Article

# Panium - Number Twelve

Panium - Bilang Labindalawa

Daniel 11:40 and the Three Unsealings of Prophecy

Daniel 11:40 at ang Tatlong Pagbubukas ng Selyo sa Propesiya

Author

Jeff Pippenger

Published

September 12, 2025

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.

Ang ikaapatnapung talata ng Daniel onse ay isa sa mga pinakamalalim na talata sa Biblia. Ito ay kumakatawan sa pagbubukas ng aklat ni Daniel noong 1798, 1989, at 2023. Ang tatlong pagkakataong nabuksan ang aklat ay nagmamarka ng katapusan ng isang pangangalat na “pitong panahon.” Ang 1798 ay nagmarka ng katapusan ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng pangangalat na nagsimula noong 723 BC nang dalhin ng Asiria sa pagkabihag ang hilagang sampung lipi. Ang 1989 ay nagmarka ng katapusan ng 126 na taon mula sa paghihimagsik ng 1863, nang opisyal na isantabi ng Iglesia Adventista del Séptimo Día ang “pitong panahon” ng Levitico beinte-sais. Ang 2023 ay nagmarka ng katapusan ng tatlo at kalahating araw ng pagkakahimlay na patay sa lansangan ng dalawang saksi ng Apocalipsis onse. Sa katapusan ng 2,520 taon, (ng 126 na taon at ng 3½ araw—na pawang mga sagisag ng “pitong panahon”) nabuksan ang aklat ni Daniel.

Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:

Ipinabatid sa atin ni Sister White na noong 1798, kinakailangang maiharap sa mga tao ang mga pangyayaring nauugnay sa pagsasara ng pintuan ng awa. Sa pagtalâ niya ng katotohanang ito, tinutukoy niya ang magkakatulad na mga kasaysayan, sapagkat inilalarawan din niya ang mensahe ng mga huling araw bilang ang mga pangyayaring nauugnay sa pagsasara ng pintuan ng awa. Tungkol sa kasaysayan ng mga Millerita, itinala niya:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> "Kailangan na ang mga tao ay magising sa kanilang panganib; na sila’y mapukaw upang maghanda para sa mga kaganapang solemne na kaugnay ng pagsasara ng probasyon." The Great Controversy, 310.

Speaking of the last days she records:

Hinggil sa mga huling araw, itinatala niya:

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> Bago Siya ipako sa krus, ipinaliwanag ng Tagapagligtas sa Kanyang mga alagad na Siya ay papatayin at muling mabubuhay mula sa libingan, at naroroon ang mga anghel upang iukit sa mga isipan at puso ang Kanyang mga salita. Ngunit ang mga alagad ay naghahangad ng panlupang pagpapalaya mula sa pamatok ng mga Romano, at hindi nila matanggap ang kaisipang Siya na pinagtuunan ng lahat ng kanilang pag-asa ay magbata ng isang kahiya-hiyang kamatayan. Ang mga salitang kailangan sana nilang alalahanin ay napawi sa kanilang mga isipan; at nang dumating ang panahon ng pagsubok, nasumpungan silang hindi handa. Ang kamatayan ni Jesus ay lubusang nagwasak sa kanilang mga pag-asa, na para bang hindi Niya sila naunang binalaan. Gayon din, sa mga hula ay malinaw na ibinubukas sa ating harapan ang hinaharap, gaya ng pagkakabukas nito sa mga alagad sa pamamagitan ng mga salita ni Cristo. Ang mga pangyayaring may kinalaman sa pagsasara ng panahon ng biyaya at sa gawaing paghahanda para sa panahon ng kapighatian ay malinaw na inilahad. Ngunit ang napakarami ay walang higit na pang-unawa sa mga mahahalagang katotohanang ito kaysa kung hindi sana ito kailanman naihayag. Nagbabantay si Satanas upang agawin ang bawat impresyong magbibigay sa kanila ng karunungan tungo sa kaligtasan, at ang panahon ng kapighatian ay masusumpungan silang hindi handa. The Great Controversy, 595.

The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”

Ang mensaheng Milerita ay naalisan ng selyo noong 1798 at inilahad nito ang “mga kaganapang kaugnay ng pagsasara ng probasyon.” Kapag nagsasalita siya hinggil sa mga huling araw, iniaangkop niya ang kasaysayan ng mga alagad upang ilarawan ang katotohanang ang “mga kaganapang kaugnay ng pagsasara ng probasyon” ang nagpapadunong sa mga tao tungo sa kaligtasan, subalit hindi nauunawaan. Ang mga mensaheng naalisan ng selyo noong 1798, 1989, at 2023 ay mga mensaheng tumukoy sa “mga kaganapang kaugnay ng pagsasara ng probasyon.”

Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.

Ang talatang ikaapatnapu ay kumakatawan sa isang linyang pangkasaysayan kung kailan ang aklat ni Daniel ay inalisan ng tatak nang makaitlo. Noong 1798, ang pangitain ni Daniel sa Ilog Ulai, na kumakatawan sa mga kabanata pito hanggang siyam, ay inalisan ng tatak. Noong 1989, ang pangitain ni Daniel sa Ilog Hiddekel, na kumakatawan sa mga kabanata sampu hanggang labindalawa, ay inalisan ng tatak. Noong 2023, ang nakatagong kasaysayan ng talatang ikaapatnapu ng ikalabing-isang kabanata ng aklat ni Daniel ay inalisan ng tatak.

The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.

Ang kasaysayan ng talatang apatnapu ay kumakatawan sa 1798 hanggang sa batas sa Linggo ng talatang apatnapu’t isa, na siyang kasaysayan ng Estados Unidos na siya ring halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis 13, ang huwad na propeta sa Apocalipsis 16, at ang ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia. Ang gayunding kasaysayan na kinakatawan sa talatang apatnapu ng Daniel 11 ay kinakatawan din sa isang talata sa aklat ng Apocalipsis.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> At nakita ko ang isa pang halimaw na umaahon mula sa lupa; at mayroon siyang dalawang sungay na tulad ng sa isang kordero, at nagsalita siya na gaya ng isang dragon. Pahayag 13:11.

This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Ang talatang ito, gaya ng talatang apatnapu, ay ang kasaysayang nagsisimula sa mga Batas laban sa mga Dayuhan at sa Sedisyon noong 1798 at nagtatapos sa batas sa Linggo, kapag ang bansa ay nagsasalita na parang dragon, isang kasaysayang nagsisimula kapag ang Roma ng Kapapahan ay inalis sa trono at nagtatapos kapag ang Roma ng Kapapahan ay naibalik sa trono. Ang kasaysayang kinakatawan kapwa ng Apocalipsis 13:11 at Daniel 11:40 ay nagsisimula sa pag-aalis ng ikalimang kaharian ng propesiya ng Bibliya at nagtatapos sa pag-aalis ng ikaanim na kaharian ng propesiya ng Bibliya.

The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.

Ang "pitumpung" taon ng paghahari ng Babilonya bilang unang kaharian ng propesiya sa Bibliya hanggang sa ikalawang kaharian ng propesiya sa Bibliya ay kumakatawan sa kasaysayan ng talatang apatnapu mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo.

> And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.

> At mangyayari sa araw na yaon, na ang Tiro ay malilimutan sa loob ng pitumpung taon, ayon sa mga araw ng isang hari: pagkatapos ng wakas ng pitumpung taon ay aawit ang Tiro na gaya ng isang patutot. Humawak ka ng alpa, maglibot ka sa bayan, ikaw na patutot na nalimutan; lumikha ka ng matamis na himig, umawit ka ng maraming awit, upang ikaw ay maalaala. At mangyayari pagkatapos ng wakas ng pitumpung taon, na dadalawin ng Panginoon ang Tiro, at siya ay babalik sa kaniyang kaupahan, at makikiapid sa lahat ng mga kaharian ng sanlibutan sa ibabaw ng balat ng lupa. Isaias 23:15–17.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.

Ang kasaysayan mula 1798 hanggang sa batas sa Linggo ay siya ring kasaysayan kung kailan ang patutot ng Tiro ay nalimutan, gaya ng naitala sa Isaias dalawampu't tatlo, na inilalarawan ang panahong iyon bilang "pitumpung taon" at bilang "mga araw ng isang hari." Mula kay Nebuchadnezzar hanggang kay Belshazzar ay naghari ang unang kaharian ng hula sa Biblia, na sa gayon ay nagsilbing tipo ng ikaanim na kaharian ng hula sa Biblia na nagsimula bilang isang kordero ngunit sa wakas ay nagsasalita gaya ng isang dragon. Si Nebuchadnezzar ay kumakatawan sa isang tagasunod ng kordero, at si Belshazzar ay kumakatawan sa isang tagasunod ng dragon.

The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.

Ang kasaysayan mula 1798 hanggang sa batas sa Linggo ay siya ring kasaysayan ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat, na nagsisimula sa repormasyon ng mga Milerita at nagwawakas sa repormasyon ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang mensahe ng tatlong anghel ay ang mensahe ng oras ng paghuhukom. Ipinahayag ng mga Milerita ang mga pangyayaring kaugnay ng pagbubukas ng paghuhukom, at ipinahahayag ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ang mga pangyayaring kaugnay ng pagwawakas ng probasyon.

The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.

Ang mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng panahon ng probasyon ay inilalarawan sa mga panloob at panlabas na linya ng propesiya, at ang mga pangyayaring iyon ay pangunahing nagaganap sa kasaysayang kinakatawan ng talatang apatnapu ng Daniel labing-isa. Nagtatapos sa batas ng Linggo sa Estados Unidos ang mga pangyayari ng talatang apatnapu, kaya’t ang mga pangyayari ng huling pagtitipon ng iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonya pa ay hindi kinakatawan sa talatang apatnapu; gayunman, ang krisis na sa panahong yaon ay haharapin ng sanlibutan ay katatapos pa lamang sa Estados Unidos. Ang mga pangyayaring iyon ay kumakatawan sa paghatol sa Estados Unidos at sa pagdalisay ng iglesia ng Diyos bilang paghahanda bago itaas ang iglesia bilang isang watawat.

The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.

Ang mga panloob na pangyayaring kaugnay sa pagsasara ng probasyon ay nagpapakilala sa gawain ni Cristo bilang Punong Saserdote sa pagtatapos ng hiwaga ng Diyos sa gitna ng Kanyang bayan sa mga huling araw. Ang mga panlabas na pangyayari ay tumutukoy sa papel ng Estados Unidos sa pagpapanumbalik ng kapangyarihan sa kapapahan. Ang buong kasaysayan ng Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, at ang buong kasaysayan ng Laodicea, ay nagaganap sa loob ng kasaysayang kinakatawan ng talatang apatnapu.

The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.

Ang panloob at panlabas na mga linya sa loob ng talatang ikaapatnapu ay kinakatawan ng dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa. Ang sungay ng Republikanismo ang panlabas na linya at ang sungay ng Protestantismo ang panloob na linya. Ang dalawang linyang ito ay umiiral sa loob ng kasaysayan ng ikaanim na kaharian, at sa pagtatapos ng kasaysayan ng ikaanim na kaharian ay ipinapataw ang hatol ng Diyos sa kapuwa sungay ng Protestantismo at ng Republikanismo. Ang mensaheng tumutukoy sa mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon ay siyang mensaheng tumutukoy sa mga pangyayaring dumarating sa Estados Unidos habang pinupuno nito ang saro ng panahong probasyonal nito. Ang mensaheng tumutukoy sa mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon ay siya rin ang mensaheng tumutukoy sa mga pangyayaring dumarating sa Adbentismo ng Ikapitong Araw habang pinupuno nito ang saro ng panahong probasyonal nito.

Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.

Sa loob ng kasaysayan ng talatang apatnapu, may tatlong ulit na inalisan ng selyo ang aklat ni Daniel, at bawat isa sa tatlong pagkakataong iyon ay nagbubunga ng isang panloob at isang panlabas na linya na naglalahad ng mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon. Bawat isa sa tatlong palatandaan ay pinangungunahan ng isang pagkakawatak-watak sa loob ng pitong panahon. Kaya’t ang talatang apatnapu ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1798 hanggang sa batas sa Linggo, at ang mga palatandaang propetiko sa loob ng kasaysayang iyon ay ang "mga pangyayaring nauugnay sa pagsasara ng probasyon." Sa loob ng kasaysayan ng talatang apatnapu, ang panloob na linya ay kumakatawan sa isang paglipat mula sa Philadelphia tungo sa Laodicea sa pasimula, at isang paglipat mula sa Laodicea tungo sa Philadelphia sa wakas. Ang pasimula ay kumakatawan sa isang kilusang reporma, gaya ng inilarawan sa talinghaga ng sampung dalaga; ang talinghagang iyon ay sumagisag sa isang kilusang reporma sa wakas, na tumupad sa talinghaga ayon sa mismong titik.

The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.

Nagsimula ang Milleritang kilusang Filadelfiano sa isang katuparan ng "pitong panahon" ng Levitico dalawampu’t anim noong 1798, at saka sa isa pang katuparan ng "pitong panahon" noong Oktubre 22, 1844. Sa pinakahuli, pagsapit ng 1856, kapwa tinukoy nina James White at Kapatid na White ang kilusan bilang nasa kalagayang Laodiceano. Sa gayunding taon, iniharap sa opisyal na publikasyon ng iglesia—na hindi kailanman natapos—ang bagong liwanag tungkol sa "pitong panahon." Natupad ang "pitong panahon" noong 1798, at pagkatapos noon ay natuklasan ni William Miller ang "pasimula ng tanikala ng katotohanan," gaya ng pagtawag dito ni Kapatid na White, at ang pasimula ng tanikala ng katotohanan ay ang "pitong panahon." Ang 1798 ay isang katuparan ng "pitong panahon"; pagkatapos nito ginawa ni Miller ang kaniyang pundamental na tuklas tungkol sa "pitong panahon" samantalang naalisan ng tatak ang aklat ni Daniel. Pagkaraan noon, ang Oktubre 22, 1844 ay naging palatandaan ng isa pang katuparan ng "pitong panahon," na sinusundan naman ng paglipat ng kilusan mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea sa gayunding taong ang bagong liwanag tungkol sa "pitong panahon" ay naiwan na hindi natapos. Noong 1863, ang dating Milleritang kilusang Filadelfiano—na noong 1856 ay lumipat sa Milleritang kilusang Laodiceano—ay naging isang legal na rehistradong iglesia, pangunahin bunga ng mga kadahilanan at panggigipit ng Digmaang Sibil at ng pangangalaga sa kabataan ng iglesia. Nagtapos ang kilusan noong 1863 nang ito’y naging isang iglesia. Pitong taon bago nito, noong 1856, isinantabi ng Laodicea ang isang mensahe ng bagong liwanag hinggil sa mismong paksang siyang unang natuklasang propetiko ni William Miller.

The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”

Ang kilusang Millerita at ang liwanag na tinatawag na “ang pasimula ng tanikala ng katotohanan,” ang liwanag ng “pitong panahon,” ay ibinukas sa pamunuan ng kilusang Laodiceano, na unti-unting isinantabi ang pagnanais na itaguyod ang “pitong panahon,” at sa katapusan ng pitong taon (“pitong panahon”) noong 1863, ay nalikha ang isang bagong tsart at propetikong mensahe na walang anumang pagtukoy sa “pitong panahon.”

In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.

Noong 1863, ang pagwawakas ng animnapu’t limang taong hula ni Isaias ay naganap doon din mismo kung saan ito nagsimula, sa isang digmaang sibil sa pagitan ng hilaga at timog. Ang usapin ng pagkaalipin noong 1863 ay inihuwaran sa pamamagitan ng pagdadala sa pagkabihag ng magkabilang kaharian, ang hilaga at ang timog, bilang katuparan ng "pitong panahon," at ang pagkaaliping kinasadlakan ng Israel ay angkop na kumakatawan sa mga usapin ng pagkaalipin sa wakas. Ang 1863 ay kumakatawan sa katapusan ng balangkas na propetiko na nakabatay sa animnapu’t limang taong hula ni Isaias.

> Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.

> Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Hindi ito mangyayari, ni magaganap man. Sapagkat ang ulo ng Siria ay ang Damasco, at ang ulo ng Damasco ay si Rezin; at sa loob ng animnapu’t limang taon ay madudurog ang Efraim, upang hindi na ito maging isang bayan. At ang ulo ng Efraim ay ang Samaria, at ang ulo ng Samaria ay ang anak ni Remaliah. Kung hindi kayo sasampalataya, tunay na hindi kayo matatatag. Isaias 7:7-9.

Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.

Kung wastong nauunawaan, ang hulang ito na nagsisimula noong 742 BK ay nagtatakda ng tatlong panandang-daan sa loob ng isang saklaw na animnapu’t limang taon. Dalawa sa mga panandang-daan ang nagtutukoy sa mga pasimulang punto ng dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon ng pagkabihag at pagkaalipin para sa kapuwa hilagang at timugang mga kaharian ng Israel. Noong 742 BK, ang hilagang at timugang mga kaharian ay nasasangkot sa isang digmaang sibil, at ang hilagang sampung lipi ay nakipag-alyansa sa Siria upang salakayin ang timugang kaharian ng Juda. Makalipas ang labinsiyam na taon, noong 723 BK, dinala ng mga Asiryano sa pagkaalipin ang hilagang sampung lipi. Makalipas ang apatnapu’t anim na taon, noong 677 BK, dinakip ng mga Asiryano si Manases at dinala siya sa Babilonia. Dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon pagkaraan ng 723 BK ay tumutumbok sa 1798, ang panahon ng wakas at pasimula ng talatang apatnapu. Apatnapu’t anim na taon pagkaraan, ang “pitong panahon” laban sa timugang kaharian na nagsimula noong 677 BK ay nagtapos noong 1844. Makalipas ang labinsiyam na taon, noong 1863, ang mga katangiang propetiko ng 742 BK ay naipakikita hanggang sa mismong titik. Isang digmaang sibil sa pagitan ng hilagang at timugang mga kaharian ang nagaganap noong 742 BK at 1863. Noong 742 BK, ang hulang ibinigay ni Isaias sa masamang Haring Ahaz ay hinggil sa nalalapit na pagkaalipin ng kapuwa hilagang at timugang mga kaharian, at noong 1863, sa pinakasentro ng Digmaang Sibil, ipinahayag ni Pangulong Lincoln ang Proklamasyon ng Emansipasyon na nagpasimula sa proseso ng pagwawakas ng pagkaalipin. Ang babalang ibinigay sa masamang Haring Ahaz noong 742 BK ay ibinigay sa literal na maluwalhating lupain na tumatayong tipo ng mensaheng ibinigay ni Lincoln sa espirituwal na maluwalhating lupain.

Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”

Makaraang pitong taon mula nang mailathala noong 1856 ang mga mensahe hinggil sa "pitong panahon" ni Hiram Edson, naglabas ang Adventismo ng tsart ng 1863 na nag-alis sa aral ng mga Millerita tungkol sa "pitong panahon," kaya’t nailagay sa pagdududa ang napakaraming sipi kung saan itinuturo ni Ellen White na dapat nating ulitin ang mga mensahe ng mga Millerita at ipagtanggol ang mga mensaheng iyon laban sa mga pag-atake. Sa gayon ding taon, sila ay naging isang opisyal na rehistradong iglesia. Marami pang maisusulat hinggil sa 1863 at sa mga implikasyong propetiko nito, ngunit ang binibigyang-diin ko rito ay na may ilang mga saksi, kapwa panloob at panlabas, na tumutukoy sa paghihimagsik ng 1863, maging ito man ang panlabas na paghihimagsik na may kinalaman sa mga timog na estado, o ang panloob na paghihimagsik sa pamamagitan ng pagtanggi sa unang saligang katotohanan. Ang 1863 ay isa sa mga pangyayari sa loob ng kasaysayan ng talatang apatnapu na kumakatawan sa isang panandang-daan na bumubuo sa "mga pangyayaring kaugnay sa pagsasara ng panahon ng pagsubok."

1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is being the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”

Ang 1863 ay tumutugma sa pasimula ng apatnapung taon sa ilang ng sinaunang literal na Israel. Sa katapusan ng apatnapung taon, pinangunahan ni Josue ang sinaunang Israel papasok sa Lupang Pangako, at pinabagsak nila ang Jerico at nagpahayag ng sumpa sa sinumang muling magtatayo ng Jerico. Noong 1863, muling itinayo ng pamunuan ng Laodiceang Adventismo ang Jerico. Ang 1863 ay kinakatawan sa pasimula at sa wakas ng apatnapung taon sa ilang. Ang 1863 ay isang palatandaang propetiko na nag-uugnay sa panlabas at panloob na mga linya ng kasaysayan ng talatang apatnapu. Naroon ang ikapitong iglesia, “isang iglesyang hinatulan,” gaya ng kahulugan ng salitang “Laodicea,” na pumapasok sa isang panahon na kinakatawan ng isang buong salinlahi na namamatay sa ilang. Kasabay nito, ang unang pangulong Republikano ay gumaganap ng gawaing pagpapalaya sa mga alipin, at sa gayo’y nagiging tipo ng mga huling pangulong Republikano na magpapatupad ng batas militar sa isang panahon ng krisis na humahantong sa tinatawag ng inspirasyon na “pagkawasak ng bansa.”

In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”

Sa mga panandang-daan ng pasimula ay kinakatawan ang mga panandang-daan ng wakas, at ang mga pangyayaring kaugnay ng pagwawakas ng paghatol ay inihuwaran sa mga pangyayaring kaugnay ng pagbubukas ng paghatol. Ang paghihimagsik sa Kadesh, sa pagtanggi sa mensahe nina Josue at Caleb sa pasimula ng apatnapung taon, ay naging huwaran ng paghihimagsik ni Moises sa pagtama sa Bato sa Kadesh sa katapusan ng apatnapung taon. Itinutukoy ng 1863 ang batas ng Linggo, kung saan ang Laodicea ay isinusuka mula sa bibig ng Panginoon, at kung saan ang dalawampu’t limang matatanda sa Jerusalem ay yumuyukod sa araw sa Ezekiel kabanata walo, at kung saan ang Shiloh ay nauulit sa mga nagtitiwala sa sinungaling na salita, “Kami ang templo ng Panginoon.”

We will continue this study of Panium in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito ng Panium sa susunod na artikulo.

Back to Articles