Article

# Panium - Number Six

Panium - Bilang Anim

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

Mga Palatandaang Propetiko sa Daniel 11: Ang Pagbagsak ng USSR, ang Batas ng Linggo, at ang Pag-angat ng Makabagong Roma

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

Sa pagbagsak ng USSR noong 1989, natupad ang talatang apatnapu ng Daniel 11. Ang talatang apatnapu't isa ay ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, gaya rin ng talatang labing-anim. Mula noong 1989 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, ang talatang apatnapu ay walang laman. Ang pagbagsak ng USSR noong 1989 ay itinukoy din sa talatang sampu ng Daniel 11, na unang natupad kay Antiochus Magnus.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

Si Antiochus III Magnus, ang Seleucid na “hari ng hilaga,” ay naghari mula 223–187 BK at pinagsikapang bawiin ang mga teritoryong nawala sa mga Ptolemy (ang “hari ng timog”) matapos ang Ikatlong Digmaang Siriyano (246–241 BK). Ang kaniyang kampanya sa Ikaapat na Digmaang Siriyano (219–217 BK) ay naglalayong mabawi ang Coele-Syria, Phoenicia, at Palestina. Noong 219 BK nagmartsa si Antiochus pa-timog, sinakop ang Seleucia-in-Pieria, Tyre, at Ptolemais (Acre), at muling nabawi ang mga kuta sa baybayin. Noong 218 BK lalo pa siyang sumulong, sinakop ang Philadelphia (Amman) at nagtulak patungo sa hanggahan ng Ehipto, na may layuning bawiin ang mga nawalang lupaing Seleucid hanggang sa Gaza. Itinigil ni Antiochus ang kaniyang pagmartsa noong 218 BK, pinagtitibay ang mga nakamit at naghahanda para sa isang mapagpasyang opensiba. Si Ptolemy IV Philopator, ang haring Ptolemaiko, ay nagtipon ng isang hukbo upang salubungin siya, na pinatatag ng mga kawal na Ehipsiyo. Isinasaad ng talatang sampu ng Daniel labing-isa ang kilusang ito ni Antiochus, at sa gayo’y naglalarawan nang pauna sa pagbagsak ng USSR noong 1989, at nagiging tipo ng talatang apatnapu.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Subalit ang kaniyang mga anak ay mapupukaw at magtitipon ng napakaraming malalakas na hukbo: at tiyak na may isang darating, at dadagsa at daraan: kung magkagayo’y babalik siya, at mapupukaw, maging hanggang sa kaniyang moog. Daniel 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

Kapag ang hari sa hilaga sa talatang apatnapu ay “umaapaw at lumalampas,” kaayon ito ng hari sa hilaga sa talatang sampu na “umaapaw at dumaraan.” Sa kapwa talata, iisa ang mga salitang Hebreo na ginamit, na bahagyang iba lamang ang pagkakasalin. Iyon din ang kaparehong parirala na matatagpuan sa Isaias 8:8.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> At siya’y daraan sa Juda; siya’y aapaw at lalampas, aabot maging hanggang sa leeg; at ang paglaladlad ng kaniyang mga pakpak ay pupunuin ang kalaparan ng iyong lupain, O Immanuel. Isaias 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

Bawat isa sa tatlong talata ay tumutukoy sa isang hari sa timog na tinalo ng isang hari sa hilaga. Nagtagumpay si Antiochus, ang hari sa hilaga, laban kay Ptolemy, ang hari sa timog, gaya ng nagtagumpay si Sennacherib laban kay Juda, ang hari sa timog, at gaya rin ng hari sa hilaga sa talatang apatnapu na tinangay ang USSR noong 1989. Ang tatlong talata, kalakip ang tatlong makasaysayang katuparan ng mga iyon, ang nagpapakilala sa “panahon ng wakas” noong 1989. Kaya, ang talatang sampu ay 1989 at ang talatang labing-anim ay ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, gayundin ang talatang apatnapu’t isa.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

Ang mga talatang labing-isa hanggang labinlima ay bumubuo ng isang linya sa Kasulatan, na mayroon ding katuparang pangkasaysayan na nagtutukoy ng mga tiyak na palatandaang propetiko sa loob ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Bago ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, ngunit matapos ang 1989, ang labanan sa Raphia at ang mga kasunod na pangyayari nito ay inilalahad sa mga talatang labing-isa at labindalawa, at ang labanan sa Panium ay inilalahad sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

Ang batas sa Linggo ang itinakdang panahon; sapagkat doon gagaling ang sugat na nakamamatay ng papado, at ang papa ay babalik sa luklukan ng daigdig. Ang pagkakaloob ng kapangyarihang iyon ay inilalarawan sa pamamagitan ng isang tipo: ang pagluklok ng papado noong 538, at ang pagluklok ng Paganong Roma sa Labanan sa Actium. Nang maluklok na ayon sa propesiya, ang Paganong Roma ay namuno nang lubos sa loob ng 360 taon. Nang maluklok ang papado noong 538, ito ay namuno nang lubos sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapu't taon. Kapag napagaling na ang sugat na nakamamatay sa ilalim ng batas sa Linggo, ang papado ay mamumuno nang lubos sa loob ng simbolikong 42 buwan.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> At nakita ko ang isa sa kaniyang mga ulo na wari’y nasugatan hanggang ikamamatay; at ang kaniyang sugat na ikamamatay ay gumaling; at ang buong sanlibutan ay nanggilalas sa hayop. At sinamba nila ang dragon na nagbigay ng kapangyarihan sa hayop; at sinamba nila ang hayop, na sinasabi, Sino ang gaya ng hayop? sino ang makakipagdigma sa kaniya? At binigyan siya ng isang bibig na nagsasalita ng mga dakilang bagay at mga kapusungan; at binigyan siya ng kapangyarihang magpatuloy sa loob ng apat na pu’t dalawang buwan. Pahayag 13:3-5.

Verse 27 says “both” of these kings:

Sinasabi ng talata 27 na “kapwa” ng dalawang haring ito:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> At ang mga puso ng dalawang haring ito ay nakatuon sa paggawa ng kasamaan, at magsasalita sila ng kabulaanan sa iisang dulang; ngunit hindi ito magtatagumpay, sapagkat ang wakas ay darating pa sa takdang panahon. Daniel 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

Ang dalawang hari sa talata dalawampu’t pito ay yaong mga hari sa naunang dalawang talata na pagkaraan ay nakipagdigma sa Labanan sa Actium.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> At kaniyang pupukawin ang kaniyang kapangyarihan at ang kaniyang tapang laban sa hari ng timog na may isang malaking hukbo; at ang hari ng timog ay mapupukaw sa pakikipagdigma na may napakalaki at makapangyarihang hukbo; ngunit hindi siya makatatayo, sapagkat magbabalak sila ng mga pakana laban sa kaniya. Oo, yaong nagsisikain ng bahagi ng kaniyang pagkain ay wawasakin siya, at ang kaniyang hukbo ay aapaw; at marami ang mabubuwal na patay. Daniel 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

Samakatuwid, lumilikha ang talatang ika-dalawampu’t pito ng isang anomalya na kinakailangang maunawaan bago tayo magpatuloy. Sa talatang ika-dalawampu’t apat, ang "panahon" ay kumakatawan sa isang 360-taóng yugto na nagsisimula sa Labanan sa Actium at nagwawakas sa takdang panahon noong taóng 330.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

Ang hari ng timog sa labanan ay si Cleopatra, na nakipag-alyansa kay Marc Antony. Si Octavius ang hari ng hilaga na tatalo sa kanilang dalawa. Sa takdang panahon (31 BC), ang dalawang haring dati nang umupong magkasalo sa isang hapag at nagsinungaling sa isa’t isa ay maghaharap sa labanan sa Actium.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

Ang dalawang hari sa dulang ay tumutugma sa kasaysayan ng labanan sa Panium (mga talatang labintatlo hanggang labinlima), kung saan nagkaroon ng isang alyansa nina Antiochus Magnus at Philip ng Macedon. Ang makasaysayang alyansang iyon ay tumutugma sa象 alyansang simboliko na kinakatawan sa pangalan ng Panium noong panahon ni Cristo—Caesarea Philippi. Ang alyansa ay kinakatawan din sa talatang apatnapu, nang ang USSR ay napalis noong 1989 sa pamamagitan ng isang alyansa sa pagitan nina Reagan at Papa Juan Pablo II. Ang dalawang hari ay nagsasalita ng mga kabulaanan sa isa’t isa bago ang 31 BC, na tumutugma sa batas ng Linggo sa Estados Unidos; samakatwid, ang kanilang mga kasinungalingan ay nagaganap bago ang talatang labing-anim, sa loob ng kasaysayang kinakatawan ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima, na natupad sa labanan sa Panium makalipas ang labimpitong taon pagkatapos ng labanan sa Raphia, at isandaan at tatlumpu’t pitong taon bago sinakop ni Pompey ang Jerusalem sa katuparan ng talatang labing-anim.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

Sa talata dalawampu’t walo, si Octavius, ang nagtagumpay laban kapuwa kay Cleopatra (ang hari ng timog) at kay Marc Antony, ay “babalik sa kaniyang lupain na may malaking kayamanan; at ang kaniyang puso ay magiging laban sa banal na tipan; at siya’y gagawa ng mga kabayanihan, at babalik sa kaniyang sariling lupain.” Tinutukoy ni Uriah Smith ang dalawang pagtatagumpay na ito bilang ang Actium noong 31 BC at ang pagwasak sa Jerusalem noong 70 AD. Samakatuwid, tinutukoy ng talata dalawampu’t walo ang isang kasaysayang nagsisimula sa labanan sa Actium, na siyang pasimula ng 360 taon, at ang pagwasak sa Jerusalem noong 70 AD.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> Kung magkagayo’y babalik siya sa kaniyang lupain na may malaking kayamanan; at ang kaniyang puso ay laban sa banal na tipan; at siya’y gagawa, at babalik sa kaniyang sariling lupain. Daniel 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

Ang huling parirala ng talatang dalawampu't apat (maging sa isang panahon) at pasulong ay kumakatawan sa isang linya ng kasaysayan na nagsimula noong 31 BC at nagwawakas sa huling parirala ng talatang tatlumpu't isa (ilalagay ang kasuklam-suklam na bagay na nagdadala ng pagkatiwangwang), na natupad noong 538. Nagsisimula ang linyang ito sa Labanan sa Actium, na nagtatakda sa pasimula ng pamumunong kataas-taasan ng paganong Roma sa loob ng tatlongdaan at animnapung taon. Nagtatapos ang linya noong 538 sa pagpasok ng Roma ng Papasiya sa pamumunong kataas-taasan sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon. Sa loob ng mga talata at ng kasaysayang tumupad sa mga ito, ang takdang panahon noong 330 ay kumakatawan sa isang paghahati sa kasaysayan ng paganong Roma bilang ikaapat na kaharian sa propesiyang biblikal. Pagkaraan ng paunang panahon ng pamumunong kataas-taasan sa loob ng tatlongdaan at animnapung taon, sumunod ang dalawang daan at walong taon ng pagkabuwag ng imperyo bilang paghahanda sa pag-upo ng Papasiya sa trono sa talatang tatlumpu't isa noong 538. Sa pagkakasunod-sunod ng walong talatang iyon, tanging ang talatang dalawampu't pito lamang ang nagtutukoy ng isang makasaysayang katuparan na naganap bago ang Labanan sa Actium noong 31 BC.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

Ang talata dalawampu’t pito ay tumutukoy sa isang pagkikita ng dalawang hari bago ang “takdang panahon,” at ang talata dalawampu’t siyam ay tumutukoy sa isang “takdang panahon.” Ang “takdang panahon” sa talata dalawampu’t pito ay ang simula ng yugtong tatlong daan at animnapung taon, at ang “takdang panahon” sa talata dalawampu’t siyam ay ang wakas ng yugtong tatlong daan at animnapung taon. Ang simula at ang wakas ay kumakatawan sa isang “takdang panahon.”

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

Nagsimula ang pagpapalakas ng kapangyarihan ng paganong Roma nang napagtagumpayan nito ang ikatlong heograpikong hadlang, na kinakatawan sa Daniel 8:9.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> At mula sa isa sa kanila ay sumibol ang isang maliit na sungay, na lubhang lumaki, patungo sa timog, at patungo sa silangan, at patungo sa kaayaayang lupain. Daniel 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

Nagsimula ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa Labanan sa Actium, at sinundan ito ng pagpapasakop sa hari ng timog (Egipto) sa ika-siyam na talata ng ikawalong kabanata.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

Ang pagtatapos ng pamumuno ng Paganong Roma bilang ikaapat na kaharian ng propesiya sa Bibliya ay naganap noong taong 538, nang mapagtagumpayan ng Roma ng Kapapahan ang ikatlo nitong heograpikong hadlang. Ang buong limandaang animnapu't walong-taong yugto mula sa Labanan sa Actium hanggang sa taong 538 ay nagsisimula sa pagtagumpay ng Paganong Roma laban sa ikatlo nitong hadlang at sa pagiging ikaapat na kaharian ng propesiya sa Bibliya, at nagtatapos kapag napagtagumpayan ng Roma ng Kapapahan ang ikatlo nitong heograpikong hadlang.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

Bilang ikaapat na kaharian sa propesiya sa Biblia, ang kasaysayang kinakatawan ay tumutukoy sa dalawang yugto: ang una, nang dinadakila ng Roma ang sarili nito, na sinusundan ng isang yugto na naglalarawan sa pagbagsak ng Roma. Ang pasimula ng unang yugto ng pagdadakila ng Roma sa sarili ay siya ring pasimula ng buong panahong ang paganong Roma ay naghari bilang ikaapat na kaharian sa propesiya sa Biblia. Ang unang yugto ng pagdadakila ng Roma ay nagsisimula at nagwawakas sa takdang panahon, at nagsisimula rin ito sa pagsasanib ng hilagang at timugang mga kaharian. Nagtatapos ito sa pagkakahati sa isang silangang kaharian at isang kanlurang kaharian. Ang pasimula at pagwawakas na may takdang panahon, at ang pasimula at pagwawakas, ay kumakatawan sa apat na dibisyon ng kaharian ni Alejandro.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

Ang dalawang itinakdang panahon ng mga talatang dalawampu’t pito at dalawampu’t siyam ay kumakatawan sa mga panandang-daan ng pasimula at ng wakas na naglalarawan sa panahong ang Roma ay naghahari nang lubos. Sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, bilang katuparan ng talatang apatnapu’t isa at talatang labing-anim ng Daniel labing-isa, nagsisimula ang panahon para sa makabagong Roma na maghari nang lubos sa loob ng apatnapu’t dalawang simbolikong buwan. Ang unang itinakdang panahon ng talatang dalawampu’t pito ay ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, at ang ikalawang itinakdang panahon ay kumakatawan sa sandali kung kailan ang huling bansa sa daigdig ay sumusunod sa halimbawa ng Estados Unidos at ipinatutupad ang huling batas ng Linggo, at sa gayon ay tumutukoy sa pandaigdigang pagpapatupad ng Sabat na diyus-diyosan.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

Ang dalawang palatandaang propetiko na iyon ay ang batas ng Linggo sa Estados Unidos at ang pandaigdigang pagpapatupad ng batas ng Linggo, at ang dalawang batas ng Linggo na iyon ang siyang dalawang takdang panahon sa talatang dalawampu’t pito at dalawampu’t siyam. Ang unang takdang panahon sa talatang dalawampu’t pito ay tinipuhan din ng batas ng Linggo ni Constantino noong 321, at ang papal na batas ng Linggo sa Counsel of Orleans noong 538 ay kumakatawan sa pandaigdigang pagpapatupad ng batas ng Linggo.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

Sa konteksto ng mga talatang labintatlo hanggang labinlima, ang labanan sa Panium ang kasaysayang nauuna sa batas ng Linggo sa talatang labing-anim. Sa loob ng kasaysayang iyon ay natutupad ang pagtatagpo ng dalawang haring nagsisinungaling sa isa’t isa. Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay bahagi ng kasaysayang kinakatawan sa mga talatang sampu hanggang labing-anim. Tinutukoy ng mga talata ang Ikaapat na Digmaang Siryano sa talatang sampu, ang labanan sa Raphia sa talatang labing-isa, at ang kinalabasan ng labanang iyon sa talatang labindalawa. Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay kumakatawan sa kasaysayan ng taong 200 BK, nang natupad ang labanan sa Panium, at nang pumasok sa salaysay na propetiko ang paganong Roma na kinakatawan bilang mga mandarambong ng iyong bayan.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

Tinutukoy ng Daniel 11:40 ang pagbagsak ng USSR noong 1989 at tinutukoy naman ng talatang 16 ang batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang pagpupulong ng dalawang hari na kapwa nagsasabi ng kasinungalingan sa isa’t isa bago ang takdang panahon, na siyang labanan sa Actium, ay nagaganap sa loob ng kasaysayan ng talatang 40, na sumusunod sa panahon ng wakas noong 1989 at nagwawakas sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang talatang 27 ay isang palatandaan sa nakatagong kasaysayan ng talatang 40, na nagaganap matapos ang 1989, ngunit bago ang batas ng Linggo. Ang “pagpupulong” ng talatang 27 ay isang palatandaan bago ang pagbibigay-kapangyarihan sa Roma sa batas ng Linggo. May ilang mga palatandaan na humahantong sa pagbibigay-kapangyarihan sa papasiya noong 538, at ang mga palatandaang ito ay nagaganap din bago ang takdang panahon. Isa sa mga palatandaang propetiko na iyon ay ang kautusan ni Justinian noong 533, na tumupad sa pagtukoy ng talatang 30 hinggil sa pagkakaroon ng “pakikipag-ugnayan sa mga tumatalikod sa tipan.”

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

Ang iba pang mga panandang-daan na umaakay tungo sa takdang panahon sa kasaysayan ng paganong Roma ay ang taong 330, nang bumagsak ang paganong Roma at kasabay nito’y ibinigay nito ang “luklukan” sa kapangyarihang papal. Noong 496 ibinigay ni Clovis ang kaniyang “kapangyarihan” sa Kapapahan. Bilang katuparan ng Daniel 7, inalis ng paganong Roma ang “tatlong sungay” para sa Kapapahan, at ang huli nito ay ang pag-aalis sa mga Ostrogoth mula sa lungsod ng Roma noong 538. Noong 508, isinantabi ang paganismo bilang opisyal na relihiyon ng nasasakupan at pinalitan ito ng Katolisismo. Ang 538 ay kumakatawan sa batas sa Linggo ng talatang apatnapu’t isa, at ang 496 ay kumakatawan sa 1989, nang si Reagan, gaya ni Clovis, ay inilaan ang kaniyang kapangyarihan sa Papa ng Roma. Ang taong 330 ay tumutukoy sa batas sa Linggo, sapagkat doon muling nagbalik ang Kapapahan sa luklukan ng kapangyarihan.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

Ipinakikilala nito na kapuwa ang 538 at 330 ay kumakatawan sa panahong itinalaga, na siyang nasa mga talatang labing-anim at apatnapu’t isa. Ang 496 ay kumakatawan sa 1989, na tumupad sa talatang sampu at talatang apatnapu sa Daniel labing-isa, at sa Isaias 8:8. Ang 508 ay tumutukoy kung kailan isinantabi ang relihiyon ng kaharian pabor sa Katolisismo. Simula kay Clovis noong 496 hanggang 508, inilarawan ang sunud-sunod na pag-alis at pagpapalit ng ligal na relihiyon ng kaharian. Sa kasaysayang nagsimula noong 330, ang sunud-sunod na pagbagsak ng Kanlurang Roma ay kinakatawan ng unang apat na trumpeta, kaya’t tinutukoy ang sunud-sunod na pagkawasak na nagsisimula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

Ang unti-unting pagbagsak ng makapaganong Roma kasunod ng Batas ng Linggo ni Constantino noong 321 ay naglalarawan ng pagbagsak ng Estados Unidos bilang ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia na umaabot sa Batas ng Linggo. Pagkatapos nito, ang apat na hatol ng mga trumpeta ay ipinapataw sa Estados Unidos, gaya ng itinukoy ni Sister White nang kanyang sinabi na, “ang pambansang apostasya ay susundan ng pambansang pagkawasak.” Nagbibigay rin si Ezekiel ng patotoo tungkol sa isang parusang may apat na bahagi.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> Muling dumating sa akin ang salita ng Panginoon, na nagsasabi, Anak ng tao, kapag ang lupain ay nagkakasala laban sa akin sa pamamagitan ng malaking pagsalangsang, kung magkagayo’y iuunat ko ang aking kamay laban doon, at babaliin ko ang tungkod ng tinapay niyon, at magpapadala ako ng taggutom doon, at lilipulin ko mula roon ang tao at hayop: Kahit na ang tatlong lalaking ito, sina Noe, Daniel, at Job, ay nandoon, maililigtas lamang nila ang kanilang sariling mga kaluluwa sa pamamagitan ng kanilang katuwiran, sabi ng Panginoong Diyos. Kung pararatingin ko sa lupain ang mga mababangis na hayop, at kanilang sisirain iyon, hanggang sa ito’y maging ilang, na walang taong makaraan dahil sa mga hayop: Kahit na ang tatlong lalaking ito ay nandoon, buhay ako, sabi ng Panginoong Diyos, hindi nila maililigtas ang mga anak na lalaki ni ang mga anak na babae; sila lamang ang maililigtas, ngunit ang lupain ay magiging ilang. O kung magdala ako ng tabak sa lupaing iyon, at sabihin, Tabak, dumaan ka sa lupain; upang malipol mula roon ang tao at hayop: Kahit ang tatlong lalaking ito ay nandoon, buhay ako, sabi ng Panginoong Diyos, hindi nila maililigtas ang mga anak na lalaki ni ang mga anak na babae, kundi sila lamang ang maililigtas. O kung magpadala ako ng salot sa lupaing iyon, at ibubuhos ko sa dugo ang aking poot laban doon, upang malipol mula roon ang tao at hayop: Kahit si Noe, si Daniel, at si Job, ay nandoon, buhay ako, sabi ng Panginoong Diyos, hindi nila maililigtas ang anak na lalaki ni ang anak na babae; kundi maililigtas lamang nila ang kanilang sariling mga kaluluwa sa pamamagitan ng kanilang katuwiran. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoong Diyos; Gaano pa kaya kapag ipadala ko ang aking apat na matitinding kahatulan laban sa Jerusalem, ang tabak, at ang taggutom, at ang mababangis na hayop, at ang salot, upang malipol mula roon ang tao at hayop? Gayon ma’y, narito, may matitirang nalabi roon na ilalabas, mga anak na lalaki at mga anak na babae: narito, paririto sila sa inyo, at inyong makikita ang kanilang lakad at ang kanilang mga gawa: at kayo’y maaaliw tungkol sa kasamaan na dinala ko sa Jerusalem, maging tungkol sa lahat ng dinala ko sa kanya. At aaliwin nila kayo, kapag nakita ninyo ang kanilang lakad at ang kanilang mga gawa: at inyong malalaman na hindi ko ginawa nang walang sanhi ang lahat ng aking ginawa sa loob niyaon, sabi ng Panginoong Diyos. Ezekiel 14:12-23.

We will continue these considerations in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga pagsasaalang-alang na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles