Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Tatlumpu't Isa

America’s Warning: The Significance of Daniel’s Interpretation for Today

Babala ng Amerika: Ang Kabuluhan ng Pagpapakahulugan ni Daniel para sa Kasalukuyan

Author

Jeff Pippenger

Published

December 26, 2023

Formats

PDF
Word

The writing on the wall, and Daniel’s interpretation to Belshazzar, represents the final pronouncement against both the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn of the United States. The beginning history of both the founding fathers of the United States and the pioneers of Adventism are clearly recorded, yet the lessons and warnings contained therein have been set aside over “four generations”. Belshazzar perfectly represents this truth.

Ang sulat sa dingding, at ang pagpapakahulugan ni Daniel kay Belshazzar, ay sumasagisag sa pangwakas na hatol laban sa dalawang apostatang sungay ng Estados Unidos, ang republikanismo at ang protestantismo. Ang pasimula ng kasaysayan ng kapwa mga amang tagapagtatag ng Estados Unidos at ng mga tagapanguna ng Adventismo ay malinaw na naitala, subalit ang mga aral at mga babalang nakapaloob doon ay isinantabi sa loob ng "apat na salinlahi". Si Belshazzar ay ganap na kumakatawan sa katotohanang ito.

It is not necessary to define a precise period of time to decide what a generation amounts to, for God’s Word never fails, and it speaks directly that it is in the fourth generation when God closes up the books on nations who have rebelled against His revealed will.

Hindi kailangang magtakda ng tiyak na yugto ng panahon upang tukuyin kung ano ang bumubuo sa isang salinlahi, sapagkat ang Salita ng Diyos ay hindi kailanman nabibigo, at tahasan nitong sinasabi na sa ikaapat na salinlahi isinasara ng Diyos ang mga aklat ukol sa mga bansang naghimagsik laban sa Kaniyang nahayag na kalooban.

> And God spake all these words, saying, I am the Lord thy God, which have brought thee out of the land of Egypt, out of the house of bondage. Thou shalt have no other gods before me. Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:1.

> At sinalita ng Diyos ang lahat ng mga salitang ito, na sinasabi: Ako ang Panginoon mong Diyos, na naglabas sa iyo mula sa lupain ng Egipto, mula sa bahay ng pagkaalipin. Huwag kang magkakaroon ng ibang mga diyos sa harap ko. Huwag kang gagawa para sa iyong sarili ng anumang larawang inukit, ni ng anumang wangis ng anuman na nasa langit sa itaas, o na nasa lupa sa ibaba, o na nasa tubig sa ilalim ng lupa: Huwag mong yuyukuran ang mga yaon, ni paglingkuran man ang mga yaon: sapagkat ako, ang Panginoon mong Diyos, ay Diyos na mapanibughuin, na dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salin ng mga napopoot sa akin; at nagpapakita ng kagandahang-loob sa libu-libong umiibig sa akin at tumutupad sa aking mga utos. Exodo 20:1.

In the final generation, and therefore the prophetic “fourth generation” of ancient Israel, both John the Baptist and Christ identified that generation, as a generation of vipers.

Sa panghuling salinlahi, at samakatuwid yaong hulang “ikaapat na salinlahi” ng sinaunang Israel, kapuwa si Juan na Tagapagbautista at si Cristo ay tinukoy ang salinlahing iyon bilang lahi ng mga ulupong.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:34–37.

> Kayong lahi ng mga ulupong, paanong kayo, na masasama, ay makapagsasalita ng mabubuting bagay? Sapagkat sa kasaganaan ng puso ay nagsasalita ang bibig. Ang mabuting tao, mula sa mabuting kayamanan ng kanyang puso, ay naglalabas ng mabubuting bagay; at ang masamang tao, mula sa masamang kayamanan ng kanyang puso, ay naglalabas ng masasamang bagay. Subalit sinasabi ko sa inyo: magbibigay-sulit ang mga tao sa bawat salitang walang kabuluhan na kanilang sasabihin sa araw ng paghuhukom. Sapagkat sa pamamagitan ng iyong mga salita ay aariing-ganap ka, at sa pamamagitan ng iyong mga salita ay hahatulan ka. Mateo 12:34-37.

In the final generation of the earth beast, it speaks as a dragon (a viper). From 1863, through until the Sunday law, the Republican horn has turned away from the Constitution of the United States. The blessings that God bestowed upon the nation turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the wealth and affluence they had come to enjoy, and they forgot the motivation that directed the founding fathers in producing the sacred document that produced the wealth and affluence that they thereafter allowed to seduce them. They not only forgot the purpose of the sacred document, but they also forgot their responsibility to preserve the principles contained within the document.

Sa huling salinlahi ng hayop na mula sa lupa, nagsasalita ito na gaya ng isang dragon (isang ulupong). Mula noong 1863, hanggang sa batas ng Linggo, ang sungay ng Republikansimo ay tumalikod sa Saligang-Batas ng Estados Unidos. Ang mga pagpapalang ipinagkaloob ng Diyos sa bansa ay inilihis ang mga puso ng mga mamamayan at ng mga pinuno palayo sa kanilang pananagutang pangalagaan ang mga simulain na nagbunga ng kayamanan at kasaganaan na kanilang tinamasa, at kanilang nakalimutan ang udyok na gumabay sa mga ama-tagapagtatag sa pagbuo ng banal na dokumento na nagbunga ng kayamanan at kasaganaan na pagkatapos ay hinayaan nilang akitin sila ng mga iyon. Hindi lamang nila nalimutan ang layunin ng banal na dokumento, kundi nalimutan din nila ang kanilang pananagutan na pangalagaan ang mga simulain na nakapaloob sa dokumentong iyon.

From 1863, through until the Sunday law, the true Protestant horn (Adventism), has turned away from its foundational truths established by God through the ministry of William Miller. The blessings that God bestowed upon Adventism, turned the hearts of the citizens and leaders away from their responsibility to protect the principles that produced the spiritual wealth they had come to enjoy, and they forgot the purpose of the pioneers in producing the message represented upon the two sacred charts, that was designed to establish the prophetic wealth they were to guard and proclaim.

Magmula noong 1863 hanggang sa batas sa Linggo, ang tunay na Protestanteng sungay (Adventismo) ay tumalikod sa mga saligang katotohanang itinatag ng Diyos sa pamamagitan ng ministeryo ni William Miller. Ang mga pagpapalang ipinagkaloob ng Diyos sa Adventismo ay inilihis ang mga puso ng mga mamamayan at mga pinuno mula sa kanilang pananagutang pangalagaan ang mga simulain na nagbunga ng kayamanang espirituwal na kanilang tinatamasa, at nakalimutan nila ang layunin ng mga tagapagpasimuno sa pagbuo ng mensaheng kinakatawan sa dalawang sagradong tsart, na nilayon upang itatag ang kayamanang propetikong nararapat nilang ingatan at ipahayag.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel at Mount Sinai, He provided two sacred tables containing His ten laws, that were to be the symbol of His covenant relationship with His people. When He instituted the annual festivals, He directed that at Pentecost there was to be an offering of two loaves, that were to be lifted up. The wave offering of the two loaves was the only offering in the sanctuary service that was to have leaven (a symbol of human sin, malice, wickedness and hypocrisy), included in its preparation.

Nang pumasok ang Panginoon sa pakikipagtipan sa sinaunang Israel sa Bundok Sinai, nagbigay Siya ng dalawang banal na tapyas na bato na naglalaman ng Kaniyang sampung kautusan, na magiging sagisag ng Kaniyang pakikipagtipan sa Kaniyang bayan. Nang Kaniyang itatag ang mga taunang kapistahan, iniutos Niya na sa Pentecostes ay magkaroon ng handog na dalawang tinapay, na itataas. Ang handog na iwiniwagayway na dalawang tinapay ang tanging handog sa paglilingkod sa santuwaryo na dapat may pampaalsa (isang sagisag ng kasalanang pantao, malisya, kasamaan, at pagpapaimbabaw) na isasama sa paghahanda nito.

> Your glorying is not good. Know ye not that a little leaven leaveneth the whole lump? Purge out therefore the old leaven, that ye may be a new lump, as ye are unleavened. For even Christ our passover is sacrificed for us: Therefore let us keep the feast, not with old leaven, neither with the leaven of malice and wickedness; but with the unleavened bread of sincerity and truth. 1 Corinthians 5:6–8.

> Ang inyong pagmamapuri ay hindi mabuti. Hindi ba ninyo nalalaman na ang kaunting lebadura ay nagpapapaalsa sa buong masa? Kaya’t alisin ninyo ang lumang lebadura, upang kayo’y maging isang bagong masa, yamang kayo’y walang lebadura. Sapagkat si Cristo, ang ating Paskuwa, ay inihandog para sa atin; kaya’t ipagdiwang natin ang kapistahan, hindi sa lumang lebadura, ni sa lebadura ng masamang hangarin at kabuktutan, kundi sa tinapay na walang lebadura ng katapatan at katotohanan. 1 Corinto 5:6-8.

> In the mean time, when there were gathered together an innumerable multitude of people, insomuch that they trode one upon another, he began to say unto his disciples first of all, Beware ye of the leaven of the Pharisees, which is hypocrisy. Luke 12:1.

> Samantala, nang magkatipon ang isang di-mabilang na karamihan ng mga tao, anupat nagtatapakan sila, sinimulan niyang sabihin, una sa lahat, sa kaniyang mga alagad, “Mag-ingat kayo sa pampaalsa ng mga Fariseo, na siyang pagpapaimbabaw.” Lucas 12:1.

The two wave loaves that were lifted up as a wave offering, were the symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand, who, though sinners, had, through the power of God, purged out their leaven of malice, wickedness and hypocrisy. The leaven that was in the loaves represented men (sinners), who had overcome sin through the purification process represented as being “baked” by the furnace fire of the messenger of the covenant in Malachi chapter three. The loaves also represented the “bread of heaven”, for when offered, they were to be lifted up to heaven as a wave offering.

Ang dalawang tinapay na iwinawagayway bilang handog ay sagisag ng watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na, bagaman mga makasalanan, ay sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Diyos ay naalis nila ang pampaalsa ng masamang hangarin, kasamaan, at pagkukunwari. Ang pampaalsa na nasa mga tinapay ay kumakatawan sa mga tao (mga makasalanan), na nagtagumpay laban sa kasalanan sa pamamagitan ng proseso ng pagdadalisay na inilarawan bilang “inihurno” sa apoy ng hurno ng sugo ng tipan sa ikatlong kabanata ng Malakias. Ang mga tinapay ay kumakatawan din sa “tinapay ng langit”, sapagkat kapag inihahandog, ang mga ito ay iaangat sa langit bilang handog na iwinawagayway.

At Pentecost, when the fulfillment of the typification of the two loaves that had been offered through the years at the Pentecostal festival arrived, Christ’s disciples began the work of calling another group (the second loaf) out from the Gentile world. There would then be two loaves that were both purified from sin (leaven).

Sa Pentecostes, nang dumating ang kaganapan ng tipolohiya ng dalawang tinapay na sa paglipas ng mga taon ay inihahandog sa kapistahan ng Pentecostes, sinimulan ng mga alagad ni Cristo ang gawaing pagtawag ng isa pang pangkat (ang ikalawang tinapay) mula sa sanlibutan ng mga Hentil. Sa gayo’y magkakaroon ng dalawang tinapay na kapwa pinadalisay mula sa kasalanan (lebadura).

The two tables of the Ten Commandments became the symbol of the covenant relationship of ancient Israel, and the two wave loaves represent the covenant relationship with the early Christian church. In the beginning of the history of the earth beast, the two sacred tables of Habakkuk were given as the symbol of the covenant relationship of modern Israel, the true Protestant horn, just as the sacred Constitution was given to the Republican horn. The Lord is now calling the one hundred and forty-four thousand to stand up as a mighty army, and when they do, they will be lifted up as a wave offering (ensign) as they are thrown into the furnace heated seven times hotter.

Ang dalawang tapyas ng Sampung Utos ay naging sagisag ng pakikipagtipan ng sinaunang Israel, at ang dalawang tinapay na handog-ialog ay kumakatawan sa pakikipagtipan sa unang iglesya Kristiyano. Sa pasimula ng kasaysayan ng halimaw sa lupa, ibinigay ang dalawang banal na tapyas ni Habakuk bilang sagisag ng pakikipagtipan ng makabagong Israel, ang tunay na sungay na Protestante, gaya rin naman ng ibinigay ang sagradong Saligang-Batas sa Republikanong sungay. Tinatawag na ngayon ng Panginoon ang isandaan at apatnapu't apat na libo na tumindig bilang isang makapangyarihang hukbo, at kapag ginawa nila ito, sila'y itataas bilang handog-ialog (ensign) habang sila'y inihahagis sa hurnong pinainit nang pitong ulit na higit.

That ensign represents the law of the Ten Commandments, it also represents those who walk in the furnace fire with the living Bread of Heaven beside them, and also those who uphold the foundational teachings symbolized on Habakkuk’s two sacred tables. Those emblems are all represented in the two witnesses of Revelation chapter eleven.

Ang estandarte na iyon ay kumakatawan sa batas ng Sampung Utos; kumakatawan din ito sa mga lumalakad sa apoy ng hurno, na ang Buhay na Tinapay mula sa Langit ay nasa tabi nila; at gayundin sa mga nagtataguyod ng mga saligang aral na sinasagisag sa dalawang banal na tapyas ni Habakuk. Ang mga sagisag na iyon ay pawang kinakatawan sa dalawang saksi ng Pahayag kabanata labing-isa.

Belshazzar’s judgment represents the testimony against both horns of the earth beast. In the time of that judgment, there was one woman (a church), that understood that the only man in the kingdom that could recognize and interpret the handwriting was Daniel.

Ang paghatol kay Belshazzar ay kumakatawan sa patotoo laban sa dalawang sungay ng halimaw na mula sa lupa. Sa panahon ng paghatol na iyon, may isang babae (isang iglesia) na nakabatid na ang tanging lalaki sa kaharian na nakakikilala at nakapagbibigay-kahulugan sa sulat-kamay ay si Daniel.

> And I have heard of thee, that thou canst make interpretations, and dissolve doubts: now if thou canst read the writing, and make known to me the interpretation thereof, thou shalt be clothed with scarlet, and have a chain of gold about thy neck, and shalt be the third ruler in the kingdom. Then Daniel answered and said before the king, Let thy gifts be to thyself, and give thy rewards to another; yet I will read the writing unto the king, and make known to him the interpretation.

> At nabalitaan ko tungkol sa iyo, na kaya mong magbigay ng pagpapakahulugan at makalutas ng mga pag-aalinlangan: ngayo’y kung mababasa mo ang sulat, at ipaaalam mo sa akin ang kahulugan nito, ikaw ay daramtan ng iskarlata, at lalagyan ng tanikalang ginto ang iyong leeg, at magiging ikatlong pinuno sa kaharian. Nang magkagayo’y sumagot si Daniel at nagsabi sa harap ng hari, Mapasa iyo nawa ang iyong mga kaloob, at ibigay mo ang iyong mga gantimpala sa iba; gayon ma’y babasahin ko sa hari ang sulat, at ipaaalam ko sa kaniya ang kahulugan nito.

> O thou king, the most high God gave Nebuchadnezzar thy father a kingdom, and majesty, and glory, and honour: And for the majesty that he gave him, all people, nations, and languages, trembled and feared before him: whom he would he slew; and whom he would he kept alive; and whom he would he set up; and whom he would he put down. But when his heart was lifted up, and his mind hardened in pride, he was deposed from his kingly throne, and they took his glory from him: And he was driven from the sons of men; and his heart was made like the beasts, and his dwelling was with the wild asses: they fed him with grass like oxen, and his body was wet with the dew of heaven; till he knew that the most high God ruled in the kingdom of men, and that he appointeth over it whomsoever he will.

> O hari, ang Kataas-taasang Diyos ang nagbigay kay Nebukadnezar na iyong ama ng isang kaharian, at ng kadakilaan, at ng kaluwalhatian, at ng karangalan. At dahil sa kadakilaang ibinigay niya sa kaniya, ang lahat ng mga bayan, mga bansa, at mga wika ay nanginig at natakot sa harap niya: ang sinumang ibig niyang patayin ay pinatay niya; at ang sinumang ibig niyang panatilihing buhay ay pinanatili niyang buhay; at ang sinumang ibig niyang itaas ay itinaas niya; at ang sinumang ibig niyang ibaba ay ibinaba niya. Ngunit nang ang kaniyang puso ay nagmataas, at ang kaniyang diwa ay tumigas sa kapalaluan, siya’y inalis sa kaniyang trono ng pagkahari, at kinuha sa kaniya ang kaniyang kaluwalhatian: At siya’y pinalayas mula sa mga anak ng mga tao; at ang kaniyang puso ay ginawang gaya ng sa mga hayop, at ang kaniyang tirahan ay kasama ng mga mailap na asno; pinakain siya ng damo na gaya ng mga baka, at ang kaniyang katawan ay nabasa ng hamog ng langit; hanggang sa nakilala niya na ang Kataas-taasang Diyos ang nagpupuno sa kaharian ng mga tao, at na inilalagay niya rito ang sinumang ibig niya.

> And thou his son, O Belshazzar, hast not humbled thine heart, though thou knewest all this; But hast lifted up thyself against the Lord of heaven; and they have brought the vessels of his house before thee, and thou, and thy lords, thy wives, and thy concubines, have drunk wine in them; and thou hast praised the gods of silver, and gold, of brass, iron, wood, and stone, which see not, nor hear, nor know: and the God in whose hand thy breath is, and whose are all thy ways, hast thou not glorified: Then was the part of the hand sent from him; and this writing was written. And this is the writing that was written, MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. This is the interpretation of the thing: MENE; God hath numbered thy kingdom, and finished it. TEKEL; Thou art weighed in the balances, and art found wanting. PERES; Thy kingdom is divided, and given to the Medes and Persians.

> At ikaw, anak niya, O Belsasar, ay hindi mo pinakumbaba ang iyong puso, bagaman nalalaman mo ang lahat ng ito; kundi nagmataas ka laban sa Panginoon ng langit; at dinala sa harap mo ang mga sisidlan ng kaniyang bahay, at ikaw, at ang iyong mga mahal na tao, ang iyong mga asawa, at ang iyong mga babae, ay uminom ng alak sa mga yaon; at pinuri mo ang mga diyos na yari sa pilak at ginto, sa tanso, bakal, kahoy, at bato, na hindi nakakakita, ni nakaririnig, ni nakaaalam; ngunit ang Diyos na nasa kaniyang kamay ang iyong hininga, at sa kaniya ang lahat ng iyong mga lakad, ay hindi mo niluwalhati: Kaya’t ang bahagi ng kamay ay isinugo mula sa kaniya; at ang sulat na ito ay naisulat. At ito ang sulat na nasulat: MENE, MENE, TEKEL, UPHARSIN. Ito ang kahulugan ng bagay: MENE; binilang ng Diyos ang iyong kaharian, at tinapos ito. TEKEL; tinimbang ka sa timbangan, at nasumpungang kulang. PERES; ang iyong kaharian ay hinati, at ibinigay sa mga Medo at mga Persiano.

> Then commanded Belshazzar, and they clothed Daniel with scarlet, and put a chain of gold about his neck, and made a proclamation concerning him, that he should be the third ruler in the kingdom. In that night was Belshazzar the king of the Chaldeans slain. And Darius the Median took the kingdom, being about threescore and two years old. Daniel 5:16–31.

> Nang magkagayo’y nag-utos si Belshazzar, at binihisan nila si Daniel ng damit na iskarlata, at isinuot sa kanyang leeg ang isang gintong kadena, at nagpalabas ng proklamasyon tungkol sa kanya, na siya’y maging ikatlong tagapamahala sa kaharian. Nang gabing yaon ay pinatay si Belshazzar, ang hari ng mga Caldeo. At tinanggap ni Darius na taga-Media ang kaharian, na may gulang na humigit-kumulang animnapu’t dalawang taon. Daniel 5:16-31.

At the Sunday law in the United States the cup of iniquity and the cup of probationary time will be full, for the nation and for the apostate Republican horn and the apostate Protestant horn, for God will have “numbered” (the sixth) “kingdom, and finished it.” Both horns, and the nation will have been “weighed in the balances” (of the judgment taking place in the sanctuary) “and found wanting”. The United States will then be “divided,” as civil war and despotism ensues, and then be given to the seventh and eighth kingdoms of Bible prophecy.

Sa pagpapairal ng batas sa Linggo sa Estados Unidos, ang saro ng kasamaan at ang saro ng panahon ng probasyon ay mapupuno, para sa bansa at para sa tumalikod na sungay na Republikano at sa tumalikod na sungay na Protestante, sapagkat ang Diyos ay "binilang" (ang ikaanim na) "kaharian, at tinapos ito." Ang dalawang sungay, at ang bansa, ay "tinimbang sa timbangan" (ng paghatol na nagaganap sa santuwaryo) "at nasumpungang kulang". Ang Estados Unidos ay saka "mahahati," habang sumisiklab ang digmaang sibil at namamayani ang despotismo, at pagkatapos ay ibibigay sa ikapito at ikawalong mga kaharian ng propesiya sa Biblia.

> “Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

> Tungkol sa mga Amorreo ay sinabi ng Panginoon: “Sa ikaapat na salinlahi ay paririto silang muli; sapagkat hindi pa ganap ang kasamaan ng mga Amorreo.” Bagaman ang bansang ito ay kapansin-pansin dahil sa idolatriya at katiwalian, hindi pa nito napupuno ang saro ng kaniyang kasamaan, at hindi pa magbibigay ang Diyos ng utos para sa lubos na paglipol nito. Ang bayan ay makakakita ng kapangyarihan ng Diyos na mahahayag sa isang kapansin-pansing paraan, upang sila’y maiwang walang maidadahilan. Ang mahabaging Manlalalang ay handang pagtiisan ang kanilang kasamaan hanggang sa ikaapat na salinlahi. Pagkatapos, kung walang makitang pagbabago tungo sa ikabubuti, ang Kaniyang mga hatol ay babagsak sa kanila.

> “With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

> Sa di-nagkakamaling katumpakan, ang Walang-hanggang Isa ay patuloy na nagpapanatili ng talaan ukol sa lahat ng mga bansa. Habang ang Kanyang awa ay iniaalok kalakip ng mga panawagan sa pagsisisi, mananatiling bukas ang talaang ito; ngunit kapag ang mga bilang ay umabot sa hangganang itinakda ng Diyos, nagsisimula ang pagpapatupad ng Kanyang poot. Isinasara ang talaan. Nagtatapos ang banal na pagpapahinuhod. Wala nang pagsusumamo para sa awa alang-alang sa kanila.

> “The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

> Habang tumatanaw ang propeta sa pagdaan ng mga kapanahunan, ang panahong ito ay iniharap sa kaniyang pangitain. Ang mga bansa ng panahong ito ay tumanggap ng mga kahabagang walang kaparis. Ang pinakamainam sa mga pagpapala ng langit ay naipagkaloob sa kanila, ngunit ang lumalabis na kapalaluan, kasakiman, pagsamba sa diyus-diyusan, paghamak sa Diyos, at hamak na kawalan ng pasasalamat ay nakasulat laban sa kanila. Mabilis na nilang isinasara ang kanilang talaan sa Diyos.

> “But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

> Ngunit ang bagay na nagpapanginig sa akin ay ang katotohanang yaong mga nagkaroon ng pinakadakilang liwanag at mga pribilehiyo ay nabahiran ng namamayaning kasamaan. Naimpluwensiyahan ng mga di-matuwid sa paligid nila, marami, maging sa mga umaangkin sa katotohanan, ay nanlamig at napapaanod ng malakas na agos ng kasamaan. Ang laganap na paghamak na iniuukol sa tunay na pagkamaka-Diyos at kabanalan ay nagbubunsod sa mga hindi malapit ang ugnayan sa Diyos na mawalan ng paggalang sa Kanyang kautusan. Kung sinusunod nila ang liwanag at tinatalima ang katotohanan mula sa puso, ang banal na kautusang ito ay lalo sanang magiging mahalaga sa kanila kapag ito’y gayong hinahamak at isinasantabi. Habang lalong nalalantad ang kawalang-galang sa kautusan ng Diyos, ang hanggahang naghihiwalay sa mga tagatupad nito at sa sanlibutan ay nagiging lalo pang malinaw. Ang pag-ibig sa mga banal na utos ay lumalago sa isang uri ayon sa pagtaas ng paghamak sa mga ito sa kabilang uri.

> “The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

> Ang krisis ay mabilis na lumalapit. Ang mabilis na paglobo ng mga bilang ay nagpapakita na ang panahon para sa pagdalaw ng Diyos ay halos dumating na. Bagaman ayaw Niyang magparusa, gayon ma’y magpaparusa Siya, at iyon ay agad. Ang mga lumalakad sa liwanag ay makakakita ng mga tanda ng nalalapit na panganib; ngunit hindi sila dapat umupo sa tahimik, walang-kabahalaang paghihintay sa pagkawasak, na inaaliw ang kanilang sarili sa paniniwalang kukupkupin ng Diyos ang Kaniyang bayan sa araw ng pagdalaw. Hindi, malayo ito sa katotohanan. Dapat nilang maunawaan na tungkulin nila ang masikhay na magpagal upang iligtas ang iba, na tumitingin sa Diyos nang may matibay na pananampalataya para sa tulong. “Malaki ang nagagawa ng masikhay na panalangin ng isang taong matuwid.”

> “The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

> Ang lebadura ng kabanalan ay hindi pa lubusang nawalan ng kapangyarihan. Sa panahong pinakamalaki ang panganib at pinakamatindi ang panlulumo ng iglesia, ang munting pangkat na nakatayo sa liwanag ay magbubuntong-hininga at tatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na gawa na nagaganap sa lupain. Ngunit lalong higit na aakyat ang kanilang mga panalangin alang-alang sa iglesia, sapagkat ang mga kasapi nito ay gumagawa ayon sa pamamaraan ng sanlibutan.

> “The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

> Ang mga taimtim na panalangin ng kakaunting tapat na ito ay hindi magiging walang kabuluhan. Kapag ang Panginoon ay darating bilang Tagapaghiganti, darating din Siya bilang Tagapagtanggol ng lahat ng nagpanatili ng pananampalataya sa kadalisayan nito at nanatiling hindi nadungisan ng sanlibutan. Sa panahong yaon ipinangako ng Diyos na ipaghiganti ang Kanyang sariling mga hinirang na dumaraing sa Kanya araw at gabi, bagaman Siya'y matagal na nagtitiyaga alang-alang sa kanila.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 208–210.

> "Ang utos ay ito: 'Dumaan ka sa gitna ng lunsod, sa gitna ng Jerusalem, at lagyan mo ng tanda ang mga noo ng mga taong dumadaing at tumatangis dahil sa lahat ng mga kasuklam-suklam na gawa na ginagawa sa gitna niyaon.' Ang mga dumadaing at tumatangis na ito ay inilalahad ang mga salita ng buhay; sila'y sumaway, nagpayo, at nagsumamo. May ilan sa mga dating nagdadala ng kahihiyan sa Diyos ang nagsisi at nagpakaaba ng kanilang mga puso sa harap Niya. Ngunit ang kaluwalhatian ng Panginoon ay lumisan na sa Israel; bagaman marami ang patuloy na nagsasagawa ng mga anyo ng relihiyon, ang Kanyang kapangyarihan at presensya ay hindi sumasakanila." Testimonies, tomo 5, 208-210.

Those represented by Daniel as he stood before Belshazzar, who know the “Future for America“, will then receive Daniel’s “scarlet robe”, a “necklace of gold”, and be proclaimed as “the third ruler in the kingdom.” Scarlet is the sign and color of the first born, who receive a double portion of the Father’s inheritance, who are the one hundred and forty-four thousand.

Yaong mga kinatawan ni Daniel nang siya’y nakatayo sa harap ni Belshazzar, na nakababatid ng "Future for America", ay pagkakalooban ng "balabal na iskarlata" ni Daniel, ng isang "kuwintas na ginto", at ipoproklama bilang "ang ikatlong pinuno sa kaharian." Ang iskarlata ay ang tanda at kulay ng mga panganay, na tumatanggap ng dobleng bahagi ng mana ng Ama, na silang isandaan at apatnapu’t apat na libo.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> Sila yaong mga hindi nadungisan sa mga babae; sapagkat sila ay mga birhen. Sila yaong sumusunod sa Kordero saanman siya pumaroon. Sila ang mga tinubos mula sa gitna ng mga tao, bilang mga unang bunga sa Diyos at sa Kordero. Pahayag 14:4.

Of the two loaves that are lifted up as an ensign, it is the first born (the first fruits), who has a scarlet thread placed upon their hand.

Sa dalawang tinapay na itinataas bilang watawat, ang panganay (ang mga unang bunga) ang may iskarlatang sinulid na inilagay sa kaniyang kamay.

> And it came to pass, when she travailed, that the one put out his hand: and the midwife took and bound upon his hand a scarlet thread, saying, This came out first. And it came to pass, as he drew back his hand, that, behold, his brother came out: and she said, How hast thou broken forth? this breach be upon thee: therefore his name was called Pharez. And afterward came out his brother, that had the scarlet thread upon his hand: and his name was called Zarah. Genesis 38:28–30.

> At nangyari, nang siya’y nasa pagdaramdam ng panganganak, na inilabas ng isa ang kaniyang kamay; at kinuha ng hilot at tinalian ang kaniyang kamay ng isang sinulid na iskarlata, na sinasabi, Ito ang unang lumabas. At nangyari, nang bawiin niya ang kaniyang kamay, narito, ang kaniyang kapatid ay lumabas; at sinabi niya, Paanong ikaw ay nakapagpasulong? ang pagpasulong na ito ay sumaiyo; kaya’t tinawag ang kaniyang pangalan na Pharez. At pagkatapos ay lumabas ang kaniyang kapatid na may sinulid na iskarlata sa kaniyang kamay; at tinawag ang kaniyang pangalan na Zarah. Henesis 38:28-30.

The first mention of “scarlet” in the Scriptures is when “Zarah,” who is the first born, and whose name means ‘a rising light,’ came out first, from the twins that were fathered by Judah. The mother, Tamar (who had played the harlot), was the wife of Judah’s deceased, wicked son. Zarah, the ‘rising light,’ came from the tribe of Judah, and had a scarlet thread upon his hand. “Pharez” means to break out, and he represents those that break away from the papacy, and come out of Babylon during the Sunday law crisis.

Ang unang pagbanggit ng "iskarlata" sa Banal na Kasulatan ay nang si "Zarah," ang panganay, na ang pangalan ay nangangahulugang 'isang sumisikat na liwanag,' ay unang lumabas mula sa kambal na naging anak ni Judah. Ang ina, si Tamar (na nag-anyong patutot), ay asawa ng yumaong masamang anak ni Judah. Si Zarah, ang 'sumisikat na liwanag,' ay mula sa lipi ni Judah, at may iskarlatang sinulid sa kanyang kamay. Ang "Pharez" ay nangangahulugang 'pumiglas,' at kinakatawan niya ang mga humihiwalay sa papado, at lumalabas mula sa Babilonia sa panahon ng krisis ng batas sa Linggo.

The “scarlet line” was also the sign that protected the harlot of Jericho, when the city of Jericho was destroyed.

Ang “iskarlatang pisi” ay siya ring palatandaang naging pananggalang sa patutot sa Jerico, nang nawasak ang lungsod ng Jerico.

> Behold, when we come into the land, thou shalt bind this line of scarlet thread in the window which thou didst let us down by: and thou shalt bring thy father, and thy mother, and thy brethren, and all thy father’s household, home unto thee. And it shall be, that whosoever shall go out of the doors of thy house into the street, his blood shall be upon his head, and we will be guiltless: and whosoever shall be with thee in the house, his blood shall be on our head, if any hand be upon him. And if thou utter this our business, then we will be quit of thine oath which thou hast made us to swear. And she said, According unto your words, so be it. And she sent them away, and they departed: and she bound the scarlet line in the window. Joshua 2:18–21.

> Narito, kapag pumasok kami sa lupain, itali mo ang taling iskarlatang sinulid sa bintanang yaon kung saan mo kami ibinabâ; at dadalhin mo sa iyong bahay ang iyong ama, at ang iyong ina, at ang iyong mga kapatid, at ang buong sambahayan ng iyong ama. At mangyayari na sinumang lalabas mula sa mga pintuan ng iyong bahay patungo sa lansangan, ang kaniyang dugo ay sasa kaniyang sariling ulo, at kami ay walang pananagutan; at sinumang kasama mo sa loob ng bahay, ang kaniyang dugo ay sasa aming ulo, kung may magbuhat ng kamay sa kaniya. At kung iyong ipagsabi ang bagay na ito tungkol sa amin, kung gayo’y kami’y mapawawalan ng pananagutan sa iyong panunumpang ipinapasumpa mo sa amin. At kaniyang sinabi, Ayon sa inyong mga salita, mangyari nawa. At pinayaon niya sila, at sila’y umalis; at itinali niya ang taling iskarlatang sinulid sa bintana. Josue 2:18-21.

Daniel’s scarlet garment identifies that he then represents the one hundred and forty-four thousand, the first of two wave loaves that are lifted up. As loaves of bread they represent the Bread of heaven, who was given a scarlet robe in the common hall on His way to the crucifixion. In Belshazzar’s banquet hall, which typified the common hall where Jesus was given a robe of scarlet, it is given to those that understand the crisis that is just ahead in the “Future for America”.

Ang kasuutang iskarlata ni Daniel ay nagsasaad na sa gayon ay kumakatawan siya sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang una sa dalawang tinapay na handog na iwagayway na itinataas. Bilang mga tinapay, kinakatawan nila ang Tinapay mula sa Langit, na sinuutan ng kasuutang iskarlata sa bulwagang panlahat sa Kaniyang paglalakbay patungo sa pagpapapako sa krus. Sa bulwagan ng piging ni Belshazzar, na naging tipo ng bulwagang panlahat kung saan binigyan si Jesus ng kasuutang iskarlata, ito ay ibinibigay sa mga nakauunawa sa krisis na malapit nang sumapit sa “Future for America”.

> Then the soldiers of the governor took Jesus into the common hall, and gathered unto him the whole band of soldiers. And they stripped him, and put on him a scarlet robe. Matthew 27:27, 28.

> Nang magkagayo’y dinala ng mga kawal ng gobernador si Jesus sa pretorio, at tinipon nila sa kaniya ang buong pulutong. At hinubaran nila siya, at siya’y sinuotan ng isang balabal na iskarlata. Mateo 27:27, 28.

The robe given to those represented by Daniel is Christ’s robe of righteousness, which is white.

Ang balabal na ipinagkaloob sa mga kinakatawan ni Daniel ay ang balabal ng katuwiran ni Cristo, na puti.

> Let us be glad and rejoice, and give honour to him: for the marriage of the Lamb is come, and his wife hath made herself ready. And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:7, 8.

> Magalak tayo at magsaya, at magbigay ng karangalan sa kaniya, sapagkat dumating na ang kasalan ng Kordero, at inihanda na ng kaniyang asawa ang kaniyang sarili. At sa kaniya’y ipinagkaloob na siya’y damtan ng pinong lino, malinis at maputi; sapagkat ang pinong lino ay ang katuwiran ng mga banal. Apocalipsis 19:7, 8.

The robe given to those represented as Daniel is both scarlet and white, for their robes have been washed with fuller’s soap, by the fuller of Malachi chapter three, when he purifies the sons of Levi.

Ang balabal na ipinagkaloob sa mga kinakatawan ni Daniel ay kapwa eskarlata at puti, sapagkat ang kanilang mga kasuotan ay hinugasan gamit ang sabon ng tagapagpaputi, ng tagapagpaputi sa Malakias kabanata tatlo, kapag dinadalisay niya ang mga anak ni Levi.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Malachi 3:2, 3.

> Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kanyang pagdating? At sino ang makakatayo pagka siya’y nagpapakita? Sapagkat siya’y tulad sa apoy ng tagadalisay, at tulad sa sabon ng mga tagapagpaputi: At siya’y uupo na gaya ng tagadalisay at tagapaglinis ng pilak: at kanyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Malakias 3:2, 3.

The robe is white, but only because it was washed in the scarlet blood of the lamb.

Ang kasuotan ay maputi, ngunit tanging sapagkat ito'y nilabhan sa dugong iskarlata ng Kordero.

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Revelation 1:5, 6.

> At mula kay Jesucristo, na siyang tapat na saksi, ang panganay sa mga patay, at ang pinuno ng mga hari sa lupa. Sa kaniya na umibig sa atin, at naglinis sa atin mula sa ating mga kasalanan sa pamamagitan ng kaniyang sariling dugo, at ginawa niya tayong mga hari at mga saserdote sa kaniyang Diyos at Ama; sa kaniya ang kaluwalhatian at ang kapamahalaan magpakailanman. Siya nawa. Apocalipsis 1:5, 6.

The first mention of a golden chain, is when Joseph is appointed to the leadership of Egypt.

Ang unang pagbanggit ng isang gintong kadena ay nang itinalaga si Jose sa pamumuno sa Ehipto.

> And Pharaoh said unto Joseph, See, I have set thee over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck; And he made him to ride in the second chariot which he had; and they cried before him, Bow the knee: and he made him ruler over all the land of Egypt. And Pharaoh took off his ring from his hand, and put it upon Joseph’s hand, and arrayed him in vestures of fine linen, and put a gold chain about his neck. Genesis 41:41–43.

> At sinabi ni Faraon kay Jose, Narito, itinalaga kitang tagapamahala sa buong lupain ng Egipto. At inalis ni Faraon ang singsing sa kaniyang kamay, at isinuot ito sa kamay ni Jose, at binihisan siya ng mga kasuutang gawa sa pinong lino, at naglagay ng isang kadena na ginto sa kaniyang leeg; at sinakay siya sa ikalawang karwahe na nasa kaniya; at sila’y sumisigaw sa unahan niya, Yumukod kayo; at ginawa niya siyang tagapamahala sa buong lupain ng Egipto. At inalis ni Faraon ang singsing sa kaniyang kamay, at isinuot ito sa kamay ni Jose, at binihisan siya ng mga kasuutang gawa sa pinong lino, at naglagay ng isang kadena na ginto sa kaniyang leeg. Genesis 41:41-43.

The reason Joseph was appointed by Pharaoh as the ruler over Egypt, was that Joseph could interpret Pharaoh’s dream of “seven times,” in connection with the destructive blast of the “east wind.”

Ang dahilan kung bakit itinalaga ni Faraon si Jose bilang tagapamahala sa buong Ehipto ay sapagkat may kakayahan si Jose na ipakahulugan ang panaginip ni Faraon tungkol sa "pitong ulit," na may kaugnayan sa mapanirang bugso ng "hanging silanganan."

> And Pharaoh said unto Joseph, In my dream, behold, I stood upon the bank of the river: And, behold, there came up out of the river seven kine, fatfleshed and well favoured; and they fed in a meadow: And, behold, seven other kine came up after them, poor and very ill favoured and leanfleshed, such as I never saw in all the land of Egypt for badness: And the lean and the ill favoured kine did eat up the first seven fat kine: And when they had eaten them up, it could not be known that they had eaten them; but they were still ill favoured, as at the beginning. So I awoke. And I saw in my dream, and, behold, seven ears came up in one stalk, full and good: And, behold, seven ears, withered, thin, and blasted with the east wind, sprung up after them: And the thin ears devoured the seven good ears: and I told this unto the magicians; but there was none that could declare it to me. And Joseph said unto Pharaoh, The dream of Pharaoh is one: God hath showed Pharaoh what he is about to do. Genesis 41:17–25.

> At sinabi ni Faraon kay Jose, Sa aking panaginip, narito, ako’y nakatayo sa pampang ng ilog: At, narito, may umahon mula sa ilog na pitong bakang matataba ang laman at magaganda ang anyo; at nanginain sila sa parang: At, narito, pitong iba pang baka ang umahon pagkatapos nila, mahihirap at lubhang pangit ang anyo at payat ang laman, na gaya ng hindi ko pa nakita sa buong lupain ng Egipto sa kapangitan: At nilamon ng mga bakang payat at pangit ang anyo ang unang pitong bakang matataba: At nang malamon nila ang mga iyon, hindi makikilalang kanilang kinain ang mga iyon; kundi sila’y nanatiling pangit ang anyo, gaya ng sa pasimula. Kaya ako’y nagising. At nakita ko sa aking panaginip, at, narito, pitong uhay ang sumibol sa isang tangkay, punô at mabubuti: At, narito, pitong uhay, naluoy, payat, at hinampas ng hanging silanganan, ang sumibol pagkatapos nila: At nilamon ng mga payat na uhay ang pitong mabubuting uhay: at isinalaysay ko ito sa mga salamangkero; ngunit walang makapagpaliwanag nito sa akin. At sinabi ni Jose kay Faraon, Iisa ang panaginip ni Faraon: ipinakita ng Diyos kay Faraon ang bagay na kaniyang gagawin. Henesis 41:17-25.

Joseph interpreted Pharaoh’s dream with the principle of “line upon line”, for he first informed Pharaoh the two dreams were one. He then interpreted the word “seven,” that was associated with the “kine,” and the “ears,” as symbols. The word “seven” in the passage is the same word translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Joseph interpreted the “seven” as a symbol of seven years, or twenty-five hundred and twenty days. Joseph and Daniel were both interpreting a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Binigyang-kahulugan ni Jose ang panaginip ni Faraon ayon sa simulain ng "tuntunin sa tuntunin," sapagkat una niyang ipinabatid kay Faraon na ang dalawang panaginip ay iisa. Pagkatapos ay binigyang-kahulugan niya ang salitang "pito," na kaugnay ng "mga baka" at ng "mga uhay," bilang mga sagisag. Ang salitang "pito" sa nasabing sipi ay siya ring salitang isinalin bilang "pitong ulit" sa Levitico, kabanata dalawampu't anim. Binigyang-kahulugan ni Jose ang "pito" bilang sagisag ng pitong taon, o dalawang libo limang daan at dalawampung araw. Kapuwa sina Jose at Daniel ay nagbigay-kahulugan sa isang sagisag ng "pitong ulit" sa Levitico, kabanata dalawampu't anim.

In Pharaoh’s dream, the famine was produced by the ears of corn being “blasted with the east wind.” Line upon line, as Joseph directly employs, the “east wind” identifies that it is Islam that produces the period of famine and economic crash that begins when Joseph and Daniel are given the golden necklace, representing the lifting up of the ensign to the world (Joseph’s Egypt), and to call God’s other flock out of (Daniel’s) Babylon.

Sa panaginip ni Faraon, ang taggutom ay idinulot ng mga uhay ng butil na “hinampas ng hanging silanganan.” Guhit sa guhit, gaya ng tuwirang ginagamit ni Jose, ang “hanging silanganan” ay tumutukoy na ang Islam ang nagdudulot ng panahon ng taggutom at pagbagsak ng ekonomiya na nagsisimula kapag sina Jose at Daniel ay binigyan ng gintong kuwintas, na kumakatawan sa pag-aangat ng watawat sa sanlibutan (Ehipto ni Jose), at sa pagtawag sa iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia (ni Daniel).

The two horns of the United States are represented by all the powers of Bible prophecy that are represented as two nations. This would include France, which consists prophetically of Sodom and Egypt, and of Israel that consisted of the northern and southern kingdoms, and also of the Medo-Persian Empire. The two horns of Medo-Persia in Daniel chapter eight, identify that one of the horns of the kingdom comes up last.

Ang dalawang sungay ng Estados Unidos ay kinakatawan ng lahat ng kapangyarihan sa propesiya ng Biblia na isinasagisag bilang dalawang bansa. Kabilang dito ang Pransiya, na, ayon sa propesiya, ay binubuo ng Sodoma at Egipto, at ang Israel na binubuo ng hilagang kaharian at timog na kaharian, at gayundin ang Imperyong Medo-Persia. Ang dalawang sungay ng Medo-Persia sa ikawalong kabanata ng Daniel ay tumutukoy na ang isa sa mga sungay ng kaharian ay lumilitaw na huli.

> Then I lifted up mine eyes, and saw, and, behold, there stood before the river a ram which had two horns: and the two horns were high; but one was higher than the other, and the higher came up last. Daniel 8:3.

> Nang magkagayo’y itinaas ko ang aking mga mata at tumingin; at narito, isang lalaking tupa na may dalawang sungay ang nakatayo sa harap ng ilog; at ang dalawang sungay ay matataas; ngunit ang isa ay mas mataas kaysa sa isa pa, at ang higit na mataas ay sumibol nang huli. Daniel 8:3.

The two horns of Medo-Persia represent the two horns of the earth beast, and one of the horns of the earth beast must therefore be higher and come up last. At the time of the end in 1798, the reign of the earth beast began, and the horn of Protestantism was taken to Mount Carmel by Elijah the prophet, represented by William Miller. There was to be a contest that manifested a distinction between the true prophet and false prophet, which would be accomplished at the test of Mount Carmel, that took place from August 11, 1840 through to October 22, 1844.

Ang dalawang sungay ng Medo-Persia ay kumakatawan sa dalawang sungay ng halimaw mula sa lupa, at kaya’t ang isa sa mga sungay ng halimaw mula sa lupa ay dapat na higit na mataas at lumitaw nang huli. Sa panahon ng wakas noong 1798, nagsimula ang paghahari ng halimaw mula sa lupa, at ang sungay ng Protestantismo ay dinala sa Bundok Karmel ni propetang Elias, na kinatawan ni William Miller. Magkakaroon ng isang pagtutunggali na magpapahayag ng pagkakaiba sa pagitan ng tunay na propeta at ng huwad na propeta, na maisasakatuparan sa pagsubok sa Bundok Karmel, na naganap mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844.

Millerite Adventism was providentially identified as the true prophet, at the same time that the Protestant denominations of the United States returned to, and became the daughters of papal Rome. In 1863, the true Protestant horn of Millerite Adventism returned to the same communion as apostate Protestantism by returning to the corrupt method of Bible study as apostate Protestantism, as they began their progressive work of rejecting the message of Elijah. In the same period of time the U.S. Civil War began. (Note that when the Holy Spirit is rejected, then the other spirit takes over, and war is always the result.) The nation was then literally, politically and prophetically divided. The horn of Republicanism, from that point on, would be in an escalating struggle between two primary political parties.

Ang Adbentismong Milerita ay probidensiyal na natukoy bilang ang tunay na propeta, sa gayunding panahon na ang mga denominasyong Protestante sa Estados Unidos ay nagbalik sa Roma ng Kapapahan at naging mga anak na babae nito. Noong 1863, ang tunay na Protestanteng sungay ng Adbentismong Milerita ay bumalik sa gayunding komunyon tulad ng sa tumalikod na Protestantismo, sa pamamagitan ng pagbabalik sa tiwaling pamamaraan ng pag-aaral ng Bibliya na gaya ng sa tumalikod na Protestantismo, habang sinisimulan nito ang progresibong gawain ng pagtanggi sa mensahe ni Elias. Sa gayunding panahon nagsimula ang Digmaang Sibil ng Estados Unidos. (Tandaan na kapag itinatakwil ang Espiritu Santo, ang ibang espiritu ang nangingibabaw, at laging digmaan ang kinalalabasan.) Ang bansa noon ay literal, politikal, at propetikal na nahati. Ang sungay ng Republikanismo, mula noon, ay papasok sa isang papatinding tunggalian sa pagitan ng dalawang pangunahing partidong pampolitika.

From 1863, a symbol of division, for the year was the very center of the civil war between North and South, there was brought about two political factions of the Republican horn and two factions of the Protestant horn that consisted of the Democratic and Republican parties, and Sunday-keeping and Sabbath-keeping apostate Protestants. The two-fold division of either horn was typified in the days of Christ by the Sadducees and the Pharisees. One class outright rejected the founding principles, and the other professed to uphold the founding principles, but ultimately replaced them with human traditions and customs.

Mula 1863—isang sagisag ng pagkakabaha-bahagi, sapagkat ang taong iyon ang mismong pinakagitna ng Digmaang Sibil sa pagitan ng Hilaga at Timog—nabuo ang dalawang paksyong pampolitika ng sungay na Republikano at dalawang paksyon ng sungay na Protestante: ang una’y binubuo ng Partidong Demokratiko at ng Partidong Republikano, at ang ikalawa’y ng mga Protestanteng tumalikod na tagapangingilin ng Araw ng Linggo at ng mga Protestanteng tumalikod na tagapangingilin ng Sabat. Ang dalawahang pagkakabaha-bahagi ng bawat sungay ay inihalimbawa na, sa kapanahunan ni Cristo, sa pamamagitan ng mga Saduseo at ng mga Pariseo. Ang isang pangkat ay tahasang itinakwil ang mga simulain ng pagkakatatag, at ang isa nama’y nag-angking pinanghahawakan ang mga simulain ng pagkakatatag, ngunit sa katapusan ay pinalitan ang mga iyon ng mga tradisyon at kaugaliang makatao.

On September 11, 2001, the image of the beast testing period was prophetically initiated, and it reaches its climax at the Sunday law, or at Belshazzar’s drunken feast. The Sunday law is the mark that identifies that the combination of church and state is fully developed. At that point, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism become one apostate horn, and it is then that Daniel is made the third horn, or third ruler, or the true Protestant horn that comes up last and is higher, for it is then that he is lifted up as an ensign.

Noong Setyembre 11, 2001, ang panahon ng pagsubok ng larawan ng hayop ay, ayon sa propesiya, naipasimula, at umaabot ito sa rurok nito sa batas sa Linggo, o sa lasing na piging ni Belsasar. Ang batas sa Linggo ang tandang nagpapakilala na ganap nang nabuo ang pagsasanib ng simbahan at estado. Sa puntong iyon, ang dalawang sungay ng tumalikod na Republikanismo at tumalikod na Protestantismo ay nagiging iisang tumalikod na sungay, at noon si Daniel ay ginagawang ikatlong sungay, o ikatlong pinuno, o ang tunay na Protestanteng sungay na sumusulpot na huli at mas mataas, sapagkat noon siya itinaas bilang isang watawat.

Joseph and Daniel are the same line of prophecy, for line upon line, all the prophets are identifying the last days. They both recognized the “seven times,” when they saw it. The “east wind” of Islam is coming in under the wall, as they provide their interpretation to Belshazzar and Pharaoh of what the “Future for America” is. They are wearing the “scarlet robe” of Christ’s righteousness, which is the “white robe” that is made so, by the blood of Christ. They are lifted up as an ensign and represented as a crown, or a golden chain, as they become the third ruler that comes up higher and comes up last.

Si Joseph at si Daniel ay nasa iisang linya ng propesiya, sapagkat, linya sa ibabaw ng linya, kinikilala ng lahat ng mga propeta ang mga huling araw. Pareho nilang nakilala ang “pitong panahon,” nang ito’y kanilang nakita. Ang “silangang hangin” ng Islam ay pumapasok sa ilalim ng pader, habang ibinibigay nila ang kanilang pagpapakahulugan kina Belshazzar at Pharaoh tungkol sa kung ano ang “Future for America.” Sila ay nakasuot ng “iskarlatang balabal” ng katuwiran ni Cristo, na siyang “puting kasuotan” na naging gayon sa pamamagitan ng dugo ni Cristo. Itinataas sila bilang isang watawat at inilalarawan bilang isang korona, o isang kadenang ginto, habang sila’y nagiging ikatlong pinuno na umaangat nang higit na mataas at lumilitaw na panghuli.

We will continue with Daniel chapter six, in the next article.

Magpapatuloy tayo sa ika-anim na kabanata ng Daniel sa susunod na artikulo.

> “In that last night of mad folly, Belshazzar and his lords had filled up the measure of their guilt and the guilt of the Chaldean kingdom. No longer could God’s restraining hand ward off the impending evil. Through manifold providences, God had sought to teach them reverence for His law. ‘We would have healed Babylon,’ He declared of those whose judgment was now reaching unto heaven, ‘but she is not healed.’ Jeremiah 51:9. Because of the strange perversity of the human heart, God had at last found it necessary to pass the irrevocable sentence. Belshazzar was to fall, and his kingdom was to pass into other hands.” Prophets and Kings, 530.

> Sa huling gabing yaon ng hibang na kahangalan, napuno na nina Belshazzar at ng kanyang mga panginoon ang takal ng kanilang pagkakasala at ng pagkakasala ng kaharian ng mga Caldeo. Hindi na magagawa ng kamay na pumipigil ng Diyos na salagin ang nagbabantang kasamaan. Sa pamamagitan ng maraming kaparaanan ng Kanyang probidensiya, pinagsikapan ng Diyos na ituro sa kanila ang paggalang sa Kanyang kautusan. ‘Pinagaling sana namin ang Babilonia,’ ipinahayag Niya tungkol sa mga yaong ang kahatulan ay umaabot na hanggang sa langit, ‘ngunit hindi siya gumaling.’ Jeremias 51:9. Dahil sa kakaibang kasuwailan ng pusong makatao, nakita na ng Diyos, sa wakas, na kailangang ipataw ang di-maiurong na hatol. Si Belshazzar ay mabubuwal, at ang kanyang kaharian ay lilipat sa ibang mga kamay.” Mga Propeta at mga Hari, 530.

Back to Articles