Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Six

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Pitumpu't Anim

Divine Revelation and the Final Awakening: Insights from Daniel’s Vision

Banal na Pahayag at ang Pangwakas na Pagkagising: Mga Kabatiran mula sa Pangitain ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

April 6, 2024

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter ten, Gabriel is accomplishing the work of presenting the complete interpretation of the book of Daniel to God’s last day people. Daniel represents God’s last day people, who, in the book of Revelation, are the one hundred and forty-four thousand. As such, the one hundred and forty-four thousand awaken to recognize they have been scattered, as represented by Daniel in chapter nine. They also awaken to the understanding that the great test by which their eternal destiny is decided is the image of the beast test, which takes place before they are sealed, and before probation closes at the Sunday law in the United States. They are mourning the disappointment that confronted them on July 18, 2020, and in that condition, they are given a view of Christ in the Most Holy Place, as represented by Isaiah in chapter six.

Sa ika-sampung kabanata ni Daniel, isinasakatuparan ni Gabriel ang gawain ng paglalahad ng ganap na pakahulugan ng aklat ni Daniel sa bayan ng Diyos sa mga huling araw. Si Daniel ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa mga huling araw, na, sa aklat ng Apocalipsis, ay ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Dahil dito, ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nagigising upang kilalanin na sila ay nangalat, gaya ng kinakatawan ni Daniel sa ika-siyam na kabanata. Nagigising din sila sa pagkaunawa na ang dakilang pagsubok na sa pamamagitan nito pinagpapasiyahan ang kanilang walang-hanggang kapalaran ay ang pagsubok ng larawan ng hayop, na nagaganap bago sila maselyuhan, at bago magsara ang probasyon sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sila ay nagluluksa sa kabiguang humarap sa kanila noong Hulyo 18, 2020, at, sa kalagayang iyon, ipinagkakaloob sa kanila na mamasdan si Cristo sa Kabanal-banalang Dako, gaya ng kinakatawan ni Isaias sa ika-anim na kabanata.

That vision, as represented by both Daniel and Isaiah allows them to see their corrupted condition before the Lord of glory, and both are humbled into the dust. Isaiah then hears the question asking who God would send to His people, and Isaiah volunteers, but he is first purified.

Ang pangitain na iyon, gaya ng inilalarawan nina Daniel at Isaias, ay nagbibigay-daan sa kanila upang makita ang kanilang tiwaling kalagayan sa harap ng Panginoon ng kaluwalhatian, at kapwa sila’y pinakumbaba hanggang sa alabok. Pagkatapos ay narinig ni Isaias ang tanong kung sino ang isusugo ng Diyos sa Kaniyang bayan, at nagkusang-loob si Isaias na siya ang isugo, ngunit siya muna’y dinalisay.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:5–8.

> Nang magkagayo’y sinabi ko, Sa aba ko! sapagkat ako’y napahamak; sapagkat ako’y isang lalaking may maruruming labi, at ako’y tumatahan sa gitna ng isang bayang may maruruming labi: sapagkat nakita ng aking mga mata ang Hari, ang Panginoon ng mga hukbo. Nang magkagayo’y lumipad sa akin ang isa sa mga serapin, na may isang buhay na baga sa kaniyang kamay, na kinuha niya sa pamamagitan ng sipit mula sa dambana: At idinampi niya ito sa aking bibig, at sinabi, Narito, dinampi nito ang iyong mga labi; at ang iyong kalikuan ay naalis, at ang iyong kasalanan ay nadalisay. At narinig ko rin ang tinig ng Panginoon, na nagsasabi, Sino ang aking susuguin, at sino ang yayaon para sa amin? Nang magkagayo’y sinabi ko, Narito ako; suguin mo ako. Isaias 6:5-8.

Isaiah was purified with a coal from off the altar, and Daniel was purified by beholding the looking glass causative vision, that causes the beholder to change into the image he beholds. Isaiah is told to take the message to a people who hearing do not hear, and seeing do not see.

Si Isaias ay dinalisay ng isang baga na kinuha mula sa ibabaw ng dambana, at si Daniel ay dinalisay sa pamamagitan ng pagmamasid sa salaming pangitain na nagiging sanhi na ang tumitingin ay magbagong-anyo ayon sa wangis ng kanyang minamasdan. Si Isaias ay inutusan na dalhin ang mensahe sa isang bayan na sa pagdinig ay hindi nakakarinig, at sa pagkakita ay hindi nakakakita.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> At sinabi niya, Humayo ka, at sabihin mo sa bayang ito: Makinig man kayo nang makinig, ngunit hindi kayo makauunawa; at tumingin man kayo nang tumingin, ngunit hindi kayo makatatanto. Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa kanilang mga mata, at makarinig sa kanilang mga tainga, at makaunawa sa kanilang puso, at magbalik-loob, at gumaling. Isaias 6:9, 10.

Isaiah wishes to know how long he must interact with the people who understand and perceive not, so he asks the question of, “how long?”

Nais malaman ni Isaias kung hanggang kailan siya nararapat makipag-ugnayan sa bayang nakauunawa at hindi nakatatalos, kaya itinanong niya: "Hanggang kailan?"

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. Isaiah 6:11, 12.

> Nang magkagayo’y sinabi ko, Panginoon, hanggang kailan? At siya’y sumagot, Hanggang sa ang mga lunsod ay mawasak na walang naninirahan, at ang mga bahay ay walang tao, at ang lupain ay maging lubusang tiwangwang; at ilayo ng Panginoon ang mga tao sa malayo, at magkaroon ng malaking paglisan sa gitna ng lupain. Isaias 6:11, 12.

The land that is the subject of Bible prophecy in the last days is the United States, who is “utterly desolated,” when national ruin is brought about by the national apostasy of the Sunday law. Verse forty-one of Daniel eleven, has been typified by verse sixteen of the same chapter. In verse forty-one the “great forsaking in the midst of the land” is identified as “many” being overthrown. Isaiah’s message, which was referred to by Jesus, when He addressed the quibbling Jews in His history among men, identifies that when a former covenant people are being passed by, they then have ears and eyes that do not understand or perceive. Isaiah’s message represents the final call to Laodicean Adventism, which ends at the Sunday law, where Laodicean Adventism is spewed out of the mouth of the Lord.

Ang lupain na siyang paksa ng hula sa Biblia sa mga huling araw ay ang Estados Unidos, na “lubusang ginagawang ilang” kapag ang pambansang pagkagunaw ay idinudulot ng pambansang apostasya ng batas ng Linggo. Ang talatang apatnapu’t isa ng Daniel labing-isa ay tinipuhan ng talatang labing-anim ng gayon ding kabanata. Sa talatang apatnapu’t isa, ang “dakilang pagtalikod sa gitna ng lupain” ay kinikilala bilang ang “marami” na mabubuwal. Ang mensahe ni Isaias, na tinukoy ni Jesus nang Kaniyang tinugunan ang mga mapagtalong Judio sa Kaniyang kasaysayan sa gitna ng mga tao, ay nagpapakilala na kapag ang dating bayang nasa tipan ay pinalalampasan na, sila’y may mga tainga at mga matang hindi nakauunawa ni nakapapansin. Ang mensahe ni Isaias ay kumakatawan sa huling panawagan sa Laodiceanong Adbentismo, na nagwawakas sa batas ng Linggo, kung saan ang Laodiceanong Adbentismo ay isinusuka mula sa bibig ng Panginoon.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

Isaiah and Daniel are given the responsibility to present the final call to Laodicea, and at Daniel’s third touch in chapter ten he is strengthened for the task.

Inatasan sina Isaias at Daniel na ipahayag ang pangwakas na panawagan sa Laodicea, at sa ikatlong paghipo kay Daniel sa ika-sampung kabanata ay pinalakas siya para sa tungkuling iyon.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:18, 19.

> At muling dumating ang isa na gaya ng anyo ng tao, at hinipo ako, at pinalakas niya ako. At sinabi niya, O taong lubhang iniibig, huwag kang matakot: sumaiyo nawa ang kapayapaan; magpakalakas ka, oo, magpakalakas ka. At nang siya’y nakapagsalita sa akin, ako’y lumakas, at aking sinabi, Magsalita ang aking panginoon, sapagkat pinalakas mo ako. Daniel 10:18, 19.

Daniel was strengthened to give the message that he came to understand when Michael descended in chapter ten. Isaiah was informed that he would need to give the message until the Sunday law. At the Sunday law a remnant would be established.

Si Daniel ay pinalakas upang ipahayag ang mensaheng kanyang naunawaan nang bumaba si Miguel sa ika-sampung kabanata. Ipinabatid kay Isaias na kinakailangan niyang ipahayag ang mensahe hanggang sa Batas ng Linggo. Sa Batas ng Linggo ay itatatag ang isang nalabi.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> Nang magkagayo’y sinabi ko, Panginoon, hanggang kailan? At sumagot siya, Hanggang sa ang mga lunsod ay maging wasak na walang tumatahan, at ang mga bahay ay walang tao, at ang lupain ay lubos na tiwangwang, at ilalayo ng Panginoon ang mga tao sa malayo, at magkaroon ng malaking pagkatiwangwang sa gitna ng lupain. Ngunit gayon ma’y may matitira rito na ikasampung bahagi, at ito’y babalik, at kakanin: gaya ng punong terebinto at ng encina, na ang tuod ay nananatili sa kanila kapag inihuhulog nila ang kanilang mga dahon: sa gayo’y ang banal na binhi ang magiging tuod niyon. Isaias 6:11-13.

When there would be “a great forsaking in the midst of the land” (at the Sunday law), there would be manifested a “tenth,” whose “substance” is “the holy seed.” The root of the Hebrew word translated as “tenth,” is “tithe.” The Lord will have a “tithe” that have “returned,” at the Sunday law.

Kapag nagkaroon ng “isang dakilang pagtalikod sa gitna ng lupain” (sa panahon ng batas ng Linggo), mahahayag ang isang “ikasampu,” na ang “substansiya” nito ay ang “banal na binhi.” Ang ugat ng salitang Hebreo na isinalin bilang “ikasampu” ay “ikapu.” Ang Panginoon ay magkakaroon ng isang “ikapu” na “nagbalik” sa panahon ng batas ng Linggo.

> And all the tithe of the land, whether of the seed of the land, or of the fruit of the tree, is the Lord’s: it is holy unto the Lord. And if a man will at all redeem ought of his tithes, he shall add thereto the fifth part thereof. And concerning the tithe of the herd, or of the flock, even of whatsoever passeth under the rod, the tenth shall be holy unto the Lord. Leviticus 27:30–32.

> At ang bawat ikapu ng lupain, maging mula sa binhi ng lupain o ng bunga ng punungkahoy, ay sa Panginoon; banal iyon sa Panginoon. At kung pipiliin ng sinuman na tubusin ang anuman sa kaniyang mga ikapu, idadagdag niya roon ang ikalimang bahagi niyon. At tungkol sa ikapu ng bakahan o ng kawan, maging ng anumang dumaraan sa ilalim ng tungkod, ang ikasampu ay magiging banal sa Panginoon. Levitico 27:30-32.

The “tenth” that “returns” are holy unto the Lord, and they are the Lord’s portion.

Ang "ikapu" na "ibinabalik" ay banal sa Panginoon, at ito ang bahagi ng Panginoon.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Sapagkat ang bahagi ng Panginoon ay ang kaniyang bayan; si Jacob ang kapalaran ng kaniyang mana. Deuteronomio 32:9.

Those who have returned before the Sunday law, are those represented by Jeremiah who have suffered the first disappointment, to whom the Lord had promised that if they would return, they would be the Lord’s mouth, or His spokesmen.

Yaong mga nagbalik bago ang batas ng Linggo ay yaong kinakatawan ni Jeremias, na dumanas ng unang kabiguan, na sa kanila’y ipinangako ng Panginoon na kung sila’y babalik, sila’y magiging bibig ng Panginoon, o Kaniyang mga tagapagsalita.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Nasumpungan ang iyong mga salita, at aking kinain ang mga yaon; at ang iyong salita ay naging kagalakan at kasayahan ng aking puso; sapagka’t sa iyong pangalan ako’y tinatawag, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y umupong nag-iisa dahil sa iyong kamay; sapagka’t pinuspos mo ako ng poot. Bakit ang aking kirot ay walang patid, at ang aking sugat ay walang lunas, na tumatangging mapagaling? Magiging lubos ka bang parang sinungaling sa akin, at gaya ng mga tubig na nagkukulang? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manumbalik, muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung iyong ihiwalay ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging parang aking bibig; magsibalik sila sa iyo, ngunit huwag kang magsibalik sa kanila. At gagawin kita, para sa bayang ito, isang nakukutang pader na tanso; at sila’y makikipaglaban laban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo; sapagka’t ako’y sumasaiyo upang iligtas ka at upang iadya ka, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:16-21.

The remnant or tenth that returns in Isaiah’s testimony were to be eaten, for they were given God’s message, and His Word was to be eaten. They were those who would be God’s mouth, and in so doing they would present God’s Word that was to be eaten by those seeking salvation. Jeremiah did not sit in the “assembly of mockers,” for, as with Daniel, when he saw the vision the “assembly of mockers” fled. Jeremiah had thought God lied to him, for God’s hand had allowed the first disappointment of April 19, 1844 in Millerite history, and July 18, 2020 in the last days. The promise for Jeremiah was that if he would “return,” and in Isaiah’s passage, the “tenth” “returns.”

Ang nalabi o ikasampu na nagbabalik sa patotoo ni Isaias ay kakainin, sapagkat sa kanila ibinigay ang mensahe ng Diyos, at ang Kaniyang Salita ay dapat kainin. Sila yaong magiging bibig ng Diyos, at sa paggawa nito ay ihaharap nila ang Salita ng Diyos na dapat kainin ng mga naghahanap ng kaligtasan. Si Jeremias ay hindi naupo sa “kapulungan ng mga manunuya,” sapagkat, gaya kay Daniel, nang makita niya ang pangitain ay nagsitakas ang “kapulungan ng mga manunuya.” Inakala ni Jeremias na nagsinungaling sa kaniya ang Diyos, sapagkat pinahintulutan ng kamay ng Diyos ang unang kabiguan noong Abril 19, 1844 sa kasaysayang Millerita, at noong Hulyo 18, 2020 sa mga huling araw. Ang pangako kay Jeremias ay na kung siya ay “magbabalik,” at sa talata ni Isaias, ang “ikasampu” ay “nagbabalik.”

If Jeremiah “returns,” he is part of Isaiah’s “tenth,” which is holy, and is the Lord’s portion, whose “substance,” is in them. The Hebrew word “substance” means a pillar, and to be made into a “pillar,” is the promise given to the Philadelphians.

Kung “bumalik” si Jeremias, kabilang siya sa “ikasampu” ni Isaias, na banal, at bahagi ng Panginoon, na ang “substance” ay nasa kanila. Ang salitang Hebreo na “substance” ay nangangahulugang isang haligi, at ang gawing isang “haligi,” ay ang pangakong ibinigay sa mga taga-Filadelfia.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ang magtatagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na siyang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pandinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:12, 13.

The “pillar,” that is their “substance,” represents the combination of Divinity and humanity, for Christ is the “pillar” that supports the temple.

Ang “haligi,” samakatuwid baga’y ang kanilang “sangkap,” ay kumakatawan sa pagkakaisa ng pagka-Diyos at pagkatao, sapagkat si Cristo ang “haligi” na sumusuporta sa templo.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> Samantalang nasa ganitong kalagayan ng panlulumo, nagkaroon ako ng isang panaginip na tumatak nang malalim sa aking isip. Sa panaginip ko ay nakita ko ang isang templo, na dinadagsa ng maraming tao. Tanging yaong mga sumilong sa templong iyon ang maliligtas pagdating ng wakas ng panahon. Ang lahat ng mananatili sa labas ay mapapahamak magpakailanman. Ang mga pulutong sa labas, na patuloy sa kani-kaniyang gawain, ay nang-uuyam at nanlilibak sa mga pumapasok sa templo, at sinabi sa kanila na ang kaparaang ito ng kaligtasan ay isang tusong panlilinlang, na sa katunayan ay walang anumang panganib na dapat iwasan. Hinawakan pa nga nila ang ilan upang hadlangan silang magmadaling pumasok sa loob ng mga pader.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> Sa takot na ako’y tuyain, naisip kong higit na mabuting maghintay hanggang sa maghiwa-hiwalay ang karamihan, o hanggang sa makapasok ako nang hindi nila napapansin. Ngunit sa halip na kumonti, lalo pang dumami ang mga tao, at sa takot na mahuli, dali-dali akong lumisan sa aking tahanan at sumiksik sa karamihan. Sa aking pagkabalisa na marating ang templo, hindi ko na napansin ni ininda ang dagsa ng taong nakapaligid sa akin. Pagpasok ko sa gusali, nakita kong ang malawak na templo ay sinusuportahan ng isang napakalaking haligi, at dito ay nakagapos ang isang korderong lubhang luray-luray at duguan. Warì’y batid namin, kaming mga naroroon, na ang korderong ito ay pinunit at binugbog alang-alang sa atin. Ang lahat ng pumapasok sa templo ay nararapat na lumapit sa harap ng korderong iyon at ipagtapat ang kanilang mga kasalanan.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> Sa harap mismo ng Kordero ay may mga luklukang nakataas, na doon ay may nakaupo isang pangkat na waring lubhang nagagalak. Ang liwanag ng langit ay waring sumisinag sa kanilang mga mukha, at kanilang pinuri ang Diyos at umawit ng mga awit ng masayang pasasalamat na animo’y musika ng mga anghel. Sila ang mga lumapit sa harap ng Kordero, nagtapat ng kanilang mga kasalanan, tumanggap ng kapatawaran, at ngayo’y naghihintay na may masayang pag-asa sa isang kaganapang puspos ng kagalakan.

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.” Testimonies, volume 1, 27.

> "Kahit pagkapasok ko sa gusali, binalot ako ng takot, at isang damdamin ng kahihiyan na dapat akong magpakumbaba sa harap ng mga taong ito. Nguni’t tila pinipilit akong sumulong, at dahan-dahan kong iniikutan ang haligi upang humarap sa kordero, nang tumunog ang isang pakakak, nayanig ang templo, umalingawngaw ang mga sigaw ng pagtatagumpay mula sa mga nagtipong banal, isang nakahihindik na kaningningan ang nagpaliwanag sa gusali, saka bumalot ang matinding kadiliman. Ang maliligayang tao ay pawang naglaho kasabay ng kaningningan, at ako’y naiwang nag-iisa sa tahimik na hilakbot ng gabi. Ako’y nagising sa matinding paghihirap ng isip at halos hindi ko makumbinsi ang aking sarili na ako’y nanaginip. Sa wari ko’y natakda na ang aking hatol, na iniwan na ako ng Espiritu ng Panginoon, kailanman ay hindi na magbabalik." Testimonies, tomo 1, 27.

The “substance,” that is within the tenth that returns is the “pillar” who supports the temple. Daniel saw the causative vision of the Lamb that was hung upon the pillar, and the Lamb was the “pillar”. When Daniel saw that great vision, he was changed into the image of the pillar, and Isaiah’s tenth, likewise have the “substance” (the pillar), within them, and that substance is to be “eaten”, by all who would enter the temple. Those who enter the temple, and eat the substance, are God’s other flock who respond to the message of the ensign that is lifted up at the Sunday law, when there is a great forsaking in the land. The “holy seed,” that is Isaiah’s substance, is the Lamb that was slain from the foundation of the world.

Ang "substansiya" na nasa loob ng ikasampung-bahagi na nanunumbalik ay ang "haligi" na sumusuporta sa templo. Nakita ni Daniel ang kawsatibong pangitain hinggil sa Kordero na ibinitin sa haligi, at ang Kordero ang "haligi." Nang nakita ni Daniel ang dakilang pangitaing iyon, siya’y nabago sa wangis ng haligi, at ang ikasampung-bahagi ni Isaias, gayundin, ay may "substansiya" (ang haligi) sa loob nila, at ang substansiyang iyon ay dapat "kainin" ng lahat ng papasok sa templo. Ang mga pumapasok sa templo at kumakain ng substansiya ay ang ibang kawan ng Diyos na tumutugon sa mensahe ng watawat na itinataas sa batas sa Linggo, kapag may dakilang pagtalikod sa lupain. Ang "banal na binhi," na siyang substansiya ni Isaias, ay ang Korderong pinatay mula nang itatag ang sanlibutan.

The tenth who return will be delivered out of the hand of the wicked, when at the Sunday law the separation of Philadelphia and Laodicea is fixed for eternity, and many are then overthrown. Those overthrown are identified as the wicked who do not understand. They will also be delivered out of the hand of the terrible, for they will not receive the mark of the beast.

Ang ikasampu na bumabalik ay ililigtas mula sa kamay ng masama, kapag sa batas ng Linggo ay pinagtitibay magpakailanman ang paghihiwalay ng Philadelphia at Laodicea, at marami ang sa panahong yaon ay mababagsak. Ang mga nababagsak ay kinikilala bilang ang masasama na hindi nakauunawa. Sila rin ay ililigtas mula sa kamay ng marahas, sapagkat hindi nila tatanggapin ang tanda ng hayop.

> Thus saith the Lord God; I will also make the multitude of Egypt to cease by the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon. He and his people with him, the terrible of the nations, shall be brought to destroy the land: and they shall draw their swords against Egypt, and fill the land with the slain. And I will make the rivers dry, and sell the land into the hand of the wicked: and I will make the land waste, and all that is therein, by the hand of strangers: I the Lord have spoken it. Isaiah 30:10–12.

> Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Aking papawiin din ang karamihan ng Egipto sa pamamagitan ng kamay ni Nebuchadrezzar na hari ng Babilonia. Siya at ang kaniyang bayang kasama niya, ang kakilakilabot sa mga bansa, ay dadalhin upang wasakin ang lupain; at huhugutin nila ang kanilang mga tabak laban sa Egipto, at pupunuin ang lupain ng mga pinatay. At aking patutuyuin ang mga ilog, at ipagbibili ko ang lupain sa kamay ng mga masama; at aking gagawing tiwangwang ang lupain, at ang lahat ng naroroon, sa pamamagitan ng kamay ng mga dayuhan: Ako, ang Panginoon, ang nagsalita nito. Isaias 30:10-12.

The “terrible of nations” is the proxy army of the king of the north. The ensign that is lifted up at the Sunday law are delivered out of the hand of the foolish, or wicked virgins, and are also delivered out of the hand of the terrible of nations. The issue that we are addressing here is that Isaiah, and Daniel, and Jeremiah, and Ezekiel, and John are all used to represent the resurrection and empowerment of the one hundred and forty-four thousand who return from the disappointment of July 18, 2020. In Daniel’s final vision, the vision given by the river Hiddekel, Daniel is made to understand both the internal and external visions of God’s prophetic Word, and he is strengthened to present that message.

Ang “katatakutan ng mga bansa” ay ang kinatawang hukbo ng hari ng hilaga. Yaong mga dinadalhan ng watawat na itinataas sa batas ng Linggo ay inililigtas mula sa kamay ng mga mangmang, o masasamang birhen, at inililigtas din mula sa kamay ng katatakutan ng mga bansa. Ang usaping tinatalakay natin dito ay na sina Isaias, at Daniel, at Jeremias, at Ezekiel, at Juan ay pawang ginagamit upang katawanin ang pagkabuhay na mag-uli at pagkakalooban ng kapangyarihan ng isandaang apatnapu’t apat na libo na nagbalik mula sa kabiguan noong Hulyo 18, 2020. Sa huling pangitain ni Daniel, ang pangitaing ibinigay sa tabi ng ilog Hiddekel, pinaunawa kay Daniel kapuwa ang panloob at panlabas na mga pangitain ng makahulang Salita ng Diyos, at siya ay pinalakas upang iharap ang mensaheng iyon.

The message of the internal and external is brought together with the prophetic definition of the head, or “fortress,” in verse ten, which identifies the Ukraine war that is currently being carried out by Putin. That key of identifying the head, has an internal and external application, and the beginning of that war marks the period when both heads become a subject of prophecy. The fortress or head as Russia identifies the second proxy war, that leads to the third proxy war, which marks the beginning of World War III, as typified by the battle of Panium in verse fifteen.

Ang mensahe ng panloob at panlabas ay pinagsasama sa makahulang kahulugan ng ulo, o “kuta,” sa talatang sampu, na tumutukoy sa digmaan sa Ukraine na kasalukuyang isinasagawa ni Putin. Ang susing iyon sa pagkilala sa ulo ay may panloob at panlabas na pagkakapit, at ang pasimula ng digmaang iyon ang nagtatakda ng panahon kung kailan ang kapuwa mga ulo ay nagiging paksa ng hula. Ang kuta o ulo bilang Russia ay tumutukoy sa ikalawang digmaang pamalit, na humahantong sa ikatlong digmaang pamalit, na siyang nagmamarka ng pasimula ng Ikatlong Digmaang Pandaigdig, gaya ng inilalarawan ng labanan sa Panium sa talatang labinlima.

Verse sixteen is the Sunday law, and therefore from 2014, when the Ukrainian war commenced, as represented in verses eleven and twelve, until the Sunday law the final work involved with the sealing of God’s people is accomplished. Gabriel’s interpretation in Daniel chapter eleven, represents the message that sanctifies, or seals God’s people. To miss that fact is to miss everything. The prophecy that is unsealed, which in the book of Revelation is called the Revelation of Jesus Christ, and which the book of Revelation identifies as being unsealed just before the close of probation, is a specific passage from the book of Daniel.

Ang talatang labing-anim ay ang batas sa Linggo, at kaya mula noong 2014, nang nagsimula ang digmaan sa Ukraine, gaya ng kinakatawan sa mga talatang labing-isa at labindalawa, hanggang sa pagdating ng batas sa Linggo, naisasakatuparan ang panghuling gawaing may kinalaman sa pagtatatak sa bayan ng Diyos. Ang pagpapaliwanag ni Gabriel sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa mensaheng nagpapabanal, o nagtatatak sa bayan ng Diyos. Ang maligtaan ang katotohanang iyon ay ang maligtaan ang lahat. Ang hulang inaalisan ng selyo, na sa aklat ng Apocalipsis ay tinatawag na Pahayag ni Jesu-Cristo, at na kinikilala ng aklat ng Apocalipsis bilang inaalisan ng selyo bago mismo ang pagsasara ng probasyon, ay isang tiyak na sipi mula sa aklat ni Daniel.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> At sinabi niya sa akin, Huwag mong tatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito; sapagkat malapit na ang panahon. Ang di-matuwid, magpatuloy na maging di-matuwid; at ang marumi, magpatuloy na maging marumi; at ang matuwid, magpatuloy na maging matuwid; at ang banal, magpatuloy na maging banal. Apocalipsis 22:10, 11.

In the last days, there is a specific time when the final prophecy is unsealed, for the verse says “the time is at hand.” That very expression located in the final chapter of Revelation is found also in the first chapter.

Sa mga huling araw, may isang tiyak na panahon kung kailan inaalis ang tatak ng pangwakas na propesiya, sapagkat sinasabi ng talata, “ang panahon ay malapit na.” Ang mismong pananalitang iyon na masusumpungan sa huling kabanata ng Pahayag ay matatagpuan din sa unang kabanata.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pahayag ni Jesucristo, na ibinigay sa kaniya ng Diyos, upang ipakita sa kaniyang mga alipin ang mga bagay na dapat maganap sa madaling panahon; at sa pamamagitan ng kaniyang anghel ay sinugo at ipinahiwatig niya ito sa kaniyang alipin na si Juan; na siyang nagpatotoo sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Jesucristo, at sa lahat ng mga bagay na nakita niya. Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at iniingatan ang mga bagay na nasusulat dito: sapagkat malapit na ang panahon. Pahayag 1:1-3.

Two hundred and twenty, and therefore twenty-two, are symbols of the combination of Divinity with humanity, and the final work of the third angel, which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand, is accomplished within the prophetic context of the parable of the ten virgins. The wise virgins of the last days suffered their first disappointment on July 18, 2020, and they were scattered as dead bones in the street of Revelation chapter eleven, until July of 2023, twenty-two years after the sealing process began in 2001. The “time was then at hand,” and the Lord then raised up a “voice in the wilderness” who had received the message from Gabriel, who had received it from Christ, who had received it from the Father.

Dalawang daan at dalawampu, at samakatuwid nga’y dalawampu’t dalawa, ay mga sagisag ng pagsasanib ng Pagka-Diyos sa pagkatao, at ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel, na siyang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay natutupad sa loob ng makahulang konteksto ng talinghaga ng sampung dalaga. Ang matatalinong dalaga ng mga huling araw ay nagdanas ng kanilang unang pagkabigo noong Hulyo 18, 2020, at sila’y nangalat na gaya ng mga tuyong buto sa lansangan ng Apocalipsis kabanata labing-isa, hanggang Hulyo ng 2023, dalawampu’t dalawang taon matapos magsimula ang proseso ng pagtatatak noong 2001. Ang “panahon ay malapit na noon,” at sa gayon ay ibinangon ng Panginoon ang isang “tinig sa ilang” na tumanggap ng mensahe mula kay Gabriel, na tumanggap nito mula kay Cristo, na tumanggap nito mula sa Ama.

The voice then began to send the message to the churches, and it has been sent in the electronic fashion where it can be read and or heard, currently in over sixty languages. The portion of prophecy that was unsealed, that is that message is found in the book of Daniel.

Pagkaraan noon, nagsimulang ipadala ng tinig ang mensahe sa mga iglesia, at ito’y naipadala sa pamamaraang elektroniko, kung saan ito’y maaaring basahin at/o pakinggan, na sa kasalukuyan ay nasa mahigit animnapung wika. Ang bahagi ng propesiyang inalisan ng selyo—na siya ring mensaheng iyon—ay matatagpuan sa Aklat ni Daniel.

> “The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Apocalipsis, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Ngunit ikaw, O Daniel, sarhan mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas.” Daniel 12:4. Mga Gawa ng mga Apostol, 585.

The “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days,” is verse forty. It is not simply verse forty, it is the portion of verse forty that is represented after the time of the end in 1989, and before the Sunday law of verse forty-one. The history of verse forty that has no mention within the verse itself is the portion of prophecy relating to the last days that was sealed up, and that since July, 2023 has been being unsealed for those who choose to see and hear.

Ang "bahagi ng hula ni Daniel na nauukol sa mga huling araw" ay ang talatang apatnapu. Hindi ito basta ang talatang apatnapu; ito ang bahagi ng talatang apatnapu na inilalarawan pagkatapos ng panahon ng wakas noong 1989, at bago ang Batas ng Linggo ng talatang apatnapu't isa. Ang kasaysayan ng talatang apatnapu na hindi nababanggit sa loob mismo ng talata ay ang bahagi ng hula na nauukol sa mga huling araw na tinatakan, at na mula noong Hulyo 2023 ay inaalisan ng tatak para sa mga pumipiling makakita at makarinig.

Verse forty records nothing of the history that follows the collapse of the Soviet Union in 1989, until the Sunday law of verse forty-one, but it does provide the prophetic platform that other lines of prophecy are to be placed upon. Those who are unwilling to see and hear that the methodology of line upon line is the latter rain methodology do not have the ability to see the hidden history of verse forty, and that is the history that is the Revelation of Jesus Christ, which Gabriel came to interpret for John and Daniel.

Ang talatang apatnapu ay hindi nagtatala ng anuman hinggil sa kasaysayang sumunod sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, hanggang sa batas ng Linggo sa talatang apatnapu’t isa; subalit nagbibigay ito ng batayang propetiko na siyang magiging sandigan ng iba pang linya ng propesiya. Yaong mga ayaw makakita at makarinig na ang metodolohiyang “line upon line” ay ang metodolohiya ng Huling Ulan ay walang kakayahang makita ang nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, at ang kasaysayang iyon ang Pahayag ni Jesu-Cristo, na pumarito si Gabriel upang ipaliwanag kina Juan at Daniel.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “At Berea Paul again commenced his work by going into the synagogue of the Jews to preach the gospel of Christ. He says of them, ‘These were more noble than those in Thessalonica, in that they received the word with all readiness of mind, and searched the Scriptures daily, whether those things were so. Therefore many of them believed; also of honorable women which were Greeks, and of men, not a few.’

> Sa Berea, muling sinimulan ni Pablo ang kaniyang gawain sa pamamagitan ng pagpasok sa sinagoga ng mga Judio upang ipangaral ang ebanghelyo ni Cristo. Sinabi niya tungkol sa kanila, “Higit na marangal ang mga ito kaysa sa mga nasa Tesalonica, sapagkat tinanggap nila ang salita nang may lubos na kahandaan ng pag-iisip, at araw-araw nilang sinusuri ang mga Kasulatan, kung gayon nga ang mga bagay na ito. Kaya’t marami sa kanila ang sumampalataya; gayundin ang mga kagalang-galang na kababaihang Griyego, at mga lalaki, hindi kakaunti.”

> “In the presentation of the truth, those who honestly desire to be right will be awakened to a diligent searching of the Scriptures. This will produce results similar to those that attended the labors of the apostles in Berea. But those who preach the truth in these days meet many who are the opposite of the Bereans. They cannot controvert the doctrine presented to them, yet they manifest the utmost reluctance to investigate the evidence offered in its favor, and assume that even if it is the truth it is a matter of little consequence whether or not they accept it as such. They think that their old faith and customs are good enough for them. But the Lord, who sent out his ambassadors with a message to the world, will hold the people responsible for the manner in which they treat the words of his servants. God will judge all according to the light which has been presented to them, whether it is plain to them or not. It is their duty to investigate as did the Bereans. The Lord says through the prophet Hosea: ‘My people are destroyed for lack of knowledge; because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee.’

> Sa pagpapahayag ng katotohanan, yaong taos-pusong nagnanais na maging nasa katwiran ay mapupukaw sa masikap na pagsasaliksik ng Kasulatan. Ito’y magbubunga ng mga katulad ng naging bunga ng mga pagpapagal ng mga apostol sa Berea. Nguni’t yaong mga nangangaral ng katotohanan sa mga araw na ito ay nakakatagpo ng marami na kabaligtaran ng mga taga-Berea. Hindi nila mapabulaanan ang doktrinang iniharap sa kanila, gayunma’y nagpapakita sila ng sukdulang pag-aatubili na siyasatin ang mga katibayang iniharap na pabor dito, at ipinalalagay na kahit ito’y katotohanan, maliit na bagay lamang kung tanggapin man nila ito bilang gayon o hindi. Inaakala nilang sapat na sa kanila ang kanilang dating pananampalataya at mga kaugalian. Datapuwa’t ang Panginoon, na nagsugo ng kaniyang mga sugo na may dalang mensahe sa sanlibutan, ay pananagutin ang mga tao sa paraan ng kanilang pagtrato sa mga salita ng kaniyang mga lingkod. Hahatulan ng Diyos ang lahat ayon sa liwanag na naipahayag sa kanila, maging malinaw man ito sa kanila o hindi. Tungkulin nilang magsiyasat gaya ng ginawa ng mga taga-Berea. Sinasabi ng Panginoon sa pamamagitan ng propetang Oseas: “Ang aking bayan ay nasisira dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat iyong itinakwil ang kaalaman, itatakwil din kita.”

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice, and they were willing to investigate and receive the truths preached by the apostles. If the people of our time would follow the example of the noble Bereans, in searching the Scriptures daily, and in comparing the messages brought to them with what is there recorded, there would be thousands loyal to God’s law where there is one today. But many who profess to love God have no desire to change from error to truth, and they cling to the pleasing fables of the last days. Error blinds the mind and leads from God; but truth gives light to the mind, and life to the soul.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

> “Ang mga isipan ng mga taga-Berea ay hindi nalimitahan ng pagkiling, at sila’y handang magsiyasat at tumanggap ng mga katotohanang ipinangaral ng mga apostol. Kung ang mga tao sa ating kapanahunan ay susunod sa halimbawa ng mararangal na mga taga-Berea, sa araw-araw na pagsasaliksik sa Kasulatan, at sa paghahambing ng mga mensaheng ipinahatid sa kanila sa nasusulat doon, magkakaroon sana ng libu-libong tapat sa kautusan ng Diyos kung saan ngayo’y iisa. Ngunit marami sa mga nagpapahayag na iniibig ang Diyos ay walang pagnanais na magbago mula sa kamalian tungo sa katotohanan, at sila’y kumakapit sa mga kaaya-ayang alamat ng mga huling araw. Ang kamalian ay bumubulag sa pag-iisip at umaakay palayo sa Diyos; ngunit ang katotohanan ay nagbibigay-liwanag sa pag-iisip, at buhay sa kaluluwa.” Sketches from the Life of Paul, 87, 88.

Back to Articles