Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred

Ang Aklat ni Daniel — Bilang Isandaan

The Ongoing Struggle for Justification by Faith: A Historical Analysis of Apostasy in Protestantism

Ang Patuloy na Pakikibaka para sa Pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng Pananampalataya: Isang Pagsusuring Historikal ng Apostasiya sa Protestantismo

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The message brought by Elders Jones and Waggoner in the rebellion of 1888, was the message of justification by faith in verity. Apostate Protestantism argues that the justification provided by Christ’s death on the cross covers a man in his sins, but that His blood does not actually remove his sins. This false doctrine places the removal of sin at the Second Coming, when sinners are then magically transformed. Apostate Protestantism and officially since 1957, Laodicean Adventism, claim that Christ is exclusively our Substitute, but not our Example. A year before 1888, Sister White penned the following.

Ang mensaheng dinala ng mga Elder na sina Jones at Waggoner sa paghihimagsik noong 1888 ay ang mensahe ng pag-aaring-matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya sa katotohanan. Ipinangangatuwiran ng tumalikod na Protestantismo na ang pag-aaring-matuwid na ipinagkaloob ng kamatayan ni Cristo sa krus ay nagtatakip sa tao habang nasa kanyang mga kasalanan, subalit hindi tunay na inaalis ng Kanyang dugo ang kanyang mga kasalanan. Ang maling doktrinang ito ay itinatakda ang pag-aalis ng kasalanan sa Ikalawang Pagparito, kung kailan ang mga makasalanan ay waring sa bisa ng mahika ay binabago. Ang tumalikod na Protestantismo at, opisyal mula pa noong 1957, ang Laodiceang Adventismo, ay nag-aangkin na si Cristo ay tanging ating Kahalili, ngunit hindi ating Halimbawa. Isang taon bago ang 1888, isinulat ni Kapatid na White ang sumusunod.

> “‘A new heart will I give you and a new spirit will I put within you.’ I believe with all my heart that the Spirit of God is being withdrawn from the world, and those who have had great light and opportunities and have not improved them, will be the first to be left. They have grieved away the Spirit of God. The present activity of Satan in working upon hearts, and upon churches and nations should startle every student of prophecy. The end is near. Let our churches arise. Let the converting power of God be experienced in the heart of the individual members, and then we shall see the deep moving of the Spirit of God. Mere forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus. He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God….

> 'Isang bagong puso ang ibibigay ko sa inyo, at isang bagong espiritu ang ilalagay ko sa kalooban ninyo.' Naniniwala ako nang buong puso na ang Espiritu ng Diyos ay iniiurong mula sa sanlibutan, at ang mga nagkaroon ng dakilang liwanag at mga pagkakataon at hindi nila ito ginamit nang nararapat, sila ang unang maiiwan. Kanilang pinighati ang Espiritu ng Diyos hanggang sa Siya’y lumisan. Ang kasalukuyang pagkilos ni Satanas sa mga puso, at sa mga iglesia at mga bansa, ay dapat gumimbal sa bawat mag-aaral ng propesiya. Malapit na ang wakas. Bumangon nawa ang ating mga iglesia. Nawa’y maranasan sa puso ng bawat kasapi ang kapangyarihang nagbabagong-loob ng Diyos, at kung magkagayo’y makikita natin ang malalim na pagkilos ng Espiritu ng Diyos. Ang payak na kapatawaran ng kasalanan ay hindi ang kaisa-isang bunga ng kamatayan ni Jesus. Inialay Niya ang walang hanggang sakripisyo hindi lamang upang maalis ang kasalanan, kundi upang ang kalikasang pantao ay maipanumbalik, muling pagandahin, itayong muli mula sa mga guho nito, at gawing karapat-dapat sa harapan ng Diyos....

> “Christ is the ladder which Jacob saw whose base rested on the earth and whose topmost round reached the highest heavens. This shows the appointed method of salvation. We are to climb round after round of this ladder. If any one of us shall finally be saved, it will be by clinging to Jesus as to the rounds of a ladder. Christ is made unto the believer wisdom and righteousness, sanctification, and redemption….

> Si Cristo ang hagdang nakita ni Jacob, na ang saligan nito ay nakasalig sa lupa at ang pinakatuktok na baitang nito ay umabot hanggang sa kataas-taasang langit. Ipinakikita nito ang itinalagang paraan ng kaligtasan. Nararapat tayong umakyat, baitang matapos baitang, sa hagdang ito. Kung sino man sa atin ang sa wakas ay maliligtas, ito’y sa pamamagitan ng mahigpit na pagkakapit kay Jesus, gaya ng pagkakapit sa mga baitang ng isang hagdan. Si Cristo ay ginawa para sa mananampalataya bilang karunungan at katuwiran, pagpapabanal, at pagtubos....

> “There will be some terrible falls by those who think they stand firm because they have the truth; but they have it not as it is in Jesus. A moment’s carelessness may plunge a soul into irretrievable ruin. One sin leads to the second, and the second prepares the way for a third and so on. We must as faithful messengers of God, plead with Him constantly to be kept by his power. If we swerve a single inch from duty we are in danger of following on in a course of sin that ends in perdition. There is hope for every one of us, but only in one way—by fastening ourselves to Christ, and exerting every energy to attain to the perfection of his character.

> Magkakaroon ng ilang kakila-kilabot na pagkadapa sa mga nag-aakalang matatag ang kanilang pagkakatayo sapagkat taglay nila ang katotohanan; subalit hindi nila taglay ang katotohanang yaon gaya ng nasa kay Jesus. Ang isang kisap-saglit na kapabayaan ay maaaring magsadlak sa isang kaluluwa sa kapariwaraang hindi na mapanunumbalik. Ang isang kasalanan ay humahantong sa ikalawa, at ang ikalawa ay naghahanda ng daan para sa ikatlo, at patuloy na gayo’n. Dapat tayong, bilang tapat na mga mensahero ng Diyos, humiling sa Kanya nang walang patid na tayo’y ingatan sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan. Kung lilihis tayo ng kahit isang pulgada mula sa tungkulin, nalalagay tayo sa panganib na magpatuloy sa isang landas ng kasalanan na nagwawakas sa kapahamakang walang hanggan. May pag-asa para sa bawat isa sa atin, ngunit sa iisang paraan lamang: sa mahigpit na pagkakapit kay Cristo, at sa paglalaan ng lahat ng lakas upang kamtin ang kasakdalan ng Kanyang likas.

> “This goody-goody religion that makes light of sin and that is forever dwelling upon the love of God to the sinner, encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin and he knows it to be sin. This is the way that many are doing who profess to believe present truth. The truth is kept apart from their life, and that is the reason it has no more power to convict and convert the soul. There must be a straining of every nerve and spirit and muscle to leave the world, its customs, its practices, and its fashions….

> Ang relihiyong mabait-baitan na minamaliit ang kasalanan at walang patid na itinatampok ang pag-ibig ng Diyos sa makasalanan ay naghihikayat sa makasalanan na maniwalang ililigtas siya ng Diyos habang nagpapatuloy siya sa kasalanan at batid niyang iyon ay kasalanan. Ganito ang ginagawa ng marami na nagpapahayag na naniniwala sa kasalukuyang katotohanan. Inihihiwalay nila ang katotohanan sa kanilang pamumuhay, at iyon ang dahilan kung bakit wala na itong kapangyarihang magsumbat sa budhi at magdulot ng pagbabagong-loob sa kaluluwa. Dapat na ilaan ang sukdulang pagsusumikap ng bawat nerbiyos, espiritu, at kalamnan upang talikuran ang sanlibutan, ang mga kaugalian, mga gawi, at mga moda nito....

> “If you put away sin and exercise living faith, the riches of heaven’s blessings will be yours.” Selected Messages, book 3, 155.

> "Kung iyong iiwaksi ang kasalanan at iyong isasagawa ang buhay na pananampalataya, ang kayamanan ng mga pagpapala ng langit ay mapapasaiyo." Selected Messages, aklat 3, 155.

The false “goody-goody religion” of apostate Protestantism was established as an official doctrine at the outset of the fourth generation of Adventism in 1957. It presented a definition of justification that “encourages the sinner to believe that God will save him while he continues in sin.” The cross, teaches that “forgiveness of sin is not the sole result of the death of Jesus,” for “He made the infinite sacrifice not only that sin might be removed, but that human nature might be restored, rebeautified, reconstructed from its ruins, and made fit for the presence of God.”

Ang huwad na "banal-banalang relihiyon" ng tumalikod na Protestantismo ay itinatag bilang isang opisyal na doktrina sa pasimula ng ikaapat na salinlahi ng Adbentismo noong 1957. Inilahad nito ang isang pakahulugan ng pag-aaring-matuwid na "hinihikayat ang makasalanan na maniwalang ililigtas siya ng Diyos habang siya'y nagpapatuloy sa kasalanan." Ang krus ay nagtuturo na "ang kapatawaran ng kasalanan ay hindi ang tanging bunga ng kamatayan ni Jesus," sapagkat "Gumawa Siya ng walang-hanggang sakripisyo hindi lamang upang alisin ang kasalanan, kundi upang ang likas ng tao ay maipanumbalik, muling pagandahin, muling maitayo mula sa mga guho nito, at gawing karapat-dapat sa presensiya ng Diyos."

The rebellion of 1957, demonstrates that the seed of the rebellion that was planted in 1863, and that then sprouted in 1888, and which was thereafter watered by the counterfeit message represented by the book published in 1919 (The Doctrine of Christ), had ultimately brought forth the fruit of an open pronouncement that the original “faith of the just” represented by Habakkuk’s two tables, was now removed and replaced with the corrupted definition of “justification by faith” that exists in apostate Protestantism. The disobedient prophet from Judah, had returned to the assembly of mockers and eaten with the lying prophet of Bethel.

Ang rebelyon noong 1957 ay nagpapakita na ang binhi ng rebelyon na inihasik noong 1863, na pagkatapos ay sumibol noong 1888, at na pagkaraan ay diniligan ng huwad na mensaheng kinakatawan ng aklat na inilathala noong 1919 (The Doctrine of Christ), ay sa wakas nagbunga ng hayagang pahayag na ang orihinal na "pananampalataya ng mga matuwid," na kinakatawan ng dalawang tapyas ni Habakuk, ay ngayo’y inalis at pinalitan ng tiwaling pakahulugan ng "pag-aaring-matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya" na umiiral sa tumalikod na Protestantismo. Ang suwail na propeta mula sa Juda ay nagbalik sa kapulungan ng mga manunuya at kumain na kasalo ng sinungaling na propeta ng Betel.

The message to the Laodicean church which was first presented to the movement of the Millerites in 1856, and then again to the Laodicean church in 1888, was rejected every step of the way. That message of Jones and Waggoner, which according to Sister White was both the message to Laodicea, and the message of justification by faith, was rejected, under the premise that the rebels who were rejecting it, were actually defending the old landmarks! The landmarks they were defending was a foundation of their own human construction, that is built upon sand.

Ang mensahe para sa iglesia sa Laodicea, na unang iniharap sa kilusan ng mga Milerita noong 1856, at pagkatapos ay muli sa iglesia sa Laodicea noong 1888, ay tinanggihan sa bawat yugto. Ang mensaheng iyon nina Jones at Waggoner, na ayon kay Sister White ay kapwa ang mensahe sa Laodicea at ang mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, ay itinakwil, sa ilalim ng palagay na ang mga suwail na tumatanggi rito ay sa katunayan ay ipinagtatanggol ang mga lumang palatandaan! Ang mga palatandaang kanilang ipinagtatanggol ay isang saligang gawang-tao na sila mismo ang bumuo, na itinayô sa buhangin.

The message of “justification by faith” that was presented by Jones and Waggoner in 1888, included the fact of the true gospel, which identifies that those who are justified, are also sanctified. It emphasized that to be justified was to “actually” be made holy, not simply to be legally “proclaimed” as holy. The message of Jones and Waggoner, which Sister White identified she had been presenting for years before the rebellion of 1888, identifies that when justification is imputed, sanctification is simultaneously imparted.

Ang mensahe ng “pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya” na iniharap nina Jones at Waggoner noong 1888 ay kinapapalooban ng katotohanan ng tunay na ebanghelyo, na nagsasaad na ang mga inaaring-ganap ay pinapabanal din. Binibigyang-diin nito na ang “pag-aaring-ganap” ay ang “talagang” paggawang banal, at hindi lamang ang sa paraang legal ay “idinideklarang” banal. Ang mensahe nina Jones at Waggoner, na tinukoy ni Sister White na matagal na niyang ipinangaral bago ang pag-aaklas noong 1888, ay nagsasaad na kapag ang pag-aaring-ganap ay ibinibilang, ang pagpapabanal ay kasabay na ipinagkakaloob.

It cannot be otherwise, for both justification and sanctification are accomplished by the presence of the Holy Spirit in the believer. Justification and sanctification are simply two words that describe two elements of one work that is accomplished within the believer by the presence of the Holy Spirit.

Hindi maaaring maging iba pa, sapagkat kapwa ang pag-aaring-ganap at ang pagpapaging-banal ay isinasakatuparan sa pamamagitan ng presensiya ng Espiritu Santo sa mananampalataya. Ang pag-aaring-ganap at ang pagpapaging-banal ay dalawang salita lamang na naglalarawan ng dalawang sangkap ng iisang gawain na isinasakatuparan sa loob ng mananampalataya sa pamamagitan ng presensiya ng Espiritu Santo.

It was the very message of Moses that Korah’s rebels rejected, that was again rejected in 1856, then again in 1888, and then publicly enshrined as the salvation theology of Laodicean Adventism in 1957. The continuous rebellion wearied God, for the people said, “Everyone that doeth evil is good in the sight of the Lord, and he delighteth in them; or, Where is the God of judgment?”

Ang mismong mensahe ni Moises ang itinakwil ng mga rebelde ni Korah, na muling itinakwil noong 1856, at muli noong 1888, at pagkatapos ay hayagang itinanghal bilang teolohiya ng kaligtasan ng Laodicean Adventism noong 1957. Ang walang tigil na paghihimagsik ay pinapagod ang Diyos, sapagkat sinabi ng bayan, "Bawat gumagawa ng kasamaan ay mabuti sa paningin ng Panginoon, at nalulugod siya sa kanila; o, Nasaan ang Diyos ng kahatulan?"

They said “those that are sinning are justified by Christ’s blood, and God delights in them, even though they continue to sin.” This is the spiritual deception that is represented by the message to Laodicea (a people judged), for in spite of the fact that Christ identifies the Laodiceans as “wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked,” they believe that they are “rich, and increased with goods, and have need of nothing.” And in that condition, they are actually on the verge of being spewed out of the mouth of the Lord.

Sinabi nila, “ang mga nagkakasala ay inaaring-ganap sa pamamagitan ng dugo ni Cristo, at nalulugod sa kanila ang Diyos, bagaman patuloy silang nagkakasala.” Ito ang espirituwal na panlilinlang na kinakatawan ng mensahe sa Laodicea (isang bayang hinatulan), sapagkat bagaman tinukoy ni Cristo ang mga taga-Laodicea bilang “aba, kahabag-habag, dukha, bulag, at hubad,” pinaniniwalaan nila na sila ay “mayaman, sumagana sa mga ari-arian, at walang kailangan ng anuman.” At sa kalagayang iyon, sa katunayan ay nasa bingit sila ng maisuka mula sa bibig ng Panginoon.

The faithful of Millerite history who had persevered through the experience of the first disappointment in 1844, as represented by Jeremiah in chapter fifteen, verse fifteen through twenty-one, as the faithful builders of the temple, who had been promised that if they would not return to the “assembly of mockers,” that they would become God’s “mouth,” did return to “the assembly of mockers” (represented by the lying prophet of Bethel), and transitioned into Laodiceans, on the verge of being spewed out of God’s mouth, and they know it not.

Ang mga tapat sa kasaysayang Milerita na nagtiyaga sa karanasan ng unang pagkadismaya noong 1844, na, gaya ng kinakatawan ni Jeremias sa kabanata labinlima, talatang labinlima hanggang dalawampu't isa, ay mga tapat na tagapagtayo ng templo na pinangakuang, kung hindi sila manunumbalik sa "kapulungan ng mga manunuya," ay magiging "bibig" ng Diyos, ay nanumbalik sa "kapulungan ng mga manunuya" (na kinakatawan ng sinungaling na propeta ng Bethel) at naging mga Laodiceano, na nasa bingit ng maisuka mula sa bibig ng Diyos, at hindi nila ito nalalaman.

The condition of Laodicean Adventism on September 11, 2001, was typified by the condition of the Protestants on August 11, 1840. Those two histories were typified by the quibbling Jews, when the Holy Spirit descended at the baptism of Christ. In each of the three histories a former chosen people were, and are in the process now, of being passed by. The Messenger of the Covenant in the time of John the Baptist, was to enter into covenant with those whom Peter identified as a “chosen generation.”

Ang kalagayan ng Laodiseyang Adventismo noong ika-11 ng Setyembre 2001 ay inilalarawan ng kalagayan ng mga Protestante noong ika-11 ng Agosto 1840. Ang dalawang kasaysayang iyon ay inilalarawan ng mga Judiong mapagtalo, nang bumaba ang Espiritu Santo sa bautismo ni Cristo. Sa bawat isa sa tatlong kasaysayang ito, ang dating piniling bayan ay nalampasan, at sa kasalukuyan ay nilalampasan. Ang Sugo ng Tipan sa panahon ni Juan Bautista ay papasok sa tipan kasama ng mga yaong tinukoy ni Pedro bilang “lahing hirang.”

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Ngunit kayo ay lahing hinirang, pagkasaserdoteng maharlika, bansang banal, bayang pag-aari; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kanyang kagila-gilalas na liwanag: na noong una’y hindi kayo isang bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos; na dating hindi nagtamo ng kahabagan, ngunit ngayo’y nagtamo ng kahabagan. 1 Pedro 2:9, 10.

Peter was identifying the new chosen people of his period, which then was the Christian church. They had been selected as a “chosen generation,” during a period when Christ and John the Baptist both identified the former chosen people, as a generation of vipers.

Kinilala ni Pedro ang bagong bayang hinirang sa kaniyang kapanahunan, na noon ay ang Iglesya ng mga Kristiyano. Sila ay pinili bilang isang “lahing hirang,” sa panahong kapwa tinukoy nina Cristo at Juan Bautista ang dating bayang hinirang bilang isang lahi ng mga ulupong.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. Matthew 12:34.

> O lahi ng mga ulupong, paanong kayo, yamang masasama, ay makapagsasalita ng mabubuting bagay? Sapagkat sa kasaganaan ng puso ay nagsasalita ang bibig. Mateo 12:34.

The generation that is passed by, is a “generation of vipers,” which is a symbol of Satan—the reptile of Bible prophecy. The generation that is passed by had filled up their cup of probationary time, and through four generations they had settled into the character of the viper. They had developed the forehead of a whore. This is why the twenty-five ancient men in Ezekiel chapter eight, are willing to bow to the sun. They had formed the character of the papacy.

Ang salinlahing pinalampas ay isang “salinlahi ng mga ulupong,” na siyang sagisag ni Satanas, ang reptilya sa propesiya sa Biblia. Ang salinlahing pinalampas ay napuno na nila ang kanilang saro ng panahong palugit, at sa loob ng apat na salinlahi ay ganap na nahubog sa kanila ang katangian ng ulupong. Nagkaroon sila ng noo ng isang patutot. Ito ang dahilan kung bakit ang dalawampu’t limang matatandang lalaki sa Ezekiel kabanata walo ay handang yumukod sa araw. Nahubog na nila ang katangian ng kapapahan.

> “The third angel’s message has been sent forth to the world, warning men against receiving the mark of the beast or of his image in their foreheads or in their hands. To receive this mark means to come to the same decision as the beast has done, and to advocate the same ideas, in direct opposition to the Word of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> Ang mensahe ng ikatlong anghel ay ipinahayag na sa sanlibutan, na nagbababala sa mga tao laban sa pagtanggap ng tanda ng halimaw o ng kaniyang larawan sa kanilang mga noo o sa kanilang mga kamay. Ang pagtanggap sa tandang ito ay nangangahulugang magpasya gaya ng ginawa ng halimaw, at itaguyod ang gayunding mga kaisipan, na tuwirang sumasalungat sa Salita ng Diyos. Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

The mark of the beast, is the mark of the man of sin, who is the pope of Rome and the earthly representative of Satan. To come to the same mind as the beast, is to come to the same mind as Satan, who is symbolized as a viper.

Ang tatak ng hayop ay ang tatak ng tao ng kasalanan, na siyang Papa ng Roma at ang kinatawan sa lupa ni Satanas. Ang magkaroon ng iisang kaisipan na gaya ng sa hayop ay ang magkaroon ng iisang kaisipan na gaya ng kay Satanas, na sinasagisag bilang isang ulupong.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> Upang masiguro ang mga pakinabang at karangalang makamundo, ang iglesia ay naakay na hanapin ang pabor at suporta ng mga dakila sa lupa; at, yamang sa gayo’y itinakwil niya si Cristo, siya’y napahinuhod na ipagkaloob ang kaniyang katapatan sa kinatawan ni Satanas—ang Obispo ng Roma. The Great Controversy, 50.

In the last generation of a former chosen people, their character reflects the character of Satan. The “chosen generation” who in times past, were not the people of God, are chosen through a process of testing, purging and purification. Those that pass the testing process are chosen to be in a covenant relationship with God. The Lord entered into covenant with the Christian church, then again with Millerite Adventism, and He does so again with the one hundred and forty-four thousand.

Sa huling salinlahi ng dating piniling bayan, ang kanilang likas ay sumasalamin sa likas ni Satanas. Ang “hinirang na salinlahi” na noong una ay hindi bayan ng Diyos, ay hinirang sa pamamagitan ng proseso ng pagsubok, paglilinis, at pagdadalisay. Ang mga nakalalampas sa proseso ng pagsubok ay hinirang upang pumasok sa isang tipan sa Diyos. Nakipagtipan ang Panginoon sa iglesyang Kristiyano, pagkatapos ay muli sa Adbentismo ng mga Millerita, at muli Niya itong gagawin sa isandaang apatnapu’t apat na libo.

When the Lord enters into covenant with the newly chosen people of God (who in times past were not the people of God), He comes to them as the Messenger of the Covenant. In each of the three histories that fulfill Malachi chapter three, there is a messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant. The first messenger was John the Baptist, who typified the second and third messenger. The second messenger was William Miller. Together the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller establish the characteristics of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant to come and enter into covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Kapag ang Panginoon ay pumapasok sa tipan kasama ang bagong-hinirang na bayan ng Diyos (na noong una ay hindi bayan ng Diyos), dumarating Siya sa kanila bilang ang Sugo ng Tipan. Sa bawat isa sa tatlong kasaysayang tumutupad sa Kabanata 3 ng Malakias, may isang sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan. Ang unang sugo ay si Juan Bautista, na siyang huwaran ng ikalawa at ikatlong sugo. Ang ikalawang sugo ay si William Miller. Magkatuwang, ang mga propetikong katangian nina Juan Bautista at William Miller ang nagtatatag ng mga katangian ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan na darating upang pumasok sa tipan kasama ang isang daan at apatnapu't apat na libo.

The three messengers that prepare the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple, illustrate a work that is accomplished in the time of the investigative judgment, which concludes at the executive judgment.

Ang tatlong sugo na naghahanda ng daan para sa biglaang pagdating ni Cristo—na siyang Sugo ng Tipan—sa Kaniyang templo, ay naglalarawan ng isang gawaing isinasagawa sa panahon ng paghuhukom na pagsisiyasat, na nagwawakas sa paghuhukom na nagpapaganap.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> Sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, ang tipan ng Diyos sa Kaniyang bayang tumutupad sa Kaniyang mga utos ay pananariwain. "Sa araw na yaon ay gagawa ako ng tipan para sa kanila, kasama ang mga hayop sa parang, at ang mga ibon sa langit, at ang mga gumagapang sa lupa: at aking babaliin ang busog at ang tabak, at aalisin ang digmaan sa lupa, at papahigain ko sila nang tiwasay. At pakakasunduin kita sa akin magpakailanman; oo, pakakasunduin kita sa akin sa katuwiran, at sa kahatulan, at sa kagandahang-loob, at sa mga kaawaan. Akin ding pakakasunduin ka sa akin sa pagtatapat; at iyong makikilala ang Panginoon."

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> 'At mangyayari sa araw na yaon, aking didinggin, ang sabi ng Panginoon; aking didinggin ang mga langit, at didinggin nila ang lupa; at didinggin ng lupa ang trigo, at ang alak, at ang langis; at didinggin nila si Jezreel. At ihahasik ko siya para sa akin sa lupa; at kakaawaan ko yaong hindi kinahabagan; at aking sasabihin sa kanila na hindi ko bayan, Kayo’y aking bayan; at sila’y magsasabi, Ikaw ang aking Diyos.' Oseas 2:14-23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> "Sa araw na yaon, ... ang nalabi ng Israel, at ang mga nakaligtas sa sambahayan ni Jacob, ... ay sasandig sa Panginoon, ang Banal ng Israel, sa katotohanan." Isaias 10:20. Mula sa "bawat bansa, at lipi, at wika, at bayan" ay magkakaroon ng mga magagalak na tutugon sa mensaheng, "Matakot kayo sa Diyos, at magbigay ng kaluwalhatian sa kanya; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol." Tatalikod sila sa bawat diyus-diyusan na nagbibigkis sa kanila sa daigdig na ito, at "sasamba sa kanya na lumikha ng langit, at ng lupa, at ng dagat, at ng mga bukal ng tubig." Papalayain nila ang kanilang sarili mula sa bawat pagkakagapos, at tatayo sa harap ng sanlibutan bilang mga bantayog ng awa ng Diyos. Masunurin sa bawat banal na kahingian, kikilalanin sila ng mga anghel at ng mga tao bilang mga yaong "nagsisitupad ng mga utos ng Diyos, at ng pananampalataya ni Jesus." Apocalipsis 14:6-7, 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again [reverse] the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> 'Narito, dumarating ang mga araw, wika ng Panginoon, na aabutan ng magsasakang nag-aararo ang tag-aani, at ang tagatapak ng ubas ang naghahasik ng binhi; at ang mga bundok ay magpapadanak ng matamis na alak, at ang lahat ng burol ay matutunaw. At ibabalik kong muli [babaligtarin] ang pagkabihag ng aking bayang Israel, at itatayo nila ang mga wasak na lunsod, at tatahanan ang mga iyon; at magtatanim sila ng mga ubasan, at iinumin ang alak ng mga iyon; gagawa rin sila ng mga halamanan, at kakainin ang bunga ng mga iyon. At itatanim ko sila sa kanilang lupain, at hindi na sila mabubunot pa mula sa kanilang lupain na ibinigay ko sa kanila, wika ng Panginoon mong Diyos. Amos 9:13-15.' Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

Malachi chapter three, was fulfilled in the time of Christ, and in the time of the Millerites, and those two histories identify its fulfillment in the last days. Sister White aligns the fulfillment of Malachi chapter three, with Christ’s work of cleansing the temple.

Ang Malakias kabanata tatlo ay natupad sa panahon ni Cristo at sa panahon ng mga Millerite, at ang dalawang kasaysayang iyon ay tumutukoy sa katuparan nito sa mga huling araw. Iniugnay ni Sister White ang katuparan ng Malakias kabanata tatlo sa gawain ni Cristo ng paglilinis ng templo.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> "Sa paglilinis ng templo mula sa mga mamimili at mangangalakal ng sanlibutan, inihayag ni Jesus ang Kaniyang misyon na dalisayin ang puso mula sa karumihan ng kasalanan—mula sa mga makalupang nasa, mga makasariling pita, mga masasamang gawi, na sumisira sa kaluluwa. Sinipi ang Malakias 3:1–3." The Desire of Ages, 161.

The cleansing of the temple by Christ represented His work of cleansing the heart of the repentant sinner. In His ministry among men, He twice cleansed the earthly temple.

Ang paglilinis ni Cristo sa templo ay kumakatawan sa Kanyang gawain ng paglilinis sa puso ng nagsisising makasalanan. Sa Kanyang ministeryo sa gitna ng mga tao, dalawang ulit Niyang nilinis ang makalupang templo.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Wika ng propeta, 'Nakita ko ang isa pang anghel na bumabang mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya'y sumigaw nang makapangyarihan sa malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo' (Apocalipsis 18:1, 2). Ito ang gayon ding mensahe na ibinigay ng ikalawang anghel. Bumagsak ang Babilonia, 'sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). Ano ang alak na iyon?-Ang kaniyang mga maling doktrina. Ibinigay niya sa sanlibutan ang isang huwad na Sabbath sa halip ng Sabbath ng ikaapat na utos, at inulit ang kasinungalingang unang sinabi ni Satanas kay Eva sa Eden-ang likas na kawalang-kamatayan ng kaluluwa. Marami pang magkakauri niyang kamalian ang kaniyang pinalaganap sa malayo't malapit, 'itinuturo bilang mga doktrina ang mga utos ng mga tao' (Mateo 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> "Nang sinimulan ni Jesus ang Kaniyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa sakrilehiyosong kalapastanganan. Kabilang sa mga huling gawa ng Kaniyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Gayon din, sa huling gawa para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang natatanging panawagan ang ibinibigay sa mga iglesia. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay, 'Bumagsak na, bumagsak na ang Babilonia, yaong dakilang bayan, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid' (Apocalipsis 14:8). At sa malakas na sigaw ng mensahe ng ikatlong anghel ay may tinig na naririnig mula sa langit na nagsasabi, 'Magsilabas kayo mula sa kaniya, bayan Ko, upang huwag kayong makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang huwag ninyong tanggapin ang kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at naalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan' (Apocalipsis 18:4, 5)." Selected Messages, aklat 2, 118.

In the fulfillment of Malachi chapter three, John the Baptist was the messenger who prepared for Jesus, as the Messenger of the Covenant, to suddenly come to His temple and twice cleanse it. In His ministry of three and a half years, He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry, thus identifying that the cleansing work has a beginning that represents the ending. Jesus always illustrates the ending with the beginning, and in agreement with His work as Alpha and Omega the three and a half years began and ended with a temple cleansing.

Sa katuparan ng ikatlong kabanata ng Malakias, si Juan Bautista ang sugo na naghanda para kay Jesus, bilang ang Sugo ng Tipan, upang biglang pumarito sa Kaniyang templo at linisin ito nang makalawa. Sa Kaniyang tatlo’t kalahating taong ministeryo, nilinis Niya ang templo sa pasimula at sa wakas ng Kaniyang ministeryo, at sa gayon ay ipinakikita na ang gawaing paglilinis ay may pasimula na kumakatawan sa wakas. Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ayon sa Kaniyang gawain bilang Alpha at Omega, ang tatlo’t kalahating taon ay nagsimula at nagtapos sa paglilinis ng templo.

At the conclusion of the three and a half years, He shed the blood that confirmed the covenant that fulfilled the prediction of Daniel chapter nine that He would confirm the covenant with many for one week, in the midst of which He would be cut off.

Sa pagwawakas ng tatlo’t kalahating taon, ibinuhos Niya ang Kaniyang dugo na nagpatibay sa tipan, na tumupad sa hulang nasa Daniel kabanata siyam na Kaniyang pagtitibayin ang tipan kasama ng marami sa loob ng isang sanlinggo, na sa kalagitnaan nito Siya’y mapuputol.

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> At pagkaraan ng animnapu’t dalawang sanlinggo ay mahihiwalay ang Mesiyas, ngunit hindi para sa kaniyang sarili; at wawasakin ng bayan ng pangulong darating ang lungsod at ang santuwaryo; at ang wakas niyaon ay sa pamamagitan ng baha, at hanggang sa wakas ng digmaan ay itinakda ang mga pagkatiwangwang. At kaniyang pagtitibayin ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo; at sa kalagitnaan ng sanlinggo ay kaniyang papatigilin ang hain at ang handog, at dahil sa paglaganap ng mga kasuklamsuklam ay gagawin niyang tiwangwang, hanggang sa kaganapan, at ang itinakda ay ibubuhos sa nasa pagkatiwangwang. Daniel 9:26, 27.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Page after page might be written in regard to these things. Whole conferences are becoming leavened with the same perverted principles. ‘For the rich men thereof are full of violence, and the inhabitants thereof have spoken lies, and their tongue is deceitful in their mouth.’ The Lord will work to purify his church. I tell you in truth, the Lord is about to turn and overturn in the institutions called by his name.

> Napakaraming pahina ang maaaring maisulat hinggil sa mga bagay na ito. Ang mga kapulungan, sa kabuuan, ay nahahawa na ng gayunding baluktot na mga simulain. ‘Sapagkat ang mga mayayaman doon ay lipos ng karahasan, at ang mga nananahan doon ay nagsalita ng mga kasinungalingan, at ang kanilang dila ay mapanlinlang sa kanilang bibig.’ Gagawa ang Panginoon upang dalisayin ang kaniyang iglesia. Sinasabi ko sa inyo sa katotohanan, ang Panginoon ay malapit nang magbaligtad at magbagsak sa loob ng mga institusyong tinatawag sa kaniyang pangalan.

> “Just how soon this refining process will begin, I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in his hand will cleanse his temple of its moral defilement. He will thoroughly purge his floor. God has a controversy with all who practice the least injustice; for in so doing they reject the authority of God, and imperil their interest in the atonement, the redemption which Christ has undertaken for every son and daughter of Adam. Will it pay to take a course abhorrent to God? Will it pay to put upon your censers strange fire to offer before God, and say it makes no difference?

> Kung gaano kabilis magsisimula ang prosesong ito ng pagdadalisay, hindi ko masasabi, ngunit hindi na ito magluluwat. Siya, na may kalaykay sa kanyang kamay, ay lilinisin ang kanyang templo sa karumihang moral nito. Lubusang lilinisin niya ang kanyang giikan. May sakdal ang Diyos laban sa lahat ng nagsasagawa kahit ng kaliit-liitang kawalang-katarungan; sapagkat sa gayong paggawa ay itinatakwil nila ang kapamahalaan ng Diyos, at inilalagay nila sa panganib ang kanilang bahagi sa pagbabayad-sala, ang pagtubos na isinakatuparan ni Cristo para sa bawat anak na lalaki at babae ni Adan. May pakinabang ba ang tahakin ang daang kasuklam-suklam sa Diyos? May pakinabang ba ang maglagay sa inyong mga insensaryo ng ibang apoy upang ihandog sa harap ng Diyos, at sabihing wala namang ipinagkaiba?

> “It has not been after God’s order to center so much in Battle Creek. The state of things now exists that was presented before me as a warning. I am sick at heart at the representation. The Lord gave warnings to prevent this demoralizing condition of things, but they have not been heeded. ‘Ye are the salt of the earth: but if the salt have lost his savor, wherewith shall it be salted? It is thenceforth good for nothing, but to be cast out, and to be trodden under foot of men.’

> Hindi naaayon sa kaayusan ng Diyos ang labis na pagtuon sa Battle Creek. Ang kalagayang umiiral ngayon ay ang mismong ipinakita sa akin bilang isang babala. Ako’y labis na nanlulumo sa aking kalooban sa paglalarawang iyon. Nagbigay ang Panginoon ng mga babala upang hadlangan ang ganitong nakasisira ng moralidad na kalagayan, ngunit hindi ito pinakinggan. “Kayo ang asin ng lupa; ngunit kung ang asin ay mawalan ng alat, ano pa ang ipang-aalat dito? Wala na itong kabuluhan kundi itapon at yapakan ng mga tao.”

> “I appeal to my brethren to wake up. Unless a change takes place speedily, I must give the facts to the people; for this state of things must change; unconverted men must no longer be managers and directors in so important and sacred work. With David we are forced to say, ‘It is time for thee, Lord, to work: for they have made void thy law.’” Special Testimonies, 30, 31.

> Ako’y nananawagan sa aking mga kapatid na magising. Maliban kung may maganap na pagbabago sa lalong madaling panahon, kailangan kong ilahad sa mga tao ang mga katunayan; sapagkat ang kalagayang ito ay kailangang magbago; ang mga lalaking hindi pa nagbagong-loob ay hindi na dapat maging mga tagapamahala at mga direktor sa lubhang mahalaga at banal na gawaing ito. Kasama ni David, napipilitan tayong sabihin, ‘Panahon na para sa iyo, Panginoon, na kumilos; sapagkat kanilang niwalang bisa ang iyong kautusan.’ Special Testimonies, 30, 31.

Back to Articles