa.

> And he said unto them, It is not for you to know the times or the seasons, which the Father hath put in his own power. But ye shall receive power, after that the Holy Ghost is come upon you: and ye shall be witnesses unto me both in Jerusalem, and in all Judaea, and in Samaria, and unto the uttermost part of the earth. And when he had spoken these things, while they beheld, he was taken up; and a cloud received him out of their sight. Acts 1:7–9.

> At sinabi niya sa kanila, Hindi ukol sa inyo ang makaalam ng mga panahon o ng mga kapanahunan, na itinakda ng Ama sa kaniyang sariling kapangyarihan. Datapuwa’t tatanggap kayo ng kapangyarihan, pagdating sa inyo ng Espiritu Santo; at kayo’y magiging mga saksi ko sa Jerusalem, at sa buong Judea, at sa Samaria, at hanggang sa kahulihulihang hanggahan ng lupa. At pagkasabi niya ng mga bagay na ito, samantalang sila’y nakatingin, siya’y inakyat; at isang ulap ang tumanggap sa kaniya mula sa kanilang paningin. Gawa 1:7-9.

Those that would be the “ensign” must turn away from the application of “times and seasons”, if they would receive the power of the Holy Spirit to accomplish the work of the “ensign”.

Yaong mga nagnanais maging "watawat" ay nararapat tumalikod mula sa paglalapat ng "mga panahon at mga kapanahunan", kung ibig nilang tanggapin ang kapangyarihan ng Espiritu Santo upang maisakatuparan ang gawain ng "watawat".

The “secret” that was revealed to Daniel in chapter two, is the secret of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes. That “secret” includes “the hidden history” of the “Seven Thunders.” That history is structured upon the Hebrew word that was created by bringing together the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. When those letters are brought together, they form the Hebrew word “truth.” Jesus is the “truth”, which is also the First and the Last. Those three letters represent the structure of every great reform movement, for they represent the first, second and third angels. They represent the three-step purification process represented by Daniel in chapter twelve, as “purified, made white and tried”. That three-step testing and purification process has been presented for over two decades by Future for America, but it has now been identified as representing a “hidden history” within the sacred reform lines. That “hidden history” is the perfect fulfillment of the “Seven Thunders” that were sealed up until now, just before the close of probation.

Ang "lihim" na ipinahayag kay Daniel sa kabanata dalawa, ay ang lihim ng Pahayag ni Jesu-Cristo na inaalisan ng tatak sa mismong bago magsara ang probasyon. Ang "lihim" na iyon ay kinabibilangan ng "nakatagong kasaysayan" ng "Pitong Kulog." Ang kasaysayang iyon ay nakabalangkas sa salitang Hebreo na nilikha sa pamamagitan ng pagsasama ng una, ikalabintatlo, at huling titik ng alpabetong Hebreo. Kapag pinagsama ang mga titik na iyon, bumubuo ang mga ito ng salitang Hebreo na "katotohanan." Si Jesus ang "katotohanan," na Siya rin ang Una at ang Huli. Ang tatlong titik na iyon ay kumakatawan sa balangkas ng bawat dakilang kilusang reporma, sapagkat kinakatawan nila ang unang, ikalawa, at ikatlong anghel. Kumakatawan din ang mga ito sa tatlong-hakbang na proseso ng paglilinis na inilarawan ni Daniel sa kabanata labindalawa, bilang "nilinis, pinaputi, at sinubok." Ang tatlong-hakbang na prosesong iyon ng pagsubok at paglilinis ay inilahad sa loob ng mahigit dalawang dekada ng Future for America, ngunit ngayo'y natukoy na ito bilang kumakatawan sa isang "nakatagong kasaysayan" sa loob ng mga banal na linya ng reporma. Ang "nakatagong kasaysayan" na iyon ang ganap na katuparan ng "Pitong Kulog" na napanatiling tinatakan hanggang sa ngayon, sa mismong bago ang pagsasara ng probasyon.

It has long been understood that the Seven Thunders represent a “delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages,” and that they also represent “future events that would be disclosed in their order.” It has now been revealed through the Revelation of “truth,” that the last three waymarks of a reform line are the “hidden history” of the Seven Thunders. Those waymarks begin with the “first” disappointment and end with the “last” disappointment. The middle waymark is the Midnight Cry. The first disappointment marks the beginning of the “tarrying time”, which ends at the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry ends at “the judgment” where the last disappointment is marked.

Matagal nang nauunawaan na ang Pitong Kulog ay kumakatawan sa isang “pagbabanghay ng mga pangyayaring naganap sa ilalim ng unang at ikalawang mensahe ng anghel,” at na kumakatawan din ang mga ito sa “mga pangyayaring darating na ihahayag ayon sa kanilang pagkakasunud-sunod.” Ipinahayag na ngayon sa pamamagitan ng Pahayag ng “katotohanan” na ang huling tatlong palatandaan ng isang linya ng reporma ay ang “nakatagong kasaysayan” ng Pitong Kulog. Ang mga palatandaang iyon ay nagsisimula sa “unang” kabiguan at nagwawakas sa “huling” kabiguan. Ang gitnang palatandaan ay ang Sigaw sa Hatinggabi. Ang unang kabiguan ay nagtatakda sa simula ng “panahon ng paghihintay,” na nagtatapos sa Sigaw sa Hatinggabi. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay nagtatapos sa “paghuhukom” kung saan minamarkahan ang huling kabiguan.

The first disappointment in Daniel chapter two, was Daniel’s recognition that he had been placed under a “death decree”. He then asked for “time”, thus marking the beginning of the “tarrying time”. That led to his understanding of the “secret,” which is the message of the Midnight Cry, that was then presented to Nebuchadnezzar so he could “judge” Daniel’s message.

Ang unang pagkabigo sa ikalawang kabanata ng Daniel ay ang pagkabatid ni Daniel na siya ay napailalim sa isang "dekreto ng kamatayan". Pagkatapos ay humiling siya ng "panahon", na sa gayo’y nagtakda ng pasimula ng "panahon ng paghihintay". Iyon ay humantong sa kanyang pagkaunawa sa "lihim", na siyang mensahe ng "Sigaw sa Hatinggabi", na pagkatapos ay iniharap kay Nebukadnezar upang maaari niyang "hatulan" ang mensahe ni Daniel.

Nebuchadnezzar’s “judgment” of the dream and interpretation that Daniel presented marks the third of the three waymarks that represent the “hidden history” of the Seven Thunders. That judgment is also taken up in Daniel chapter three, which represents the principle that is firmly employed in the books of Daniel and Revelation, that principle being “repeat and enlarge”.

Ang “paghatol” ni Nebukadnezar hinggil sa panaginip at sa pagpapakahulugang inilahad ni Daniel ay minamarkahan ang ikatlo sa tatlong palatandaan sa daan na kumakatawan sa “nakatagong kasaysayan” ng Pitong Kulog. Ang paghatol na iyon ay tinalakay rin sa Daniel kabanata tatlo, na siyang kumakatawan sa prinsipyong matatag na ginagamit sa mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis, na tinatawag na “ulitin at palawakin.”

We will address chapter three in the next article, but it is worth identifying here that the judgment of the third waymark in chapter three identifies the last disappointment, that was typified by the first disappointment. The “hidden history” of the seven thunders identifies three waymarks, beginning and ending with a disappointment. In Daniel chapter two the first disappointment is associated with a “death decree” by Nebuchadnezzar, and in chapter three the last disappointment is associated with another “death decree” by Nebuchadnezzar.

Tatalakayin natin ang ikatlong kabanata sa susunod na artikulo, ngunit nararapat na banggitin dito na ang paghatol ng ikatlong panandang-daan sa ikatlong kabanata ay tumutukoy sa huling kabiguan, na ang unang kabiguan ang naging tipo nito. Ang “nakatagong kasaysayan” ng pitong kulog ay tumutukoy sa tatlong panandang-daan, na nagsisimula at nagwawakas sa isang kabiguan. Sa ikalawang kabanata ng Daniel, ang unang kabiguan ay inuugnay sa isang “dekreto ng kamatayan” ni Nebukadnezar, at sa ikatlong kabanata ang huling kabiguan ay inuugnay sa isa pang “dekreto ng kamatayan” ni Nebukadnezar.

The “hidden history” of the “two witnesses”, who represent the movement of Future for America, represents the disappointment of July 18, 2020. Then began the “tarrying time” as represented by “three-and-a-half days” in Revelation chapter eleven. The awakening and resurrection of those that were “slain in the streets” by the beast that ascended out of “the bottomless pit” is specifically detailed in God’s prophetic Word; but at a simple level, when the two witnesses awake, they understand the “secret” represented in Daniel chapter two.

Ang "nakatagong kasaysayan" ng "dalawang saksi", na kumakatawan sa kilusan ng Future for America, ay sumasagisag sa pagkadismaya noong Hulyo 18, 2020. Pagkaraan noon, nagsimula ang "panahon ng pag-antala" na kinakatawan ng "tatlo't kalahating araw" sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang pagkagising at muling pagkabuhay ng yaong mga "pinatay sa mga lansangan" ng hayop na umahon mula sa "kalalimang walang hanggan" ay inilahad nang tiyak at detalyado sa propetikong Salita ng Diyos; ngunit sa payak na antas, kapag nagising ang dalawang saksi, nauunawaan nila ang "hiwaga" na kinakatawan sa Daniel kabanata dalawa.

That “secret” is the message of the Midnight Cry, which they then proclaim until Daniel chapter three, when the soon-coming Sunday law arrives, and the last disappointment occurs. The first disappointment was experienced by those represented as “Daniel” on July 18, 2020. The last disappointment is experienced by the leader of the “ten kings” which is the United States, as national apostasy ushers in national ruin from Islam.

Ang “lihim” na iyon ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na pagkatapos ay kanilang ipinapahayag hanggang sa ika-tatlong kabanata ng Daniel, kung kailan darating ang nalalapit na batas ng Linggo at magaganap ang huling pagkadismaya. Ang unang pagkadismaya ay naranasan ng yaong mga kinakatawan bilang “Daniel” noong Hulyo 18, 2020. Ang huling pagkadismaya ay nararanasan ng pinuno ng “sampung hari,” na siyang Estados Unidos, habang ang pambansang pagtalikod sa pananampalataya ay nagbubunsod ng pambansang pagkawasak mula sa Islam.

We will finish the summary and conclusion of Daniel chapter two in the next article.

Tatapusin namin ang buod at konklusyon ng ikalawang kabanata ng Daniel sa susunod na artikulo.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> Binihag ni Satanas ang sanlibutan. Ipinakilala niya ang isang sabat na diyus-diyosan, na waring iginawad niya rito ang malaking kahalagahan. Inagaw niya ang pagsamba ng sanlibutang Kristiyano mula sa Sabat ng Panginoon upang ilaan sa sabat na diyus-diyosan na ito. Ang sanlibutan ay yumuyukod sa isang tradisyon, isang utos na gawa ng tao. Gaya ng pagtatayo ni Nebukadnezar ng kaniyang larawang ginto sa kaparangan ng Dura, at sa gayo’y itinanghal niya ang kaniyang sarili, gayon din naman itinataas ni Satanas ang kaniyang sarili sa huwad na sabat na ito, na para rito ay ninakaw niya ang kasuotan ng langit. Review and Herald, Marso 8, 1898.

Back to Articles