Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Itinatatag ng Roma ang Pangitain - Bilang Anim

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Mga Kontrobersiyang Propetiko sa Kasaysayan ng mga Adbentista: Pag-unawa sa Sigalot sa pagitan nina Uriah Smith at James White hinggil sa Daniel 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Tinatatalakay namin ang anim na linya ng kontrobersiyang propetiko na naganap sa loob ng kasaysayan ng Adventismo mula noong 1798 hanggang sa kasalukuyan.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> Sa kasaysayan at sa propesiya, inilalarawan ng Salita ng Diyos ang matagal nang nagpapatuloy na tunggalian sa pagitan ng katotohanan at kamalian. Ang tunggaliang iyon ay nagpapatuloy pa. Ang mga naganap na ay muling mangyayari. Ang matatandang kontrobersiya ay muling bubuhayin, at ang mga bagong teorya ay patuloy na lilitaw. Ngunit ang bayan ng Diyos, na sa kanilang paniniwala at sa katuparan ng propesiya ay gumanap ng bahagi sa pagpapahayag ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, ay nalalaman ang kanilang kinatatayuan. Mayroon silang karanasang higit na mahalaga kaysa sa dalisay na ginto. Sila’y nararapat na tumindig na matatag na tulad ng bato, na pinanghahawakan ang pasimula ng kanilang pagtitiwala nang buong katatagan hanggang sa wakas. Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Tinalakay ng nakaraang artikulo ang una at huling kontrobersiya hinggil sa kapangyarihang Romano, at ngayon ay tatalakayin natin ang kontrobersiyang naganap sa pagitan nina Uriah Smith at James White. Ipinasok ni Uriah Smith ang kaniyang "sariling pagpapaliwanag" sa talatang tatlumpu’t anim.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> TALATA 36. At isasagawa ng hari ang ayon sa kaniyang kalooban; at itataas niya ang kaniyang sarili, at magpapakadakila siya higit sa bawat diyos, at magsasalita siya ng mga bagay na kagila-gilalas laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay hanggang sa maganap ang poot; sapagka’t ang bagay na itinakda ay gagawin.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> "Ang haring ipinakilala rito ay hindi maaaring tumukoy sa gayunding kapangyarihang huling binanggit; samakatuwid, ang kapangyarihang papal; sapagkat ang mga espesipikasyon ay hindi aangkop kung ilalapat sa kapangyarihang iyon." Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Inamin ni Smith na ang kapangyarihan sa naunang talata ay “Roma ng Papa,” ngunit iginigiit niyang ang mga katangian ng talatang tatlumpu’t anim ay hindi mga katangiang propetiko na nagbibigay-kakilanlan sa Roma ng Papa. Mali ang pag-aangking iyon. Dapat alalahanin na sa paghihimagsik noong 1863, ang pitong ulit sa Levitico kabanata dalawampu’t anim ay isinantabi, kaya’t ang paglalarawan ng pitong ulit sa dalawang tapyas ni Habakuk ay tinanggihan. Kapwa ang mga tsart ng 1843 at 1850 ay naglalarawan ng pitong ulit sa pinakasentro ng mga tsart, at kapwa inilalagay ng mga ilustrasyong iyon ang krus sa gitna ng linya ng pitong ulit. Nang dumating noong 1856 ang bagong liwanag hinggil sa pitong ulit at pagkaraan ay tinanggihan, ito’y naging palatandaan ng isang pagtanggi sa dalawang tapyas ni Habakuk, at maging sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya, na lubhang malinaw na nagtuturo na ang kapwa mga tsart ay pinatnubayan ng Diyos.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Ayon kay Sister White, ang huling panlilinlang ni Satanas ay ang pagpapawalang-bisa sa patotoo ng Espiritu ng Diyos, at dito, ang unang panlilinlang ay ang pagpapawalang-bisa sa patotoo ng Espiritu ng Diyos, at kumatawan din ito sa sabayang pagtanggi sa mga saligang katotohanan na nasa dalawang tsart, lalo na sa pitong panahon.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

Sa paghihimagsik noong 1863, walang iba kundi si Uriah Smith ang siyang lumikha ng huwad na tsart ng 1863, na nag-alis ng linya ng pitong panahon. Pagsapit ng 1863, ipinikit na ni Uriah Smith ang kaniyang mga mata sa liwanag ng pitong panahon, at hindi na niya makita na may dalawang "poot" na tinutukoy ni Daniel. Ang dalawang poot ay kumakatawan sa pitong panahon laban sa hilagang kaharian ng Israel at sa timog na kaharian ng Juda. Ang una, laban sa sampung hilagang lipi, ay nagsimula noong 723 BK at nagtapos noong 1798, at ang ikalawa ay nagsimula noong 677 BK at nagtapos noong 1844.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Sa Kabanata Walo, pumaroon si Gabriel kay Daniel upang ipaliwanag ang pangitaing marah, at kaugnay ng kaniyang gawain ay nagkaloob siya ng ikalawang patotoo ukol sa 1844. Ang dalawang libo’t tatlong daang taon ng Kabanata Walo ng Daniel ay nagtapos noong 1844, ngunit gayundin ay nagtapos ang huli sa dalawang poot laban sa hilagang at timugang mga kaharian.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> At sinabi niya, Narito, ipaaalam ko sa iyo kung ano ang mangyayari sa huling bahagi ng kapootan; sapagkat sa takdang panahon ay darating ang wakas. Daniel 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Ipinapalagay ng huling wakas ang pag-iral ng isang naunang wakas. Ang huli sa dalawang poot, na ibang pagpapahayag lamang ng “pitong ulit,” ay natapos noong 1844, at ang unang poot ay natapos noong 1798. Ayon kay Smith, ang talatang walang anumang pagtutukoy hinggil sa kapangyarihang papal ang siyang tumukoy sa taon kung kailan tatanggapin ng kapapahan ang kaniyang nakamamatay na sugat.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> At gagawin ng hari ayon sa kaniyang kalooban; at itataas at dadakilain niya ang kaniyang sarili higit sa lahat ng mga diyos, at magsasalita ng mga kamangha-manghang bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay hanggang sa maganap ang poot; sapagkat yaong itinakda ay gagawin. Daniel 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

Ang "hari" sa talatang tatlumpu't anim ay "magtatagumpay hanggang sa maganap ang poot." Pansinin kung ano ang isinusulat ni Smith hinggil sa Daniel kabanata walo, mga talatang dalawampu't tatlo at dalawampu't apat, sa gayunding aklat kung saan iginigiit niya na ang kapangyarihang papal ay hindi nagtataglay ng wastong mga katangian upang tuparin ang talatang tatlumpu't anim.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> TALATA 23. At sa huling panahon ng kanilang kaharian, kapag ang mga mananalangsang ay umabot sa kasukdulan, isang haring may mabangis na anyo, at nakauunawa ng mga malalabong pangungusap, ay titindig. 24. At ang kaniyang kapangyarihan ay magiging napakalakas, ngunit hindi sa pamamagitan ng kaniyang sariling kapangyarihan: at siya’y magwawasak nang kagila-gilalas, at magtatagumpay, at magsasagawa, at lilipulin ang mga makapangyarihan at ang banal na bayan. 25. At sa pamamagitan din ng kaniyang kapanukalan ay magpapasagana siya ng katusuhan sa kaniyang kamay: at idadakila niya ang kaniyang sarili sa kaniyang puso, at sa pamamagitan ng kapayapaan ay lilipulin niya ang marami: siya man ay titindig laban sa Prinsipe ng mga prinsipe; ngunit siya’y madudurog na hindi sa pamamagitan ng kamay.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> Ang kapangyarihang ito ay pumalit sa apat na dibisyon ng kaharian ng kambing sa huling kapanahunan ng kanilang kaharian; sa makatuwid, patungo na sa pagtatapos ng kanilang pag-iral. Ito, siyempre, ay siya ring maliit na sungay sa talatang 9 at kasunod. Iugnay ito sa Roma, gaya ng inilatag sa mga paliwanag hinggil sa talatang 9, at magiging magkakatugma at maliwanag ang lahat.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> "Isang haring may mabangis na anyo." Si Moises, sa paghuhula ng parusang darating sa mga Judio mula sa gayunding kapangyarihan, ay tinawag niya itong "isang bansang may mabangis na anyo." Deut. 28:49, 50. Walang ibang bayan ang nagpakita ng higit na kakila-kilabot na anyo sa kaayusang pandigma kaysa sa mga Romano. "Nakauunawa ng malalabong pangungusap." Si Moises, sa kasulatang tinukoy, ay nagsabi, "na ang kanilang wika ay hindi mo mauunawaan." Ito’y hindi masasabing totoo tungkol sa mga Babilonyo, mga Persa, o mga Griyego, may kinalaman sa mga Judio; sapagkat ang mga wikang Kaldeo at Griyego ay ginamit, sa higit o kaunting antas, sa Palestina. Gayunman, hindi gayon ang kaso sa Latin.

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> "Kapag ang mga mananalangsang ay sumapit sa kasukdulan.' Sa kabuuan, ang ugnayan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng kanilang mga maniniil ay laging nasa pananaw. Dahil sa mga pagsalangsang ng kaniyang bayan kaya sila ay ipinagbili sa pagkabihag. At ang kanilang pagpapatuloy sa kasalanan ay naghatid ng lalong mabigat na parusa. Walang panahong naging higit na tiwali sa moralidad ang mga Judio, bilang isang bansa, kaysa noong sila'y napasailalim sa hurisdiksiyon ng mga Romano.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> ‘Makapangyarihan, ngunit hindi sa pamamagitan ng kaniyang sariling kapangyarihan.’ Ang tagumpay ng mga Romano ay higit na bunga ng tulong ng kanilang mga kakampi at ng pagkakabaha-bahagi sa hanay ng kanilang mga kaaway, na lagi nilang handang samantalahin. Gayundin, ang Roma ng Kapapahan ay makapangyarihan sa pamamagitan ng mga kapangyarihang sibil, na sa mga iyon ay kaniyang ipinatutupad ang pamamahalang espirituwal.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> 'Siya'y wawasak nang kagila-gilalas.' Ipinahayag ng Panginoon sa mga Judio sa pamamagitan ng propetang Ezekiel na ibibigay Niya sila sa mga taong 'bihasa sa pagwasak;' at ang pagpaslang sa isang milyon at isang daang libong Judio nang wasakin ng hukbong Romano ang Jerusalem ay isang kakila-kilabot na pagpapatunay sa mga salita ng propeta. At ang Roma, sa ikalawang yugto nito, o papal, ay may pananagutan sa kamatayan ng limampung milyong martir.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “At sa pamamagitan din ng kaniyang patakaran ay ipagtatagumpay niya ang katusuhan sa kaniyang kamay.” Ang Roma ay namukod-tangi higit sa lahat ng iba pang kapangyarihan dahil sa isang patakarang may katusuhan, na sa pamamagitan nito’y napasailalim nito ang mga bansa sa kaniyang pamamahala. Totoo ito sa kapuwa paganong Roma at papál na Roma. At sa gayon, sa pamamagitan ng kapayapaan ay nilipol nito ang marami.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> At ang Roma, sa wakas, sa katauhan ng isa sa mga gobernador nito, ay tumindig laban sa Prinsipe ng mga prinsipe, sa pamamagitan ng pagpapataw ng hatol na kamatayan laban kay Jesucristo. ‘Ngunit siya’y madudurog na hindi sa pamamagitan ng kamay,’ isang pananalitang kinikilala ang pagkapuksa ng kapangyarihang ito bilang katumbas ng pagbasag sa larawan sa kabanata 2. Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202-204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Si Smith, makalawang ulit sa bahaging ito, ay itinuturo na ang mga propetikong katangian ng paganong Roma at ng papal na Roma ay mapagpapalit, sapagkat ang mga iyon ay payak na pagpapakita ng Roma sa dalawa nitong yugto, gaya ng halo ng bakal at luwad sa ikalawang kabanata ng Daniel, na itinukoy ni Sister White bilang mga sagisag ng churchcraft at statecraft. Nang itinukoy ni Daniel sa mga talatang tinatalakay ni Smith—na ang Roma “magtatagumpay, at magsasagawa,” at na ang Roma “gagawing magtagumpay ang katusuhan sa kaniyang kamay”—iginigiit ni Smith na sa talatang tatlumpu’t anim, ang “hari” na “magtatagumpay hanggang matapos ang poot,” ay tumutukoy sa isang propetikong katangian ng kapwa paganong Roma at papal na Roma. Pagkatapos ay iginigiit niya na wala sa mga katangian ng Roma sa talatang tatlumpu’t anim ang tumutukoy sa kapangyarihang papal.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Sumangguni na tayo kay Smith bilang pagsuporta sa pagtukoy sa Roma bilang mga mandarambong na nagtatatag ng pangitain, at isa sa apat na katangiang propetiko sa talatang labing-apat ay na ang Roma ay nagpapakadakila sa sarili nito.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Iginigiit ni Smith na ang paglalarawan sa hari sa talatang tatlumpu’t anim ay hindi tumutugma sa kapangyarihang papal, bagaman dati niyang ipinagtanggol na ang Roma sa talatang labing-apat ang siyang nagpapadakila sa sarili. Gayunman, ang hari sa talatang tatlumpu’t anim ay “magpapadakila sa kaniyang sarili.” Ang mismong hari sa talatang tatlumpu’t anim ay “magsasalita ng mga kagila-gilalas na bagay laban sa Diyos ng mga diyos.” Sa aklat ni Daniel, ang kapangyarihang papal ay “magsasalita ng malalaking salita laban sa Kataas-taasan,” at sa aklat ng Pahayag ang kapangyarihang papal ay lumalapastangan laban sa Kataas-taasan.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> At sa kaniya’y ibinigay ang isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay at mga pamumusong; at sa kaniya’y ibinigay ang kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. At ibinuka niya ang kaniyang bibig sa pamumusong laban sa Diyos, upang lapastanganin ang kaniyang pangalan, at ang kaniyang tabernakulo, at ang mga nananahan sa langit. Apocalipsis 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Bawat makahulang pagtutukoy hinggil sa kapangyarihan ng Papado ay nakikilala sa talatang tatlumpu’t anim.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> At gagawin ng hari ayon sa kaniyang kalooban; at itataas at dadakilain niya ang kaniyang sarili higit sa lahat ng mga diyos, at magsasalita ng mga kamangha-manghang bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay hanggang sa maganap ang poot; sapagkat yaong itinakda ay gagawin. Daniel 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

Ang mga komentador na tao ay madalas na hindi maaasahan, ngunit maraming komentador na Adventista ang sumasaksi sa maliwanag na katotohanang ang talatang tatlumpu’t anim ang inilahad ni apostol Pablo sa ibang pananalita sa Ikalawang Tesalonica, nang tinalakay niya ang tao ng kasalanan.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Huwag kayong magpalinlang sa kanino man sa anumang paraan: sapagkat hindi darating ang araw na iyon, malibang dumating muna ang pagtalikod, at mahayag ang tao ng kasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalansang at nagtataas ng kaniyang sarili higit sa lahat ng tinatawag na Diyos, o anumang sinasamba; anupat, na parang Diyos, siya’y nauupo sa templo ng Diyos, na ipinapakitang siya’y Diyos. 2 Tesalonica 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Sinasabi ng talatang ika-tatlumpu’t anim na “itataas niya ang kaniyang sarili, at magpapakadakila siya sa sarili higit sa bawat diyos,” at sinasabi ni Pablo, “upang mahayag ang taong makasalanan, ang anak ng kapahamakan; na sumasalansang at nagpapakataas ng sarili higit sa lahat ng tinatawag na Diyos, o sinasamba.” Malinaw na hindi nagtataglay si Smith ng kapamahalaang propetiko upang angkinin na ang hari sa talatang ika-tatlumpu’t anim ay iba sa haring tinatalakay sa mga talatang humahantong sa talatang ika-tatlumpu’t anim. Sa balarila, wala siyang makatuwirang batayan upang gawin ang kaniyang maling paglalapat, at ang kaniyang pag-aangkin na ginawa niya iyon sapagkat ang talatang ika-tatlumpu’t anim ay walang mga katangian ng kapangyarihan ng Papado ay isang pagbabaluktot ng Kasulatan sa pagtatangkang magtatag ng isang pribadong interpretasyon.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Taglay din natin ang lalong matibay na salita ng propesiya; at mabuti ang inyong gawin na ito’y inyong pagtuunan ng pansin, na gaya ng isang ilaw na nagliliwanag sa isang dakong madilim, hanggang sa magbukang-liwayway ang araw at sumikat ang tala sa umaga sa inyong mga puso; una sa lahat, nalalaman ninyo ito: na walang propesiya ng Kasulatan na nagmumula sa sariling pagpapakahulugan. Sapagkat ang propesiya ay hindi dumating noong una sa kalooban ng tao, kundi ang mga banal na tao ng Diyos ay nagsalita habang sila’y pinakikilos ng Espiritu Santo. 2 Pedro 1:19-21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Sa paglipas ng mga taon ng Laodicean Adventism, maraming teologong Adventista, pastor, at may-akda ang tumalakay kung sa palagay nila ay wasto o mali ang aplikasyon ni Smith. Isang pastor na Australyano, si Louis Were, na matagal nang yumao, ay iniukol ang malaking bahagi ng kaniyang ministeryo sa pagsalungat sa maling huwarang propetiko ni Smith. Ang dahilan ng kaniyang pagtutol ay hindi lamang na sa bandang huli ay itinukoy ni Smith ang haring dumarating sa kaniyang wakas sa talatang apatnapu’t lima bilang ang Turkiya, kundi ang balangkas ni Smith ay nagbunga rin ng maling aplikasyon ng Armagedon. Noong dekada 1980, o bandang panahong iyon, isang may-akdang Adventista ang sumulat ng isang aklat na pinamagatang "Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy?" Ang pangalan ng may-akda ay si Donald Mansell, at ang aklat ay makukuha pa rin.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Tinutunton ni Mansell ang kasaysayang humantong sa Unang Digmaang Pandaigdig at Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ipinakikita na nang makita na nalalapit ang kapwa digmaang iyon, sinimulang gamitin ng mga ebanghelistang Adventista ang maling paglalapat ni Smith hinggil sa pagmartsa ng Turkiya patungong literal na Jerusalem bilang tanda ng Armagedon at ng wakas ng sanlibutan. Ipinakikita niya, sa pamamagitan ng mga talaan ng kasapian ng iglesia, na sa paglapit ng bawat digmaan, maraming kaluluwa ang naidagdag sa kasapian ng iglesiang Adventista, batay sa diin ng mga ebanghelista sa propesiya na hinango mula sa maling pananaw ni Smith hinggil sa Armagedon.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Nang matapos ang alinman sa dalawang digmaan, at hindi natupad ang mga prediksiyong may kapintasan, nawalan ang simbahan ng mas maraming kasapi kaysa sa nakamit nito mula sa modelong propetiko na binuo ni Smith.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

Sa pamamagitan ng pagtatakwil ni Smith sa saligang mensahe ng mga Millerita, at ng kanyang kahandaang itaguyod ang pribado niyang pagpapaliwanag sa mga talatang 36 hanggang 45 ng Aklat ni Daniel, ang lohika ni Smith ay nagbunga ng isang propetikong modelo na nakabatay sa mga kasalukuyang pangyayari.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

Sa pagtatalo nina Smith at James White hinggil sa hari na darating sa kaniyang wakas sa huling talata ng Daniel labing-isa, naglahad si James White ng isang pangangatwirang maikli ngunit malinaw na sumasalamin sa mabuhanging pundasyong propetiko ni Smith. Itinuro ni White na, “ang propesiya ang nagbubunga ng kasaysayan, ngunit ang kasaysayan ay hindi nagbubunga ng propesiya.”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Ang mga ebanghelista ng Adbentismo na nagministeryo bago ang dalawang digmaan ay gumamit ng umuunlad na kasaysayan upang iharap ang may kapintasang modelong propetiko ni Smith hinggil sa Armagedon, at ang kanilang gawain, na wari’y lubhang pinagpala habang papalapit ang mga digmaan, ay nauwi sa kabuuang pagkalugi nang napatunayang nakabatay sa sariling pagpapaliwanag ang modelong propetiko.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Mag-ingat kayo sa mga bulaang propeta, na dumarating sa inyo na may kasuutan ng tupa, ngunit sa kaloob-looban ay mga lobong maninila. Makikilala ninyo sila sa kanilang mga bunga. Namimitas ba ang mga tao ng ubas sa mga tinik, o ng igos sa mga dawag? Gayon din naman, ang bawat mabuting punongkahoy ay namumunga ng mabuting bunga; ngunit ang bulok na punongkahoy ay namumunga ng masamang bunga. Hindi maaaring mamunga ang mabuting punongkahoy ng masamang bunga, ni ang bulok na punongkahoy ng mabuting bunga. Bawat punongkahoy na hindi namumunga ng mabuting bunga ay pinuputol at inihahagis sa apoy. Kaya’t sa pamamagitan ng kanilang mga bunga ay makikilala ninyo sila. Mateo 7:15-20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

Ang kahandaan ni Smith na itaguyod ang isang sariling modelong propetiko tungkol sa hari sa talatang tatlumpu’t anim ay nagbunga rin ng isang maling paglalapat ng Ikaanim na Salot at ng Armagedon.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> At ibinuhos ng ikaanim na anghel ang kaniyang mangkok sa dakilang ilog na Eufrates; at ang tubig nito ay natuyo, upang maihanda ang daan ng mga hari na mula sa silanganan. At nakita ko ang tatlong maruruming espiritu na gaya ng mga palaka, na lumabas mula sa bibig ng dragon, at mula sa bibig ng hayop, at mula sa bibig ng bulaang propeta. Sapagkat sila ang mga espiritu ng mga demonyo, na gumagawa ng mga himala, na humahayo sa mga hari ng lupa at ng buong sanlibutan, upang tipunin sila sa pagbabaka sa dakilang araw na yaon ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Narito, ako’y dumarating na gaya ng magnanakaw. Mapalad ang nagbabantay at nag-iingat ng kaniyang mga kasuotan, upang huwag siyang maglakad na hubad, at makita nila ang kaniyang kahihiyan. At tinipon niya sila sa isang dako na sa wikang Hebreo ay tinatawag na Armagedon. Apocalipsis 16:12-16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Gaya ng nauna na nating ipinahayag, ang ikaanim na salot ay dumarating pagkatapos ng pagsasara ng panahon ng probasyon para sa sangkatauhan; kaya’t ang babalang nakapaloob na “ingatan ang inyong mga kasuotan” ay dapat tumukoy sa isang isyung pagsubok na nagaganap bago tumindig si Miguel, bago magsara ang probasyon ng tao, at bago magsimula ang unang salot. Itinutukoy ng ikaanim na salot ang mga gawain ng dragon, ng hayop, at ng bulaang propeta, na siyang tatluhang unyon na nagsasamang-sama sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang tatluhang unyon na iyon ay ang Makabagong Roma, at ang sagisag na tumutukoy at nagtatatag sa tatluhang unyon ng Makabagong Roma ay ang “mga magnanakaw ng iyong bayan,” na “nagpapakataas upang itatag ang pangitain” at “mabubuwal.”

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Ang babala ng ikaanim na salot, kapag nauunawaan, ay nagpapahintulot sa isang kaluluwa na mapanatili ang kaniyang mga kasuotan; ngunit kung ito’y itinatakwil, iniiwan nitong hubad ang isang kaluluwa, isang kalagayang kabilang sa limang katangian ng isang Laodiceano. Ang sagisag na nagpapatibay sa babalang iyon ay ang mga mangloloob ng iyong bayan, na nagpapakataas at sa wakas ay nabubuwal. Sinabi ni Solomon na kung ang bayan ng Diyos ay walang pangitain na iyon, sila’y napapahamak.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

Ang salitang Hebreo na “perish” ay nangangahulugang “hubaran,” at itinala ni Juan, “Mapalad ang bumabantay at nag-iingat ng kaniyang mga kasuutan, baka siya’y maglakad na hubad at makita nila ang kaniyang kahihiyan.” Mali si Smith hinggil sa Hari ng Hilaga, at ang huwad na pundasyong propetiko na iyon ay nagbigay-daan sa kaniya upang makabuo ng isang paglalapat na propetiko na, kapag tinanggap, ay nagbubunga ng kahubaran, na isang sagisag ng mga taga-Laodicea, na isinusuka ng bibig ng Panginoon.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Hindi nag-atubili si Smith na makipagtalo upang ipagtanggol ang bago niyang maling pagtukoy sa Hari ng Hilaga laban sa asawa ng propetisa, si James White. Ang mga historyador na Adventista, at si Sister White, ay tinatalakay ang kanilang bantog na hindi pagkakasundo. Sinaway ni Ellen White kapwa ang kaniyang asawa at si Smith sapagkat pinahintulutan nilang mailantad sa madla ang kanilang pagkakaiba ng pananaw hinggil sa kung sino ang kinakatawan ng Hari ng Hilaga sa Daniel labing-isa. Sa kauna-unahang publikasyong Adventista pagkatapos ng Dakilang Kabiguan ng 1844, sumulat si James White:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> Lubos kong pinaniniwalaan na si Jesus ay tumindig, at sinarhan ang pinto, at pumaroon sa Matanda sa mga Araw, upang tanggapin ang kaniyang kaharian, noong ikapitong buwan, 1844. Tingnan ang Lucas 13:25; Mateo 25:10; Daniel 7:13,14. Nguni’t ang pagkatayo ni Miguel, Daniel 12:1, ay tila isang ibang kaganapan, para sa ibang layunin. Ang kaniyang pagkatayo noong 1844 ay upang sarhan ang pinto, at pumaroon sa kaniyang Ama, upang tanggapin ang kaniyang kaharian, at ang kapangyarihan upang maghari; nguni’t ang pagkatayo ni Miguel ay upang ipamalas ang kaniyang makaharing kapangyarihan, na taglay na niya, sa paglipol ng mga masama, at sa pagliligtas ng kaniyang bayan. Si Miguel ay tatayo sa panahong ang huling kapangyarihan sa kabanata 11 ay darating sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya. Ang kapangyarihang ito ang huli na yumuyurak sa tunay na iglesia ng Diyos: at yamang ang tunay na iglesia ay patuloy pang niyuyurakan, at itinataboy ng buong sangkristiyanuhan, samakatwid ang huling mapaniil na kapangyarihan ay hindi pa “dumating sa kaniyang wakas;” at si Miguel ay hindi pa tumayo. Ang huling kapangyarihang ito na yumuyurak sa mga banal ay inilalahad sa Apocalipsis 13:11-18. Ang kaniyang bilang ay 666. James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Nang ipinakilala ni Smith ang tinatawag niyang "bagong liwanag" hinggil sa paksa ng "huling kapangyarihan sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel," itinuring ni James White ang paglalapat ni Smith, hindi bilang bagong liwanag, kundi bilang isang pag-atake sa mga saligan. Ang kontrobersiya hinggil sa Roma bilang hari sa hilaga sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel na naganap sa pagitan nina Uriah Smith at James White ay nagtataglay ng mga tiyak na katangian na, bilang mga mag-aaral ng propesiya, nararapat nating ipagsama sa iba pang mga kontrobersiya sa kasaysayan ng mga Adventista hinggil sa sagisag ng Roma.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Isa sa mga katangiang iyon ay ang pagpapakilala ng isang pribadong interpretasyon. Isa pang katangian ay ang paglalapat ng nasabing pribadong interpretasyon, na nangangailangan ng pagbabaluktot sa payak na balarila, sapagkat hindi lamang ipinagwalang-bahala ni Smith na ang bawat propetikong katangian sa talatang tatlumpu’t anim ay tumutukoy sa Roma, kundi ipinagwalang-bahala rin niya na hinihingi ng estruktura ng balarila na ang hari sa talatang tatlumpu’t anim ay dapat na siya ring hari na inilalarawan sa naunang bahagi.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Isa pa ay na ang pribadong pagpapakahulugan ay naging isang pagtatakwil sa mga saligang katotohanan. Isa pa ay na ito’y kumakatawan sa isang pagtatakwil sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya. Isa pang katangian ay na ang unang baluktot na kaisipan hinggil sa Roma ay magbubunga ng isang propetikong modelo na hindi nagpapahintulot sa isang tao na mapanatili ang kaniyang kasuotan habang siya’y lumalapit sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Isa pa ay ang kahandaang itaguyod nang hayagan ang kaniyang pribadong pagpapakahulugan. Isa pa ay na ang pribadong pagpapakahulugan ay lagi’t laging kinikilalang bagong liwanag. Ang lahat ng mga katangiang ito ay naipapakita sa kasalukuyang talakayan hinggil sa “mga mandarambong ng iyong bayan.”

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Kapag ang huling kontrobersiya ng Roma, na inilalarawan ng unang kontrobersiya ng Roma na tumutukoy sa "mga mandarambong ng iyong bayan," ay pinagsama sa linyang propetiko ng kontrobersiya nina Uriah Smith at James White, makikita natin na may isang pangkat na magbubuo ng kanilang modelong propetiko batay sa isang sariling pagpapakahulugan na nagtatakwil sa saligang katotohanan.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Ang pagtanggi sa mga saligang katotohanan ay awtomatikong nangangahulugang pagtanggi sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya, na lubhang matatag na ipinagtatanggol ang mga saligang katotohanang iyon. Ang pangkat na iyon ay magiging handa ring iharap sa publiko ang kanilang pananaw, hindi alintana ang anumang mga pangamba na maaaring ipahayag hinggil sa maaaring maging epekto ng katuruang iyon sa bayan ng Diyos sa buong sanlibutan.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

Kaagad pagkaraan ng 1844, sa unang salinlahi ng Adventismo, ipinakilala ang isa pang kontrobersiya hinggil sa Roma. Nagpatuloy ang pag-igting ng nasabing kontrobersiya, hanggang sa ang maling pananaw ay tinanggap sa ikatlong salinlahi ng Adventismo. Isasaalang-alang natin ang kontrobersiya hinggil sa "daily" bilang ikaapat sa anim na linyang kasalukuyan nating tinatalakay sa modelo ng line upon line.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Ngunit bago natin talakayin ang ikaapat na linya hinggil sa mga kontrobersiya ng Roma, nararapat alalahanin na sa nakaraang artikulo, noong tinatalakay natin ang talata sampu ng Daniel kabanata labing-isa, aming ipinahayag: "Ang talata sampu ay tuwirang nag-uugnay din sa 'pitong ulit' ng Levitico dalawampu’t anim sa nakatagong kasaysayan, subalit ang linyang yaon ng katotohanan ay hindi saklaw ng ating inilalatag dito."

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Si Uriah Smith ang nanguna sa pagtanggi sa pitong panahon noong 1863. Noon pa man ay itinakwil na niya ang pag-ibayo ng kaalaman hinggil sa nasabing paksa na inilahad sa mga artikulo ukol doon, na isinulat ni Hiram Edson at inilathala sa Review noong 1856. Ang mga implikasyon ng pagkakaugnay ni Smith sa isang kilusang naglatag ng pitong panahon, subalit na siya man ay pagkaraan ay tumanggi sa pag-ibayo ng kaalaman hinggil sa mismong paksa, ay wala rin sa saklaw ng paksa hinggil sa mga katangian ng pagpapakilala ni Smith sa sinasabi niyang bagong liwanag tungkol sa paksa ng hari ng hilaga; ngunit kapag tinapos natin ang ating pangkalahatang pagtanaw sa hanay ng mga kontrobersiyang Adbentista hinggil sa Roma, babalikan natin kapwa ang kahalagahan ng talatang sampu ng kabanata labing-isa ng Daniel, at gayundin kung ano ang kinakatawan ng pagtanggi ni Smith sa mensaheng Laodiceano na dumating noong 1856 kasabay ng pag-ibayo ng kaalaman hinggil sa pitong panahon.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> "Ang ating pananampalataya hinggil sa mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel ay wasto. Ang mga dakilang palatandaan sa landas na ating nalampasan ay hindi natitinag. Bagaman maaaring subukin ng mga hukbo ng impiyerno na bunutin ang mga iyon mula sa kanilang saligan, at magdiwang sa akalang sila'y nagtagumpay, gayunman hindi sila nagtatagumpay. Ang mga haliging ito ng katotohanan ay nananatiling matatag tulad ng mga burol na walang hanggan, na hindi natitinag ng lahat ng pagsisikap ng mga tao na ipinagsanib sa mga pagsisikap ni Satanas at ng kanyang hukbo. Marami pa tayong matututuhan, at nararapat na patuloy nating saliksikin ang Kasulatan upang tingnan kung ang mga bagay na ito'y gayon nga." Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> Ang mga dakilang palatandaan ng katotohanan, na nagpapakita sa atin ng ating kinalalagyan sa kasaysayang propetiko, ay dapat maingat na ipagsanggalang, baka mga ito’y gibain at palitan ng mga teoryang magdudulot ng kalituhan sa halip na tunay na liwanag. Mga Piniling Mensahe, aklat 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> Sa panahong ito, maraming pagsisikap ang gagawin upang yanigin ang ating pananampalataya hinggil sa usapin ng santuwaryo; ngunit hindi tayo dapat magpatinag. Walang kahit katiting na igagalaw sa mga saligan ng ating pananampalataya. Ang katotohanan ay nananatiling katotohanan. Ang mga nawawalan ng katiyakan ay aanod sa mga maling teorya, at sa wakas ay matatagpuan nilang sila’y di-sumasampalataya hinggil sa mga nakaraang katibayang taglay natin tungkol sa kung ano ang katotohanan. Ang mga dating palatandaan sa landas ay dapat panatilihin, upang huwag nating mawala ang ating direksiyon. Manuscript Releases, tomo 1, 55

Back to Articles