Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Limampu't Pito

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Paglilinaw sa Propetikong Simbolismo ni Ciro sa Aklat ni Daniel

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

Sa unang talata ng ikasampung kabanata, ipinabatid sa atin na iyon ay ikatlong taon ni Ciro, ngunit sa unang kabanata, ipinabatid sa atin na si Daniel ay nabuhay lamang, o nagpatuloy, hanggang sa unang taon ni Ciro.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> At nanatili si Daniel hanggang sa unang taon ni Haring Ciro. Daniel 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Sa loob ng dalawang taon, si Ciro ay sa esensiya’y nakipaghari kasama ni Dario na taga-Media; kaya’t iyon ang ikatlong taon niya, ngunit iyon din ang kaniyang unang taon.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, may isang bagay na nahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kaniya ay Belteshazzar; at ang bagay ay totoo, ngunit ang takdang panahon ay mahaba: at naunawaan niya ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain. Daniel 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

Ayon sa propesiya, si Ciro ay ipinakilala sa una at huling mga pangitain ni Daniel. Ang unang kabanata ng aklat ni Daniel, gaya ng naipaliwanag na sa mga naunang artikulo, ay kumakatawan sa unang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat. Kapag ang unang anghel ay natukoy sa propesiya, taglay nito ang lahat ng makapropesiyang katangian ng tatlong anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat. Ang tatlong hakbang ng walang-hanggang ebanghelyo na kinakatawan ng unang anghel ay: “Katakutan ang Diyos,” “Ibigay sa Kanya ang kaluwalhatian,” sapagkat “dumating na ang oras ng Kaniyang paghatol.”

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Sapagkat si Daniel at ang tatlong mararangal na lalaki ay “natakot sa Diyos,” pinili nilang tanggihan ang pagkain ng Babilonia at manatiling mga vegetarian. Sa sumunod na pagsubok na batay sa nakikita, si Daniel at ang tatlong mararangal na lalaki ay “niluwalhati ang Diyos” sa kanilang malusog na anyo, na taliwas sa mga kumain ng pagkaing Babiloniko. Pagkaraan ng tatlong taon, dumating ang “oras ng paghuhukom” nang sila’y subukin ni Nabucodonosor at masumpungang sampung ulit na higit na marunong kaysa sa lahat ng marurunong na lalaki ng Babilonia.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Ang tatlong hakbang ng walang hanggang Ebanghelyo ay inilalarawan din sa huling kabanata ng Daniel bilang ang prosesong kung saan ang pagdami ng kaalaman ay nagpapadalisay, nagpapaputi, at sumusubok sa mga may pananagutan sa liwanag na tinanggalan ng tatak sa panahon ng wakas. Sa unang kabanata ng Daniel, gaya rin sa huli, natutukoy ang tatlong hakbang ng unang anghel, na sumasaklaw sa kabuuan ng tatlong anghel. Sapagkat ang unang kabanata ay ang walang hanggang Ebanghelyo ng unang anghel, ang ikalawang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa ikalawang anghel ng Pahayag labing-apat, kung saan kinakatawan ang pagsubok hinggil sa larawan ng hayop o sa larawan ni Cristo, gaya ng sa ikalawang pagsubok sa tatlong hakbang ng unang kabanata.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Yamang ang unang at ikalawang kabanata ng aklat ni Daniel ay kumakatawan sa unang at ikalawang anghel ng Apocalipsis, kabanata labing-apat, ang ikatlong kabanata ng aklat ni Daniel, at ang pagsubok sa Kapatagan ng Dura, ay kumakatawan naman sa mensahe ng ikatlong anghel, na may babalang huwag tanggapin ang tatak ng hayop. Sa unang kabanata ng aklat ni Daniel, binabanggit ang unang taon ni Ciro, at sa ikasampung kabanata, na siyang huling pangitain ni Daniel, si Ciro ay inilalarawan bilang nasa ikatlong taon; ngunit batid natin na ang ikatlong taon na iyon ay ang kanyang unang taon, sapagkat si Daniel ay nagpatuloy lamang hanggang sa unang taon ni Ciro.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Kaya, si Cyrus ay isang sagisag ng isang unang taon na naglalaman ng tatlong taon. Siya ay sagisag ng mensahe ng unang anghel. Ang unang taon ni Cyrus ay binanggit sa huling talata ng unang pangitain ni Daniel, at muli sa unang talata ng huling pangitain ni Daniel. Mahalaga ang pagkilala sa makahulang simbolismo ni Cyrus, at una sa lahat, kinikilala natin na siya ang kumakatawan sa mensahe ng unang anghel. Ito ay maaaring matiyak ayon sa propesiya sa pamamagitan ng katunayang kinikilala ni Daniel ang kanyang ikatlong taon bilang ang kanyang una; subalit higit na mahalaga, ito ay natutukoy sa pamamagitan ng unang dekreto na kanyang ipinahayag.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Ang pakikipagpunyagi na isinasagawa ni Gabriel laban sa mga hari ng Persia sa kabanata sampu ay may kinalaman sa pag-akay kay Ciro sa kalagayang kanyang isasakatuparan at ipahahayag ang una sa tatlong kautusan, na magpapahintulot sa mga Judio na makabalik at muling itayo ang Jerusalem at ang templo. Ang ikatlong kautusan ang magtatakda ng pasimula ng hula ng dalawang libo at tatlong daang taon, na nagtapos nang dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Ang ikatlong kautusan ay kumakatawan sa ikatlong anghel, at samakatuwid, ang unang kautusan ni Ciro ay kumakatawan sa pagdating ng unang anghel noong 1798. Si Ciro ay kumakatawan sa unang anghel, at dahil dito, sa aklat ni Daniel ang kanyang unang taon ay kumakatawan sa tatlong taon.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Samakatuwid, kinakatawan ni Cyrus ang "panahon ng wakas," sapagkat nang dumating ang unang anghel (Cyrus) noong 1798, dumating ang "panahon ng wakas" at naalisan ng selyo ang aklat ni Daniel. Ang pangalang Cyrus ay pinaniniwalaang nagmula sa salitang Lumang Persiano na "Kūruš," na ang ibig sabihin ay "araw," na pinagsama sa salitang Elamita na "kursh," na nangangahulugang "trono," na nagpapahiwatig ng ugnayan sa kapangyarihang makahari o pagkahari. Tinatalakay rin ni Isaias ang mga katangiang ito ni Cyrus.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Yaong nagsasabi tungkol kay Ciro, Siya ang aking pastol, at isasagawa niya ang buong kalooban ko; na nagsasabi sa Jerusalem, Itatayo ka; at sa templo, Ilalatag ang iyong saligan. Ganito ang sabi ng Panginoon sa kanyang pinahiran, kay Ciro, na ang kanyang kanang kamay ay aking hinawakan, upang pasukuin ang mga bansa sa harap niya; at luluwagan ko ang mga baywang ng mga hari, upang buksan sa harap niya ang pintuang-daan na may dalawang dahon; at ang mga pintuan ay hindi isasara; Ako’y mauuna sa iyo, at itutuwid ko ang mga likong dako; aking babasagin ang mga pintuang tanso, at puputulin ko ang mga halang na bakal; At ibibigay ko sa iyo ang mga kayamanan ng kadiliman, at ang mga nakatagong kayamanan sa mga lihim na dako, upang iyong makilala na ako, ang Panginoon, na tumatawag sa iyo sa iyong pangalan, ang Diyos ng Israel. Alang-alang kay Jacob na aking lingkod, at kay Israel na aking hirang, tinawag pa nga kita sa iyong pangalan; ikaw ay tinagurian ko, bagaman hindi mo ako nakilala. Ako ang Panginoon, at wala nang iba; walang Diyos bukod sa akin; binigkisan kita, bagaman hindi mo ako nakilala; Upang makilala nila mula sa pagsikat ng araw, at mula sa kanluran, na walang iba maliban sa akin. Ako ang Panginoon, at wala nang iba. Isaias 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Si Ciro ay sumagisag kay Cristo, sapagkat siya ang “pinahiran” ng Panginoon at tinawag na “pastol” ng Diyos, na nagtatayo ng Jerusalem at naglalatag ng pundasyon ng templo. Siya ang may kinalaman sa pagbubukas ng mga nakasarang pintuang-bayan, gaya ni Cristo na Siyang nagbubukas at walang sinumang makapagsasara, at nagsasara at walang sinumang makapagbubukas. At kay Ciro ay ibinigay ang “mga kayamanan ng kadiliman, at mga natagong kayamanan ng mga lihim na dako.” Tinutupad ni Ciro ang ilang mga panandang-daan sa linya ng mga kilusang repormatibo.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

Siya ang tanda ng kapanahunan ng wakas—ng pagdating ng unang anghel, ng pag-aalis ng selyo sa aklat ni Daniel, at ng pagdami ng kaalaman na nagmumula sa "mga kayamanan ng kadiliman, at mga natatagong yaman ng mga lihim na dako." Ang mga "kayamanan ng kadiliman, at mga natatagong yaman ng mga lihim na dako" na iyon ang bumubuo ng "pundasyong" "itinatayo," at ng "templong" "ilalatag." Si Cristo, na inilarawan ni Cyrus bilang tipo, ay ang "pinahiran" ng Panginoon, gaya noong Siya'y pinahiran sa Kanyang bautismo. Samakatuwid, si Cyrus ay hindi lamang ang pagdating ng unang anghel; siya rin ang ikalawang anghel na nagbibigay-kapangyarihan sa unang anghel kapag ito'y bumababa, gaya ng pagbaba ng Espiritu Santo nang pinahiran si Cristo. Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, binuksan ni Cristo ang pintuan o "tarangkahan" papasok sa Kabanal-banalang Dako, isang "tarangkahan" na dating nakasara. Si Cyrus ay tanda rin ng pagdating ng ikatlong anghel.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Si Cyrus ang unang anghel, at ang unang anghel ay nagtataglay ng lahat ng elemento ng tatlong anghel. Si Cyrus ang panahon ng wakas noong 1798, nang dumating ang unang anghel. Si Cyrus ay kumakatawan sa ika-11 ng Agosto, 1840, nang ang mensahe ng unang anghel ay pinalakas (pinahiran). Kumakatawan siya sa gawaing pagtatatag ng mga saligan, gaya ng kinakatawan ng pagkakagawa ng tsart ng 1843 noong Mayo ng 1842. Kumakatawan siya sa pagtatayo ng templo, kung paanong ang dalawang uri ay pinaghiwalay sa unang kabiguan noong ika-19 ng Abril, 1844, at kumakatawan siya sa ikalawang paghihiwalay sa dakilang kabiguan noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Ang lahat ng mga panandang-daan ng kilusang reporma ng mga Millerita ay naunang inilarawan sa pamamagitan ni Ciro, at kaya’t ang mga panandang-daan na iyon ay nagsisilbi ring mga tipo ng mga panandang-daan ng kilusan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Nauna sa kilusan ng mga Millerita ang mga tanda na itinukoy ni Cristo na mauuna sa kasaysayan ng mga Millerita.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Ang propesiya ay hindi lamang inihuhula ang paraan at layunin ng pagparito ni Cristo, kundi naglalahad din ng mga tanda na sa pamamagitan ng mga ito’y malalaman ng mga tao kung malapit na ito. Sinabi ni Jesus: “Magkakaroon ng mga tanda sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin.” Luke 21:25. “Ang araw ay magdidilim, at ang buwan ay hindi magbibigay ng liwanag, at ang mga bituin ng langit ay malalaglag, at ang mga kapangyarihan na nasa langit ay mayayanig. At kung magkagayo’y makikita nila ang Anak ng tao na dumarating sa mga alapaap na may dakilang kapangyarihan at kaluwalhatian.” Mark 13:24-26. Gayon inilalarawan ng tagapagpahayag ang una sa mga tanda na mauuna sa ikalawang pagparito: “Nagkaroon ng isang dakilang lindol; at ang araw ay naging itim na parang telang kayong-buhok, at ang buwan ay naging parang dugo.” Revelation 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> “Ang mga tandang ito ay nasaksihan bago ang pagsisimula ng ikalabinsiyam na siglo. Sa katuparan ng propesiyang ito, noong taong 1755 ay naganap ang pinakakakila-kilabot na lindol na naitala kailanman.” The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Ang mga tanda na nagbabadya ng Ikalawang Pagparito ay nagsimula nang bahagya bago ang 1798, noong 1755. Noong 1798 natapos ang pagkabihag ng espirituwal na Israel sa espirituwal na Babilonia, na, ayon sa itinuturo ni Sister White, ay tinipuhan ng literal na pagkabihag ng literal na Israel sa literal na Babilonia, na nagtapos sa katapusan ng pitumpung taon ng pagkabihag, nang pumasok si Ciro sa pamamagitan ng mga nakabukas na pintuang-bayan at sinakop ang Babilonia, at pinatay si Belsasar.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “Sa kasalukuyan, ang iglesia ng Diyos ay malaya upang isulong hanggang sa ganap na katuparan ang banal na panukala para sa kaligtasan ng isang naligaw na lahi. Sa loob ng maraming siglo, tiniis ng bayan ng Diyos ang pagsikil sa kanilang mga kalayaan. Ipinagbawal ang pangangaral ng ebanghelyo sa kadalisayan nito, at ang pinakamatitinding parusa ay ipinataw sa mga naglakas-loob na sumuway sa mga utos ng tao. Bilang bunga, ang dakilang moral na ubasan ng Panginoon ay halos ganap na walang manggagawa. Ang mga tao ay pinagkaitan ng liwanag ng salita ng Diyos. Ang kadiliman ng kamalian at pamahiin ay nagbanta na pawiin ang kaalaman tungkol sa tunay na relihiyon. Ang iglesia ng Diyos sa lupa ay tunay na nasa pagkabihag sa mahabang panahong ito ng walang humpay na pag-uusig, gaya ng mga anak ni Israel na dinalang-bihag sa Babilonya sa panahon ng pagkakatapon.” Prophets and Kings, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Ang katapusan ng pitumpung taon sa Babilonia ay naging tipo ng 1798, at may mga tanda na nauna sa 1798, na nagpahayag na nalalapit na ang pagbabalik ni Cristo.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> "Ang pagdating ng hukbo ni Ciro sa harap ng mga pader ng Babilonia ay naging tanda sa mga Judio na nalalapit na ang kanilang paglaya mula sa pagkabihag. Mahigit isang siglo bago ang kapanganakan ni Ciro, tinukoy na siya ng Inspirasyon sa pangalan, at ipinasulat ang tala tungkol sa mismong gawaing isasagawa niya sa pagkuha sa lungsod ng Babilonia nang di-inaasahan, at sa paghahanda ng daan para sa pagpapalaya ng mga anak ng pagkabihag." Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Si Ciro ay kumakatawan din sa mga tanda na nauna sa 1798. Ang mga historyador ay higit na malabo tungkol sa pamamahala nina Dario at Ciro, ngunit malinaw ang Salita ng Diyos. Ang Imperyong Medo-Persia ang sumunod sa Imperyo ng Babilonia, at ang unang hari ng Medo-Persia ay si Dario, bagaman ang kaniyang pamangking si Ciro ang heneral na sumakop sa Babilonia nang gabi ng huling handaan ni Belsasar. Kapuwa sina Ciro at Dario ay kumakatawan sa panahon ng katapusan ng pitumpung-taóng pagkabihag, na sumasagisag sa panahon ng kawakasan noong 1798, at ito rin ay sumasagisag sa panahon ng kawakasan noong 1989.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Moises ay tinandaan ng mga kapanganakan nina Aaron at Moises, na may pagitan na tatlong taon. Ang kasaysayang iyon ay ang pinakatumpak na huwaran ng kasaysayan ni Cristo, at ang panahon ng wakas sa kasaysayang iyon ay tinandaan ng kapanganakan ni Juan, at pagkaraan ng anim na buwan, ng kapanganakan ng pinsan niyang si Jesus. Ang panahon ng wakas ay may dalawang pananda, at sina Dario at Ciro ay kapwa nagtatakda ng wakas ng pitumpung taong pagkabihag, na sumagisag sa wakas ng isang libo dalawang daan at animnapung taong pagkabihag. Ang nakamamatay na sugat ng hayop na papal noong 1798 ay sinundan, sa sumunod na taon, ng kamatayan ng yaong sumakay at naghari sa hayop na iyon. Noong 1989, kapwa pangulo sina Reagan at Bush na una.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Itinutukoy ni Ciro ang mga tandang nagpapahayag ng darating na panahon ng wakas, at itinatakda niya ang panahon ng wakas. Itinutukoy niya ang paglago ng kaalaman, at ang pagpapalakas sa unang mensahe sa pagbaba ng isang anghel, at itinutukoy niya ang gawaing pagkatapos ay isinakatuparan sa paglalagay ng mga pundasyon, ang gawaing pagtatayo ng templo, at ang pagdating ng ikatlong anghel kapag ang Sugo ng Tipan ay biglang darating sa Kaniyang templo.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Sa ikatlong taon ni Cyrus na hari ng Persia, isang bagay ang ipinahayag kay Daniel, na ang pangalang itinawag sa kaniya ay Belteshazzar; at ang bagay ay tunay, datapuwa’t ang takdang panahon ay mahaba; at kaniyang naunawaan ang bagay, at nagkaroon siya ng pagkaunawa sa pangitain. Nang mga araw na yaon, akong si Daniel ay nagdadalamhati nang tatlong buong linggo. Hindi ako kumain ng tinapay na mainam, ni laman ni alak ay pumasok sa aking bibig, ni nagpahid man ako ng langis, hanggang sa naganap ang tatlong buong linggo. At sa ikadalawampu’t apat na araw ng unang buwan, samantalang ako’y nasa tabi ng malaking ilog, na siyang Hiddekel. Daniel 10:1-4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Ang mga sagisag ni Cyrus at Belteshazzar ay kumakatawan sa isang tiyak na propetikong kasaysayan sa mga huling araw. Ipinababatid sa atin ng sagisag ni Belteshazzar na ang mga taong kinakatawan ay ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na siyang huling salinlahi ng bayang tipan. Inilalagay sila sa propetikong kasaysayan na kinakatawan ni Cyrus, na kumakatawan sa kasaysayang nauna sa 1798, at 1989, at Setyembre 11, 2001, sapagkat kinakatawan ni Cyrus ang lahat ng mga palatandaang iyon. Kinakatawan din niya ang kabiguan noong Hulyo 18, 2020, at maging ang nalalapit na batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang susi sa pagtukoy kung saan nakalagay sa propesiya ang huling pangitain ni Daniel ay nasa kung ano ang nalalaman ni Daniel.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

Sa unang talata, si Daniel (Belteshazzar) ay may pagkaunawa sa kapwa “bagay” at sa “pangitain.” Ang “bagay” ay ang salitang Hebreo na “dabar,” na ang kahulugan ay “salita,” at ito’y ginamit ni Gabriel upang kumatawan sa “chazon” na pangitain ng dalawang libo’t limandaang dalawampung taon (“pitong panahon”). Ang “pangitain” sa unang talata, na nauunawaan ni Daniel, ay ang “mareh” na pangitain ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Hindi naunawaan ng bayan ng tipan ng Diyos sa mga huling araw ang “pitong panahon” sa “panahon ng wakas” noong 1989. Hindi nila naunawaan ang “pitong panahon” hanggang pagkatapos ng Setyembre 11, 2001, kaya’t si Daniel ay kailangang nasa panahon ng kilusang repormang propetiko na kinakatawan ni Cyrus pagkatapos ng Setyembre 11, 2001, sapagkat si Daniel, na kumakatawan sa pangwakas na kilusang propetiko, ay nakauunawa sa kapwa “bagay” at “pangitain.”

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Si Daniel ay kinikilalang nasa loob ng dalawampu’t isang araw na panahon ng pagdadalamhati. “Sa mga araw na yaon” ng pagdadalamhati ni Daniel, naunawaan niya ang “bagay,” at nagkaroon din siya ng pagkaunawa sa “pangitain.” Ang katotohanang kinakatawanan ng “bagay” ay inihayag kay Daniel sa mga araw ng pagdadalamhati. Ang bayan ng Diyos ay inilalarawan bilang “nagluluksa” sa mga guhit ng reporma bago sumapit ang Sigaw sa Hatinggabi. Ang pagdadalamhati ay inilalarawan nina Marta at Maria na nagluluksa para kay Lazaro, bago pa lamang ang Matagumpay na Pagpasok. Ito ay inilarawan ng panghihina ng loob matapos ang unang pagkabigo sa kasaysayan ng mga Millerita, gaya ng ipinahayag ni Jeremias.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Nasumpungan ang iyong mga salita, at kinain ko ang mga yaon; at ang iyong salita ay naging sa akin kagalakan at katuwaan ng aking puso: sapagkat ako’y tinatawag sa iyong pangalan, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako naupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y naupo na mag-isa dahil sa iyong kamay: sapagkat pinuspos mo ako ng poot. Bakit ang aking sakit ay walang patid, at ang aking sugat ay walang kagamutan, na tumatangging maghilom? Ikaw ba’y magiging lubos na parang sinungaling sa akin, at gaya ng tubig na natutuyo? Jeremias 15:16-18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Si Jeremiah ay hindi “nagalak” sa kamatayan ng dalawang saksi, gaya ng ginawa ng mga mamamayan ng Sodoma at Egipto sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang “hindi magalak” ay pagdadalamhati. Sa pamamagitan ng pagdadalamhati ni Belteshazzar, natutukoy ang pagdadalamhating kaugnay ng kamatayan ng dalawang saksi. Noong Hulyo 18, 2020, at Nobyembre 3, 2020, ang dalawang saksi ng tunay na Protestanteng sungay at ng mga Republikanong sungay ng halimaw na mula sa lupa ay pinaslang sa mga lansangan ng Sodoma at Egipto, kung saan ipinako rin sa krus ang ating Panginoon. Nang ipinako sa krus ang ating Panginoon, nagsimulang magdalamhati ang Kaniyang mga alagad. Ang dalawang saksi na iyon ay inilarawan sa Apocalipsis kabanata labing-isa bilang sina Moses at Elijah.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

May limang pagtukoy kay Cristo bilang Miguel sa Kasulatan: tatlo sa Aklat ni Daniel, isa sa Aklat ni Judas, at isa pa sa Aklat ng Pahayag. Sa ikasampung kabanata, na kasalukuyan nating pinag-aaralan, si Miguel ay binanggit nang makalawa, sa talatang labintatlo at dalawampu’t isa, at muli sa ikalabindalawang kabanata, talatang isa. Siya ay itinukoy sa Pahayag ikalabindalawa, talatang pito. Sa Judas, si Miguel ay kinilalang muling bumuhay kay Moises, na, sa Pahayag ikalabing-isa, ay isa sa mga saksi na patay sa lansangan.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Kaya’t ipinaaalala ko sa inyo, bagaman minsan na ninyong nalalaman ito, kung paanong ang Panginoon, matapos iligtas ang bayan mula sa lupain ng Egipto, ay nang dakong huli’y ipinuksa ang mga hindi sumampalataya. At ang mga anghel na hindi nanatili sa kanilang unang kalagayan, kundi iniwan ang sarili nilang tahanan, ay itinali niya sa mga tanikala na walang hanggan sa ilalim ng kadiliman hanggang sa paghuhukom ng dakilang araw. Gaya rin ng Sodoma at Gomorra, at ang mga lunsod na nasa palibot nila sa gayunding paraan, na ibinigay ang kanilang sarili sa pakikiapid at nagsisunod sa ibang laman, ay inilagay bilang halimbawa, na nagdurusa ng parusa ng apoy na walang hanggan. Gayon din naman, ang mga maruruming mapanaginipin na ito ay dinudungisan ang laman, hinahamak ang kapamahalaan, at namumusong laban sa mga karangalan. Gayunman, si Miguel na arkanghel, nang makipagtalo siya sa diyablo tungkol sa katawan ni Moises, ay hindi nangahas magdala laban sa kanya ng isang mapang-alipustang sakdal, kundi sinabi, Sawayin ka nawa ng Panginoon. Judas 5-9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

Sa aklat ni Judas, sa konteksto ng kapwa Sodoma at Ehipto—na kumakatawan sa dakilang lunsod kung saan pinaslang sina Moises at Elias sa Apocalipsis kabanata labing-isa—si Cristo, na kinakatawan ni Miguel, ay binuhay na maguli ang katawan ni Moises. Sina Moises at Elias ay patay na sa loob ng tatlo’t kalahating simbolikong araw sa Apocalipsis kabanata labing-isa, at ang mga araw ng pagdadalamhati para kay Belteshazzar ay nagtatapos kapag si Miguel ay bumababa mula sa langit. Sa paraang linya-sa-linya, ang Daniel kabanata sampu, mga talata isa hanggang apat, ay tumutukoy sa panahon ng pagdadalamhati na nagwawakas kapag ang dalawang saksi ay binuhay na maguli ni Miguel.

We shall continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> Pinili ng Ama sina Moises at Elias upang maging Kanyang mga sugo kay Cristo, upang luwalhatiin Siya sa pamamagitan ng liwanag ng Langit, at upang makipag-usap sa Kanya tungkol sa Kanyang nalalapit na paghihirap, sapagkat sila’y namuhay sa lupa bilang mga tao; naranasan nila ang mga dalamhati at pagdurusang pantao, at kaya nilang makiramay sa pagsubok ni Jesus sa Kanyang buhay sa lupa. Si Elias, sa kanyang katayuan bilang propeta sa Israel, ay kumatawan kay Cristo, at ang kanyang gawain ay, sa isang antas, naging katulad ng sa Tagapagligtas. At si Moises, bilang pinuno ng Israel, ay tumayong kahalili ni Cristo, nakikipag-usap sa Kanya at sumusunod sa Kanyang mga tagubilin; kaya’t ang dalawang ito, sa lahat ng mga hukbong nagkatipon sa palibot ng trono ng Diyos, ang pinakaangkop na maglingkod sa Anak ng Diyos.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> Nang si Moises, sa silakbo ng galit dahil sa kawalan ng pananampalataya ng mga anak ni Israel, ay pinukpok ang bato at ibinigay sa kanila ang tubig na kanilang hinihingi, inangkin niya ang kaluwalhatian para sa sarili; sapagkat ang kanyang isip ay labis na nabalot ng kawalang-pasasalamat at pagkasuway ng Israel, anupa’t nabigo siyang parangalan ang Diyos at dakilain ang Kanyang pangalan, habang isinasagawa ang gawaing iniutos Niya sa kanya. Plano ng Makapangyarihan sa Lahat na madalas dalhin ang mga anak ni Israel sa mga kagipitan, at saka, sa kanilang matinding pangangailangan, iligtas sila sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan, upang makilala nila ang Kanyang natatanging pagkalinga sa kanila, at luwalhatiin ang Kanyang pangalan. Ngunit si Moises, sa pagpaubaya sa likas na bugso ng kanyang puso, ay inangkin para sa sarili ang karangalang nauukol sa Diyos, nahulog sa kapangyarihan ni Satanas, at ipinagbawal na makapasok sa Lupang Pangako. Kung nanatiling matatag si Moises, dinala sana siya ng Panginoon sa Lupang Pangako, at pagkatapos ay inilipat sana siya sa Langit nang hindi niya makita ang kamatayan.

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> Gaya ng nangyari, dumaan sa kamatayan si Moises, ngunit ang Anak ng Diyos ay bumaba mula sa Langit at binuhay siyang muli bago pa dumanas ng kabulukan ang kanyang katawan. Bagaman si Satanas ay nakipagtalo kay Miguel ukol sa katawan ni Moises, at inangkin iyon bilang nararapat niyang ariin, hindi siya nanagumpay laban sa Anak ng Diyos; at si Moises, taglay ang muling binuhay at niluwalhating katawan, ay iniakyat sa mga bulwagan ng Langit, at ngayo’y isa na sa dalawang pinarangalan, na inatasan ng Ama na maglingkod sa Kanyang Anak.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> "Sa pagpapahintulot nilang madaig sila nang gayon ng antok, napalampas ng mga alagad ang pag-uusap sa pagitan ng mga mensahero ng Langit at ng niluwalhating Manunubos. Ngunit nang bigla silang magising mula sa malalim na pagkakatulog, at nasilayan ang dakilang pangitain sa harap nila, napuno sila ng matinding kagalakan at panggigilalas. Samantalang minamasdan nila ang maningning na anyo ng kanilang minamahal na Guro, napilitan silang takpan ang kanilang mga mata ng kanilang mga kamay, sapagkat wala silang ibang paraan upang tiisin ang di-mailarawang kaluwalhatiang bumabalot sa kaniyang pagkatao, at naglalabas ng mga sinag ng liwanag na tulad ng sa araw. Sa maikling sandali, nasilayan ng mga alagad ang kanilang Panginoon na niluwalhati at dinakila sa harap ng kanilang mga mata, at pinararangalan ng mga maningning na nilalang na kinikilala nila bilang mga kinalulugdan ng Diyos." The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles