Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaang Pitumpu't Walo

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

Mga Paralelismong Propetiko: Ang Paglalantad ng Daniel 11 sa mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

Ang talata labing-anim hanggang labing-siyam ng Daniel kabanata labing-isa ay kumakatawan sa kasaysayang nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, hanggang sa panahong tatayo si Miguel at magsasara ang palugit ng tao. Samakatuwid, kinakatawan din nito ang kasaysayan ng talata apatnapu’t isa hanggang talata apatnapu’t lima ng gayon ding kabanata.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> Nguni’t ang darating laban sa kaniya ay gagawa ayon sa kaniyang sariling kalooban, at walang tatayo sa harap niya: at siya’y tatayo sa maluwalhating lupain, na sa pamamagitan ng kaniyang kamay ay mauubos. Itutuon din niya ang kaniyang mukha upang pumasok, taglay ang lakas ng buo niyang kaharian, at may mga tapat na kasama niya; gayon ang kaniyang gagawin: at ibibigay niya sa kaniya ang anak na babae ng mga babae, na kaniyang gagawing tiwali: nguni’t hindi siya tatayo sa kaniyang panig, ni magiging sa kaniya. Pagkatapos nito ay ibabaling niya ang kaniyang mukha sa mga pulo, at marami ang kaniyang makukuha: nguni’t isang prinsipe, sa kaniyang sariling kapakanan, ang magpapapatigil sa pag-alipustang ginawa niya; at nang walang pag-alipusta sa kaniyang sarili ay ipapabalik niya iyon sa kaniya. Pagkatapos ay ibabaling niya ang kaniyang mukha sa kuta ng kaniyang sariling lupain: nguni’t siya’y madadapa at mabubuwal, at hindi masusumpungan. Daniel 11:16-19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

Nang tinalakay ni Sister White ang pangwakas na katuparan ng ika-labing-isang kabanata ng aklat ni Daniel, sinabi niya na “marami sa kasaysayang natupad sa hulang ito ay mauulit.” Inuulit ng mga talatang apatnapu’t isa hanggang apatnapu’t lima ang kasaysayang propetiko na nasa mga talatang ito. Natupad ang mga talatang ito nang ang Paganong Roma ay nag-angkin ng pamamahala sa sanlibutan sa pamamagitan ng pagsakop muna sa tatlong heograpikong teritoryo.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Bagaman hindi nakatayo ang Ehipto sa harap ni Antiochus, ang hari ng hilaga, si Antiochus naman ay hindi nakatayo sa harap ng mga Romano, na ngayo’y dumating laban sa kaniya. Wala nang mga kahariang nakayang lumaban sa nag-aalab na kapangyarihang ito. Ang Siria ay nasakop, at idinagdag sa imperyong Romano, nang si Pompey, 65 BC, ay umagaw kay Antiochus Asiaticus ng kaniyang mga pag-aari, at ginawang isang lalawigang Romano ang Siria.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “Ang gayunding kapangyarihan ay tatayo rin sa Banal na Lupain, at uubusin ito. Ang Roma ay naging kaugnay ng bayan ng Diyos, ang mga Judio, sa pamamagitan ng pakikipagtipan, noong 162 BK, mula sa petsang iyon ay humahawak ito ng isang tanyag na dako sa kalendaryong makahula. Gayunman, hindi nito natamo ang kapamahalaan sa Judea sa pamamagitan ng aktuwal na pananakop hanggang 63 BK; at ito ay naganap sa sumusunod na paraan.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Sa pagbabalik ni Pompey mula sa kaniyang ekspedisyon laban kay Mithridates, hari ng Pontus, dalawang magkaribal, sina Hyrcanus at Aristobulus, ang nag-aagawan sa korona ng Judea. Iniharap kay Pompey ang kanilang usapin, at kaagad niyang napagwari ang kawalang-katarungan ng mga pag-angkin ni Aristobulus; subalit ninasa niyang ipagpaliban ang pagpapasya sa bagay na ito hanggang matapos ang matagal na niyang ninanasang ekspedisyon sa Arabia, na nangakong magbabalik at saka aayusin ang kanilang mga usapin ayon sa kaniyang makikitang makatarungan at nararapat. Naunawaan ni Aristobulus ang tunay na saloobin ni Pompey, kaya nagmadali siyang bumalik sa Judea, inarmasan ang kaniyang mga nasasakupan, at naghanda para sa isang matinding pagtatanggol. Nagpasya siyang, sa kabila ng anumang panganib, panatilihin ang korona, na kaniyang nahulaan na ihahatol na mapasaibang tao. Mahigpit na sinundan ni Pompey ang tumatakas. Nang siya’y lumapit sa Jerusalem, si Aristobulus, na nagsisimula nang magsisi sa kaniyang hakbang, ay lumabas upang salubungin siya at nagsikap na ayusin ang usapin sa pamamagitan ng pangakong lubos na pagpapasakop at malalaking halaga ng salapi. Tinanggap ito ni Pompey, at isinugo si Gabinius, bilang pinuno ng isang pulutong ng mga kawal, upang tanggapin ang salapi. Subalit pagdating ng naturang tenyente-heneral sa Jerusalem, nasumpungan niyang nakapinid laban sa kaniya ang mga tarangkahan, at ipinabatid mula sa tuktok ng mga pader na ang lungsod ay hindi tutupad sa kasunduan.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Si Pompeyo, ayaw na ang gayong panlilinlang ay makaligtas sa kaparusahan, ay ikinadena sa tanikala si Aristobulo, na pinanatili niyang kasama, at agad na nagmartsa laban sa Jerusalem kasama ang buong kanyang hukbo. Ang mga kapanalig ni Aristobulo ay pumanig sa pagtatanggol sa lunsod; ang kay Hircano naman ay sa pagbubukas ng mga pintuang-bayan. Yamang ang huli ang nakararami at nanaig, ipinagkaloob kay Pompeyo ang malayang pagpasok sa lunsod. Dahil dito, umurong ang mga kaanib ni Aristobulo sa Bundok ng Templo, na kasing-tibay ng kanilang pasiyang ipagtanggol ang pook na iyon gaya ng pasiya ni Pompeyo na lulupigin iyon. Pagkaraan ng tatlong buwan, nagkaroon ng siwang sa pader na sapat para sa isang paglusob, at nasakop ang pook sa talim ng tabak. Sa kakila-kilabot na pagpaslang na sumunod, labindalawang libong tao ang napatay. Isang nakaaantig na tanawin, ayon sa mananalaysay, ang makita ang mga saserdote, na noon ay abala sa banal na paglilingkod, na, may mahinahong kamay at matatag na layon, ay ipinagpapatuloy ang nakaugalian nilang gawain, na wari'y walang kamalayan sa mabangis na kaguluhan, bagaman sa palibot nila ay ibinibigay sa patayan ang kanilang mga kasama, at madalas pang sumasama ang sarili nilang dugo sa dugo ng kanilang mga hain.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> Matapos na wakasan niya ang digmaan, ipinagiba ni Pompeyo ang mga pader ng Jerusalem, inilipat ang ilang lungsod mula sa hurisdiksiyon ng Hudea patungo sa hurisdiksiyon ng Siria, at ipinataw ang tributo sa mga Hudyo. Sa gayon, sa unang pagkakataon, ang Jerusalem ay inilagay, sa pamamagitan ng pananakop, sa mga kamay ng kapangyarihang iyon na magtatangan ng 'maluwalhating lupain' sa kanyang bakal na pagkakahawak hanggang sa lubos niya itong nilipol.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> 'TALATA 17. Itutuon din niya ang kaniyang mukha upang pumasok na taglay ang lakas ng buong kaniyang kaharian, at may mga matuwid na kasama niya; gayon ang kaniyang gagawin: at ibibigay niya sa kaniya ang anak na babae ng mga babae, na kaniyang titiwaliin: ngunit hindi siya tatayo sa kaniyang panig, ni papanig sa kaniya.'

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> Nagbibigay si Obispo Newton ng isa pang pagbasa para sa talatang ito, na waring higit na malinaw na nagpapahayag ng diwa, ganito: ‘Itutuon din niya ang kaniyang mukha upang pasukin sa pamamagitan ng dahas ang buong kaharian.’ Inihatid tayo ng Talatang 16 hanggang sa pagsakop ng mga Romano sa Siria at Judea. Nauna nang nasakop ng Roma ang Macedon at Thrace. Ang natitira na lamang sa ‘buong kaharian’ ni Alexander na hindi pa naisailalim sa kapangyarihang Romano ay ang Ehipto; at ang kapangyarihang ito ngayon ay itinuon ang mukha nito upang pasukin sa pamamagitan ng dahas ang lupaing iyon.

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> “Si Ptolemy Auletes ay namatay noong 51 BC. Iniwan niya ang korona at kaharian ng Ehipto sa kaniyang panganay na anak na lalaki at babae, sina Ptolemy at Cleopatra. Isinaad sa kaniyang huling habilin na sila ay dapat mag-asawa sa isa’t isa, at magharing magkasama; at sapagkat sila ay bata pa, sila ay inilagay sa ilalim ng pangangalaga ng mga Romano. Tinanggap ng bayang Romano ang pananagutang iyon, at itinalaga si Pompey bilang tagapangalaga ng mga kabataang tagapagmana ng Ehipto.

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> Di naglaon, sumiklab ang alitan sa pagitan nina Pompeyo at Cesar, at naganap ang bantog na Labanan sa Pharsalia sa pagitan ng dalawang heneral. Natalo si Pompeyo at tumakas patungong Ehipto. Agad siyang sinundan doon ni Cesar; ngunit bago pa siya dumating, si Pompeyo ay sa hamak na paraan pinaslang ni Ptolomeo, na si Pompeyo ang itinalaga noon bilang kaniyang tagapangalaga. Kaya’t inako ni Cesar ang pagkakahirang na dating ibinigay kay Pompeyo, bilang tagapangalaga nina Ptolomeo at Cleopatra. Dinatnan niya ang Ehipto na nasa kaguluhan dahil sa mga panloob na ligalig, yamang naging magkagalit sina Ptolomeo at Cleopatra, at pinagkaitan si Cleopatra ng kaniyang bahagi sa pamahalaan. Gayunman, hindi siya nag-atubiling dumaong sa Aleksandria kasama ang kaniyang munting hukbo, 800 kawal ng kabalyeriya at 3,200 ng impanterya, upang siyasatin ang alitan at akuin ang paglutas nito. Palubha nang palubha ang mga kaguluhan araw-araw, kaya napagtanto ni Cesar na hindi sapat ang kaniyang maliit na hukbo upang mapanatili ang kaniyang posisyon; at yamang hindi siya makaalis sa Ehipto dahil sa hanging hilaga na umiihip sa panahong iyon, nagsugo siya sa Asya, na iniuutos sa lahat ng hukbong taglay niya roon na dumating sa kaniyang tulong sa lalong madaling panahon.

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> Sa sukdulang kapalaluan, ipinag-utos niya na buwagin nina Ptolemy at Cleopatra ang kani-kanilang mga hukbo, humarap sa kaniya para sa pag-areglo ng kanilang mga di-pagkakaunawaan, at tumalima sa kaniyang pasya. Yamang ang Ehipto ay isang nagsasariling kaharian, ang palalong atas na ito ay itinuring na isang paglapastangan sa maharlikang dangal nito, kaya ang mga Ehipsiyo, lubhang nagngitngit, ay agad humawak sa sandata. Sumagot si Caesar na siya’y kumikilos sa bisa ng testamento ng kanilang ama, si Auletes, na inilagay ang kaniyang mga anak sa ilalim ng pangangalaga ng senado at sambayanan ng Roma, na ang buong kapangyarihan ng mga ito ay ngayo’y ipinagkatiwala sa kaniyang katauhan bilang konsul; at na, bilang tagapag-alaga, may karapatan siyang mamagitan sa pagitan nila.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> Sa wakas ay iniharap sa kaniya ang usapin, at itinalaga ang mga tagapagtanggol upang ilahad ang katuwiran ng kani-kaniyang panig. Si Cleopatra, batid ang kahinaan ng dakilang mananakop na Romano, ay ipinasya niyang ang kagandahan ng kaniyang presensiya ay higit na magiging mabisa upang makamtan ang hatol na pabor sa kaniya kaysa sa alinmang tagapagtanggol na maaari niyang kunin. Upang makarating sa kaniyang harapan nang hindi natutuklasan, gumamit siya ng sumusunod na pakana: Inilagay niya ang kaniyang sarili, nang buong katawan, sa isang balumbon ng mga kasuotan; si Apollodorus, ang kaniyang aliping Siciliano, ay binalot iyon sa isang tela, tinalian ng taling balat, at, isinampa sa kaniyang mga balikat na tulad kay Herkules, ay tinungo ang mga silid ni Caesar. Sa pagsasabing may dala siyang isang kaloob para sa heneral na Romano, siya’y pinapasok sa tarangkahan ng moog, pumasok sa harapan ni Caesar, at ibinaba ang pasan sa kaniyang paanan. Nang kalagan ni Caesar ang balumbong may buhay na ito, masdan! ang marikit na Cleopatra ay nakatayo sa kaniyang harapan. Siya ay malayong-malayo sa pagkayamot sa nasabing pakana; at yamang ang kaniyang likas ay ayon sa inilalarawan sa 2 Pedro 2:14, ang unang pagkakita sa gayong kagandang katauhan, ayon kay Rollin, ay nagkaroon sa kaniya ng lahat ng bisa na ninanais niya.

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> Sa wakas ay nag-atas si Caesar na ang magkapatid ay maghari sa trono nang magkatuwang, alinsunod sa nilalayon ng testamento. Si Pothinus, ang punong ministro ng estado, na siyang pangunahing naging kasangkapan sa pagpapatalsik kay Cleopatra mula sa trono, ay natakot sa magiging bunga ng kaniyang panunumbalik. Dahil dito, sinimulan niyang pukawin ang paninibugho at pagkapoot laban kay Caesar, sa pamamagitan ng pagpapahiwatig sa taumbayan na nilalayon nitong sa dakong huli ay ibigay kay Cleopatra ang natatanging kapangyarihan. Di naglaon, sumiklab ang hayagang sedisyon. Si Achillas, na pinamumunuan ang dalawampung libong kawal, ay sumulong upang paalisin si Caesar mula sa Alexandria. Sa maalam na pagpupuwesto ng kaniyang munting hukbo sa mga lansangan at eskinita ng lungsod, hindi nahirapan si Caesar na itaboy ang paglusob. Tinangka ng mga Ehipsiyo na wasakin ang kaniyang plota. Gumanti siya sa pamamagitan ng pagsunog sa plota nila. At nang maitulak ang ilan sa mga nasusunog na sasakyang-dagat palapit sa daungan, nasunog ang ilang gusali ng lungsod, at ang bantog na Aklatan ng Alexandria, na naglalaman ng halos apatnaraang libong tomo, ay nawasak.

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> Habang lalo pang nagiging nagbabantâ ang digmaan, nagsugo si Cesar sa lahat ng mga karatig-bansa upang humingi ng tulong. Isang malaking armada ang dumating mula sa Asya Menor upang siya’y tulungan. Si Mithridates ay naglakbay patungong Ehipto na may hukbong tinipon sa Siria at Silisya. Nakisama sa kaniya si Antipater na Idumeo na may tatlong libong Judio. Ang mga Judio, na may hawak sa mga lagusan tungo sa Ehipto, ay pinahintulutan ang hukbo na makaraan nang walang sagabal. Kung wala ang kooperasyong ito sa kanilang panig, mabibigo sana ang buong balak. Ang pagdating ng hukbong ito ang nagpasya sa kinalabasan ng tunggalian. Isang mapagpasyang labanan ang naganap malapit sa Ilog Nilo, na nagbunga ng ganap na tagumpay para kay Cesar. Si Ptolemyo, na nagtangkang tumakas, ay nalunod sa ilog. Ang Alexandria at ang buong Ehipto ay nagpasakop pagkatapos sa nagwagi. Ang Roma ay ngayo’y nakapasok na at isinanib sa kaniyang kapangyarihan ang buong orihinal na kaharian ni Alejandro.

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> “Sa pamamagitan ng mga ‘matuwid’ na binabanggit sa teksto ay walang pagsalang ang mga Judio ang tinutukoy, na nagkaloob sa kaniya ng tulong na nabanggit na. Kung wala ito, tiyak na siya ay nabigo; sa pamamagitan nito, lubusan niyang nasupil ang Egipto sa ilalim ng kaniyang kapangyarihan, BC 47.

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> "'Ang anak na babae ng mga kababaihan, upang siya'y tiwalingin.' Ang pagnanasa ni Cesar kay Cleopatra, na sa kaniya'y nagkaroon siya ng isang anak na lalaki, ay itinuturing ng mananalaysay bilang tanging dahilan ng kaniyang pagsuong sa gayong mapanganib na pakikidigma gaya ng digmaang sa Ehipto. Dahil dito, nanatili siya nang higit na matagal sa Ehipto kaysa hinihingi ng kaniyang mga gawain, ginugol niya ang mga gabing magdamag sa mga piging at kalayawan kasama ang alibughang reyna. 'Nguni't,' sabi ng propeta, 'hindi siya tatayo sa kaniyang panig, ni kakampi sa kaniya.' Pagkaraan ay nakipisan si Cleopatra kay Antony, kaaway ni Augusto Cesar, at ginamit ang kaniyang buong kapangyarihan laban sa Roma."

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> 'TALATA 18. Pagkatapos nito ay ibabaling niya ang kaniyang mukha sa mga pulo, at sasakupin ang marami: ngunit isang prinsipe, para sa kaniyang sariling kapakanan, ay magpapawakas sa pag-alipustang kaniyang idinulot; nang hindi nagtatamo ng sariling kahihiyan, ibabalik niya iyon sa kaniya.'

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> Ang digmaan laban kay Pharnaces, harì ng Cimmerian Bosporus, ay sa wakas nagbunsod sa kaniya na lisanin ang Ehipto. “Pagdating niya sa kinaroroonan ng kaaway,” wika ni Prideaux, “siya, na hindi nagbigay ng anumang pahinga alinman sa sarili niya o sa kanila, ay agad sumalakay at nagkamit ng ganap na tagumpay laban sa kanila; at tungkol dito ay sumulat siya sa isang kaibigan niya ng tatlong salitang ito: Veni, vidi, vici; Dumating ako, nakita ko, nagtagumpay ako.” Ang hulíng bahagi ng talatang ito ay nababalot ng kaunting kalabuan, at may pagkakaiba ng opinyon hinggil sa paglalapat nito. May ilan na inilalapat ito sa mas naunang bahagi ng buhay ni Caesar, at inaakala nilang natatagpuan nila ang katuparan nito sa kaniyang alitan kay Pompey. Ngunit ang mga nauna at kasunod na pangyayaring malinaw na tinutukoy sa hula ay pumipilit sa atin na hanapin ang katuparan ng bahaging ito ng hula sa pagitan ng tagumpay laban kay Pharnaces at ng kamatayan ni Caesar sa Roma, gaya ng inilalahad sa kasunod na talata. Ang higit na ganap na kasaysayan ng panahong ito ay maaaring magbunyag ng mga pangyayaring magpapalinaw at mag-aalis ng anumang alanganin sa paglalapat ng siping ito.

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> TALATA 19. Nang magkagayo’y ibabaling niya ang kaniyang mukha tungo sa muog ng kaniyang sariling lupain; ngunit siya’y matitisod at mabubuwal, at hindi na masusumpungan.

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> “Pagkatapos ng pananakop na ito, tinalo ni Caesar ang mga huling nalalabing bahagi ng pangkat ni Pompey, sina Cato at Scipio sa Africa at sina Labienus at Varus sa Espanya. Pagbalik sa Roma, ang ‘kuta ng kaniyang sariling lupain,’ siya ay ginawang panghabambuhay na diktador; at ipinagkaloob sa kaniya ang iba pang mga kapangyarihan at karangalan na sa katunayan ay ginawa siyang ganap na kataas-taasang pinuno ng buong imperyo. Ngunit sinabi ng propeta na siya ay matitisod at mabubuwal. Ipinahihiwatig ng pananalita na ang kaniyang pagbagsak ay magiging biglaan at di-inaasahan, gaya ng isang taong di-sinasadyang natitisod sa kaniyang paglakad. At gayon nga ang nangyari sa taong ito, na lumaban at nagwagi sa limandaang digmaan, sumakop sa isang libong lungsod, at pumatay ng isang milyon isang daan at siyamnapu’t dalawang libong tao, ay bumagsak, hindi sa alingawngaw ng labanan at sa oras ng tunggalian, kundi nang inakala niyang ang kaniyang landas ay makinis at nalalatagan ng mga bulaklak, at nang inaakalang ang panganib ay malayo; sapagkat, nang umupo siya sa bulwagang senado sa ibabaw ng kaniyang tronong ginto, upang tanggapin mula sa kapulungang iyon ang titulong hari, ang punyal ng pagtataksil ay biglang tumarak sa kaniyang puso. Sina Cassius, Brutus, at iba pang mga kasabuwat ay sumugod sa kaniya, at siya ay nabuwal, na may dalawampu’t tatlong sugat. Kaya siya ay biglang natisod at nabuwal, at hindi na nasumpungan, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

Ang makasaysayang katuparan ng paganong Roma (ang hari ng hilaga), sa pagkakaluklok nito sa trono, ay isang kasaysayang naglalarawan nang pauna sa kasaysayan ng pagkakaluklok sa trono ng makabagong Roma sa tatluhang pagkakaisa na magaganap sa nalalapit nang batas ng Linggo. Ang kasaysayang iyon ay inilarawan ding pauna sa mga talata tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim, na tumukoy kung kailan unang inilagay ang kapapahan sa trono noong 538. Ang mga talata labing-anim hanggang labinsiyam, at ang mga talata tatlumpu’t isa hanggang tatlumpu’t anim, ay kapwa kumakatawan sa pangwakas na pagbangon at pagbagsak ng patutot ng Tiro. Ang kasaysayang iyon ay kinatawan din sa mga talata lima hanggang siyam, nang ang unang hari ng hilaga ay itatag matapos masakop ang tatlong heograpikal na pook. Pagkaraan nito ay pumasok siya sa isang kasunduan sa hari ng timog, ngunit sinira niya ang kasunduan, at bilang tugon ay nagbigay ang hari ng timog ng isang sugat na nakamamatay, at ang hari ng hilaga ay namatay sa pagkabihag ng Egipto.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

Ang mga talata 5 hanggang 9, 16 hanggang 19, at 30 hanggang 36 ay nagpapakita ng tatlong linyang propetiko na natutupad sa mga talata 40 hanggang 45. Nang ipinahayag ni Sister White na “marami sa kasaysayang natupad na sa propesiyang ito ay mauulit,” sa katunayan ay nangangahulugan iyon na ang buong kabanata ay naglalarawan ng mga talata 40 hanggang 45. Ang mga talata 20 hanggang 22 ay tumutukoy sa kapanganakan at sa kamatayan ni Cristo; kaya, sa pamamagitan ng Kaniyang kapanganakan, kinakatawan ang panahon ng wakas sa 1798 at 1989, at ang Kaniyang kamatayan sa krus ay kumakatawan sa Oktubre 22, 1844, at sa batas ng Linggo.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

Ang talatang dalawampu’t tatlo ay tumutukoy sa alyansa sa pagitan ng mga Judio at Roma, sa kasaysayan ng Himagsikang Makabeo. Ang “alyansa” sa kasaysayang iyon ay kinakatawan ng mga petsang 161 B.K. at 158 B.K. Ang kasaysayan ng Makabeo ay kumakatawan sa isang panloob na linya na may pasimula sa isang “alyansa” sa pagitan ng Roma at ng mga Judiong Makabeo na pinasimulan ng mga Judio, at sa kahuli-hulihan ay nagwakas sa pagpapahayag ng mga Judio na wala silang hari kundi si Cesar. Ang talatang dalawampu’t tatlo, gaya ng nararapat, ay sumusunod sa mga talatang dalawampu’t isa at dalawampu’t dalawa, at ang talatang dalawampu’t isa ay tumutukoy sa kapanganakan ni Cristo, na isang propetikong panahon ng wakas, at ang talatang dalawampu’t dalawa ay tumutukoy sa krus, na kumakatawan sa Batas ng Linggo.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

Sa krus, kinilala ng mga Hudyo si Cesar (Roma) bilang kanilang hari, at ang “league” sa talatang dalawampu’t tatlo ay tumutukoy sa pasimula ng pagpapasya ng mga Hudyo na maglingkod sa Roma, sa mismong katapusan ng pagpapahayag ng mga Hudyo ng kanilang katapatan sa Roma. Ang katapusan ng mga Hudyo, gaya ng kinakatawan sa krus, ay sinusundan ng pasimula ng kaugnayan ng mga Hudyo sa Roma.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

Ang mga talatang dalawampu’t apat hanggang tatlumpu ay naglalarawan ng tatlong daan at animnapung taon na ang Roma pagano ay namuno nang may lubos na kapangyarihan mula sa Labanan sa Actium noong 31 BK, hanggang sa paglilipat ng kabisera mula Roma patungong Constantinople noong taong 330. Ang panahong tatlong daan at animnapung taon ay sumasagisag sa isang libo dalawang daan at animnapung taon na ang Roma ng Papado ay namuno nang may lubos na kapangyarihan, at, magkatuwang, kinakatawan nila ang panahong mula sa talatang apatnapu’t isa—at ang tatluhang unyon na magaganap sa nalalapit na batas ng Linggo—hanggang sa pagtatapos ng probasyon.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

Ang lahat ng mga linya ng propetikong kasaysayan sa kabanata labing-isa ay umaayon sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, ngunit ang propetikong kasaysayan mula sa panahon ng wakas noong 1989, na kinakatawan sa talatang apatnapu hanggang sa batas ng Linggo sa talatang apatnapu’t isa, ang siyang “yaong bahagi ng hula ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw.” Ang kasaysayang iniwang blangko sa talatang apatnapu ay ang Apocalipsis ni Jesucristo na inaalisan ng selyo kapag malapit na ang panahon, bago magsara ang probasyon.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> Taglay natin ang mga utos ng Diyos at ang patotoo ni Jesu-Cristo, na siyang espiritu ng propesiya. Matatagpuan sa salita ng Diyos ang mga hiyas na hindi matatawaran ang halaga. Ang mga nagsasaliksik ng salitang ito ay nararapat na panatilihing malinaw ang isipan. Huwag kailanman nilang pagbigyan ang baluktot na gana sa pagkain o pag-inom.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> Kung gagawin nila ito, malilito ang kanilang kaisipan; hindi nila makakayanin ang hirap ng malalim na pagsasaliksik upang matuklasan ang kahulugan ng mga bagay na nauukol sa mga pangwakas na tagpo ng kasaysayan ng daigdig na ito.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> Kapag higit na nauunawaan ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis, magkakaroon ang mga mananampalataya ng isang ganap na naiibang karanasang panrelihiyon. Pagkakalooban sila ng gayong mga sulyap sa mga nakabukas na tarangkahan ng langit, anupat malilimbag sa puso at isip ang katangiang marapat linangin ng lahat upang matamo ang pagiging mapalad na siyang magiging gantimpala ng mga may malinis na puso.

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> Pagpapalain ng Panginoon ang lahat ng sa kababaang-loob at kaamuan ay magsisikap na maunawaan ang mga ipinahayag sa Aklat ng Pahayag. Ang aklat na ito ay naglalaman ng napakaraming bagay na hitik sa kawalang-kamatayan at puspos ng kaluwalhatian, anupa't ang lahat ng taimtim at masikap na bumabasa at nagsasaliksik nito ay tumatanggap ng pagpapalang ipinagkakaloob sa mga “nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at tumutupad sa mga bagay na nasusulat dito.”

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> Isang bagay ang tiyak na mauunawaan mula sa pag-aaral ng Aklat ng Pahayag—na ang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng Kanyang bayan ay malapit at tiyak.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> Isang kagila-gilalas na ugnayan ang nakikita sa pagitan ng sansinukob ng langit at ng mundong ito. Ang mga bagay na ipinahayag kay Daniel ay pagkaraan ay pinunan ng kapahayagang ibinigay kay Juan sa Pulo ng Patmos. Ang dalawang aklat na ito ay nararapat na pag-aralan nang maingat. Makalawang nagtanong si Daniel, “Gaano katagal pa hanggang sa wakas ng panahon?”

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> At aking narinig, ngunit hindi ko naunawaan: kaya sinabi ko, O aking Panginoon, ano ang magiging wakas ng mga bagay na ito? At sinabi niya, Yumaon ka sa iyong lakad, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nalilihim at tinatakan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, papuputihin, at susubukin; nguni’t ang masasama ay gagawang masama: at wala ni isa sa masasama ang makakaunawa; nguni’t ang marurunong ay makakaunawa. At mula sa panahon na ang palaging handog ay aalisin, at maitatayo ang kasuklamsuklam na naninira, ay magkakaroon ng isang libo’t dalawang daan at siyamnapung araw. Mapalad ang naghihintay, at dumarating sa isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang araw. Nguni’t yumaon ka sa iyong lakad hanggang sa wakas: sapagkat ikaw ay magpapahinga, at tatayo ka sa iyong kapalaran sa katapusan ng mga araw.

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> Ang Leon mula sa lipi ni Juda ang siyang nag-alis ng selyo ng aklat at ibinigay kay Juan ang pahayag ukol sa mga dapat mangyari sa mga huling araw na ito.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> Si Daniel ay tumindig sa kaniyang kapalaran upang magpatotoo, isang patotoong tinatakan hanggang sa panahon ng wakas, kung kailan dapat ipahayag sa ating sanlibutan ang mensahe ng unang anghel. Ang mga bagay na ito ay may walang hangganang kahalagahan sa mga huling araw na ito; ngunit samantalang 'marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin,' 'ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at wala isa man sa masasama ang makauunawa.' Tunay nga ito! Ang kasalanan ay paglabag sa kautusan ng Diyos; at ang mga ayaw tumanggap ng liwanag hinggil sa kautusan ng Diyos ay hindi makauunawa sa pagpapahayag ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel. Ang aklat ni Daniel ay inalisan ng tatak sa Pahayag na ibinigay kay Juan, at inihahatid tayo tungo sa mga huling tagpo ng kasaysayan ng daigdig na ito.

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> “Isaisip ba ng ating mga kapatid na tayo’y nabubuhay sa gitna ng mga panganib ng mga huling araw? Basahin ang Apocalipsis na kaugnay ng aklat ni Daniel. Ituro ang mga bagay na ito.” Mga Patotoo para sa mga Ministro, 114, 115.

Back to Articles