Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Dalawampu't Isa

In Measure

Sa Sukat

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Pinag-aaralan natin ang kabanata dalawampu’t pito ng Isaias, sapagkat ito ang nagtatatag ng konteksto para sa mga kasunod na kabanata ng Isaias. Ang mga sumunod na kabanatang iyon ay nagtutukoy sa huling ulan bilang wastong biblikal na metodolohiya. Ang naturang metodolohiya, kapag kinilala at ipinatupad, ay ibinubunyag ang propetikong mensahe na, kung tatanggapin, ay nagbubunga ng kaukulang karanasan.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

Noong Setyembre 11, 2001, ang awit na dapat aawitin ukol sa dating bayang nasa tipan ng Diyos, na siyang mga Seventh-day Adventist, ay ito: na sila’y pinalalampasan na bilang bayan ng Diyos, sapagkat hindi nila ibinunga ang mga bungang nilayon ng Diyos na ibunga ng Kanyang ubasan. Ang awit ay nakasalig sa ugnayang tipan, na inilarawan ng ubasang itinanim ng Diyos, at gayundin ng kanilang pagtanggi sa batong katitisuran noong 1863. Sila ay naging Laodicea noong 1856, at sa loob ng pitong taon, o “pitong panahon,” o dalawang libo limang daan at dalawampung araw, nagsikap ang Diyos na pumasok, ngunit ipinid nila ang pinto laban sa Kanya noong 1863.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

Mula pa noong Setyembre 11, 2001, sila ay pinagbibigkis na, bilang paghahanda upang lubos silang isuka mula sa Kanyang bibig kapag dumating ang batas ng Linggo. Ang mensaheng aawitin para sa Adventismo mula noong Setyembre 11, 2001 ay ang mensahe sa Laodicea, na siyang mensahe ng ubasan na naglalaman ng batong katitisuran na dudurog sa sinumang tumatangging "makakita" at "makatikim" ng mahalagang bato. Ang pangako sa mga taga-Laodicea sa sipi ni Isaias ay ito: na ang sinumang Adventista na pipiliing tanggapin ang huling babalang ito ay mayroon pang panahon upang "kumapit sa" "kalakasan" ni Cristo, upang sila'y "makipagpayapaan kay" Cristo, sapagkat si Cristo ay handa pa ring "makipagpayapaan sa" kanila. Ngunit sa "sigaw sa hatinggabi," bago pa man dumating ang nalalapit na batas ng Linggo, ang pagkakataong iyon ay magwawakas magpakailanman.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

Sa panahong nagsimula noong Setyembre 11, 2001, ipinangako ng Diyos na ang mga "noong una’y hindi bayan" ay gagawing "ugat mula sa tuyong lupa", na "mag-uugat", "mamumukadkad at susupling, at punuin ang mukha ng daigdig ng bunga." Ang sanhi ng pamumukadkad at pagsusupling ng ugat ni Jesse ay ang huling ulan, sapagkat ang ugat na mamumukadkad at susupling ay nakatalaga ayon sa propesiya na maging watawat na itataas, at ang watawat ay ang ugat ni Jesse.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Jesse, na tatayo na pinakabandila ng mga bayan; sa kaniya magsisihanap ang mga Hentil; at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. Isaias 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

Ang huling ulan ang nagpasimula sa pagbulaklak at pag-usbong ng ugat ni Jesse simula noong Setyembre 11, 2001, at sa nalalapit na batas ng Linggo ay pupunuin ng ugat ang buong daigdig ng bunga. Ang batas ng Linggo sa Isaias kabanata dalawampu’t pito ay ang sumusulong na kasaysayan na siya ring kinakatawan sa mga kabanata isa hanggang tatlo sa aklat ni Daniel. Nagsimulang magwisik ang huling ulan nang magalit ang mga bansa noong Setyembre 11, 2001, sa pamamagitan ng pagpapakawala at pagkatapos ay agarang pagpipigil sa Islam ng ikatlong Woe.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "'Ang pasimula ng panahong yaon ng kapighatian,' na binanggit dito ay hindi tumutukoy sa panahon na magsisimulang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling panahon bago sila ibuhos, habang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, samantalang nagtatapos ang gawain ng kaligtasan, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, subalit sila'y mapipigil upang huwag hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon, darating ang 'huling ulan,' o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot." Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

Sa siping ito, nililinaw ni Sister White na may isang maikling panahon na bukas pa ang kaligtasan. Ang “panahon ng kapighatian” na tinutukoy niya ay naiiba sa dakilang panahon ng kapighatian, na nagsisimula kapag ganap nang nagsara ang pintuan ng awa. Sa Adventismo, ito ay wastong tinutukoy bilang “ang munting panahon ng kapighatian,” kaugnay ng dakilang panahon ng kapighatian na nagsisimula kapag tumindig si Miguel. Ang “munting panahon ng kapighatian” ay kumakatawan sa panahong nagsisimula ang pambansang pagkapahamak sa malapit nang ipatupad na batas ng Linggo, at nagpapatuloy hanggang sa magsara ang pintuan ng awa.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

Sa kasaysayan mula noong Setyembre 11, 2001 hanggang sa batas ng Linggo, ang pangwakas na paglilinis at paghatol sa Adventismo ay isinalarawan na nagaganap sa panahon ng “pagwiwisik” ng huling ulan. Yaong panahong iyon, kung kailan ang huling ulan, na siya ring “kaginhawahan,” ay nagsisimula bilang isang “pagwiwisik,” ngunit umuusad hanggang sa ganap na pagbubuhos sa batas ng Linggo. Sa panahong iyon, na nagsisimula kapag ang Islam ng ikatlong “Woe” ay nagpapasiklab ng galit ng mga bansa, nagsisimulang bumagsak ang huling ulan, at may ilan na kumikilala sa huling ulan at tinatanggap ito, at may ilan na hindi kumikilala sa huling ulan. May ilan na nakikilalang may nangyayari, subalit hindi nila nauunawaan kung ano iyon, at nagpapakatatag upang labanan ito.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> Marami ang, sa malaking bahagi, nabigong tumanggap ng maagang ulan. Hindi nila natamo ang lahat ng mga kapakinabangang sa gayon ay ipinaglaan sa kanila ng Diyos. Inaakala nila na ang kakulangang ito ay pupunan ng huling ulan. Kapag ipagkakaloob ang pinakamayamang kasaganaan ng biyaya, balak nilang buksan ang kanilang mga puso upang tanggapin ito. Gumagawa sila ng isang malubhang pagkakamali. Ang gawaing sinimulan ng Diyos sa puso ng tao sa pagbibigay ng Kanyang liwanag at kaalaman ay dapat na walang patid na sumulong. Bawat isa ay dapat makabatid ng kaniyang sariling pangangailangan. Ang puso ay dapat mawalang-laman ng bawat karumihan at malinis upang panahanan ng Espiritu. Sa pamamagitan ng pagkilala at pagtalikod sa kasalanan, sa taimtim na panalangin at pagtatalaga ng kanilang sarili sa Diyos, naghanda ang mga unang alagad para sa pagbubuhos ng Banal na Espiritu sa Araw ng Pentecostes. Ang gayon ding gawain, subalit sa lalong mataas na antas, ay dapat gawin ngayon. Kung magkagayon, ang tao bilang kasangkapan ay kailangan lamang humiling ng pagpapala at maghintay sa Panginoon na ganapin nang sakdal ang gawaing ukol sa kanya. Ang Diyos ang nagsimula ng gawaing ito, at Siya ang tatapos ng Kanyang gawain, na ginagawang ganap ang tao kay Jesu-Cristo. Subalit hindi dapat pabayaan ang biyayang kinakatawan ng maagang ulan. Tanging yaong namumuhay ayon sa liwanag na nasa kanila ang tatanggap ng higit na liwanag. Malibang tayo’y araw-araw na sumusulong sa pagsasabuhay ng mga masiglang birtud na Kristiyano, hindi natin makikilala ang mga kapahayagan ng Banal na Espiritu sa huling ulan. Maaaring ito’y bumabagsak sa mga pusong nasa paligid natin, ngunit hindi natin ito mababatid ni matatanggap. Mga Patotoo sa mga Ministro, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

Ang Huling Ulan ay kasalukuyang bumubuhos, at may mga kumikilala rito at, dahil dito, tinatanggap nila ito; at may mga hindi kumikilala rito, kaya hindi nila ito tinatanggap. Kailangang kilalanin ang Huling Ulan upang ito’y matanggap. Ang Huling Ulan ay hindi lamang isang karanasan; ito ay isang karanasang ibinubunga ng isang mensahe, ngunit ang mensaheng iyon ay matatanggap lamang kapag ang wastong metodolohiya ang ginamit upang maitaguyod ang mensahe. Kung hindi kinikilala ang metodolohiyang nagtataguyod ng mensahe ng Huling Ulan, halos imposibleng maunawaan ang mga aral na propetiko na kinakatawan sa pag-angat at pagbagsak ng mga kahariang inilahad sa mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Ang estandarteng itinaas sa sanlibutan ay tinukoy ni Isaias bilang ang "ugat ni Jesse", at sa kabanata dalawampu’t pito yaong mga "nagmula kay Jacob" ay "mag-uugat." Yaong mga "ugat ni Jesse" ay kinilala rin doon bilang "Israel," at sila ang mga unang mamumulaklak at uusbong, at pagkatapos ay pupunuin ang sanlibutan ng bunga. Ang mga batas ng kalikasan ay hindi sumasalungat sa mga batas ng propesiya, sapagkat iisa ang Tagapagbigay ng Kautusan na lumikha kapwa ng kalikasan at ng propesiya. Bago magbunga ang isang halaman, kailangan muna itong magising mula sa pagkakatulog, na pinatutunayan ng paglitaw ng mga usbong, at pagkaraan ay ng mga bulaklak. Ang Espirituwal na Israel, na siyang "ugat ni Jesse," ay tumatanggap ng pasulong na pagbubuhos ng ulan. Nagsisimula ito sa isang "pagwiwisik" at tumitindi hanggang sa ganap na pagbubuhos kapag ang sanlibutan ay napuno ng bungang inihaharap ng estandarte.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

Sa Isaias kabanata dalawampu’t pito, ang pasimula ng pagwiwisik ng ulan ay inilalarawan na nagaganap kapag ang mga usbong ay "sumisibol." Sa unang "pagsibol" nila, ang ulan ay kinikilala bilang ibinubuhos "sa sukat." "Sa sukat, kapag ito’y sumisibol." Noong Setyembre 11, 2001, nagsimula ang pagwiwisik ng huling ulan na ibinubuhos "sa sukat," sapagkat noong panahong iyon ang trigo at ang panirang-damo, o ang marurunong at ang mangmang, ay magkakahalo pa.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> Ang dakilang pagbubuhos ng Espiritu ng Diyos, na pinaliliwanagan ang buong lupa ng Kaniyang kaluwalhatian, ay hindi darating hanggang sa magkaroon tayo ng isang bayang naliwanagan, na sa pamamagitan ng karanasan ay nakaaalam kung ano ang kahulugan ng maging mga kamanggagawa kasama ng Diyos. Kapag taglay natin ang lubos at buong-pusong pagkatalaga sa paglilingkod kay Cristo, kukumpirmahin ito ng Diyos sa pamamagitan ng isang pagbubuhos ng Kaniyang Espiritu na hindi masukat; ngunit hindi ito mangyayari hangga’t ang pinakamalaking bahagi ng iglesia ay hindi mga kamanggagawa kasama ng Diyos. Hindi maibubuhos ng Diyos ang Kaniyang Espiritu kapag hayag ang pagkamakasarili at ang pagpapakalayaw sa sarili; kapag nangingibabaw ang isang diwa na, kung ilalagay sa mga salita, ay magpapahayag ng sagot ni Cain, 'Ako ba ang tagapag-ingat ng aking kapatid?' Kung ang katotohanan para sa panahong ito, kung ang mga tandang dumarami sa bawat panig, na nagpapatotoo na ang wakas ng lahat ng mga bagay ay nalalapit, ay hindi sapat upang pukawin ang natutulog na sigla ng mga nag-aangking nakaaalam ng katotohanan, kung magkagayon ay sasaklaw sa mga kaluluwang ito ang kadilimang kasukat ng liwanag na tumatanglaw. Wala man lamang anyo ng isang dahilan para sa kanilang kawalang-malasakit na maihaharap nila sa Diyos sa dakilang araw ng pangwakas na pagtutuos. Wala ring dahilan na maihahain kung bakit hindi sila namuhay, naglakad, at gumawa sa liwanag ng banal na katotohanan ng salita ng Diyos, at sa gayon ay mahayag sa isang mundong nadidiliman ng kasalanan, sa pamamagitan ng kanilang pag-uugali, ng kanilang pagdamay, at ng kanilang kasigasigan, na ang kapangyarihan at realidad ng ebanghelyo ay hindi mapapabulaanan. Review and Herald, Hulyo 21, 1896.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Tinutukoy ng Isaias 27 ang kasaysayan ng pasimula ng pagbubuhos ng huling ulan, sa pagsibol ng ugat mula sa tuyong lupa, at mula roon hanggang sa mapuno ng bunga ang lupa. Ipinahahayag ng kabanatang ito na, “Sa sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagkatwiran ka rito.” Kapag ang huling ulan ay sinusukat bilang isang “pagwiwisik,” sinasabi ni Sister White na ang huling ulan ay “maaaring bumabagsak sa mga puso sa ating paligid, ngunit hindi natin ito mababatid ni tatanggapin.”

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

Sa gayon, tinutukoy niya ang isang iglesia na may halong mga kumikilala at mga hindi kumikilala sa pagbubuhos ng ulan. Sa naunang sipi, tinutukoy niya na kapag ibubuhos ng Diyos ang Huling Ulan nang walang sukat, ito ang tanda na wala nang pagkakahalo ng mga matatalino at mangmang na dalaga, sa pagsasabing, “Kapag taglay natin ang lubos at taos-pusong pagkatalaga sa paglilingkod kay Cristo, kikilalanin ng Diyos ang bagay na iyon sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Kanyang Espiritu nang walang sukat; ngunit hindi ito mangyayari hangga’t ang pinakamalaking bahagi ng iglesia ay hindi mga kamanggagawa ng Diyos.”

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Ang mas malaking bahagi ng iglesya, o ang nakararami sa iglesya, ay kinakatawan sa Mateo 25 bilang mga birheng mangmang, sapagkat ayon sa Kasulatan, “marami” ang tinawag ngunit “kaunti” ang pinili. Ang marurunong at ang mga mangmang ay sa probidensiyal na paraan inihihiwalay sa krisis sa hatinggabi, na nauuna sa nalalapit na batas ng Linggo. Ang paghihiwalay na ito ay lumilikha ng isang bayan na makatatanggap ng ganap na pagbubuhos ng Espiritu Santo sa huling ulan at magiging ang “bansang ipinanganak sa isang araw.” Kung magkagayo’y itataas ang ugat ni Jesse bilang isang watawat at pupunuin ang sanlibutan ng bunga.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Tinutukoy sa Isaias dalawampu’t pito na, nang magsimulang ibuhos ang huling ulan “sa sukat,” noong Setyembre 11, 2001, “makikipagtalo ka rito.” “Sa sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagtalo ka rito.” Ang pangyayari noong Setyembre 11, 2001 ay naging agarang paksa ng pagtatalo sa sanlibutan at sa iglesia. Hanggang sa araw na ito—mahigit dalawampung taon na ang lumipas—mayroon pa ring mga pagtutol sa pag-ugnay ng mga pangyayaring iyon sa isang gawa ng Islam, sa halip na sa kung anong anyo ng isang sabwatan ng mga globalista. Ang pagtatalong kaugnay ng pagdating ng pagwiwisik ng huling ulan ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, subalit ang mga pagtatalong nagaganap sa sanlibutan ay hindi ang “pagtatalo” na tinutukoy sa mapropetikong Salita ng Diyos. Ang pagtatalo ay tungkol sa mga hula gaya ng kasunod nito.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Sa isang pagkakataon, habang ako’y nasa Lungsod ng New York, ako’y tinawagan sa gabi upang masdan ang mga gusaling tumataas, palapag pagkatapos ng palapag, patungo sa langit. Ang mga gusaling ito ay tinitiyak na hindi tinatablan ng apoy, at itinayo upang luwalhatiin ang kanilang mga may-ari at mga tagapagtayo. Lalong pataas at pataas pa ang pag-angat ng mga gusaling ito, at sa mga ito’y ginamit ang pinakamamahaling mga materyales. Ang mga nagmamay-ari ng mga gusaling ito ay hindi nagtatanong sa sarili: “Paano natin pinakamainam na maluluwalhati ang Diyos?” Wala sa kanilang mga isipan ang Panginoon.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> Naisip ko: 'O, nawa'y yaong mga naglalagak ng kanilang mga yaman sa ganitong paraan ay makita ang kanilang landasin gaya ng nakikita ito ng Diyos! Nagpapatayo sila ng mga maringal na gusali, ngunit kay kamangmang, sa paningin ng Tagapamahala ng sansinukob, ang kanilang mga panukala at katha. Hindi nila pinag-aaralan, sa buong kakayahan ng puso at isipan, kung paano nila luluwalhatiin ang Diyos. Nawala na sa kanilang paningin ito, ang unang tungkulin ng tao.'

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Habang itinatayo ang mga matatayog na gusaling ito, nagalak ang mga may-ari, taglay ang mapag-ambisyong kapalaluan, sapagkat mayroon silang salaping magagamit sa pagpapalayaw sa sarili at sa pagpapukaw ng panibugho ng kanilang mga kapitbahay. Marami sa salaping sa gayong paraan ay kanilang ipinuhunan ay nakuha sa pamamagitan ng labis na paniningil, sa pagpiga sa mga dukha. Nakalimutan nila na sa langit ay may talaan ng bawat transaksiyong pangkalakalan; bawat likong kasunduan, bawat gawaing pandaraya, ay doong nakatala. Darating ang panahon na, sa kanilang pandaraya at kapalaluan, aabot ang mga tao sa isang hangganang hindi pahihintulutan ng Panginoon na kanilang lampasan, at matututuhan nila na may hangganan ang pagtitimpi ni Jehova.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> "Ang tagpong sumunod na dumaan sa aking harapan ay isang alarma ng sunog. Tiningnan ng mga tao ang matatayog at inaakalang hindi tinatablan ng apoy na mga gusali at sinabi: "Ganap na ligtas ang mga ito." Ngunit ang mga gusaling ito ay natupok na animo'y yari sa alkitran. Ang mga aparatong pamatay-sunog ay walang nagawa upang mapigil ang pagkawasak. Ang mga bumbero ay hindi nagawang paganahin ang mga aparato." Testimonies, tomo 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Kaagad pagkaraan ng Setyembre 11, 2001, sinikap ng Simbahang Adventista na itago mula sa sanlibutan ang mga siping gaya nito. Paanong hindi ito tumutukoy sa Lungsod ng New York, at sa napakataas na mga gusali, na ang mga kasunod na sunog ay hindi napigilan ng mga trak ng bumbero? Paanong ang isang siping gaya nito, mula sa mga sulating inaangkin ng Simbahang Adventista na isinulat ng isang propetisa, ay hindi ipinahayag mula sa mga bubungan matapos ang gayong katuparan?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Ang pagdating ng pagwiwisik ng huling ulan, na siyang tanda ng pagdating ng propetikong "debate," ay nagpapakilala rin sa pangwakas na paghihimagsik ng Adventismo, sapagkat doon nila ganap na itinatakwil ang malinaw at payak na mga salita ng yaong kinikilala nila bilang propetisa sa nalabi.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> Si Satanas ay . . . walang tigil na ipinapasok ang huwad—upang ilayo mula sa katotohanan. Ang pinakahuling panlilinlang ni Satanas ay ang ipawalang-saysay ang patotoo ng Espiritu ng Diyos. 'Kung saan walang pangitain, ang bayan ay napapahamak' (Kawikaan 29:18). Si Satanas ay kikilos nang may katusuhan, sa iba't ibang paraan at sa pamamagitan ng iba't ibang kasangkapan, upang yanigin ang pagtitiwala ng nalalabing bayan ng Diyos sa tunay na patotoo.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> Mag-aalab ang isang satanikong pagkapoot laban sa mga Patotoo. Ang mga pagkilos ni Satanas ay ang pagyayanig sa pananampalataya ng mga iglesia sa mga ito, sapagkat ito ang dahilan: Hindi magkakaroon si Satanas ng gayon kalinaw na landas upang ipasok ang kaniyang mga panlilinlang at gapusin ang mga kaluluwa sa kaniyang mga delusyon kung ang mga babala, mga pagsaway, at mga payo ng Espiritu ng Diyos ay pinakikinggan at sinusunod. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Ang propetikong pagtali sa kapuwa trigo at mga damong ligaw ay nagsimula noong Setyembre 11, 2001, sa pamamagitan ng paghihimagsik laban sa Espiritu ng Propesiya, na siyang nagmarka ng pagtatapos ng isang progresibong paghihimagsik na nagsimula laban sa Bibliya noong 1863.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> Tayo, bilang isang bayan, ay nagpapahayag na taglay natin ang katotohanang nauuna sa lahat ng ibang bayan sa lupa. Kung gayon, ang ating buhay at pagkatao ay nararapat na umayon sa gayong pananampalataya. Malapit na ang araw na ang mga matuwid ay tatalian, gaya ng mahalagang butil, sa mga bigkis para sa makalangit na kamalig, samantalang ang masasama, gaya ng mga panirang damo, ay titipunin para sa mga apoy ng dakilang huling araw. Ngunit ang trigo at ang panirang damo ay 'magkasamang lumalago hanggang sa pag-aani.' Testimonies, tomo 5, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Paano nagawang ipagsawalang-bahala ng Adventismo ang sumusunod na sipi na tuwirang nagsasaad na, kapag bumagsak ang mga gusaling ito, matutupad ang Apocalipsis kabanata labing-walo, mga talata isa hanggang tatlo?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Ang usaping tinutugunan natin dito ay hindi kung natupad ang mga talatang ito noong Setyembre 11, 2001, sapagkat talagang natupad nga ang mga iyon, kundi ang usaping nais nating tugunan ay ang "debate" na magsisimula noon. Ang pagtatalo ay tungkol sa wastong o maling metodolohiya. Sinimulan ng Iglesia Adventista noong 1863 ang pagtanggi nito sa labing-apat na tuntunin ni William Miller hinggil sa interpretasyong propetiko, at umabot na sila sa puntong ngayon na hindi ka na makabibili ng aklat ng pag-aaral sa Bibliya na isinulat ng mga teologong Adventista na hindi paulit-ulit na iniendorso ng mga teologo ng apostatang Protestantismo at ng Katolisismong Romano. Mula 1863 hanggang 2001, at hanggang sa kasalukuyan, ang metodolohiyang orihinal na kinakatawan ng mga tuntunin ni William Miller sa interpretasyong propetiko ay isinantabi kapalit ng metodolohiya ng apostatang Protestantismo at ng Katolisismong Romano. Ang propetikong "debate" na nagsimula nang matupad ang Apocalipsis labing-walo, talatang isa hanggang tatlo, ay hinggil sa tunay o huwad na metodolohiya.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang ating pagsasaalang-alang hinggil sa “pagtatalo” ng Kabanata Dalawampu’t Pito ng Isaias.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Dapat nating malaman sa ating sarili kung ano ang bumubuo sa Kristiyanismo, kung ano ang katotohanan, kung ano ang pananampalatayang ating tinanggap, kung ano ang mga alituntunin ng Bibliya—ang mga alituntuning ibinigay sa atin mula sa pinakamataas na awtoridad. The 1888 Materials, 403.

Back to Articles