Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiseyanong Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu't Tatlo

Number Twenty-Three

Bilang Dalawampu’t Tatlo

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

Sa Artikulo Dalawampu’t Dalawa ay aking isinulat, “Pagkatapos, sa kabanatang labing-isa, ang talaangkanan ng hinirang na bayan ay kinakatawan ng sampung pangalan mula kay Sem hanggang kay Abram. Ang kabanatang labing-isa ay ang salaysay tungkol sa Tore ng Babel, datapuwa’t ito rin ang talaangkanan ng hinirang na bayan, gaya ng kinakatawan ni Abraham. Inilalahad ng kabanatang labing-isa ang isang hinirang na bayan na papasok sa tatluhang tipan sa Diyos. Ang ikatlo at panghuling hakbang ay ang pag-aalay kay Isaac sa kabanatang dalawampu’t dalawa. Ang kabanatang “labing-isa” ang Alpha na pasimula at ang kabanatang “dalawampu’t dalawa” ang Omega na wakas. Ang pananampalatayang kinakailangan upang marinig ang tinig ng Diyos sa kahulugan ng mga pangalan ay hindi naiiba sa pananampalatayang kinakailangan upang marinig ang Kanyang tinig sa pagbibilang ng Kanyang Salita.”

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

Inilalahad ng Kabanata Labing-isa ang tipan ni Cain at ang tipan ni Abel. Muli-muli na naming ipinakita sa paglipas ng mga taon na ang mga propetikong katangian ng Tore ng Babel ay kumakatawan sa isang huwad na tipan. Pagkatapos ng baha, nagkaroon ng pagbabago ng dispensasyon: bago ang baha, ang pagsamba ay nagaganap sa tarangkahan ng Eden; at pagkaraan ng baha, ang pagsamba ay dapat isagawa sa isang dambana. Ang dambana ay may mga tiyak na kahingian ayon sa Kasulatan. Kinakailangang itayo ito mula sa mga likas na bato, na hindi dapat tapyasan o ukitan ng kamay ng tao. Dapat ay bato sa ibabaw ng bato, na walang argamasa.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

Ang layunin ng tore ay igawa ng pangalan ang mga kapanalig ni Nimrod, isang pangalan na kumakatawan sa pagkatao. Sa tore ay nakikita natin ang mga tao na nagsisikap iligtas ang kanilang sarili, at itinataas ang kanilang sarili na parang mga diyos ng langit. Ang tore ay sagisag ng isang iglesiya na nag-aakalang maililigtas nito ang sarili nito, at nag-aakalang dapat itong itaas, gaya ng ginagawa ng sampung hari sa Awit 83, kapag itinataas nila ang ulo ng Papado sa masamang konpederasyong hinuhulaan sa propesiya ng Biblia, na nagaganap sa batas ng Linggo.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> Isang Awit o Salmo ni Asaf. Huwag kang tumahimik, O Diyos; huwag kang manahimik, at huwag kang manatiling walang-kilos, O Diyos. Sapagkat, narito, ang Iyong mga kaaway ay gumagawa ng kaguluhan; at yaong mga napopoot sa Iyo ay itinaas ang kanilang ulo. Mga Awit 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

Katatapos lamang wasakin ng Baha ni Noe ang daigdig, at ang dahilan kung bakit tinukoy ng Diyos ang pagsasara ng probasyon sa daigdig bago ang Baha ay sapagkat ang mga pag-iisip ng tao ay naging palagiang masama. Nagsasalita ang Bibliya tungkol sa pagkakaisa sa iba’t ibang paraan, na isa rito ang pagkakakitang “mata sa mata.” Makakalakad bang magkasama ang dalawa kung hindi sila nagkakasundo?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> Ngayo’y ipinamamanhik ko sa inyo, mga kapatid, sa pangalan ng ating Panginoong Jesu-Cristo, na kayong lahat ay magsalita ng iisang bagay, at huwag magkaroon ng mga pagkakabaha-bahagi sa inyo; kundi kayo’y lubos na nagkakaisa sa iisang pag-iisip at sa iisang paghatol. 1 Corinto 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

Nang guluhin ng Diyos ang wika bilang hatol sa kaharian ni Nimrod, ipinakikita nito na bago ang pagkakagulo ay pawang nagkakaisa sila, at dahil dito ay iisa ang kanilang katangian, at ang katangiang iyon ay isang relihiyong nakabatay sa mga gawa ng tao—salungat sa mga nasa mismong kabanatang iyon na kinakatawan ni Abraham. Si Sem ay isang tapat na kaluluwa sa panahon ni Nimrod. Itinuturo ng mga mananalaysay si Sem bilang pumatay kay Nimrod, ang makapangyarihang rebelde sa harap ng Panginoon. Nananatili ang puntong ito kahit wala ang mga palagay ng mga mananalaysay, sapagkat si Sem ay isang lalaki ng tipan, na masusundan ang kanyang dugo at lahi hanggang kay Noe, isang lalaki ng tipan, na masusundan ang kanyang dugo at lahi pabalik kay Set, isa pang lalaki ng tipan, na pumasok sa kasaysayan ng tipan upang humalili sa kanyang kapatid na si Abel, na isa ring lalaki ng tipan na tuwirang inapo ni Adan.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

Ang Henesis kabanata labing-isa ay ang dakilang tunggalian sa pagitan ni Kristo at ni Satanas, sa konteksto ng isang tipan ng buhay at isang tipan ng kamatayan. Si Nimrod ay kumakatawan sa makapangyarihang mangangaso sa harap ng Panginoon, sapagkat kinakatawan niya ang isang iglesya na may maraming deboto. Si Abram, sa pamamagitan ni Shem, ay kumakatawan sa isang iglesya na kakaunti lamang ang mga deboto nito. Si Shem ang taong may tipan noong itinatayo ni Nimrod ang kanyang tore, ngunit ang dalawang tipan sa kabanatang labing-isa ay hindi kinakatawan nina Shem at Nimrod, kundi nina Nimrod at Abraham. Malinaw na itinutukoy ni Pablo ang panuntunang propetikong ito.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> Sapagkat itong si Melchisedec, hari ng Salem, saserdote ng Kataas-taasang Diyos, ay sumalubong kay Abraham nang siya’y nagbabalik mula sa pagpatay sa mga hari, at pinagpala niya si Abraham; na sa kaniya rin nagbigay si Abraham ng ikasampung bahagi ng lahat; na una, ayon sa kahulugan, Hari ng Katuwiran, at pagkatapos ay Hari rin ng Salem, na ang ibig sabihin ay Hari ng Kapayapaan; walang ama, walang ina, walang talaan ng lahi, walang pasimula ng mga araw ni katapusan ng buhay; ngunit inihalintulad sa Anak ng Diyos; nananatiling isang saserdote sa tuwina. Ngayon, isaalang-alang ninyo kung gaano kadakila ang taong ito, na maging ang patriyarkang si Abraham ay nagbigay sa kaniya ng ikasampung bahagi ng mga nasamsam.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> At tunay nga, yaong sa mga anak ni Levi, na tumatanggap ng katungkulan ng pagkasaserdote, ay may utos na kumuha ng ikapu sa bayan ayon sa kautusan, sa makatuwid baga’y sa kanilang mga kapatid, bagaman sila’y nagmula sa mga balakang ni Abraham:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> Ngunit yaong ang salinlahi ay hindi ibinibilang mula sa kanila ay tumanggap ng ikapu mula kay Abraham, at pinagpala niya ang tumanggap ng mga pangako. At walang pasubali, ang mababa ay pinagpapala ng nakahihigit. At dito, mga taong namamatay ang tumatanggap ng ikapu; ngunit doon, siya ang tumatanggap nito, na tungkol sa kaniya’y pinatotohanan na siya’y nabubuhay. At, kung masasabi ko nga, si Levi man, na tumatanggap ng ikapu, ay nagbigay ng ikapu sa pamamagitan ni Abraham. Sapagkat siya’y nasa balakang pa ng kaniyang ninuno, nang masalubong ni Melchisedec si Abraham. Hebreo 7:1-10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

May malawak na katotohanang pangkasalukuyan sa paksang tungkol kay Melquisedec, ngunit tinutukoy ko lamang na tuwirang itinuturo ni Pablo na ang mga propetikong katangian ng mga taong nasa tipan—at sa sinasabi kong iyon, ang tinutukoy ko ay ang mga lalaki at babae sa kinasihang patotoo na ang kanilang patotoo sa Kasulatan ay nagtutukoy ng isang palatandaan sa propetikong linya ng tipan ng Diyos sa sangkatauhan. Itinuturo ni Pablo na si Melquisedec, na namuhay bago itinatag sa Sinai ang pagkasaserdoteng Levita, at kaya mahigit apat na raang taon bago nagkaroon ng pagkasaserdoteng Levita, ay tumanggap ng ikapu mula kay Levi. Upang mapabilang sa pagkasaserdoteng Levita, kailangan mong maging isang Levita na makapagpapatunay ng iyong lahing nagmula kay Levi. Si Melquisedec ay hindi maipakikitang mula sa angkan ni Levi ang kaniyang lahi, sapagkat hindi pa ipinanganganak si Levi.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

Ang linya ng propesiya na kumakatawan sa tipan ng Diyos kina Adan at Eba ay sa katunayan ay dalawang tipan. Ang una’y isang tipan ng buhay na may payak na pagsubok. Pagkaraan ng pagbagsak at ng nabigong pagsubok, ang sumunod na tipan ay kinapapalooban ng dugo ng isang kordero upang maglaan ng kasuotan. Pagkatapos ay ang tipan ng Diyos sa sangkatauhan, na kinakatawan ng bahaghari, ni Noe, at ng pagsamba sa dambana. Pagkaraan naman ay ang Henesis 11, kung saan nagsimula ang tipan ng Diyos sa isang bayang hinirang, na tatawaging mga Hebreo. Sa bawat isa sa mga kuwentong iyon, ang mga tauhang biblikal ay mga lalaking o babaeng nasa tipan.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

Sa Henesis kabanata labing-isa, inilalahad ang pasimula ng tipan ng buhay kasama ang isang hinirang na bayan, at inilalahad ito doon mismong kung saan itinatag ni Nimrod ang tipan ng kamatayan, na kinakatawan ng mga ladrilyo at argamasa, na siyang huwad na kapalit ng mga batong hindi tinapyasan at ng kawalan ng argamasa na kinakatawan naman ng dambana. Ipinapaalam sa atin ni Kapatid na White na ang dambana ay kumakatawan kay Cristo; kaya’t ang relihiyon ni Nimrod, na isang huwad na relihiyon, ay kumakatawan sa isang huwad na Cristo.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> At nagsabi sila sa isa’t isa, Halina, tayo’y gumawa ng mga laryo, at ating lubusang sunugin. At laryo ang ginamit nila sa halip na bato, at alkitran ang ginamit nila sa halip na argamasa. Henesis 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> At kung gagawan mo ako ng isang dambanang yari sa bato, huwag mo itong gagawin ng mga batong tinabas: sapagkat kung iangat mo ang iyong kasangkapan sa ibabaw nito, iyong nadungisan ito. Exodo 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> “Tayo ay nasa panganib na paghaluin ang banal at ang pangkaraniwan. Ang banal na apoy mula sa Diyos ay dapat gamitin sa ating mga pagsusumikap. Ang tunay na dambana ay si Cristo; ang tunay na apoy ay ang Espiritu Santo. Ito ang ating inspirasyon. Tanging kapag ang Espiritu Santo ang umaakay at gumagabay sa isang tao, saka lamang siya nagiging isang mapagkakatiwalaang tagapayo. Kung lilihis tayo mula sa Diyos at sa Kaniyang mga hinirang upang sumangguni sa mga banyagang dambana, tutugunin tayo ayon sa ating mga gawa.” Selected Messages, aklat 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

Sa gitna ng iba pang mga katotohanan, isa sa mga aral na hango sa paraang propetiko mula sa kabanata labing-isa ng Henesis ay na ito’y kumakatawan sa pasimula ng isang linyang propetiko. Minarkahan ng baha ni Noe ang isang propetikong paghihiwalay. Nang lumabas si Noe mula sa kaban ay nagkaroon ng isang bagong pamamaraan ng pagsamba, at ang pamamaraan ng pagsamba ay laging nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba, gaya ng inilalahad sa kasaysayan nina Cain at Abel. Ang kabanata labing-isa ng Henesis ay isang bagong daigdig, na may kasaysayan ng pasimula na nagiging saligang salaysay ng kasaysayan ng wakas, habang ang bayang tipan ng Diyos sa mga huling araw ay tumatawag sa mga manggagawa sa ikalabing-isang oras palabas ng Babilonia sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo. Si Nimrod ang tao ng kasalanan sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo, at si Sem, na siyang si Abraham, ang tao ng Diyos sa gayon ding krisis. Ang pagpapangalat at kalituhan ng mga wika sa kabanata labing-isa ng Henesis ay nagsimula di-kalaunan matapos lumabas si Noe sa kaban. Ang paksa ng kabanata labing-isa ay ang dalawang tipan, at ang salaysay ay dumarating sa kaganapan nito kapag ang ikatlong hakbang ng tipang Abrahamiko ay isinasaad sa kabanata dalawampu’t dalawa.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

Ang kabanata labing-isa ang kasaysayang Alfa ng linya ni Abraham na umaabot sa kasaysayang Omega sa kabanata dalawampu’t dalawa. Ang panimulang salaysay tungkol sa Babel ni Nimrod at ang pangwakas na salaysay tungkol sa pag-aalay kay Isaac, kapwa kumakatawan sa pangwakas na paghatol sa sangkatauhan. Nagsisimula ang linyang ito sa tore ni Nimrod, at umaabot hanggang sa pag-aalay kay Isaac, at ang linyang ito ay sumapit sa rurok sa dalawang magkasalungat na handog. Ang handog ni Nimrod ay tumatanggap ng ipinatutupad na paghatol mula sa Diyos, at ang paghatol ni Abraham ay tumatanggap ng pagpapala ng Diyos. Si Nimrod ang Alfa ng kabanata labing-isa at si Abraham ang Omega ng kabanata dalawampu’t dalawa. Ang Omega ay laging higit na dakila, nang hindi bababa sa dalawampu’t dalawang ulit ayon sa alpabetong Hebreo, at ang kapangyarihang nahayag sa pagpapalito sa mga wika at sa pagpapangalat sa mga bansa sa iba’t ibang dako ay lubhang nalampasan ng kapangyarihan ng krus. Ang tore ni Nimrod ay kumakatawan sa Kambal na Tore ng 9/11 at ang pag-aalay kay Isaac ay kumakatawan sa batas ng Linggo.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

Ang linya ng tipan na ukol sa isang hinirang na bayan ay nagsisimula sa simbolo ng bilang na labing-isa at nagwawakas sa simbolo ng dalawampu’t dalawa. Ang linya ay nagtatapos sa pagsasara ng probasyon sa kasaysayang Alpha ni Nimrod at gayundin sa kasaysayang Omega ni Abraham. Ang mismong kasaysayan nina Nimrod at Abraham ay inilalahad sa unang aklat ng Biblia, at nakapaloob ito sa konteksto ng pagbubuo muli mula sa napakasariwang pagkawasak na dulot ng baha ni Noe. Sa unang aklat ng Biblia, ang paglalarawan ng dalawang tipan ay nagbibigay ng dalawang saksi na naglalahad ng pagsasara ng probasyon sa linyang mula kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Ang liko ay magpakaliko pa: at ang marumi ay magpakarumi pa: at ang matuwid ay magpakatuwid pa: at ang banal ay magpakabanal pa. Pahayag 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

Si Nimrod ay liko at marumi pa rin, at si Abraham ay matuwid at banal pa rin, gaya ng natukoy sa Alfa ng Henesis 11-22, at gayundin sa Omega ng Apocalipsis 22:11. Bago magsara ang probasyon, may pahayag sa talatang 10 na huwag tatakan ang mga salita ng propesiya ng aklat na ito. Bago magsara ang probasyon, sa mismong kasunod na talata, may isang propesiya sa Apocalipsis na dapat alisan ng tatak. Dalawang talata pagkatapos ng talatang 11, ibinibigay ni Cristo ang susi upang alisin ang tatak sa propesiyang iyon.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> At sinabi niya sa akin, Huwag mong selyuhan ang mga pananalita ng propesiya ng aklat na ito; sapagkat ang panahon ay malapit na. Ang di-matuwid, manatili pa ring di-matuwid; at ang marumi, manatili pa ring marumi; at ang matuwid, manatili pa ring matuwid; at ang banal, manatili pa ring banal. At, narito, ako’y madaling pumaparito; at ang aking gantimpala ay kasama ko, upang ibigay sa bawat tao ayon sa kaniyang magiging gawa.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Ako ang Alfa at Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Pahayag 22:10-13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

Ang kabanatang dalawampu't dalawa ay ang kabanatang Omega ng buong Biblia, at ang susi sa pagbubukas ng propesiyang tinatakan sa Pahayag ay ang simulain na itinangi ni Cristo higit sa lahat sa unang kabanata ng Pahayag. Ang unang kabanata ay ang unang titik ng alpabetong Hebreo, at ang kabanatang dalawampu't dalawa ang huling titik. Sa mga talata siyam hanggang labing-isa ng unang kabanata, ipinakikilala ni Juan ang kaniyang sarili, at tinutukoy niya si Cristo bilang Alfa at Omega.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> Ako si Juan, na ako man ay kapatid ninyo at kasama sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis na nasa kay Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Ako’y nasa Espiritu sa araw ng Panginoon, at nakarinig ako sa aking likuran ng isang malakas na tinig, na gaya ng tunog ng pakakak, na nagsasabi, Ako ang Alpha at ang Omega, ang una at ang huli: at, Ang nakikita mo ay isulat mo sa isang aklat, at ipadala mo ito sa pitong iglesia na nasa Asya; sa Efeso, at sa Esmirna, at sa Pergamo, at sa Tiatira, at sa Sardis, at sa Filadelfia, at sa Laodicea. Apocalipsis 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

Sa talata 11, si Juan ay nasa Patmos, ngunit sa talata 12 ay lumingon siya, at mula roon ay nasa makalangit na santuwaryo na siya. Samakatuwid, sa mga talatang 9/11 ay nasusumpungan natin ang patotoo ni Juan, na kumikilala kay Jesus bilang ang Alpha at Omega, na siya na ring ipinakilala ni Jesus tungkol sa Kaniyang sarili sa talata 8:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> Ako ang Alpha at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, wika ng Panginoon, na Siyang ngayon, at Siya ring noon, at Siyang darating, ang Makapangyarihan sa lahat. Apocalipsis 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

Sa talatang walo, itinatala ni Juan ang kanyang narinig na sinabi ni Cristo tungkol sa Kanyang sarili. Sa mga talatang siyam hanggang labing-isa, si Juan naman ang nagsasalita tungkol sa kanyang sarili. Iyan ay kumakatawan sa dalawang saksi sa unang labing-isang talata na kumikilala kay Cristo bilang ang Alpha at ang Omega. Ang mga talatang siyam hanggang labing-isa ay bumubuo ng sarili nitong yunit ng kaisipan. Bagaman kaugnay ng buong kabanata, sa mga talatang ito si Juan ay nagsasalita tungkol sa kanyang sarili; samantalang sa mga talatang apat hanggang walo, si Juan ay nagsasalita bilang tagapagsalita ng Pagka-Diyos para sa Kanyang mga iglesya. Nagsisimula sa talatang apat ang isang yunit ng kaisipan na nagwawakas sa talatang walo. Makikilala ito sa pamamagitan ng pambungad na pagkakakilanlan ni Cristo—Siya na ang noon, ang ngayon, at ang darating pa—na tinukoy sa talatang apat at muli sa talatang walo.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> Juan, sa pitong iglesia na nasa Asya: Sumainyo nawa ang biyaya at kapayapaan, mula sa kaniya na umiiral, at umiral, at darating; at mula sa pitong Espiritu na nasa harap ng kaniyang trono; at mula kay Jesucristo, na siyang tapat na Saksi, ang panganay mula sa mga patay, at ang pinuno ng mga hari sa lupa. Sa kaniya na umibig sa atin, at naghugas sa atin mula sa ating mga kasalanan sa kaniyang sariling dugo, at ginawa tayong mga hari at mga saserdote sa Diyos at sa kaniyang Ama; sa kaniya nawa ang kaluwalhatian at kapangyarihan magpakailanman. Amen. Narito, siya’y dumarating na may mga ulap; at makikita siya ng bawat mata, at pati ang mga sumaksak sa kaniya; at ang lahat ng mga lipi sa lupa ay mananangis dahil sa kaniya. Gayon din, Amen.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> Ako ang Alfa at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, ang wika ng Panginoon, na siyang ngayon, at siyang noon, at siyang darating, ang Makapangyarihan sa lahat. Apocalipsis 1:4–8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

Ang unang tatlong talata ng unang kabanata ay naglalahad ng Pahayag ni Jesu-Cristo, na inaalisan ng tatak mismong bago magsara ang probasyon, sapagkat sinasabi ng ikatlong talata, "malapit na ang panahon." Ang "malapit na ang panahon" ay ang mismong pahayag sa talatang sampu ng kabanata dalawampu't dalawa, na nagsasabi, "Huwag mong tatakan ang mga salita ng hula ng aklat na ito, sapagkat malapit na ang panahon." Ang hulang inaalisan ng tatak ay ang Pahayag ni Jesu-Cristo.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

Ang ikaapat na talata ang pasimula ng pagbubukas ng mga tatak, at nagbubukas ang ikaapat na talata sa patotoo ni Juan, “Ako si Juan,” at sa ikawalong talata naman, si Cristo ang nagpapakilala sa Kaniyang sarili. Isang makataong saksi sa una sa limang talata at isang dibinong saksi sa wakas. Ipinakikilala ng ikaapat na talata ang Ama sa Langit bilang Siya na “umiiral, at naging, at darating.” Ipinakikilala ng ikawalong talata si Cristo bilang Siya na “umiiral, at naging, at darating.”

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

Ang susi sa pagbubukas ng selyo ng Pahayag ni Jesu-Cristo ay ang prinsipyong Alpha at Omega. Bilang ang Una at ang Huli, umiiral din si Cristo sa kasalukuyan, bagaman Siya ay nasa nakaraan at magiging nasa hinaharap. Ang katotohanang kapuwa si Jesus at ang Ama ay ang Diyos na umiral, umiiral, at darating pa ay isa pang pagpapakilala kay Cristo bilang ang Alpha at Omega. Siya ang Alpha at Omega, ang Una at ang Huli, ang Pasimula at ang Wakas, at Siya ay nasa pasimula at magiging nasa wakas. Ang mga “susi” ng kaharian na ibinigay sa iglesia sa Cesarea Filipos ay siya ring “susi” na inilagay sa balikat ni Eliakim sa Isaias 22:22. Ang Alpha ng Aklat ng Pahayag ay kabanata isa at ang Omega ay kabanata dalawampu’t dalawa, kaya matatagpuan natin sa mga kabanata ng Pahayag ang buong alpabetong Hebreo. Ang kabanata labintatlo ay kumakatawan sa paghihimagsik ng Estados Unidos at pagkaraan noon ang sanlibutan. Ipinakikilala ng kabanata isa si Cristo bilang Alpha at Omega, at kinikilala rin ng kabanata dalawampu’t dalawa ang gayunding katotohanan, ngunit kaugnay ng pagbubukas ng selyo na binanggit sa kabanata isa. Ang mga kabanata isa, labintatlo, at dalawampu’t dalawa ay kumakatawan sa tatlong titik na Hebreo na magkakasamang bumubuo sa salitang “katotohanan.”

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

Sa kabanata dalawampu’t tatlo ng Mateo, nagpahayag si Jesus ng walong “Sa aba ninyo” laban sa mga Pariseo at Saduseo. Sa huling talata ng kabanata dalawampu’t dalawa, nagtapos ang pakikipagtalastasan ni Cristo sa mga Judiong mapagdahilan sa palaisipan ni David, isang palaisipang malulutas lamang kung nauunawaan mo ang prinsipyong Alpha at Omega.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Samantalang nagkakatipon ang mga Fariseo, tinanong sila ni Jesus: Ano ang iniisip ninyo tungkol kay Cristo? Kaninong anak siya?

> They say unto him, The Son of David.

> Wika nila sa kaniya, “Ang Anak ni David.”

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> At sinabi niya sa kanila, Kung gayon, paanong tinatawag ni David, sa Espiritu, siya na Panginoon, na sinasabi, “Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa”? Kung tinatawag nga siya ni David na Panginoon, paanong siya’y kanyang anak?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> At walang sinuman ang nakasagot sa kaniya kahit isang salita, ni may sinumang mula sa araw na iyon ay nangahas pang magtanong sa kaniya ng anuman. Mateo 22:41-46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

Ang konklusyon ng Kabanata Dalawampu’t Dalawa ay tumutukoy sa isang panandang-daan sa kasaysayan ng tipan. Tinutugunan din ni Jeremias ang linyang ito ng katotohanan:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Ang salitang dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi: Tumayo ka sa tarangkahan ng bahay ng Panginoon, at ipahayag mo roon ang salitang ito, at sabihin mo: Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong lahat na taga-Juda, na pumapasok sa mga pintuang ito upang sumamba sa Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel: Ituwid ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa, at patitirahin ko kayo sa dakong ito. Huwag kayong magtiwala sa mga salitang kabulaanan, na nagsasabi: Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ang mga ito.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> Sapagkat kung lubos ninyong itutuwid ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa; kung lubos ninyong ipatutupad ang kahatulan sa pagitan ng isang tao at ng kaniyang kapuwa; kung hindi ninyo aapiin ang taga-ibang-bayan, ang ulila, at ang balo, at hindi kayo magbububo ng dugong walang sala sa dakong ito, ni susunod sa ibang mga diyos sa ikapapahamak ninyo: kung magkagayo’y patitirahin ko kayo sa dakong ito, sa lupaing ibinigay ko sa inyong mga magulang, magpakailanman at walang hanggan. Narito, kayo’y nagtitiwala sa mga salitang kasinungalingan na hindi magbibigay ng kapakinabangan. Magnanakaw ba kayo, papatay, mangangalunya, susumpa nang sinungaling, magsusunog ng kamangyan kay Baal, at susunod sa ibang mga diyos na hindi ninyo nakikilala; at paririto at tatayo sa harap ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, at inyong sasabihin, Kami ay naligtas upang gawin ang lahat ng mga karumaldumal na ito?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> Ang bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, ay naging yungib ng mga magnanakaw sa inyong paningin? Narito, nakita ko rin ito, sabi ng Panginoon. Ngunit pumaroon kayo ngayon sa aking dako na nasa Shilo, na doo’y inilagay ko ang aking pangalan sa pasimula, at tingnan ninyo ang ginawa ko roon dahil sa kasamaan ng aking bayang Israel.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> At ngayon, sapagkat ginawa ninyo ang lahat ng mga gawaing ito, sabi ng Panginoon, at ako’y nagsalita sa inyo, na bumabangon akong maaga at nagsasalita, ngunit hindi kayo nakinig; at kayo’y aking tinawag, ngunit hindi kayo sumagot; Kaya’t gagawin ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, na inyong pinagtitiwalaan, at sa dakong ibinigay ko sa inyo at sa inyong mga magulang, gaya ng ginawa ko sa Shilo. At itataboy ko kayo mula sa aking harapan, gaya ng itinaboy ko ang lahat ninyong mga kapatid, maging ang buong binhi ni Efraim. Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas ng daing ni panalangin dahil sa kanila, ni mamagitan ka sa akin: sapagkat hindi kita pakikinggan. Jeremias 7:1-16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

Sinabihan si Jeremias na huwag ipanalangin ang sinaunang Israel, sapagkat umabot na sila sa hangganang wala nang balikan, gaya rin ng nangyari sa mga Judiong mapangangatwiran sa katapusan ng ikadalawampu’t dalawang kabanata. Nang si Moises, isang taong nasa tipan, ay hinarap sa pasiya ng Diyos na lipulin ang hinirang na bayang nasa tipan, si Moises ay namagitan sa panalangin. Sa ikapitong kabanata, sinabihan si Jeremias na huwag ipanalangin ang yaon ding bayang nasa tipan. Ang makapropesiyang kasaysayan ng Silo ay kinikilala bilang katibayang alituntunin sa alituntunin ng pagwawaksi ng Diyos sa isang hinirang na bayang nasa tipan, kapag ang kanilang kasalanan ay umabot sa hangganang hindi na matutubos, gaya ng ipinahayag sa isang talata.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> Ang Efraim ay nalakip sa mga diyos-diyosan: pabayaan mo siya. Oseas 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

Sa kasaysayan ng tipan, ang puntong kung kailan winawakasan ng Diyos ang Kaniyang pakikipagtipan ay isang tiyak na palatandaan. Ang pagtanggi sa ulat nina Josue at Caleb, na naging tanda ng ikasampung pagsubok, ay isa pang halimbawa. Si Jeremias ay sinabihan din na huwag ipanalangin ang bayang ito pagkaraan ng ilang kabanata.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas man ng daing o panalangin para sa kanila; sapagkat hindi ko sila didinggin sa panahon na sila’y dumaing sa akin dahil sa kanilang kapighatian. Jeremias 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

Sa ikapitong kabanata, ang pagsuka sa mga taga-Laodicea sa panahon ng batas ng Linggo, gaya ng kinakatawan ng simbolismo ng Shiloah, ay tumutukoy sa kung ano ang Kanyang "gagawin" sa nalalapit na hinaharap.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Kaya’t gagawin ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, na inyong tinitiwalaan, at sa dakong ibinigay ko sa inyo at sa inyong mga ninuno, ang gaya ng ginawa ko sa Shiloh. At itataboy ko kayo mula sa aking paningin, gaya ng itinaboy ko ang lahat ninyong mga kapatid, maging ang buong binhi ni Efraim. Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas ng daing o panalangin para sa kanila, ni mamagitan ka sa harap ko; sapagkat hindi kita diringgin. Jeremias 7:14-16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

Sa kabanata labing-isa, ang utos na huwag manalangin ay tumutukoy sa takot na sasaklot sa mga taga-Laodicea kapag sila ay nasa panahon ng kapighatiang kasunod ng batas ng Linggo. Ang takot na kanilang nararanasan ay nakapaloob sa kasaysayan ng kanilang pagtanggi sa tipan.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> Dinggin ninyo ang mga salita ng tipang ito, at ipahayag ninyo ito sa mga taga-Juda at sa mga taga-Jerusalem; At sabihin mo sa kanila,

> Thus saith the Lord God of Israel;

> Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng Israel;

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> Sumpain ang taong hindi sumusunod sa mga salita ng tipang ito, na iniutos ko sa inyong mga magulang noong araw na inilabas ko sila mula sa lupain ng Egipto, mula sa hurnong bakal, na sinasabi, ‘Sundin ninyo ang aking tinig, at isagawa ninyo ang mga ito, ayon sa lahat ng iniuutos ko sa inyo; sa gayo’y kayo’y magiging aking bayan, at ako’y magiging inyong Diyos; upang aking tuparin ang panunumpang aking isinumpa sa inyong mga magulang, na ibibigay ko sa kanila ang isang lupaing umaapaw sa gatas at pulot, gaya ng sa araw na ito.’

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> Nang magkagayo’y sumagot ako, at sinabi, “Siya nawa, O Panginoon.” Nang magkagayo’y sinabi ng Panginoon sa akin,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Ipahayag ang lahat ng salitang ito sa mga bayan ng Juda, at sa mga lansangan ng Jerusalem, na sinasabi, Pakinggan ninyo ang mga salita ng tipang ito, at tuparin ninyo ang mga ito. Sapagkat masigasig akong nagbibigay-saksi sa inyong mga magulang mula sa araw na iniahon ko sila mula sa lupain ng Egipto, hanggang sa araw na ito, na bumabangong maaga at nagbibigay-saksi, na sinasabi, Sundin ninyo ang aking tinig. Gayon ma’y hindi sila tumalima, ni ikiniling man ang kanilang pakinig, kundi lumakad ang bawat isa ayon sa tigas ng kanyang masamang puso; kaya’t dadalhin ko sa kanila ang lahat ng mga salita ng tipang ito, na iniutos ko sa kanila na gawin; ngunit hindi nila ginawa.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> At sinabi ng Panginoon sa akin: May sabwatan na nasumpungan sa gitna ng mga tao ng Juda at ng mga naninirahan sa Jerusalem. Sila'y bumalik sa mga kasamaan ng kanilang mga ninuno, na tumangging makinig sa aking mga salita; at sumunod sila sa ibang mga diyos upang paglingkuran ang mga yaon: ang sambahayan ng Israel at ang sambahayan ng Juda ay sumira sa aking tipan na aking ipinakipagtipan sa kanilang mga ninuno.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> Kaya nga, ganito ang sabi ng Panginoon: Narito, magpapasapit ako ng kasamaan sa kanila na hindi nila matatakasan; at bagaman sila’y dumaing sa akin, hindi ko sila didinggin. Kung magkagayo’y ang mga lunsod ng Juda at ang mga nananahan sa Jerusalem ay yayaon at dadaing sa mga diyos na kanilang sinusunugan ng kamangyan; ngunit hindi sila ililigtas ng mga yaon sa panahon ng kanilang kapighatian. Sapagkat ayon sa bilang ng iyong mga lunsod ang iyong mga diyos, O Juda; at ayon sa bilang ng mga lansangan ng Jerusalem ay nagtayo kayo ng mga dambana sa yaong kahiyahiyang bagay, maging mga dambana upang magsunog ng kamangyan kay Baal.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas ka man ng daing o panalangin alang-alang sa kanila; sapagkat hindi ko sila didinggin sa panahong sila’y dadaing sa akin dahil sa kanilang kapighatian. Jeremias 11:1-14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

Ang pagkabuhay na mag-uli ng mga kandidato upang mapasama sa isang daan at apatnapu't apat na libo ay tinutukoy sa Apocalipsis 11:11; at ang kanilang pangwakas na pagtitipon ay tinutukoy sa Isaias 11:11; at ang panlabas na linya ng dragon, ng hayop, at ng huwad na propeta ay tinutukoy sa Daniel 11:11; ang paghuhukom ng mga panirang-damo sa ilalim ng batas ng Linggo ay tinutukoy sa Ezequiel 11:11 at ang kaparusahan at takot na dumarating sa mga mangmang na dalaga ay tinutukoy sa Jeremias 11:11.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

Ang utos na huwag ipanalangin ang bayang ito ay ang palatandaan sa mga huling talata ng kabanata dalawampu't dalawa ng Mateo, at ang kabanata dalawampu't tatlo ay tumutukoy sa walong “sa aba” laban sa Adventismo. Ang kabanata dalawampu't tatlo ay alinman sa Oktubre 22, 1844, o sa batas ng Linggo. Ang dalawang palatandaang iyon ay kapwa katuparan ng kasal, at ang kasal ay sa pagitan ng isang nobya at ng asawang lalaki, na nagiging isang laman. Ang pag-iisang-laman sa kasal ay kumakatawan sa pagbabayad-sala, o “at-one-ment.” Ang tao ay nilalang sa wangis ng Diyos, at nilalang Niya ang lalaki at babae. Ang kanilang supling ay kinakatawan ng dalawampu't tatlong kromosoma mula sa lalaki at dalawampu't tatlo mula sa babae. Kapag pinagsama, ang kanilang apatnapu't anim na kromosoma ay bumubuo ng templo. Bawat indibiduwal ay isang templo, sapagkat hindi baga ninyo nalalaman na kayo ang templo ng Panginoon?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

Ang kaganapan ng kasal, kung kailan ang dalawa ay nagiging isa, ay ang pagsasanib ng dalawang templong tig-dalawampu’t tatlo, upang bumuo ng isang templong apatnapu’t anim. Si Cristo ang nagtatayo ng templo, at itinatayo Niya ang Kanyang iglesia bilang templong pambabae na sasanib sa Kanyang templong panlalaki. Ang ugnayan ay nagaganap kapag ang templong pantao ay nakikipag-isa sa Dibinidad sa Dakong Kabanal-banalan ng templo ng Diyos. “Dalawampu’t tatlo” ay sagisag ng pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, at ang gawaing iyon ay nagsimula sa katapusan ng dalawang libo at tatlong daang taong propesiya. Ang Mateo dalawampu’t tatlo ay ang pagpapahayag laban sa mga Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano, na huwad na anyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang ikawalo na buhat sa pito, at sila ang mga muling binuhay sa ikawalong araw, at sila ang walong kaluluwa sa daong ni Noe; sila ang walong inapo ni Set, at ang tatak sa kanilang mga noo ay inilarawan bilang tipo sa pamamagitan ng pagtutuli, na isinasagawa sa ikawalong araw. Sila ang mga saserdoteng pinahiran ng langis para sa paglilingkod sa ikawalong araw, at ang pagpapahayag ng walong "sa aba" laban sa Adbentismo sa kabanata dalawampu’t tatlo ay isang pahayag laban sa huwad na walo.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

Ang pagpapahayag ng sa aba laban sa mga hangal na dalaga ay pinangungunahan ng pagtatatak sa bayan ng Diyos sa huling talata ng kabanata dalawampu’t dalawa. Ang kabanata dalawampu’t dalawa ay tumutugma sa kabanata dalawampu’t dalawa sa Genesis, sapagkat ang unang aklat ng Lumang Tipan ay naglalarawan bilang tipo ng unang aklat ng Bagong Tipan. Sa ubod ng propetikong linya ng Mateo mula kabanata labing-isa hanggang kabanata dalawampu’t dalawa—na kumakatawan sa labindalawang kabanata—ang ikaanim sa mga ito ay ang kabanata labing-anim, kung saan ang pangalan ni Simon Barjona ay pinalitan at ginawang Pedro.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> At sinasabi ko rin sa iyo: Ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. Mateo 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

Mayroong 459 talata sa Mateo kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa. Ang gitnang talata ay talata labing-pito ng kabanata labing-anim, ngunit ang talatang iyon ay hindi maaaring ihiwalay sa mga talatang labing-walo at labing-siyam, sapagkat magkakasama silang bumubuo ng iisang pahayag.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Mapalad ka, Simon Barjona: sapagkat hindi ito inihayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuang-bayan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit; at anumang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit; at anumang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Mateo 16:17-19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

Ang pinakagitna ng mga kabanatang labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ay ang saligang pahayag ng tipan ng Kristiyanismo. Sa pahayag na iyon, ang pangalan ni Simon ay binago at ginawang "Peter," na, kapag inilapat mo ang numerikal na posisyon na taglay ng bawat titik sa wikang Ingles—gaya ng ang "a" ay isa at ang "z" ay dalawampu’t anim—matutuklasan mong ang "p" ay 16, ang "e" ay 5, at ang "t" ay 20, at ang isa pang "e" ay 5, at ang "r" ay 18. Kapag pinarami mo ang 16 X 5 X 20 X 5 X 18, nagbubunga ito ng 144,000, at ang pagbanggit sa pagpapalit ng pangalan ni Peter, isang sagisag ng ugnayang tipan, ay matatagpuan sa kabanata 16, talata 18, at ang unang titik ng "Peter" ay ang bilang 16 at ang huling titik ay ang bilang 18. Ang lahat ng ito ay nasa gitna ng labindalawang kabanata na nagsisimula sa sagisag ng labing-isa at nagwawakas sa sagisag ng dalawampu’t dalawa.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

Ang linyang iyon ay matatagpuan din sa Henesis, mga kabanatang labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa, at sa linyang iyon ay may 305 talata, na tumutukoy sa kabanata labing-pito, talatang labing-isa, bilang sentro ng linyang iyon. Ang linyang yaon ng labindalawang kabanata ng unang aklat ng Lumang Tipan ay tumutukoy sa tipan kay Abraham, at kinakatawan nito ang linyang alfa na nagtatagpo sa linyang omega, sa gayunding mga kabanata ng unang aklat ng Bagong Tipan. Ang sentro ng linyang omega sa Mateo ay ang kasukdulan ng ugnayan ng tipan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na sila ang tanda ng tipan na itinataas sa batas ng Linggo. Ang sentrong talata ng linya ng Henesis ay tumutukoy hindi lamang sa sentrong talata, kundi pati sa ikalawa o gitnang hakbang ng tatlong-bahaging tipan kay Abraham, at gayon ding mahalaga, sa tanda ng tipan.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> At tutuliin ninyo ang laman ng inyong balat ng pagkasupot; at ito’y magiging isang tanda ng tipan sa pagitan ko at ninyo. Genesis 17:11.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> Pagkatapos, habang pinalis niya ang dumi at basura—kasama na ang mga huwad na hiyas at mga palsipikadong barya—ang lahat ay pumailanlang at lumabas sa bintana na parang ulap, at tinangay ng hangin. Sa kaabalahan ay ipinikit ko sandali ang aking mga mata; pagdilat ko, wala na ang lahat ng basura. Ang mga mahalagang hiyas, ang mga diyamante, ang mga gintong at pilak na barya, ay nagkalat nang sagana sa buong silid.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Pagdaka’y inilapag niya sa hapag ang isang kaban, na higit na malaki at higit na marikit kaysa sa nauna, at dinakot-dakot niya ang mga hiyas, ang mga diyamante, at ang mga barya, at inihulog ang mga ito sa kaban, hanggang wala ni isa mang natira, bagaman ang ilan sa mga diyamante ay hindi mas malaki kaysa sa dulo ng isang aspile.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Pagkatapos ay tinawag niya ako upang ‘pumarito at masdan.’

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> Tumingin ako sa sisidlan, ngunit nasilaw ang aking mga mata sa nakita. Nagniningning sila nang sampung ulit kaysa dati. Inakala kong nakuskos sila sa buhangin ng mga paa ng mga taong masama na nagkalat at niyurakan sila sa alikabok. Nakaayos sila sa marikit na kaayusan sa sisidlan, bawat isa ay nasa kaniyang kinalalagyan, nang walang anumang nakikitang pagpapagal ng taong naghagis sa kanila roon. Napahiyaw ako sa labis na kagalakan, at ang hiyaw na iyon ang gumising sa akin. Early Writings, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “Ipinapalagay ninyong napakalayo pa ang pagparito ng Panginoon. Nakita ko na ang huling ulan ay darating na [kasing bigla ng] sigaw sa hatinggabi, at sampung ulit na higit ang kapangyarihan.” Spalding at Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> At sa lahat ng usapin ng karunungan at kaunawaan na tinanong sa kanila ng hari, nasumpungan niyang sila'y sampung ulit na nakahihigit kaysa sa lahat ng mga salamangkero at mga astrologo na nasa buong kaniyang kaharian. Daniel 1:20.

Back to Articles