Article

# Rome Establishes the Vision - Number Four

Itinatatag ng Roma ang Pangitain - Bilang Apat

Reviving Old Controversies: The Battle Over Prophetic Interpretation in Adventism

Muling Pagbuhay ng mga Lumang Kontrobersiya: Ang Labanan hinggil sa Pagpapakahulugan sa Propesiya sa Adventismo

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2024

Formats

PDF
Word

We have been forewarned that “old controversies” would be revived in the last days.

Binalaan na tayo nang pauna na ang "mga lumang kontrobersiya" ay muling bubuhayin sa mga huling araw.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising.” Selected Messages, book 2, 109.

> Inilalarawan ng Salita ng Diyos sa kasaysayan at sa propesiya ang malaon nang nagpapatuloy na tunggalian sa pagitan ng katotohanan at kamalian. Ang tunggaliang iyon ay patuloy pang nagaganap. Ang mga bagay na naganap na ay mauulit. Muling mabubuhay ang mga dating kontrobersiya, at patuloy na lilitaw ang mga bagong teorya. Selected Messages, aklat 2, 109.

Invariably those old controversies were a satanic attempt to undermine the role of Modern Rome, for it is papal Rome of the last days who establishes the vision. There are several examples of this fact in the history of Adventism. The first was the controversy between the Protestants and the Millerites as represented upon the 1843 pioneer chart. The only reference on the sacred 1843 pioneer chart, which “was directed by the Lord and should not be altered,” that was not a direct reference to a prophetic truth of God’s word, was the representation of the controversy of the Millerites with the Protestants of that period. The Protestants identified the “robbers of thy people” of Daniel chapter eleven, verse fourteen as Antiochus Epiphanes, while the Millerites knew it was Rome.

Sa tuwina, ang mga dating kontrobersiyang iyon ay isang satanikong pagtatangka upang pahinain ang papel ng Makabagong Roma, sapagkat ang Roma Papal sa mga huling araw ang siyang nagtatatag ng pangitain. Mayroong ilang halimbawa ng katotohanang ito sa kasaysayan ng Adbentismo. Ang una ay ang kontrobersiya sa pagitan ng mga Protestante at ng mga Millerita, gaya ng inilarawan sa tsart ng mga tagapanguna noong 1843. Ang kaisa-isang sanggunian sa sagradong tsart ng mga tagapanguna noong 1843, na “pinatnubayan ng Panginoon at hindi dapat baguhin,” na hindi tuwirang tumutukoy sa isang propetikong katotohanan ng salita ng Diyos, ay ang paglalarawan ng kontrobersiya ng mga Millerita sa mga Protestante noong panahong iyon. Itinukoy ng mga Protestante ang “mga mandarambong ng iyong bayan” ng Daniel kabanata labing-isa, talatang labing-apat bilang si Antiochus Epiphanes, samantalang nalalaman ng mga Millerita na iyon ay Roma.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.” 1843 Pioneer Chart.

> "164 Kamatayan ni Antiochus Epiphanes, na, walang pasubali, ay hindi tumindig laban sa Prinsipe ng mga Prinsipe, yamang 164 na taon na siyang patay bago isinilang ang Prinsipe ng mga Prinsipe." 1843 Pioneer Chart.

Thereafter there was the controversy between James White and Uriah Smith over the correct identification of the “king of the north” in Daniel chapter eleven. James was correct in identifying the “king of the north” in the final verses of Daniel eleven as papal Rome, or as I call it modern Rome. Smith argued the “king of the north” of Daniel chapter eleven, verse thirty-six was atheistic France.

Pagkaraan nito, nagkaroon ng pagtatalo sa pagitan nina James White at Uriah Smith hinggil sa wastong pagkakakilanlan ng "hari sa hilagaan" sa Daniel kabanata labing-isa. Tama si James White sa pagtukoy na ang "hari sa hilagaan" sa huling mga talata ng Daniel kabanata labing-isa ay ang Roma ng Kapapahan, na tinatawag kong Makabagong Roma. Iginiit ni Smith na ang "hari sa hilagaan" sa Daniel kabanata labing-isa, talatang tatlumpu't anim ay ang ateistikong Pransiya.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> TALATA 36. At isasagawa ng hari ang ayon sa kaniyang kalooban; at itataas niya ang kaniyang sarili, at magpapakadakila siya higit sa bawat diyos, at magsasalita siya ng mga bagay na kagila-gilalas laban sa Diyos ng mga diyos, at magtatagumpay hanggang sa maganap ang poot; sapagka’t ang bagay na itinakda ay gagawin.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 292.

> Ang haring ipinakilala rito ay hindi maaaring tumukoy sa gayunding kapangyarihang huling binanggit; ibig sabihin, sa kapangyarihang papal; sapagkat ang mga pagtutukoy ay hindi magiging wasto kung ilalapat sa kapangyarihang iyon. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 292.

Smith inserted his own “private interpretation” when he stated, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” God’s word never fails, and it is grammatically incorrect to use a human proposition to deny the clear grammatical structure of the passage. The verse says “and the king” which demands that the king being identified is the same king represented in the previous passage. There is no evidence of a new king, and Smith affirms the “same power which was last noticed” was the “papal power.” He acknowledges in his book that from verse thirty-one through verse thirty-five is the papal power, and with no grammatical evidence identifying a new king in verse thirty-six, he simply argues that the verses following verse thirty-five do not represent the prophetic characteristics of the papal power. He therefore inserts his opinion about France.

Isiningit ni Smith ang kaniyang "sariling pagpapaliwanag" nang sinabi niya, "Ang haring ipinakilala rito ay hindi maaaring tumukoy sa gayunding kapangyarihan na huling binanggit; ibig sabihin, sa kapangyarihang papa; sapagkat ang mga pagtutukoy ay hindi babagay kung ilalapat sa kapangyarihang iyon." Ang salita ng Diyos ay hindi kailanman nabibigo, at mali sa balarila na gumamit ng isang proposisyong pantao upang itanggi ang malinaw na balarilang balangkas ng sipi. Sinasabi ng talata, "at ang hari," na nangangailangan na ang haring tinutukoy ay ang gayunding hari na kinakatawan sa naunang sipi. Walang anumang katibayan ng isang bagong hari, at pinagtitibay ni Smith na ang "gayunding kapangyarihan na huling binanggit" ay ang "kapangyarihang papa." Kinikilala niya sa kaniyang aklat na mula talatang tatlumpu't isa hanggang talatang tatlumpu't lima ay tumutukoy sa kapangyarihang papa, at yamang walang anumang katibayang pangbalarila na nagtutukoy ng isang bagong hari sa talatang tatlumpu't anim, payak lamang niyang iginigiit na ang mga talatang kasunod ng talatang tatlumpu't lima ay hindi kumakatawan sa mga katangiang propetiko ng kapangyarihang papa. Kaya't isiningit niya ang kaniyang opinyon hinggil sa Pransiya.

When Smith addresses verse forty, the faulty prophetic platform he has erected with his private interpretation forces him to identify a three way war, that by his conjectures identifies the king of the south as Egypt, who in the verse “pushes” against France, and Turkey he identifies as the king of the north who also comes against France. That added human interpretation builds a prophetic model that has Smith identifying a literal Armageddon, where Turkey marches to Jerusalem, marking the close of human probation as Michael stands up. Many books in Adventism’s history have been written correctly identifying the fallacy of such an application.

Kapag tinatalakay ni Smith ang ikaapatnapung talata, ang maling propetikong balangkas na kaniyang itinayo sa pamamagitan ng sariling interpretasyon ay pumipilit sa kaniya na tukuyin ang isang tatlong-panig na digmaan: sa pamamagitan ng kaniyang mga hinuha, itinuturing niyang ang hari ng timog ay ang Ehipto, na sa talata ay “sumalakay” laban sa Pransiya, at ang Turkiya naman ay itinatakda niya bilang hari ng hilaga na sumasalakay din sa Pransiya. Ang idinagdag na makataong interpretasyong iyon ay bumubuo ng isang propetikong modelo na nagbubunsod kay Smith na kilalanin ang isang literal na Armagedon, kung saan ang Turkiya ay nagmamartsa patungong Jerusalem, na nagmamarka sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan sa pagtindig ni Miguel. Maraming aklat sa kasaysayan ng Adbentismo ang naisulat na wastong kumikilala sa kamalian ng gayong aplikasyon.

It is not the purpose of this article to address the fruits of Uriah Smith’s private interpretation, but simply to identify the controversy that ensued when he began to promote his private interpretation, for as James White opposed his fallacious view it became another line of controversy in Adventism where the correct identification of Rome was attacked by a false application.

Hindi layunin ng artikulong ito na talakayin ang mga bunga ng pribadong interpretasyon ni Uriah Smith, kundi kilalanin lamang ang kontrobersiyang sumiklab nang sinimulan niyang itaguyod ang kanyang pribadong interpretasyon, sapagkat nang sinalungat ni James White ang kanyang maling pananaw, ang usaping iyon ay naging panibagong larangan ng kontrobersiya sa Adventismo, kung saan ang wastong pagtukoy sa Roma ay sinalakay ng isang maling paglalapat.

There was also the long-drawn-out controversy over “the daily” in the book of Daniel, when Laodicean Adventism adopted the apostate Protestant view identifying “the daily” in the book of Daniel as Christ’s sanctuary ministry, in contradiction to the established foundational truth that “the daily” was a symbol of pagan Rome.

Nagkaroon din ng matagalang kontrobersiya hinggil sa “the daily” sa aklat ni Daniel, nang tinanggap ng Laodiceang Adventismo ang apostatang Protestanteng pananaw na kinikilala ang “the daily” sa aklat ni Daniel bilang ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, na salungat sa itinatag na pundamental na katotohanan na ang “the daily” ay sagisag ng paganong Roma.

> “Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74.

> “At nakita ko, kaugnay ng ‘daily’ (Daniel 8:12), na ang salitang ‘sacrifice’ ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto, at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pananaw nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pananaw tungkol sa ‘daily’; ngunit sa kaguluhan mula noong 1844, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Ang panahon ay hindi na naging isang pagsubok mula noong 1844, at kailanman ay hindi na muling magiging isang pagsubok.” Early Writings, 74.

At the time of the end, in 1989, when the last six verses of Daniel eleven were unsealed, the king of the north was then recognized to be papal Rome, just as James White previously identified in his controversy with Uriah Smith. White had applied the methodology of “line upon line” as he addressed Smith’s fallacy. White argued if the last power represented in Daniel two, and the last power represented in Daniel seven, and the last power represented in Daniel eight were all Rome, then upon three lines of witnesses the power who comes to his end in Daniel eleven is Rome, not Smith’s claim that it is Turkey.

Sa panahon ng wakas, noong 1989, nang maalisan ng tatak ang huling anim na talata ng Daniel 11, kinilala noon na ang hari ng hilaga ay ang Roma ng Papasiya, gaya ng dati nang itinukoy ni James White sa kaniyang pagtatalo kay Uriah Smith. Ipinatupad ni White ang metodolohiyang “line upon line” nang kaniyang tinugunan ang kamalian sa pangangatuwiran ni Smith. Iginiit ni White na kung ang huling kapangyarihang kinakatawan sa Daniel 2, at ang huling kapangyarihang kinakatawan sa Daniel 7, at ang huling kapangyarihang kinakatawan sa Daniel 8 ay pawang Roma, kung gayon, sa tatlong hanay ng mga saksi, ang kapangyarihang dumarating sa kaniyang wakas sa Daniel 11 ay Roma, hindi, gaya ng pag-aangkin ni Smith, na ito’y Turkiya.

The prophetic movement of the third angel which began in 1989, was confronted shortly after September 11, 2001 with a controversy over Joel chapter one. Within the first five verses, two witnesses, first of generations, then of insects identify a progressive destruction brought upon Adventism by Rome. The “drunkards” in prophecy according to Isaiah are the “scornful men which rule Jerusalem.” They awake in the fourth and final generation. The progressive destruction is a spiritual destruction for it is addressing Jerusalem of the last days, and from the rebellion of 1863 onward the Laodicean Seventh-day Adventists progressively imbibed in the doctrines of Rome.

Ang propetikong kilusan ng ikatlong anghel na nagsimula noong 1989 ay naharap, di-kalaunan matapos ang Setyembre 11, 2001, sa isang kontrobersiya hinggil sa unang kabanata ng Joel. Sa loob ng unang limang talata, dalawang saksi—una ng mga salinlahi, saka ng mga insekto—ang nagtutukoy sa isang progresibong pagkawasak na idinulot ng Roma sa Adventismo. Ang mga “lasing” sa hula, ayon kay Isaias, ay ang “mga mapang-uyam na lalaking namumuno sa Jerusalem.” Sila ay nagigising sa ikaapat at panghuling salinlahi. Ang progresibong pagkawasak ay isang espirituwal na pagkawasak sapagkat tinutukoy nito ang Jerusalem ng mga huling araw, at mula sa paghihimagsik noong 1863 at patuloy mula roon, ang mga Adventista ng Ikapitong Araw na Laodiceano ay paunti-unting sinimsim ang mga doktrina ng Roma.

> The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpillar eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine, for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.

> Ang salita ng Panginoon na dumating kay Joel na anak ni Pethuel. Dinggin ninyo ito, kayong matatanda, at pakinggan ninyo, kayong lahat na nananahan sa lupain. Nangyari na ba ito sa inyong mga araw, o maging sa mga araw ng inyong mga ama? Isalaysay ninyo ito sa inyong mga anak, at isalaysay ng inyong mga anak sa kanilang mga anak, at ng kanilang mga anak sa isa pang salinlahi. Ang iniwan ng uod na pumuputol ay kinain ng balang; at ang iniwan ng balang ay kinain ng uod na sumisira; at ang iniwan ng uod na sumisira ay kinain ng higad. Gumising kayo, kayong mga manglalasing, at tumangis; at managhoy, kayong lahat na umiinom ng alak, dahil sa bagong alak, sapagkat ito’y napawi sa inyong bibig. Joel 1:1-5.

After the great buildings of New York City came down, it was understood that the latter rain then began to “sprinkle”, and that the controversy of Habakkuk chapter two, that was fulfilled in Millerite history, was once again under way. The controversy was over correct prophetic methodology.

Matapos bumagsak ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York, naunawaang noon ay nagsimulang "magwisik" ang huling ulan, at na ang pagtatalo sa kabanata dalawa ng Habakuk, na natupad sa kasaysayan ng mga Millerita, ay muling nagaganap. Ang pagtatalo ay hinggil sa wastong pamamaraang propetiko.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:1–5.

> Ako’y titindig sa aking bantayan, at aakyat sa moog; at magbabantay ako upang makita kung ano ang sasabihin niya sa akin, at kung ano ang isasagot ko kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon, at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong maliwanag sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay para pa sa takdang panahon, ngunit sa wakas ito’y magsasalita, at hindi magsisinungaling; bagaman magluwat, hintayin mo ito; sapagkat tunay na darating ito, hindi magluluwat. Narito, ang kaluluwang nagmamataas ay hindi matuwid sa loob niya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya. Oo, bukod dito, sapagkat siya’y lumalabag dahil sa alak, siya’y taong palalo, ni hindi tumatahan sa kanyang tahanan; na pinalalawak ang kanyang nasa gaya ng impiyerno, at tulad ng kamatayan ay hindi nasisiyahan, kundi tinitipon niya sa kanyang sarili ang lahat ng mga bansa, at binubunton sa kanya ang lahat ng mga bayan. Habakuk 2:1-5.

The testing of Habakkuk two typified the testing of the movement of the one hundred and forty-four thousand which began when the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001. Then a controversy began between those who stood upon the foundations of Adventism represented upon the 1843 pioneer chart, and those who in Habakkuk transgress “by wine” and who were the “drunkards” of Joel who then “awoke,” only to have the “new wine” cut off from their “mouth.”

Ang pagsubok sa Habakuk kabanata dalawa ay sumagisag sa pagsubok sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo na nagsimula nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Pahayag kabanata labing-walo noong Setyembre 11, 2001. Pagkatapos ay nagsimula ang isang pagtatalo sa pagitan ng mga nanindigan sa mga saligan ng Adventismo na kinakatawan sa tsart ng mga piyonyero noong 1843 at ng mga yaong, sa Habakuk, ay lumalabag “sa pamamagitan ng alak” at na siyang mga “manginginom” ni Joel na pagkatapos ay “nagising,” subalit ang “bagong alak” ay inalis sa kanilang “bibig.”

The Hebrew word “reproved” in verse one means “argued with”. The argument given to the Millerite watchmen was represented upon the 1843 pioneer chart which was produced in May of 1842 in fulfillment of these verses. One class who lived by their faith was in controversy over the prophetic present truth message for that period, with another class who transgressed by wine. Those are Joel’s drunkards who awake to find the wine, a symbol of doctrine, is cut off from their mouths. They are Isaiah’s drunkards of Ephraim who rule Jerusalem and are unable to understand the book that is sealed.

Ang salitang Hebreo na “reproved” sa talatang una ay nangangahulugang “nakipagtalo.” Ang pangangatwirang ibinigay sa mga bantay na Millerite ay inilarawan sa pionerong tsart ng 1843, na inilathala noong Mayo 1842, bilang katuparan ng mga talatang ito. Isang uri, na nabubuhay sa pamamagitan ng kanilang pananampalataya, ay nasa alitan hinggil sa propetikong mensahe ng kasalukuyang katotohanan para sa panahong iyon laban sa isa pang uring lumalabag sa pamamagitan ng alak. Sila ang mga lango ni Joel na nagigising upang matuklasan na ang alak, na sagisag ng doktrina, ay nahiwalay sa kanilang mga bibig. Sila ang mga lango ni Isaias mula sa Efraim na namumuno sa Jerusalem at hindi kayang unawain ang aklat na tinatakan.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet. . .. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. . .. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 28:1–3, 14; 29:9–12.

> Sa aba ng korona ng kapalaluan, sa mga manglalasing ng Efraim, na ang maluwalhating kagandahan ay nalalantang bulaklak, na nasa tuktok ng matatabang libis ng mga nalulupig ng alak! Narito, ang Panginoon ay may isang makapangyarihan at malakas, na, gaya ng unos ng graniso at bagyong naninira, gaya ng baha ng malalakas na tubig na umaapaw, ay magpapabagsak sa lupa sa pamamagitan ng kamay. Ang korona ng kapalaluan, ang mga manglalasing ng Efraim, ay yuyurakan sa ilalim ng mga paa. . .. Magsitigil kayo, at mamangha; sumigaw kayo, at humiyaw: sila’y nalalasing, ngunit hindi sa alak; sila’y pasuray-suray, ngunit hindi sa matapang na inumin. . .. Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng malalim na antok, at ipinikit ang inyong mga mata: ang mga propeta at ang inyong mga pinuno, ang mga tagakita, ay kanyang tinakpan. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na parang mga salita ng isang aklat na tinatakan, na ibinibigay ng mga tao sa marunong, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at sinasabi niya, Hindi ko mababasa; sapagkat ito’y tinatakan: At ang aklat ay ibinibigay sa hindi marunong, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at sinasabi niya, Hindi ako marunong. Isaias 28:1-3, 14; 29:9-12.

The argument of Habakkuk between the drunkards of Ephraim and those who walk by faith in God’s prophetic Word is specifically identified as the argument over correct versus incorrect methodology in Isaiah’s testimony, for Isaiah identifies that it is the methodology of “line upon line” that causes the drunkards to stumble and enter into a covenant of death.

Ang pagtatalo ni Habakkuk sa pagitan ng mga lasenggo ng Efraim at ng mga lumalakad sa pananampalataya sa makahulang Salita ng Diyos ay tiyak na kinilala, sa patotoo ni Isaias, bilang ang pagtatalo sa pagitan ng tamang at maling metodolohiya, sapagkat tinutukoy ni Isaias na ang metodolohiyang “line upon line” ang nagpapatisod sa mga lasenggo at nagbubunsod sa kanila na pumasok sa isang tipan ng kamatayan.

> But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:7–15.

> Ngunit sila man ay nagkamali dahil sa alak, at dahil sa matapang na inumin ay lumihis sa daan; ang saserdote at ang propeta ay nagkamali dahil sa matapang na inumin, nilamon sila ng alak, lumihis sila sa daan dahil sa matapang na inumin; nagkakamali sila sa pangitain, natitisod sila sa paghatol. Sapagkat ang lahat ng mga hapag ay puno ng pagsusuka at karumihan, anupa’t walang lugar na malinis. Kanino siya magtuturo ng kaalaman? at kanino niya ipauunawa ang aral? sa mga naawat na sa gatas, at naihiwalay na sa mga suso. Sapagkat utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito kaunti, at doo’y kaunti: Sapagkat sa pamamagitan ng pautal-utal na mga labi at ng ibang wika ay sasalita siya sa bayang ito. Sa kanila niya sinabi, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito ay maipapahinga ninyo ang mga napagal; at ito ang pagpapasigla: gayunma’y ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging: utos sa utos, utos sa utos; tuntunin sa tuntunin, tuntunin sa tuntunin; dito kaunti, at doo’y kaunti; upang sila’y pumaroon, at mabuwal na patalikod, at madurog, at mabitag, at madakip. Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya, na namamahala sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami sa kamatayan, at sa impiyerno ay kami’y nakipagkasundo; kapag ang dumadaluyong na hagupit ay daraan, hindi ito aabot sa amin: sapagkat ang kasinungalingan ang ginawa naming kanlungan, at sa ilalim ng kabulaanan ay nagkubli kami. Isaias 28:7-15.

Isaiah then identifies what God placed into the controversy of Habakkuk that would bring judgment upon the drunkards, and it was the foundation stone, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the first time prophecy that Gabriel and the angels led William Miller to understand.

Pagkatapos ay tinukoy ni Isaias kung ano ang inilagay ng Diyos sa usapin ni Habakuk na maghahatid ng kahatulan sa mga lango sa alak, at iyon ang batong-pundasyon, ang 'pitong panahon' sa Levitico dalawampu't anim, na siyang unang propesiyang may panahon na inakay nina Gabriel at ng mga anghel si William Miller upang maunawaan.

> Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:16–18.

> Kaya nga, ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang batong saligan, batong subok, mahalagang batong panulukan, matatag na saligan: ang sumasampalataya ay hindi magmamadali. At ipanunukat ko ang kahatulan sa panukat na pisi, at ang katuwiran sa pisi na may tingga: at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng mga kasinungalingan, at aapawan ng tubig ang kublihan. At ang inyong tipan sa kamatayan ay mapapawalang-bisa, at ang inyong pakikipagkasundo sa impiyerno ay hindi mananatili; kapag ang rumaragasang hagupit ay dumaan, kayo’y yuyurakan nito. Isaias 28:16-18.

Shortly after the Lord led His people back to the old paths, beginning on September 11, 2001 there was a group who had been participating in the movement who determined that the four insects of Joel represented Islam of the third Woe. When the methodology of “line upon line” had been opened up to God’s people in that final generation, a key prophetic rule was recognized. That rule is the triple application of prophecy, and the group that determined the four generations of Joel represented Islam of the third Woe, they incorrectly applied the rule of a triple application of prophecy to uphold their incorrect application.

Hindi naglaon, matapos pangunahan ng Panginoon ang Kanyang bayan pabalik sa mga dating landas, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, may isang pangkat sa mga nakibahagi sa kilusan na nagpasiyang ang apat na insekto sa Joel ay kumakatawan sa Islam ng ikatlong “Sa Aba.” Nang mabuksan sa bayan ng Diyos sa huling salinlahing iyon ang metodolohiyang “line upon line,” kinilala ang isang mahalagang tuntuning propetiko. Ang tuntuning iyon ay ang tatluhang aplikasyon ng propesiya, at ang pangkat na nagpasiyang ang apat na salinlahi sa Joel ay kumakatawan sa Islam ng ikatlong “Sa Aba” ay maling naglapat ng tuntunin ng tatluhang aplikasyon ng propesiya upang patibayin ang kanilang maling paglalapat.

Then in the 2014 time period Satan was allowed into this movement with the homosexual “woke” agenda out of Great Britain and Australia that based its attack upon a false interpretation of the history represented in Daniel chapter eleven verses one through fifteen. The pro-homosexual leaders who infiltrated and attacked this movement ultimately claimed that Adventism needed to apologize to the pope of Rome, for supposedly making false accusations against the antichrist, the pope of Rome. The purpose of this attack was to slay the movement, and primarily to produce confusion on the very passage (Daniel 11:1–15) where “the robbers of thy people” are identified.

Pagkaraan, noong panahong 2014, pinayagang makapasok si Satanas sa kilusang ito dala ang homoseksuwal na "woke" na adyenda na nagmula sa Gran Britanya at Australia, na ibinatay ang pag-atake nito sa isang maling pagpapakahulugan sa kasaysayang inilalarawan sa Daniel kabanata labing-isa, talata isa hanggang labinlima. Ang mga pinunong maka-homoseksuwal na pumasok nang palihim at sumalakay sa kilusang ito ay sa bandang huli ay nag-angkin na ang Adbentismo ay kailangang humingi ng paumanhin sa papa ng Roma, dahil umano sa paggawa ng mga maling paratang laban sa Antikristo, ang papa ng Roma. Ang layunin ng pag-atakeng ito ay lipulin ang kilusan, at pangunahing lumikha ng kalituhan sa mismong bahaging ito (Daniel 11:1-15) kung saan kinikilala ang "mga mandarambong ng iyong bayan."

All these controversies were an attempt by Satan to confuse the symbol of papal Rome. There is nothing new under the sun, according to the wisest man who ever lived. Today the controversy is again based upon the identification of Rome, symbolized as “the robbers of thy people”. The new and private interpretation claims “the robbers of thy people” is the United States, and in doing so they are evidently unaware that this is the identical controversy as the very first controversy between the Millerites and Protestants, and the old saying attributed to sixteenth century author John Heywood that states, “There are none so blind as those who will not see.” Another variation of his phrase is “None so deaf as those who will not hear.” Most probably don’t know this phrase is attributed to Heywood, nor do they understand that the phrase of Heywood was derived from the Bible passages such as found in Jeremiah, Isaiah and quoted by Jesus in the New Testament.

Ang lahat ng kontrobersiyang ito ay pagtatangka ni Satanas na paguluhin ang pagkaunawa sa sagisag ng Papal na Roma. Walang bago sa ilalim ng araw, ayon sa pinakamatalinong taong nabuhay kailanman. Sa kasalukuyan, ang kontrobersiya ay muling nakabatay sa pagkakakilanlan ng Roma, na sinasagisag bilang "ang mga mandarambong ng iyong bayan." Ang bago at pribadong interpretasyon ay nag-aangkin na ang "mga mandarambong ng iyong bayan" ay ang Estados Unidos, at sa paggawa nito ay maliwanag na hindi nila nalalaman na ito ang mismong kontrobersiyang unang-una nang umusbong sa pagitan ng mga Millerita at mga Protestante, at ang lumang kasabihang iniuugnay sa manunulat noong ika-labing-anim na siglo na si John Heywood na nagsasabing, "Walang higit na bulag kaysa sa mga ayaw makakita." Isa pang anyo ng kaniyang parirala ay, "Walang higit na bingi kaysa sa mga ayaw makinig." Malamang hindi nalalaman ng nakararami na ang pariralang ito ay iniuugnay kay Heywood, ni nauunawaan man nila na ang parirala ni Heywood ay hinango mula sa mga talata sa Bibliya, gaya ng nasa Jeremias, Isaias, at sinipi ni Jesus sa Bagong Tipan.

> Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:21.

> Pakinggan ninyo ito ngayon, O bayang mangmang at walang pag-unawa; na may mga mata, ngunit hindi nakakakita; na may mga tainga, ngunit hindi nakaririnig. Jeremias 5:21.

It is Daniel’s “wicked” and Matthew’s “foolish virgins” that do not understand the “increase of knowledge”. The increase of knowledge in 1989 was primarily the recognition that the last six verses of Daniel chapter eleven identify the final rise and fall of papal, or as I labeled it Modern Rome. The verses identify the United States, but only the relation of the United States to the papal power. The “wicked” and “foolish” are contrasted with the “wise”, and the wise of the last days do have understanding of the increase of knowledge in 1989. The foolish are those who have eyes, but do not see, and ears and do not hear.

Ang tinukoy ni Daniel na “masasama” at ang tinukoy ni Mateo na mga “mangmang na dalaga” ang hindi nakauunawa sa “paglago ng kaalaman”. Ang paglago ng kaalaman noong 1989 ay pangunahing ang pagkilalang ang huling anim na talata ng kabanata labing-isa ng Daniel ang tumutukoy sa pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng kapapahan, o, gaya ng tinawag ko rito, ang Makabagong Roma. Tinutukoy ng mga talata ang Estados Unidos, subalit ang tinutukoy lamang ay ang kaugnayan ng Estados Unidos sa kapangyarihang papal. Ang “masasama” at ang “mangmang” ay isinasalungat sa “marurunong”, at ang marurunong sa mga huling araw ay may kaunawaan sa paglago ng kaalaman noong 1989. Ang mga mangmang ay yaong may mga mata ngunit hindi nakakikita, at may mga tainga ngunit hindi nakaririnig.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:8–10.

> At narinig ko rin ang tinig ng Panginoon na nagsasabi, Sino ang aking susuguin, at sino ang yayaon para sa atin? Nang magkagayo’y sinabi ko, Narito ako; suguin mo ako. At sinabi niya, Humayo ka, at sabihin mo sa bayang ito, Sa pakikinig ay makikinig kayo, ngunit hindi kayo makauunawa; at sa pagtingin ay makakakita kayo, ngunit hindi ninyo mababatid. Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga pakinig, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga pakinig, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at magamot. Isaias 6:8-10.

The people being addressed in Isaiah chapter six, are those who profess to be in the “present truth” message that arrived on September 11, 2001, for Isaiah six marks the passage as occurring when “the earth is full of the glory of the Lord”. The earth was lightened with God’s glory when the angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God.

Ang mga taong tinutukoy sa ika-anim na kabanata ng Isaias ay yaong mga nagpapahayag na kabilang sila sa mensahe ng “kasalukuyang katotohanan” na dumating noong Setyembre 11, 2001, sapagkat ipinakikita sa ika-anim na kabanata ng Isaias na nagaganap ang tagpo kapag “ang lupa ay puno ng kaluwalhatian ng Panginoon.” Naliwanagan ang lupa ng kaluwalhatian ng Diyos nang bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo, noong ang malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak sa pamamagitan ng isang paghipo mula sa Diyos.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Isaiah 6:1–4.

> Noong taon ng pagkamatay ni Haring Uzziah, nakita ko rin ang Panginoon na nakaupo sa isang trono, mataas at nakataas, at ang laylayan ng kanyang damit ay pumuno sa templo. Sa itaas nito ay nakatayo ang mga serapin; bawat isa ay may anim na pakpak: sa dalawa ay tinatakpan niya ang kanyang mukha, at sa dalawa ay tinatakpan niya ang kanyang mga paa, at sa dalawa ay lumilipad. At ang isa ay sumigaw sa isa pa at nagsabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay puno ng kanyang kaluwalhatian. At nayanig ang mga haligi ng pintuan sa tinig ng sumisigaw, at ang bahay ay napuno ng usok. Isaias 6:1-4.

Sister White connects the angel’s proclamation with the event that marks when the angel of Revelation chapter eighteen fills the earth with his glory.

Iniuugnay ni Sister White ang pagpapahayag ng anghel sa pangyayaring nagsisilbing tanda kung kailan ang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay pinupuno ang lupa ng kaniyang kaluwalhatian.

> “When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]

> Nang malapit nang suguin ng Diyos si Isaias na may mensahe sa Kanyang bayan, una Niyang ipinahintulot sa propeta na mamasdan sa isang pangitain ang Kabanal-banalang Dako sa loob ng santuwaryo. Bigla, ang tarangkahan at ang panloob na tabing ng templo ay tila itinaas o inalis, at ipinahintulot sa kanya na tumitig sa kaloob-looban, sa Kabanal-banalang Dako, na maging ang mga paa ng propeta ay hindi marapat pumasok. Sumilay sa harap niya ang isang pangitain ng Jehova na nakaluklok sa isang luklukang mataas at nakataas, samantalang ang laylayan ng Kanyang kaluwalhatian ay pumuno sa templo. Nakapalibot sa luklukan ang mga serapin, gaya ng mga bantay sa dakilang Hari, at sinasalamin nila ang kaluwalhatiang nakapaligid sa kanila. Habang umalingawngaw sa malalalim na himig ng pagsamba ang kanilang mga awit ng papuri, nayanig ang mga haligi ng tarangkahan, na waring niyugyog ng lindol. Sa mga labing hindi nadungisan ng kasalanan, ibinulalas ng mga anghel na ito ang mga papuri sa Diyos. ‘Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo,’ sigaw nila; ‘ang buong lupa ay puno ng Kanyang kaluwalhatian.’ [Tingnan ang Isaias 6:1-8.]

> “The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’” Gospel Workers, 21.

> Ang mga serapin na nakapalibot sa trono ay lubos na napuspos ng mapitagang pagkamangha habang minamasdan nila ang kaluwalhatian ng Diyos, kaya’t ni sa isang saglit man ay hindi sila tumitingin sa kanilang sarili nang may paghanga. Ang kanilang papuri ay para sa Panginoon ng mga hukbo. Sa kanilang pagtanaw sa hinaharap, kung kailan mapupuno ng Kanyang kaluwalhatian ang buong lupa, ang awit ng pagtatagumpay ay umaalingawngaw mula sa isa patungo sa isa pa sa malamyos na himig, “Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo.” Gospel Workers, 21.

Isaiah, representing God’s people during the sealing time that began on September 11, 2001, was given a message to carry to a people who had eyes, but did not choose to see, and ears, but did not choose to hear. Jesus, as Alpha and Omega, illustrates the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand with the beginning. At the end there will again be a messenger represented by Isaiah who carries a message to a people who choose not to see and hear. That message will produce the final purging of the one hundred and forty-four thousand. The message is the words of Truth, that are brought from God’s prophetic testimony. That prophetic testimony is the “vision” that is established by the power symbolized as “the robbers of thy people”.

Si Isaias, na kumakatawan sa bayan ng Diyos sa panahon ng pagtatatak na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ay binigyan ng isang mensahe upang dalhin sa isang bayang may mga mata, ngunit hindi pumiling makakita, at may mga tainga, ngunit hindi pumiling makarinig. Si Jesus, bilang Alpha at Omega, ay ipinapakita ang wakas ng panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa pamamagitan ng pasimula nito. Sa wakas ay muling magkakaroon ng isang sugo na kinakatawan ni Isaias na nagdadala ng isang mensahe sa isang bayang pumipiling huwag makakita at huwag makarinig. Ang mensaheng iyon ang magbubunga ng panghuling pagdadalisay ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mensahe ay ang mga salita ng Katotohanan, na inihahatid mula sa makahulang patotoo ng Diyos. Ang makahulang patotoong iyon ang “pangitain” na itinatatag ng kapangyarihang sinasagisag bilang “ang mga magnanakaw ng iyong bayan.”

In the next article we will take each of these controversies and lay them over each other in a line-upon-line fashion. The Millerite line, the Smith and White line, the “daily” line, the “king of the north” in 1989 line, the insects of Joel line and the current controversy. Six old controversies, which when viewed line-upon-line clearly uphold the truth of the first controversy which is represented upon the 1843 pioneer chart. That truth being that Rome is “the robbers of thy people”, who exalt themselves, and who fall, and establish the vision.

Sa susunod na artikulo, kukunin natin ang bawat isa sa mga kontrobersiyang ito at ipapatong ang mga ito sa ibabaw ng isa’t isa sa paraang "line-upon-line". Ang linya ng Millerite, ang linya nina Smith at White, ang linya ng "daily", ang linya ng "hari ng hilaga" noong 1989, ang linya ng mga insekto ni Joel, at ang kasalukuyang kontrobersiya. Anim na lumang kontrobersiya na, kapag tiningnan sa paraang "line-upon-line", ay malinaw na pinagtitibay ang katotohanan ng unang kontrobersiya na kinakatawan sa tsart ng mga payunir noong 1843. Ang katotohanang iyon ay na ang Roma ay "ang mga mandarambong ng iyong bayan," na nagmamataas sa kanilang sarili, na bumabagsak, at nagpapatibay ng pangitain.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> Aking nakita na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais; na ang Kaniyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Early Writings, 74.

To reject the truths upon that chart is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy, and the chart identifies that it is Rome, not the United States, who establishes “the vision”, which is the vision that Solomon instructs us that without that “vision”, God’s people will perish.

Ang pagtanggi sa mga katotohanang nasa tsart na iyon ay kasabay na pagtanggi sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya, at tinutukoy ng tsart na ang Roma, hindi ang Estados Unidos, ang nagtatatag ng "pangitain", na siyang "pangitain" na itinuturo sa atin ni Solomon na kung wala ang "pangitain" na iyon, mapapahamak ang bayan ng Diyos.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> Si Satanas ay . . . walang tigil na ipinapasok ang huwad—upang ilayo mula sa katotohanan. Ang pinakahuling panlilinlang ni Satanas ay ang ipawalang-saysay ang patotoo ng Espiritu ng Diyos. 'Kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak' (Kawikaan 29:18). Si Satanas ay kikilos nang may katusuhan, sa iba't ibang paraan at sa pamamagitan ng iba't ibang kasangkapan, upang yanigin ang pagtitiwala ng nalalabing bayan ng Diyos sa tunay na patotoo.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> Mag-aalab ang isang satanikong pagkapoot laban sa mga Patotoo. Ang mga pagkilos ni Satanas ay ang pagyayanig sa pananampalataya ng mga iglesia sa mga ito, sapagkat ito ang dahilan: Hindi magkakaroon si Satanas ng gayon kalinaw na landas upang ipasok ang kaniyang mga panlilinlang at gapusin ang mga kaluluwa sa kaniyang mga delusyon kung ang mga babala, mga pagsaway, at mga payo ng Espiritu ng Diyos ay pinakikinggan at sinusunod. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 48.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: ‘Hindi sila napipighati ni nagugulat dahil sa kanilang moral at espirituwal na kalagayan.’ Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako’y tumawag, walang sumagot; nang Ako’y nagsalita, hindi nila dininig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.’ ‘Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagkadaya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,’ sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,’ ‘kundi nalugod sa kalikuan.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Nagtanong ang Makalangit na Guro: “Anong higit na malakas na daya ang makapaglilinlang sa isipan kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasagawa mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makasanlibutan at nagkakasala laban kay Jehova? O, ito’y isang dakilang panlilinlang, isang nakabibighaning pagkalinlang, na sumasakop sa mga isipan kapag ang mga taong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay ipinagkakamali ang anyo ng kabanalan bilang ang mismong espiritu at kapangyarihan nito; kapag inaakala nilang sila’y mayaman at sumagana sa mga pag-aari at wala nang kakailanganin, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

Back to Articles