Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Five

Ang Aklat ni Joel at ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano - Bilang Apatnapu’t Lima

Number Forty-Five

Bilang Apatnapu't Lima

Author

Jeff Pippenger

Published

February 12, 2026

Formats

PDF
Word

## Review

Pagsusuri

Leviticus twenty-three identifies three tests within the Pentecostal season of the one hundred and forty-four thousand. Aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, and then aligning the forty days that Christ taught the disciples face to face before His ascension with the day of first fruits creates an overall structure that represents the three angel’s messages.

Tinutukoy ng Levitico 23 ang tatlong pagsubok sa loob ng panahong Pentecostes ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pag-uugnay ng unang araw ng Kapistahan ng mga Tabernakulo sa araw ng Pentecostes, at saka ang pag-uugnay ng apatnapung araw na nagturo si Cristo sa mga alagad nang harapan bago ang Kanyang pag-akyat sa araw ng mga unang bunga, ay lumilikha ng isang pangkalahatang balangkas na kumakatawan sa mga mensahe ng tatlong anghel.

When the “death, burial and resurrection” is applied as a single prophetic waymark that has three steps; as it is represented by Christ’s baptism, we find that five days after the resurrection on the day of first fruits, the end of the seven day feast of unleavened bread arrives as a holy convocation. Thus, at Christ’s resurrection, which aligns with the first fruit offering, there follows a five-day period.

Kapag ang “kamatayan, paglilibing at pagkabuhay na mag-uli” ay inilalapat bilang iisang palatandaang propetiko na may tatlong hakbang, gaya ng isinasagisag ng bautismo ni Cristo, matutuklasan natin na, limang araw pagkaraan ng pagkabuhay na mag-uli, na naganap sa Araw ng Unang Bunga, dumarating ang katapusan ng pitong-araw na Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa bilang banal na pagtitipon. Kaya, sa pagkabuhay na mag-uli ni Cristo, na tumutugma sa handog ng unang bunga, ay may kasunod na limang-araw na yugto.

At the end of the structure which is created by aligning the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, there is another waymark with three steps, also followed by five days that reaches unto Pentecost.

Sa katapusan ng balangkas na nilikha sa pamamagitan ng pagpapantay ng unang araw ng Kapistahan ng mga Tabernakulo sa Araw ng Pentecostes, may isa pang pananda na may tatlong hakbang, na sinusundan din ng limang araw na umaabot hanggang sa Pentecostes.

Between those two ‘three-step waymarks followed by five days,’ is a period of thirty days. When we align the first day of the feast of Tabernacles with the day of Pentecost, we understand that five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Ten days before the day of Atonement was the feast of Trumpets. The forty days of Christ teaching face to face after His resurrection on the day of first fruits, aligns five days after the feast of Trumpets, and five days before the day of atonement.

Sa pagitan ng dalawang 'mga panandang-daan na may tatlong hakbang na sinusundan pa ng limang araw' ay may isang yugto ng tatlumpung araw. Kapag itinutugma natin ang unang araw ng Pista ng mga Kubol sa Araw ng Pentekostes, nauunawaan natin na limang araw bago ang Pista ng mga Kubol ay ang Araw ng Pagtubos. Sampung araw bago ang Araw ng Pagtubos ay ang Pista ng mga Trumpeta. Ang apatnapung araw ng harap-harapang pagtuturo ni Cristo matapos ang Kanyang pagkabuhay na mag-uli sa araw ng mga unang bunga, ay tumutugma sa limang araw pagkaraan ng Pista ng mga Trumpeta, at limang araw bago ang Araw ng Pagtubos.

The three-step waymark of His ‘death, burial and resurrection,’ followed by five days unto the end of the feast of unleavened bread is then repeated thirty days later when the three-step waymark of ‘trumpets, ascension, and judgment,’ that are then followed by five days unto Pentecost. The beginning three-step waymark is easily defined as one waymark with three steps, for it is directly identified as such with Christ’s baptism, that symbolizes His ‘death, burial and resurrection.’ The baptism was the alpha to the sacred 1,260-day period that culminated at His ‘death, burial and resurrection’ which was the omega to the 1,260 days.

Ang tatlong-hakbang na palatandaan ng Kaniyang ‘kamatayan, paglilibing, at pagkabuhay na mag-uli,’ na sinusundan ng limang araw hanggang sa katapusan ng Kapistahan ng Tinapay na Walang Pampaalsa, ay inuulit pagkaraan ng tatlumpung araw, kapag ang tatlong-hakbang na palatandaan ng ‘mga trompeta, pag-akyat, at paghuhukom,’ ay sinusundan naman ng limang araw hanggang sa Pentekostes. Ang tatlong-hakbang na palatandaan sa pasimula ay madaling ipakahulugan bilang isang palatandaan na may tatlong hakbang, sapagkat tuwirang kinilala ito bilang gayon sa bautismo ni Cristo, na sumasagisag sa Kaniyang ‘kamatayan, paglilibing, at pagkabuhay na mag-uli.’ Ang bautismo ang naging Alpha ng sagradong 1,260-araw na panahon na nagwakas sa Kaniyang ‘kamatayan, paglilibing, at pagkabuhay na mag-uli,’ na siyang Omega ng 1,260 araw.

The three-step waymark at the end of the Pentecostal season must be recognized through prophetic application. In the fifty days of the Pentecostal season the same structure is found at the beginning and the ending. Based upon the principle that Christ always illustrates the end with the beginning we can identify the feast of trumpets, followed by the ascension, followed by the day of Atonement, followed by five days as one ‘three-step waymark followed by five days.’

Ang tatlong-hakbang na palatandaan sa wakas ng panahon ng Pentekostes ay nararapat na kilalanin sa pamamagitan ng propetikong paglalapat. Sa loob ng limampung araw ng panahon ng Pentekostes, ang gayunding balangkas ay matatagpuan sa pasimula at sa wakas. Batay sa prinsipyong laging inilalarawan ni Cristo ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, matutukoy natin ang Pista ng mga Trumpeta, na sinusundan ng Pag-akyat sa Langit, na sinusundan ng Araw ng Pagbabayad-sala, na sinusundan ng limang araw, bilang isang “tatlong-hakbang na palatandaan na sinusundan ng limang araw.”

We also test the proposed three steps with the biblical guidelines of the characteristics of each of the three steps. Those three steps are represented repeatedly in God’s Word. They are the three angels; they are the courtyard, holy place and Most Holy Place; they are the work of the Holy Spirit in convicting of sin, righteousness and judgment. Identifying the feast of trumpets, the ascension and the day of Atonement as those three steps requires that each of the steps aligns with the established biblical testimony.

Sinusuri rin natin ang ipinanukalang tatlong hakbang alinsunod sa mga pamantayang biblikal hinggil sa mga katangian ng bawat isa sa tatlong hakbang. Ang tatlong hakbang na iyon ay paulit-ulit na inilalarawan sa Salita ng Diyos. Sila ang tatlong anghel; sila ang looban, ang Dakong Banal, at ang Kabanal-banalang Dako; sila ang gawain ng Banal na Espiritu sa pagsusumbat tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa paghatol. Ang pagtukoy sa Kapistahan ng mga Pakakak, sa Pag-akyat sa Langit, at sa Araw ng Pagbabayad-sala bilang yaong tatlong hakbang ay nangangailangan na ang bawat hakbang ay umaayon sa naitatag na patotoong biblikal.

Trumpets are a warning message and it is associated with the first angel who cries out “fear God.” The ascension of Christ is a symbol of the glory of His Second Coming, for the second expression of the first angel is “give Him glory.” The day of Atonement is the symbol of judgment, and the third expression of the first angel is “the hour of His judgment is come.” There are several ways to identify that the prophetic characteristics of the three steps in the waymark at the end of the Pentecostal season represent the three steps of the everlasting gospel, where many are “purified, made white and tried.”

Ang mga trompeta ay isang mensaheng babala at ito’y kaugnay ng unang anghel na sumisigaw, “Matakot kayo sa Diyos.” Ang Pag-akyat ni Cristo sa langit ay sagisag ng kaluwalhatian ng Kanyang Ikalawang Pagparito, sapagkat ang ikalawang pahayag ng unang anghel ay, “Ibigay ninyo sa Kanya ang kaluwalhatian.” Ang Araw ng Pagtubos ay sagisag ng paghatol, at ang ikatlong pahayag ng unang anghel ay, “Dumating na ang oras ng Kanyang paghatol.” May ilang paraan upang matukoy na ang mga propetikong katangian ng tatlong hakbang sa palatandaan sa dulo ng panahon ng Pentecostes ay kumakatawan sa tatlong hakbang ng walang hanggang Ebanghelyo, kung saan marami ang “madalisay, papuputiin, at masusubok.”

This being so, you then may see that in the first waymark of three steps the barley first fruit offering is given, and in the last waymark of the three steps the wheat first fruit offering is given. You then might see that the alpha three steps of the Pentecostal season identify unleavened bread, but the omega waymark of three steps identify leavened bread. You then could even see that in the three-step waymark in the beginning is where Christ was lifted up to draw all men, and in the ending three-step waymark the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up to draw the Gentiles.

Yamang gayon, makikita mo na sa unang palatandaan ng tatlong hakbang ay inihahandog ang unang bunga ng sebada, at sa huling palatandaan ng tatlong hakbang ay inihahandog ang unang bunga ng trigo. Makikita mo rin na ang Alfa na tatlong hakbang ng kapanahunan ng Pentecostes ay tumutukoy sa tinapay na walang lebadura, ngunit ang Omega na palatandaan ng tatlong hakbang ay tumutukoy sa tinapay na may lebadura. Makikita mo pa nga na sa tatlong-hakbang na palatandaan sa pasimula ay doon itinaas si Cristo upang akitin ang lahat ng tao, at sa pangwakas na tatlong-hakbang na palatandaan ay itinataas ang watawat ng isandaan at apatnapu’t apat na libo upang akitin ang mga Hentil.

The first and third angels are the same angel at the prophetic level, for the first is the beginning—and the third is the ending. The alpha first angel announces the opening of judgment and the omega last angel announces the close of judgment. The first angel’s message was empowered by the fulfillment of Islam on August 11, 1840, and the third angel was empowered by a fulfillment of Islam on 9/11. Sister White informs us that the mission of both the first and the third angel was to lighten the earth with its glory. Other witnesses are abundant, and they provide ample support for identifying the structure of the Pentecostal season as set forth in the fifty days from Christ’s resurrection unto Pentecost, with the first twenty-two verses of Leviticus twenty-three and the last twenty-two verses of Leviticus twenty-three. Between the two waymarks that are a waymark of three steps followed by five days is a thirty-day period that represents the second angel.

Ang una at ikatlong anghel ay iisang anghel sa antas na propetiko, sapagkat ang una ang pasimula, at ang ikatlo ang wakas. Ang unang anghel, ang Alfa, ay ipinapahayag ang pagbubukas ng paghuhukom, at ang huling anghel, ang Omega, ay ipinapahayag ang pagsasara ng paghuhukom. Ang mensahe ng unang anghel ay pinalakas sa pamamagitan ng katuparan ng Islam noong ika-11 ng Agosto, 1840, at ang ikatlong anghel ay pinalakas sa pamamagitan ng isang katuparan ng Islam noong 9/11. Ipinabatid sa atin ni Sister White na ang misyon kapwa ng una at ng ikatlong anghel ay liwanagan ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian. Sagana ang iba pang mga saksi, at nagbibigay ang mga ito ng sapat na suporta upang matukoy ang estruktura ng kapanahunan ng Pentekostes, gaya ng inilatag sa limampung araw mula sa pagkabuhay na mag-uli ni Cristo hanggang sa Pentekostes, at gaya rin ng nasasalamin sa unang dalawampu’t dalawang talata ng Levitico dalawampu’t tatlo at sa huling dalawampu’t dalawang talata ng Levitico dalawampu’t tatlo. Sa pagitan ng dalawang palatandaan—na isang palatandaan ng tatlong hakbang na sinusundan ng limang araw—ay may isang tatlumpung-araw na yugto na kumakatawan sa ikalawang anghel.

The first waymark of ‘three steps followed by five’ days is the first angel, the thirty days is the second angel and the second waymark of ‘three steps followed by five’ days is the third angel. These three steps cover the entire Pentecostal season up to Pentecost, which then marks the beginning of the seven days of the feast of Tabernacles that represents the outpouring of the latter rain during the Sunday law crisis beginning at the Sunday law in the United States and continuing until Michael stands up and human probation closes. The structure is divine, but it produces some serious considerations.

Ang unang palatandaan ng mga araw na ‘tatlong hakbang na sinusundan ng lima’ ay ang unang anghel; ang tatlumpung araw ay ang ikalawang anghel; at ang ikalawang palatandaan ng mga araw na ‘tatlong hakbang na sinusundan ng lima’ ay ang ikatlong anghel. Sinasaklaw ng tatlong hakbang na ito ang buong kapanahunan ng Pentekoste hanggang sa Pentekoste, na siya namang nagmamarka sa pasimula ng pitong araw ng Pista ng mga Tabernakulo, na kumakatawan sa pagbubuhos ng huling ulan sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo na nagsisimula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagpapatuloy hanggang sa tumindig si Miguel at magsara ang panahon ng probasyon ng sangkatauhan. Ang istruktura ay mula sa Diyos, ngunit nagbubunga ito ng ilang seryosong pagsasaalang-alang.

## Serious Considerations

Mga Seryosong Pagsasaalang-alang

It is evident that the waymark represented by the ‘trumpets, ascension and judgment’ is the litmus and third test. The third test is always the litmus test, where character is manifested, but never developed.

Malinaw na ang palatandaan sa landas na kinakatawan ng ‘mga trompeta, pag-akyat, at paghuhukom’ ay siyang pagsubok na litmus, ang ikatlong pagsubok. Ang ikatlong pagsubok ay laging ang pagsubok na litmus, kung saan ang karakter ay nahahayag, ngunit kailanman ay hindi nalilinang.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> Ang pagkatao ay nahahayag sa panahon ng krisis. Nang ipinahayag ng isang taimtim na tinig sa hatinggabi, “Narito, dumarating ang kasintahang lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga dalagang natutulog ay nagising mula sa kanilang idlip, at nahayag kung sino ang naghanda para sa pangyayaring iyon. Kapwa panig ay nabigla, ngunit ang isa ay nakahanda sa kagipitan, at ang isa nama’y nasumpungang walang paghahanda. Ang pagkatao ay nahahayag sa pamamagitan ng mga pangyayari. Ang mga kagipitan ang naglalantad ng tunay na tibay ng pagkatao. Ang biglaang at di-inaasahang kapahamakan, pagdadalamhati dahil sa pagpanaw, o krisis, ang hindi inaasahang karamdaman o matinding pighati—anumang naglalagay sa kaluluwa sa harap-harapan ng kamatayan—ay maglalantad ng tunay na kaibuturan ng pagkatao. Mahahayag kung mayroon o wala mang tunay na pananampalataya sa mga pangako ng salita ng Diyos. Mahahayag kung ang kaluluwa ay itinataguyod ng biyaya, kung may langis sa sisidlan kasama ng lampara.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> Dumarating sa lahat ang mga panahon ng pagsubok. Paano natin inihaharap ang ating sarili sa ilalim ng pagsubok at pagpapatunay ng Diyos? Nauupos ba ang ating mga lampara, o patuloy pa ba nating pinananatiling nagniningas ang mga ito? Tayo ba’y nakahanda sa bawat kagipitan sa pamamagitan ng ating ugnayan sa Kanya na puspos ng biyaya at katotohanan? Ang limang marurunong na dalaga ay hindi maipagkakaloob ang kanilang karakter sa limang mangmang na dalaga. Ang karakter ay dapat nating hubugin bilang mga indibidwal. Review and Herald, 17 Oktubre 1895.

When the feast of trumpets waymark arrives, your character is forever sealed, you are lifted up as an ensign and your sins are forever blotted out. The three steps represent three aspects of the sealing. The arrival of the message of the Midnight Cry manifests those who have oil and who are lifted up as an ensign as their sins are removed. The message, the work and the seal are all one waymark. It is a waymark “that brings the soul face to face with death” because of an “unlooked for calamity.” The trumpet of Islam represents that “unlooked for calamity.” At that point the message, “Behold the Bridegroom cometh,” is proclaimed five days in advance of the Sunday law, where the message changes unto the loud cry of the third angel.

Kapag dumating ang palatandaan sa landas ng Kapistahan ng mga Trumpeta, ang iyong likas ay tinatakan magpakailanman, itinataas ka bilang isang watawat, at ang iyong mga kasalanan ay pinawi magpakailanman. Ang tatlong hakbang ay kumakatawan sa tatlong aspeto ng pagtatatak. Ang pagdating ng mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi ay naghahayag kung sino ang may langis at kung sino ang itinataas bilang watawat, habang pinapawi ang kanilang mga kasalanan. Ang mensahe, ang gawain, at ang tatak ay pawang iisang palatandaan sa landas. Ito ay isang palatandaan sa landas “na nagdadala sa kaluluwa upang humarap nang harapan sa kamatayan” dahil sa isang “di-inaasahang sakuna.” Ang trumpeta ng Islam ay kumakatawan sa nasabing “di-inaasahang sakuna.” Sa puntong iyon ang mensaheng, “Narito, dumarating ang Kasintahang Lalaki,” ay ipinahahayag limang araw bago ang batas ng Linggo, kung saan ang mensahe ay nagbabago tungo sa malakas na hiyaw ng ikatlong anghel.

The three steps of the waymark are identifying elements of the sealing of and the lifting up of the one hundred and forty-four thousand, just before the Sunday law. It is clear that the litmus test of ‘trumpets, ascension and judgment’ has been represented by the Exeter camp meeting. The five days between the day of Atonement and Pentecost, represents the sixty-six days between the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22, 1844, when the door closed. Those sixty-six days of Millerite history are illustrating the latter days, and in this regard, they are illustrating the proclamation of the message of the Midnight Cry by the one hundred and forty-four thousand.

Ang tatlong hakbang ng palatandaan ay mga elementong tumutukoy sa paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at sa pag-angat nila, agad bago sumapit ang batas sa Linggo. Malinaw na ang pamantayang pagsubok na “mga trompeta, pag-akyat, at paghuhukom” ay kinatawan ng pulong-kampo sa Exeter. Ang limang araw sa pagitan ng Araw ng Pagbabayad-sala at Pentecostes ay kumakatawan sa animnapu’t anim na araw sa pagitan ng pagtatapos ng pulong-kampo sa Exeter noong Agosto 17 at ng Oktubre 22, 1844, nang nagsara ang pinto. Ang animnapu’t anim na araw na yaon sa kasaysayang Millerite ay naglalarawan sa mga huling araw, at sa ganitong diwa, inilalarawan nila ang pagpapahayag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

The five days to Pentecost, aligns with the sixty-six days of the Millerites proclaiming the message of the Midnight Cry, which was also typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. The first of the three steps is the feast of trumpets, which is the seventh trumpet, or third woe, or Islam in the latter days, and Christ’s triumphal entry was preceded by the loosing of an ass.

Ang limang araw patungo sa Pentekostes ay tumutugma sa animnapu't anim na araw ng mga Millerita sa kanilang pagpapahayag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na itinipikal din sa pamamagitan ng tagumpay na pagpasok ni Cristo sa Jerusalem. Ang una sa tatlong hakbang ay ang Kapistahan ng mga Trompeta, na siyang ikapitong trompeta, o ikatlong aba, o ang Islam sa mga huling araw; at nauna sa tagumpay na pagpasok ni Cristo ang pagkakalag ng isang asno.

Prophetically this identifies that the loosing of the ass marks the beginning of the triumphal entry, which is the Midnight Cry. Bible prophecy is to be applied in the latter days to the sixth kingdom of Bible prophecy—the earth beast, the United States. Islam will strike the United States, as it did at 9/11, thus marking the beginning of the proclamation of the Midnight Cry with a significant strike upon the United States by Islam, and the ending of the proclamation of the Midnight Cry with another significant strike upon the United States by Islam, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Sa maka-propesiyang kahulugan, tinutukoy nito na ang pagkalag sa asno ang nagmamarka ng pasimula ng maluwalhating pagpasok, na siyang Sigaw sa Hatinggabi. Ang propesiya sa Bibliya ay dapat ilapat sa mga huling araw sa ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya—ang halimaw na mula sa lupa, ang Estados Unidos. Sasalakayin ng Islam ang Estados Unidos, gaya ng ginawa nito noong 9/11, at sa gayon mamarkahan ang pasimula ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi sa pamamagitan ng isang makabuluhang pag-atake ng Islam sa Estados Unidos, at ang pagtatapos ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi sa pamamagitan ng isa pang makabuluhang pag-atake ng Islam sa Estados Unidos, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito.

The message of Pentecost is the message of the loud cry, and the loud cry is simply an escalation of the message of the Midnight Cry. In Millerite history the Midnight Cry ended when the door was closed on October 22, 1844, and it ends when the door closes at the Sunday law in the latter days. At Pentecost Peter proclaimed the message of Joel, and Pentecost is the omega ending of the Midnight Cry, so the alpha beginning of the Midnight Cry Peter must of prophetic necessity also be presenting the message of Joel. At the Midnight Cry Peter is in Acts chapter two, in the upper room at the third hour, and then on the same day at the ninth hour he is in the temple proclaiming Joel’s message.

Ang mensahe ng Pentecostes ay ang mensahe ng malakas na sigaw, at ang malakas na sigaw ay walang iba kundi isang pag-igting ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Sa kasaysayan ng mga Millerita, nagtapos ang Sigaw sa Hatinggabi nang ipinid ang pinto noong Oktubre 22, 1844, at ito’y magtatapos kapag ipipinid ang pinto sa ilalim ng Batas ng Linggo sa mga huling araw. Sa Pentecostes ipinahayag ni Pedro ang mensahe ni Joel, at ang Pentecostes ang omega na wakas ng Sigaw sa Hatinggabi, kaya’t sa alpha na pasimula ng Sigaw sa Hatinggabi ay kinakailangan, ayon sa hinihingi ng propesiya, na si Pedro ay gayundin ay ipinapahayag ang mensahe ni Joel. Sa Sigaw sa Hatinggabi si Pedro ay nasa Mga Gawa kabanata dalawa, sa silid sa itaas sa ikatlong oras, at saka, sa gayon ding araw, sa ikasiyam na oras, siya’y nasa templo na ipinapahayag ang mensahe ni Joel.

Peter is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at Pentecost, which is the end of the Midnight Cry, and he is the symbol of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the Midnight Cry. The sealing and raising up of the one hundred and forty-four thousand begins with the loosing of the ass as Islam strikes. When the Millerites left the Exeter camp meeting they carried the message like a tidal wave, and symbolically typified the one hundred and forty-four thousand who repeat that experience.

Si Pedro ay sagisag ng isang daan at apatnapu't apat na libo sa Pentecostes, na siyang wakas ng Hiyaw sa Hatinggabi; at siya rin ang sagisag ng isang daan at apatnapu't apat na libo sa pasimula ng Hiyaw sa Hatinggabi. Ang pagpapatatak at ang pagpapabangon sa isang daan at apatnapu't apat na libo ay nagsisimula sa pagkakalag ng asno, kapag sumalakay ang Islam. Nang lisanin ng mga Millerita ang pagtitipon sa kampo sa Exeter, ipinalaganap nila ang mensahe na gaya ng rumaragasang daluyong, at sa paraang sagisag ay naging huwaran ng isang daan at apatnapu't apat na libo na uulit sa karanasang iyon.

This application becomes more serious when you recognize that Peter is representing those who proclaim the Midnight Cry message at the litmus and third test of the Pentecostal season. The third hour for Peter at Pentecost places him in the upper room, and the upper room is also the ten days before Pentecost. The second test of the Pentecostal season is the thirty-day temple test that follows the foundational test. The second test of the temple requires the faithful to enter by faith into the Most Holy Place where their sins are blotted out and where they are seated by faith with Christ in heavenly places. The book of Acts informs us that Peter began his sermon on the book of Joel at the third hour in the upper room, then at the ninth hour he was in the temple.

Ang paglalapat na ito ay lalong nagiging seryoso kapag napagtatanto na si Pedro ay kumakatawan sa mga nagpapahayag ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa litmus test at sa ikatlong pagsubok ng kapanahunan ng Pentecostes. Ang ikatlong oras para kay Pedro sa Pentecostes ay inilalagay siya sa silid sa itaas, at ang silid sa itaas ay ang mismong sampung araw bago ang Pentecostes. Ang ikalawang pagsubok ng kapanahunan ng Pentecostes ay ang tatlumpung-araw na pagsubok sa templo na kasunod ng pagsubok na pangsaligan. Ang ikalawang pagsubok ng templo ay nangangailangan na pumasok ang mga tapat, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako, kung saan pinapawi ang kanilang mga kasalanan at kung saan sila, sa pananampalataya, ay pinaupo kasama ni Cristo sa mga kalangitang dako. Ipinababatid sa atin ng Aklat ng mga Gawa na sinimulan ni Pedro ang kaniyang pangangaral hinggil sa aklat ni Joel sa ikatlong oras sa silid sa itaas, at pagkatapos, sa ikasiyam na oras, siya ay nasa templo.

> But Peter, standing up with the eleven, lifted up his voice, and said unto them, Ye men of Judaea, and all ye that dwell at Jerusalem, be this known unto you, and hearken to my words: For these are not drunken, as ye suppose, seeing it is but the third hour of the day. But this is that which was spoken by the prophet Joel. … Now Peter and John went up together into the temple at the hour of prayer, being the ninth hour. Acts 2:14–16; 3:1.

> Ngunit si Pedro, na tumindig na kasama ang labing-isa, itinaas ang kanyang tinig at sinabi sa kanila, Mga lalaki ng Judea, at kayong lahat na naninirahan sa Jerusalem, maalaman ninyo ito, at pakinggan ninyo ang aking mga salita: Sapagkat hindi lasing ang mga ito, gaya ng inaakala ninyo, yamang ikatlong oras pa lamang ng araw. Ngunit ito ang ipinahayag sa pamamagitan ng propetang Joel. ... Ngayon, si Pedro at si Juan ay magkasamang umakyat sa templo sa oras ng pananalangin, na ikasiyam na oras. Mga Gawa 2:14-16; 3:1.

Christ was nailed to the cross at the third hour and He died at the ninth hour. His death, burial and resurrection are one waymark with three steps. The third step, the day of first fruits, begins the fifty days which conclude at Pentecost. In the alpha of the Pentecostal season the third and ninth hour represent a distinct contrast, for Christ was alive at the third hour and dead at the ninth. Peter was in the upper room at the third hour and in the temple at the ninth.

Si Cristo ay ipinako sa krus sa ikatlong oras at Siya’y namatay sa ikasiyam na oras. Ang Kaniyang kamatayan, paglilibing, at pagkabuhay na mag-uli ay iisang palatandaan sa landas na may tatlong hakbang. Ang ikatlong hakbang, ang Araw ng mga Unang Bunga, ang siyang nagpapasimula ng limampung araw na nagwawakas sa Pentekostes. Sa alfa ng kapanahunan ng Pentekostes, ang ikatlong oras at ang ikasiyam na oras ay kumakatawan sa isang maliwanag na pagtatambis, sapagkat si Cristo ay buhay sa ikatlong oras at patay sa ikasiyam na oras. Si Pedro ay nasa silid sa itaas sa ikatlong oras at nasa templo sa ikasiyam na oras.

The Pentecostal season of fifty sacred days in the time of Christ was a sacred prophetic period directly connected to the prophecy of twenty-three hundred years. It was especially connected with the final week of the four hundred and ninety years for the Jewish nation in Daniel nine. That sacred week when Christ confirmed the covenant was divided into two equal periods of 1,260 prophetic days. The heart of that week was the cross. The cross identifies the third and ninth hour, and Peter at Pentecost does the same. In the year 34, the end of that same sacred week when Cornelius sent for Peter from Caesarea Maritima, it was the ninth hour.

Ang panahon ng Pentecostes na binubuo ng limampung banal na araw sa kapanahunan ni Cristo ay isang banal na panahong propetiko na tuwirang kaugnay ng hula ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Lalo itong naugnay sa huling linggo ng apat na raan at siyamnapung taon para sa bansang Hudyo sa Daniel siyam. Ang banal na linggong iyon, nang pinagtibay ni Cristo ang tipan, ay hinati sa dalawang magkapantay na yugto ng 1,260 araw na propetiko. Ang ubod ng linggong iyon ay ang krus. Ang krus ay tumutukoy sa ikatlo at ikasiyam na oras, at ganoon din si Pedro sa Pentecostes. Noong taong 34, sa katapusan ng gayon ding banal na linggo, nang ipinasundo ni Cornelio si Pedro mula sa Caesarea Maritima, ikasiyam na oras iyon.

> There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God alway. He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius. And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter. Acts 10:1–5.

> May isang lalaki sa Cesarea na tinatawag na Cornelio, isang senturyon ng kohorteng tinatawag na Italyano; isang lalaking deboto, at may takot sa Diyos, kasama ang buong sambahayan niya; na nagbibigay ng maraming limos sa bayan, at palaging nananalangin sa Diyos. Nakakita siya sa isang pangitain, maliwanag na may bandang ikasiyam na oras ng araw, ng isang anghel ng Diyos na pumaroon sa kanya, at nagsabi sa kanya, Cornelio. At nang tumingin siya sa kanya, siya’y natakot, at nagsabi, Ano iyon, Panginoon? At sinabi niya sa kanya, Ang iyong mga panalangin at ang iyong mga limos ay umakyat bilang alaala sa harapan ng Diyos. At ngayon, magsugo ka ng mga tao sa Joppa, at ipatawag mo ang isang Simon na tinatawag na Pedro. Mga Gawa 10:1-5.

The next day, Peter goes up on the roof to pray about the sixth hour.

Kinabukasan, umahon si Pedro sa bubungan upang manalangin nang dakong ikaanim na oras.

> On the morrow, as they went on their journey, and drew nigh unto the city, Peter went up upon the housetop to pray about the sixth hour: And he became very hungry, and would have eaten: but while they made ready, he fell into a trance, And saw heaven opened, and a certain vessel descending unto him, as it had been a great sheet knit at the four corners, and let down to the earth: Wherein were all manner of four footed beasts of the earth, and wild beasts, and creeping things, and fowls of the air. And there came a voice to him, Rise, Peter; kill, and eat. But Peter said, Not so, Lord; for I have never eaten anything that is common or unclean. And the voice spake unto him again the second time, What God hath cleansed, that call not thou common. This was done thrice: and the vessel was received up again into heaven. Acts 10:9–16.

> Kinabukasan, habang sila'y nagpapatuloy sa kanilang paglalakbay at nang malapit na sila sa lungsod, umakyat si Pedro sa bubungan upang manalangin, tungkol sa ikaanim na oras. At siya'y lubhang nagutom at ibig nang kumain; datapuwa't samantalang sila'y naghahanda, nahulog siya sa isang pangitain, at nakita niyang nabuksan ang langit, at may isang sisidlan na bumababa sa kaniya, na gaya ng isang malaking tela na tinalian sa apat na sulok, at ibinababa sa lupa; kung saan naroroon ang sarisaring hayop na may apat na paa sa lupa, at mga mailap na hayop, at mga gumagapang, at mga ibon sa himpapawid. At may isang tinig na nagsabi sa kaniya, "Bumangon ka, Pedro; magpatay at kumain." Datapuwa't sinabi ni Pedro, "Huwag nawa, Panginoon; sapagkat kailanma'y hindi ako kumain ng anumang karaniwan o marumi." At muling nagsalita sa kaniya ang tinig sa ikalawang pagkakataon, "Ang nilinis ng Diyos, huwag mong tawaging karaniwan." At naganap ito nang makaitlo; at ang sisidlan ay muling iniakyat sa langit. Gawa 10:9-16.

The call for Peter to come to Caesarea is at the ninth hour, when an angel arrives to address Cornelius. Cornelius represents God’s other children who are called out of Babylon at the Sunday law. The angel who arrives at the Sunday law is the second voice of Revelation eighteen, who calls to those still in Babylon to flee. Peter is the one hundred and forty-four thousand and Cornelius is the eleventh-hour workers, who are represented to Peter as unclean animals. The relation of Peter and Cornelius is the relation of Revelation seven, where the one hundred and forty-four thousand are identified in association with the great multitude. Peter was commanded three times to rise, kill and eat. As the one hundred and forty-four thousand the call from Cornelius is where the ensign is commanded to rise.

Ang pagtawag kay Pedro na pumaroon sa Cesarea ay naganap sa ikasiyam na oras, nang dumating ang isang anghel upang kausapin si Cornelio. Si Cornelio ay kumakatawan sa iba pang mga anak ng Diyos na tinatawag na lumabas mula sa Babilonia sa batas ng Linggo. Ang anghel na dumarating sa batas ng Linggo ay ang ikalawang tinig ng Apocalipsis labing-walo, na nananawagan sa mga nasa Babilonia pa na tumakas. Si Pedro ang isang daan at apatnapu't apat na libo at si Cornelio naman ang mga manggagawa ng ikalabing-isang oras, na ipinakita kay Pedro bilang maruruming hayop. Ang ugnayan ni Pedro at ni Cornelio ay ang ugnayan ng Apocalipsis pito, kung saan ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay kinikilala na kaugnay ng malaking pulutong. Si Pedro ay inutusan nang tatlong ulit na bumangon, katayin at kainin. Bilang ang isang daan at apatnapu't apat na libo, ang tawag mula kay Cornelio ang siyang sandali kung kailan iniuutos na itindig ang estandarte.

Cornelius is in Caesarea Maritima, sometimes called Caesarea by the sea. Revelation seventeen informs us that “the waters” “are peoples, and multitudes, and nations, and tongues.” The waters are those outside of God’s church and in Revelation as well as with Peter’s vision of the unclean beasts, the number four represents the entire world. Four various beasts are in Peter’s vision, and they descend in a sheet which is held at its four corners. The relation of Peter to Cornelius is also represented by Noah and the beasts that got on the ark.

Si Cornelio ay nasa Caesarea Maritima, na minsan ay tinatawag na Caesarea sa tabi ng dagat. Ipinababatid sa atin ng Apocalipsis labing-pito na “ang mga tubig” ay “mga bayan, at mga pulutong, at mga bansa, at mga wika.” Ang mga tubig ay yaong nasa labas ng iglesya ng Diyos, at sa Apocalipsis, gayundin sa pangitain ni Pedro hinggil sa mga maruruming hayop, ang bilang na apat ay kumakatawan sa buong sanlibutan. May apat na iba’t ibang hayop sa pangitain ni Pedro, at ang mga iyon ay bumababa sa isang telang hawak sa apat na sulok nito. Ang ugnayan ni Pedro kay Cornelio ay inilalarawan din sa pamamagitan ni Noe at ng mga hayop na pumasok sa daong.

Peter was in Joppa, which means “bright and beautiful,” for as a symbol of the one hundred and forty-four thousand Peter is the bright and beautiful ensign to the Gentiles. The ninth hour, the Gentiles awaken to the ensign which Sister White identifies as the Sabbath, the law of God, the third angel’s message and the missionaries around the world that carry the message of the latter days. Cornelius was awakened to the ensign when the angel arrived at the ninth hour in Caesarea by the sea. The message at the Pentecostal Sunday law then goes to the world—the sea.

Si Pedro ay nasa Joppa, na ang kahulugan ay “maningning at marikit,” sapagkat, bilang sagisag ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, si Pedro ang maningning at marikit na estandarte para sa mga Hentil. Sa ikasiyam na oras, napupukaw ang mga Hentil sa estandarte na tinutukoy ni Sister White bilang ang Sabado, ang Kautusan ng Diyos, ang mensahe ng ikatlong anghel, at ang mga misyonero sa buong daigdig na nagdadala ng mensahe ng mga huling araw. Si Cornelio ay napukaw sa estandarte nang dumating ang anghel sa ikasiyam na oras sa Cesarea sa tabi ng dagat. Ang mensahe sa Pentekostal na batas sa Linggo ay saka aabot sa sanlibutan—ang dagat.

The lifting up of the ensign is also represented as the Lord’s house being lifted up above the mountains, and Peter was praying on the rooftop of the beautiful bright city of Joppa, in the sixth hour, just before the Sunday law of the ninth hour. When the one hundred and forty-four thousand are sealed, the circumstances of the crisis within the world will draw God’s other children who are still in Babylon to seek for light. They are led to find Peter on the top of the house in Joppa.

Ang pagtaas ng watawat ay inilarawan din bilang ang bahay ng Panginoon na iniaangat sa itaas ng mga bundok, at si Pedro ay nananalangin sa bubungan sa maganda at maningning na lungsod ng Jope, sa ikaanim na oras, kaagad bago ang batas ng Linggo sa ika-siyam na oras. Kapag natatakan ang isang daan at apatnapu't apat na libo, ang mga kalagayan ng krisis sa sanlibutan ay hihikayat sa iba pang mga anak ng Diyos na nasa Babilonia pa upang maghanap ng liwanag. Inaakay silang matagpuan si Pedro sa bubungan ng bahay sa Jope.

Peter was also in Caesarea Philippi in Matthew sixteen. Caesarea Philippi at the base of Mount Hermon had the same name as Caesarea by the sea, but it had a distinct contrast as one city was upon the land and the other on the sea. Christ’s crucifixion at the third hour and His death at the ninth, identify a distinct contrast of life and death. Peter at Pentecost’s third and ninth hour identifies a distinct contrast from the upper room unto the temple. Caesarea on the land or Caesarea on the sea represents the necessary prophetic contrast of the third and ninth hour, but there is no direct reference to the third hour when Peter was in Caesarea Philippi. Upon the testimony of two or three a thing is established and with the third and ninth hour of the cross and also on the day of Pentecost both illustrations are represented by a single person, whether Christ alive or in the tomb, or Peter in the upper room or the temple.

Si Pedro ay nasa Cesarea Filipi rin sa Mateo 16. Ang Cesarea Filipi sa paanan ng Bundok Hermon ay may kaparehong pangalang Cesarea gaya ng Cesarea sa dagat, ngunit may malinaw na pagsalungat sapagkat ang isa ay lunsod sa lupa at ang isa naman ay nasa dagat. Ang pagpapapako kay Cristo sa ikatlong oras at ang Kanyang pagkamatay sa ikasiyam na oras ay nagpapakilala ng isang malinaw na pagsalungat sa pagitan ng buhay at kamatayan. Si Pedro, sa ikatlo at ikasiyam na oras ng Pentekostes, ay nagpapakilala ng isang malinaw na pagsalungat mula sa silid sa itaas patungo sa templo. Ang Cesarea sa lupa o ang Cesarea sa dagat ay kumakatawan sa kinakailangang makahulang pagsalungat ng ikatlo at ikasiyam na oras, ngunit walang tuwirang pagtukoy sa ikatlong oras nang si Pedro ay nasa Cesarea Filipi. Sa patotoo ng dalawa o tatlo ay natatatag ang isang bagay, at sa ikatlo at ikasiyam na oras ng krus at gayon din sa araw ng Pentekostes, ang kapwa paglalarawang ito ay kinakatawan ng iisang tao, maging si Cristo na buhay o nasa libingan, o si Pedro sa silid sa itaas o sa templo.

The third testimony of a third and ninth hour at the two Caesarea’s identifies Peter as the primary character in both instances, as was Christ in the beginning of the Pentecostal season and Peter at the end of that same season. The alpha character of the third hour is the same as the omega character of the ninth hour, providing one witness that Caesarea Philippi is the alpha of the two Caesarea’s. The second witness is that the name of both cities is the same, so the name of the main character and the name of the city are the same. A third witness is the contrast of land and sea. When Peter was at Caesarea Philippi, it was the third hour. This is where the message becomes even more serious.

Ang ikatlong patotoo tungkol sa ikatlo at ika-siyam na oras sa dalawang Cesarea ay kinikilalang si Pedro ang pangunahing tauhan sa kapwa pagkakataon, gaya ng si Cristo ang nasa pasimula ng kapanahunan ng Pentekostes at si Pedro ang nasa katapusan ng gayon ding kapanahunan. Ang tauhang Alfa ng ikatlong oras ay siya ring tauhang Omega ng ika-siyam na oras, na nagbibigay ng isang saksi na ang Cesarea Filipi ang Alfa sa dalawang Cesarea. Ang ikalawang saksi ay na iisa ang pangalan ng dalawang lungsod, kaya iisa ang pangalan ng pangunahing tauhan at ng lungsod. Ang ikatlong saksi ay ang pagtatambis ng lupa at dagat. Nang nasa Cesarea Filipi si Pedro, yaon ang ikatlong oras. Dito nagiging lalo pang mabigat ang mensahe.

It is correct to align two cities with the same name, which is what we are doing, but we are also incorporating the third and ninth hour into the application based upon the witness of Christ at the cross and Peter at Pentecost. By bringing the three lines together; Christ’s third and ninth hour, Peter at Pentecost’s third and ninth hour—we establish the third hour at Caesarea Philippi. The very same prophetic logic is to be applied to Cornelius at the ninth hour, Peter at the sixth hour and then Peter at Caesarea Philippi at the third hour.

Wasto ang pag-uugnay sa dalawang lungsod na may iisang pangalan, na siyang ginagawa natin, ngunit isinasama rin natin ang ikatlo at ikasiyam na oras sa paglalapat, na nakabatay sa patotoo ni Cristo sa krus at ni Pedro sa Pentekostes. Sa pamamagitan ng pagsasama-sama ng tatlong linya (ang ikatlo at ikasiyam na oras ni Cristo, ang ikatlo at ikasiyam na oras ni Pedro sa Pentekostes), itinatakda natin ang ikatlong oras sa Cesarea Filipos. Ang gayunding lohikang propetiko ay dapat ilapat kay Cornelio sa ikasiyam na oras, kay Pedro sa ikaanim na oras, at pagkatapos ay kay Pedro sa Cesarea Filipos sa ikatlong oras.

Peter is at all three waymarks, Cornelius is at the sixth and ninth hour with Peter, but not at the third in Caesarea Philippi. The line is tied together for each step is either the third, sixth and ninth hour respectively from Caesarea Philippi, to Joppa to Caesarea Maritima. Both Caesarea’s had their cultural roots attached to both Greece and Rome, but Caesarea Philippi’s distinction was the embodiment of remote, mystical paganism, and Caesarea by the sea was a commercial and administrative hub, blending Greek culture with Roman governance. Caesarea Philippi was a symbol of churchcraft and Caesarea Maritima of statecraft.

Si Pedro ay nasa lahat ng tatlong panandang-daan; si Cornelio ay nasa ika-anim at ika-siyam na oras kasama ni Pedro, ngunit wala siya sa ikatlong oras sa Cesarea Filipi. Ang linyang ito ay napagdurugtong, sapagkat ang bawat hakbang ay tumutugma, ayon sa pagkakasunod, sa ikatlong, ika-anim, at ika-siyam na oras: mula sa Cesarea Filipi, patungo sa Joppa, hanggang sa Cesarea Maritima. Ang dalawang Cesarea ay may mga ugat na kultural na nakaugnay sa kapuwa Gresya at Roma, ngunit ang natatanging katangian ng Cesarea Filipi ay ang pagsasakatawan ng malayong, mistikong paganismo, at ang Cesarea sa baybayin ay isang sentrong pangkalakalan at pang-administrasyon, na naghahalo ng kulturang Griyego at pamamahalang Romano. Ang Cesarea Filipi ay sagisag ng sining ng pamamalakad ng simbahan at ang Cesarea Maritima naman ay ng sining ng pamamalakad ng estado.

In the line of Caesarea to Caesarea, Joppa is the middle step of three steps. The three steps are represented by the third, sixth and ninth hours. Caesarea by the sea at the ninth hour is the Sunday law when the gospel goes to the Gentiles. Three hours before, at the sixth hour Peter is in Joppa, the bright and shining city. Three hours before that Peter is at the feast of Trumpets in the third hour. Caesarea to Caesarea is the period of the Midnight Cry. Peter represents those who proclaim the Midnight Cry at the beginning all the way to the ending, for Jesus always aligns the beginning with the ending. The Midnight Cry begins with the ass being loosed at the feast of trumpets waymark, where Peter is proclaiming the message of Joel.

Sa linya mula Caesarea hanggang Caesarea, ang Joppa ang gitnang hakbang sa tatlong hakbang. Ang tatlong hakbang ay kinakatawan ng ikatlo, ikaanim, at ikasiyam na oras. Ang Caesarea sa tabi ng dagat sa ikasiyam na oras ay ang batas ng Linggo, kung kailan umaabot ang ebanghelyo sa mga Hentil. Tatlong oras bago nito, sa ikaanim na oras, si Pedro ay nasa Joppa, ang maliwanag at maningning na lungsod. Tatlong oras pa bago iyon, si Pedro ay nasa Kapistahan ng mga Trumpeta sa ikatlong oras. Ang mula Caesarea hanggang Caesarea ay ang panahon ng Sigaw sa Hatinggabi. Si Pedro ay kumakatawan sa mga nagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi mula sa pasimula hanggang sa wakas, sapagkat palaging itinatapat ni Jesus ang pasimula sa wakas. Nagsisimula ang Sigaw sa Hatinggabi sa pagkakalag sa asno sa palatandaang Kapistahan ng mga Trumpeta, kung saan ipinapahayag ni Pedro ang mensahe ni Joel.

Peter is at the three-step waymark of the feast of trumpets, the ascension, followed by judgment. At that waymark in Matthew sixteen the issue is raised about who Christ was. Peter’s name is changed and it is stated by Christ that it would be upon this Rock that He builds His church. The Rock which the temple is built upon is the foundation, and Peter at Caesarea Philippi is the first angel’s message, which is the foundational message. When Peter gets to the next step, at Joppa, he ascends as did Christ at the end of the forty days of face-to-face teaching. The ascension is also a parallel to the cross, the primary ensign of salvational history; and the cross is divided into two parts, with the two thieves, the tearing of the veil into the Most Holy Place and the darkness and the hours.

Si Pedro ay nasa tatlong-hakbang na palatandaan: ang Pista ng mga Trumpeta, ang Pag-akyat sa Langit, at ang sumunod na Paghatol. Sa palatandaang iyon sa Mateo labing-anim, inilahad ang usapin kung sino si Cristo. Binago ang pangalan ni Pedro at sinabi ni Cristo na sa Batong ito Niya itatayo ang Kaniyang iglesia. Ang Batong kinatatayuan ng templo ay ang saligang bato, at si Pedro sa Cesarea Filipos ay ang unang mensahe ng anghel, na siyang saligang mensahe. Pagdating ni Pedro sa susunod na hakbang, sa Jope, umakyat siya gaya ng ginawa ni Cristo sa katapusan ng apatnapung araw ng pagtuturong harapan. Ang pag-akyat sa langit ay kaparis din ng krus, ang pangunahing sagisag ng kasaysayan ng kaligtasan; at ang krus ay nahahati sa dalawang bahagi, na may dalawang magnanakaw, ang pagkapunit ng tabing tungo sa Kabanal-banalang Dako, at ang kadiliman at ang mga oras.

> Now from the sixth hour there was darkness over all the land unto the ninth hour. And about the ninth hour Jesus cried with a loud voice, saying, Eli, Eli, lama sabachthani? that is to say, My God, my God, why hast thou forsaken me? Matthew 27:45, 46.

> At mula sa ikaanim na oras ay nagkaroon ng kadiliman sa buong lupain hanggang sa ikasiyam na oras. At nang mag-iikasiyam na oras ay sumigaw si Jesus sa malakas na tinig, na sinasabi, Eli, Eli, lama sabachthani? na ang ibig sabihin, Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan? Mateo 27:45, 46.

At Joppa, at the sixth hour Peter is at a prophetic point of division, between the lost and saved, between light and darkness and between the beginning of and ending of the Midnight Cry. That break is emphasizing the transition of the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is marking the full rejection of the Laodicean Seventh-day Adventist church. That closed door of judgment represented by the day of Atonement comes five days before the Pentecostal Sunday law. That judgment is preceded by the ascension, and before that, the trumpet message. Those three steps represent the waymark where the seal of God is impressed, and the message of the Midnight Cry is proclaimed by the church triumphant to those represented by Cornelius.

Sa Joppa, sa ika-anim na oras, si Pedro ay nasa isang propetikong hangganan ng paghihiwalay, sa pagitan ng mga mapapahamak at ng mga maliligtas, sa pagitan ng liwanag at ng kadiliman, at sa pagitan ng pasimula at ng katapusan ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang paghahating iyon ay binibigyang-diin ang paglipat ng kilusang Laodiceano ng isang daan at apatnapu't apat na libo tungo sa kilusang Filadelfiano ng isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang paghahating iyon ay minamarkahan ang lubos na pagtakwil sa Laodiceang Iglesia Adventista del Séptimo Día. Ang saradong pintuan ng paghatol na kinakatawan ng Araw ng Pagtubos ay dumarating limang araw bago ang Pentekostal na batas sa Linggo. Ang paghatol na iyon ay pinangungunahan ng pag-akyat, at bago pa iyon, ng mensahe ng pakakak. Ang tatlong hakbang na yaon ay kumakatawan sa palatandaan sa landas kung saan ipinapataw ang tatak ng Diyos, at ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay ipinahahayag ng iglesyang nagtatagumpay sa mga kinakatawan ni Cornelio.

Peter proclaims the message at Pentecost, and Pentecost marks the end of the message of the Midnight Cry. It is of prophetic necessity therefore that Peter also proclaims the message at the beginning of the period of the Midnight Cry. The beginning always illustrates the end. Peter’s Midnight Cry message is empowered when the ass of Islam is loosed, and attacks the United States, as it does again at the Sunday law. Peter proclaiming the message at the third and ninth hour of Pentecost identifies the beginning and ending of the Midnight Cry.

Ipinapahayag ni Pedro ang mensahe sa Pentekostes, at ang Pentekostes ay nagbibigay-hudyat ng wakas ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Samakatuwid, ito ay isang kinakailangan ayon sa propesiya na si Pedro ay magpahayag din ng mensahe sa pasimula ng panahon ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang pasimula ay laging naglalarawan ng wakas. Ang mensahe ni Pedro hinggil sa Sigaw sa Hatinggabi ay binibigyan ng kapangyarihan kapag kinakalagan ang asno ng Islam, at umaatake ito sa Estados Unidos, gaya ng muli nitong gagawin sa ilalim ng batas ng Linggo. Ang pagpapahayag ni Pedro ng mensahe sa ikatlo at ikasiyam na oras ng Pentekostes ay tumutukoy sa pasimula at sa katapusan ng Sigaw sa Hatinggabi.

In the line we are considering, the forty days that ends at Christ’s ascension, also begins the ten days in the upper room. Five days into the ten days, the day of atonement identifies that the sins of Israel have been blotted out and the church has made herself ready. It was in the third hour that Peter was in the upper room at Pentecost. At the ninth hour of the Sunday law, the message changes from the midnight unto the loud cry.

Sa linyang ating sinusuri, ang apatnapung araw na nagtatapos sa pag-akyat ni Cristo ay siya ring pasimula ng sampung araw sa silid sa itaas. Sa ikalimang araw ng sampung araw, ipinakikilala ng Araw ng Pagbabayad-sala na napawi na ang mga kasalanan ng Israel at inihanda na ng iglesya ang kaniyang sarili. Sa ikatlong oras, si Pedro ay nasa silid sa itaas sa Pentekostes. Sa ikasiyam na oras ng Batas ng Linggo, ang mensahe ay nagbabago mula sa hatinggabi tungo sa malakas na sigaw.

The proclamation of the message of the Midnight Cry by Peter occurs when he is in the third hour. That message is marked by the feast of trumpets, when the ass is loosed, and by Caesarea Philippi, and Caesarea Philippi is also Panium. Panium is represented in verses thirteen through fifteen of Daniel eleven. Peter is identifying not only an Islamic strike upon the United States when the ass is loosed at the outset of the proclamation of the Midnight Cry, but Peter is simultaneously at the battle of Panium that leads to the Sunday law. The battle of Panium is a parallel event to the Islamic strike upon the United States.

Ang pagpapahayag ni Pedro ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay nagaganap kapag siya ay nasa ikatlong oras. Ang mensaheng iyon ay tinatandaan ng Kapistahan ng mga Trumpeta, ng pagkakalag sa asno, at ng Caesarea Philippi; at ang Caesarea Philippi ay siya ring Panium. Ang Panium ay inilalarawan sa mga talatang 13 hanggang 15 ng Daniel 11. Tinutukoy ni Pedro hindi lamang ang isang Islamikong pag-atake laban sa Estados Unidos, kapag kinakalagan ang asno sa pasimula ng pagpapahayag ng Sigaw sa Hatinggabi, kundi kasabay ding nasa labanan sa Panium si Pedro, na humahantong sa batas ng Linggo. Ang labanan sa Panium ay isang kaparis na pangyayari sa Islamikong pag-atake laban sa Estados Unidos.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles