Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isang Daan at Dalawampu’t Tatlo

Unveiling the Prophetic Significance of Daniel 11:40

Pagbubunyag sa Propetikong Kabuluhan ng Daniel 11:40

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in God’s Word, as is Daniel chapter eight, verse fourteen. Verse forty is represented by the Hiddekel River and the Ulai River represents Daniel chapter eight, verse fourteen.

Ang ikaapatnapung talata ng Daniel kabanata labing-isa ay isa sa mga pinakamalalim na talata sa Salita ng Diyos, gayundin ang ikalabing-apat na talata ng Daniel kabanata walo. Ang ikaapatnapung talata ay kinakatawan ng Ilog Hiddekel, at ang Ilog Ulai naman ay kumakatawan sa ikalabing-apat na talata ng Daniel kabanata walo.

Verse forty begins with the words, “and at the time of the end,” thus specifically identifying that the beginning of the verse is 1798. The fifty-one words of the verse were unsealed in 1989, when they were recognized as identifying the collapse of the Soviet Union at that time. Those fifty-one words in the verse, represent both the time of the end in 1798, and then another the time of the end in 1989. Alpha and Omega placed His signature on the verse for all who are willing to see and hear. The time of the end for the movements of both the first and third angels are represented in that one verse.

Ang ika-apatnapung talata ay nagsisimula sa mga salitang, “at sa panahon ng kawakasan,” kaya’t tahasang itinatakda na ang pasimula ng talatang iyon ay 1798. Ang limampu’t isang salita ng talata ay naalisan ng tatak noong 1989, nang makilala na ang mga ito’y tumutukoy sa pagbagsak ng Unyong Sobyet sa panahong iyon. Yaong limampu’t isang salita sa talata ay kumakatawan kapwa sa panahon ng kawakasan noong 1798, at saka sa isa pang panahon ng kawakasan noong 1989. Ang Alpha at Omega ay naglagay ng Kanyang lagda sa talatang iyon para sa lahat ng nakahandang makakita at makarinig. Ang panahon ng kawakasan para sa mga kilusan ng kapuwa unang at ikatlong anghel ay kinakatawan sa iisang talatang iyon.

The following verse identifies when the papacy, represented as the king of the north, conquers the United States, represented as the glorious land, at the soon coming Sunday law in the United States. Therefore, though the words of verse forty identify the time of the end in 1798, as the beginning, and the time of the end in 1989, as the ending, the reality is that the prophetic history represented in verse forty does not finish until verse forty-one, when the king of the north conquers the glorious land. This means that the history from the collapse of the Soviet Union in 1989, until the soon-coming Sunday law in verse forty-one, represents the history of the United States from President Ronald Reagan until the soon coming Sunday law. That history includes September 11, 2001 and onward unto the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven.

Ang sumusunod na talata ay tumutukoy kung kailan lulupigin ng Kapapahan, na kinakatawan bilang ang Hari sa Hilaga, ang Estados Unidos, na kinakatawan bilang ang Maluwalhating Lupain, sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Kaya, bagaman tinutukoy ng mga salita ng talatang apatnapu ang Panahon ng Wakas noong 1798, bilang simula, at ang Panahon ng Wakas noong 1989, bilang katapusan, ang katotohanan ay hindi nagtatapos ang kasaysayang propetiko na kinakatawan sa talatang apatnapu hanggang sa talatang apatnapu’t isa, kung kailan lulupigin ng Hari sa Hilaga ang Maluwalhating Lupain. Ibig sabihin, ang kasaysayan mula sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo sa talatang apatnapu’t isa ay kumakatawan sa kasaysayan ng Estados Unidos mula kay Pangulong Ronald Reagan hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang kasaysayang iyon ay kinabibilangan ng Setyembre 11, 2001 at patuloy hanggang sa oras ng dakilang lindol sa Apocalipsis, kabanata labing-isa.

When the verse was initially unsealed, an argument was raised against the truth that “the claim by Pippenger, that the verse represents the history of 1798, unto the Sunday law was an absurd claim, for verses in the Bible never represent such long periods of history.” We had not thought about the concept of whether there is a limit upon a period of time that can be located in one verse, but we immediately remembered that Revelation chapter thirteen, verse eleven identifies the very same history, and it does so, in one verse. The history of the earth beast began in 1798, and the speaking of the earth beast as a dragon, is fulfilled at the soon coming Sunday law.

Nang unang nabuksan ang talatang iyon, isang pangangatwiran ang iniharap laban sa katotohanan, na “ang pag-aangkin ni Pippenger, na ang talatang ito ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1798 hanggang sa batas ng Linggo, ay isang pag-aangking walang-katwiran, sapagkat ang mga talata sa Bibliya kailanma’y hindi kumakatawan sa gayong kahahabang mga yugto ng kasaysayan.” Hindi pa namin napagninilayan ang kaisipan kung may hangganan ba sa haba ng panahong maaaring masumpungan sa loob ng isang talata, ngunit agad naming naalaala na sa Apocalipsis kabanata labintatlo, talatang labing-isa, itinutukoy ang gayunding kasaysayan, at ginagawa iyon sa isang talata. Ang kasaysayan ng hayop na mula sa lupa ay nagsimula noong 1798, at ang pagsasalita ng hayop na mula sa lupa na gaya ng dragon ay matutupad sa nalalapit na batas ng Linggo.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> At nang ang Kapapahan, na hinubdan ng kapangyarihan, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, namalas ni Juan ang isang bagong kapangyarihang umaahon upang magpaalingawngaw ng tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayunding malupit at lapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay isinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng sa kordero. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

If a person needed to be technical, verse forty covers the history of 1798, to verse forty-one, and in verse forty-one the Sunday law is identified, so unlike the single verse in Revelation chapter thirteen, verse forty is actually a little bit shorter because the Sunday law is in the next verse, whereas, in Revelation chapter thirteen, 1798 to the Sunday law is in one verse. Sister White informs us the “same line of prophecy” that is in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and Revelation chapter thirteen, verse eleven, easily goes right over the top of verse forty, if you choose to apply the principle of line upon line.

Kung kinakailangang maging teknikal, sinasaklaw ng talatang apatnapu ang kasaysayan ng 1798, patungo sa talatang apatnapu’t isa, at sa talatang apatnapu’t isa tinutukoy ang batas sa Linggo; kaya, di gaya ng iisang talata sa Apocalipsis kabanata labintatlo, ang talatang apatnapu ay bahagyang mas maikli sapagkat nasa kasunod na talata ang batas sa Linggo, samantalang sa Apocalipsis kabanata labintatlo, ang 1798 hanggang sa batas sa Linggo ay nasa iisang talata. Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang "parehong linya ng propesiya" na nasa aklat ni Daniel ay muling kinuha sa aklat ng Apocalipsis, at ang Apocalipsis kabanata labintatlo, talatang labing-isa, ay madaling maipapatong nang tuwiran sa talatang apatnapu, kung pipiliin mong ilapat ang prinsipyong "linya sa ibabaw ng linya."

When you do employ the principle of line upon line, you find that verse forty’s representation of Revelation thirteen’s earth beast (the United States), who in verse forty is represented by the “chariots, ships and horsemen,” changes from a lamblike beast with two horns in 1798 into a dragon-speaking beast at the soon coming Sunday law, and also that the lamblike-beast has two horns.

Kapag ipinaiiral mo ang prinsipyong “linya sa ibabaw ng linya,” matutuklasan mo na ang nasa talatang apatnapu na paglalarawan ng hayop na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo (ang Estados Unidos)—na sa talatang apatnapu ay kinakatawan ng “mga karwahe, mga sasakyang-dagat, at mga mangangabayo”—ay nagbabago mula sa isang kordero-katulad na hayop na may dalawang sungay noong 1798 tungo sa isang hayop na nagsasalita na gaya ng dragon sa nalalapit na batas sa Linggo, at na ang kordero-katulad na hayop ay may dalawang sungay.

Verse forty, also represents the symbolic seventy years when the whore of Tyre is forgotten, for the seventy symbolic years are as the days of one king, and a king is a kingdom. Based upon verse forty, and the line of Revelation chapter thirteen, the kingdom of Bible prophecy that rules for the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three is the earth beast, which has two horns of strength. The earth beast begins with two horns of strength representing Republicanism and Protestantism, but as the history of verse forty draws near its fulfillment in verse forty-one, its two prophetic strengths are then identified as “ships” (economic power), and “chariots and horsemen” (military might).

Ang talatang apatnapu ay kumakatawan din sa simbolikong pitumpung taon kung kailan nalilimutan ang patutot ng Tiro, sapagkat ang pitumpung simbolikong taon ay gaya ng mga araw ng isang hari, at ang isang hari ay isang kaharian. Batay sa talatang apatnapu, at sa linya ng Apocalipsis kabanata labintatlo, ang kaharian ng hulang biblikal na naghahari sa loob ng pitumpung simbolikong taon ng Isaias kabanata dalawampu't tatlo ay ang halimaw na mula sa lupa, na may dalawang sungay ng lakas. Nagsisimula ang halimaw na mula sa lupa na may dalawang sungay ng lakas na kumakatawan sa Republikanismo at Protestantismo, ngunit habang ang kasaysayan ng talatang apatnapu ay lumalapit sa katuparan nito sa talatang apatnapu't isa, ang dalawa nitong propetikong lakas ay kinikilala bilang "mga sasakyang-dagat" (kapangyarihang pang-ekonomiya), at "mga karo at mga mangangabayo" (kapangyarihang militar).

During the seventy symbolic years of Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre, who in verse forty is the king of the north, is forgotten. But then at the end of the seventy symbolic years she will once again commit fornication with the kings of the earth, as was done in the history leading up to the collapse of the Soviet Union when all historians confirm that President Reagan secured a secret alliance with the antichrist of Bible prophecy for the purpose of bringing down the Soviet Union. In the period leading up to 1989 Reagan had already begun a secret illicit relationship with the man of sin, thus Nebuchadnezzar’s musicians began to practice the tune that the forgotten whore was beginning to sing. The unprecedented worldwide ministry of John Paull II, in that very history, was the beginning of the “song and dance” that caused “all the world” to “wonder after the beast”.

Sa loob ng pitumpung makasagisag na taon ng Isaias kabanata dalawampu't tatlo, ang patutot ng Tiro, na sa talata apatnapu ay ang hari sa hilaga, ay nalilimutan. Ngunit sa katapusan ng pitumpung makasagisag na taon, muli siyang makikiapid sa mga hari ng lupa, gaya ng naganap sa kasaysayang humantong sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, noong kinukumpirma ng lahat ng historyador na tiniyak ni Pangulong Reagan ang isang lihim na alyansa sa antikristo ng propesiya sa Bibliya upang pabagsakin ang Unyong Sobyet. Sa panahong humahantong sa 1989, nasimulan na ni Reagan ang isang lihim at bawal na ugnayan sa tao ng kasalanan; kaya't nagsimulang magsanay ang mga musikero ni Nabucodonosor sa himig na sinisimulang awitin ng nakalimutang patutot. Ang walang kaparis na pandaigdigang ministeryo ni John Paull II, sa mismong kasaysayang iyon, ang naging pasimula ng "awit at sayaw" na nagdulot upang "ang buong sanlibutan" ay "manggilalas sa hayop".

Verse forty also represents the history of Laodicean Adventism, which began in 1798 as Sardis, then those in Sardis accepted the light that was unsealed, and then the Philadelphian movement came out of Sardis. When the Philadelphian movement rejected the light of 1856, they then transitioned from a movement unto the Laodicean church in 1863. That church is therefore destined to be spewed out of the mouth of the Lord in verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law. Verse forty represents not only the history of the United States, but also the history of Laodicean Adventism.

Ang talata apatnapu ay kumakatawan din sa kasaysayan ng Adventismong Laodiceano, na nagsimula noong 1798 bilang Sardis; pagkatapos ay tinanggap ng mga nasa Sardis ang liwanag na naalisan ng tatak, at mula sa Sardis ay lumitaw ang kilusang Filadelfiano. Nang tanggihan ng kilusang Filadelfiano ang liwanag ng 1856, sila ay lumipat mula sa pagiging isang kilusan tungo sa iglesiang Laodiceano noong 1863. Kaya’t ang iglesiang iyon ay nakatakdang isuka mula sa bibig ng Panginoon sa talata apatnapu’t isa, na siyang nalalapit na batas ng Linggo. Ang talata apatnapu ay kumakatawan hindi lamang sa kasaysayan ng Estados Unidos, kundi pati sa kasaysayan ng Adventismong Laodiceano.

Laodicean Adventism was given the divine light of God’s Word for its anchor point and strength, and the government of the United States was given the divine light of the Constitution of the United States for its anchor point and strength. They both began prophetically as horns in 1798, and by the end of the seventy symbolic years, the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn will come together as one horn and speak as a dragon.

Ang Laodiseyang Adbentismo ay pinagkalooban ng banal na liwanag ng Salita ng Diyos bilang angkla at lakas nito, at ang pamahalaan ng Estados Unidos ay pinagkalooban ng banal na liwanag ng Saligang-Batas ng Estados Unidos bilang angkla at lakas nito. Kapwa sila’y nagsimula ayon sa propesiya bilang mga sungay noong 1798, at pagsapit sa katapusan ng pitumpung simbolikong taon, ang murtad na Republikanong sungay at ang murtad na Protestanteng sungay ay magsasama bilang iisang sungay at magsasalita na gaya ng dragon.

Verse forty’s two horns are the government, and the chosen church, that represent two lines of prophecy which run together, for they are represented as two horns upon a single beast. Wherever the beast goes the two horns also go, and they do so in the same prophetic history. The horn of Protestantism has a twofold prophetic nature represented by Laodicea and Philadelphia. The horn of Republicanism also has a twofold prophetic nature represented by the Republican and Democratic political parties. The second of each of the horn’s twofold nature, comes up last and comes up higher, according to Daniel chapter eight.

Ang dalawang sungay ng talatang apatnapu ay ang pamahalaan at ang hinirang na Iglesya, na kumakatawan sa dalawang linya ng propesiya na magkasamang tumatakbo, sapagkat inilalarawan sila bilang dalawang sungay sa iisang hayop. Saanman pumaroon ang hayop, pumaparoon din ang dalawang sungay, at ginagawa nila ito sa iisang kasaysayan ng propesiya. Ang sungay ng Protestantismo ay may dalawahang likas na propetiko na kinakatawan ng Laodicea at Philadelphia. Ang sungay ng Republikanismo ay mayroon ding dalawahang likas na propetiko na kinakatawan ng mga partidong pampolitika na Republikano at Demokratiko. Ang ikalawa sa dalawahang likas na propetiko ng bawat sungay ay lumilitaw na huli at umaangat na mas mataas, ayon sa Daniel kabanata walo.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata at tumingin; at narito, isang lalaking tupa na may dalawang sungay ang nakatayo sa harap ng ilog; at ang dalawang sungay ay matataas; ngunit ang isa ay mas mataas kaysa sa isa pa, at ang higit na mataas ay sumibol nang huli. Daniel 8:3.

The twofold characteristics of each horn is illustrated in the line of Christ by the Sadducees and Pharisees, which in the Republican horn equates to liberalism (pro-slavery, democracy, woke-ism and globalism), and conservatism (anti-slavery, a Constitutional republic, traditionalists, MAGA). The twofold characteristics of the Protestant horn equates to Philadelphia and Laodicea. There is not a perfect parallel between the two horns’ division into a twofold symbol, for neither progressive liberalism or conservative MAGA-ism comes out on the right side of the Sunday law issue, for the Pharisees and Sadducees came together at the cross; but at the soon coming Sunday law, which was typified by the cross, Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and the Philadelphian horn is then lifted up as an ensign. Still, the twofold nature of both horns is represented by the theological controversy between the Pharisees and Sadducees, and the messenger to the Gentiles (Paul), in the history of Christ, had formerly been a Pharisee of Pharisees.

Ang dalawahang katangian ng bawat sungay ay inilarawan sa kasaysayan ni Cristo sa pamamagitan ng mga Saduseo at Pariseo, na sa Republikanong sungay ay tumutumbas sa liberalismo (pabor sa pagkaalipin, demokrasya, woke-ismo at globalismo), at konserbatismo (laban sa pagkaalipin, isang Konstitusyonal na republika, mga tradisyonalista, MAGA). Ang dalawahang katangian ng Protestanteng sungay ay tumutumbas sa Filadelfia at Laodicea. Walang ganap na paralelismo sa pagkakahati ng dalawang sungay bilang isang dalawahang simbolo, sapagkat ni ang progresibong liberalismo ni ang konserbatibong MAGA-ismo ay hindi napapabilang sa tamang panig ng usapin hinggil sa batas ng Linggo, sapagkat ang mga Pariseo at Saduseo ay nagkaisa sa krus; ngunit sa nalalapit na batas ng Linggo, na ang tipo nito ay ang krus, ang Laodicea ay isusuka mula sa bibig ng Panginoon, at ang sungay ng Filadelfia ay saka itataas bilang isang watawat. Gayunman, ang dalawahang likas ng dalawang sungay ay kinakatawan ng teolohikal na pagtatalo sa pagitan ng mga Pariseo at Saduseo, at ang sugo sa mga Hentil (si Pablo), sa kasaysayan ni Cristo, ay dating isang Pariseo ng mga Pariseo.

The methodology of the latter rain, being line upon line, produces great light in verse forty when it is applied. Revelation chapters two through eighteen, are all in alignment with verse forty. Isaiah chapter twenty three’s testimony of the whore of Tyre aligns with the verse. Of course, there are several other passages that are to be laid over the top of verse forty, but perhaps the most significant line upon line application of verse forty is verse forty itself.

Ang metodolohiya ng huling ulan, na nasa prinsipyo ng “guhit sa guhit,” ay nagbubunga ng dakilang liwanag sa talatang apatnapu kapag ito’y inilapat. Ang Apocalipsis, mga kabanata dalawa hanggang labing-walo, ay pawang nakaayon sa talatang apatnapu. Ang patotoo hinggil sa patutot ng Tiro sa Isaias kabanata dalawampu’t tatlo ay umaayon sa nasabing talata. Siyempre, may ilan pang mga sipi na dapat ilapat sa ibabaw ng talatang apatnapu, ngunit marahil ang pinakamahalagang paglalapat ng “guhit sa guhit” sa talatang apatnapu ay ang mismong talatang apatnapu.

In verse forty the time of the end in 1798 and the time of the end in 1989, are both set forth. This directs a student of prophecy to lay the time of the end in 1798 over the top of the time of the end in 1989. When that is done, the history of verse forty produces two lines that each begin in 1798, and continue until the soon coming Sunday law of verse forty-one. The line that begins in 1798 identifies the internal message of God’s last day people, and the line that begins in 1989 identifies the external message of God’s last day people during the very same history. Verse forty therefore possesses within itself the symbolism represented by the same internal and external prophetic relationship of the seven churches and the seven seals in the book of Revelation. And this prophetic phenomenon is represented in one verse, made up of fifty-one words!

Sa talatang apatnapu ay kapwa inilalahad ang panahon ng wakas noong 1798 at ang panahon ng wakas noong 1989. Ito ay umaakay sa isang mag-aaral ng propesiya na ilapat ang panahon ng wakas noong 1798 sa ibabaw ng panahon ng wakas noong 1989. Kapag iyon ay ginawa, ang kasaysayan ng talatang apatnapu ay nagbubunga ng dalawang linya na kapwa nagsisimula noong 1798, at nagpapatuloy hanggang sa malapit nang dumating na Batas ng Linggo ng talatang apatnapu’t isa. Ang linyang nagsisimula noong 1798 ay tumutukoy sa panloob na mensahe ng bayan ng Diyos sa mga huling araw, at ang linyang nagsisimula noong 1989 ay tumutukoy sa panlabas na mensahe ng bayan ng Diyos sa mga huling araw sa gayunding kasaysayan. Kaya’t ang talatang apatnapu ay nagtataglay sa loob nito ng simbolismong kinakatawan ng gayunding panloob at panlabas na ugnayang propetiko ng pitong iglesia at pitong tatak sa Aklat ng Pahayag. At ang penomenong makahula na ito ay kinakatawan sa iisang talata, na binubuo ng limampu’t isang salita!

The Millerites recognized the internal-external message of the seven churches and seven seals, but they also recognized that the seven trumpets also represented a third line of truth which was an element of the history represented by the seven churches and seven seals. The trumpets were, as Miller states, “the peculiar judgments” that were brought upon Rome. The Millerites understood the judgments of God represented by the seven trumpets were connected with the history of the seven churches and the parallel history of the seven seals.

Kinilala ng mga Millerita ang mensaheng panloob-panlabas ng pitong iglesia at pitong selyo, ngunit kinilala rin nila na ang pitong trompeta ay kumakatawan sa ikatlong linya ng katotohanan na isang sangkap ng kasaysayang kinakatawan ng pitong iglesia at pitong selyo. Ang mga trompeta ay, gaya ng sinabi ni Miller, “ang mga natatanging hatol” na ipinataw sa Roma. Naunawaan ng mga Millerita na ang mga hatol ng Diyos na kinakatawan ng pitong trompeta ay nakaugnay sa kasaysayan ng pitong iglesia at sa kahanay na kasaysayan ng pitong selyo.

Verse forty includes the history of September 11, 2001, and in verse forty the prophetic line of the seven trumpets is therefore, also aligned. The first angel arrived in 1798, in order to announce the opening of the judgment in 1844. That judgment breaks down into an investigative and executive judgment. The history of verse forty is the history of the investigative judgment and the history of verse forty-one onward until Michael stands up and the seven last plagues are poured out is the history of the executive judgment.

Kinapapalooban ng talatang apatnapu ang kasaysayan ng ika-11 ng Setyembre, 2001, at sa talatang apatnapu, samakatuwid, ay inaayon din ang linya ng propesiya ng pitong trumpeta. Dumating ang unang anghel noong 1798 upang ipahayag ang pagbubukas ng paghuhukom noong 1844. Ang paghuhukom na iyon ay nahahati sa isang paghuhukom na pagsisiyasat at isang paghuhukom na pagpapatupad. Ang kasaysayan ng talatang apatnapu ay ang kasaysayan ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ang kasaysayan mula sa talatang apatnapu’t isa hanggang sa tumindig si Miguel at maibuhos ang pitong huling salot ay ang kasaysayan ng paghuhukom na pagpapatupad.

The executive judgment begins when the United States speaks as a dragon.

Nagsisimula ang pagpapatupad ng hatol kapag ang Estados Unidos ay nagsasalitang gaya ng dragon.

> ““The lamblike horns and dragon voice of the symbol point to a striking contradiction between the professions and the practice of the nation thus represented. The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities. By such action it will give the lie to those liberal and peaceful principles which it has put forth as the foundation of its policy. The prediction that it will speak ‘as a dragon’ and exercise ‘all the power of the first beast’ plainly foretells a development of the spirit of intolerance and persecution that was manifested by the nations represented by the dragon and the leopardlike beast. And the statement that the beast with two horns ‘causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast’ indicates that the authority of this nation is to be exercised in enforcing some observance which shall be an act of homage to the papacy.” The Great Controversy, 443.

> "Ang mga sungay na gaya ng sa kordero at ang tinig na dragon ng sagisag ay nagtuturo sa isang kapansin-pansing pagsalungatan sa pagitan ng mga ipinahahayag at ng pagsasagawa ng bansang sa gayon ay kinakatawan. Ang 'pagsasalita' ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal. Sa gayong pagkilos, papasinungalingan nito ang mga liberal at mapayapang simulain na inilatag nito bilang saligan ng patakaran nito. Ang hula na magsasalita ito 'na gaya ng dragon' at gagamit 'ng buong kapangyarihan ng unang hayop' ay hayagang nagbabadya ng pagsulong ng espiritu ng kawalan ng pagpaparaya at pag-uusig na ipinamalas ng mga bansang kinakatawan ng dragon at ng hayop na gaya ng leopardo. At ang pahayag na ang hayop na may dalawang sungay 'ay pinasasamba ang lupa at ang mga naninirahan doon sa unang hayop' ay nagpapahiwatig na ang kapangyarihan ng bansang ito ay gagamitin sa pagpapatupad ng isang pagmamasid na magiging isang gawa ng pagpupugay sa kapapahan." The Great Controversy, 443.

When the United States “speaks,” and enforces the soon coming Sunday law, the “second voice” of Revelation chapter eighteen, “speaks,” by calling men and women out of Babylon.

Kapag “nagsalita” ang Estados Unidos at ipinatupad ang nalalapit na batas sa Linggo, ang “ikalawang tinig” ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay “nagsasalita” sa pamamagitan ng pagtawag sa kalalakihan at kababaihan na lumabas mula sa Babilonia.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit na nagsasabi, Lumabas kayo mula sa kaniya, aking bayan, upang hindi kayo makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kaniyang mga salot. Sapagkat ang kaniyang mga kasalanan ay umabot hanggang sa langit, at inalaala ng Diyos ang kaniyang mga kalikuan. Gantihan ninyo siya, gaya ng pagganti niya sa inyo; at ibigay ninyo sa kaniya ang ibayong-doble ayon sa kaniyang mga gawa: sa kopang kaniyang pinuno ay punuin ninyo para sa kaniya ng ibayong-doble. Apocalipsis 18:4-6.

In verse forty-one, when the United States speaks, those who are still in the threefold environment of modern Babylon are called out when the “second voice” of Revelation chapter eighteen speaks. Those that are then called out are represented in verse forty-one as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” In the verse, those represented in the threefold symbol of modern Babylon, escape the hand of the king of the north (the papacy). The Hebrew word “escape,” means to escape by slipperiness, and its inherent meaning is that the escape is accomplished from something that had previous to the escape held those that escape in captivity.

Sa talatang apatnapu’t isa, kapag nagsalita ang Estados Unidos, ang mga nananatili pa sa tatluhang kapaligiran ng makabagong Babilonya ay tinatawag na lumabas sa pagsasalita ng “ikalawang tinig” ng Apocalipsis kabanata labing-walo. Ang mga tinawag na lumabas na iyon ay sinasagisag sa talatang apatnapu’t isa bilang “Edom, Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon.” Sa talatang iyon, yaong kinakatawan sa tatluhang sagisag ng makabagong Babilonya ay nakatatakas mula sa kamay ng hari sa hilaga (ang Papado). Ang Hebreong salitang “escape” ay nangangahulugang makatakas sa pamamagitan ng pagkamadulas, at ang likas na kahulugan nito ay na ang pagtakas ay natutupad mula sa isang bagay na, bago ang pagtakas, ay pinanatili ang mga tatakas sa pagkabihag.

> He shall enter also into the glorious land, and many [countries] shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. He shall stretch forth his hand also upon the countries: and the land of Egypt shall not escape. Daniel 11:41, 42.

> Papasok din siya sa maluwalhating lupain, at maraming [mga lupain] ang malulupig; ngunit ang mga ito ay makaliligtas sa kaniyang kamay: si Edom, at si Moab, at ang pangulo ng mga anak ni Ammon. Iuunat din niya ang kaniyang kamay sa mga lupain; at ang lupain ng Egipto ay hindi makaliligtas. Daniel 11:41, 42.

In verse forty-two the papacy (the king of the north), conquers its third geographical obstacle when it takes Egypt, which is a symbol of the United Nations, as typified by Herod’s birthday, when he succumbs to the deceptive dance of Salome (the United States), the daughter of Herodias (the papacy). This identifies when the United Nations (the “ten kings” of Revelation seventeen), agree to give their kingdom to the beast for one hour. The one hour is the hour of Revelation eleven’s “great earthquake”, and the “hour” when the whore of Babylon is judged. In verse forty-two, Egypt (the United Nations), “shall not escape.”

Sa talatang apatnapu’t dalawa, ang papado (ang hari sa hilaga) ay nagwawagi laban sa ikatlong heograpikong hadlang sa pagsakop nito sa Ehipto, na siyang sagisag ng Nagkakaisang Bansa, gaya ng inilalarawan ng kaarawan ni Herodes, nang siya’y sumuko sa mapanlinlang na sayaw ni Salome (ang Estados Unidos), na anak ni Herodias (ang papado). Ito ang tumutukoy sa panahon kung kailan ang Nagkakaisang Bansa (ang “sampung hari” ng Apocalipsis labing-pito) ay sumasang-ayon na ibigay ang kanilang kaharian sa hayop sa loob ng isang oras. Ang isang oras na iyon ay ang oras ng “dakilang lindol” ng Apocalipsis labing-isa, at ang “oras” kung kailan hinahatulan ang patutot ng Babilonya. Sa talatang apatnapu’t dalawa, ang Ehipto (ang Nagkakaisang Bansa) ay “hindi makatatakas.”

The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two is different than the Hebrew word in verse forty-one. In verse forty-two the word “escape” means “finding no deliverance”, but verse forty-one is identifying when those previous to the soon coming Sunday law have been holding hands with the papacy, then escape as if by slipperiness. Prior to the hour of the Sunday law crisis those in the communion of modern Babylon have been accepting the satanic idea that Sunday is God’s day of worship. When the mark of the beast is enforced, a person can either accept it for whatever reason, or actually believe it to be so. To believe it is to receive the mark in the forehead, and to simply accept it, is to receive the mark in your hand.

Ang salitang Hebreo na isinaling "escape" sa talatang apatnapu’t dalawa ay iba kaysa sa salitang Hebreo sa talatang apatnapu’t isa. Sa talatang apatnapu’t dalawa, ang salitang "escape" ay nangangahulugang "hindi nakasusumpong ng pagliligtas," ngunit sa talatang apatnapu’t isa ay tinutukoy kung kailan yaong mga, bago sumapit ang nalalapit na batas panglinggo, ay nakikipaghawak-kamay sa kapapahan, at saka nakalulusot na waring sa pagkamadulas. Bago pa ang oras ng krisis ng batas panglinggo, ang mga nasa pakikipag-isa sa makabagong Babilonia ay matagal nang tinatanggap ang satanikong kaisipan na ang Linggo ang araw ng pagsamba para sa Diyos. Kapag ipinatutupad ang tanda ng hayop, maaaring tanggapin ito ng isang tao sa anumang kadahilanan, o tunay na paniwalaan ito. Ang paniwalaan ito ay pagtanggap ng tanda sa noo, at ang basta pagtanggap lamang nito ay pagtanggap ng tanda sa iyong kamay.

Those who escape the hand of the papacy at the Sunday law, reject the satanic idea that God’s day of worship is the day of the sun at the very time when the United States and the United Nations are joining hands with the whore of Rome, the papal power, the king of the north.

Yaong mga makaliligtas sa kamay ng kapapahan sa batas sa Linggo ay tumatanggi sa satanikong kaisipan na ang araw ng pagsamba sa Diyos ay ang araw ng Araw, sa mismong panahon na ang Estados Unidos at ang Mga Nagkakaisang Bansa ay nakikipagsanib-puwersa sa patutot ng Roma, ang kapangyarihang papal, ang hari sa hilaga.

> “The Protestants of the United States will be foremost in stretching their hands across the gulf to grasp the hand of Spiritualism; they will reach over the abyss to clasp hands with the Roman power; and under the influence of this threefold union, this country will follow in the steps of Rome in trampling on the rights of conscience.” The Great Controversy, 588.

> “Ang mga Protestante ng Estados Unidos ang mangunguna sa pag-uunat ng kanilang mga kamay sa ibayo ng malawak na agwat upang dakmain ang kamay ng Espiritismo; aabot sila sa ibayo ng kalaliman upang makipagkapit-kamay sa kapangyarihan ng Roma; at sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, ang bansang ito ay susunod sa mga yapak ng Roma sa pagyurak sa mga karapatan ng budhi.” Ang Dakilang Tunggalian, 588.

It is important to take the time to set forth the structure of the last six verses of Daniel eleven as we proceed in our considerations of verse forty. The king of the north, which is Modern Rome conquers three geographical obstacles in order to be established on the throne of the earth. Pagan Rome conquered three geographical obstacles, as did papal Rome, so Modern Rome conquers the king of the south (the former Soviet Union) in verse forty, and then conquers the glorious land (the United States) in verse forty-one, and then Egypt (the United Nations) in verses forty-two and forty-three.

Mahalagang maglaan ng panahon upang ilatag ang balangkas ng huling anim na talata ng kabanata labing-isa ng Daniel habang tayo’y nagpapatuloy sa ating pagsasaalang-alang sa talatang apatnapu. Ang hari sa hilaga, na siyang Makabagong Roma, ay nilulupig ang tatlong heograpikong hadlang upang maitatag siya sa luklukan ng daigdig. Nilupig ng Paganong Roma ang tatlong heograpikong hadlang, gayundin ang Papál na Roma; kaya’t nilulupig ng Makabagong Roma ang hari sa timog (ang dating Unyong Sobyet) sa talatang apatnapu, at saka nilulupig ang maluwalhating lupain (ang Estados Unidos) sa talatang apatnapu’t isa, at pagkatapos ay nilulupig ang Ehipto (ang Nagkakaisang mga Bansa) sa mga talatang apatnapu’t dalawa at apatnapu’t tatlo.

But as the previous quote of Sister White identifies, the United States joins hands with the papacy and the United Nations at the same time. The threefold union of the dragon, the beast and false prophet is accomplished at the soon-coming Sunday law, though Daniel chapter eleven verses forty-one through forty-three identify the simultaneous conquering sequentially. The sequence that is illustrated is representing the flow of events, but they are all accomplished at the soon-coming Sunday law.

Ngunit gaya ng itinutukoy ng naunang sipi ni Sister White, ang Estados Unidos ay nakikipagsanib-puwersa sa papado at sa Nagkakaisang mga Bansa nang sabay. Ang tatluhang pagkakaisa ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta ay maisasakatuparan sa nalalapit na Batas ng Linggo, bagaman sa Daniel kabanata labing-isa, mga talatang apatnapu’t isa hanggang apatnapu’t tatlo, tinutukoy ang sabayang pananakop sa anyong sunud-sunod. Ang inilalarawang pagkakasunod-sunod ay kumakatawan sa daloy ng mga pangyayari, ngunit ang lahat ng ito ay maisasakatuparan sa nalalapit na Batas ng Linggo.

At that point the “second voice” of Revelation eighteen “speaks,” right where the United States “speaks.” God speaks where and when Satan speaks. In verse forty-four, tidings out of the east and the north trouble the king of the north and the final papal bloodbath is initiated. Verse forty-four, as like unto verses forty-two and forty-three, begins in verse forty-one, when the mighty angel of Revelation eighteen, begins His call for His other flock to come out of Babylon.

Sa puntong iyon, ang “ikalawang tinig” ng Pahayag labing-walo ay “nagsasalita,” doon mismo kung saan ang Estados Unidos ay “nagsasalita.” Nagsasalita ang Diyos kung saan at kailan nagsasalita si Satanas. Sa talata apatnapu’t apat, ang mga balita mula sa silangan at sa hilaga ay bumabagabag sa hari ng hilaga, at pinasisimulan ang panghuling papal na pagdanak ng dugo. Ang talata apatnapu’t apat, gaya rin ng mga talata apatnapu’t dalawa at apatnapu’t tatlo, ay nagsisimula sa talata apatnapu’t isa, kung kailan sinisimulan ng makapangyarihang anghel ng Pahayag labing-walo ang Kaniyang panawagan sa Kaniyang ibang kawan na lumabas mula sa Babilonya.

The message He presents is the message which identifies Islam of the third woe as His instrument of judgment, and the punishment of the whore of Babylon. Islam is represented as the “tidings of the east”, and the papacy (the counterfeit king of the north) is the “tidings of the north”. Daniel eleven verse forty identifies the investigative judgment, and verse forty-one through forty-five identifies the executive judgment.

Ang mensaheng Kanyang inihaharap ay ang mensaheng tumutukoy sa Islam ng ikatlong aba bilang Kanyang kasangkapan ng paghuhukom, at tumutukoy sa parusa sa patutot ng Babilonya. Ang Islam ay kinakatawan bilang ang “balita mula sa silangan,” at ang Kapapahan (ang huwad na hari sa hilaga) ay ang “balita mula sa hilaga.” Tinutukoy ng Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu, ang paghuhukom na may pagsisiyasat, at tinutukoy naman ng talatang apatnapu’t isa hanggang apatnapu’t lima ang paghuhukom na ipinapatupad.

We will continue our consideration of verse forty of Daniel eleven in the next article.

Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang ating pagtalakay sa ikaapatnapung talata ng Daniel, kabanata labing-isa.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Sa isang pagkakataon, habang ako’y nasa Lungsod ng New York, ako’y tinawagan sa gabi upang masdan ang mga gusaling tumataas, palapag pagkatapos ng palapag, patungo sa langit. Ang mga gusaling ito ay tinitiyak na hindi tinatablan ng apoy, at itinayo upang luwalhatiin ang kanilang mga may-ari at mga tagapagtayo. Lalong pataas at pataas pa ang pag-angat ng mga gusaling ito, at sa mga ito’y ginamit ang pinakamamahaling mga materyales. Ang mga nagmamay-ari ng mga gusaling ito ay hindi nagtatanong sa sarili: “Paano natin pinakamainam na maluluwalhati ang Diyos?” Wala sa kanilang mga isipan ang Panginoon.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> Naisip ko: 'O, nawa'y yaong mga naglalagak ng kanilang mga yaman sa ganitong paraan ay makita ang kanilang landasin gaya ng nakikita ito ng Diyos! Nagpapatayo sila ng mga maringal na gusali, ngunit kay kamangmang, sa paningin ng Tagapamahala ng sansinukob, ang kanilang mga panukala at katha. Hindi nila pinag-aaralan, sa buong kakayahan ng puso at isipan, kung paano nila luluwalhatiin ang Diyos. Nawala na sa kanilang paningin ito, ang unang tungkulin ng tao.'

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Habang itinatayo ang mga matatayog na gusaling ito, nagalak ang mga may-ari, taglay ang mapag-ambisyong kapalaluan, sapagkat mayroon silang salaping magagamit sa pagpapalayaw sa sarili at sa pagpapukaw ng panibugho ng kanilang mga kapitbahay. Marami sa salaping sa gayong paraan ay kanilang ipinuhunan ay nakuha sa pamamagitan ng labis na paniningil, sa pagpiga sa mga dukha. Nakalimutan nila na sa langit ay may talaan ng bawat transaksiyong pangkalakalan; bawat likong kasunduan, bawat gawaing pandaraya, ay doong nakatala. Darating ang panahon na, sa kanilang pandaraya at kapalaluan, aabot ang mga tao sa isang hangganang hindi pahihintulutan ng Panginoon na kanilang lampasan, at matututuhan nila na may hangganan ang pagtitimpi ni Jehova.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.

> Ang tanawing sumunod na lumitaw sa aking paningin ay isang hudyat ng sunog. Tumingin ang mga lalaki sa mga gusaling matatayog at inaakalang hindi tinatablan ng apoy at nagsabi: 'Lubos na ligtas ang mga iyan.' Ngunit ang mga gusaling ito ay tinupok na waring yari sa alkitran. Walang nagawa ang mga makinang pamatay-sunog upang pigilan ang pagkawasak. Hindi nagawang paandarin ng mga bumbero ang mga makina.

> “I am instructed that when the Lord’s time comes, should no change have taken place in the hearts of proud, ambitious human beings, men will find that the hand that had been strong to save will be strong to destroy. No earthly power can stay the hand of God. No material can be used in the erection of buildings that will preserve them from destruction when God’s appointed time comes to send retribution on men for their disregard of His law and for their selfish ambition.

> Ipinabatid sa akin na, pagdating ng takdang panahon ng Panginoon, kung walang naging pagbabago sa mga puso ng mga taong palalo at mapaghangad, matutuklasan ng mga tao na ang kamay na dating makapangyarihan upang magligtas ay magiging makapangyarihan upang pumuksa. Walang kapangyarihang makalupa ang makapipigil sa kamay ng Diyos. Walang anumang materyal na magagamit sa pagtatayo ng mga gusali na makapagsasanggalang sa mga ito laban sa pagkawasak kapag dumating ang takdang panahon ng Diyos upang ipataw ang nararapat na parusa sa mga tao dahil sa kanilang pagwawalang-bahala sa Kanyang kautusan at sa kanilang makasariling ambisyon.

> “There are not many, even among educators and statesmen, who comprehend the causes that underlie the present state of society. Those who hold the reins of government are not able to solve the problem of moral corruption, poverty, pauperism, and increasing crime. They are struggling in vain to place business operations on a more secure basis. If men would give more heed to the teaching of God’s word, they would find a solution of the problems that perplex them.

> Hindi marami, maging sa hanay ng mga tagapagturo at mga estadista, ang nakauunawa sa mga pinagbabatayang sanhi ng kasalukuyang kalagayan ng lipunan. Ang mga may hawak ng renda ng pamahalaan ay hindi nagagawang lutasin ang suliranin ng moral na katiwalian, karalitaan, pagkapulubi, at dumaraming krimen. Sila’y walang-saysay na nagsisikap na ilagay ang mga gawaing pangkalakalan sa higit na matatag na saligan. Kung higit na bibigyang-pansin ng mga tao ang mga turo ng salita ng Diyos, kanilang matatagpuan ang kasagutan sa mga suliraning nakalilito sa kanila.

> “The Scriptures describe the condition of the world just before Christ’s second coming. Of the men who by robbery and extortion are amassing great riches, it is written: ‘Ye have heaped treasure together for the last days. Behold, the hire of the laborers who have reaped down your fields, which is of you kept back by fraud, crieth: and the cries of them which have reaped are entered into the ears of the Lord of Sabaoth. Ye have lived in pleasure on the earth, and been wanton; ye have nourished your hearts, as in a day of slaughter. Ye have condemned and killed the just; and he doth not resist you.’ James 5:3–6.

> Inilalarawan ng Banal na Kasulatan ang kalagayan ng sanlibutan bago ang ikalawang pagparito ni Cristo. Tungkol sa mga taong sa pamamagitan ng pandarambong at pangongikil ay nagtitipon ng malaking kayamanan, nasusulat: “Nagbunton kayo ng kayamanan para sa mga huling araw. Masdan, ang upa ng mga manggagawang umani sa inyong mga bukirin, na inyong ipinagkait sa pamamagitan ng pandaraya, ay sumisigaw; at ang mga daing ng mga umani ay nakarating sa mga tainga ng Panginoon ng mga hukbo. Namuhay kayo sa kalayawan sa lupa, at naging malayaw; pinataba ninyo ang inyong mga puso, na gaya sa araw ng patayan. Hinatulan ninyo at pinatay ang matuwid; at hindi siya lumalaban sa inyo.” Santiago 5:3-6.

> “But who reads the warnings given by the fast-fulfilling signs of the times? What impression is made upon worldlings? What change is seen in their attitude? No more than was seen in the attitude of the inhabitants of the Noachian world. Absorbed in worldly business and pleasure, the antediluvians ‘knew not until the Flood came, and took them all away.’ Matthew 24:39. They had heaven-sent warnings, but they refused to listen. And today the world, utterly regardless of the warning voice of God, is hurrying on to eternal ruin.

> Ngunit sino ang bumabasa sa mga babalang ibinibigay ng mga tanda ng panahon na mabilis na natutupad? Anong impresyon ang naidudulot sa mga taong makamundo? Anong pagbabago ang nakikita sa kanilang saloobin? Wala—gaya lamang ng nakita sa saloobin ng mga naninirahan sa sanlibutan noong kapanahunan ni Noe. Lubos na nalulon sa mga gawaing makamundo at kalayawan, ang mga tao bago ang Baha “hindi nila nalaman hanggang dumating ang Baha, at tinangay silang lahat.” Mateo 24:39. Mayroon silang mga babalang mula sa langit, ngunit tumanggi silang makinig. At sa kasalukuyan, ang sanlibutan, lubos na walang pakialam sa tinig ng Diyos na nagbababala, ay nagmamadaling patungo sa walang-hanggang kapahamakan.

> “The world is stirred with the spirit of war. The prophecy of the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place.”

> Ang sanlibutan ay pinupukaw ng diwa ng digmaan. Ang propesiya ng ikalabing-isang kabanata ni Daniel ay halos umabot na sa ganap na katuparan. Di maglalaon, magaganap ang mga tagpo ng kapighatian na binanggit sa mga propesiya.

> Testimonies to the Church, volume NINE, page ELEVEN.

> Mga Patotoo sa Iglesia, Tomo Siyam, Pahina Labing-isa.

Back to Articles