Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Tatlumpu't Siyam

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Pagbubunyag ng Propetikong Habi: Ang Panaginip ni William Miller at ang Pagpapanumbalik ng mga Saligang Katotohanan sa mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

Isinasaalang-alang natin ang propetikong paglalapat ng panaginip ni William Miller sa mga huling araw, na siyang dako kung saan natatagpuan ang ganap na katuparan ng lahat ng propesiya. Tinutukoy ng panaginip ni Miller ang pagkatuklas, pagtatatag, pagtanggi, paglilibing, at pagpapanumbalik ng mga katotohanang saligan ng Adbentismo na pinagsama-sama sa pamamagitan ng ministeryo ni Miller. Ang mga katotohanang saligan na iyon ay kumakatawan sa mga katotohanang inalisan ng tatak noong 1798. Ang mga katotohanang iyon ay kinakatawan ng pangitain ng Ilog Ulai. Ang panaginip ni Miller, gaya ng nakatala sa aklat na Early Writings, ay ang ikalawa niyang panaginip, at ang panaginip na iyon ay tinipuhan ng ikalawang panaginip ni Nebukadnezar, gaya rin naman na si Miller mismo ay tinipuhan ni Nebukadnezar.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Ipinakita ng mga naunang artikulo kung paanong ang “pitong panahon” sa buhay ni Nabucodonosor—ang pamumuhay na may puso ng hayop—ay nagwakas sa paraang simboliko noong 1798. Muling ibinalik noon ang kaniyang kaharian, at sa unang pagkakataon, si Nabucodonosor ay kumatawan sa isang ganap na nagbalik-loob na tao. Sa konteksto ng “panahon ng wakas,” noong 1798, siya ay kumatawan sa “mga pantas.” Natukoy din natin na, bilang unang hari ng Babilonia, ang paghatol kay Nabucodonosor na “pitong panahon” ay naging tipo ng paghatol na dalawang libo limang daan at dalawampu kay Belsasar (mene, mene, tekel, upharsin), na siyang huling hari ng Babilonia.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> "Sa huling pinuno ng Babilonia, gaya, sa tipo, ng una nito, dumating ang hatol ng banal na Tagapagbantay: 'O hari, ... sa iyo ito ay sinasabi; Ang kaharian ay inalis sa iyo.' Daniel 4:31." Mga Propeta at mga Hari, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Tinukoy ni Sister White si Belshazzar, sa kanyang oras ng paghuhukom, bilang ang “hangal na hari.” Sa pagtatapos ng oras ng paghuhukom ni Nebuchadnezzar, siya ay kumakatawan sa “marunong na hari,” sapagkat siya ay nakinabang sa paghuhukom na “pitong panahon,” at si Belshazzar, bagaman batid niya ang kasaysayan, ay tumangging makinabang.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> Ngunit ang pag-ibig ni Belshazzar sa aliwan at sa pagluluwalhati sa sarili ay pinawi ang mga aral na hindi niya kailanman dapat nalimutan; at nagawa niya ang mga kasalanang kahalintulad ng mga naghatid ng mga namumukod-tanging hatol kay Nebuchadnezzar. Sinayang niya ang mga pagkakataong sa kagandahang-loob ay ipinagkaloob sa kanya, na pinabayaan niyang gamitin ang mga pagkakataong nasa kanyang abot upang makilala ang katotohanan. “Ano ang dapat kong gawin upang maligtas?” ay isang katanungang ipinagwalang-bahala ng dakila ngunit hangal na hari. Bible Echo, Abril 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Si Nebukadnezar ay sumasagisag sa "mga pantas" noong 1798, yaong mga nakauunawa sa pagdami ng kaalaman sa panahon ng wakas.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> Halos hindi pa niya natatapos bigkasin ang palalong pagmamapuri, nang isang tinig mula sa Langit ang nagpabatid sa kanya na dumating na ang takdang panahon ng paghatol ng Diyos. Pagdaka’y inalis sa kanya ang katinuan ng isip, at siya’y naging gaya ng isang hayop. Sa loob ng pitong taon, sa gayong kalagayan siya’y ibinaba. Pagkatapos ng panahong ito, naibalik sa kanya ang kanyang katinuan, at noon, sa kababaang-loob na tumingala sa Dakilang Diyos ng Langit, kinilala niya ang banal na kamay sa parusang ito, at muli siyang naibalik sa kanyang trono.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> Sa isang pampublikong proklamasyon, kinilala ni Haring Nebukadnezar ang kaniyang pagkakasala, at ang dakilang habag ng Diyos sa kaniyang pagpapanumbalik. Ito ang huling gawa ng kaniyang buhay, gaya ng nakatala sa Banal na Kasaysayan. Review and Herald, Pebrero 1, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Sa katapusan ng “pitong panahon” ni Nebukadnezar, naglabas siya ng isang pampublikong proklamasyon, na kinapapalooban ng isang pampublikong pag-amin. Si Miller, bilang si Nebukadnezar, ay sumasagisag sa “marurunong” noong 1798, na nakauunawa sa paglago ng kaalaman sa panahon ng wakas. Pareho silang nagkaroon ng dalawang panaginip, at kapwa ang kani-kanilang ikalawang panaginip ay sa paraang simboliko’y nagpapakilala sa “pitong panahon.” Sa mga naunang artikulo, ang “pitong panahon” ay naipakitang nagmamarka ng isang puntong paglipat.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

Noong 1798, si Nebukadnezar ay nagsilbing tanda ng paglipat mula sa kaniyang mapagmataas na kalagayan tungo sa kalagayan ng pantas. Kabilang dito ang kaniyang hayagang pag-amin. Ang 1798 ay siya ring punto ng paglipat sa pagitan ng ikalima at ikaanim na mga kaharian ng biblikal na propesiya. Minarkahan din nito ang pagdating ng unang anghel, sa gayo’y minarkahan ang isang bagong dispensasyon, sapagkat ang pagbibigay-babala tungkol sa darating na paghatol ay hindi maaaring maganap hangga’t hindi pa natatanggap ng ikalimang kaharian ng biblikal na propesiya ang nakamamatay nitong sugat.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> Ang mismong mensahe ay nagbibigay-liwanag hinggil sa panahon kung kailan magaganap ang kilusang ito. Ipinahayag na ito’y bahagi ng “Ebanghelyong walang hanggan,” at inihahayag nito ang pagbubukas ng paghuhukom. Ang mensahe ng kaligtasan ay ipinangaral sa lahat ng kapanahunan; ngunit ang mensaheng ito ay isang bahagi ng Ebanghelyo na maipahahayag lamang sa mga huling araw, sapagkat doon lamang magiging totoo na dumating na ang oras ng paghuhukom. Inilalahad ng mga propesiya ang isang magkakasunod na hanay ng mga pangyayari na tumutungo sa pagbubukas ng paghuhukom. Lalong totoo ito hinggil sa aklat ni Daniel. Subalit yaong bahagi ng kanyang propesiya na may kinalaman sa mga huling araw ay iniutos kay Daniel na itikom at tatakan “hanggang sa panahon ng wakas.” Hanggang hindi dumarating ang panahong ito ay hindi maipahahayag ang isang mensaheng tungkol sa paghuhukom, na nakabatay sa katuparan ng mga propesiyang ito. Ngunit sa panahon ng wakas, sabi ng propeta, “marami ang paroo’t parito, at ang kaalaman ay madaragdagan.” Daniel 12:4.

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> Binalaan ni Apostol Pablo ang iglesia na huwag asahan ang pagparito ni Cristo sa kanyang kapanahunan. “Ang araw na iyon ay hindi darating,” aniya, “malibang dumating muna ang pagtalikod, at mahayag ang taong makasalanan.” 2 Tesalonica 2:3. Hindi hanggang matapos ang dakilang pagtalikod, at ang mahabang panahon ng paghahari ng “taong makasalanan,” tayo makaaasa sa pagparito ng ating Panginoon. Ang “taong makasalanan,” na tinatawag ding “ang hiwaga ng kasamaan,” “ang anak ng kapahamakan,” at “yaong masama,” ay kumakatawan sa papado, na, gaya ng ipinahayag sa propesiya, ay magpapanatili ng kanyang pangingibabaw sa loob ng 1260 taon. Ang panahong ito ay natapos noong 1798. Ang pagparito ni Cristo ay hindi maaaring maganap bago ang panahong iyon. Sa pamamagitan ng kanyang babala, sinaklaw ni Pablo ang buong dispensasyon ng Kristiyanismo hanggang sa taong 1798. Pagkaraan ng panahong iyon nararapat ipahayag ang mensahe ng ikalawang pagparito ni Cristo.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> "Walang gayong mensahe ang naibigay kailanman sa mga nagdaang kapanahunan. Si Pablo, gaya ng ating nakita, ay hindi ito ipinangaral; itinuon niya ang paningin ng kaniyang mga kapatid sa noo’y napakalayong hinaharap para sa pagparito ng Panginoon. Hindi ito ipinahayag ng mga Repormador. Itinakda ni Martin Luther ang paghuhukom na mga tatlong daang taon pa sa hinaharap mula sa kaniyang kapanahunan. Subalit mula noong 1798 ang aklat ni Daniel ay naalisan ng selyo, lumago ang kaalaman tungkol sa mga propesiya, at marami ang nagpahayag ng solemne na mensahe ng nalalapit na paghuhukom." The Great Controversy, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

Noong 1798, dumating ang isang bagong kapanahunan ng gawain ng pagliligtas, at ang bagong kapanahunang iyon ay nagbigay ng babala tungkol sa isa pang kapanahunan na magsisimula pagsapit ng 1844. Sa pagbabagong iyon ng kapanahunan, isang pinto ang isasara, at isang pinto ang bubuksan.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia ay isulat mo: Ganito ang sabi ng Banal, ng Tunay, na nagtataglay ng susi ni David, na nagbubukas, at walang taong makapagsasara; at nagsasara, at walang taong makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa; narito, inilagay ko sa harap mo ang isang pintuang bukas, na hindi maisasara ninuman; sapagkat ikaw ay may kaunting kapangyarihan, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Apocalipsis 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Ang pagbubukas ng isang pinto ay nagsasaad ng isang bagong kapanahunan. Nagkaroon ng pagbabago ng kapanahunan ng mga kaharian at ng mensahe noong 1798, sa katapusan ng unang poot, na naisakatuparan mula 723 BC hanggang 1798. Nagkaroon din ng pagbabago ng kapanahunan noong 1844, sa katapusan ng huling poot, na naisakatuparan mula 677 BC hanggang 1844. Noong 1798, dumating ang kapanahunan ng unang mensahe ng anghel, na nagbabala tungkol sa nalalapit na paghuhukom. Kapuwa si Nebukadnezar at si Miller ay inilalarawan bilang ang “marurunong,” sa “panahon ng wakas,” nang nabuksan ang “pinto” sa panloob na kapanahunan ng unang mensahe ng anghel at sa panlabas na pagbabago ng kapanahunan mula sa hayop na mula sa dagat tungo sa hayop na mula sa lupa. Natupad ang kapanahunan ng mensahe ng unang anghel nang nabuksan ang pinto patungo sa Dakong Kabanal-banalan noong Oktubre 22, 1844, at dumating ang kapanahunan ng ikatlong anghel, at ang paghuhukom na pagsisiyasat.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Nagsisimula ang ikalawang panaginip ni Miller nang mabuksan ang isang pintuan noong 1798, at nagwawakas nang mabuksan ang isang pintuan sa panahon ng transisyon ng “dalawang saksi” na muling binuhay upang ipahayag ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Sa larangan ng propesiya, kapuwa sina Nebukadnezar at Miller ay kumakatawan sa paglipat mula sa kaharian ng halimaw na mula sa dagat patungo sa kaharian ng halimaw na mula sa lupa noong 1798. Kapuwa rin nilang kinakatawan ang pagpapahayag ng paglapit at pagdating ng Paghuhukom na Pagsisiyasat noong 1844. Ang 1798 at 1844 ay kumakatawan sa pagwawakas ng una at huling “poot” ng Diyos laban sa Kaniyang bayan na isinakatuparan sa loob ng panahong “pitong panahon,” gaya ng itinatakda sa Levitico dalawampu’t anim. Ang apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844 ay kumakatawan sa pagtatayo ng espirituwal na templo na biglang pinuntahan ng Sugo ng Tipan noong Oktubre 22, 1844, samantalang si Cristo ay lumipat mula sa Dakong Banal patungo sa Kabanal-banalang Dako.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

Ang 1798 at 1844 ay tumutukoy sa mga paglipat (higit sa isa) na tinandaan ng "seven times." Ang paglipat ng Millerite Philadelphian Adventism tungo sa Millerite Laodicean Adventism noong 1856 ay tinandaan din ng pagtaas ng kaalaman hinggil sa "seven times," na pagkatapos ay itinakwil noong 1863. Noong 1798, nagkaroon ng pagtaas ng kaalaman mula sa aklat ni Daniel, na sumasaklaw sa gayunding "seven times" ng Levitico dalawampu't anim, na itatakwil sa katapusan ng Millerite Philadelphian Adventism.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Ang paglipat ng kilusan ng unang anghel mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea ay isinagisag ng pitong taon mula 1856 hanggang 1863. Dumating ang Laodiceanong mensahe noong 1856, at sa loob ng pitong taon, ang bagong liwanag ng "pitong panahon" na naalisan ng tatak ay nagbunga ng tatlong-yugtong pagsubok na hindi napagtagumpayan ng Adbentismo noong 1863. Pitong taon ang ipinagkaloob upang ang liwanag ng "pitong panahon" ay tanggapin o tanggihan. Ang paglipat ng kilusan ng Milleritang Filadelfianong Adbentismo tungo sa Milleritang Laodiceanong Adbentismo, ay sumasagisag sa pagbabaligtad ng pagkakasunod-sunod sa wakas, ang paglipat ng Laodiceanong kilusan ng ikatlong anghel tungo sa Filadelfianong kilusan ng ikatlong anghel.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Ang hulang animnapu’t limang taon ni Isaias ay nagsasaad ng pasimula ng una at ng huling poot ng Diyos laban sa mga kaharian ng Israel sa hilaga, at pagkatapos ay sa timog.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Sapagkat ang ulo ng Siria ay Damasco, at ang ulo ng Damasco ay si Resin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mawawasak ang Efraim, anupa’t hindi na magiging bayan. Isaias 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Ang hula ni Isaias hinggil sa animnapu’t limang taon ay ibinigay noong 742 BC, at sa loob ng animnapu’t limang taon ay mapapawi ang hilagang kaharian. Makalipas ang labing-siyam na taon mula 742 BC, noong 723 BC, dinala sa pagkabihag ng Asiria ang hilagang kaharian. Sa pagwawakas ng animnapu’t limang taon, nagsimula ang poot ng timog na kaharian noong 677 BC, nang binihag si Manases ng mga Babilonyo. Samakatuwid, ang animnapu’t limang taon ay kumakatawan sa isang panahong labing-siyam na taon hanggang sa unang pagkabihag ng hilagang kaharian, at saka isa pang apatnapu’t anim na taon hanggang sa pagkabihag ni Manases.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Ang mga propesiyang iyon ay sumapit sa kani-kaniyang katuparan noong 1798, 1844, at 1863. Noong 1798, naganap ang isang panloob na transisyon ng mensahe ng kaligtasan sa pagdating ng unang anghel, at naganap din ang isang panlabas na transisyon ng mga kaharian sa propesiya ng Bibliya. Noong 1844, naganap ang isang panloob na transisyon ng mensahe ng kaligtasan nang ang pinto ng Banal na Dako ay isinara at nagsimula ang paghuhukom na pagsisiyasat sa pagdating ng ikatlong anghel. Noong 1863, naganap ang isang panlabas na pagbabago nang ang dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa ay nahati sa dalawang uri.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Ang sungay na Republikano ay nahati sa dalawang partidong politikal na siyang mamamayani sa kasaysayan ng halimaw na mula sa lupa mula noon pasulong. Ang sungay na Protestante ay nahati sa dalawang apostatang anyo: isang partidong nag-aangking Protestante at nag-aangking ipinangingilin ang Sabat ng ikapitong araw, at isa pang uring nag-aangking Protestante, ngunit pinaninindigan ang araw ng Araw bilang kanilang piniling araw ng pagsamba.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

Sa kasaysayang iyon, ang Protestanteng sungay na lumabas mula sa Madilim na Panahon ay nasailalim sa pagsubok mula ika-11 ng Agosto, 1840 hanggang ika-22 ng Oktubre, 1844, at nabigo sa prosesong iyon at lumipat mula sa sambayanang Protestante na nangingilin ng araw ng Linggo tungo sa sambayanang apostatang Protestante na nangingilin ng araw ng Linggo.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

Sa kasaysayan ng tunay na Protestanteng sungay na naitatag at natukoy noong 1844, naganap ang isang proseso ng pagsubok mula 1856 hanggang 1863. Pagkatapos, ang tunay na Protestanteng sungay na tagapangingilin ng Sabat ay sumailalim sa paglipat, kapwa mula sa Philadelphia tungo sa Laodicea, at mula rin sa tunay na bayang Protestanteng tagapangingilin ng Sabat tungo sa apostatang Protestanteng sungay na tagapangingilin ng Sabat. Ang “pitong panahon” ay nauugnay sa 1798, 1844, 1856, at 1863. Ang “pitong panahon” ay isang sagisag na nauugnay sa isang punto ng paglipat, at ang katotohanang ito ay itinatag sa patotoo ng ilang saksi.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

Noong 1798, nagkaroon ng paglawak ng kaalaman hinggil sa “pitong panahon,” sapagkat ang pinakaunang propesiya hinggil sa panahon na natuklasan ni Miller ay yaon mismong katotohanan. Pagsapit ng 1863, itinakwil na ang katotohanang iyon, at sa gayon ay natukoy ang wakas ng yugto ng pagtatapos ng animnapu’t limang taon ng propesiyang na nakasaad sa Isaias kabanata pito.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

Ang ganap na dalawang libo’t limang daan at dalawampung taong hula ay may tig-animnapu’t limang taong saklaw sa pasimula at sa wakas, sa paraang kabaligtarang-larawan, na parang repleksiyon sa salamin. Sa pasimula ng pangwakas na animnapu’t limang taon (1798), na tinipikal ng pasimula ng unang animnapu’t limang taon noong 742 BC nang ibinigay ang hula, nagkaroon ng paglago ng kaalaman hinggil sa “pitong ulit,” na naunawaan at ipinahayag ng mga “marurunong” na Millerites. At sa katapusan ng pangwakas na animnapu’t limang taon noong 1863, nagkaroon ng isa pang paglago ng kaalaman tungkol sa gayunding katotohanan na sa huli ay tinanggihan ng mga bagong-koronahang “pari” ng tunay na Protestanteng sungay.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Ang pagdami ng kaalaman sa pagbubukas ng selyo ng aklat ni Daniel ay nauugnay sa “pitong panahon,” kaya ang “pitong panahon” ay hindi lamang sagisag ng isang punto ng paglipat, kundi rin ng pagbubukas ng selyo ng makahulang mensahe.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

Isa pang transisyon ang nagsimula noong Hulyo 18, 2020, kasabay ng unang pagkadismaya, na siyang nagpasimula ng “panahon ng paghihintay” at nagmarka ng simula ng tatlo’t kalahating araw ng Kabanata Labing-isa ng Apocalipsis, kung kailan ang dalawang saksi ay nakahandusay na patay sa lansangan ng dakilang lungsod ng Sodoma at Egipto.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

Ang Hulyo 18, 2020, ay tanda ng pasimula ng tatlo at kalahating simbolikong araw (isang "pitong panahon"), na inilarawan ng kasaysayan mula 1856 hanggang 1863. Ang dalawang panahong ito ay pawang mga sagisag ng "pitong panahon." Ang dalawang panahong ito ay kapwa nagmamarka ng isang pagbabago ng dispensasyon (isang transisyon). Ang dalawang panahong ito ay kumakatawan sa isang paglago ng kaalaman na kaugnay ng "pitong panahon."

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

Sa panahon ng paglipat mula sa kaharian ng Babilonia tungo sa kaharian ng Medo-Persya, ipinanalangin ni Daniel ang panalangin ng Levitico 26, sa gayo’y natukoy ang panalangin ng Levitico 26 bilang isang palatandaan ng transisyon ng mga huling araw. Sa panaginip ni Miller, sa katapusan ng pitong pagbanggit ng salitang "pagkakalat," si Miller ay kapwa tumatangis at nananalangin. Ang pagtangis ang palatandaan ng sandaling ang Leon mula sa lipi ni Juda (ang lalaking may iskobang panlinis ng dumi) ay binubuksan ang selyo ng isang mensaheng naselyuhan.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Ang panalangin ni Miller ay tumutukoy sa panalangin ni Daniel sa Levitico 26, na kaugnay ng “pitong panahon,” at naganap ito nang nabuksan ang pinto at mga bintana sa panaginip ni Miller. Ngunit ang panalangin ni Daniel sa ikasiyam na kabanata ay umaayon din sa panalangin ni Daniel sa ikalawang kabanata. Umaayon din ito sa panalangin ng pag-amin ni Nebukadnezar sa pagtatapos ng kaniyang “pitong panahon.”

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Samakatuwid, ang panalangin ni Miller ay kinakatawan ng panalangin sa Levitico kabanata dalawampu’t anim, na isang pampublikong panalangin ng pag-amin at panalangin ng kahilingan para sa pag-aalis ng selyo sa huling propetikong lihim, sapagkat ang lahat ng propesiya ay naglalarawan sa mga huling araw. Kaya nga ang lihim ng Daniel kabanata dalawa ay kumakatawan sa huling lihim na aalisan ng selyo. Ang panalangin ni Miller, sa kaniyang panaginip, ay isang panalangin ng pangamba at makatarungang pagkagalit hinggil sa mga kasuklam-suklam na bagay na nangyari sa mga hiyas sa kaniyang silid. Ang kaniyang pangamba ay inilarawan sa pamamagitan ng yaong mga dumadaing at tumatangis sa Ezekiel kabanata siyam, sa panahon ng paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Nasaksihan ni Miller kung paanong ang mga katotohanan ay unti-unting ibinaon ng mga huwad na doktrina, at na sa huli'y umabot sa puntong winasak ang sisidlan (ang mismong Biblia). Naganap ang pagkawasak ng sisidlan ni Miller sa ikatlong salinlahi ng Adventismo, nang nagkaroon ng sinadyang kilusan upang isantabi ang Bibliang King James kapalit ng mga makabagong bersyon ng Biblia na tiwali at nakabatay sa Katoliko.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Umiyak si Miller, saka nanalangin, at kaagad bumukas ang isang pinto, at umalis ang lahat ng tao. Pagkatapos ay pumasok ang lalaking may walis pang-alikabok (ang Leon ng lipi ni Juda), binuksan ang mga bintana at nagsimulang maglinis. Pagkatapos ay ipinahayag ni Miller ang kanyang pag-aalala hinggil sa mga nakakalat na hiyas, at nangako ang lalaking may walis pang-alikabok na pangangalagaan niya ang mga hiyas. Sa kasagsagan ng gawain ng paglilinis ng lalaking may walis pang-alikabok, pumikit sandali si Miller, at nang idilat niya ang kanyang mga mata, wala na ang basura. Ang mga hiyas ay nakakalat sa paligid ng silid, at inilagay ng lalaking may walis pang-alikabok ang mas malaking sisidlan sa ibabaw ng mesa, tinipon ang mga hiyas at inihulog ang mga iyon sa sisidlan at sinabi, "Halika at tingnan."

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

Ang pananalitang “Pumarito at tingnan” ay isang sagisag na mayroong isang katotohanang kakailan lamang na inalisan ng selyo. Ang katotohanang inalisan ng selyo para kay Miller ay ang pangwakas na katotohanan, sapagkat ang susunod na mangyayari ay ang pagkagising ni Miller sa “sigaw,” na kumakatawan sa Malakas na Panawagan. Si Miller ang huli na tumanggap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng mga Millerita, at bago pa man ang sigaw na gumigising sa kaniya sa panaginip, ipinikit niya ang kaniyang mga mata nang isang sandali. Ang tanging talata sa Bibliya na tumutukoy sa “isang sandali” at “mga mata” ay nagpapakilala ng unang pagkabuhay na mag-uli.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> Narito, ipinapahayag ko sa inyo ang isang hiwaga; hindi lahat tayo ay matutulog, ngunit tayong lahat ay babaguhin, sa isang saglit, sa isang kisap-mata, sa huling pagtunog ng trumpeta: sapagkat tutunog ang trumpeta, at ang mga patay ay muling bubuhayin na walang kasiraan, at tayo’y babaguhin. Sapagkat kinakailangang itong may pagkasira ay magsuot ng kawalang-kasiraan, at itong may kamatayan ay magsuot ng kawalang-kamatayan. 1 Corinto 15:51-53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

Sa kasaysayan ng paglilipat mula sa kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel tungo sa kilusang Filadelfiano ng ikatlong anghel, gaya ng kinakatawan sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis, si Miller ay kumakatawan sa pinakahuli sa mga matatalinong dalaga na tumanggap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang mga unang tumanggap nito ay ang mga pinakaespirituwal.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> Ito ang sigaw sa hatinggabi, na nakatalagang magbigay ng kapangyarihan sa mensahe ng ikalawang anghel. Ang mga anghel ay sinugo mula sa langit upang pukawin ang mga banal na napapanghinaan ng loob at ihanda sila para sa dakilang gawaing nasa harap nila. Ang mga pinakabihasang tao ay hindi ang mga unang tumanggap ng mensaheng ito. Ang mga anghel ay sinugo sa mga mapagkumbaba at lubos na tapat, at inatasan silang itaas ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Ang mga pinagkatiwalaan ng sigaw ay nagmadali, at sa kapangyarihan ng Espiritu Santo ay ipinahayag ang mensahe, at pinukaw ang kanilang mga kapatid na napapanghinaan ng loob. Ang gawaing ito ay hindi nakasalalay sa karunungan at kaalaman ng mga tao, kundi sa kapangyarihan ng Diyos, at ang Kaniyang mga banal na nakarinig sa sigaw ay hindi ito napaglabanan. Ang mga pinakaespirituwal ang unang tumanggap ng mensaheng ito, at ang mga dating nanguna sa gawain ang naging pinakahuli sa pagtanggap at sa pagtulong upang palakasin ang sigaw, ‘Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; lumabas kayo upang salubungin Siya!’ Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Sa katapusan ng tatlo’t kalahating simbolikong araw ng Pahayag kabanata labing-isa, ang una sa dalawang mensahe, na kinakatawan sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito, ay ipinahayag. Ang unang mensahe ay nagtitipon sa mga patay at nangalat na mga buto, ngunit nananatili pa rin silang patay. Ang mensahe ay ipinahayag ng tinig na sumisigaw, "sa ilang", at sa gayon ay tinutukoy na ang mensahe ni Ezekiel ay nagsimula bago nagwakas ang tatlo’t kalahating simbolikong araw. Ang tatlo’t kalahating araw na iyon ay kumakatawan sa isang "ilang", at mula sa "ilang" ipinapahayag ang mensahe. Ang "ilang" ay isa ring sagisag ng "pitong panahon," na nagmamarka ng isang paglipat at ng pagbubukas ng selyo na nagpapasimula ng isang proseso ng pagsubok.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

May progresibong pag-unlad ng mensahe, at progresibong pagtanggap, gaya ng inilalarawan ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayang Millerita. Ang mga pinakaespirituwal ang unang tumanggap sa mensahe ng tinig na sumisigaw sa ilang, at tinutukoy ng mga historyador ng Adbentismo ang isang liham na isinulat ni William Miller ilang araw lamang bago ang Oktubre 22, 1844, kung saan sumaksi si Miller na sa wakas ay naunawaan at tinanggap niya ang mensahe ni Samuel Snow hinggil sa Sigaw sa Hatinggabi.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> Minamahal na Kapatid na Himes: Nakikita ko ang isang kaluwalhatian sa ikapitong buwan na hindi ko kailanman nakita noon. Bagaman ipinakita sa akin ng Panginoon ang kahulugang tipolohikal ng ikapitong buwan, isa’t kalahating taon na ang nakalipas, gayunman hindi ko napagtanto ang bisa ng mga tipo. Ngayon, purihin ang pangalan ng Panginoon, nakikita ko ang isang kagandahan, isang pagkakaisa, at isang pagsang-ayon sa Kasulatan, na matagal ko nang ipinanalangin, ngunit hindi ko nakita hanggang ngayon. Magpasalamat ka sa Panginoon, O kaluluwa ko. Nawa’y pagpalain sina Kapatid Snow, Kapatid Storrs, at ang iba pa, dahil sa pagiging kasangkapan nila sa pagbubukas ng aking mga mata. Malapit na ako sa tahanan. Luwalhati! Luwalhati! Luwalhati! Luwalhati! William Miller, Signs of the Times, Oktubre 16, 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

Sa pag-uulit ng kasaysayan ng Sigaw sa Hatinggabi, gaya ng inilalarawan sa panaginip ni Miller, ipinikit ni Miller ang kanyang mga mata sandali. Kaya nga, "sa isang saglit, sa isang kisap-mata, sa huling pagtunog ng trumpeta; sapagkat tutunog ang trumpeta, at ang mga patay ay mabubuhay na mag-uli." Sa panaginip ni Miller, siya ay kumakatawan sa pinakahuling tatanggap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, gaya rin ng nangyari sa sarili niyang kasaysayan. Kinakatawan niya ang mga sa kahuli-hulihan ay tumanggap sa mensahe, bago pa tipunin ng lalaking may walis na panlinis ng dumi ang mga nagkalat na hiyas at ilagak ang mga iyon sa mas malaking kaban. Sa Apocalipsis kabanata labing-isa, yaong mga pinakahuling tumanggap sa ikalawang mensahe ni Ezekiel—na siyang mensahe ng apat na hangin ng Islam at siya ring mensahe ng pagtatatak—ay ginagawa iyon bago tumunog ang huli sa pitong trumpeta, na siyang trumpeta ng ikatlong Kapighatian. "Sa isang saglit, sa isang kisap-mata, sa huling pagtunog ng trumpeta; sapagkat tutunog ang trumpeta, at ang mga patay ay mabubuhay na mag-uli na di-masisira, at tayo'y babaguhin." (1 Corinto 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Ang sipi ay tumutukoy sa unang pagkabuhay na mag-uli na nagaganap sa ikalawang pagparito, ngunit mayroon ding pagkabuhay na mag-uli ng mga tuyong buto ng mga patay (ang dalawang saksi) na nagaganap sa oras ng malaking lindol sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Sa “oras” ng lindol na iyon, ang huling pakakak sa pitong pakakak ay tumunog, at ang mga patay na saksi na nasa lansangan ay binuhay na muli, hindi bilang mga taga-Laodicea, kundi bilang mga taga-Filadelfia, sapagkat sa pakakak ng ikatlong sa aba, ang dalawang saksi ay tinatakan at nabago sa kawalang kasiraan, sapagkat hindi na sila muling magkakasala. Si Miller ay kumakatawan sa huli na tatanggap ng mensaheng nagpapabuhay na muli sa dalawang saksi, na siyang mensahe ng apat na hangin ng Islam, at ito ang mensahe ng pagseselyo.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

Ang tunog ng trumpeta na iyon ay bumubuhay sa mga huling tuyong buto ng mga patay na naikalat sa lansangan ng Sodoma at Egipto. Minasdan ni Miller kung paanong ang mga katotohanan ay unti-unting inilibing ng mga huwad na doktrina. Sa kalaunan ay tumangis si Miller, na naging palatandaan ng panahon kung kailan magsisimula ang pagbubukas ng selyo, sapagkat ang pagbubukas ng selyo ay isang paunti-unting gawain. Ang pagbubukas na iyon ng selyo ay nagsimula sa pangwakas na yugto ng tatlo’t kalahating araw.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Matapos lumuha si Miller, pumasok sa salaysay ang Isa na may kapangyarihang mag-alis ng selyo sa selyadong aklat. Sa panaginip ni Miller, siya ang Dirt Brush Man. Pagkatapos ay nanalangin si Miller, at kaagad bumukas ang isang pinto, na naging palatandaan ng puntong lilipat ang kilusang Laodicea ng ikatlong anghel tungo sa kilusang Filadelfia ng ikatlong anghel. Ang kaniyang panalangin ay ang panalangin ng Levitico dalawampu’t anim; ito ang panalangin para sa pagkaunawa ng huling propetikong lihim at isang hayagang pagkukumpisal ng paghihimagsik na nagpasapit ng tatlo’t kalahating araw sa dalawang saksi; ito ang panalangin ng mga tinatakan sa Ezekiel kabanata siyam.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Pagkatapos ng panalangin, si Kristo (ang tagapagwalis ng dumi) ay pumasok at nagsimulang linisin ang silid. Sa pagtatapos ng gawain ng paglilinis ng tagapagwalis ng dumi, ipinikit ni Miller sandali ang kaniyang mga mata, tinutukoy ang katapusan ng panahong itinalaga para sa muling pagkabuhay ng mga tuyong buto. Pagkatapos ay tinipon ng tagapagwalis ng dumi ang nagsabog-sabog na mga hiyas sa silid ni Miller, at inilagay ang mga iyon sa isang bago, higit na malaking kaha, sa ibabaw ng isang mesa sa gitna ng silid ni Miller, habang ang dalawang saksi ay itinataas bilang watawat. Bilang watawat, tinatawag nila ang iba pang kawan ng Diyos na nasa Babilonia pa na “magsiparito at tingnan” ang mensaheng bagong inihagis ng Leon ng lipi ni Juda sa loob ng bagong, higit na malaking kaha.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

Sa susunod na artikulo, sisimulan nating isaalang-alang ang pangitain ng Ilog Ulai bilang sagisag ng mga katotohanang mula sa aklat ni Daniel na inalisan ng selyo noong 1798. Naglatag na kami ng ilang puntong sanggunian bilang paghahanda sa pagsasaalang-alang na iyon. Ang una ay na ang mensahe ng mga Millerite ay sakdal (sa antas ng paglago nito), ngunit hindi pa kumpleto. Ito ay inilagay sa balangkas ng dalawang, hindi tatlong, mga kapangyarihang naninira. Ikalawa ay na kapag kinilala ng panaginip ni Miller ang sukdulang pagpapanumbalik ng mga saligang katotohanan, ang mga saligang katotohanang iyon ay “sampung ulit na mas maningning” kaysa sa kanilang orihinal na kaluwalhatian. Ikatlong punto ay na ang kilusan ng unang anghel (ang kilusang Millerite) ay inuulit sa kilusan ng ikatlong anghel, ngunit may ilang mahahalagang pag-iingat. Ang mga Millerite, bilang isang sagisag, ay mga Filadelfiano; sila ay isang napagbagong-loob na Nebukadnezar, subalit sa huli, at sa kasamaang-palad, ay “muling itinayo ang Jerico” noong 1863.

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Ang kilusan ng ikatlong anghel ay nagsimula bilang mga Laodiceano, na nangangailangan ng pagbabalik-loob, ngunit sa bandang huli ay makikibahagi sila sa pangwakas na pagwasak ng Jerico (ang Jerico ng mga huling araw).

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> Ang Tagapagligtas ay hindi naparito upang pawalang-bisa ang mga sinalita ng mga patriarka at mga propeta; sapagkat Siya mismo ang nagsalita sa pamamagitan ng mga kinatawang lalaking ito. Ang lahat ng katotohanan ng salita ng Diyos ay mula sa Kanya. Ngunit ang mga hiyas na ito na walang kapantay ang halaga ay inilagay sa mga maling pagkakalagayan. Ang kanilang mahalagang liwanag ay ginawang maglingkod sa kamalian. Ninais ng Diyos na alisin sila mula sa kanilang mga pagkakalagayan ng kamalian at muling ilagay sa balangkas ng katotohanan. Ang gawaing ito ay tanging kamay ng Diyos lamang ang makagaganap. Dahil sa pagkakaugnay nito sa kamalian, ang katotohanan ay nagsilbi na sa layunin ng kaaway ng Diyos at ng tao. Naparito si Cristo upang ilagay ito kung saan luluwalhatiin nito ang Diyos, at isasagawa ang kaligtasan ng sangkatauhan. The Desire of Ages, 287.

Back to Articles