Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Ang Ikawalo ay mula sa Pito - Bilang Tatlo

Daniel Two

Daniel Dalawa

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Ang tanong na ating pagsisikapang lutasin sa artikulong ito ay kung paano ang unang pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia sa Daniel kabanata dalawa ay sumasang-ayon sa huling pagbanggit tungkol sa mga kaharian sa propesiya ng Biblia sa Apocalipsis kabanata labing-pito. Nilalayon kong ilatag ang ilang katanungan tungkol sa kung ano talaga ang tunay na tinutukoy sa larawan ni Nebukadnezar, at tungkol sa paninindigan ng mga pasimuno na ang kanilang kasaysayan ang kumakatawan sa sandaling tatama ang bato sa mga paa ng larawan.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Tinukoy ni Sister White na narating na natin ang yugto kung saan “ang banal na gawain ng Diyos ay kinakatawan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahalo sa putikang luwad,” na higit pa niyang inilarawan bilang “ang pagkakahalo ng kaparaanan ng iglesya at kaparaanan ng estado.”

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> “Dumating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahaluan ng putikang luwad. May bayan ang Diyos, isang bayang hinirang, na ang pagkilatis nila ay dapat mapabanal, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng paglalagay sa saligan ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwa na tapat sa mga utos ng Diyos ay makikilala na ang natatanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabat ng ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabat ayon sa iniutos ng Diyos, ito’y tatayo sa kalakasan ng Diyos at sa pagtatanggol ng pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit ipagtatanggol ng mga estadista ang huwad na Sabat, at ihahalo nila ang kanilang pananampalataya sa pag-obserba ng anak na ito ng kapapahan, itinataas ito higit sa Sabat na pinabanal at pinagpala ng Panginoon, na inilaan Niya upang panatilihing banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa sanlibong sali’t salinlahi. Ang paghahalo ng kapangyarihan ng simbahan at ng estado ay inilarawan ng bakal at luwad. Ang pagkakaisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagbibigay sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magdudulot ng masasamang bunga. Halos nalampasan na ng mga tao ang hangganan ng pagtitiis ng Diyos. Inilagak nila ang kanilang lakas sa politika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan, at ang kanilang masamang gawa ay babalik sa kanila mismo.” Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Ang panahong ating narating, na kung kailan ang banal na gawain ng Diyos ay nahahalo sa sining ng pamamahala ng iglesia at ng estado, ay isang paglalarawan ng umuusad na yugto ng panahon. Sinasabi niya na ang paghahalong ito “ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia,” at “magdudulot ng masasamang bunga,” at na “darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan.”

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Ang pagsasanib ng simbahan at estado na nagpapahina sa kapangyarihan ng mga iglesia ay isang paglalarawan ng iglesia sa Pergamos, kung saan ang pagsasanib ng pamamalakad ng simbahan at ng pamamalakad ng estado ay kumakatawan sa pagtalikod na nauuna sa pagkahayag ng tao ng kasalanan. Ang Pergamos, at ang emperador na sumasagisag sa kompromiso sa pagitan ng Kristiyanismo at idolatriya, ay nagaganap sa ikaapat na kaharian sa Daniel kabanata dalawa. Ang kompromisong iyon ay kinakatawan sa Daniel kabanata dalawa sa pamamagitan ng paggamit ng salitang "luwad."

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Ikaw, O hari, ay nakakita, at narito, isang dakilang larawan. Ang dakilang larawang ito, na ang ningning ay napakainam, ay nakatayo sa harap mo; at kakilakilabot ang anyo nito. Ang ulo ng larawang ito ay dalisay na ginto, ang dibdib at mga bisig nito ay pilak, ang tiyan at mga hita nito ay tanso, ang mga binti nito ay bakal, ang mga paa nito ay bahaging bakal at bahaging luwad. Nakita mo hanggang sa may nahukit na isang bato, na hindi sa pamamagitan ng mga kamay, na tumama sa larawan sa mga paa nito na yari sa bakal at luwad, at pinagputol-putol ang mga iyon. Daniel 2:31-34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

Habang nagpapatuloy ang pagpapakahulugan ni Daniel, hindi na ito "luad" kundi naging marumi o "maburak na luad."

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> At yamang iyong nakita ang mga paa at mga daliri ng paa, na ang bahagi’y luwad ng magpapalayok, at ang bahagi’y bakal, ang kaharian ay mahahati; ngunit sa loob nito ay may tibay ng bakal, sapagka’t iyong nakita ang bakal na nakahalo sa malagkit na putik. Daniel 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

Ang dalisay na luwad, na dating luwad ng Magpapalayok, ay nagiging malagkit na putik. Ang Diyos ang banal na Magpapalayok, at ang kaniyang gawa ay kailanman hindi maputik.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Ngunit ngayo’y, O Panginoon, ikaw ang aming Ama; kami ay luwad, at ikaw ang aming magpapalayok; at kaming lahat ay gawa ng iyong kamay. Isaias 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

Sa kasaysayan ng paganong Roma, ang Iglesia sa Smirna ay purong luwad. Sa kasaysayan ng Pergamo, na siyang ikaapat na kaharian sa Daniel kabanata dalawa, ang luwad ay nagiging maputik na luwad. Ang sa pasimula'y binanggit sa sipi bilang simpleng "luwad", at pagkaraan "luwad ng magpapalayok", ay nagiging "maputik na luwad", sa pagpapatuloy ng pagpapakahulugan. Sa Pergamo naisakatuparan ang pagbabagong iyon upang ihanda ang daan para sa Tiatira, o sa papal na Roma. Ang pagbabagong mula sa "luwad" tungo sa "maputik na luwad" ang siyang pagtalikod na naghahanda ng daan para sa Tiatira, na tinutukoy ni Pablo bilang ang "pagtalikod muna" sa Ikalawang Tesalonica.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Ang abot lamang ng pananaw ng mga Millerita ay ang ikaapat na kaharian ng Roma, at inasahan nila na ang Ikalawang Pagparito ni Cristo ang susunod na pangyayaring propetiko, sapagkat ang batong humahampas sa mga paa ng larawan ay kumakatawan sa Ikalawang Pagparito. Ngunit itinatag ba ni Cristo ang isang kaharian noong 1798? Tunay na pumasok Siya sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844, upang tumanggap ng isang kaharian, ngunit naitatag na ba iyon sa panahong iyon?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Ang sagot sa una sa dalawang katanungang iyon ay hindi itinatag ni Cristo ang Kanyang walang hanggang kaharian noong 1798. Ang ikalawang tanong, kung itinatag man o hindi ni Cristo ang Kanyang walang hanggang kaharian noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ay hindi rin.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

May naitatag bang kaharian noong panahon ng Romang Pagano? Itinatanong ko ito sapagkat inunawa ng mga unang tagapagtaguyod na ang ikaapat na kaharian ay kapwa ang Romang Pagano at Romang Papal, na tumutukoy sa 1798 bilang pagwawakas ng ikaapat na kaharian, kung kailan itatatag ni Cristo ang walang hanggang kaharian. Ngunit ang Aklat ng Apocalipsis ay tumutukoy sa apat na kahariang sumusunod sa Romang Pagano.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Kung ang ikaapat na kahariang bakal sa Daniel 2 ay kumakatawan lamang sa paganong Roma, kung saan ang kompromiso ni Constantino ay inilarawan sa pamamagitan ng luwad na naging malagkit na putik, nagtatag ba si Cristo ng isang kaharian sa kasaysayang iyon? Ang sagot ay oo. Sa krus, na tumutugma sa kasaysayan ng Pergamo, hindi ng Tiatira, itinatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian ng "biyaya." May isang walang-hanggang kaharian na itinatag sa krus, at ang luklukan ng kahariang iyon ay sumasagisag sa isang luklukang itinatatag sa panahon ng huling ulan. Ang luklukan ng huling ulan na iyon ay kumakatawan sa Kaniyang kaharian ng "kaluwalhatian."

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Ang pahayag na ginawa ng mga alagad sa pangalan ng Panginoon ay sa bawat bahagi ay ganap na wasto, at ang mga pangyayaring tinutukoy nito ay noon na ring nagaganap. “Naganap na ang panahon; malapit na ang kaharian ng Diyos,” ito ang naging kanilang mensahe. Sa pagwawakas ng “panahon”—ang animnapu’t siyam na linggo sa Daniel 9, na dapat umabot hanggang sa Mesiyas, “ang Pinahiran”—tinanggap ni Cristo ang pagpapahid ng Espiritu pagkatapos ng Kaniyang bautismo na isinagawa ni Juan sa Jordan. At ang “kaharian ng Diyos” na kanilang ipinahayag na malapit na ay naitatag sa pamamagitan ng kamatayan ni Cristo. Ang kahariang ito ay hindi, gaya ng itinuro sa kanila na paniwalaan, isang makalupang imperyo. Ni hindi rin ito ang darating, walang kamatayang kaharian na itatatag kapag “ang kaharian at ang kapamahalaan, at ang kadakilaan ng kaharian sa ilalim ng buong langit, ay ibibigay sa bayan ng mga banal ng Kataas-taasan;” yaong walang hanggang kaharian, na kung saan “ang lahat ng mga kapamahalaan ay maglilingkod at susunod sa Kaniya.” Daniel 7:27. Sa pagkakagamit sa Bibliya, ang pariralang “kaharian ng Diyos” ay ginagamit upang tukuyin kapwa ang kaharian ng biyaya at ang kaharian ng kaluwalhatian. Ang kaharian ng biyaya ay inilalahad ni Pablo sa Sulat sa mga Hebreo. Matapos ituro si Cristo, ang mahabaging Tagapamagitan na “may pakikiramay sa ating mga kahinaan,” ay sinabi ng apostol: “Lumapit nga tayong may paglalakas-loob sa luklukan ng biyaya, upang tayo’y tumanggap ng awa, at makasumpong ng biyaya.” Hebreo 4:15, 16. Ang luklukan ng biyaya ay kumakatawan sa kaharian ng biyaya; sapagkat ang pag-iral ng isang luklukan ay nagpapahiwatig ng pag-iral ng isang kaharian. Sa marami Niyang talinghaga, ginagamit ni Cristo ang pariralang “kaharian ng langit” upang tukuyin ang gawain ng banal na biyaya sa mga puso ng mga tao.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Kaya’t ang trono ng kaluwalhatian ay kumakatawan sa kaharian ng kaluwalhatian; at ang kahariang ito ay tinutukoy sa mga salita ng Tagapagligtas: “Kapag ang Anak ng tao ay dumating sa Kanyang kaluwalhatian, at ang lahat ng banal na anghel na kasama Niya, kung magkagayo’y uupo Siya sa trono ng Kanyang kaluwalhatian; at sa harap Niya ay titipunin ang lahat ng mga bansa.” Mateo 25:31, 32. Ang kahariang ito ay nasa hinaharap pa. Hindi ito itatatag hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> Ang kaharian ng biyaya ay itinakda kaagad pagkaraan ng pagkahulog ng tao, nang inihanda ang isang panukala para sa pagtubos ng lahing salarin. Noon, umiral ito sa layunin at sa pamamagitan ng pangako ng Diyos; at sa pamamagitan ng pananampalataya, ang mga tao ay maaaring maging mga nasasakupan nito. Gayunman, hindi ito tunay na naitatag hanggang sa kamatayan ni Cristo. Kahit matapos Niyang pasimulan ang Kaniyang misyon sa lupa, ang Tagapagligtas, na napapagal sa katigasan ng puso at kawalan ng pasasalamat ng mga tao, ay maaaring umatras sa sakripisyo ng Kalbaryo. Sa Getsemani, ang saro ng kapighatian ay nanginig sa Kaniyang kamay. Maaari pa nga sana Niyang pahirin ang pawis na dugo sa Kaniyang noo at iwan ang lahing salarin upang mapahamak sa kanilang kasamaan. Kung ginawa Niya ito, wala sanang naging pagtubos para sa nahulog na sangkatauhan. Ngunit nang ibigay ng Tagapagligtas ang Kaniyang buhay, at sa Kaniyang huling hininga’y sumigaw, “Naganap na,” ang katuparan ng panukala ng pagtubos ay natiyak. Ang pangako ng kaligtasan na ginawa sa makasalanang mag-asawa sa Eden ay pinagtibay. Ang kaharian ng biyaya, na dati’y umiral sa pamamagitan ng pangako ng Diyos, ay naitatag noon.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Itinatag ni Cristo ang isang walang hanggang kaharian sa kasaysayang propetiko ng Roma Pagano, hindi sa katapusan ng Roma Papal. Itatatag din Niya ang Kanyang kaharian ng kaluwalhatian sa Kanyang Ikalawang Pagparito, na kinapapalooban ng kasaysayan ng huling ulan, kung kailan papakawalan ang apat na hangin ng Islam.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa oras na pakawalan ng apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi ang mga gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya. Tutulungan tayo ni Cristo. Lahat ay maaaring maging mga magtatagumpay sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang buong langit ay interesado sa gawain. Interesado ang mga anghel.” Spalding at Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Kapag pinakawalan ang apat na hangin, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Kapwa ang huling ulan at ang pagpapakawala ng apat na hangin ay kumakatawan sa mga kaganapang paunti-unting nagaganap, at wala sa dalawa ang kumakatawan sa isang tiyak na sandali sa panahon. Ang apat na hangin ay kumakatawan sa Islam.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Pinipigil ng mga anghel ang apat na hangin, na inilalarawan bilang isang nagngangalit na kabayo na nagnanais kumawala at rumagasa sa ibabaw ng buong lupa, nagdadala ng pagkawasak at kamatayan sa dinaraanan nito.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> Matutulog ba tayo sa mismong bingit ng walang hanggang daigdig? Magiging manhid at malamig at patay ba tayo? O, nawa’y magkaroon sa ating mga iglesya ng Espiritu at hininga ng Diyos, na ihininga Niya sa Kanyang bayan, upang sila’y makatindig sa kanilang mga paa at mabuhay. Kailangan nating makita na ang daan ay makitid, at ang pintuan ay makipot. Ngunit sa pagdaan natin sa makipot na pintuan, ang lawak nito ay walang hangganan. Manuscript Releases, tomo 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Sa kapanahunang hiningahan ng Espiritu ng Diyos ang bayan ng Diyos, pinipigil ng mga anghel ang galit na kabayo ng Islam, na naghahangad kumawala at nagdadala ng kamatayan at pagkawasak sa dinaraanan nito. Pagkatapos, sila’y tumindig sa kanilang mga paa at nabuhay. Bago sila hiningahan ng Espiritu, ang bayan ng Diyos ay patay, sapagkat ang hininga ng Espiritu ang nagpapabangon sa kanila upang tumindig at mabuhay. Nang sabihin ni Sister White na dumating na tayo sa isang panahon na ang mga paa ng larawan na may halong bakal at putik na malagkit ay kumakatawan sa pagsasanib ng iglesya at estado, ang pagbubuhos ng huling ulan ay nasa hinaharap pa noon.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

There are two voices in Revelation eighteen.

May dalawang tinig sa Apocalipsis kabanata labing-walo.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> "Nang sinimulan ni Jesus ang Kanyang hayagang ministeryo, nilinis Niya ang Templo mula sa kalapastangang paglapastangan nito. Isa sa mga huling gawa ng Kanyang ministeryo ang ikalawang paglilinis ng Templo. Kaya, sa huling gawain para sa pagbibigay-babala sa sanlibutan, dalawang bukod na panawagan ang ipinapahayag sa mga iglesia." Selected Messages, book 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

Ang unang tinig ay isang panawagang gumising para sa bayan ng Diyos, at ang ikalawang tinig ay ang panawagang gumising para sa iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonia pa.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> May isang sanlibutang nakahandusay sa kasamaan, sa panlilinlang at pagkalinlang, sa mismong lilim ng kamatayan—natutulog, natutulog. Sino ang nakararanas ng matinding paghihirap ng kaluluwa upang gisingin sila? Aling tinig ang makaaabot sa kanila? Ang aking isipan ay inihahatid sa hinaharap, kung kailan ibibigay ang hudyat, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki; magsilabas kayo upang salubungin Siya.” Ngunit ang ilan ay magpapaliban sa pagkuha ng langis upang muling mapunuan ang kanilang mga ilawan, at huli na nilang matutuklasan na ang pagkatao, na kinakatawan ng langis, ay hindi maililipat. Bible Echo, Mayo 4, 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

Sa siping ito, dalawang tanong ang ibinangon. Sino ang nagdaranas ng paghihirap ng kaluluwa upang sila’y mapukaw? Anong tinig ang makaaabot sa kanila?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

Ang “tinig” na gumigising sa sanlibutan ay ang ikalawang tinig ng Apocalipsis 18 na tumatawag sa iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia. Kapuwa ang bayan ng Diyos at ang sanlibutan ay kailangang magising sa pamamagitan ng Sigaw sa Hatinggabi, na hindi iba kundi isa pang sagisag ng Huling Ulan.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Tama ba ang mga Millerite sa pagtukoy na sa kapanahunan ng ikaapat na kaharian ay itatatag ni Cristo ang isang kahariang walang hanggan? Oo.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

Itinatag Niya ang Kanyang kaharian ng “biyaya” sa krus, na naganap sa kasaysayan ng ikaapat na kaharian sa hula ng Biblia. Ang kahariang iyon ay ang paganong Roma. Sa Daniel 2, nasasagisag ba ang pagtalikod na nauuna sa iglesya ng Tiatira? Oo, sapagkat ang luwad na kumakatawan sa bayan ng Diyos ay nagbago mula sa luwad tungo sa burak na putik. Kung gayon, saan naroroon ang Tiatira sa larawan? O kasama nga ba ito sa larawan? Ito ay kinakatawan sa larawan, at nagbigay-liwanag si Nebukadnezar sa katunayang iyon nang marating niya ang rurok ng kanyang mapagmalaking kapalaluan sa ikaapat na kabanata ng Daniel.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Nagsalita ang hari at nagsabi, Hindi ba ito ang dakilang Babilonia, na aking itinayo para sa bahay ng kaharian sa lakas ng aking kapangyarihan, at sa karangalan ng aking kamahalan? Daniel 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Bago pa ang hatol kay Nabucodonosor na 2,520 araw ng pamumuhay na gaya ng hayop sa parang, ipinamalas niya ang kanyang kapalaluan sa pamamagitan ng pagtatanong kung siya nga ba ang nagtayo ng kahariang ito, ang Dakilang Babilonia? Ang patutot sa Apocalipsis 17 ay may nakasulat sa kanyang noo, “HIWAGA, ANG DAKILANG BABILONIA, INA NG MGA PATUTOT AT NG MGA KARUMALDUMAL SA LUPA.” Ang Simbahang Romano, gaya ng pagtawag sa kanya ni Sister White, ay ang Dakilang Babilonia. Ang ulong ginto sa larawan ay kumakatawan sa literal na Babilonia at kumakatawan din sa espirituwal na Babilonia, ang ikalimang kaharian ng propesiya sa Biblia na may natatanging katangian bilang ang kapangyarihang tumanggap ng nakamamatay na sugat. Sa Isaias 23, ang kapangyarihang papal, na kinakatawan bilang Tiro, ay malilimutan sa loob ng pitumpung taon, gaya ng mga araw ng isang hari. Ang literal na Babilonia, na kinakatawan ni Nabucodonosor, ay tumanggap din ng nakamamatay na sugat na napagaling nang si Nabucodonosor ay pinalayas mula sa kanyang kaharian sa loob ng 2,520 araw. Ang literal na Dakilang Babilonia ay naging tipo ng espirituwal na Dakilang Babilonia, at kapwa pansamantalang inalisan ng kanilang mga kaharian, at pagkatapos ay ibinalik. Ang patutot sa Apocalipsis 17 ay wala ngang pilak na kopa sa kanyang kamay, ni tansong kopa o bakal na kopa; mayroon siyang gintong kopa.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> At ang babae ay nararamtan ng purpura at iskarlata, at nagagayakan ng ginto at mahahalagang bato at mga perlas, na may hawak na isang ginintuang kopa sa kaniyang kamay, na puno ng mga kasuklam-suklam na bagay at ng mga karumihan ng kaniyang pakikiapid. Pahayag 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Ang ginto ay kumatawan sa literal na Babilonia at kumakatawan din ito sa espirituwal na Babilonia, ang ikalimang kaharian ng propesiya ng Biblia na nakatanggap ng sugat na nakamamatay noong 1798, nang ang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia ay lumuklok sa trono. Ang literal na Babilonia sa imahe ay sinundan ng isang kahariang pilak na binubuo ng dalawang kapangyarihan, ang mga taga-Media at ang mga Persa, at ang Persang sungay sa Daniel walo ay umusbong na huli at higit na mataas. Si Dario na taga-Media ang unang sungay, at ang kaniyang heneral, si Ciro, isang Persa, ang sa dakong huli ay luluklok sa kapangyarihan pagkaraan ni Dario na haring taga-Media.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Si Ciro ay isang tipo ni Cristo na magsisimula ng proseso ng pagpapalaya sa bayan ng Diyos mula sa pagkabihag. Ang imperyong Medo-Persiano ay kumakatawan sa ikaanim na kaharian sa propesiya ng Biblia, na siya namang Estados Unidos. Ang Estados Unidos ay may dalawang sungay na kumakatawan sa Republikanismo at Protestantismo. Si Dario ay kumakatawan sa sungay ng Republikanismo ng Estados Unidos at si Ciro ay kumakatawan sa sungay ng Protestantismo. Kung paanong sinimulan ni Ciro ang proseso ng pagpapalaya sa bayan ng Diyos upang muling itayo ang Jerusalem at ang templo, gayon din naman ang Estados Unidos ang lupain na ibinangon upang palayain ang mga bihag ng pagkabihag sa espirituwal na Babilonia upang maitindig ang espirituwal na templo, na ang saligan ay inilatag ng mga Millerita. Ang literal na pagkabihag sa Babilonia na pitumpung taon ay isang tipo ng pagkabihag sa espirituwal na Babilonia sa loob ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taon. Ang Estados Unidos ang mga balikat na pilak sa larawan ni Nebukadnesar.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Ang ikatlong kahariang yari sa tanso ay ang Gresya, na kumakatawan sa isang pandaigdigang kaharian. Ang kahariang iyon ay ang United Nations, na sa Apocalipsis 17 ay yaong kahariang noong 1798 ay hindi pa dumating. Ang sampung hari ng Apocalipsis 17 ay nagkakasundo na ibigay ang kanilang kaharian sa papasiya, ang ikawalong kaharian, na isa sa pitô. Ginagawa nila ang kasunduang ito sapagkat pinipilit sila ng Estados Unidos, at sapagkat ang sanlibutan ay winawasak ng "apat na hangin" ng Islam, na pinakakawalan sa panahon ng huling ulan, na nagsisimulang ibuhos nang lubos sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Sa panahon ng batas sa Linggo sa Estados Unidos, itinatatag ng Diyos ang Kanyang kaharian ng “kaluwalhatian” habang itinataas Niya ang Kanyang bayan bilang watawat upang tawagin ang iba pang mga anak ng Diyos na lumabas mula sa Babilonya. Kaya, ang sungay ng Protestantismo ay lumilitaw na panghuli at higit na mataas kaysa sa una, alinsunod sa dalawang sungay ng Medo-Persia. Kapag sumang-ayon ang United Nations na ilipat ang pamamahala ng sanlibutan sa papasiya, pakakawalan ang apat na hangin ng Islam at ang pandaigdigang kaharian ay haharap sa digmaang sumunod sa pagkamatay ng unang sungay ng Gresya na nabali at nagbunga ng apat na sungay.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

Kapag ang larawan ay sumapit sa mga paang bakal (statecraft) at maputik na luwad (churchcraft), at sa sampung daliri ng paa (sampung hari), ang batong nahugot mula sa bundok na hindi sa pamamagitan ng mga kamay ay tumatama sa mga paa ng larawan. Ang mga Millerita ay tumpak kaugnay sa larawan ni Daniel, hangga’t kaya nilang maging tumpak mula sa kanilang pananaw sa kasaysayang propetiko. Ngunit ang Alpha at Omega ay laging ipinakikita ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at ang apat na kaharian ng larawan ni Nebukadnezar ay kumakatawan sa apat na literal na kaharian na nagsisilbing mga tipo ng kanilang mga espirituwal na katapat sa katapusan ng sanlibutan.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

Sa hanay ng mga kaharian sa kasaysayan, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel pito, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel walo, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Pahayag labing-pito, ang Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Sa Daniel dalawa, na kumakatawan sa unang pagbanggit ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia, ang makabagong espirituwal na Roma ay lumilitaw bilang ikawalo at kabilang sa pito. Ang unang (Alpha) paglalarawan ng mga kaharian ng propesiya sa Biblia ay tumutukoy sa huli (Omega).

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> “Dumating na tayo sa panahong ang banal na gawain ng Diyos ay inilarawan sa pamamagitan ng mga paa ng larawan, na doo’y ang bakal ay nahaluan ng putikang luwad. May bayan ang Diyos, isang bayang hinirang, na ang pagkilatis nila ay dapat mapabanal, na hindi dapat maging di-banal sa pamamagitan ng paglalagay sa saligan ng kahoy, dayami, at ipa. Bawat kaluluwa na tapat sa mga utos ng Diyos ay makikilala na ang natatanging katangian ng ating pananampalataya ay ang Sabat ng ikapitong araw. Kung pararangalan ng pamahalaan ang Sabat ayon sa iniutos ng Diyos, ito’y tatayo sa kalakasan ng Diyos at sa pagtatanggol ng pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Ngunit ipagtatanggol ng mga estadista ang huwad na Sabat, at ihahalo nila ang kanilang pananampalataya sa pag-obserba ng anak na ito ng kapapahan, itinataas ito higit sa Sabat na pinabanal at pinagpala ng Panginoon, na inilaan Niya upang panatilihing banal ng tao, bilang tanda sa pagitan Niya at ng Kanyang bayan hanggang sa sanlibong sali’t salinlahi. Ang paghahalo ng kapangyarihan ng simbahan at ng estado ay inilarawan ng bakal at luwad. Ang pagkakaisang ito ay nagpapahina sa lahat ng kapangyarihan ng mga iglesia. Ang pagbibigay sa iglesia ng kapangyarihan ng estado ay magdudulot ng masasamang bunga. Halos nalampasan na ng mga tao ang hangganan ng pagtitiis ng Diyos. Inilagak nila ang kanilang lakas sa politika, at nakipag-isa sa kapapahan. Ngunit darating ang panahon na parurusahan ng Diyos ang mga nagpawalang-bisa sa Kanyang kautusan, at ang kanilang masamang gawa ay babalik sa kanila mismo.” Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Ang wastong pagkaunawa ng mga tagapanguna sa Daniel kabanata dalawa ay ginawang "bago" ng Alfa at Omega.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> At ang nakaupo sa trono ay nagsabi, Narito, ginagawa kong bago ang lahat ng bagay. At sinabi niya sa akin, Isulat mo: sapagkat ang mga salitang ito ay tapat at totoo. At sinabi niya sa akin, Naganap na. Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas. Ibibigay ko sa nauuhaw, nang walang bayad, ang tubig mula sa bukal ng tubig ng buhay. Pahayag 21:5, 6.

Back to Articles