Article

# The Book of Daniel - Number Sixty

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Animnapu

Daniel’s Prayer and the Secret of the Eighth Kingdom: A Last Days Revelation

Ang Panalangin ni Daniel at ang Lihim ng Ikawalong Kaharian: Isang Pahayag ng mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 24, 2024

Formats

PDF
Word

In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

Sa mga kabanata labimpito at labingwalo ng Apocalipsis, isang anghel ang nagpakita kay Juan ng pangitain ng paghatol sa kapapahan. Sa pagsusuri ng kanyang pangwakas na paghatol, ang mga kaharian ng propesiya sa Bibliya ay kinakatawan.

> And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

> At narito ang kaisipang may karunungan. Ang pitong ulo ay pitong bundok na kinauupuan ng babae. At may pitong hari: bumagsak na ang lima, ang isa ay umiiral, at ang isa pa’y hindi pa dumarating; at pagdating niya, kailangang manatili siya sa isang maikling panahon. At ang hayop na dating umiiral, at ngayo’y wala na, siya ang ikawalo, at bahagi siya ng pito, at paroroon sa kapahamakan. Apocalipsis 17:9-11.

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

Si Juan ay dinala sa espiritu sa taong 1798, kung saan siya tinuruan na ang pitong ulo sa hayop na nagdadala sa babaeng kaugnay ng kapapahan ay pitong hari. Ang isang hari ay isang kaharian, at ang kaharian ay isa ring ulo sa propesiya sa Biblia. Noong 1798, limang kaharian ang bumagsak na at ang isa ay noon ay naghahari. Ang ikapitong kaharian ay nasa hinaharap pa, at ito ay kinakatawan ng sampung hari. Pagkatapos ay ipinaalam kay Juan na ang ikawalong kaharian ay ang hayop na kaugnay ng kapapahan, na mula sa pito. Ang kapapahan ang ikalimang kaharian, at ito ay tumanggap ng sugat na nakamamatay, kaya kapag ang sugat nitong nakamamatay ay gumaling, ito ay nagiging ikawalong ulo na mula sa pito.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

Sa Daniel kabanata dalawa, ang unang apat na kaharian ay ang Babilonia, Medo-Persya, Gresya, at Roma. Ang apat na literal na kahariang iyon ay kumakatawan din sa apat na espirituwal na kaharian, at sama-sama nilang tinutukoy ang walong hari, o mga ulo ng Apocalipsis labing-pito, sapagkat sa tuwina’y inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Ang Daniel kabanata dalawa ang unang pagbanggit ng mga kaharian sa propesiya ng Biblia, at ang Apocalipsis labing-pito ang huli, kaya’t kailangang magkaayon ang mga ito, sapagkat ang Diyos ay hindi nagbabago.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

Ang ikalimang kaharian na bumagsak noong 1798 ay ang espirituwal na Babilonya, ang kapapahan. Ang ikaanim na kaharian na nasa kapangyarihan noong 1798 ay ang dalawang-sungay na kaharian na inihalintulad sa dalawang-sungay na kaharian ng mga Medo at mga Persiano. Ang ikapitong kaharian, na binubuo ng sampung hari, na noong 1798 ay hindi pa dumarating, ay ang nag-iisang pamahalaang pandaigdig, na inihalintulad sa Gresya, ang nag-iisang pamahalaang pandaigdig ni Alejandro Magno. Ang ikawalong ulo, na kabilang sa pito, ay ang ikalimang kaharian na nagkaroon ng sugat na nakamamatay, gayunman ay muling nabuhay nang maghilom ang sugat na nakamamatay.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

Ang paghatol sa dakilang patutot ay nagaganap sa "oras" ng krisis ng batas-Linggo, na isang yugto ng panahon na nagsisimula sa batas-Linggo sa Estados Unidos at nagpapatuloy sa kasaysayan hanggang sa magsara ang probasyon ng sangkatauhan. Sa "oras" na iyon, na sa Daniel ay tinukoy bilang "ang mga araw ng mga haring ito," itatatag ng Diyos ang Kanyang kaharian. Sa "oras" na iyon ay ibinubuhos ang huling ulan.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

> "Kapag bumitiw ang apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi yaong gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya." Spalding at Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

Ang pagbubuhos ng huling ulan ay progresibo, sapagkat ito ay naaayon sa hatol, at ang hatol ay progresibo. Nauunawaan ng mga Millerita na sila ay nabubuhay sa bahaging paa ng larawang nasa Daniel kabanata dalawa. Pinaniwalaan nila na ang Roma ang panghuling kahariang makalupa, at tama sila, ngunit limitado ang kanilang pagkaunawa.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

Ang “mga araw ng mga haring ito” ay nagaganap sa kasaysayan ng kaharian ng Roma, ngunit hindi ito ang kasaysayan ng paganong Roma o ng papal na Roma; ito ay ang kasaysayan ng makabagong Roma. Inilapat ng mga Millerite ang paganong Roma at ang papal na Roma bilang iisang kaharian, at sa paggawa nito gumamit sila ng isang sipi mula sa aklat ni Ezekiel hinggil sa huling hari ng Juda (Sedequias), upang patibayin ang kanilang pagkaunawa.

> And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

> At ikaw, lapastangang masamang prinsipe ng Israel, na dumating na ang iyong araw, ang panahon na ang kasamaan ay magkakaroon ng wakas, ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Alisin ang diadema, at alisin ang korona; hindi na ito mananatiling gaya ng dati. Itaas ang mababa, at ibaba ang mataas. Ibubuwal ko, ibubuwal ko, ibubuwal ko ito; at ito’y mawawala, hanggang sa dumating ang may karapatan dito; at ibibigay ko iyon sa kaniya. Ezekiel 21:25-27.

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

Mula sa panahon ni Zedekiah ay may tatlong kahariang “ibabaligtad,” na maghahantong kay Cristo, na sa kaniya ang “karapatan” na maghari. Ang Babilonia, Medo-Persiya, at Gresya ay pawang mabubuwal hanggang sa pagdating ng kaharian ng Roma; at sa kasaysayan ng ikaapat na kahariang iyon, darating si Cristo at magtatatag ng isang kaharian. Iyon mismo ang kaniyang ginawa.

> “Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

> Ang pinakapangunahin sa mga nagmamadaling nagtutulak sa bansa tungo sa pagkawasak ay si Zedekiah, ang kanilang hari. Lubos na tinalikdan ang mga payo ng Panginoon na ibinigay sa pamamagitan ng mga propeta, nilimot ang utang na loob na ipinagkakautang niya kay Nebuchadnezzar, nilabag ang kaniyang taimtim na panatang katapatan na sinumpaan sa pangalan ng Panginoong Diyos ng Israel, ang hari ng Judah ay naghimagsik laban sa mga propeta, laban sa kaniyang tagapagtaguyod, at laban sa kaniyang Diyos. Sa kapalaluan ng sarili niyang karunungan, bumaling siya upang humingi ng tulong sa sinaunang kaaway ng kasaganaan ng Israel, "nagpadala siya ng kaniyang mga sugo sa Egipto, upang siya'y bigyan ng mga kabayo at napakaraming tao.'

> “‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

> "'Magtatagumpay ba siya?' ang itinanong ng Panginoon tungkol sa isa na sa gayong hamak na paraan ay ipinagkanulo ang bawat banal na pananagutan; 'makatatakas ba ang gumagawa ng gayong mga bagay? o sisira ba siya sa tipan at maliligtas? Buhay Ako, sabi ng Panginoong Diyos, walang pagsalang sa dakong tinitirhan ng haring naglagay sa kaniya bilang hari, na ang kaniyang sumpa ay hinamak niya, at ang kaniyang tipan ay sinira niya, kasama niya, sa gitna ng Babilonia, siya'y mamamatay. Ni si Faraon man, na may makapangyarihang hukbo at malaking pulutong, ay makagagawa ng anuman para sa kaniya sa digmaan: ... yamang hinamak niya ang sumpa sa pagsira sa tipan, nang, narito, iniabot niya ang kaniyang kamay, at nagawa ang lahat ng mga bagay na ito, hindi siya makatatakas.' Ezekiel 17:15-18."

> “To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

> "Sa 'lapastangang masamang prinsipe' ay dumating na ang araw ng pangwakas na pananagot. 'Alisin ang diadema,' ipinag-utos ng Panginoon, 'at tanggalin ang korona.' Hindi muling ipahihintulot sa Juda na magkaroon ng hari hanggang sa itatag mismo ni Cristo ang Kaniyang kaharian. 'Ibabaligtad ko, ibabaligtad ko, ibabaligtad ko ito,' yaon ang banal na edikto hinggil sa trono ng sambahayan ni David; 'at hindi na ito mananatili, hanggang sa dumating Siya na sa Kaniya ang karapatan; at ibibigay ko ito sa Kaniya.' Ezekiel 21:25-27." Mga Propeta at mga Hari, 450, 451.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

Tama si Miller, ngunit limitado ang kaniyang pag-unawa, sapagkat ang kahariang itinatag ni Cristo nang Siya’y lumakad sa piling ng mga tao ay hindi ang huling makalupang kaharian. May apat pang hari na darating pagkatapos ng kaharian ng paganong Roma. Gayunman, itinatag nga ni Cristo ang kahariang “biyaya” sa krus, ngunit ang kahariang iyon ay hindi itinatag sa mga araw ng sampung hari ng Apocalipsis labing-pito, ni hindi ito itinatag sa panahon ng huling ulan. Ang kahariang itinatatag ni Cristo sa mga huling araw ay ang kaniyang kaharian ng “kaluwalhatian.” Si Sister White ay tuwirang nagsasalita tungkol sa dalawang kahariang ito.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

Nauunawaan ng mga Millerita na itinatag ni Cristo ang isang kaharian sa kasaysayan ng ikaapat na kaharian, at sila ay tama, ngunit limitado ang kanilang pag-unawa. Sa kasaysayan ng ikaapat na kaharian, itinatag ni Cristo ang kaharian ng “biyaya,” at sa kasaysayan ng ikawalong kaharian, itinatag Niya ang Kaniyang kaharian ng “kaluwalhatian.” Sa kasaysayan noong itinatag Niya ang kaharian ng “biyaya,” ibinuhos ang Espiritu Santo sa Pentekostes. Ang Pentekostes ay sumasagisag sa pagbubuhos ng huling ulan, sa kasaysayang kung saan itinatatag Niya ang Kaniyang kaharian ng “kaluwalhatian.”

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

Ang mensahe ng Pentekostes ay ang mensahe ng literal na pagkabuhay na mag-uli ni Cristo. Ang mensahe ng huling ulan, kahit bahagi lamang, ay ang mensahe ng simbolikong pagkabuhay na mag-uli na kinakatawan ng palaisipang propetiko na ang ikawalo ng pito, na natutupad sa halimaw, at ng dalawang sungay ng halimaw na mula sa lupa. Sa ikaapat at sa ikawalong mga kaharian itinatatag ni Cristo ang Kanyang kaharian.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Ang pahayag na ginawa ng mga alagad sa pangalan ng Panginoon ay sa bawat bahagi ay ganap na wasto, at ang mga pangyayaring tinutukoy nito ay noon na ring nagaganap. “Naganap na ang panahon; malapit na ang kaharian ng Diyos,” ito ang naging kanilang mensahe. Sa pagwawakas ng “panahon”—ang animnapu’t siyam na linggo sa Daniel 9, na dapat umabot hanggang sa Mesiyas, “ang Pinahiran”—tinanggap ni Cristo ang pagpapahid ng Espiritu pagkatapos ng Kaniyang bautismo na isinagawa ni Juan sa Jordan. At ang “kaharian ng Diyos” na kanilang ipinahayag na malapit na ay naitatag sa pamamagitan ng kamatayan ni Cristo. Ang kahariang ito ay hindi, gaya ng itinuro sa kanila na paniwalaan, isang makalupang imperyo. Ni hindi rin ito ang darating, walang kamatayang kaharian na itatatag kapag “ang kaharian at ang kapamahalaan, at ang kadakilaan ng kaharian sa ilalim ng buong langit, ay ibibigay sa bayan ng mga banal ng Kataas-taasan;” yaong walang hanggang kaharian, na kung saan “ang lahat ng mga kapamahalaan ay maglilingkod at susunod sa Kaniya.” Daniel 7:27. Sa pagkakagamit sa Bibliya, ang pariralang “kaharian ng Diyos” ay ginagamit upang tukuyin kapwa ang kaharian ng biyaya at ang kaharian ng kaluwalhatian. Ang kaharian ng biyaya ay inilalahad ni Pablo sa Sulat sa mga Hebreo. Matapos ituro si Cristo, ang mahabaging Tagapamagitan na “may pakikiramay sa ating mga kahinaan,” ay sinabi ng apostol: “Lumapit nga tayong may paglalakas-loob sa luklukan ng biyaya, upang tayo’y tumanggap ng awa, at makasumpong ng biyaya.” Hebreo 4:15, 16. Ang luklukan ng biyaya ay kumakatawan sa kaharian ng biyaya; sapagkat ang pag-iral ng isang luklukan ay nagpapahiwatig ng pag-iral ng isang kaharian. Sa marami Niyang talinghaga, ginagamit ni Cristo ang pariralang “kaharian ng langit” upang tukuyin ang gawain ng banal na biyaya sa mga puso ng mga tao.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Kaya’t ang trono ng kaluwalhatian ay kumakatawan sa kaharian ng kaluwalhatian; at ang kahariang ito ay tinutukoy sa mga salita ng Tagapagligtas: “Kapag ang Anak ng tao ay dumating sa Kanyang kaluwalhatian, at ang lahat ng banal na anghel na kasama Niya, kung magkagayo’y uupo Siya sa trono ng Kanyang kaluwalhatian; at sa harap Niya ay titipunin ang lahat ng mga bansa.” Mateo 25:31, 32. Ang kahariang ito ay nasa hinaharap pa. Hindi ito itatatag hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

> Ang kaharian ng biyaya ay itinatag kaagad pagkatapos ng pagkahulog ng tao, nang binuo ang panukala para sa pagtubos sa salaring lahi. Noon ay umiral ito sa layon at sa pangako ng Diyos; at sa pamamagitan ng pananampalataya, ang mga tao ay maaaring maging mga nasasakupan nito. Gayunman, hindi ito tunay na naitatag hanggang sa kamatayan ni Cristo. Maging matapos Niyang pasukin ang Kanyang misyon sa lupa, ang Tagapagligtas, na napagod dahil sa katigasan ng puso at kawalang-pagpapasalamat ng mga tao, ay maaari sanang umurong sa sakripisyo ng Kalbaryo. Sa Getsemani, ang saro ng kapighatian ay nanginig sa Kanyang kamay. Maaari pa nga sanang pahirin Niya ang pawis na dugo sa Kanyang noo at iwan ang salaring lahi upang mapahamak sa kanilang kasamaan. Kung gayon ang ginawa Niya, wala sanang pagtubos para sa nahulog na sangkatauhan. Ngunit nang ibigay ng Tagapagligtas ang Kanyang buhay, at sa Kanyang huling hininga ay sumigaw, 'Naganap na,' noon natiyak ang katuparan ng panukala ng pagtubos. Ang pangako ng kaligtasan na ginawa sa makasalanang mag-asawa sa Eden ay pinagtibay. Ang kaharian ng biyaya, na noon ay umiral sa pamamagitan ng pangako ng Diyos, ay saka naitatag.

> “Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

> Sa gayon, ang kamatayan ni Cristo, ang mismong pangyayaring itinuring ng mga alagad bilang pangwakas na pagkawasak ng kanilang pag-asa, ay siya mismong nagbigay sa kanilang pag-asa ng katiyakang walang hanggan. Bagaman naghatid iyon sa kanila ng mapait na kabiguan, iyon ang kasukdulan ng katibayang tama ang kanilang paniniwala. Ang pangyayaring naglubog sa kanila sa pagdadalamhati at kawalang-pag-asa ay siya ring nagbukas ng pinto ng pag-asa sa bawat anak ni Adan, at dito nakasentro ang buhay sa hinaharap at walang hanggang kaligayahan ng lahat ng tapat sa Diyos sa lahat ng kapanahunan.

> “Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

> Ang mga layunin ng walang-hanggang awa ay dumarating sa kanilang katuparan, maging sa pamamagitan ng pagkadismaya ng mga alagad. Bagaman ang kanilang mga puso ay napanalunan ng banal na biyaya at kapangyarihan ng Kanyang pagtuturo, Siya na "nagsalita na gaya ng kailanman ay hindi nagsalita ang sinumang tao," gayunman, kahalo sa dalisay na ginto ng kanilang pag-ibig kay Jesus ang hamak na haluang metal ng makamundong kapalaluan at makasariling mga ambisyon. Maging sa silid ng Paskuwa, sa yaong mataimtim na oras na ang kanilang Panginoon ay pumapasok na sa lilim ng Getsemani, nagkaroon ng "pagtatalo sa kanila, kung alin sa kanila ang ibibilang na pinakadakila." Lucas 22:24. Ang kanilang paningin ay napuspos ng trono, ng korona, at ng kaluwalhatian, samantalang nasa harap mismo nila ang kahihiyan at pahirap ng halamanan, ang bulwagan ng paghuhukom, ang krus ng Kalbaryo. Ang kapalaluan ng kanilang puso, ang kanilang pagkauhaw sa kaluwalhatiang makamundo, ang siyang naghatid sa kanila upang mahigpit na panghawakan ang maling turo ng kanilang kapanahunan, at upang lagpasan nang hindi pinapansin ang mga salita ng Tagapagligtas na naglalahad ng tunay na likas ng Kanyang kaharian at nagtuturo tungo sa Kanyang paghihirap at kamatayan. At ang mga kamaliang ito ay nagbunga ng pagsubok, mabigat ngunit kailangan, na ipinahintulot para sa kanilang pagtutuwid. Bagaman nagkamali ang mga alagad sa pag-unawa sa kahulugan ng kanilang mensahe, at nabigo silang makita ang katuparan ng kanilang mga inaasahan, gayunman ipinangaral nila ang babalang ibinigay sa kanila ng Diyos, at gagantimpalaan ng Panginoon ang kanilang pananampalataya at pararangalan ang kanilang pagsunod. Sa kanila ipagkakatiwala ang gawain ng pagpapahayag sa lahat ng bansa ng maluwalhating ebanghelyo ng kanilang muling-nabuhay na Panginoon. Upang ihanda sila para sa gawaing ito, ipinahintulot ang karanasang sa kanila ay napakapait. Ang Dakilang Paglalaban, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

Sa aklat ng Pahayag, ang "isip na may karunungan" ay binibilang ang "bilang ng isang tao," at nakikilala na ang "tao" ay siya ring ikawalong kaharian, na buhat sa pito. Ang "tao ng kasalanan" ang ulo ng ikawalong kaharian na naghahari sa mga hari at mga mangangalakal sa lupa, na nakikipag-isa ang pitong iglesia upang makaiwas sa pag-alipustang dulot ng pag-uusig, at nakaluklok sa maraming tubig.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> At sinabi niya sa akin, Ang mga tubig na iyong nakita, na kinaupuan ng patutot, ay mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika. Apocalipsis 17:15.

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

Ang “tao ng kasalanan” ay naghahari sa sanlibutang pampolitika, pananalapi, pangrelihiyon, at sibil, at sa lahat ng tao, maliban sa mga nagtamo ng tagumpay laban sa halimaw, at sa kanyang larawan, sa kanyang tatak, at sa bilang ng kanyang pangalan.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> At nakita ko na wari’y isang dagat na kristal na hinaluan ng apoy; at ang mga nagtagumpay laban sa hayop, at laban sa kaniyang larawan, at laban sa kaniyang tanda, at laban sa bilang ng kaniyang pangalan, ay nakatayo sa ibabaw ng dagat na kristal, na may mga alpa ng Diyos. At inaawit nila ang awit ni Moises na lingkod ng Diyos, at ang awit ng Kordero, na sinasabi, Dakila at kagila-gilalas ang iyong mga gawa, Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat; matuwid at totoo ang iyong mga daan, ikaw, O Hari ng mga banal. Apocalipsis 15:2, 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

Ang mga "pantas" na nakauunawa sa "paglago ng kaalaman," kapag inaalisan ng selyo ang Pahayag ni Jesu-Cristo, ay yaong may "kaunawaan" at "binibilang ang bilang ng hayop: sapagkat iyon ay bilang ng tao; at ang kaniyang bilang ay anim na raan at animnapu't anim." Ang "kaunawaang" iyon ay kumakatawan sa bahagi ng tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na laging nagaganap tuwing inaalisan ni Jesus ng selyo ang isang propesiya. Dahil dito, nakasaad na sila'y "nagtamo ng tagumpay laban sa" "bilang ng kaniyang pangalan."

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

Ang pagkakamit ng tagumpay ay ang pagpasa sa isang pagsubok, at yaong mga “marurunong” at “nakauunawa” ang tumatamo ng tagumpay na kaugnay ng bilang na 666, at tinutukoy din ng talatang iyon na may walong kaharian, at na ang ikawalo ay buhat sa pito. Ang “lihim” na iyon ay inilalarawan sa ikalawang kabanata ng Daniel, sapagkat ang panalangin ni Daniel ay upang maunawaan ang “lihim.” Ang pagbubunyag na may walong kaharian, at ang ikawalong kaharian ay buhat sa pito, at na ang bilang ng kahariang iyon ay 666, ay ang lihim na si Daniel ay inilalarawang natamo sa pamamagitan ng kaniyang panalangin, at si Daniel ay kumakatawan sa “marurunong” ng Diyos sa mga huling araw.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

Si Daniel ay kumakatawan sa mga “marurunong” sa mga huling araw, na sa kanila’y nabuksan ang nakaselyong lihim ng Daniel kabanata dalawa, at ang lihim na iyon ay ang pahayag na ang huli at ang una na pagtukoy sa mga kaharian ng propesiya sa Biblia ay ito: may walong kaharian sa larawan. Ang pahayag na iyon ay pinagtitibay ang pagkaunawang Millerita hinggil sa Daniel kabanata dalawa, subalit, kapag ito’y nabatid, kuminang ito nang sampung ulit na higit. Ang ningning nito, sa pagiging sampung ulit na higit na maningning, ay kumakatawan sa isang pagsubok na napagtatagumpayan ng mga “marurunong,” sapagkat ang ikawalong kaharian na kabilang sa pito ay siya ring ikaanim na kaharian, na isang tatluhang unyon ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta. Kaya, ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta ay pawang ang ikaanim na kaharian, at magkakasama silang kumakatawan sa 666.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

Sinubok si Nebukadnezar ng inihayag sa Daniel, kabanata dalawa, at siya’y bumagsak sa pagsubok. Sa Daniel kabanata dalawa, si Daniel ay kumakatawan sa mga “marurunong” na pumapasa sa pagsubok ng lihim ng larawan. Si Nebukadnezar, sa kabanata tatlo, ay kumakatawan sa mga masasama na bumabagsak sa gayunding pagsubok. Si Nebukadnezar, bilang unang hari ng unang kaharian, ay kumakatawan sa huling hari ng huling kaharian. Dahil dito, kinakatawan niya ang “tao ng kasalanan,” ang taong hinuhulaan ng propesiya na tinatanganan ng pitong iglesia. Ang tao ay nilalang sa ikaanim na araw, kaya’t ang bilang na anim ay bilang ng sangkatauhan. Ang bilang ni Nebukadnezar ay anim. Bumagsak si Nebukadnezar sa pagsubok ng bilang na 666, at kumatawan siya sa mga masasama sa mga huling araw. Bilang sagisag ng tao ng kasalanan, ang kaniyang bilang ay anim.

> Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

> Ang hari na si Nebukadnezar ay gumawa ng isang larawang yari sa ginto, na ang taas ay animnapung siko at ang lapad nito ay anim na siko; itinindig niya ito sa kapatagan ng Dura, sa lalawigan ng Babilonia. Daniel 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

Ang larawang ginto ay animnapung siko ang taas at anim na siko ang lapad, at ito’y ginawa ni Nebukadnezar, na ang kaniyang bilang ay anim. Itinayo ang larawan bilang paghihimagsik laban sa liwanag ng larawang nasa ikalawang kabanata, at ang tatlong-ulit na paglalarawan ng larawan, kapag nauunawaang anim ang bilang ni Nebukadnezar, ay katumbas ng anim, anim, anim.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

> Lubhang nakaakit sa makapangyarihang hari—na sa harap ng kanyang sandatahang lakas ay hindi nakapanindigan ang alinmang bansa sa lupa—ang pag-iisip na magtatag ng isang imperyo at dinastiyang mananatili magpakailanman. Taglay ang sigasig na bunga ng sukdulang ambisyon at makasariling kapalaluan, nakipagsangguni siya sa kanyang marurunong kung paano ito maisasakatuparan. Nilimot niya ang mga kahanga-hangang pamamatnubay na kaugnay ng panaginip tungkol sa dakilang larawan; nilimot din niya na ang Diyos ng Israel, sa pamamagitan ng Kanyang lingkod na si Daniel, ay naglinaw sa kahulugan ng larawang iyon, at na, kaugnay ng pagpapaliwanag na ito, ang mga dakilang lalaki ng kaharian ay nailigtas sa kahamak-hamak na kamatayan; nilimot nila ang lahat maliban sa kanilang pagnanais na itatag ang sariling kapangyarihan at kataas-taasang pamamayani, ipinasya ng hari at ng kanyang mga tagapayo ng pamahalaan na, sa lahat ng paraang maaari, pagsisikapan nilang itanghal ang Babilonia bilang pinakamataas na kapangyarihan at karapat-dapat sa pandaigdigang katapatan.

> “The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

> Ang sagisag na sa pamamagitan nito’y ipinahayag ng Diyos sa hari at sa bayan ang Kanyang layon para sa mga bansa sa lupa, ngayo’y gagawing kasangkapan sa ikaluluwalhati ng kapangyarihang pantao. Ang pagpapaliwanag ni Daniel ay itatakwil at kalilimutan; ang katotohanan ay bibigyang-kahulugan nang baluktot at ilalapat nang di-wasto. Ang sagisag na itinadhana ng Langit upang ilantad sa isipan ng mga tao ang mahahalagang pangyayari ng hinaharap, ay gagamitin upang hadlangan ang paglaganap ng kaalamang nais ng Diyos na tanggapin ng sanlibutan. Kaya, sa pamamagitan ng mga pakana ng mga mapag-ambisyong tao, si Satanas ay nagsisikap na hadlangan ang banal na layon para sa sangkatauhan. Nalalaman ng kaaway ng sangkatauhan na ang katotohanang walang halong kamalian ay isang makapangyarihang lakas sa ikaliligtas; ngunit kapag ginamit upang itaas ang sarili at isulong ang mga panukala ng mga tao, ito’y nagiging lakas sa kasamaan.

> “From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

> Mula sa kaniyang masaganang kayamanan, ipinagawa ni Nebukadnezar ang isang dakilang larawang ginto, na sa pangkalahatang mga katangian ay katulad ng nakita sa pangitain, maliban sa isang partikular—ang sangkap na ikinabuo nito. Bagaman nasanay na sila sa mga maringal na paglalarawan ng kanilang mga paganong diyos, hindi pa kailanman nakagawa ang mga Caldeo ng anumang kasingdakila at kasingmaringal nitong maningning na rebulto, na animnapung siko ang taas at anim na siko ang lapad. At hindi katakataka na sa isang lupain na ang pagsamba sa mga diyos-diyosan ay pangkalahatang laganap, ang marikit at di-matutumbasang larawan sa kapatagan ng Dura, na kumakatawan sa kaluwalhatian ng Babilonia at sa karangyaan at kapangyarihan nito, ay itinalaga bilang isang bagay ng pagsamba. Alinsunod dito’y inihanda ang lahat, at lumabas ang isang dekreto na sa araw ng pagpapasinaya ay dapat ipamalas ng lahat ang kanilang pinakamataas na katapatan sa kapangyarihan ng Babilonia sa pamamagitan ng pagyukod sa harap ng larawan. Mga Propeta at mga Hari, 504, 505.

Back to Articles