Article

# The Book of Daniel - Number One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isa

The Ulai and Hiddekel

Ang Ulai at ang Hiddekel

Author

Jeff Pippenger

Published

November 21, 2023

Formats

PDF
Word

> “Ministers and people declared that the prophecies of Daniel and the Revelation were incomprehensible mysteries. But Christ directed his disciples to the words of the prophet Daniel concerning events to take place in their time, and said, ‘Whoso readeth, let him understand.’ Matthew 24:15. And the assertion that the Revelation is a mystery, not to be understood, is contradicted by the very title of the book: ‘The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass. . . . Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ Revelation 1:1–3.

> Ipinahayag ng mga ministro at ng mga tao na ang mga propesiya ni Daniel at ng Apocalipsis ay mga hiwagang hindi maunawaan. Ngunit itinuro ni Cristo sa kaniyang mga alagad ang mga salita ng propetang si Daniel hinggil sa mga pangyayaring magaganap sa kanilang panahon, at sinabi, “Sinumang bumabasa, unawain niya.” Mateo 24:15. At ang pag-aangkin na ang Apocalipsis ay isang hiwaga na hindi dapat maunawaan ay sinasalungat ng mismong pamagat ng aklat: “Ang Pahayag ni Jesucristo, na ibinigay sa kaniya ng Diyos, upang ipakita sa kaniyang mga lingkod ang mga bagay na dapat mangyari sa lalong madaling panahon. . . . Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng hulang ito, at tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito; sapagkat malapit na ang panahon.” Apocalipsis 1:1-3.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation. None of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy, and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives, and prepare for the coming of the Son of man, will be unblest.

> Wika ng propeta: “Mapalad ang bumabasa”—may mga ayaw magbasa; hindi para sa kanila ang pagpapala. “At ang mga nakikinig”—mayroon ding mga tumatangging makinig sa anumang may kinalaman sa mga propesiya; hindi para sa uring ito ang pagpapala. “At tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito”—marami ang tumatangging pakinggan ang mga babala at mga tagubilin na nakapaloob sa Aklat ng Pahayag. Wala ni isa sa mga ito ang makakaangkin ng ipinangakong pagpapala. Lahat ng nangungutya sa mga paksa ng propesiya, at nanunuya sa mga sagisag na ibinigay dito nang may buong kasolemnidad, lahat ng tumatangging magbagong-buhay at maghanda para sa pagparito ng Anak ng Tao, ay hindi pagpapalain.

> “In view of the testimony of Inspiration, how dare men teach that the Revelation is a mystery, beyond the reach of human understanding? It is a mystery revealed, a book opened. The study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel, and both present most important instruction, given of God to men, concerning events to take place at the close of this world’s history.” The Great Controversy, 340.

> “Sa liwanag ng patotoo ng Inspirasyon, paanong nangangahas ang mga tao na ituro na ang Apocalipsis ay isang hiwaga, na higit sa abot ng pang-unawa ng tao? Ito’y hiwagang inihayag, isang aklat na binuksan. Ang pag-aaral ng Apocalipsis ay itinutuon ang isipan sa mga propesiya ni Daniel, at kapwa naglalahad ng napakahalagang aral, na ipinagkaloob ng Diyos sa mga tao, tungkol sa mga pangyayaring magaganap sa pagtatapos ng kasaysayan ng sanlibutang ito.” The Great Controversy, 340.

The “study of the Revelation directs the mind to the prophecies of Daniel.” Some persons only see prophecy within the book of Daniel. But Daniel presents two lines of truth and the truth that represent his prophecies are the last six chapters of his book. The first six chapters present illustrated prophecy, that, by and large, are still unrecognized. Before we consider the first six chapters of Daniel, we will explain why there is actually only two prophecies represented in the last six chapters of Daniel. Sister White points out the two prophecies by referring to the two great rivers of Shinar. When we accept the symbolism she sets forth we find the key to see two, and only two prophecies in the last six chapters of Daniel.

Ang "pag-aaral ng Apocalipsis ay itinutuon ang isipan sa mga propesiya ni Daniel." May mga tao na ang nakikita lamang sa aklat ni Daniel ay ang propesiya. Ngunit inihaharap ni Daniel ang dalawang linya ng katotohanan, at ang linyang kumakatawan sa kanyang mga propesiya ay ang huling anim na kabanata ng kanyang aklat. Ang unang anim na kabanata ay naglalahad ng inilalarawang propesiya na, sa pangkalahatan, ay hindi pa rin kinikilala. Bago natin talakayin ang unang anim na kabanata ni Daniel, ipaliliwanag muna natin kung bakit dalawa lamang, sa katunayan, ang mga propesiyang kinakatawan sa huling anim na kabanata ng aklat ni Daniel. Itinuturo ni Sister White ang dalawang propesiyang ito sa pamamagitan ng pagtukoy sa dalawang dakilang ilog ng Shinar. Kapag tinanggap natin ang simbolismong inilalahad niya, nasusumpungan natin ang susi upang makita na dalawa, at tanging dalawa lamang, ang mga propesiya sa huling anim na kabanata ng aklat ni Daniel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, na mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap. Testimonies to Ministers, 112.

The vision of chapter eight was given by the Ulai river.

Ang pangitain ng ikawalong kabanata ay ipinagkaloob sa tabi ng Ilog Ulai.

> In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

> Sa ikatlong taon ng paghahari ni haring Belshazzar, isang pangitain ang nahayag sa akin, sa akin nga, kay Daniel, pagkatapos ng unang nahayag sa akin. At nakita ko sa isang pangitain; at nangyari, nang makita ko, na ako’y nasa Shushan sa palasyo, na nasa lalawigan ng Elam; at nakita ko sa isang pangitain, at ako’y nasa tabi ng ilog ng Ulai. Daniel 8:1, 2.

When we took the paragraph from Testimonies to Ministers, where Sister White referenced “the Ulai and Hiddekel” and called them “the great rivers of Shinar” we were dissecting that paragraph from one of the most important commentaries on the study of the books of Daniel and Revelation in Sister White’s writings. In the passage she states, “There is need of a much closer study of the word of God; especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work.”

Nang kunin natin ang talata mula sa Testimonies to Ministers, kung saan tinukoy ni Sister White ang “Ulai at Hiddekel” at tinawag ang mga iyon na “ang mga dakilang ilog ng Shinar,” sinusuri natin nang masinsinan ang talatang iyon na mula sa isa sa pinakamahahalagang komentaryo hinggil sa pag-aaral ng mga aklat ni Daniel at ni Revelation sa mga sinulat ni Sister White. Sa nasabing sipi ay sinabi niya, “May pangangailangan ng higit na masinsing pag-aaral ng salita ng Diyos; lalo na, ang Daniel at ang Revelation ay dapat pag-ukulan ng pansin gaya ng kailanman ay hindi pa nagawa sa kasaysayan ng ating gawain.”

If we closely study the first two verses we just cited from Daniel chapter eight they provide two internal witnesses to a fact that is often overlooked. Daniel says “in the third year of” Belshazzar “a vision appeared unto me.” Then he adds, “after that which appeared to me at the first.” This verse can be understood two ways, and either way produces the identical conclusion.

Kung masusing pag-aaralan natin ang unang dalawang talata na ating sinipi mula sa ika-walong kabanata ng Daniel, nagbibigay ang mga ito ng dalawang panloob na saksi ukol sa isang katotohanang madalas na hindi napapansin. Wika ni Daniel, “sa ikatlong taon ni Belshazzar ay nagpakita sa akin ang isang pangitain.” Pagkatapos ay idinagdag niya, “pagkaraan niyaong nagpakita sa akin noong una.” Maaaring maunawaan ang talatang ito sa dalawang paraan, at alinman sa dalawa ay humahantong sa magkaparehong konklusyon.

The angel Gabriel was the one that brought prophetic light to Daniel, as he did with all the prophets, for he had replaced Satan as the heavenly light bearer. This means that every prophetic rule that is located in the Scriptures was guided by Gabriel. Whether Daniel understood it or not, in verse one of chapter eight, not only is he identifying an important prophetic observation, but he provides two witnesses of the important prophetic observation in the verse. What Daniel recorded in verse one, is that he had received a vision previous to the vision he received by the Ulai river. The vision by the Ulai river came in Belshazzar’s third year. The vision, before the vision by the Ulai river, came in the first year of Belshazzar.

Ang anghel na si Gabriel ang siyang naghatid ng liwanag na propetiko kay Daniel, gaya ng ginawa niya sa lahat ng mga propeta, sapagkat pinalitan niya si Satanas bilang makalangit na tagapagdala ng liwanag. Ibig sabihin, bawat panuntunang propetiko na matatagpuan sa Kasulatan ay pinatnubayan ni Gabriel. Maunawaan man iyon ni Daniel o hindi, sa unang talata ng ikawalong kabanata, hindi lamang niya tinutukoy ang isang mahalagang obserbasyong propetiko, kundi nagkakaloob din siya ng dalawang saksi ng mahalagang obserbasyong propetikong iyon sa talata. Ang itinala ni Daniel sa talatang iyon ay na tumanggap siya ng isang pangitain bago ang pangitaing tinanggap niya sa tabi ng ilog Ulai. Ang pangitain sa tabi ng ilog Ulai ay dumating sa ikatlong taon ni Belshazzar. Ang pangitain, bago ang pangitain sa tabi ng ilog Ulai, ay dumating sa unang taon ni Belshazzar.

> In the first year of Belshazzar king of Babylon Daniel had a dream and visions of his head upon his bed: then he wrote the dream, and told the sum of the matters. Daniel 7:1.

> Sa unang taon ni Belsasar na hari ng Babilonia, nagkaroon si Daniel ng isang panaginip at mga pangitain sa kaniyang ulo sa kaniyang higaan; pagkatapos ay kaniyang isinulat ang panaginip, at isinaysay ang kabuuan ng mga bagay. Daniel 7:1.

In verse one of chapter eight, Daniel is identifying that he also had a vision in the first year of Belshazzar, because he says, “after that which appeared to me at the first.” Did the Ulai vision appear after the vision of Belshazzar’s first year, or did the vision appear after the first of the two parallel visions? Either answer is correct. The vision of the Ulai river is the same vision as the vision of chapter seven. Gabriel is employing the prophetic principle of “repeat and enlarge,” and simultaneously the rule that upon the testimony of two establishes a thing. Both visions address the kingdoms of Bible prophecy.

Sa unang talata ng ikawalong kabanata, tinutukoy ni Daniel na nagkaroon din siya ng isang pangitain sa unang taon ni Belshazzar, sapagkat sinabi niya, "pagkaraan ng yaong una nang nagpakita sa akin." Ang pangitain ba sa Ulai ay lumitaw pagkaraan ng pangitain ng unang taon ni Belshazzar, o lumitaw ba ang pangitain pagkaraan ng una sa dalawang magkaparis na pangitain? Alinman sa dalawang sagot ay wasto. Ang pangitain sa ilog Ulai ay kapareho ng pangitain sa ikapitong kabanata. Si Gabriel ay naglalapat ng prinsipyong propetiko na "ulitin at palawakin," at kasabay nito ang tuntunin na, sa patotoo ng dalawa, ay natatatag ang isang bagay. Kapwa tumutukoy ang dalawang pangitain sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia.

The vision of chapter seven, portrays those kingdoms as beasts of prey, thus emphasizing and presenting them in the setting of their civil power. The vision of chapter eight, portrays those same kingdoms with symbols from God’s sanctuary service, though each of the symbols of the sanctuary service are purposely corrupted, in order to represent a counterfeit worship. Daniel eight, portrays the same kingdoms as the vision of chapter seven, but it places the kingdoms in their religious setting.

Ang pangitain ng ikapitong kabanata ay inilalarawan ang mga kahariang iyon bilang mga hayop na mandaragit, kaya’t binibigyang-diin at inihaharap ang mga iyon sa konteksto ng kanilang kapangyarihang sibil. Ang pangitain ng ikawalong kabanata ay inilalarawan ang gayon ding mga kaharian sa pamamagitan ng mga simbolo mula sa paglilingkod sa santuwaryo ng Diyos, bagaman ang bawat isa sa mga simbolo ng paglilingkod sa santuwaryo ay sinadyang binaluktot upang kumatawan sa huwad na pagsamba. Ang Daniel walo ay inilalarawan ang gayon ding mga kaharian gaya ng sa pangitain ng ikapitong kabanata, ngunit inilalagay nito ang mga kaharian sa kanilang kontekstong relihiyoso.

The Ulai vision of Daniel chapter eight repeats and enlarges the vision of chapter seven. Chapter seven identifies the civil aspect of the kingdoms of Bible prophecy, and chapter eight identifies the religious aspect of the kingdoms of Bible prophecy. When this is recognized, it can then be understood that chapters seven and eight are the same vision. Chapter nine is where Gabriel comes to give the explanation of the element of time in the vision of chapter eight. Therefore, the vision of the Ulai represents chapters seven, eight and nine of the book of Daniel. The river Hiddekel is then introduced in chapter ten.

Ang pangitain sa Ulai sa kabanata walo ng aklat ni Daniel ay inuulit at pinalalawig ang pangitain ng kabanata pito. Tinutukoy ng kabanata pito ang aspektong sibil ng mga kaharian ng propesiya ng Bibliya, at tinutukoy ng kabanata walo ang aspektong panrelihiyon ng mga kaharian ng propesiya ng Bibliya. Kapag ito ay kinilala, mauunawaang iisang pangitain ang kabanata pito at walo. Sa kabanata siyam, dumarating si Gabriel upang ibigay ang paliwanag tungkol sa elemento ng panahon sa pangitain ng kabanata walo. Samakatuwid, ang pangitain sa Ulai ay kumakatawan sa mga kabanata pito, walo, at siyam ng aklat ni Daniel. Ang ilog Hiddekel ay saka ipinakilala sa kabanata sampu.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, isang bagay ang ipinahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kaniya ay Belteshazzar; at ang bagay ay tunay, datapuwa’t ang takdang panahon ay mahaba; at kaniyang naunawaan ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain. Nang mga araw na yaon, akong si Daniel ay nagdadalamhati nang tatlong buong linggo. Hindi ako kumain ng tinapay na mainam, ni laman ni alak ay pumasok sa aking bibig, ni nagpahid man ako ng langis, hanggang sa naganap ang tatlong buong linggo. At sa ikadalawampu’t apat na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel. Daniel 10:1-4.

The vision of the Hiddekel river introduces the prophetic history of the king of the north. It begins with the breakup of Alexander the Great’s kingdom, identifies the ebb and flow of the following history where ultimately the only two antagonists left from the disintegration of Alexander the Great’s former kingdom is a literal southern king versus a literal northern king. Ultimately it arrives at the history of the papacy, who then becomes the spiritual king of the north, who at the end of chapter eleven, comes to his end, Michael stands up and human probation closes. The simple overview is that the Ulai river vision is the internal vision of God’s sanctuary and host, and the Hiddekel river is the external vision of the enemy of God and His people during the same history. It is employing the same principle that is found in Revelation’s seven churches and seven seals.

Ang pangitain sa Ilog Hiddekel ay nagpapakilala sa propetikong kasaysayan ng hari ng hilaga. Nagsisimula ito sa pagkakawatak-watak ng kaharian ni Alejandro ang Dakila, tinutukoy ang pag-urong at pagsulong ng kasunod na kasaysayan kung saan, sa kahuli-hulihan, ang tanging dalawang magkakatunggali na natira mula sa pagkakawatak-watak ng dating kaharian ni Alejandro ang Dakila ay isang literal na hari sa timog laban sa isang literal na hari sa hilaga. Sa wakas, dumarating ito sa kasaysayan ng kapapahan, na siya namang nagiging espirituwal na hari ng hilaga; na, sa katapusan ng ikalabing-isang kabanata, ay darating sa kaniyang wakas, si Miguel ay tatayo, at magsasara ang probasyon ng tao. Ang payak na buod ay ito: ang pangitain sa Ilog Ulai ay ang panloob na pangitain ng santuwaryo ng Diyos at ng Kaniyang hukbo, at ang Ilog Hiddekel ay ang panlabas na pangitain ng kaaway ng Diyos at ng Kaniyang bayan sa gayunding kasaysayan. Gumagamit ito ng gayunding prinsipyo na nasusumpungan sa pitong iglesia at pitong tatak ng Apocalipsis.

> “Many ministers make no effort to explain Revelation. They call it an unprofitable book to study. They regard it as a sealed book, because it contains the record of figures and symbols. But the very name that has been given it, ‘Revelation,’ is a denial of this supposition. Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 8, 413.

> Maraming ministro ang hindi nagsisikap na ipaliwanag ang Apocalipsis. Tinatawag nila itong isang aklat na hindi kapaki-pakinabang pag-aralan. Itinuturing nila itong isang nakaselyong aklat, sapagkat naglalaman ito ng tala ng mga larawan at mga simbolo. Ngunit ang mismong pangalang ibinigay dito, ‘Revelation,’ ay nagpapabulaan sa ganitong palagay. Ang Revelation ay isang nakaselyong aklat, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kagila-gilalas na pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng mundong ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Dito ay tinatalakay ang gayunding linya ng propesiya gaya ng nasa Daniel. May ilang propesiya na inulit ng Diyos, at sa gayo’y ipinakikitang dapat bigyan ang mga ito ng kahalagahan. Ang Panginoon ay hindi inuulit ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, tomo 8, 413.

The same internal and external history that is represented in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation. Aside from the prophetic light that is produced from these two visions, there is also a confirmation of the methodology of biblical interpretation that was adopted by William Miller, and thereafter by Future for America. Correctly considered, the book of Daniel, as well as the book of Revelation, are absolute gold mines for confirmation of the principles of prophetic interpretation that the Bible identifies within itself.

Ang gayunding panloob at panlabas na kasaysayan na inilalarawan sa aklat ni Daniel ay tinatalakay din sa aklat ng Apocalipsis. Bukod pa sa liwanag na propetiko na nagmumula sa dalawang pangitaing ito, mayroon ding pagpapatunay sa metodolohiya ng biblikal na interpretasyon na tinanggap ni William Miller, at pagkaraan ay ng Future for America. Kung titingnan nang wasto, ang aklat ni Daniel, gayundin ang aklat ng Apocalipsis, ay mga ganap na minahan ng ginto para sa pagpapatunay ng mga simulain ng propetikong interpretasyon na tinutukoy ng Bibliya sa sarili nito.

The Ulai being the internal theme and the Hiddekel being the external, also represent the two prophecies that were to be unsealed at the “time of the end.” The Ulai was unsealed at the “time of the end” in 1798, and the Hiddekel was unsealed at the “time of the end” in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Ang Ulai, bilang panloob na tema, at ang Hiddekel, bilang panlabas, ay kumakatawan din sa dalawang propesiyang nakatakdang alisin ang selyo sa “panahon ng wakas.” Ang Ulai ay inalisan ng selyo sa “panahon ng wakas” noong 1798, at ang Hiddekel ay inalisan ng selyo sa “panahon ng wakas” noong 1989, nang, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos.

When these facts are recognized, it can then also be recognized that the two visions are actually one vision, the same as the prophetic history of the seven churches and the seven seals represent the same prophetic history. The two visions then become the avenue that the Lord used in the past movement of the first angel, and what the Lord will use in the current and future movement of the third angel, to produce a testing process as set forth in Daniel chapter twelve, verses nine and ten.

Kapag kinilala ang mga katotohanang ito, maaari ding kilalanin na ang dalawang pangitain ay sa katunayan iisang pangitain, gaya ng kung paanong ang propetikong kasaysayan ng pitong iglesia at ng pitong tatak ay kumakatawan sa iisang propetikong kasaysayan. Ang dalawang pangitain, kung gayon, ay nagiging daluyan na ginamit ng Panginoon sa nakaraang kilusan ng unang anghel, at siyang gagamitin ng Panginoon sa kasalukuyang at hinaharap na kilusan ng ikatlong anghel, upang magbunga ng isang proseso ng pagsusubok gaya ng inilahad sa Daniel kabanata labindalawa, talata siyam at sampu.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng kawakasan. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:9, 10.

As an example of the unsealing of the Hiddekel in 1989, consider what inspiration has said.

Bilang isang halimbawa ng pagtatanggal ng selyo sa Hiddekel noong 1989, isaalang-alang ang sinabi ng inspirasyon.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Nguni’t ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan.” Daniel 12:4. Gawa ng mga Apostol, 585.

Both the Ulai and Hiddekel relate to the last days, but Adventism has only been willing to acknowledge that 1798 was Daniel’s “time of the end,” when his book was to be unsealed. Yet the portion of the prophecy “relating to the last days” is more accurately the last six verses of Daniel chapter eleven, for those verses conclude with Michael standing up when human probation closes.

Kapuwa ang Ulai at ang Hiddekel ay nauukol sa mga huling araw, ngunit kinikilala lamang ng Adventismo na ang 1798 ang “panahon ng wakas” ni Daniel, kung kailan aalisan ng selyo ang kaniyang aklat. Gayunman, kung magiging mas tumpak, ang bahaging “nauukol sa mga huling araw” ng propesiya ay ang huling anim na talata ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel, sapagkat ang mga talatang iyon ay nagtatapos sa pagtindig ni Michael sa pagsasara ng probasyon ng tao.

The vision of the judgment, as identified in Daniel chapters seven, eight and nine, was sealed up until the “time of the end” in 1798. The light (which the Ulai vision that was unsealed produced) was the announcement of the opening of the investigative judgment, not the close of judgment. The light that was unsealed with the Hiddekel vision, identifies the close of the investigative judgment, and it is also the passage in Daniel that contains “the portion of the prophecy relating to the last days.”

Ang pangitain tungkol sa paghuhukom, gaya ng tinukoy sa mga kabanata pito, walo, at siyam ng Daniel, ay tinatakan hanggang sa “panahon ng wakas” noong taóng 1798. Ang liwanag (na ibinunga ng pangitain ng Ulai na naalisan ng tatak) ay ang pagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom na pagsisiyasat, hindi ng pagsasara ng paghuhukom. Ang liwanag na naalisan ng tatak kalakip ng pangitain ng Hiddekel ay tumutukoy sa pagsasara ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ito rin ang sipi sa Daniel na naglalaman ng “bahagi ng hula na ukol sa mga huling araw.”

The unsealing in 1798 announced the opening of the investigative judgment. The unsealing in 1989 announced the near-approaching close of the investigative judgment. The signature of Alpha and Omega is easily seen in the book of Daniel, but only if you know what it is, and are willing to look for it.

Ang pagbubukas ng selyo noong 1798 ay nagpahayag ng pag-uumpisa ng pagsisiyasat na paghuhukom. Ang pagbubukas ng selyo noong 1989 ay nagpahayag ng nalalapit na pagwawakas ng pagsisiyasat na paghuhukom. Ang lagda ng Alpha at Omega ay madaling makita sa aklat ni Daniel, subalit tanging kung batid mo kung ano ito at handa kang hanapin ito.

When probation closes in Daniel chapter eleven, verse forty-five, the signature of Alpha and Omega is recorded. The beginning of Daniel illustrates exactly where it ends. It begins with a literal war between literal Babylon and literal Israel, and literal Babylon is victorious.

Kapag nagtatapos ang probasyon sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu’t lima, itinatala ang lagda ng Alfa at Omega. Ang pasimula ng Daniel ay eksaktong nagpapakita kung saan ito nagtatapos. Nagsisimula ito sa isang literal na digmaan sa pagitan ng literal na Babilonia at literal na Israel, at ang literal na Babilonia ay nagtatagumpay.

> In the third year of the reign of Jehoiakim king of Judah came Nebuchadnezzar king of Babylon unto Jerusalem, and besieged it. And the Lord gave Jehoiakim king of Judah into his hand, with part of the vessels of the house of God: which he carried into the land of Shinar to the house of his god; and he brought the vessels into the treasure house of his god. Daniel 1:1, 2.

> Sa ikatlong taon ng paghahari ni Jehoiakim, hari ng Juda, dumating si Nebuchadnezzar, hari ng Babilonia, sa Jerusalem at kinubkob ito. At ibinigay ng Panginoon si Jehoiakim, hari ng Juda, sa kaniyang kamay, pati ang bahagi ng mga kasangkapan ng bahay ng Diyos; na kaniyang dinala sa lupain ng Shinar, sa bahay ng kaniyang diyos; at dinala niya ang mga kasangkapan sa bahay-imbakan ng kayamanan ng kaniyang diyos. Daniel 1:1, 2.

In Daniel chapter eleven, verse forty-five a spiritual war between spiritual Babylon, symbolized as “the king of the north”, and spiritual Israel, represented by “the glorious holy mountain”, concludes, and spiritual Israel is victorious over spiritual Babylon.

Sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu’t lima, nagtatapos ang isang digmaang espirituwal sa pagitan ng espirituwal na Babilonya, na sinasagisag bilang "ang hari ng hilaga," at ng espirituwal na Israel, na kinakatawan ng "ang maluwalhating banal na bundok," at nagtatagumpay ang espirituwal na Israel laban sa espirituwal na Babilonya.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45; 12:1.

> At itatayo niya ang mga tolda ng kaniyang palasyo sa pagitan ng mga dagat, sa maluwalhating banal na bundok; gayon ma’y darating siya sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya. At nang panahong yaon ay tatayo si Miguel, ang dakilang prinsipe na tumatayo dahil sa mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng isang panahon ng kapighatian, na kailanma’y hindi pa naganap mula nang magkaroon ng bansa hanggang sa panahong yaon; at nang panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawat isa na masusumpungang nakasulat sa aklat. Daniel 11:45; 12:1.

The books of Daniel and Revelation are one book:

Ang mga aklat ni Daniel at ng Pahayag ay iisang aklat:

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisa. Ang isa ay propesiya, ang isa nama’y kapahayagan; ang isa ay aklat na tinatakan, ang isa nama’y aklat na binuksan. Narinig ni Juan ang mga hiwagang ibinibigkas ng mga kulog, ngunit ipinag-utos sa kanya na huwag niyang isulat ang mga ito." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

The two books, which are one book, are the masterpiece of the angel Gabriel’s prophetic instruction. I write this knowing full well that what Gabriel delivered to Daniel and John came from Jesus, who received it from the Father. My point is not to lift up Gabriel, but to lift up the profound revelation of the evidences in both books, of how the Alpha and Omega designed prophetic rules of biblical interpretation which were to be represented within the two books, if we are willing to see.

Ang dalawang aklat, na iisang aklat, ay obra-maestra ng propetikong pagtuturo ng anghel na si Gabriel. Isinusulat ko ito na lubos kong batid na ang ipinagkaloob ni Gabriel kina Daniel at Juan ay nagmula kay Jesus, na Siyang tumanggap nito mula sa Ama. Hindi ko layuning itanghal si Gabriel, kundi itanghal ang malalim na pahayag ng mga katibayan sa dalawang aklat, hinggil sa kung paano nagbalangkas ang Alpha at Omega ng mga tuntuning propetiko para sa biblikal na pagpapakahulugan na nilayon na katawanin sa loob ng dalawang aklat, kung tayo’y nakahandang makakita.

Let me remind you that, at this point, my purpose and intent is not to present an interpretation of the two prophecies of the Ulai and Hiddekel rivers. My purpose and intent are to deal with the prophecies in the first six chapters of Daniel’s book. I am simply making a case for the fact that the books of Daniel and Revelation are, perhaps, the most profoundly constructed books in the Word of God. They present the prophetic message, while also identifying God’s character, while also identifying the very rules necessary to be employed if a person would know the prophecies, and also know the One who set forth the prophecies.

Nais kong ipaalaala sa inyo na, sa puntong ito, ang layon at hangarin ko ay hindi ang magharap ng isang pagpapakahulugan sa dalawang propesiya tungkol sa mga ilog na Ulai at Hiddekel. Ang layon at hangarin ko ay talakayin ang mga propesiya sa unang anim na kabanata ng aklat ni Daniel. Ako’y payak lamang na naghaharap ng pangangatwiran na ang mga aklat ni Daniel at ng Pahayag ay, marahil, ang may pinakamalalim na pagkakabuo sa Salita ng Diyos. Ipinahahayag nila ang mensaheng propetiko, kasabay na itinutukoy ang likas ng Diyos, at kasabay ding itinutukoy ang mismong mga tuntuning kailangang gamitin upang makilala ng sinuman ang mga propesiya, at makilala rin ang Siyang naglatag ng mga propesiya.

Another example of the profound nature of the books is Daniel’s presentation of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The prophecy of the “seven times” was and is to be the “stumbling stone” for God’s people, both in ancient Israel, in the Millerite movement of the first angel, and also in the current and future movement of the third angel. A “stumbling stone”, by simple definition, is something that you do not see, even though it is clearly there. Therefore, once you recognize the “seven times” in the book of Daniel, you see that it is clearly there, but you also see that it is hidden to those who choose not to see.

Isa pang halimbawa ng kalaliman ng mga aklat ay ang paglalahad ni Daniel ng "pitong panahon" ng Levitico dalawampu’t anim. Ang propesiya ng "pitong panahon" ay naging, at nakatakdang maging, "batong katitisuran" para sa bayan ng Diyos—kapwa sa sinaunang Israel at sa kilusang Millerita ng unang anghel, at gayundin sa kasalukuyan at hinaharap na kilusan ng ikatlong anghel. Ang "batong katitisuran", sa payak na pakahulugan, ay isang bagay na hindi mo nakikita, bagaman malinaw na naroroon. Samakatuwid, sa sandaling iyong makilala ang "pitong panahon" sa aklat ni Daniel, makikita mong malinaw na naroroon iyon, ngunit makikita mo ring ito’y nakalingid sa mga pinipiling huwag makakita.

Hiding something while it is in the open grammatically is a profound accomplishment, it’s something that could not be embedded into any human mystery novel. It’s a masterpiece, for it is there, plain to see for any who wish not to stumble, but impossible to see for those who do choose to stumble. It is “hiding in plain sight”, so to speak. It is accomplished by a combination of humanity and divinity.

Ang pagtatago ng isang bagay habang ito’y lantad sa anyong balarila ay isang malalim na tagumpay; ito’y isang bagay na hindi maihahabi kahit sa alinmang nobelang palaisipan na gawa ng tao. Isa itong obra-maestra, sapagkat naroon ito, hayag sa paningin ng sinumang nagnanais na huwag matisod, ngunit imposibleng makita ng mga pinipiling matisod. Ito ay “nagtatago sa lantad na paningin,” wika nga. Ito ay natutupad sa pamamagitan ng pagsasanib ng pagkatao at pagka-Diyos.

I make that claim, for I wish to remind us at this point, that there is a Catholic teaching within Adventism, at least since the publication of Questions on Doctrine in 1957, and that has also raised its unrighteous head within this present truth movement of Future for America. The idea is that Christ, at the incarnation, did not take the flesh He inherited from Mary. Of course, those who uphold this teaching do not express it that way, but it is none-the-less what they teach. I call it a Catholic teaching, for the premise that Christ’s flesh was as pure as the flesh of Adam before he sinned, is the very satanic logic employed by the Catholic church with their teaching of the so-called “immaculate conception.” And if you are unfamiliar with the pagan teaching of the “immaculate conception,” it teaches that Christ’s flesh was supernaturally made as was Adam’s lower nature was, before he and Eve sinned or, as it is claimed, Christ had Adam’s pre-fallen, sinless nature. It teaches that Mary herself was miraculously given the fleshly unfallen nature of Adam before he sinned, so that she could be a perfect vessel for the Holy Spirit to incarnate the baby Jesus into her perfect flesh.

Iyan ang aking pahayag, sapagkat nais kong ipaalala sa atin sa puntong ito na mayroong isang Katolikong katuruan sa loob ng Adbentismo, mula pa nang mailathala ang “Questions on Doctrine” noong 1957, at ito’y muli ring nag-angat ng kaniyang di-matuwid na ulo sa loob ng kilusang “kasalukuyang katotohanan” ng Future for America. Ang kaisipan ay na si Cristo, sa pagkakatawang-tao, ay hindi tinanggap ang laman na Kaniyang minana kay Maria. Siyempre, yaong mga nagtataguyod ng katuruang ito ay hindi nila ito inilalahad sa ganyang paraan, ngunit gayunman, iyon pa rin ang kanilang itinuturo. Tinatawag ko itong Katolikong katuruan, sapagkat ang palagay na ang laman ni Cristo ay kasindalisay ng laman ni Adan bago siya nagkasala ay yaon mismong satanikong lohika na ginagamit ng Simbahang Katoliko sa kanilang katuruan hinggil sa tinatawag na “Kalinis-linisang Paglilihi.” At kung hindi ka pamilyar sa katuruang pagano na tinatawag na “Kalinis-linisang Paglilihi,” itinuturo nito na ang laman ni Cristo ay kahima-himalang hinubog tulad ng mababang kalikasan ni Adan bago nagkasala sila ni Eba; o, gaya ng iginigiit, na si Cristo ay nagtaglay ng kalikasan ni Adan na bago ang pagkahulog, na walang kasalanan. Itinuturo nito na si Maria mismo ay himalang pinagkalooban ng kalikasang pang-laman ni Adan bago siya nagkasala, na hindi pa nahulog, upang siya’y maging sakdal na sisidlan para maipagkatawang-tao ng Banal na Espiritu ang sanggol na si Jesus sa kaniyang sakdal na laman.

Of course, those in Adventism that uphold the very same conclusion concerning the flesh of Jesus, do not point to any miracles with Mary, but they do wrest passages of Sister White and the Bible, to teach the very same Catholic concept. Why did I just digress and turn away from the discussion of the book of Daniel? I’ll answer that.

Siyempre, yaong nasa Adventismo na naninindigan sa gayunding konklusyon hinggil sa laman ni Jesus ay hindi tumutukoy sa anumang himalâ na may kinalaman kay Maria, kundi binabaluktot nila ang mga sipi mula sa mga sinulat ni Sister White at sa Bibliya upang ituro ang gayunding konseptong Katoliko. Bakit ako lumihis at tumalikod sa pagtalakay sa aklat ni Daniel? Sasagutin ko iyan.

The miraculous structure and design of Daniel and the Revelation was accomplished by a combination of humanity and divinity. Jesus is the Word of God, and the Bible is the Word of God. Jesus’ divine and human nature is fully represented in the Bible. The words therein are divine and contain the creative power to transform hearts and minds. Those words are the very same power that brought all things into existence. But those men who God chose to be His instruments in recording the Bible, were all sinners. The human part of the equation is represented by fallen human beings. The Bible is a combination of human and divine, and the prophets were sinners, as every child of Adam has been. Christ never sinned in thought, word or deed. But He did take the flesh of Mary after four thousand years of degeneration. If He actually did take the lower fleshly nature of Adam before Adam had sinned, it would demand that every biblical author would have been sinless too.

Ang kamangha-manghang estruktura at disenyo ng Daniel at ng Apocalipsis ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagsasanib ng pagkatao at pagka-Diyos. Si Jesus ang Salita ng Diyos, at ang Bibliya ay ang Salita ng Diyos. Ang banal at makataong kalikasan ni Jesus ay ganap na kinakatawan sa Bibliya. Ang mga salitang naroroon ay banal at naglalaman ng kapangyarihang lumalang na makapagpabago ng mga puso at isipan. Ang mga salitang iyon ang mismong kapangyarihan na nagdala sa pag-iral ng lahat ng bagay. Ngunit ang mga lalaking pinili ng Diyos upang maging Kanyang mga kasangkapan sa pagtatala ng Bibliya ay pawang makasalanan. Ang bahaging makatao sa ekwasyong ito ay kinakatawan ng mga taong nahulog sa kasalanan. Ang Bibliya ay isang pagsasanib ng makatao at maka-Diyos, at ang mga propeta ay mga makasalanan, gaya ng naging kalagayan ng bawat anak ni Adan. Si Cristo kailanma'y hindi nagkasala sa isip, salita, o gawa. Ngunit tinanggap Niya ang laman ni Maria pagkaraan ng apat na libong taon ng degenerasyon. Kung tunay ngang kinuha Niya ang mababang kalikasang makalaman ni Adan bago nagkasala si Adan, mangangailangan ito na ang bawat may-akda ng Bibliya ay maging walang kasalanan din.

The “hiding in plain sight” of the “seven times” in the book of Daniel was accomplished, not only by the words that Daniel recorded, but further by the fallen human beings that translated the King James Bible. Fallen human beings twice touched the book of Daniel, and what was accomplished would be impossible for any human being to do without God’s divine providential oversight.

Ang “pagtatago na lantad sa paningin” ng “pitong panahon” sa aklat ni Daniel ay naisakatuparan, hindi lamang sa pamamagitan ng mga salitang itinala ni Daniel, kundi, higit pa, sa pamamagitan ng mga taong nalugmok sa kasalanan na nagsalin ng King James Bible. Dalawang ulit nahawakan ng mga taong nalugmok sa kasalanan ang aklat ni Daniel, at ang naisakatuparan ay hindi maisasagawa ng sinumang tao kung wala ang banal na probidensiyal na pangangasiwa ng Diyos.

In our next article we will begin to show how divinity and humanity hid the “seven times” of Leviticus twenty-six in plain sight in the book of Daniel, for God foreknew, and even designed, that it should be the testing “stumbling stone” for both those in the movement of the first angel, and also for those in the movement of the third angel.

Sa aming susunod na artikulo ay sisimulan naming ipakita kung paanong ang pagka-Diyos at ang pagkatao ay ikinubli sa hayagang paningin sa aklat ni Daniel ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim, sapagkat nalaman na ng Diyos nang una pa man, at maging nilayon niya, na ito’y maging batong katitisuran na magsisilbing pagsubok para kapwa sa mga nasa kilusan ng unang anghel at gayundin sa mga nasa kilusan ng ikatlong anghel.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> Ang liwanag na tinanggap ni Daniel mula sa Diyos ay ibinigay partikular para sa mga huling araw na ito. Ang mga pangitaing nakita niya sa mga pampang ng Ulai at ng Hiddekel, na mga dakilang ilog ng Shinar, ay ngayo’y natutupad, at ang lahat ng mga pangyayaring inihula ay malapit nang maganap. Testimonies to Ministers, 112.

Back to Articles