Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Four

Future for America at Hulyo 18, 2020 - Bilang Apat

1863

Isang libo walong daan at animnapu’t tatlo

Author

Jeff Pippenger

Published

September 19, 2023

Formats

PDF
Word

The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.

Ang mensahe ng mga kabanata walo at siyam ng Daniel, na kinakatawan ng Ilog Ulai, ay inalisan ng tatak noong 1798. Ang hula ng kabanata walo ay binigyang-kahulugan sa kabanata siyam ni Gabriel, ngunit hindi ito naganap hangga’t hindi muna naghandog si Daniel ng isang panalangin, na itinuturing na isa sa mga pinakamahalagang panalangin ng tao sa Bibliya. Sa panalanging iyon, ipinahayag ni Daniel na kaniyang naunawaan na ang pagkatiwangwang ng Jerusalem ay tatagal ng pitumpung taon, ayon sa kaniyang natuklasan sa aklat ni Jeremias.

> In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

> Sa unang taon ni Dario na anak ni Ahasuero, mula sa lahi ng mga Medo, na ginawang hari sa kaharian ng mga Caldeo; sa unang taon ng kaniyang paghahari, ako, si Daniel, ay nakaunawa sa pamamagitan ng mga aklat ng bilang ng mga taon, na tungkol dito ay dumating ang salita ng Panginoon kay Jeremias na propeta, na kaniyang tutuparin ang pitumpung taon sa mga kagibaan ng Jerusalem. Daniel 9:1, 2.

Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.

Itinukoy din ni Jeremias na sa pagtatapos ng pitumpung taon na yaon ay mamamatay si Belsasar, nang sakupin ni Ciro, ang Heneral ni Dario, ang Babilonia.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> At ang buong lupaing ito ay magiging kagibaan at katigilan; at ang mga bansang ito ay maglilingkod sa hari ng Babilonia sa loob ng pitumpung taon. At mangyayari, kapag natupad na ang pitumpung taon, na aking parurusahan ang hari ng Babilonia at ang bansang yaon, wika ng Panginoon, dahil sa kanilang kasamaan, pati ang lupain ng mga Caldeo; at gagawin ko iyon na pagkatiwangwang magpakailanman. Jeremias 25:11, 12.

Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.

Tinukoy din ni Daniel na ang pitumpung taon ng pagkatiwangwang ay katuparan ng isang propesiya na itinala ni Moises.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Oo, ang buong Israel ay sumalansang sa Iyong kautusan, maging sa pagtalikod upang huwag sumunod sa Iyong tinig; kaya’t ibinuhos sa amin ang sumpa at ang panunumpang nasusulat sa kautusan ni Moises na lingkod ng Diyos, sapagkat kami ay nagkasala laban sa Kaniya. At pinagtibay Niya ang Kaniyang mga salita, na Kaniyang sinalita laban sa amin, at laban sa aming mga hukom na humukom sa amin, sa pagpapasapit sa amin ng malaking kasamaan; sapagkat sa ilalim ng buong langit ay hindi naganap ang tulad ng naganap sa Jerusalem. Ayon sa nasusulat sa kautusan ni Moises, ang lahat ng kasamaang ito ay sumapit sa amin; gayunma’y hindi namin iniharap ang aming panalangin sa harap ng Panginoon naming Diyos, upang kami’y manumbalik mula sa aming mga kasamaan at maunawaan ang Iyong katotohanan. Daniel 9:11-13.

The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.

Ang "panunumpa" na binali ng Israel na nagbunga ng "sumpa" ay ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim. Ang salitang isinalin bilang "pitong ulit" sa Levitico dalawampu't anim ay siya ring salitang Hebreo na isinalin bilang "panunumpa" sa Daniel siyam. Ang panunumpa ni Moises, na kinakatawan ng salitang isinalin bilang "pitong ulit," ay ang unang propesiyang ukol sa panahon na natuklasan ni William Miller, at ito ang una sa kaniyang mga saligang katotohanan na isinantabi noong 1863. Si William Miller ay kumakatawan kay Elias, at ito'y pinagtitibay ng Espiritu ng Propesiya.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.

> "Libu-libo ang naakay upang yakapin ang katotohanang ipinangaral ni William Miller, at ang mga lingkod ng Diyos ay itinindig sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ipahayag ang mensahe." Early Writings, 233.

In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.

Noong 1863, nagtapos ang kilusang Millerita sapagkat yaong dating nasa kilusang iyon ay nagsimula ng Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw. Nang magsimula sila bilang isang simbahan, nagtapos ang kilusan. Nagtapos ito nang kanilang pinatay si Moises, na inilarawan sa “pitong ulit” ng Levitico 26, at nang kasabay nilang pinatay si Elias, ang sugo na nagharap ng “panunumpa” ni Moises sa kilusan. Kapwa pinatay sina Moises at Elias noong 1863 at hindi sila bubuhaying muli hanggang pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, nang ibinalik ng Diyos ang kilusang Future for America sa mga dating landas.

Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.

Kinilala ng Future for America ang Setyembre 11, 2001 bilang pagdating ng ikatlong aba, at ang nagpapatibay sa pagkilalang yaon sa pag-atake ng Islam noong Setyembre 11 ay ang kasaysayan ng unang dalawang aba na tinukoy ng mga Millerita, na tiyak na kinakatawan sa kapwa talahanayan ng mga tagapanguna noong 1843 at 1850. Sa pagbabalik sa kasaysayan ng mga Millerita upang pagtibayin ang kasalukuyang gampanin ng Islam, binuksan ng Panginoon ang pagkaunawa ng Future for America hinggil sa “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim, na nakalarawan sa kapwa talahanayan sa gitnang hanay. At sa kapwa talahanayan, ang pinakasentro ng gitnang hanay ay ang krus. Nang pinatnubayan ng Diyos ang pagbuo ng dalawang talahanayan ni Habakuk, tiniyak Niya na ang “sumpa” ni Moises, ang “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim, ay siyang sentro ng lahat ng ibang paglalarawang propetiko at na sa kapwa talahanayan si Cristo ay inilagay sa mismong gitna.

This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.

Ito ay tumutugma sa isang takdang yugto ng panahon na matatagpuan sa isa pang propesiya, na ipinaliwanag ni Gabriel sa ika-siyam na kabanata ng Daniel, na nagsasaad na patitibayin ni Cristo ang tipan sa marami sa isang sanlinggo.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> At patitibayin niya ang tipan sa marami sa isang sanlinggo: at sa kalagitnaan ng sanlinggo ay ipatitigil niya ang hain at ang handog, at dahil sa paglaganap ng mga karumaldumal ay gagawin niyang tiwangwang, hanggang sa kaganapan, at ang itinakda ay ibubuhos sa ginawang tiwangwang. Daniel 9:27.

A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.

Ang isang makahulang linggo ay dalawang libo at limandaang dalawampung simbolikong araw, at ang propesiyang ipinaliwanag ni Gabriel ay nagtukoy na sa ‘kalagitnaan’ o sentro ng mga nasabing dalawang libo at limandaang dalawampung simbolikong araw ay ipapako si Cristo sa krus. Si Cristo ang sentro ng ‘dalawang libo at limandaang dalawampu’ sa dalawang talahanayan ni Habakuk, at gayundin ng linggong Kaniyang pinagtibay ang tipan sa marami.

In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.

Noong 1863, ang Adventismo ay nagsimula bilang isang iglesia, at ang kilusang Millerita na binigyang-kapangyarihan ng espiritu ni Elias ay pinaslang. Nauunawaan ng kilusang Millerita na, sa konteksto ng pitong iglesia sa Aklat ng Apocalipsis, sila ang Iglesia sa Filadelfia. Ang mga humiwalay sa kanila pagkatapos ng Dakilang Pagkakadismaya noong 1844 ay kinilala noon bilang mga Laodiceano. Noong 1856, sinimulan ni James White sa Review and Herald ang isang serye ng mga artikulo na tinukoy na ang kilusang nagsimula bilang Filadelfia ay naging Laodicea, at na ang mga kasapi ay kinailangang hanapin noon ang lunas na iniaalok sa Iglesia sa Laodicea. Sa gayunding taon, sa gayunding publikasyon, naglathala si James White ng isang serye ng mga artikulo na isinulat ni Hiram Edson hinggil sa propesiyang dalawang libo limandaan at dalawampung taon ng Levitico dalawampu’t anim. Hindi kailanman natapos ang mga artikulo.

When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.

Nang pinangunahan ng Panginoon ang kilusang Future for America pabalik sa mga dating landas pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, muling natuklasan ang mga artikulo ni Edson, at sa kauna-unahang pagkakataon sa kasaysayan, ang dalawang panahong tig-2520 taon ay kinilala bilang dalawang sumpa. Ang isa laban sa sampung lipi sa hilaga at ang isa pa laban sa dalawang lipi sa timog. Tinukoy ni Miller ang pitong panahon laban sa kahariang timog ng Juda, ngunit tinukoy ni Edson ang pitong panahon laban sa kahariang hilaga ng Israel. Nakita ng Future for America na kapwa ang mga ito ay dapat ilapat. Kapag pinagsama ang dalawang pagkakalat, nagbubunga ang mga ito ng liwanag na propetiko na hindi kailanman kinilala nina Miller o Edson.

When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!

Nang ibinalik ng Panginoon ang Future for America sa mga dating landas pagkaraan ng 2001, ang “panunumpa” ni Moises ay muling nabuhay at tumindig sa sarili nitong mga paa. Ang mensaheng kaugnay ng “panunumpa” ay iniharap noon ng mga sugo ng ikatlong anghel, gaya ng iniharap at itinatipo ng mga sugo ng unang anghel. Ang Future for America ang kilusang nagpahayag ng mensaheng kinakatawan ni “Moises” sa kapangyarihan ni “Elias,” at si Elias ay maliwanag na nagbigay ng patotoo ni Moises hanggang sa pagtatapos ng isang serye ng mga presentasyon na pinamagatang Habakkuk’s Tables, na natapos bandang 2012. Nang magwakas ang serye ng mga presentasyong iyon, umahon ang halimaw mula sa kalaliman upang makipagdigma laban kina Moises at Elias. Nagsimula ang digmaang iyon nang ipinasya ng Future for America na ihinto ang gawaing ginagawa nito mula pa noong 1996, at magpasimula ng isang paaralan, na sa kapalaluan nito ay tinawag nitong The School of the Prophets. Lalong mabuti sanang tawagin ang paaralan, ang paaralan ng mga bulaang propeta!

The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.

Ang kaguluhan at kalituhan na naganap nang nagsimulang payagan ng paaralan ang yaong mga kailanma’y hindi pinagtibay ng Panginoon bilang Kaniyang mga sugo na ilahad ang sarili nilang mga kaisipan ay nagwakas sa pagkamatay ng Future for America noong 18 Hulyo 2020. Sa puntong iyon, sina Moises at Elias ay pinaslang na sa mga lansangan.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> At kung matapos na nila ang kanilang patotoo, ang halimaw na umaahon mula sa kalaliman ay makikipagdigma laban sa kanila, at magtatagumpay laban sa kanila, at papatayin sila. At ang kanilang mga bangkay ay nakahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod, na sa espirituwal ay tinatawag na Sodoma at Egipto, kung saan ang ating Panginoon ay ipinako rin sa krus. Apocalipsis 11:7, 8.

The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.

Ang mapagkakatiwalaang patotoo ay yaong nagtapos sa konklusyon ng seryeng pinamagatang Habakkuk's Tables. Pagkatapos, sumalakay ang halimaw. Hindi ko batid kung sinu-sino ang sumusubaybay sa mga kasalukuyang artikulong ito, ngunit ipinapalagay kong binubuo ito kapwa ng mga kaaway ng Future for America at ng mga patuloy pang nagsisikap na harapin ang kabiguan noong Hulyo 18. Kaya inaasahan kong yaong mga kabilang sa kategoriyang tinutukoy ko bilang mga kaaway ay ituturo kung gaano, sa kanilang isipan, lumilitaw na naglilingkod sa sariling kapakanan ang paglalapat na ito ng kasaysayang propetiko. Maging gayon. Masyado nang maikli ang panahon upang magkunwari na ang kasaysayan ng Future for America ay hindi malinaw na natutukoy bilang ang kilusang tinipuhan ng Kilusang Millerita, at masyado ring maikli upang magkunwari na ang may kapintasang Laodiceanong sugong-tao na ibinangon upang manguna sa kilusang iyon ay hindi tinipuhan ni William Miller.

Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.

Si Miller ay isang Filadelfiano at ako naman ay pumasok sa Adventismo mula sa sanlibutan noong 1975, kaya ako ay isang sertipikadong Adventistang Laodiceano. Ang kasaysayan ng aking buhay ang nagpapatotoo sa katotohanang iyon. Gayunman, kamakailan lamang, ang mahabaging Diyos ng langit ay inatasan ako na isulat ang mensaheng Kanyang ngayo’y inihahayag at ipadala ito sa mga iglesia. Ang Kanyang tagubilin ay may kalakip na pangako na kapag Kanyang bubuhayin mula sa mga patay sina Moises at Elias, sila’y bubuhaying muli bilang mga Filadelfiano, hindi bilang mga Laodiceano. Ang kilusang nagsimula sa kasaysayan ng mga Milerita ay ang panahon ng Filadelfia, na sa kalaunan ay lumipat tungo sa Laodicea noong 1856 nang sinimulan nito ang proseso ng pagtanggi sa mga saligang inilatag ng mga Milerita. Ang pagtanggi ay nagsimula sa pagtatabi sa bagong pag-unlad ng liwanag na inihandog sa pamamagitan ng panulat ni Hiram Edson. Pagkaraan ng pitong taon, noong 1863, ang kilusang Elias na nagharap ng mensahe ni Moises ay pinaslang. Sa mismong oras na pinaslang ang kilusan, isang iglesia ang ipinakilala upang palitan ang kilusan. Si Moises at si Elias ay pinaslang sa pasimula ng Adventismo at muli silang pinaslang sa katapusan ng Adventismo.

At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.

Sa pagtatapos ng propetikong Laodicea, noong 1989 ay naalisan ng selyo ang pangitain ng ilog Hiddekel at nagsimula ang isang kilusang ipinanganak ng inang Laodicea. Ang Panginoon ay hindi nabigla at alam Niya na Kanyang tatapusin ang Kanyang gawain ng tatlong anghel gaya ng Kanyang pinasimulan ito. Kanyang tatapusin ito sa pamamagitan ng isang kilusan ng mga Filadelfiano, gaya rin ng Kanyang pasimula; at upang magawa ito, ang kilusang ipinanganak na Laodiceano ay kailangang patayin at muling buhayin bilang mga Filadelfiano. Sa paggawa nito, ang kilusang inihango mula sa iglesya ng Laodicea ay magiging ang ikawalo na kabilang sa pito, sa mismong kasaysayan kung saan ang tatluhang unyon ay magiging ang ikawalo na kabilang sa pito. At sa gayunding kasaysayan, ang sungay ng Republikanismo ay makararanas din ng pagkabuhay na mag-uli ng ikawalong yaon na kabilang sa pito, na dating napatay ng “woke-ism” ng Ehipto at Sodoma; subalit ang linyang propetiko na iyon ay tatalakayin pa sa mga artikulo sa bandang huli.

> And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.

> At ang mga tao mula sa mga bayan, mga angkan, mga wika, at mga bansa ay mamasdan ang kanilang mga bangkay sa loob ng tatlong araw at kalahati, at hindi pahihintulutang mailagay sa mga libingan ang kanilang mga bangkay. At ang mga nananahan sa lupa ay magagalak dahil sa kanila, at magsasaya, at magpapadala ng mga kaloob sa isa’t isa; sapagkat ang dalawang propetang ito ay pinahirapan ang mga nananahan sa lupa. At pagkaraan ng tatlong araw at kalahati, pumasok sa kanila ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at isang matinding takot ang sumaklaw sa mga nakakita sa kanila. Pahayag 11:9-11.

Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.

Hindi inilagay sa libingan ang Future for America; nananatili lamang itong nakahandusay sa lansangan kung saan ito pinaslang, samantalang ang mga kaaway nito ay nagalak sa waring kamatayan nito. Gayunman, “pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw ay pumasok sa kanila ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa.” Wala nang panahon, kaya’t ang tatlo’t kalahating araw ay sagisag ng 1,260 araw o taon, na sa Apocalipsis labindalawa, talatang anim at labing-apat, ay kumakatawan sa ilang kung saan ang santuwaryo at ang hukbo ay niyurakan. Kung sila’y nailagay sa libingan, hindi sana sila nasa lansangan na maaaring yurakan. Ang pagyurak sa Future for America ay hindi lamang isang simbolikong panahon, kundi ito ang simbolikong panahon ng mensahe ng “pitong ulit” na kinakatawan ng panunumpa ni Moises.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:24.

There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.

May tatlong pagkakataon na niyurakan ang Jerusalem. Una, niyurakan ito ng Babilonia mula 677 BC hanggang 607 BC. Ikalawa, niyurakan ito ng paganong Roma mula AD 66 hanggang AD 70. Ikatlo, niyurakan ito ng espirituwal na Roma mula 538 hanggang 1798. Ang pagyurak sa Jerusalem ng mga Hentil na tinukoy sa Lucas 21 ay ang isang libo dalawang daan at animnapung taon ng paghahari ng kapapahan. Ang Apocalipsis 11, kung saan nasusumpungan natin ang patotoo nina Moises at Elias, ay nagsisimula sa pagtukoy sa nasabing yugto ng panahon.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng isang pamalo; at ang anghel ay tumayo at nagsabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba doon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at yuyurakan nila ang banal na lunsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Pahayag 11:1, 2.

The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.

Ang utos kay Juan na sukatin ang templo at ang mga sumasamba sa loob niyon ay kumakatawan sa pagsisimula ng paghuhukom noong 1844, sapagkat ang naunang dalawang talata ay nagpapakilalang si Juan ay nakaranas ng kapaitan ng Dakilang Pagkakadismaya noong 1844; at pagkaraan, matapos siyang sabihan na dapat niyang ulitin ang gawaing pagpapahayag ng mensahe, ipinahahayag ng unang talata ng kabanatang labing-isa na kakapasimula pa lamang ang paghuhukom.

> “The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.

> Dumating na ang panahon na yayanigin ang lahat ng maaaring yayanigin, upang ang mga bagay na hindi mayayanig ay manatili. Bawat usapin ay isinasailalim sa pagsusuri sa harap ng Diyos; sapagkat sinusukat niya ang templo ng Diyos, at ang mga sumasamba roon. ‘Ganito ang sabi niya na nagtatangan ng pitong bituin sa kaniyang kanang kamay, na lumalakad sa gitna ng pitong kandelerong ginto; nalalaman ko ang iyong mga gawa.... Mayroon akong laban sa iyo, sapagka’t iniwan mo ang iyong unang pag-ibig; kaya’t alalahanin mo kung saan ka nahulog, at magsisi, at gawin mong muli ang mga unang gawa; kung hindi ay paririto ako sa iyo agad, at aalisin ko ang kandelero sa kaniyang kinalalagyan.’ ‘Magsisi; o kung hindi ay paririto ako sa iyo agad, at makikipaglaban ako laban sa iyo sa tabak ng aking bibig. Ang may pakinig, makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia: Sa magtatagumpay ay ipagkakaloob kong makakain ng nakatagong mana, at bibigyan ko siya ng isang batong puti, at sa batong yaon ay may nakasulat na bagong pangalan, na walang sinumang nakaaalam, maliban sa tumatanggap nito.’ The 1888 Materials, 1116.

As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.

Habang kinakatawan ni Juan ang pagbubukas ng paghuhukom ng pagsisiyasat noong 1844, sinabihan siyang huwag isama ang looban ng templo, sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil na yuyurak sa banal na lungsod sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon. Tinutukoy ng Lucas dalawampu't isa na yuyurakan ng mga Hentil ang Jerusalem hanggang sa matupad ang "mga panahon" ng mga Hentil. Katatapos lamang itukoy ni Juan, sa kabanata labing-isa, na ang panahon ng pagyurak sa Jerusalem ng mga Hentil ay ang panahon mula 538 hanggang 1798. Tinukoy ni Juan ang panahong ito nang makalawa sa kabanata labindalawa bilang ang ilang, isang yugto ng panahon na pinagtakasan ng iglesia upang makaiwas sa pag-uusig na idinudulot ng Papa.

When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Kapag sina Moises at Elias ay pinaslang at iniwan sa lansangan upang yurakan sa loob ng tatlo’t kalahating araw, ang tatlong naunang kasaysayan kung kailan niyurakan ang Jerusalem ay dapat unawain bilang mga tipo ng panahong iyon. Sa Lucas 21, yuyurakan ng mga Hentil ang banal na lunsod hanggang sa matupad ang mga “panahon” ng mga Hentil.

Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.

Sa gayon, tinutukoy ni Lucas na may higit sa isang “panahon ng mga Hentil,” ngunit batid natin na ang katuparan ng “panahon ng mga Hentil” ay noong 1798. Ang unang “panahon ng mga Hentil” ay nagsimula noong 723 BC, nang ang hilagang kaharian ng Israel ay nayurakan ng Asiria. Ang pagyurak na iyon ang nagpasimula ng pagyurak ng isang kapangyarihang pagano at nagpatuloy hanggang 538, nang ang kapangyarihang papal ang nagpatuloy ng gawaing iyon hanggang 1798. Pinagtapon at nayurakan ng paganismo ang literal na Israel, at pinagtapon at nayurakan ng papalismo ang espirituwal na Israel. Ang mga “panahon” ng mga Hentil ay kumakatawan sa dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon ng Levitico dalawampu’t anim, na kumakatawan sa dalawang yugto ng pagyurak. Ang una ay isinakatuparan ng paganismo, na kinakatawan ng Asiria, saka ng Babilonya, at saka ng Roma na pagano. Pagkatapos, ang ikalawang kapangyarihang nagdudulot ng pagkatiwangwang, na tinukoy ni Miller sa banal na balangkas ng propesiya na kanyang ginamit, ay ang papalismo, na magpapatuloy sa pagyurak hanggang 1798. Ang pagyurak ng kapwa paganismo at papalismo ang mismong katanungang ibinangon sa makalangit na diyalogo na nagbunga ng sagot na siyang saligan at pangunahing haligi ng Adbentismo.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.

Ang anghel na si Gabriel at ang iba pang mga anghel ay nagpatnubay kay Miller upang maunawaan na ang “palagian” ay kumakatawan sa paganismo at na ang “pagsalangsang ng pagkatiwangwang” ay kumakatawan sa papalismo. Kapwa ang paganismo at ang papalismo ay yuyurakan ang santuwaryo at ang hukbo. Samakatuwid, ang “mga panahon” ng mga Hentil na tinutukoy ni Lucas ay ang dalawang panahon ng pagyurak na tig-isang libo dalawang daan at animnapung taon, na sa kabuuan ay ang pitong panahon ng Levitico dalawampu’t anim.

The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.

Ang mensahe ng “panunumpa” ni Moises ay pinatay noong 1863, kasama ang sugong si Elias na naghayag ng mensahe ni Moises. Kapwa ang mensahe ni Moises at ang sugong si Elias ay muling nabuhay pagkaraan ng Setyembre 11, 2001. Ang pangyayaring, matapos muling ipahayag ni Elias ang mensahe ni Moises, kapwa sila pinatay at iniwang nakahandusay sa lansangan, na hindi inilibing sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, ay tuwirang kaugnay ng mensahe ng “pitong ulit” na tinatawag ni Daniel na “panunumpa” ni Moises. Ang kilusan at ang sugo na inuulit ang mensahe ni Moises na ipinahayag ni Elias, na itinipo nina Miller at ng mga Millerita, ay sa wakas ay tatayo sa kanilang mga paa at mabubuhay na muli.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> At pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw, ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos ay pumasok sa kanila, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at bumagsak ang malaking takot sa mga nakakita sa kanila. At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At sila’y umakyat sa langit sa isang alapaap; at nakita sila ng kanilang mga kaaway. Apocalipsis 11:11, 12.

We will address this truth in the next article.

Tatalakayin natin ang katotohanang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles