Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Animnapu't Tatlo

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

Pagbubunyag ng Propesiya: Paggalugad sa Ika-labing-isang Kabanata ng Aklat ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

Sisimulan na nating tahakin ang ikalabing-isang kabanata ng Aklat ni Daniel.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> Ako man, sa unang taon ni Dario na taga-Media, ako mismo, ay tumindig upang pagtibayin at palakasin siya. At ngayo’y ipakikilala ko sa iyo ang katotohanan. Narito, may titindig pang tatlong hari sa Persya; at ang ikaapat ay magiging lubhang mas mayaman kaysa sa kanilang lahat; at sa lakas na buhat sa kaniyang kayamanan ay pupukawin niya ang lahat laban sa kaharian ng Gresya. At may titindig na isang makapangyarihang hari, na maghahari na may dakilang kapangyarihan, at gagawin ang ayon sa kaniyang kalooban. At sa kaniyang pagtindig, ang kaniyang kaharian ay mababasag at mahahati tungo sa apat na hangin ng langit; at hindi sa kaniyang mga inapo, ni ayon sa kaniyang sakop na kaniyang pinagharian; sapagka’t ang kaniyang kaharian ay bubunutin at ibibigay sa iba, bukod sa mga iyon. Daniel 11:1-4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

Sinimulan ni Gabriel sa pagpabatid kay Daniel na siya rin ay kumilos kasama ni Dario sa kaniyang unang taon, na siyang taóng ang pamangkin ni Dario, na kaniyang heneral, ay sinakop ang Babilonia at pinaslang si Belsasar. Tinanggap ni Daniel ang pangitain na ito sa ikatlong taon ni Ciro, ayon sa unang talata ng ikasampung kabanata, kaya’t tinutukoy ni Gabriel kapwa si Dario at si Ciro bilang mga sagisag na kumakatawan sa “panahon ng wakas.” Si Belsasar at ang Babilonia ay nasakop ng Imperyong Medo-Persiano noong taóng 538 B.C.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “Kinubkob ni Ciro ang Babilonia, na kaniyang sinakop sa pamamagitan ng pakana noong 538 BC, at sa pagkamatay ni Belshazzar, na pinatay ng mga Persiano, ang kaharian ng Babilonia ay tumigil na sa pag-iral.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

Noong taong 538 BC, isinulat ni Daniel ang kabanata siyam.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “Ang pangitaing nakatala sa naunang kabanata [kabanata walo] ay ibinigay sa ikatlong taon ni Belshazzar, BC 538. Sa gayunding taon, na siya ring una ni Dario, ay naganap ang mga pangyayaring isinasalaysay sa kabanatang ito [kabanata siyam].” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

Noong unang taon ni Dario, na siyang ikatlo at huling taon ni Belsasar, noong 538 BK, pinarusahan ng Panginoon ang lupain ng mga Caldeo at ginawa itong tiwangwang.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> At ang buong lupaing ito ay magiging kagibaan at katigilan; at ang mga bansang ito ay maglilingkod sa hari ng Babilonia sa loob ng pitumpung taon. At mangyayari, kapag natupad na ang pitumpung taon, na aking parurusahan ang hari ng Babilonia at ang bansang yaon, wika ng Panginoon, dahil sa kanilang kasamaan, pati ang lupain ng mga Caldeo; at gagawin ko iyon na pagkatiwangwang magpakailanman. Jeremias 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

Sa talatang sampu, ginagamit ng Panginoon ang salitang “pagkatapos,” habang ipinahahayag Niya ang kaparusahan ng Babilonia. “Pagkatapos” gawing tiwangwang ang Babilonia, isasagawa ng Panginoon ang Kaniyang mabuting gawa para sa bayan ng Diyos.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon: Pagkatapos na matupad ang pitumpung taon sa Babilonia, dadalawin ko kayo at tutuparin ko ang aking mabuting salita sa inyo, sa pagpapabalik sa inyo sa dakong ito. Jeremias 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

Ang pitumpung-taong pagkabihag ay nagsimula noong 606 B.C.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “Nang magsimula ang pitumpung taon noong 606 BC, naunawaan ni Daniel na ang mga iyon ay malapit nang magwakas.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

Ang pitumpung-taóng pagkabihag ay nagsimula noong 606 BC, at nagtapos noong 536 BC, na dalawang taon makaraan ang kamatayan ni Belshazzar at ang pagkatiwangwang ng Babilonia noong 538 BC. Iyon ang ikatlong taon ni Ciro. Inilalagay ni Gabriel ang propesiya ng Ilog Hiddekel sa ikatlong taon ni Ciro, at sinisimulan ang salaysay ng kabanata labing-isa sa pamamagitan ng pagtukoy sa unang taon ni Dario, at sa paggawa nito ay tinutukoy niya ang dalawang tiyak na taon. Ang 538 BC at 536 BC ay kapuwa mga takdang panahon; ang 538 BC ang takdang panahon upang magwakas ang propesiya ng pitumpung taon, at ang 536 BC ang takdang panahong propetiko kung kailan “pagkatapos” ng 538 BC, gagawin ng Panginoon ang Kaniyang mabuting gawa para sa Kaniyang bayan.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

Ang 538 BC at 536 BC ay kapwa mga "itinakdang panahon", at ang mga ito ay kinakatawan ng dalawang makasaysayang tauhan: ang una ay ang unang hari ng Media, at ang ikalawa ay ang unang hari ng Persia. Ang katapusan ng pitumpung taon ng pagkabihag ng literal na Israel sa literal na Babilonia ay kumakatawan sa isang libo’t dalawang daan at animnapung taon na ang espirituwal na Israel ay nasa pagkabihag sa espirituwal na Babilonia, mula taong 538 AD hanggang 1798. Ang 1798 ay isang "itinakdang panahon", at pagkatapos ay nagsimula ang panahong sa propesiya ay kinikilala bilang "ang panahon ng wakas". Ang 538 BC at 536 BC, na kinakatawan bilang mga "itinakdang panahon", ay minamarkahan din ang pasimula ng isang panahong kinikilala bilang "ang panahon ng wakas".

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Ang iglesia ng Diyos sa lupa ay tunay ngang nasa pagkabihag sa loob ng mahabang panahong ito ng walang-tigil na pag-uusig, gaya rin naman ng mga anak ni Israel na dinalang bihag sa Babilonia noong panahon ng pagkakatapon.” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

Lahat ng hula ay tumutukoy nang higit na tiyak sa mga huling araw kaysa sa mga araw kung kailan ang mga ito ay unang natupad; kaya ang 538 BC, at ang haring Dario, kalakip ang 536 BC, at ang haring Ciro, ay kumakatawan sa “panahon ng kawakasan” noong 1989, at ang dalawang hari ay tumitipo kay Pangulong Reagan at kay Pangulong Bush na una. Ang 538 BC at 536 BC ay kumakatawan sa isang palatandaan na natutupad sa pagkaunawa na ang kapuwa mga petsa ay kumakatawan sa iisang palatandaan. Ang palatandaan ng “panahon ng kawakasan” ay binubuo ng dalawang sagisag, at kung minsan, gaya nina Reagan at Bush na una, ang kapuwa sagisag ay natutupad sa iisang taon. Ngunit iyon ang hindi karaniwan sa tuntunin, sapagkat ang palatandaan ng “panahon ng kawakasan” noong panahon ni Moises ay ang kapanganakan kapuwa ni Aaron at ni Moises, na pinaghiwalay ng tatlong taon. Sa kasaysayan ni Cristo, ang kapanganakan ni Juan Bautista at ni Cristo ang siyang pinaghiwalay ng anim na buwan.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

Ang "panahon ng wakas" sa kasaysayan ng Antikristo ay 1798 at 1799. Ang Rebolusyong Pranses ay isang paksa ng propesiya, at nagsimula ito noong 1789, at tumagal ng sampung taon na nagwakas noong 1799, sa takdang panahon nito, kung paanong ang 1798 ay isang takdang panahon. Magkasama nilang tinutukoy ang nakamamatay na sugat na ibinigay sa hayop, at gayundin ang babae na sumakay sa hayop at naghari sa ibabaw nito. Si Darius ang haring tumalo sa kanyang kaaway sa pamamagitan ng pagpapadaan ng kanyang hukbo sa "pader," at siya ay kumakatawan kay Reagan, na tumalo sa kanyang kaaway sa pamamagitan ng pagpapabagsak sa pader ng "kurtinang bakal." Si Cyrus ay kumakatawan kay Bush na una, sapagkat si Cyrus ay kilala bilang Cyrus ang Dakila, at si George Bush na una ay Bush na mas dakila, at si Bush na huli ay Bush na mas mababa.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

Sapagkat ang dalawang haring ito at ang dalawang petsang kanilang kinakatawan ay sa katunayan iisang sagisag. Ang isa ay tanda ng pitumpung taong paghahari ng Babilonya. Ang panahong pitumpung taon na iyon ay umabot sa itinakdang panahon nito noong 538 BK at kinakatawan ni Dario. Ang pagtatapos ng pitumpung taong pagkabihag ay umabot sa itinakdang panahon nito noong 536 BK at kinakatawan ni Ciro. Kapwa silang nagsasagisag sa "panahon ng wakas," kung kailan ang liwanag na propetiko ay aalisan ng selyo. Noong 1798, dumating sa "panahon ng wakas" ang unang anghel ng Apocalipsis labing-apat, at sinabi ni Sister White na ang anghel na iyon "ay walang iba kundi si Jesu-Cristo mismo."

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

Sa ikatlong taon ni Cyrus, bumaba si Michael—ang prinsipe ng bayan ng Diyos at ang arkanghel ng mga anghel—upang makipag-ugnayan kay Cyrus at patibayin ang kaliwanagan na mag-aakay kay Cyrus na ipahayag ang una sa tatlong dekreto na magpapahintulot sa bayan ng Diyos na makabalik sa Jerusalem at muling itayo ang lungsod, ang santuwaryo, at ang mga lansangan at mga pader. Ang gawaing yaon ay sumagisag sa gawain ng unang at ikalawang anghel, na nagsimula sa "panahon ng kawakasan" noong 1798.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

Ang pagbaba ni Miguel, sa “panahon ng kawakasan” noong mga araw nina Dario at Ciro, ay kumakatawan sa pagdating ng unang anghel noong 1798, at magkasama nilang minarkahan ang pagdating ng gayon ding anghel, sa “panahon ng kawakasan,” noong 1989. Noong 1989 ay nagsimula ang “panahon ng kawakasan,” at iyon din ay isang takdang panahon. Ang isang takdang panahon ay tumutukoy sa katapusan ng isang makahulang yugto ng panahon. Ang paghihimagsik noong 1863, sa unang “Kadesh” para sa makabagong espirituwal na Israel, ang siyang pasimula ng isang yugto na isandaan at dalawampu’t anim na taon na nagwakas sa “takdang panahon” noong 1989. Ang isandaan at dalawampu’t anim ay isang ikapu, o ikasampu, ng labindalawang daan at animnapu; at sa katapusan ng labindalawang daan at animnapung taon noong 1798, dumating sa kasaysayan ang kilusan ng unang anghel. Sa katapusan ng isandaan at dalawampu’t anim na taon, noong 1989, dumating sa kasaysayan ang kilusan ng ikatlong anghel.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

Sa unang talata ng ikalabing-isang kabanata ni Daniel, si Gabriel ay maingat at tumpak sa kanyang pagtukoy na ang kasaysayang kinakatawan ay nagsisimula kay Cyrus, sa panahon ng wakas noong 1989. Doon, si Cyrus na Dakila ay kumakatawan kay Bush na mas dakila, na susundan ng tatlong hari, at saka ng ikaapat na hari na lubhang higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat. Kaya, ang ikaapat na mayamang hari, na nagpapukaw sa buong Grecia, ay ang ikaanim na pangulo mula noong 1989.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

Sa mga pangyayari sa kabanata sampu, si Daniel ay inilalarawan bilang nagluluksa, at sa kanyang karanasan ng pagluluksa ay nababago siya ayon sa wangis ni Cristo, habang minamasdan niya ang pangitain. Ang dalawampu't isang araw na panahon ng pagluluksa ay kumakatawan sa isang yugto ng kamatayan na nagwawakas sa muling pagkabuhay. Sa kabanata sampu, si Miguel ay bumaba mula sa langit, at sa Judas pito, nang Siya'y bumaba, binuhay Niyang mag-uli si Moises. Sa Apocalipsis, kabanata labing-isa, si Moises (at si Elías) ay pinatay, at patay sa lansangan sa loob ng tatlo at kalahating simbolikong araw. Pagkatapos si Moises (kasama si Elías) ay muling binuhay ng "isang malakas na tinig".

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> At pagkaraan ng tatlo’t kalahating araw, ang Espiritu ng buhay mula sa Diyos ay pumasok sa kanila, at sila’y tumindig sa kanilang mga paa; at bumagsak ang malaking takot sa mga nakakita sa kanila. At nakarinig sila ng isang malakas na tinig mula sa langit na nagsasabi sa kanila, Umakyat kayo rito. At sila’y umakyat sa langit sa isang alapaap; at nakita sila ng kanilang mga kaaway. Apocalipsis 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

Ang "dakilang tinig" na nagpapabuhay-muli ay ang tinig ng arkanghel, at ang arkanghel ay si Miguel.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> Sapagkat ang Panginoon mismo ay bababa mula sa langit na may isang sigaw, na may tinig ng arkanghel, at may trompeta ng Diyos; at ang mga namatay kay Cristo ay unang mabubuhay na muli. 1 Tesalonica 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

Ang kasaysayan kung saan pinapatay at binubuhay na mag-uli sina Moises at Elias ay ang kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Nagsimula ang kasaysayang iyon noong Setyembre 11, 2001 sa “unang tinig” ng anghel ng Apocalipsis dieciocho, na kinikilala ni Sister White na dumarating nang ang mga dakilang gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak. Ang “ikalawang tinig” ng Apocalipsis kabanata dieciocho ay pinatutunog sa nalalapit na batas ng Linggo, kapag ang iba pang kawan ng Diyos ay tinatawag palabas ng Babilonia. Iyon ang kasaysayang iyon, ang kasaysayan ng pagtatatak, kung saan si Daniel ay kinakatawang binabago tungo sa larawan ni Cristo sa pamamagitan ng pagtingin sa pangitaing “marah,” na siyang pambabaing anyo ng pangitaing “mareh.” Ito ang pangitaing “sanhi,” na “nagiging sanhi” upang ang larawang namamasdan ay muling mailarawan sa mga tumitingin dito.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

Ang kasaysayang iyon ng pagtatatak, at ng pagbabagong-anyo ni Daniel sa kabanata sampu, ay kinabibilangan ng pagbaba ni Miguel, kung kailan Niya muling binubuhay at binabago ang anyo ng mga kinakatawan nina Moises, Elias, at Daniel. Isinasakatuparan Niya ang pagkabuhay na mag-uli sa pamamagitan ng "malakas na tinig" ng arkanghel, at sa gayon ay nagkakaloob ng ikatlong "tinig," sa gitna ng una at huling mga tinig, na kapwa magkatulad, sapagkat kapwa sila ang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo. Sa tinig sa gitna kinakatawan ang paghihimagsik, sapagkat nang muling binuhay ni Miguel si Moises, hindi Siya nakipagtalo kay Satanas, bagaman naroroon si Satanas, ang may-akda ng paghihimagsik, upang magpahayag ng pagtutol.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> Gayunma’y ang arkanghel na si Miguel, nang makipagtalo siya sa diyablo tungkol sa katawan ni Moises, ay hindi nangahas magharap laban sa kaniya ng mapanlibak na sakdal, kundi sinabi, Sawayin ka nawa ng Panginoon. Jude 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

Ang pasimula ng panahon ng pagtatatak na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at magwawakas sa malapit nang dumating na batas ng Linggo, ay tinatatakan ng lagda ng “Katotohanan,” sapagkat sa kalagitnaan ng panahong iyon, noong Hulyo ng 2023, ang dakilang tinig ng arkanghel ay nagsimulang gumawa ng gawain ng pagbuhay-muli sa mga patay kay Cristo, na pinipiling pakinggan ang Kaniyang tinig sa gitna. Tandaan na ang 2023 ay dumarating makalipas ang dalawampu’t dalawang taon mula sa 2001, at ang dalawampu’t dalawa ay isang ikasampu ng dalawang daan at dalawampu, na siyang sagisag ng ugnayan sa pagitan ng Pagka-Diyos at ng sangkatauhan, at isa ring sagisag ng pagpapanumbalik.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

Noong Hulyo 2023, ang makapangyarihang anghel, na walang iba kundi si Jesucristo, at siyang Katotohanan, na siya rin si Miguel, at siyang Alpha at Omega na bumababa na may isang mensahe sa Kaniyang kamay. Ang munting aklat na nasa Kaniyang kamay ay yaong bahagi ng Daniel na natatakan hanggang sa mga huling araw.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Nguni’t ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan.” Daniel 12:4. Gawa ng mga Apostol, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

Ang bahaging may kinalaman sa mga huling araw sa propesiya ni Daniel ay nasa kabanata labing-isa: ang huling anim na talata; at, higit na tiyak, ang mga kasaysayang matatagpuan sa loob ng kabanata na inuulit sa mga huling anim na talatang iyon.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> "Wala na tayong panahong dapat aksayahin. Nasa ating harapan ang mga panahong puno ng kaguluhan. Ang sanlibutan ay pinupukaw ng diwa ng digmaan. Di magtatagal, magaganap ang mga tagpong ng kaguluhan na binanggit sa mga propesiya. Ang propesiya sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay halos umabot na sa ganap na katuparan. Marami sa kasaysayang naganap bilang katuparan ng propesiyang ito ay mauulit." Manuscript Releases, bilang 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

Ang ikalabing-anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay naglalarawan ng isang kasaysayang inuulit sa ikaapatnapu’t isang talata, sapagkat sa talatang iyon ang Hari sa Hilaga ay nakatayo sa maluwalhating lupain. Ang kasaysayan ng talatang labing-anim ay nagsasaad ng panahon kung kailan dinala ng Romanong heneral na si Pompey ang Juda at Jerusalem sa pagkabihag.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Ngunit yaong dumarating laban sa kaniya ay gagawa ayon sa kaniyang sariling kalooban, at walang sinumang makatatayo sa harap niya; at siya’y tatayo sa maluwalhating lupain, na sa pamamagitan ng kaniyang kamay ay malilipol. Daniel 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

Ninanais kong gamitin ang talatang ito bilang saligan ng ating pagsasaalang-alang sa mga talatang nauuna rito, kaya ilalagay ko muna ang pagkaunawang ito bilang panimulang batayan. Nilalayon nating ipakita na ang kasaysayang sumusunod sa pagkakawatak-watak ng kaharian ni Alexander the Great sa mga talata tres at apat ay nagsisimula noong 1989 at pagkatapos ay tinutukoy ang kasalukuyang Digmaang Ukrainiano, ang tagumpay ni Putin laban sa mga puwersa ng Kanluran, at ang kasunod na pagkatalo ni Putin, na umaakay patungo sa talata dieciséis.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “Bagaman hindi makatayo ang Egipto sa harap ni Antiochus, ang hari ng hilaga, si Antiochus naman ay hindi makatayo sa harap ng mga Romano, na ngayo’y dumating laban sa kaniya. Wala nang mga kahariang nakapanlaban pa sa umuusbong na kapangyarihang ito. Nasakop ang Siria, at idinagdag sa imperyong Romano, nang si Pompey, BC 65, ay nag-alis kay Antiochus Asiaticus ng kaniyang mga pag-aari, at ibinaba ang Siria sa kalagayan ng isang lalawigang Romano.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “Ang gayunding kapangyarihan ay tatayo rin sa Banal na Lupain, at lalamon dito. Ang Roma ay naging kaugnay ng bayan ng Diyos, ang mga Judio, sa pamamagitan ng pakikipag-alyansa, noong 161 BC, at mula sa panahong iyon ay nagkaroon ito ng mahalagang dako sa propetikong kalendaryo. Gayunman, hindi nito nakuha ang kapangyarihang mamahala sa Judea sa pamamagitan ng tunay na pananakop hanggang noong 63 BC; at ito ay nangyari sa sumusunod na paraan.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Sa pagbabalik ni Pompey mula sa kaniyang ekspedisyon laban kay Mithridates, hari ng Pontus, dalawang magkaribal, sina Hyrcanus at Aristobulus, ang nag-aagawan sa korona ng Judea. Iniharap kay Pompey ang kanilang usapin, at kaagad niyang napagwari ang kawalang-katarungan ng mga pag-angkin ni Aristobulus; subalit ninasa niyang ipagpaliban ang pagpapasya sa bagay na ito hanggang matapos ang matagal na niyang ninanasang ekspedisyon sa Arabia, na nangakong magbabalik at saka aayusin ang kanilang mga usapin ayon sa kaniyang makikitang makatarungan at nararapat. Naunawaan ni Aristobulus ang tunay na saloobin ni Pompey, kaya nagmadali siyang bumalik sa Judea, inarmasan ang kaniyang mga nasasakupan, at naghanda para sa isang matinding pagtatanggol. Nagpasya siyang, sa kabila ng anumang panganib, panatilihin ang korona, na kaniyang nahulaan na ihahatol na mapasaibang tao. Mahigpit na sinundan ni Pompey ang tumatakas. Nang siya’y lumapit sa Jerusalem, si Aristobulus, na nagsisimula nang magsisi sa kaniyang hakbang, ay lumabas upang salubungin siya at nagsikap na ayusin ang usapin sa pamamagitan ng pangakong lubos na pagpapasakop at malalaking halaga ng salapi. Tinanggap ito ni Pompey, at isinugo si Gabinius, bilang pinuno ng isang pulutong ng mga kawal, upang tanggapin ang salapi. Subalit pagdating ng naturang tenyente-heneral sa Jerusalem, nasumpungan niyang nakapinid laban sa kaniya ang mga tarangkahan, at ipinabatid mula sa tuktok ng mga pader na ang lungsod ay hindi tutupad sa kasunduan.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Si Pompeyo, ayaw na ang gayong panlilinlang ay makaligtas sa kaparusahan, ay ikinadena sa tanikala si Aristobulo, na pinanatili niyang kasama, at agad na nagmartsa laban sa Jerusalem kasama ang buong kanyang hukbo. Ang mga kapanalig ni Aristobulo ay pumanig sa pagtatanggol sa lunsod; ang kay Hircano naman ay sa pagbubukas ng mga pintuang-bayan. Yamang ang huli ang nakararami at nanaig, ipinagkaloob kay Pompeyo ang malayang pagpasok sa lunsod. Dahil dito, umurong ang mga kaanib ni Aristobulo sa Bundok ng Templo, na kasing-tibay ng kanilang pasiyang ipagtanggol ang pook na iyon gaya ng pasiya ni Pompeyo na lulupigin iyon. Pagkaraan ng tatlong buwan, nagkaroon ng siwang sa pader na sapat para sa isang paglusob, at nasakop ang pook sa talim ng tabak. Sa kakila-kilabot na pagpaslang na sumunod, labindalawang libong tao ang napatay. Isang nakaaantig na tanawin, ayon sa mananalaysay, ang makita ang mga saserdote, na noon ay abala sa banal na paglilingkod, na, may mahinahong kamay at matatag na layon, ay ipinagpapatuloy ang nakaugalian nilang gawain, na wari'y walang kamalayan sa mabangis na kaguluhan, bagaman sa palibot nila ay ibinibigay sa patayan ang kanilang mga kasama, at madalas pang sumasama ang sarili nilang dugo sa dugo ng kanilang mga hain.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> Matapos niyang wakasan ang digmaan, giniba ni Pompey ang mga pader ng Jerusalem, inilipat ang ilang lungsod mula sa hurisdiksiyon ng Hudea patungo sa hurisdiksiyon ng Siria, at ipinataw ang tributo sa mga Hudyo. Sa gayo’y, sa kauna-unahang pagkakataon, ang Jerusalem ay inilagay, sa pamamagitan ng pananakop, sa mga kamay ng kapangyarihang yaon na magtatangan ng “maluwalhating lupain” sa bakal na pagkakahawak hanggang sa lubos niya itong nilipol. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

Ipagpapatuloy namin ang pag-aaral na ito sa aming susunod na artikulo.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> Ang katotohanang walang kontrobersiya o pagkakagulo sa hanay ng bayan ng Diyos ay hindi dapat ituring na konklusibong katibayan na mahigpit nilang pinanghahawakan ang wastong doktrina. May dahilan upang mangamba na maaaring hindi nila malinaw na nakikilatis ang pagkakaiba ng katotohanan at kamalian. Kapag walang mga bagong katanungan na pinasisimula ng pagsisiyasat sa Kasulatan, kapag walang pagkakaiba ng opinyon na lumilitaw na magtutulak sa mga tao na magsaliksik sa Bibliya sa kanilang sarili upang matiyak na taglay nila ang katotohanan, marami ngayon, gaya noong sinaunang panahon, ang mananangan sa tradisyon at sasamba sa hindi nila nalalaman.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> Ipinakita sa akin na marami sa mga nag-aangking may kaalaman sa kasalukuyang katotohanan ay hindi nalalaman kung ano ang kanilang pinaniniwalaan. Hindi nila nauunawaan ang mga katibayan ng kanilang pananampalataya. Wala silang wastong pagpapahalaga sa gawaing ukol sa kasalukuyang panahon. Kapag dumating ang panahon ng pagsubok, may mga taong ngayo’y nangangaral sa iba na, sa pagsisiyasat sa mga posisyong kanilang pinanghahawakan, ay matutuklasang maraming bagay na hindi nila mabibigyan ng kasiya-siyang dahilan. Hanggang sa masubok sila sa gayong paraan, hindi nila nababatid ang kanilang malaking kamangmangan. At marami sa iglesia ang ipinapalagay na nauunawaan nila ang kanilang pinaniniwalaan; ngunit, hangga’t hindi sumisibol ang pagtatalo, hindi nila nalalaman ang kanilang sariling kahinaan. Kapag nahiwalay sila sa mga kapananampalataya at napilitang tumindig nang mag-isa upang ipaliwanag ang kanilang paniniwala, magugulat sila nang makita nilang kung gaano kagulo ang kanilang mga kaisipan hinggil sa kanilang tinanggap bilang katotohanan. Tiyak na nagkaroon sa gitna natin ng pagtalikod sa Diyos na buhay at paglingon sa mga tao, na ipinapalit ang karunungang pantao sa banal na karunungan.

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> Pukawin ng Diyos ang Kaniyang bayan; kung mabigo ang ibang mga paraan, papasok sa gitna nila ang mga heresya, na magsasala sa kanila, ihihiwalay ang ipa sa trigo. Tinatawag ng Panginoon ang lahat ng nananampalataya sa Kaniyang salita na magising mula sa pagkakatulog. Dumating na ang mahalagang liwanag, angkop sa panahong ito. Ito ay katotohanang biblikal, na naglalahad ng mga panganib na nasa mismong harapan natin. Ang liwanag na ito ay nararapat na maghatid sa atin sa masikhay na pag-aaral ng Kasulatan at sa lubhang masusing pagsusuri ng mga paninindigang ating pinanghahawakan. Ibig ng Diyos na ang lahat ng mga implikasyon at mga paninindigan ng katotohanan ay saliksikin nang lubusan at matiyaga, kalakip ang panalangin at pag-aayuno. Huwag magpakasiya ang mga mananampalataya sa mga haka-haka at malabong mga kaisipan tungkol sa kung ano ang bumubuo sa katotohanan. Ang kanilang pananampalataya ay dapat na matibay na nakasalig sa Salita ng Diyos, upang kapag dumating ang panahon ng pagsubok at iharap sila sa mga kapulungan upang sumagot ukol sa kanilang pananampalataya, sila’y makapagbigay ng dahilan ng pag-asang nasa kanila, na may kaamuan at takot.

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> Pukawin, pukawin, pukawin. Ang mga paksang inihaharap natin sa sanlibutan ay dapat maging buhay na realidad sa atin. Mahalaga na, sa pagtatanggol ng mga doktrinang itinuturing nating mga saligang artikulo ng pananampalataya, ay huwag nating pahintulutan ang ating mga sarili na gumamit ng mga pangangatwirang hindi ganap na matibay at wasto. Maaaring sapat ang mga ito upang mapatahimik ang isang sumasalungat, ngunit hindi nila pinararangalan ang katotohanan. Dapat nating iharap ang matitibay na pangangatwiran, na hindi lamang makapapatahimik sa ating mga katunggali, kundi makatatagal din sa pinakamahigpit at pinakamasusing pagsusuri. Sa mga nagsanay ng sarili bilang mga debatista ay may malaking panganib na hindi nila hahawakan ang Salita ng Diyos nang makatarungan. Sa pakikiharap sa isang katunggali, dapat nating maging taimtim na pagsisikap na iharap ang mga paksa sa paraang makapagpukaw ng paninindigan sa kaniyang isipan, sa halip na hangarin lamang na magbigay ng kumpiyansa sa mananampalataya.

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> Anuman ang maging kaunlarang pangkaisipan ng tao, huwag ni sa isang saglit isipin na hindi na kailangan ang masusi at walang-patid na pagsasaliksik sa Banal na Kasulatan para sa higit na liwanag. Bilang isang bayan, tayo ay tinatawag, bawat isa sa atin, na maging mga mag-aaral ng propesiya. Dapat tayong magbantay nang may buong kasigasigan upang mabatid ang anumang sinag ng liwanag na ihaharap sa atin ng Diyos. Dapat nating masagap ang mga unang kislap ng katotohanan; at sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ay makakamtan ang higit na malinaw na liwanag, na maihaharap sa iba.

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> "Kapag ang bayan ng Diyos ay panatag at kuntento sa kanilang kasalukuyang kaliwanagan, makatitiyak tayo na hindi Niya sila papaboran. Kalooban Niya na sila’y laging sumusulong upang tanggapin ang dumaragdag at lalo pang dumaragdag na liwanag na sumisinag para sa kanila. Ang kasalukuyang saloobin ng iglesia ay hindi kalugod-lugod sa Diyos. May pumasok na sariling kumpiyansa na nag-udyok sa kanila na maramdamang wala na silang pangangailangan ng higit pang katotohanan at higit na dakilang liwanag. Namumuhay tayo sa panahong si Satanas ay kumikilos sa kanan at sa kaliwa, sa harap at sa likuran natin; at gayunman, bilang isang bayan, tayo ay natutulog. Niloloob ng Diyos na marinig ang isang tinig na gumigising sa Kaniyang bayan tungo sa pagkilos." Testimonies, tomo 5, 707, 708.

Back to Articles