Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Five

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu't Lima

The Prophetic Parallels: From Isaiah’s Message to Modern-Day Revelations

Ang mga Propetikong Pagkakatulad: Mula sa Mensahe ni Isaias hanggang sa mga Kapahayagan ng Makabagong Kapanahunan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 8, 2024

Formats

PDF
Word

As Isaiah presents the message represented by the sixty-five years (chapter seven, verse eight), to the wicked leader of Jerusalem, he does so by the “fuller’s field” and the “end of the conduit of the upper pool,” in the year 742 BC. 742 BC represents 1863, for Jesus always illustrates the end with the beginning. The rebellion of 1863 in turn represents the Sunday law in the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. 1863 was the beginning of the legally registered Laodicean Adventist church, and that church is left desolate at the “great earthquake” of the Sunday law. How could a corporation that is legally governed by the State (not the reverse of the Church controlling the State), continue to uphold the seventh-day Sabbath, at the time when that very same government is legally forbidding worship on the seventh day?

Habang inihaharap ni Isaias sa masamang pinuno ng Jerusalem ang mensaheng kinakatawan ng animnapu’t limang taon (kabanata pito, talata walo), ginagawa niya ito sa may “bukid ng tagapagpaputi” at sa “dulo ng padaluyan ng tubig ng itaas na lawa,” noong taong 742 BK. Ang 742 BK ay kumakatawan sa 1863, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula. Ang paghihimagsik ng 1863 naman ay kumakatawan sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang 1863 ang pasimula ng ligal na nakarehistrong Laodiceang Iglesiang Adbentista, at ang iglesiang iyon ay maiiwang tiwangwang sa “dakilang lindol” ng batas ng Linggo. Paanong magagawang patuloy na itaguyod ng isang korporasyong ligal na pinamamahalaan ng Estado (hindi ang kabaligtaran na ang Simbahan ang kumokontrol sa Estado) ang Sabat ng ikapitong araw, sa panahong yaon ding pamahalaan ay ligal na nagbabawal ng pagsamba sa ikapitong araw?

At the beginning and ending of Christ’s ministry, He cleansed the temple. At the first temple cleansing Christ identified that the leaders had made “his father’s house” a den of thieves, but in the last cleansing of the temple He had identified that “their house” was left to them desolate. Ancient Israel illustrates modern Israel. He erected and cleansed the Millerite temple in the beginning of Adventism, but at the final cleansing, the cleansing of the one hundred and forty-four thousand, Laodicean Adventism is spewed out of His mouth, and “their house” is then left desolate.

Sa pasimula at sa wakas ng ministeryo ni Cristo, nilinis Niya ang templo. Sa unang paglilinis ng templo, ipinahayag ni Cristo na ginawa ng mga pinuno ang “bahay ng Kanyang Ama” na isang yungib ng mga tulisan, ngunit sa huling paglilinis ng templo, ipinahayag Niya na ang “kanilang bahay” ay iniwang sa kanila na tiwangwang. Larawan ng makabagong Israel ang sinaunang Israel. Itinayo at nilinis Niya ang templong Millerite sa pasimula ng Adventismo, ngunit sa panghuling paglilinis, ang paglilinis ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, ang Adventismong Laodiceano ay isinusuka mula sa Kanyang bibig, at ang “kanilang bahay” ay saka iniiwang tiwangwang.

Isaiah is by the fuller’s field when he confronts king Ahaz. The fuller’s field represents the cleansing accomplished by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple, and cleanses the sons of Levi as with “fuller’s soap.” This cleansing was accomplished at the beginning of Adventism, and it is accomplished again at the end.

Si Isaias ay malapit sa bukid ng tagapagpaputi nang harapin niya si Haring Ahaz. Ang bukid ng tagapagpaputi ay kumakatawan sa paglilinis na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan na biglang dumarating sa Kanyang Templo, at nililinis ang mga anak ni Levi na gaya ng “sabon ng mga tagapagpaputi.” Ang paglilinis na ito ay naisakatuparan sa pasimula ng Adbentismo, at muling maisasakatuparan sa wakas.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Narito, aking susuguin ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, ang Sugo ng Tipan, na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? at sino ang makakatayo kapag siya’y nahayag? sapagkat siya’y gaya ng apoy ng tagapadalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo na parang tagapadalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y maghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at ng Jerusalem ay magiging kalugud-lugod sa Panginoon, gaya ng sa mga unang araw, at gaya ng sa mga taong una. Malakias 3:1-4.

Isaiah meets Ahaz, with the sign of his son, whose name symbolizes that in the last days “a remnant will return.” The remnant is those that “return.” Isaiah meets with wicked king Ahaz during the history of the cleansing of the temple, which began in Millerite history in 1844, and was brought to a conclusion by disobedience in 1863. In the last days the cleansing is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Had the Millerites followed the opening providence of God that followed 1844, they would have finished the work.

Nagtagpo si Isaias kay Ahaz, kasama ang tanda ng kaniyang anak, na ang pangalan ay sumasagisag na sa mga huling araw, "may matitirang babalik." Ang nalabi ay yaong mga "babalik." Nakipagkita si Isaias sa masamang haring si Ahaz sa kasaysayan ng paglilinis ng templo, na nagsimula sa kasaysayan ng mga Millerite noong 1844, at tinapos ng pagsuway noong 1863. Sa mga huling araw, ang paglilinis ay ang kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Kung sinunod sana ng mga Millerite ang nagbubukas na pamamatnubay ng Diyos na sumunod pagkaraan ng 1844, natapos na sana nila ang gawain.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> Kung ang mga Adventista, matapos ang Dakilang Pagkakadismaya noong 1844, ay nanghawak nang matatag sa kanilang pananampalataya at nagpatuloy na magkakaisa sa nagbubukas na pamamatnubay ng Diyos, tinatanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu ay ipinahahayag ito sa sanlibutan, nakita sana nila ang pagliligtas ng Diyos, ang Panginoon ay kumilos sana nang makapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap, ang gawain ay natapos na sana, at si Cristo ay dumating na sana noon pa upang tanggapin ang Kanyang bayan sa kanilang gantimpala. Ngunit sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkakadismaya, marami sa mga mananampalataya sa pagdating ay tinalikuran ang kanilang pananampalataya. . . . Kaya napigil ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman. Kung ang buong katawan ng mga Adventista ay nagkaisa sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus, lubhang naiiba sana ang ating kasaysayan!" Evangelism, 695.

The failure to “follow on unitedly in the opening providence of God,” led them into a Laodicean condition by 1856, and the ensuing rebellion of 1863, marked the beginning of the wandering in the wilderness that had been illustrated by ancient Israel when they failed their tenth and final test, and were then condemned to die in the wilderness over the following forty years.

Ang kabiguang “magpatuloy nang nagkakaisa sa nagbubukas na probidensiya ng Diyos” ay naghatid sa kanila sa isang kalagayang Laodiceano pagsapit ng 1856; at ang sumunod na paghihimagsik noong 1863 ay minarkahan ang pasimula ng paglalagalag sa ilang na noon pa’y inilarawan ng sinaunang Israel, nang sila’y nabigo sa ika-sampu at panghuli nilang pagsubok at saka hinatulang mamatay sa ilang sa loob ng mga sumunod na apatnapung taon.

Isaiah’s son provides the promise that at the final temple cleansing of the last days “a remnant shall return.” Their “return” is illustrated by Jeremiah, who was promised that if he would “return,” he would become God’s watchman. The one hundred and forty-four thousand are those who have returned from a disappointment.

Ang anak ni Isaias ay nagpapahayag ng pangako na sa pangwakas na paglilinis ng templo sa mga huling araw, "ang nalalabi ay babalik." Ang kanilang "pagbabalik" ay inilarawan ni Jeremias, na pinangakuan na kung siya’y "babalik," siya’y magiging tagapagbantay para sa Diyos. Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay yaong mga nagbalik mula sa isang pagkabigo.

Those that are the one hundred and forty-four thousand have experienced a disappointment and waited for their Lord. They have been typified by the wise virgins in Millerite history, and in both the beginning and ending histories two sticks are joined into one nation, during the outpouring of the Holy Spirit during the time of the Midnight Cry.

Yaong mga kabilang sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nakaranas ng kabiguan at naghintay sa kanilang Panginoon. Sila ay kinakatawan ng mga matatalinong dalaga sa kasaysayan ng mga Millerita, at sa magkabilang pasimula at katapusan ng kasaysayan, dalawang kahoy ay pinag-isa upang maging isang bansa, sa pagbubuhos ng Espiritu Santo sa panahon ng Sigaw sa Hatinggabi.

Wicked king Ahaz represents the leadership of Judah that will have heard the message, but who reject the message presented by Isaiah, and in so doing they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” They are those who “seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter,” representing the experience of spiritualism they succumb to as they receive the strong delusion of 2 Thessalonians. Ahaz’s rejection of the message of Isaiah in 742 BC, aligns with 1863, when the message of Miller was rejected. Isaiah typifies Miller, and the message of both Isaiah and Miller was based upon the “seven times,” which find their anchor point in verse eight, of Isaiah chapter seven. Miller’s son (Isaiah’s son) represents the Elijah movement that comes in the last days.

Ang masamang haring Ahaz ay kumakatawan sa pamunuan ng Juda na nakarinig ng mensahe, ngunit tumanggi sa mensaheng iniharap ni Isaias, at sa gayon sila ay “matitisod, at mabubuwal, at mababasag, at masisilo, at mahuhuli.” Sila ang “sumasangguni sa mga may espiritung pamilyar, at sa mga manggagaway na nagsisitsit at bumubulong,” na kumakatawan sa karanasan ng espiritismo na kanilang kinahuhulugan habang tinatanggap nila ang matinding pagkalinlang ng 2 Tesalonica. Ang pagtanggi ni Ahaz sa mensahe ni Isaias noong 742 BC ay tumutugma sa 1863, noong tinanggihan ang mensahe ni Miller. Si Isaias ay tipo ni Miller, at ang mensahe nina Isaias at Miller ay nakabatay sa “pitong panahon,” na ang pinag-aangklaan ay nasa talatang walo ng ikapitong kabanata ng Isaias. Ang anak ni Miller (ang anak ni Isaias) ay kumakatawan sa kilusang Elias na darating sa mga huling araw.

The pronouncement against Ahaz for his rejection included the prediction of being conquered by the king of the north, who in the last days is the threefold union of Modern Rome, that is ruled over by the papacy.

Ang hatol laban kay Ahaz dahil sa kaniyang pagtanggi ay naglaman ng hula na siya’y masasakop ng hari ng hilaga, na sa mga huling araw ay ang tatluhang pagsasanib ng Makabagong Roma, na pinamumunuan ng kapapahan.

> The Lord spake also unto me again, saying, Forasmuch as this people refuseth the waters of Shiloah that go softly, and rejoice in Rezin and Remaliah’s son; Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:5–8.

> Muling nagsalita sa akin ang Panginoon, na nagsasabi, Sapagka’t tinatanggihan ng bayang ito ang mga tubig ng Siloah na dumadaloy nang mahinahon, at nagagalak kay Rezin at sa anak ni Remalias; kaya ngayon, masdan, dadalhin ng Panginoon laban sa kanila ang mga tubig ng ilog, malalakas at marami, yaong mismong hari ng Asiria, at ang lahat ng kaniyang kaluwalhatian: at siya’y aakyat sa lahat ng kaniyang mga daluyan, at lalampas sa lahat ng kaniyang mga pampang: At daraan siya sa Juda; siya’y aapaw at lalampas, aabot maging hanggang sa leeg; at ang pag-unat ng kaniyang mga pakpak ay pupuno sa kalaparan ng iyong lupain, O Immanuel. Isaias 8:5-8.

Isaiah met with wicked king Ahaz at the end of the conduit of the upper pool, and although there is uncertainty among the biblical historians and archeologists as to whether the upper pool, was the same pool as the pool of Siloam in the time of Christ, the context of Isaiah’s prophecy removes all doubt, for Isaiah identifies that the king of the north was to come upon Ahaz, because he had rejected the waters of Shiloah, that goes softly. “Shiloah” is the Old Testament’s name for “Siloam” in the New Testament.

Nagtagpo si Isaias sa masamang haring Ahaz sa dulo ng padaluyan ng itaas na tipunan ng tubig, at bagaman may kawalang-katiyakan sa hanay ng mga biblikal na historyador at mga arkeologo kung ang itaas na tipunan ng tubig ay siya ring tipunan ng tubig na Siloam noong panahon ni Cristo, ang konteksto ng hula ni Isaias ay nag-aalis ng lahat ng pagdududa, sapagkat tinukoy ni Isaias na ang hari sa hilaga ay darating laban kay Ahaz, dahil itinakwil niya ang mga tubig ng Shiloah, na dumadaloy nang banayad. Ang "Shiloah" ang pangalan sa Lumang Tipan para sa "Siloam" sa Bagong Tipan.

It was at the pool of Siloam that Jesus healed the blind man, and wicked king Ahaz represents the blind Laodicean leadership, both in 1863, and at the soon-coming Sunday law who refuse to be healed. “Shiloah” and “Siloam” both mean “sent,” and a message was sent from the Father, to the Son, who then gave it to Gabriel and the holy angels to convey to Isaiah, who brought the message that was “sent” from heaven to a blind Laodicean leader.

Doon sa tipunan ng tubig ng Siloam pinagaling ni Jesus ang lalaking bulag, at ang masamang haring Ahaz ay kumakatawan sa bulag na pamunuan ng Laodicea na, kapwa noong 1863 at sa nalalapit na batas ng Linggo, ay tumatangging mapagaling. "Shiloah" at "Siloam" ay kapwa nangangahulugang "sinugo," at isang mensahe ang ipinadala mula sa Ama, patungo sa Anak, na pagkatapos ay ibinigay Niya kay Gabriel at sa mga banal na anghel upang ipaabot kay Isaiah, na nagdala ng mensaheng "sinugo" mula sa langit sa isang bulag na pinuno ng Laodicea.

The conduit from the upper pool where Isaiah presented the message represents the place where the rain of the Holy Spirit is conveyed to God’s people, as also represented by the golden pipes of Zechariah’s vision, or the ladder of Jacob’s dream.

Ang padaluyan mula sa mataas na tipunan ng tubig, kung saan ipinahayag ni Isaias ang mensahe, ay kumakatawan sa pook na dinadaluyan ng ulan ng Espiritu Santo patungo sa bayan ng Diyos, gaya ring kinakatawan ng mga gintong tubo sa pangitain ni Zacarias, o ng hagdan sa panaginip ni Jacob.

> “That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> Ang inihanda ng Diyos para sa atin ay inilalarawan sa Zacarias, mga kabanata 3 at 4, at 4:12–14: ‘At muli akong sumagot at sinabi sa kaniya, Ano ang dalawang sanga ng olibo na sa pamamagitan ng dalawang gintong tubo ay ibinubuhos mula sa kanilang sarili ang gintong langis? At sinagot niya ako at sinabi, Hindi mo ba nalalaman kung ano ang mga ito? At sinabi ko, Hindi, panginoon ko. At sinabi niya, Ito ang dalawang pinahiran ng langis, na nakatayo sa tabi ng Panginoon ng buong lupa.’

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Ang Panginoon ay sagana sa mga panustos. Wala Siyang kakulangan ng mga kaparaanan. Dahil sa kakulangan natin sa pananampalataya, sa ating pagiging makamundo, sa ating mababaw na pananalita, sa ating di-paniniwala, na nahahayag sa ating pakikipag-usap, nagtitipon sa palibot natin ang madidilim na anino. Hindi nahahayag si Cristo sa salita o sa pagkatao bilang Siya na lubos na kaibig-ibig, at ang pinakapili sa sampung libo. Kapag ang kaluluwa ay nasisiyahan na itaas ang sarili sa kawalang-kabuluhan, kakaunti lamang ang magagawa ng Espiritu ng Panginoon para rito. Ang ating maikling pananaw ay nakakikita ng anino, ngunit hindi natatanaw ang kaluwalhatian sa kabila. Ang mga anghel ay humahawak sa apat na hangin, na kinakatawan bilang isang nagngangalit na kabayo na naghahangad kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, na nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa daraanan nito.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> Matutulog ba tayo sa mismong hangganan ng walang hanggang sanlibutan? Magiging manhid, malamig, at patay ba tayo? O, nawa’y magkaroon sa ating mga iglesia ng Espiritu at hininga ng Diyos na ihihinga Niya sa Kaniyang bayan, upang sila’y tumindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na makitid ang daan, at makipot ang pintuan. Ngunit pagdaraan tayo sa makipot na pintuan, ang lawak nito’y walang hangganan. Manuscript Releases, tomo 20, 216, 217.

The “golden oil,” is the messages of God’s Spirit that comes down from the upper pool through the conduit that is the two golden pipes that are the two witnesses of the Bible and Spirit of Prophecy, or the Old and New Testament, or the law and the prophets, or Moses and Elijah.

Ang “ginintuang langis” ay ang mga mensahe ng Espiritu ng Diyos na bumababa mula sa itaas na tipunan ng tubig sa pamamagitan ng padaluyan—ang dalawang tubong ginto—na siyang dalawang saksi: ang Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya, o ang Lumang Tipan at ang Bagong Tipan, o ang Kautusan at ang mga Propeta, o sina Moises at Elias.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

The message that Ahaz was rejecting was the message of the Midnight Cry, that would have climaxed into the second coming of Christ, if the leadership of Laodicea had received the message to Laodicea that was “sent” to them in 1856. That message would have then swelled to a loud cry, and God’s people would have finished the work and been at peace. Instead, they returned to the vomit they had been delivered from.

Ang mensaheng itinakwil ni Ahaz ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na sana’y umabot sa kasukdulan sa Ikalawang Pagparito ni Cristo, kung tinanggap lamang ng pamunuan ng Laodicea ang mensaheng para sa Laodicea na “ipinadala” sa kanila noong 1856. Ang mensaheng iyon ay sana’y sumidhi hanggang maging Malakas na Sigaw, at ang bayan ng Diyos ay natapos na sana ang gawain at nagkaroon ng kapayapaan. Sa halip, bumalik sila sa suka na mula roon ay iniligtas na sila.

Isaiah and Ahaz are represented as being in the purification process of the fuller’s field, which is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. They are symbolically located where the “oil” (a message) is being poured out in Zechariah’s vision, and in the last days, Isaiah’s message to Ahaz is the message of Islam of the third Woe; it is the message of the hidden history of the seven thunders; it is the message that the eighth is of the seven; it is the message of the vineyard; it is the message of “Truth,” that are all elements of the Revelation of Jesus Christ, which in the last days produces the purification represented by the fuller’s field.

Si Isaias at si Ahaz ay inilarawan bilang nasa proseso ng pagdadalisay ng bukid ng tagapagpaputi, na isinasakatuparan ng Sugo ng Tipan sa ikatlong kabanata ng Malakias. Sila ay sinasagisagang nasa dako kung saan ibinubuhos ang “langis” (isang mensahe) sa pangitain ni Zacarias, at sa mga huling araw, ang mensahe ni Isaias kay Ahaz ay ang mensahe ng Islam ng ikatlong “Woe”; ito ang mensahe ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog; ito ang mensahe na ang ikawalo ay kabilang sa pito; ito ang mensahe ng ubasan; ito ang mensahe ng “Katotohanan,” na pawang mga sangkap ng Pahayag ni Jesu-Cristo, na sa mga huling araw ay nagbubunga ng pagdadalisay na kinakatawan ng bukid ng tagapagpaputi.

It was and is also the message of the “seven times,” that changes from Miller’s foundation stone, to the head of the corner, for it was the first truth, and it must therefore be the last truth. 1863 marked the conclusion of a purification process that began with the arrival of the third angel on October 22, 1844, and ultimately reached the light of the “seven times” in 1856. In 1844 the light of the twenty-three hundred years marked a beginning that led to the ending that was marked by the twenty-five hundred and twenty years. Yet, Laodicean blindness in the beginning and the ending, refuses to see the relationship of the two visions. 1863 represents the conclusion of a purification process that always occurs when a message is unsealed, and the message of the third angel was unsealed on October 22, 1844.

Ito noon at hanggang ngayon ay ang mensahe ng “pitong panahon,” na nagbabago mula sa batong pundasyon ni Miller tungo sa pangulong batong panulukan, sapagkat ito ang unang katotohanan, at kaya’t nararapat na ito rin ang huling katotohanan. Minarkahan ng 1863 ang pagwawakas ng isang proseso ng pagdadalisay na nagsimula sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, at sa kahuli-hulihan ay umabot sa liwanag ng “pitong panahon” noong 1856. Noong 1844, minarkahan ng liwanag ng dalawang libo’t tatlong daang taon ang isang pasimula na humantong sa katapusang minarkahan ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon. Gayon ma’y ang Laodiceang pagkabulag, sa pasimula at sa wakas, ay tumatangging makita ang ugnayan ng dalawang pangitain. Ang 1863 ay kumakatawan sa pagwawakas ng isang proseso ng pagdadalisay na lagi-laging nagaganap kapag nabubuksan ang selyo ng isang mensahe, at ang mensahe ng ikatlong anghel ay nabuksan ang selyo nito noong Oktubre 22, 1844.

The light of the third angel which was unsealed in 1844, was not a singular light, it was what Sister White refers to as “the advancing light of the third angel.” The advancing light of the third angel began in 1844, and continues to advance until probation closes, but when it first arrived, and when it ultimately ends, there is a specific testing period of the third angel. Those testing periods, at the beginning and ending, also represent a testing process represented by Daniel as an “increase of knowledge,” that is also the advancing light of the third angel.

Ang liwanag ng ikatlong anghel na inalisan ng selyo noong 1844 ay hindi iisang liwanag; ito ang tinutukoy ni Sister White bilang “ang sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel.” Ang sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel ay nagsimula noong 1844, at patuloy na sumusulong hanggang sa magwakas ang probasyon, ngunit sa una nitong pagdating, at sa wakas nito, may isang tiyak na panahon ng pagsubok ng ikatlong anghel. Ang mga panahong iyon ng pagsubok, sa pasimula at sa wakas, ay kumakatawan din sa isang proseso ng pagsubok na inilarawan ni Daniel bilang isang “paglago ng kaalaman,” na siya ring sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel.

The testing process at the beginning began in 1844, and the advancing light increased in knowledge until it reached its conclusion in 1856. The beginning light and the ending light of the testing period are the two visions of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, which represent the foundation and the central pillar of Adventism.

Ang proseso ng pagsubok sa pasimula ay nagsimula noong 1844, at ang sumusulong na liwanag ay lumago sa kaalaman hanggang sa sumapit ito sa katapusan noong 1856. Ang panimulang liwanag at ang pangwakas na liwanag ng panahon ng pagsubok ay ang dalawang pangitain sa aklat ni Daniel, kabanata ikawalo, talatang labintatlo at labing-apat, na kumakatawan sa saligan at sa pangunahing haligi ng Adbentismo.

The testing period of the first angel began on August 11, 1840 and ended at the first disappointment on April 19, 1844. The testing period of the second angel then began, and continued until October 22, 1844. At that point the third angel arrived and the testing period of the third angel continued until Laodicean Adventism rejected the light of the third angel in 1863.

Ang panahon ng pagsubok ng unang anghel ay nagsimula noong ika-11 ng Agosto, 1840 at nagtapos sa unang pagkakadismaya noong ika-19 ng Abril, 1844. Pagkatapos ay nagsimula ang panahon ng pagsubok ng ikalawang anghel, at nagpatuloy hanggang ika-22 ng Oktubre, 1844. Noon ay sumapit ang ikatlong anghel, at ang panahon ng pagsubok ng ikatlong anghel ay nagpatuloy hanggang sa tinanggihan ng Adventismong Laodiceano ang liwanag ng ikatlong anghel noong 1863.

The testing period of the third angel for Millerite Adventism had a beginning and an ending, and the beginning and ending must represent the same thing, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The opening of the advancing light of the third angel was the light of the appearance (the “mareh” vision), of verse fourteen of chapter eight of Daniel. The ending of the advancing light of the third angel was the light of the trampling down of the sanctuary and host (the “chazon” vision), of verse thirteen. The two visions are prophetically intertwined.

Ang panahon ng pagsubok ng ikatlong anghel para sa Adventismong Millerita ay may pasimula at may wakas, at ang pasimula at ang wakas ay dapat kumatawan sa iisang bagay, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang pagbubukas ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel ay ang liwanag ng pagpapakita (ang pangitaing “mareh”), sa talatang labing-apat ng ikawalong kabanata ni Daniel. Ang pagtatapos ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel ay ang liwanag ng pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo (ang pangitaing “chazon”), sa talatang labintatlo. Ang dalawang pangitain ay propetikong nagsasalabid.

> Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:9.

> Kung magkagayo’y ipatutunog mo ang trumpeta ng Jubileo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan; sa Araw ng Pagbabayad-sala ay ipatutunog ninyo ang trumpeta sa buong inyong lupain. Levitico 25:9.

The trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement, which was October 22, 1844, was the Jubilee trumpet, which represents the sacred cycle of seven years, which adds up to twenty-five hundred and twenty days. The Lord intended to lead ancient Israel directly into the Promised Land, but their rebellion prevented that from happening. The Lord intended to lead modern Israel directly into the Promised Land, but rebellion prevented that from happening. If modern Israel would have been obedient to the advancing light of the third angel, they would have warned the world and the Lord would have returned over one hundred years ago.

Ang pakakak na nararapat hipan sa Araw ng Pagbabayad-sala, na sumapit noong Oktubre 22, 1844, ay ang pakakak ng Jubileo, na kumakatawan sa banal na siklo ng pitong taon, na ang kabuuan ay 2,520 araw. Nilayon ng Panginoon na pangunahan ang sinaunang Israel nang tuwirang pumasok sa Lupang Pangako, ngunit nahadlangan iyon ng kanilang paghihimagsik. Nilayon ng Panginoon na pangunahan ang makabagong Israel nang tuwirang pumasok sa Lupang Pangako, ngunit nahadlangan iyon ng paghihimagsik. Kung naging masunurin sana ang makabagong Israel sa sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel, binalaan sana nila ang sanlibutan, at ang Panginoon ay nakabalik na sana mahigit isang daang taon na ang nakalipas.

In order for that to happen the Lord would have needed to work a transformation among the Millerites, and that transformation is identified as the mystery of God in the Scriptures. If Adventism had followed the advancing light of the third angel, then the trumpet of the Jubilee would have sounded all the way through to the end, for it is in the days that the seventh trumpet sounds, that the mystery of God is finished. In Revelation ten, that trumpet, which is the Jubilee trumpet, and also the trumpet of the third woe, began to sound on October 22, 1844.

Upang mangyari iyon, kinailangan sanang magsagawa ang Panginoon ng isang pagbabago sa gitna ng mga Millerita, at ang pagbabagong iyon ay tinutukoy sa Banal na Kasulatan bilang ang hiwaga ng Diyos. Kung ang Adbentismo ay sumunod sana sa sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel, ang pakakak ng Jubileo ay sana’y tumunog hanggang sa katapusan, sapagkat sa mga araw ng pag-ihip ng ikapitong pakakak ay matatapos ang hiwaga ng Diyos. Sa Apocalipsis 10, ang pakakak na iyon, na siyang pakakak ng Jubileo at siya ring pakakak ng ikatlong sa aba, ay nagsimulang tumunog noong Oktubre 22, 1844.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:5–7.

> At ang anghel na aking nakita na nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay tungo sa langit, at sumumpa sa Kanya na nabubuhay magpakailanman, na lumikha ng langit, at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa, at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat, at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon pa ng panahon; ngunit sa mga araw ng tinig ng ikapitong anghel, kapag pasisimulan na niya ang pag-ihip, ang hiwaga ng Diyos ay matatapos, gaya ng ipinahayag Niya sa Kanyang mga lingkod na mga propeta. Apocalipsis 10:5-7.

The testing purification process that began on October 22, 1844, which was the advancing light of the third angel, began with the light of Daniel chapter eight, verse fourteen, and it ended with the light of Daniel chapter eight, verse thirteen. It began with the answer of verse fourteen, and ended with the question of verse thirteen.

Ang proseso ng pagsubok at pagdadalisay na nagsimula noong ika-22 ng Oktubre, 1844, na siyang sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel, ay nagsimula sa liwanag ng Daniel kabanata walo, talatang labing-apat, at nagtapos sa liwanag ng Daniel kabanata walo, talatang labintatlo. Nagsimula ito sa sagot ng talatang labing-apat, at nagtapos sa tanong ng talatang labintatlo.

Those nineteen years were typified by the arrival of Isaiah’s warning message to Ahaz the king of literal Judah during a civil war between the north and south. Those nineteen years ended with the king of the north, taking Israel into slavery. Those nineteen years typified the arrival of the third angel in 1844, through to the rebellion of 1863. The advancing light of the third angel was represented by Isaiah’s message.

Ang labing-siyam na taong iyon ay isinagisag ng pagdating ng babalang mensahe ni Isaias kay Ahaz, ang hari ng literal na Juda, sa panahon ng digmaang sibil sa pagitan ng hilaga at timog. Nagtapos ang labing-siyam na taong iyon nang dalhin ng hari ng hilaga ang Israel sa pagkaalipin. Ang labing-siyam na taong iyon ay sumasagisag sa pagdating ng ikatlong anghel noong 1844, hanggang sa rebelyon noong 1863. Ang sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel ay isinagisag sa pamamagitan ng mensahe ni Isaias.

The rejection of that advancing light brought an end to the Millerite movement, and in that testing period the Philadelphian Millerite Movement transitioned into the Laodicean Church. The nineteen years that began in 742 BC, and the nineteen years that began in 1844, both represent a testing and purification process in the last days, that is the final testing period of the advancing light of the third angel.

Ang pagtanggi sa sumusulong na liwanag na iyon ang nagwakas sa Kilusang Millerita, at sa panahong yaon ng pagsubok ang Kilusang Millerita ng Filadelfia ay naging Iglesia ng Laodicea. Ang labinsiyam na taon na nagsimula noong 742 BC, at ang labinsiyam na taon na nagsimula noong 1844, ay kapwa kumakatawan sa isang proseso ng pagsubok at pagdadalisay sa mga huling araw, na siyang pangwakas na panahon ng pagsubok ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel.

In that final testing process the mystery of God will be finished. The one hundred and forty four thousand are those who wait, return and are sealed.

Sa huling proseso ng pagsubok na iyon, matatapos ang hiwaga ng Diyos. Ang isandaang apatnapu't apat na libo ay yaong mga naghihintay, nagbabalik, at tinatakan.

> Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:16–18.

> Ibuklod ang patotoo, tatakan ang kautusan sa gitna ng aking mga alagad. At ako’y maghihintay sa Panginoon, na nagtatago ng kaniyang mukha sa sambahayan ni Jacob; at hahanapin ko siya. Narito, ako at ang mga anak na ibinigay sa akin ng Panginoon ay mga tanda at mga kababalaghan sa Israel, mula sa Panginoon ng mga hukbo, na nananahan sa Bundok ng Sion. Isaias 8:16-18.

The ending testing period of the advancing light of the third angel in the last days, began where the beginning testing period began. It began when Jesus raised His hand up to heaven and proclaimed “that there should be time no longer.” That pronouncement occurred on October 22, 1844, when the seventh trumpet, announced the Jubilee at the conclusion of the sacred cycle of seven. The cycle of seven years, repeated seven times was literally forty-nine years, or twenty-five hundred and twenty days.

Ang pangwakas na panahon ng pagsubok ng sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel sa mga huling araw ay nagsimula kung saan nagsimula ang panimulang panahon ng pagsubok. Nagpasimula ito nang itinaas ni Jesus ang Kaniyang kamay sa langit at ipinahayag, "na hindi na magkakaroon ng panahon." Ang pahayag na iyon ay naganap noong Oktubre 22, 1844, nang ipinahayag ng ikapitong trumpeta ang Jubileo sa pagtatapos ng banal na siklo ng pito. Ang siklo ng pitong taon, na inulit nang pitong beses, ay literal na apatnapu't siyam na taon, o dalawang libo't limandaang dalawampung araw.

1989 marks the “time of the end” in the movement of the one hundred and forty-four thousand, and 1989 marks the conclusion of the one hundred and twenty-six years that began at the rebellion of 1863. The movement of the one hundred and forty-four thousand began at the “time of the end,” with a symbol of the “seven times,” for one hundred and twenty-six is a tithe of twelve hundred and sixty, which in turn is half of twenty-five hundred and twenty.

Minamarkahan ng 1989 ang "panahon ng wakas" sa kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at minamarkahan ng 1989 ang pagtatapos ng isang daan at dalawampu't anim na taon na nagsimula sa paghihimagsik noong 1863. Nagsimula ang kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo sa "panahon ng wakas," na may sagisag ng "pitong panahon," sapagkat ang isang daan at dalawampu't anim ay ikapu ng isang libo at dalawang daan at animnapu, na siya namang kalahati ng dalawang libo at limandaang dalawampu.

Jesus always represents the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the movement of the one hundred and forty-four thousand was marked by a symbol of the “seven times,” just as it is at the end of the movement. The days of the sounding of the seventh angel, when the mystery of God is finished, began at the conclusion of the “three-and-a-half” days of Revelation chapter eleven. The Seventh Trumpet, which is also the third Woe, sounded its second note on October 7, 2023, and the mystery of God is now finishing, as “he hath declared to his servants the prophets.” The ending of the movement is marked by a symbol of “seven times,” as was the beginning of the very same movement.

Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula rin nito, at ang pasimula ng kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay tinandaan ng isang sagisag ng “pitong ulit,” gaya rin naman sa wakas ng kilusan. Ang mga araw ng pagpapatunog ng ikapitong anghel, kung kailan ang hiwaga ng Diyos ay natatapos, ay nagpasimula sa pagtatapos ng “tatlo’t kalahating” araw ng Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang Ikapitong Trumpeta, na siya ring ikatlong “Woe,” ay tumunog ng ikalawang nota nito noong Oktubre 7, 2023, at ang hiwaga ng Diyos ay ngayo’y natatapos, gaya ng “kaniyang ipinahayag sa kaniyang mga lingkod na mga propeta.” Ang pagwawakas ng kilusan ay tinandaan ng isang sagisag ng “pitong ulit,” gaya ng pasimula ng mismong kilusang iyon.

At the time of the end in 1798, the “seven times,” of God’s indignation against the northern kingdom ended, and at the end of the movement of the Millerites, the rejection of the truths associated with the “seven times,” marked the rebellion of 1863. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel (the Millerites), illustrates the movement of the third angel (the one hundred and forty-four thousand). Both movements begin with and end with the “seven times.” You cant make these things up.

Sa panahon ng wakas noong 1798, nagtapos ang "pitong panahon" ng poot ng Diyos laban sa hilagang kaharian, at sa pagtatapos ng kilusan ng mga Millerite, ang pagtanggi sa mga katotohanang kaugnay ng "pitong panahon" ay nagbigay-tanda sa paghihimagsik noong 1863. Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, at ang kilusan ng unang anghel (ang mga Millerite) ay naglalarawan sa kilusan ng ikatlong anghel (ang isandaan at apatnapu't apat na libo). Ang dalawang kilusang ito ay nagsisimula at nagwawakas sa "pitong panahon." Hindi ito gawa-gawa.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> Ang mga nasa mga posisyong may pananagutan ay hindi dapat maakit na umayon sa mga prinsipyong makasarili at maluho ng sanlibutan, sapagkat hindi nila iyon kaya; at kung kaya man nila, hindi ito papahintulutan ng mga maka-Kristong prinsipyo. Kinakailangang maibigay ang sari-saring pagtuturo. ‘Kanino Siya magtuturo ng kaalaman? at kanino Niya paiintindihin ang aral? sa mga inawat na sa gatas, at inihiwalay na sa mga suso. Sapagkat dapat ay utos sa utos, utos sa utos; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito kaunti, at doon kaunti.’ Kaya’t ang salita ng Panginoon ay dapat na matiyagang iharap sa mga bata at panatilihing nasa harap nila, sa pamamagitan ng mga magulang na sumasampalataya sa salita ng Diyos. ‘Sapagkat sa pamamagitan ng pautal-utal na mga labi at ibang wika ay sasalitain Niya sa bayang ito. Sa kanila’y sinabi Niya, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito ay maipapahinga ninyo ang napagod; at ito ang kaginhawahan: gayon ma’y ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging: utos sa utos, utos sa utos; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito kaunti, at doon kaunti; upang sila’y pumaroon, at mabuwal na paurong, at madurog, at masilo, at madakip.’ Bakit?—sapagkat hindi nila pinakinggan ang salita ng Panginoon na dumating sa kanila.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> Ang ibig sabihin nito ay yaong mga hindi tumanggap ng pagtuturo, kundi pinahalagahan ang sarili nilang karunungan, at piniling gumawa ayon sa sarili nilang mga kaisipan. Ang Panginoon ay nagbibigay sa mga ito ng pagsubok, na alinman sa sila’y tumindig upang sundin ang Kanyang payo, o tumanggi at gumawa ayon sa sarili nilang mga kaisipan; at kung magkagayo’y ipauubaya sila ng Panginoon sa tiyak na kahihinatnan. Sa lahat ng ating mga lakad, sa lahat ng ating paglilingkod sa Diyos, Siya’y nangungusap sa atin, ‘Ibigay mo sa Akin ang iyong puso.’ Ang nais ng Diyos ay ang espiritung mapagpasakop at natuturuan. Ang nagbibigay sa panalangin ng kahusayan ay ang katotohanang ito’y hiningang nagmumula sa isang mapagmahal at masunuring puso.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> Hinihingi ng Diyos ang ilang bagay sa Kanyang bayan; kung sasabihin nila, “Hindi ko isusuko ang aking puso upang gawin ang bagay na ito,” pinahihintulutan sila ng Panginoon na magpatuloy sa kanilang inaakalang matalinong paghatol, nang walang makalangit na karunungan, hanggang sa matupad ang kasulatang ito [Isaiah 28:13]. Huwag mong sabihin, “Susunod ako sa patnubay ng Panginoon hanggang sa isang tiyak na hangganang kaayon ng aking sariling paghatol,” at pagkatapos ay mahigpit mong panghawakan ang sarili mong mga kaisipan, na tumatangging mahulma ayon sa wangis ng Panginoon. Nawa’y itanong, “Ito ba ang kalooban ng Panginoon?” hindi, “Ito ba ang opinyon o paghatol ng—?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles