Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu't Pito

Unveiling the Prophetic Parallel: Laodicean Adventism in 1863 and Biblical Typology

Pagbubunyag ng Propetikong Paralelismo: Ang Laodiceang Adventismo noong 1863 at ang Tipolohiyang Biblikal

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2024

Formats

PDF
Word

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the curse pronounced against rebuilding Jericho.

Ang paghihimagsik ng Adbentismong Laodiceano noong 1863 ay naitipo ng sumpang ipinahayag laban sa muling pagtatayo ng Jerico.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> At pinanumpa ni Josue sila nang panahong yaon, na sinasabi, Sumpain sa harap ng Panginoon ang lalaking babangon at magtatayo ng lungsod na ito, ang Jerico: sa kaniyang panganay ilalagay niya ang saligan nito, at sa kaniyang bunso itatayo niya ang mga pintuang-bayan nito. Josue 6:26.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the builders rejecting the corner stone.

Ang paghihimagsik ng Laodiceang Adbentismo noong 1863 ay itinatipika ng pagtatakwil ng mga tagapagtayo sa batong panulok.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. Matthew 21:42, 43.

> Sinabi ni Jesus sa kanila, Hindi ba ninyo kailanman nabasa sa mga Kasulatan, Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, iyon din ang naging pangunahing batong panulok; ito ang gawa ng Panginoon, at kagila-gilalas ito sa ating mga mata? Kaya’t sinasabi ko sa inyo, aalisin sa inyo ang kaharian ng Diyos, at ibibigay sa isang bansang nagbubunga ng mga bunga nito. Mateo 21:42, 43.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Aaron’s golden calf.

Ang gintong guya ni Aaron ay naging tipo ng paghihimagsik ng Laodicean na Adbentismo noong 1863.

> For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies). Exodus 32:23–25.

> Sapagkat sinabi nila sa akin, Gawan mo kami ng mga diyos na mangunguna sa amin: sapagkat tungkol sa Moises na ito, ang lalaking nag-ahon sa atin mula sa lupain ng Egipto, hindi namin nalalaman kung ano na ang nangyari sa kanya. At sinabi ko sa kanila, Sinumang mayroong ginto, alisin niya iyon. Kaya ibinigay nila iyon sa akin; pagkatapos ay inihagis ko iyon sa apoy, at lumabas ang guya na ito. At nang makita ni Moises na ang bayan ay hubad; (sapagkat hinubaran sila ni Aaron, sa ikahihiya nila sa gitna ng kanilang mga kaaway). Exodo 32:23-25.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by Jeroboam’s two golden calves.

Ang paghihimagsik ng Adbentismong Laodiceano noong 1863 ay isinagisag ng dalawang guyang ginto ni Jeroboam.

> If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. 1 Kings 12:27–29.

> Kung ang bayang ito ay umahon upang maghandog ng mga hain sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, kung magkagayo’y ang puso ng bayang ito ay babalik muli sa kanilang panginoon, kay Rehoboam na hari ng Juda; at ako’y papatayin nila, at muli silang manunumbalik kay Rehoboam na hari ng Juda. Kaya’t ang hari ay sumangguni, at gumawa ng dalawang guyang ginto; at sinabi niya sa kanila, Mabigat sa inyo ang umahon sa Jerusalem: narito ang iyong mga diyos, O Israel, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Egipto. At inilagay niya ang isa sa Bethel, at ang isa nama’y inilagay niya sa Dan. 1 Mga Hari 12:27-29.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the prophet from Judah who died between the ass and the lion.

Ang paghihimagsik ng Laodisyanong Adventismo noong 1863 ay tinipuhan ng propetang mula sa Juda na namatay sa pagitan ng asno at ng leon.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. 1 Kings 13:23, 24.

> At nangyari, pagkatapos na siya’y kumain ng tinapay at uminom, ay siniyahan niya ang asno para sa kaniya, sa makatuwid baga, yaong para sa propeta na kaniyang ibinalik. At nang siya’y yumaon, sinalubong siya sa daan ng isang leon, at pinatay siya: at ang kaniyang bangkay ay nakahandusay sa daan, at ang asno ay nakatayo sa tabi niyon; gayundin ang leon ay nakatayo sa tabi ng bangkay. 1 Mga Hari 13:23, 24.

The rebellion of Laodicean Adventism in 1863, has been typified by the tenth test of ancient Israel that began their wandering in the wilderness.

Ang paghihimagsik ng Adbentismong Laodiceano noong 1863 ay inilarawan sa pamamagitan ng tipo ng ikasampung pagsubok ng sinaunang Israel, na siyang nagpasimula ng kanilang paglalagalag sa ilang.

> But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:21–23.

> Ngunit, Buhay Ako, ang buong lupa ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Panginoon. Sapagkat ang lahat ng mga lalaking nakakita ng aking kaluwalhatian at ng aking mga himalang ginawa ko sa Egipto at sa ilang, at sampung ulit na nila Akong sinubok at hindi nakinig sa aking tinig, tunay na hindi nila makikita ang lupaing isinumpa ko sa kanilang mga ama; ni isa man sa mga nagpukaw ng aking poot ay makakakita noon: Ngunit ang aking lingkod na si Caleb, sapagkat may ibang diwa sa kanya at lubos niya Akong sinunod, siya’y aking dadalhin sa lupaing pinuntahan niya; at aariin iyon ng kanyang binhi. Mga Bilang 14:21-23.

The apostle Paul taught:

Itinuro ni Apostol Pablo:

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito sa ating ikapaalaala, sapagkat sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan. 1 Corinto 10:11.

Commenting on that prophetic principle, Sister White said:

Sa pagbibigay ng puna hinggil sa prinsipyong propetiko na iyon, sinabi ni Kapatid na White:

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “Bawat isa sa mga sinaunang propeta ay nagsalita nang higit na ukol sa ating panahon kaysa sa kanilang sariling panahon, kaya ang kanilang pagpopropesiya ay may bisa para sa atin. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> Naipon at pinagbuklod ng Biblia ang mga kayamanan nito para sa huling salinlahing ito. Ang lahat ng dakilang pangyayari at mga mapitagang gawa sa kasaysayan ng Lumang Tipan ay nauulit na noon pa, at patuloy na nauulit, sa iglesia sa mga huling araw na ito. Selected Messages, aklat 3, 338, 339.

The message of the latter rain, according to Isaiah, is a message, for he identifies that the wicked will refuse to hear it, and he describes that message as “line upon line”.

Ang mensahe ng huling ulan, ayon kay Isaias, ay isang mensahe, sapagkat tinutukoy niyang tatanggi ang masasama na pakinggan ito, at inilalarawan niya ang nasabing mensahe bilang “tuntunin sa tuntunin.”

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Sino ang kaniyang tuturuan ng kaalaman? at sino ang kaniyang pauunawain ng aral? yaong mga inawat na sa gatas, at inalis na sa dibdib. Sapagkat utos ay dapat mapasapatong sa utos, utos sa ibabaw ng utos; guhit sa ibabaw ng guhit, guhit sa ibabaw ng guhit; dito’y kaunti, at doo’y kaunti: Sapagkat sa pamamagitan ng mga labing may pagkautal at ng ibang wika ay magsasalita siya sa bayang ito. Na kaniyang pinagsabihan, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan niyaon ay mapapagpahinga ninyo ang pagod; at ito ang kaginhawahan: gayon ma’y ayaw nilang makinig. Nguni’t ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila’y utos sa ibabaw ng utos, utos sa ibabaw ng utos; guhit sa ibabaw ng guhit, guhit sa ibabaw ng guhit; dito’y kaunti, at doo’y kaunti; upang sila’y magsiyaon, at mabuwal nang patalikod, at mabali, at masilo, at mahuli. Isaias 28:9–13.

Of the six lines we have just identified, and there are of course others we have not pointed out, one emphasizes 1863, as the end of a progressive test that led to wandering in the wilderness. Two emphasize a former covenant people being passed by and replaced by a new chosen people. One marks a curse for rebuilding something that was intended to be left destroyed and abandoned under God’s curse as it was, and another marks a curse for returning where you were forbidden to go. Two provide examples of counterfeits of the two tables of the Ten Commandments, that represented Habakkuk’s two tables.

Sa anim na linyang katatapos lamang nating tukuyin—at may iba pa, siyempre, na hindi natin binanggit—ang isa ay binibigyang-diin ang 1863, bilang wakas ng isang sunod-sunod na pagsubok na humantong sa paglalagalag sa ilang. Dalawa ang nagbibigay-diin na ang dating bayang nasa tipan ay nilampasan at pinalitan ng isang bagong bayang hinirang. Isa ang tumutukoy sa isang sumpa sa muling pagtatayo ng isang bagay na nilayon na iwanang wasak at pinabayaan sa ilalim ng sumpa ng Diyos, gaya ng kalagayan nito; at isa pa ang tumutukoy sa isang sumpa sa pagbabalik sa pook na ipinagbawal na puntahan. Dalawa ang nagbibigay ng mga halimbawa ng mga huwad ng dalawang tapyas ng Sampung Utos, na kumakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk.

The golden calves of Aaron and Jeroboam represent a counterfeit image of jealousy, that represented the counterfeit 1863 chart. When brought together, the two witnesses of Aaron and Jeroboam teach that Habakkuk’s two tables represent one table, the very same way the two tables of the Ten Commandments represent one law of God. Together they become one symbol, that is made up of two when they are brought together. The same prophetic dynamics of the two tables of the law of God exist in Habakkuk’s two tables, and together Aaron and Jeroboam’s counterfeits address that prophetic phenomenon.

Ang mga gintong guya nina Aaron at Jeroboam ay sumasagisag sa isang huwad na larawan ng paninibugho, na siyang kumatawan sa huwad na tsart ng 1863. Kapag pinagsama, ang dalawang saksi, sina Aaron at Jeroboam, ay nagtuturo na ang dalawang tapyas ni Habakuk ay kumakatawan sa isang tapyas, sa gayunding paraan na ang dalawang tapyas ng Sampung Utos ay kumakatawan sa iisang kautusan ng Diyos. Magkakasama, nagiging iisang sagisag sila—isang sagisag na binubuo ng dalawa kapag pinag-isa. Umiiral sa dalawang tapyas ni Habakuk ang gayunding propetikong dinamika ng dalawang tapyas ng kautusan ng Diyos, at sama-sama, tinutugunan ng mga huwad na ginawa nina Aaron at Jeroboam ang nasabing propetikong fenomeno.

The first generation of Adventism has been typified by the image of jealousy in Ezekiel chapter eight. The vision that begins on the fifth day, of the sixth month in the sixth year in chapter eight of Ezekiel, continues into chapter nine, where the sealing of the one hundred and forty-four thousand is represented. When addressing the illustration of the sealing of chapter nine, Sister White includes the attribute of God’s character that identifies that it is in the third and fourth generation where God judges those who are disobedient. She therefore incorporates the truth associated directly with the second commandment, which is the commandment that forbids the worship of idols, as were Aaron’s and Jeroboam’s golden calves.

Ang unang henerasyon ng Adventismo ay kinakatawan ng larawan ng paninibugho sa ika-walong kabanata ng Ezekiel. Ang pangitaing nagsisimula sa ikalimang araw ng ikaanim na buwan, sa ikaanim na taon, sa ika-walong kabanata ng Ezekiel, ay nagpapatuloy hanggang sa ikasiyam na kabanata, kung saan kinakatawan ang pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa pagtalakay niya sa paglalarawan ng pagtatatak sa ikasiyam na kabanata, isinasama ni Sister White ang katangiang tumutukoy sa karakter ng Diyos na nagsasaad na sa ikatlo at ikaapat na salinlahi hinahatulan ng Diyos ang mga masuwayin. Kaya’t ipinapaloob niya ang katotohanang tuwirang kaugnay sa ikalawang utos, na siyang utos na nagbabawal sa pagsamba sa mga diyus-diyosan, gaya ng mga gintong guya nina Aaron at Jeroboam.

> “‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

> "'At tinawag niya ang lalaking nararamtan ng lino, na may tintero ng manunulat sa kaniyang tagiliran; at sinabi ng Panginoon sa kaniya, Lumakad ka sa gitna ng lunsod, sa gitna ng Jerusalem, at maglagay ka ng tanda sa mga noo ng mga lalaking dumaraing at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na gawa na ginagawa sa gitna niyaon. At sa mga iba ay sinabi niya sa aking pandinig, Sumunod kayo sa kaniya sa lunsod, at pumatay: huwag magpatawad ang inyong mata, ni kayo'y mahabag: patayin ninyo nang lubusan ang matatanda at ang mga kabataan, maging ang mga dalaga, ang maliliit na bata, at ang mga babae: ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo. Nang magkagayo'y sinimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.'"

> “Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

> Malapit nang lisanin ni Jesus ang luklukan ng awa ng makalangit na santuwaryo upang isuot ang mga kasuotan ng paghihiganti at ibuhos ang Kanyang poot sa pamamagitan ng mga paghatol laban sa mga hindi tumugon sa liwanag na ibinigay sa kanila ng Diyos. “Sapagkat ang hatol laban sa masamang gawa ay hindi kaagad isinasakatuparan, kaya’t ang puso ng mga anak ng tao ay lubos na nakapirmi sa paggawa ng kasamaan.” Sa halip na lumambot dahil sa pagtitiis at mahabang pagpapahinuhod na ipinamalas ng Panginoon sa kanila, yaong mga hindi natatakot sa Diyos at hindi umiibig sa katotohanan ay lalo pang pinatitibay ang kanilang mga puso sa kanilang masamang landas. Subalit may hangganan maging ang pagpapahinuhod ng Diyos, at marami ang lumalampas sa mga hangganang ito. Nilampasan na nila ang mga hangganan ng biyaya, kaya’t kailangan nang makialam ang Diyos at ipagtanggol ang Kanyang sariling karangalan.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Tungkol sa mga Amorreo ay sinabi ng Panginoon: “Sa ikaapat na salinlahi ay paririto silang muli; sapagkat hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo.” Bagaman ang bansang ito ay kapansin-pansin dahil sa idolatriya at katiwalian, hindi pa nito napupuno ang saro ng kaniyang kasamaan, at hindi pa magbibigay ang Diyos ng utos para sa lubos na paglipol nito. Ang bayan ay makakakita ng kapangyarihan ng Diyos na mahahayag sa isang kapansin-pansing paraan, upang sila’y maiwang walang maidadahilan. Ang mahabaging Manlalalang ay handang pagtiisan ang kanilang kasamaan hanggang sa ikaapat na salinlahi. Pagkatapos, kung walang makitang pagbabago tungo sa ikabubuti, ang Kaniyang mga hatol ay babagsak sa kanila.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> Sa di-nagkakamaling katumpakan, ang Walang-hanggang Isa ay patuloy na nagpapanatili ng talaan ukol sa lahat ng mga bansa. Habang ang Kanyang awa ay iniaalok kalakip ng mga panawagan sa pagsisisi, mananatiling bukas ang talaang ito; ngunit kapag ang mga bilang ay umabot sa hangganang itinakda ng Diyos, nagsisimula ang pagpapatupad ng Kanyang poot. Isinasara ang talaan. Nagtatapos ang banal na pagpapahinuhod. Wala nang pagsusumamo para sa awa alang-alang sa kanila.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> Habang tumatanaw ang propeta sa pagdaan ng mga kapanahunan, ang panahong ito ay iniharap sa kaniyang pangitain. Ang mga bansa ng panahong ito ay tumanggap ng mga kahabagang walang kaparis. Ang pinakamainam sa mga pagpapala ng langit ay naipagkaloob sa kanila, ngunit ang lumalabis na kapalaluan, kasakiman, pagsamba sa diyus-diyusan, paghamak sa Diyos, at hamak na kawalan ng pasasalamat ay nakasulat laban sa kanila. Mabilis na nilang isinasara ang kanilang talaan sa Diyos.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> Ngunit ang bagay na nagpapanginig sa akin ay ang katotohanang yaong mga nagkaroon ng pinakadakilang liwanag at mga pribilehiyo ay nabahiran ng namamayaning kasamaan. Naimpluwensiyahan ng mga di-matuwid sa paligid nila, marami, maging sa mga umaangkin sa katotohanan, ay nanlamig at napapaanod ng malakas na agos ng kasamaan. Ang laganap na paghamak na iniuukol sa tunay na pagkamaka-Diyos at kabanalan ay nagbubunsod sa mga hindi malapit ang ugnayan sa Diyos na mawalan ng paggalang sa Kanyang kautusan. Kung sinusunod nila ang liwanag at tinatalima ang katotohanan mula sa puso, ang banal na kautusang ito ay lalo sanang magiging mahalaga sa kanila kapag ito’y gayong hinahamak at isinasantabi. Habang lalong nalalantad ang kawalang-galang sa kautusan ng Diyos, ang hanggahang naghihiwalay sa mga tagatupad nito at sa sanlibutan ay nagiging lalo pang malinaw. Ang pag-ibig sa mga banal na utos ay lumalago sa isang uri ayon sa pagtaas ng paghamak sa mga ito sa kabilang uri.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> Ang krisis ay mabilis na lumalapit. Ang mabilis na paglobo ng mga bilang ay nagpapakita na ang panahon para sa pagdalaw ng Diyos ay halos dumating na. Bagaman ayaw Niyang magparusa, gayon ma’y magpaparusa Siya, at iyon ay agad. Ang mga lumalakad sa liwanag ay makakakita ng mga tanda ng nalalapit na panganib; ngunit hindi sila dapat umupo sa tahimik, walang-kabahalaang paghihintay sa pagkawasak, na inaaliw ang kanilang sarili sa paniniwalang kukupkupin ng Diyos ang Kaniyang bayan sa araw ng pagdalaw. Hindi, malayo ito sa katotohanan. Dapat nilang maunawaan na tungkulin nila ang masikhay na magpagal upang iligtas ang iba, na tumitingin sa Diyos nang may matibay na pananampalataya para sa tulong. “Malaki ang nagagawa ng masikhay na panalangin ng isang taong matuwid.”

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> Ang lebadura ng kabanalan ay hindi pa lubusang nawalan ng kapangyarihan. Sa panahong pinakamalaki ang panganib at pinakamatindi ang panlulumo ng iglesia, ang munting pangkat na nakatayo sa liwanag ay magbubuntong-hininga at tatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na gawa na nagaganap sa lupain. Ngunit lalong higit na aakyat ang kanilang mga panalangin alang-alang sa iglesia, sapagkat ang mga kasapi nito ay gumagawa ayon sa pamamaraan ng sanlibutan.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Ang mga taimtim na panalangin ng kakaunting tapat na ito ay hindi magiging walang kabuluhan. Kapag ang Panginoon ay darating bilang Tagapaghiganti, darating din Siya bilang Tagapagtanggol ng lahat ng nagpanatili ng pananampalataya sa kadalisayan nito at nanatiling hindi nadungisan ng sanlibutan. Sa panahong yaon ipinangako ng Diyos na ipaghiganti ang Kanyang sariling mga hinirang na dumaraing sa Kanya araw at gabi, bagaman Siya'y matagal na nagtitiyaga alang-alang sa kanila.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

> "Ang utos ay: 'Magdaan ka sa gitna ng lungsod, sa gitna ng Jerusalem, at lagyan mo ng tanda ang mga noo ng mga lalaking nagbubuntong-hininga at tumatangis dahil sa lahat ng mga karumal-dumal na gawa na ginagawa sa gitna niyon.' Ang mga nagbubuntong-hininga at tumatangis na ito ay matagal nang ipinapahayag ang mga salita ng buhay; sila'y sumaway, nagpayo, at nakiusap. May ilan na dating humahamak sa pangalan ng Diyos ang nagsisi at nagpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap Niya. Ngunit ang kaluwalhatian ng Panginoon ay lumisan na sa Israel; bagaman marami ang nagpatuloy pa rin sa mga anyo ng relihiyon, ang Kanyang kapangyarihan at presensiya ay wala." Testimonies, tomo 5, 207-210.

To rightly divide the vision of the sealing as set forth by Ezekiel, it is essential to understand the four generations of Adventism. Sister White begins the passage we selected by directly referencing Ezekiel chapter nine, and the portion we have selected also ends with a direct reference of Ezekiel chapter nine. In the passage she says of Ezekiel, “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision.” Ezekiel saw the circumstances that are occurring during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Upang wastong mabukod-bukod ang pangitain hinggil sa paglalagay ng tatak ayon sa pagkakalahad ni Ezekiel, mahalagang maunawaan ang apat na salinlahi ng Adbentismo. Sinimulan ni Sister White ang siping aming pinili sa pamamagitan ng tuwirang pagtukoy sa ika-siyam na kabanata ng aklat ni Ezekiel, at ang bahaging aming pinili ay nagwawakas din sa isang tuwirang pagtukoy sa ika-siyam na kabanata ng aklat ni Ezekiel. Sa siping iyon sinabi niya tungkol kay Ezekiel, “Ang propeta, na tumatanaw sa mga darating na kapanahunan, ay iniharap sa kanyang pangitain ang panahong ito.” Nakita ni Ezekiel ang mga pangyayaring nagaganap sa panahon ng paglalagay ng tatak sa isandaang apatnapu’t apat na libo.

In the previous article we identified with three specific passages from the Spirit of Prophecy that Isaiah’s “drunkards of Ephraim,” who in this passage are identified as the “ancient men,” and who in both passages represent the leadership of Jerusalem (Adventism), cannot see that there is to be a mighty manifestation of the power of God as in former years. In this passage the very manifestation of God’s power that they refuse to see will occur as part of the divine judgment which is brought upon them, for it is stated that, “the people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse.”

Sa nakaraang artikulo, sa pamamagitan ng tatlong tiyak na sipi mula sa Espiritu ng Propesiya, aming ipinakita na ang “mga manginginom ng alak sa Efraim” ni Isaias—na sa siping ito ay kinilala bilang “mga matanda,” at na sa kapwa sipi ay kumakatawan sa pamunuan ng Jerusalem (Adbentismo)—ay hindi nakikita na magkakaroon ng makapangyarihang pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos gaya noong mga nakaraang taon. Sa siping ito, ang mismong pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos na tumatanggi silang makita ay magaganap bilang bahagi ng banal na paghatol na ipinapataw sa kanila, sapagkat nakasaad na, “ang bayan ay dapat masaksihan ang banal na kapangyarihang nahahayag sa isang kapuna-punang paraan, upang sila’y maiwang walang maidadahilan.”

Laodicean Adventism refuses to see the manifestation of the latter rain that began sprinkling on September 11, 2001, but they will see the climax of that rainfall when the message of the Midnight Cry is repeated in the last days. That message is Islam of the third Woe. Did not the leadership of ancient Israel, who had just crucified their Messiah watch as the Holy Spirit was poured out at Pentecost?

Ang Adventismong Laodiceano ay tumatangging makita ang pagpapamalas ng huling ulan na nagsimulang pumatak noong Setyembre 11, 2001, ngunit makikita nila ang kasukdulan ng pag-ulan na iyon kapag muling ipahahayag sa mga huling araw ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang nasabing mensahe ay ang Islam ng ikatlong Aba. Hindi ba’t nasaksihan ng pamunuan ng sinaunang Israel—na kapapako pa lamang nila sa krus ang kanilang Mesiyas—ang pagbubuhos ng Espiritu Santo sa Pentekostes?

The passage is identifying the church, which by context is represented by Ezekiel as Jerusalem, and the members within the church (Jerusalem), are contrasted by a “little company,” who are also identified as those “that walk in the light,” and are the “faithful few.” The Bible teaches that “many” are called, but “few” are chosen. The subject of the passage includes the wrath of God that is brought upon His people. The people have brought their judgment upon themselves, but God is specific in emphasizing that it is His angels that accomplish the work of destruction. God never lies, and He has promised that it is He that visits the iniquity of men unto the third and fourth generation. To attribute the execution of judgment to any other than God is to deny His character, and suggest He is a liar.

Ang sipì ay tumutukoy sa Iglesia, na ayon sa konteksto ay kinakatawan ni Ezekiel bilang Jerusalem; at ang mga kasapi sa loob ng Iglesia (Jerusalem) ay inihaharap na taliwas sa isang “munting pulutong,” na kinikilala rin bilang mga “lumalakad sa liwanag,” at sila ang “iilang tapat.” Itinuturo ng Bibliya na “marami” ang tinawag, ngunit “kaunti” ang hinirang. Ang paksa ng sipì ay sumasaklaw sa poot ng Diyos na ipinapataw sa Kanyang bayan. Ipinataw ng bayan ang kanilang hatol sa kanilang sarili, ngunit tiyak na binibigyang-diin ng Diyos na ang Kanyang mga anghel ang nagsasakatuparan ng gawaing paglipol. Hindi kailanman nagsisinungaling ang Diyos, at Kanyang ipinangako na Siya ang dumadalaw sa kasamaan ng mga tao hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi. Ang ipagpalagay na ang pagsasakatuparan ng hatol ay sa sinumang iba bukod sa Diyos ay pagtatatwa sa Kanyang likas, at nagpapahiwatig na Siya ay sinungaling.

The passage identifies that when the destroying angels of Ezekiel begin to go through Jerusalem, that it is then that, “the ministry of His wrath commences.” God’s wrath begins with Jerusalem, which is his church, which is Laodicean Adventism.

Tinukoy ng sipi na kapag nagsimulang dumaan sa Jerusalem ang mga anghel na mamumuksa na binanggit ni Ezekiel, saka magsisimula ang “gawain ng Kaniyang poot.” Nagsisimula ang poot ng Diyos sa Jerusalem, na siyang Kaniyang iglesia, na siyang Adventismong Laodiceano.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Sapagkat dumating na ang panahon na ang paghatol ay dapat magsimula sa sambahayan ng Diyos; at kung sa atin ito unang magsimula, ano ang magiging wakas ng mga hindi tumatalima sa ebanghelyo ng Diyos? 1 Pedro 4:17.

God’s wrath is accomplished by God’s angels, and when their work begins, they are commanded to “smite,” all and to “let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.” The wrath of God is carried out by holy angels, and the point we are wishing to identify here is that the commencement of God’s ministry of wrath is accomplished in the fourth generation.

Ang poot ng Diyos ay isinasakatuparan ng mga anghel ng Diyos, at kapag nagsimula ang kanilang gawain, sila’y inuutusang “sugpuin ninyo ang lahat,” at “huwag magpakita ng awa ang inyong mata, ni mahabag man kayo: patayin nang lubos ang matatanda at ang mga kabataan, maging ang mga dalaga, at ang maliliit na mga bata, at ang mga babae: ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo.” Ang poot ng Diyos ay isinasagawa ng mga banal na anghel, at ang puntong nais naming itukoy dito ay na ang pagsisimula ng ministeryo ng poot ng Diyos ay nagaganap sa ikaapat na salinlahi.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. And it shall come to pass in that day, saith the Lord, that there shall be the noise of a cry from the fish gate, and an howling from the second, and a great crashing from the hills. Howl, ye inhabitants of Maktesh, for all the merchant people are cut down; all they that bear silver are cut off. And it shall come to pass at that time, that I will search Jerusalem with candles, and punish the men that are settled on their lees: that say in their heart, The Lord will not do good, neither will he do evil. Zephaniah 1:8–12.

> At mangyayari, sa araw ng hain ng Panginoon, na aking parurusahan ang mga prinsipe, at ang mga anak ng hari, at ang lahat ng nagsusuot ng banyagang kasuotan. Sa araw ring yaon ay aking parurusahan ang lahat ng lumulukso sa pasimano ng pintuan, na pumupuno sa mga bahay ng kanilang mga panginoon ng karahasan at pandaraya. At mangyayari sa araw na yaon, wika ng Panginoon, na magkakaroon ng ingay ng hiyawan mula sa Pintuang-bayan ng Isda, at ng hagulgol mula sa Ikalawang Bahagi, at ng malakas na dagundong mula sa mga burol. Humagulgol kayo, kayong mga naninirahan sa Maktesh, sapagkat nalipol ang lahat ng mga mangangalakal; lahat ng nagdadala ng pilak ay naubos. At mangyayari sa panahong yaon, na sasaliksikin ko ang Jerusalem sa pamamagitan ng mga ilawan, at parurusahan ang mga lalaking nananatiling panatag sa kanilang mga latak, na nagsasabi sa kanilang puso, Ang Panginoon ay hindi gagawa ng mabuti, ni gagawa man ng masama. Zefanias 1:8-12.

Back to Articles