Article

# The Book of Daniel - Number Ninety-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Siyamnapu't Tatlo

Unveiling Rome’s Prophetic Trilogy: From Ancient Paganism to Modern Deception

Pagbubunyag ng Propetikong Trilohiya ng Roma: Mula sa Sinaunang Paganismo hanggang sa Makabagong Panlilinlang

Author

Jeff Pippenger

Published

February 26, 2024

Formats

PDF
Word

The book of Daniel identifies that it is Rome that establishes the vision, and that understanding was opposed by the Protestants of Millerite history when William Miller identified this fact. In the last days, it is still Rome that establishes the vision, and today Laodicean Adventism now upholds the fallen Protestant view that the robbers of thy people are Antiochus Epiphanes. The covenant people that were being passed by in Millerite history resisted the very same truth, that is now resisted by the covenant people of the last days that are now being passed by. Solomon said it well:

Itinuturo ng aklat ni Daniel na ang Roma ang tumutupad sa pangitain, at ang pagkaunawang iyon ay sinalungat ng mga Protestante sa kapanahunang Millerita nang tinukoy ni William Miller ang katotohanang ito. Sa mga huling araw, ang Roma pa rin ang tumutupad sa pangitain, at sa kasalukuyan ay itinataguyod ng Adventismong Laodiceano ang bumagsak na pananaw ng Protestantismo na ang mga mandarambong ng iyong bayan ay si Antiochus Epiphanes. Ang bayan ng tipan na nilalagpasan na sa kapanahunang Millerita ay sumalansang sa gayunding katotohanan, na ngayo’y sinasalansang naman ng bayan ng tipan sa mga huling araw na sila man ay nilalagpasan na. Wastong sinabi ni Solomon:

> The thing that hath been, it is that which shall be; and that which is done is that which shall be done: and there is no new thing under the sun. Is there anything whereof it may be said, See, this is new? it hath been already of old time, which was before us. Ecclesiastes 1:9, 10.

> Ang nangyari ay siyang mangyayari; at ang ginagawa ay siyang gagawin: at walang bagong bagay sa ilalim ng araw. Mayroon bang anumang masasabi, Tingnan mo, ito’y bago? Nangyari na ito noon pa, sa panahong una, na una sa atin. Eclesiastes 1:9, 10.

Prophetically there are three manifestations of Rome, and the first two manifestations identify the characteristics of the third, for truth is established upon the testimony of two.

Sa pananaw ng propesiya, may tatlong anyo ng Roma, at ang unang dalawang anyo ay nagpapakilala ng mga katangian ng ikatlo, sapagkat ang katotohanan ay pinagtitibay sa patotoo ng dalawa.

> But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. Matthew 18:16.

> Nguni’t kung hindi ka niya pakinggan, ay magsama ka pa ng isa o dalawa, upang sa bibig ng dalawa o tatlong saksi ay mapagtibay ang bawat salita. Mateo 18:16.

The religion of pagan Rome was paganism, and paganism is a counterfeit of true religion. It is not so much a counterfeit in the sense that counterfeit currency is understood, for paganism actually looks nothing like true religion. But prophetically it has counterfeit characteristics. The City of Rome is a counterfeit of Jerusalem, and it has a temple (the Pantheon) that was a counterfeit of the temple in Jerusalem. The religious practices of paganism are unsanctified and devilish, but they represent Satan’s counterfeit religious practices. The head of pagan Rome’s religion was titled Pontifex Maximus. “Pontifex Maximus” originally referred to the chief priest of the Roman state religion in ancient Rome, with its origins dating back to the early Roman Republic. Over time, it became associated with political and religious authority and eventually evolved into the title used by the Pope in the Roman Catholic Church today.

Ang relihiyon ng paganong Roma noon ay ang paganismo, at ang paganismo ay isang huwad na panggagaya ng tunay na relihiyon. Hindi ito gaanong “huwad” sa kahulugang taglay ng salaping peke, sapagkat ang paganismo, sa katunayan, ay walang anumang pagkakahawig sa tunay na relihiyon. Subalit, sa diwang propetiko, taglay nito ang mga huwad na katangian. Ang Lungsod ng Roma ay isang huwad na katapat ng Jerusalem, at mayroon itong templo (ang Pantheon) na isang huwad na katapat ng templong nasa Jerusalem. Ang mga gawi pangrelihiyon ng paganismo ay di-pinabanal at makademonyo, ngunit kinakatawan ng mga ito ang mga huwad na gawi pangrelihiyon ni Satanas. Ang pinuno ng relihiyon ng paganong Roma ay tinaguriang Pontifex Maximus. Ang “Pontifex Maximus” ay orihinal na tumutukoy sa punong saserdote ng relihiyon ng estado ng sinaunang Roma, na may mga pinagmulan na umaabot pa sa mga unang taon ng Republikang Romano. Sa paglipas ng panahon, ito ay naiuugnay sa kapangyarihang pampolitika at pangrelihiyon, at sa kalaunan ay naging pamagat na ginagamit ng Papa sa Simbahang Katoliko Romano sa kasalukuyan.

The title of the chief priest of pagan Rome was Pontifex Maximus, and it was also the title of the chief priest of papal Rome and it is a Latin term that means the “Greatest of Supreme Pontiff.” He was the chief priest of the Roman state religion, particularly the cult of the god Jupiter. The Pontifex Maximus had significant religious authority and responsibilities, including overseeing various religious rites and ensuring the proper functioning of the Roman religious calendar. The Pontifex Maximus was the head of the College of Pontiffs (Collegium Pontificum), a group of priests responsible for interpreting and maintaining the rituals of Roman religion.

Ang titulo ng punong pari ng paganong Roma ay Pontifex Maximus, at ito rin ang titulo ng punong pari ng papal na Roma, at ito ay isang terminong Latin na nangangahulugang “Pinakadakila ng Kataas-taasang Pontipe.” Siya ang punong pari ng relihiyon ng estadong Romano, partikular ng sambahan ng diyos na si Jupiter. Ang Pontifex Maximus ay may mahalagang awtoridad at mga tungkuling panrelihiyon, kabilang ang pangangasiwa sa iba’t ibang ritong panrelihiyon at ang pagtitiyak ng maayos na paggana ng kalendaryong panrelihiyon ng mga Romano. Ang Pontifex Maximus ang pinuno ng Kolehiyo ng mga Pontipe (Collegium Pontificum), isang pangkat ng mga pari na may pananagutang magbigay-kahulugan at magpanatili ng mga ritwal ng relihiyong Romano.

The chief priest of both pagan and papal Rome was Pontifex Maximus, therefore the title of the head of modern Rome will naturally also be Pontifex Maximus. The religion of pagan Rome was paganism, and the religion of papal Rome was, and still is, paganism, but cloaked by a profession of Christianity, and the religion of last-day modern Rome will be paganism, cloaked by a profession of Christianity.

Ang punong pari kapwa ng Romang pagano at ng Romang papal ay ang Pontifex Maximus; samakatuwid, ang titulo ng pinuno ng makabagong Roma ay likas na magiging Pontifex Maximus din. Ang relihiyon ng Romang pagano ay paganismo, at ang relihiyon ng Romang papal ay noon, at hanggang ngayon, paganismo, subalit nababalutan ng pagpapahayag ng pananampalatayang Kristiyano, at ang relihiyon ng makabagong Roma sa mga huling araw ay magiging paganismo, na nababalutan ng pagpapahayag ng pananampalatayang Kristiyano.

Both pagan and papal Rome had a specific period of time that they would rule supremely. Pagan Rome was to rule supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of the time prophecy of Daniel chapter eleven, verse twenty-four.

Kapwa ang Roma Pagano at ang Roma Papal ay may isang tiyak na panahon kung kailan sila maghahari nang lubos. Ang Roma Pagano ay nakatakdang maghari nang lubos sa loob ng tatlong daan at animnapung taon, bilang katuparan ng propesiyang ukol sa panahon sa Daniel kabanata labing-isa, talatang dalawampu’t apat.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Papasok siya nang mapayapa maging sa pinakamatabang mga dako ng lalawigan; at gagawin niya ang hindi nagawa ng kaniyang mga magulang, ni ng mga magulang ng kaniyang mga magulang; ipamamahagi niya sa kanila ang dambong, ang samsam, at ang mga kayamanan: oo, at magbabalak siya ng kaniyang mga pakana laban sa mga katibayan, hanggang sa isang panahon. Daniel 11:24.

The subject of verse twenty-four is pagan Rome, for they became the subject in verse sixteen, and continue as the subject until verse thirty-one. We will address these verses specifically in coming articles, but here we are simply pointing out that prophecy identified that pagan Rome would rule supremely for three hundred and sixty years, as represented by Rome “forecasting” their “devices against the strong holds, even for a time.” The word translated “against” actually means “from,” and the verse is saying that Rome would direct the world “from” the “strong holds,” which was the City of Rome, and it would do so for a “time”, which is three hundred and sixty years.

Ang paksa ng talatang ika-dalawampu’t apat ay ang paganong Roma, sapagkat ang Roma ang naging paksa sa talatang ikalabing-anim, at nananatiling siya rin ang paksa hanggang sa talatang tatlumpu’t isa. Tatalakayin naming partikular ang mga talatang ito sa mga susunod na artikulo, ngunit dito ay itinuturo lamang namin na tinukoy ng hula na ang paganong Roma ay mamumunong may pinakamataas na kapangyarihan sa loob ng tatlong daan at animnapung taon, gaya ng inilarawan ng Roma na “forecasting” ang kanilang “devices against the strong holds, even for a time.” Ang salitang isinaling “against” ay sa katunayan nangangahulugang “from,” at sinasabi ng talata na ang Roma ay magtutimon sa sanlibutan “from” the “strong holds,” na siyang Lungsod ng Roma, at gagawin niya ito sa loob ng isang “time,” na tatlong daan at animnapung taon.

Pagan Rome began to rule supremely at the Battle of Actium, in 31 BC, and continued to rule supremely until the year 330 AD, when Constantine moved the capital of the empire from the stronghold of the City of Rome, to the City of Constantinople. Then the empire began its infamous decline. The City of Rome was the prophetic “strong hold” for pagan Rome, and when it ruled from that city it was invincible. In the warfare that followed Constantine’s transfer of power, the City of Rome became the target of attack for Genseric and the invading barbarian tribes, who are represented by the first four Trumpets of Revelation chapter eight.

Ang Paganong Roma ay nagsimulang maghari nang lubos sa Labanan sa Actium, noong 31 BC, at nagpatuloy na maghari nang lubos hanggang sa taong 330 AD, nang inilipat ni Constantino ang kabisera ng imperyo mula sa kuta ng Lungsod ng Roma patungo sa Lungsod ng Constantinople. Pagkatapos ay nagsimula ang kasumpa-sumpang pagbagsak ng imperyo. Ang Lungsod ng Roma ang propetikong "kuta" para sa Paganong Roma, at noong ito’y naghahari mula sa lungsod na iyon ay hindi ito madaig. Sa mga digmaang sumunod sa paglilipat ng kapangyarihan ni Constantino, ang Lungsod ng Roma ay naging puntirya ng paglusob ni Genseric at ng mga nagsasalakay na tribung barbaro, na kinakatawan ng unang apat na Trumpeta ng Apocalipsis kabanata walo.

For this reason in Daniel chapter eleven, verse thirty-one, the “arms” (pagan Rome) that stood up for the papacy, first polluted the “sanctuary of strength.” The City of Rome is the prophetic “sanctuary of strength” for both pagan and papal Rome, for in the year 330, with the transfer of pagan authority to Constantinople, the City of Rome was left to papal Rome that was on the rise. For this reason, Revelation chapter thirteen, verse two says the dragon (pagan Rome), gave papal Rome its “seat.” A “seat” is where a power rules from, and from the year 538 through to 1798, papal Rome ruled supremely as had pagan Rome ruled supremely for “a time”.

Dahil dito, sa Daniel kabanata labing-isa, talata tatlumpu’t isa, ang "mga bisig" (Romang pagano) na tumindig para sa kapapahan ay unang lumapastangan sa "santuwaryo ng kalakasan." Ang Lungsod ng Roma ang propetikong "santuwaryo ng kalakasan" para sa kapwa Romang pagano at Romang papal, sapagkat noong taong 330, kasabay ng paglilipat ng kapangyarihang pagano sa Constantinople, ang Lungsod ng Roma ay naiwan sa umaangat na Romang papal. Dahil dito, sinasabi ng Apocalipsis kabanata labintatlo, talata dalawa, na ibinigay ng dragon (Romang pagano) sa Romang papal ang "luklukan" nito. Ang "luklukan" ay ang pook mula kung saan namumuno ang isang kapangyarihan, at mula taong 538 hanggang 1798, ang Romang papal ay namuno bilang pinakamakapangyarihan, gaya ng Romang pagano na namuno bilang pinakamakapangyarihan sa loob ng "isang panahon".

Prophecy identifies a specific period of time when both pagan and papal Rome would rule supremely, and when they did so it would be from their seat of authority, which was the City of Rome. Pagan Rome’s invincibility ended when they left the City of Rome, marking the end of the three hundred and sixty years, represented as a “time” in verse twenty-four, and when the twelve hundred and sixty years of papal rule ended in 1798, Napoleon had the pope taken out of the City of Rome and he died in exile.

Tinutukoy ng propesiya ang isang tiyak na yugto ng panahon kung kailan kapwa ang paganong Roma at ang Roma sa ilalim ng Kapapahan ay maghahari nang lubos, at sa paggaganap nila nito ay magmumula iyon sa kanilang luklukan ng kapamahalaan, na siya namang Lungsod ng Roma. Nagtapos ang di-madaig na kapangyarihan ng paganong Roma nang lisanin nila ang Lungsod ng Roma, na nagbigay-tanda sa katapusan ng tatlong daan at animnapung taon, na kinakatawan bilang isang “panahon” sa talatang dalawampu’t apat; at nang matapos ang isang libo dalawang daan at animnapung taon ng paghahari ng Kapapahan noong 1798, ipinaalis ni Napoleon ang Papa mula sa Lungsod ng Roma, at siya’y namatay sa pagkatapon.

Pagan Rome and Papal Rome establish that modern Rome will rule supremely for a specific prophetic period in the last days. “Time is no longer”, but the period of papal persecution of the last days is a specific period that begins at the soon-coming Sunday law in the United States and continues until human probation closes, when Michael stands up and pronounces, “He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.”

Ang Paganong Roma at ang Papal na Roma ay nagpapatunay na ang makabagong Roma ay mamumunong may kataas-taasang kapangyarihan sa loob ng isang tiyak na panahong propetiko sa mga huling araw. “Wala nang panahon,” ngunit ang panahon ng pag-uusig ng Papasiya sa mga huling araw ay isang tiyak na yugto na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos at magpapatuloy hanggang sa magsara ang probasyon ng tao, kapag tumindig si Miguel at magpahayag, “Ang liko ay magpakaliko pa; at ang marumi ay magpakarumi pa; at ang matuwid ay magpakatuwid pa; at ang banal ay magpakabanal pa.”

Pagan Rome persecuted Christians in the Colosseum in the City of Rome during its bloody history, and Christian historians have estimated that during the Dark Ages of papal rule one hundred million martyrs were murdered by the papacy, but the papacy denies that claim and sets the estimate at about fifty million. Pagan and papal Rome both persecuted God’s faithful, and modern Rome will also persecute God’s faithful people in the last days.

Ang paganong Roma ay umusig sa mga Kristiyano sa Colosseum sa Lungsod ng Roma sa madugong kasaysayan nito, at tinaya ng mga mananalaysay na Kristiyano na sa Madilim na Panahon ng pamumuno ng Kapapahan ay isandaang milyong martir ang pinaslang ng Kapapahan, ngunit itinatanggi ng Kapapahan ang pahayag na iyon at itinatakda ang tantiya sa humigit-kumulang limampung milyon. Ang paganong Roma at ang Roma ng Kapapahan ay kapwa umusig sa mga tapat sa Diyos, at ang makabagong Roma ay uusig din sa tapat na bayan ng Diyos sa mga huling araw.

> “Many will be imprisoned, many will flee for their lives from cities and towns, and many will be martyrs for Christ’s sake in standing in defense of the truth.” Selected Messages, book 3, 397.

> "Marami ang mabibilanggo, marami ang tatakas mula sa mga lungsod at bayan upang iligtas ang kanilang buhay, at marami ang magiging mga martir alang-alang kay Cristo sa paninindigang ipagtanggol ang katotohanan." Mga Piniling Mensahe, aklat 3, 397.

Pagan Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Papal Rome overcame three geographical obstacles as it took control of the world. Modern Rome overcame the King of the South (the atheistic Soviet Union) in 1989, and will next overthrow the glorious land (the United States) at the soon coming Sunday law. It will then overcome Egypt (the entire world).

Ang Roma ng Paganismo ay napagtagumpayan ang tatlong heograpikong hadlang habang inaangkin nito ang pamamahala sa sanlibutan. Ang Roma ng Papado ay napagtagumpayan ang tatlong heograpikong hadlang habang inaangkin nito ang pamamahala sa sanlibutan. Ang Makabagong Roma ay nilupig ang Hari ng Timog (ang ateistang Unyong Sobyet) noong 1989, at sa susunod ay pababagsakin ang maluwalhating lupain (ang Estados Unidos) sa nalalapit na batas sa Linggo. Pagkatapos, lulupigin nito ang Ehipto (ang buong sanlibutan).

> “All society is ranging into two great classes, the obedient and the disobedient. Among which class shall we be found?

> Ang buong lipunan ay nahahanay sa dalawang dakilang uri: ang mga masunurin at ang mga masuwayin. Sa alin sa mga uring ito tayo masusumpungan?

> “Those who keep God’s commandments, those who live not by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God, compose the church of the living God. Those who choose to follow Antichrist are subjects of the great apostate. Ranged under the banner of Satan, they break God’s law, and lead others to break it. They endeavor so to frame the laws of nations that men shall show their loyalty to earthly governments by trampling upon the laws of God’s kingdom.

> Yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos, yaong mga nabubuhay hindi sa tinapay lamang, kundi sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos, ang bumubuo sa Iglesia ng Diyos na buhay. Yaong mga pumipiling sumunod sa Anticristo ay mga sakop ng dakilang tumalikod. Nasa ilalim ng watawat ni Satanas, nilalabag nila ang kautusan ng Diyos, at inaakay ang iba upang ito’y labagin. Pinagsisikapan nilang hubugin ang mga batas ng mga bansa sa paraang maipakikita ng mga tao ang kanilang katapatan sa mga makalupang pamahalaan sa pamamagitan ng pagyurak sa mga batas ng kaharian ng Diyos.

> “Satan is diverting minds with unimportant questions, in order that they shall not with clear and distinct vision see matters of vast importance. The enemy is planning to ensnare the world.

> Si Satanas ay nililihis ang mga isipan sa pamamagitan ng mga walang-kabuluhang tanong, upang hindi nila makita, nang malinaw at tiyak, ang mga bagay na lubhang mahalaga. Ang kaaway ay nagbabalak na siluin ang sanlibutan.

> “The so-called Christian world is to be the theater of great and decisive actions. Men in authority will enact laws controlling the conscience, after the example of the Papacy. Babylon will make all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Every nation will be involved.” Manuscript Releases, volume 1, 296.

> "Ang tinatawag na mundong Kristiyano ay magiging larangan ng mga dakila at mapagpasyang pagkilos. Ang mga taong nasa kapangyarihan ay magpapasa ng mga batas na magkokontrol sa budhi, ayon sa huwaran ng Papado. Paiinumin ni Babilonia ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid. Bawat bansa ay masasangkot." Manuscript Releases, tomo 1, 296.

In order to defend the truth that identifies the “glorious land” of Daniel eleven verse forty-one as a symbol of the United States, the Lion of the tribe of Judah opened to the students of prophecy of the last days the principle of the triple application of prophecy. The light from those last six verses, have been established by applying the history represented by “the daily” in the book of Daniel, as set forth in verse thirty-one of Daniel eleven, unto the last six verses of the chapter. The same bedrock truth (“the daily”), that became the key of Miller’s prophetic framework, also produced the prophetic framework of the last days. Miller’s framework was based upon the two desolating powers of paganism and papalism that persecuted God’s people, and the framework of the last days is based upon the three desolating powers that persecute God’s people in the last days.

Upang ipagtanggol ang katotohanang tumutukoy sa “maluwalhating lupain” ng Daniel labing-isa talatang apatnapu’t isa bilang sagisag ng Estados Unidos, binuksan ng Leon ng lipi ni Juda sa mga mag-aaral ng propesiya sa mga huling araw ang prinsipyo ng tatluhang paglalapat ng propesiya. Ang liwanag mula sa huling anim na talatang iyon ay naitatag sa pamamagitan ng paglalapat ng kasaysayang kinakatawan ng “the daily” sa aklat ni Daniel, gaya ng inilalahad sa Daniel labing-isa talatang tatlumpu’t isa, sa mismong huling anim na talata ng kabanatang iyon. Ang gayunding saligang katotohanan (“the daily”), na naging susi ng propetikong balangkas ni Miller, ang siya ring nagbunga ng propetikong balangkas ng mga huling araw. Ang balangkas ni Miller ay nakabatay sa dalawang mapangwasak na kapangyarihan ng paganismo at papalismo na umusig sa bayan ng Diyos, at ang balangkas ng mga huling araw ay nakabatay sa tatlong mapangwasak na kapangyarihang umuusig sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

The increase of knowledge represented in the last six verses of Daniel eleven, that represent the increase of knowledge that arrived in 1989, and that are represented by the Hiddekel River, was resisted by the enemies of truth. That resistance led to an understanding of the principle of the triple application of prophecy, which was first recognized as a triple application of Rome, which is the subject that establishes the vision of prophetic history.

Ang paglago ng kaalaman—na kinakatawan sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, na siyang paglago ng kaalamang dumating noong 1989, at na inilarawan din sa pamamagitan ng Ilog Hiddekel—ay sinalungat ng mga kaaway ng katotohanan. Ang paglaban na iyon ay nagbunsod ng pagkaunawa sa prinsipyo ng tatluhang paglalapat ng propesiya, na unang kinilala bilang tatluhang paglalapat ng Roma, na siyang paksa na nagtatatag ng pangitain ng kasaysayang propetiko.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The triple application of the three manifestations of Rome identifies that pagan and papal Rome’s religion is paganism, and that their religion is governed by a man titled Pontifex Maximus. Those two manifestations of Rome identify that three geographical powers are removed in advance of them ruling supremely for a specified period of time, and that they will rule from the seven-hilled city of Rome, which is their sanctuary of strength. They both witnessed to the fact that they persecuted God’s faithful people. Therefore, based upon these two witnesses we know that modern Rome’s religion will be paganism, and that she will be directed by the pope of Rome whose title is Pontifex Maximus.

Ang tatluhang paglalapat ng tatlong pagpapakita ng Roma ay tumutukoy na ang relihiyon ng paganong Roma at ng papál na Roma ay paganismo, at na ang kanilang relihiyon ay pinamamahalaan ng isang lalaking may titulong Pontifex Maximus. Ang dalawang pagpapakitang iyon ng Roma ay tumutukoy na tatlong kapangyarihang heograpiko ang inaalis muna bago sila mamunong kataas-taasan sa isang tinakdang yugto ng panahon, at na maghahari sila mula sa lungsod ng Roma na may pitong burol, na siyang kanilang santuwaryo ng kalakasan. Kapwa silang nagpatotoo sa katunayang inusig nila ang tapat na bayan ng Diyos. Kaya, batay sa dalawang saksi na ito, nalalaman natin na ang relihiyon ng makabagong Roma ay magiging paganismo, at na siya ay pamumunuan ng papa ng Roma na may titulong Pontifex Maximus.

Before the great whore takes control and rules supremely modern Rome will need to overcome three obstacles, and the first obstacle is past history with the demise of the Soviet Union in 1989, Rome’s atheistic enemy that resisted Rome’s power in Europe. The next obstacle is overthrown at the soon coming Sunday law in the United States, and then the United Nations will give its authority unto modern Rome for a short space. Once it is fully enthroned the persecution of the last days will take place.

Bago ang dakilang patutot ay makamit ang pamamahala at maghari nang sukdulan, kailangang mapagtagumpayan ng makabagong Roma ang tatlong hadlang; at ang una ay nakaraan na sa kasaysayan sa pamamagitan ng pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, ang ateistikong kaaway ng Roma na sumalungat sa kapangyarihan nito sa Europa. Ang susunod na hadlang ay mabubuwal sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, at pagkatapos ay ibibigay ng Mga Nagkakaisang Bansa ang kapangyarihan nito sa makabagong Roma sa loob ng maikling panahon. Kapag ito’y ganap nang naluklok, magaganap ang pag-uusig ng mga huling araw.

The book of Daniel, and especially Revelation chapter eight, provide the prophetic characteristics of Rome, which contribute to the correct understanding of modern Rome. One of those characteristics was the division of the Roman Empire into East and West as accomplished by Constantine in the year 330. Pagan Rome and papal Rome, when considered together, also speak to the twofold nature of Rome. Constantine’s division that produced western and eastern Rome is a second witness to pagan and papal Rome. Constantine set up the civil authority in the east, and left the ecclesiastical authority in the west. Pagan Rome represented statecraft and papal Rome represented churchcraft. The east was statecraft, the west was churchcraft as typified by the iron and clay of Daniel two, or the masculine horn and feminine horn of Daniel eight, or the beasts of prey of Daniel seven, and the sanctuary beasts of Daniel eight.

Ang Aklat ni Daniel, at lalo na ang kabanata walo ng Apocalipsis, ay nagbibigay ng mga katangiang propetiko ng Roma, na nag-aambag sa wastong pag-unawa sa makabagong Roma. Isa sa mga katangiang iyon ay ang pagkakahati ng Imperyong Romano sa Silangan at Kanluran na isinagawa ni Constantino noong taóng 330. Ang Roma Pagano at ang Roma Papal, kapag tiningnan nang magkakasama, ay tumutukoy din sa dalawahang kalikasan ng Roma. Ang pagkakahati ni Constantino na nagbunga ng Kanlurang Roma at Silangang Roma ay ikalawang saksi sa Roma Pagano at Roma Papal. Itinatag ni Constantino ang kapangyarihang sibil sa Silangan, at iniwan ang kapangyarihang eklesyastiko sa Kanluran. Ang Roma Pagano ay kumakatawan sa pamamahalang-estado at ang Roma Papal ay kumakatawan sa pamamahalang-eklesyastiko. Ang Silangan ay pamamahalang-estado, ang Kanluran ay pamamahalang-eklesyastiko, gaya ng inilalarawan ng bakal at luwad sa Daniel kabanata dalawa, o ng sungay na panlalaki at sungay na pambabae sa Daniel kabanata walo, o ng mga hayop na mandaragit sa Daniel kabanata pito, at ng mga hayop pangsantuwaryo sa Daniel kabanata walo.

Modern Rome will also be twofold in nature, consisting of a combination of church and state, of iron and clay, and of churchcraft and statecraft, but Modern Rome is also threefold in nature. In Revelation chapter eight both western and eastern Rome were literally and symbolically divided into three. Constantine ruling from eastern Rome literally divided his kingdom to his three sons, and western Rome was symbolically represented by the sun, moon and stars that represented the threefold form of government that was employed by the Roman Empire. Thus, Modern Rome, though being twofold of churchcraft and statecraft, would also represent a threefold union represented by the dragon, the beast and the false prophet.

Ang Makabagong Roma ay magiging dalawahan din ang kalikasan, na binubuo ng pagsasanib ng simbahan at estado, ng bakal at luwad, at ng sining ng pamamahalang-eklesiastiko at ng sining ng pamamahalang-estado, ngunit ang Makabagong Roma ay tatluhan din ang kalikasan nito. Sa Apocalipsis kabanata walo, kapwa ang Kanlurang Roma at ang Silangang Roma ay literal at simbolikong hinati sa tatlo. Si Constantino, na naghahari mula sa Silangang Roma, ay literal na hinati ang kaniyang kaharian sa kaniyang tatlong anak na lalaki, at ang Kanlurang Roma ay simbolikong inilarawan sa pamamagitan ng araw, buwan, at mga bituin na kumakatawan sa tatluhang anyo ng pamahalaan na ginamit ng Imperyong Romano. Kaya, ang Makabagong Roma, bagaman dalawahan sa usapin ng sining ng pamamahalang-eklesiastiko at ng sining ng pamamahalang-estado, ay kakatawan din sa isang tatluhang unyon na kinakatawan ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta.

The manifestations of pagan and papal Rome identify the complex prophetic makeup of the final Modern Rome. It is the threefold union that takes place at the soon coming Sunday law that leads the world to Armageddon. It is the worldwide “Image of the Beast” which is a symbol of the combination of Church and State. Its head is Pontifex Maximus, who rules from the City of Rome, which is the seat of his power. The man of sin’s civil authority will be provided by the United Nations, and the world will be forced to accept the threefold, yet dual system of the antichrist, by the coercive power of the United States. Thus, just as pagan Rome (the dragon) in Revelation thirteen, verse two, gave the papacy “his power, his seat and great authority”, the United States, as typified by pagan Rome, accomplishes the same three works for modern Rome. The seat is Vatican City in the seven-hilled city of Rome, the authority is the United Nations, and the power is the United States. Together they lead the world to a place where the papacy “shall come to his end, and none shall help him”.

Ang mga pagpapakita ng Roma Pagano at Roma Papal ang nagpapakilala sa masalimuot na pagkakayaring propetiko ng pangwakas na Makabagong Roma. Ang tatluhang pagkakaisa na magaganap sa nalalapit na batas ng Linggo ang umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon. Ito ang pandaigdigang “Larawan ng Halimaw” na sagisag ng pagsasanib ng Simbahan at Estado. Ang ulo nito ay ang Pontifex Maximus, na naghahari mula sa Lungsod ng Roma, na siyang luklukan ng kaniyang kapangyarihan. Ang sibil na awtoridad ng tao ng kasalanan ay ipagkakaloob ng Mga Nagkakaisang Bansa, at ang sanlibutan ay pipilitin na tanggapin ang tatluhang, subalit dalawahang sistema ng antikristo sa pamamagitan ng pamimilitang kapangyarihan ng Estados Unidos. Kaya, kung paanong ang Roma Pagano (ang dragon) sa Apocalipsis labintatlo, talata dalawa, ay nagbigay sa kapapahan ng “kaniyang kapangyarihan, ang kaniyang luklukan, at dakilang awtoridad,” ang Estados Unidos, na inihalintulad sa Roma Pagano, ay isinasakatuparan ang gayunding tatlong gawain para sa Makabagong Roma. Ang luklukan ay ang Lungsod ng Vaticano sa pitong-burol na lunsod ng Roma, ang awtoridad ay ang Mga Nagkakaisang Bansa, at ang kapangyarihan ay ang Estados Unidos. Sama-sama nilang inaakay ang sanlibutan sa kalagayang doo’y ang kapapahan ay “darating sa kaniyang wakas, at walang tutulong sa kaniya.”

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. And the seventh angel poured out his vial into the air; and there came a great voice out of the temple of heaven, from the throne, saying, It is done. Revelation 16:12–17.

> At ibinuhos ng ikaanim na anghel ang kanyang mangkok sa dakilang ilog na Eufrates; at natuyo ang tubig nito, upang maihanda ang daan para sa mga hari mula sa silangan. At nakita ko ang tatlong maruruming espiritu na gaya ng mga palaka na lumabas mula sa bibig ng dragon, at mula sa bibig ng hayop, at mula sa bibig ng bulaang propeta. Sapagkat sila ang mga espiritu ng mga demonyo, na gumagawa ng mga kababalaghan, na humahayo sa mga hari ng lupa at ng buong sanlibutan, upang tipunin sila para sa digmaan sa dakilang araw ng Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Narito, pumaparito ako na gaya ng magnanakaw. Mapalad ang nagbabantay at nag-iingat ng kanyang mga damit, upang hindi siya maglakad na hubad at makita nila ang kanyang kahihiyan. At tinipon niya sila sa isang dako na sa wikang Hebreo ay tinatawag na Armagedon. At ibinuhos ng ikapitong anghel ang kanyang mangkok sa hangin; at may isang malakas na tinig na nagmula sa templo sa langit, mula sa luklukan, na nagsasabi, Naganap na. Apocalipsis 16:12-17.

Back to Articles