Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Animnapu't Pito

Prophetic Insights: Islam, September 11, 2001, and the Day of the East Wind

Mga Kabatirang Propetiko: Islam, 11 Setyembre 2001, at ang Araw ng Silanganing Hangin

Author

Jeff Pippenger

Published

January 31, 2024

Formats

PDF
Word

Islam of the third woe arrived into prophetic history on September 11, 2001, and it was immediately restrained. At that time the latter rain began to fall, but it was “measured”.

Ang Islam ng ikatlong aba ay pumasok sa kasaysayang propetiko noong Setyembre 11, 2001, at agad itong pinigil. Sa panahong iyon ay nagsimulang bumuhos ang huling ulan, subalit ito ay "sinukat".

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Sa takdang sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagtalo ka rito; pinipigil niya ang kaniyang mabangis na hangin sa araw ng silangang hangin. Sa pamamagitan nito nga ay malilinis ang kasamaan ni Jacob; at ito ang buong bunga upang alisin ang kaniyang kasalanan: kapag ginawang parang mga batong-apog na pinaghihiwa-hiwalay ang lahat ng bato ng dambana, ang mga sagradong punong-kahoy at ang mga larawang inanyuan ay hindi na mananatiling nakatayo. Gayunma’y ang bayang nakukutaan ay magiging tiwangwang, at ang tirahan ay pababayaan, at iiwan na gaya ng ilang; doo’y manginginain ang guya, at doo’y hihiga ito, at kakainin ang mga sanga niyon. Kapag ang mga sanga nito ay nangalalanta, mababali ang mga iyon; darating ang mga babae at susunugin ang mga ito; sapagkat ito’y bayang walang unawa; kaya’t ang lumikha sa kanila ay hindi maaawa sa kanila, at ang humubog sa kanila ay hindi magpapakita sa kanila ng kagandahang-loob. At mangyayari sa araw na yaon, na ang Panginoon ay pupukpukin mula sa daluyan ng ilog hanggang sa batis ng Egipto, at kayo’y titipunin isa-isa, O kayong mga anak ni Israel. At mangyayari sa araw na yaon, na hihipan ang dakilang trumpeta, at paririto ang mga nasa bingit ng kapahamakan sa lupain ng Asiria, at ang mga itinakwil sa lupain ng Egipto, at sasamba sa Panginoon sa banal na bundok sa Jerusalem. Isaias 27:6-13.

The “day of the east wind” identifies the arrival of the latter rain, and also Islam of the third woe. It also marks the beginning of the history where the “iniquity of Jacob is purged.” The day of the east wind arrived on September 11, 2001, and at that point the judgment of the living commenced. The judgment of the living is the closing work of the third angel, and it is there that the removal of the sins of the one hundred and forty-four thousand began. That is what Isaiah means when he wrote, “By this.”

Ang “araw ng silangang hangin” ay tumutukoy sa pagdating ng huling ulan, at gayundin sa Islam ng ikatlong kapahamakan. Tinatandaan din nito ang pasimula ng kasaysayan kung saan ang “kasamaan ni Jacob ay nalilinis.” Dumating ang araw ng silangang hangin noong Setyembre 11, 2001, at sa puntong iyon ay nagsimula ang paghuhukom sa mga buhay. Ang paghuhukom sa mga buhay ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel, at doon nagsimula ang pag-aalis ng mga kasalanan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Iyan ang ibig sabihin ni Isaias nang kaniyang isinulat, “Sa pamamagitan nito.”

The words leading up to, “By this,” are, “In measure, when it shooteth forth, thou will debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” “By this,” is identifying the specific testing truths that purge the sin from those represented as Jacob. Those truths include the event (9/11), which marks the arrival of the latter rain. Those truths include the definition of the latter rain as “a message,” and the “message” is Islam. It includes the truth that “the east wind” is Islam of the third Woe, and it includes the prophetic characteristic of Islam’s subsequent restraint (stayeth).

Ang mga salitang nauuna sa “Sa pamamagitan nito,” ay: “Sa sukat, kapag ito’y umusbong, makikipagtalo ka rito; pinipigil niya ang kaniyang marahas na hangin sa araw ng hanging silangan.” Ang “Sa pamamagitan nito,” ay tumutukoy sa mga tiyak na katotohanang pagsubok na nagdadalisay sa mga kinakatawan bilang si Jacob mula sa kasalanan. Kabilang sa mga katotohanang iyon ang pangyayari (9/11), na nagmamarka sa pagdating ng huling ulan. Kabilang din ang pagpapakahulugan sa huling ulan bilang “isang mensahe,” at ang “mensahe” ay Islam. Kabilang dito ang katotohanang ang “hanging silangan” ay ang Islam ng ikatlong “Aba,” at kabilang din ang propetikong katangian ng kasunod na pagpipigil sa Islam (pinipigil).

The test itself is represented by the “debate,” which began on September 11, 2001. Jeremiah, when representing the first disappointment, was counseled to “return” unto God and separate the precious from the vile. The “fruit” of the testing message produces two classes of worshippers.

Ang mismong pagsubok ay kinakatawan ng “pagtatalo,” na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Si Jeremias, nang kumakatawan siya sa unang kabiguan, ay pinayuhan na “magbalik” sa Diyos at ihiwalay ang mahalaga mula sa hamak. Ang “bunga” ng mensahe ng pagsubok ay nagluluwal ng dalawang uri ng mga mananamba.

The judgment of the foolish is represented as “when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Isaiah is referencing the pronouncement against those who turn things upside down in chapters twenty-eight and twenty-nine. They are those who cannot understand the sealed book. The work (fruit) of the wicked is to be esteemed as potter’s clay.

Ang hatol sa mga hangal ay inilarawan bilang “kapag ginawa niya ang lahat ng mga bato ng dambana na parang mga batong-apog na pinukpok na pira-piraso, ang mga sagradong punuan at mga larawan ay hindi makatatayo.” Si Isaias ay tumutukoy sa pagpapahayag ng hatol laban sa mga nagbabaligtad ng mga bagay sa mga kabanatang dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam. Sila ang mga hindi makauunawa sa aklat na tinatakan. Ang gawa (bunga) ng masama ay aariing gaya ng luwad ng magpapalayok.

> Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:14–16.

> Kaya nga, narito, magpapatuloy akong gumawa ng isang kagila-gilalas na gawa sa gitna ng bayang ito, isang kagila-gilalas na gawa at kababalaghan: sapagkat ang karunungan ng kanilang mga marurunong ay mapaparam, at ang pagkaunawa ng kanilang mga maunawain ay maitatago. Sa aba nila na nagsisikhay na ikubli nang malalim ang kanilang payo mula sa Panginoon, at ang kanilang mga gawa ay nasa kadiliman, at sinasabi nila, “Sino ang nakakikita sa amin? at sino ang nakaaalam sa amin?” Tunay na ang inyong pagbabaligtad ng mga bagay ay ipalalagay na gaya ng putik ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, “Hindi niya ako ginawa”? o masasabi ba ng inanyuan tungkol sa humubog nito, “Wala siyang pag-unawa”? Isaias 29:14-16.

The work of the wicked will be as potter’s clay, and in chapter twenty-seven their work is portrayed in a similar fashion, as chalkstones that are beaten asunder. Chalk or potter’s clay is easily beaten into powder, and the symbol of the work of making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder,” and including the work of tearing down “the groves and images,” so that they “shall not stand up,” is the work represented by the reformation of king Josiah. In the final revival and reformation, represented by the reformation of Josiah, the Adventist corporate structure will be desolate, for “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness.” All their works, meaning the thousands of churches, schools, colleges, universities, hospitals and office buildings around the world, will be prophetically beaten into worthless powder.

Ang gawa ng masasama ay magiging gaya ng luwad ng magpapalayok, at sa kabanata dalawampu’t pito ang kanilang gawa ay inilarawan sa gayunding paraan, gaya ng mga batong-apog na binayó hanggang magkadurug-durog. Madaling bayuhin ang batong-apog o ang luwad ng magpapalayok hanggang maging pulbos, at ang sagisag ng gawaing gawing “ang lahat ng mga bato ng dambana na parang mga batong-apog na binayó hanggang magkadurug-durog,” at kabilang ang gawaing paggiba ng “mga sagradong punungkahoy at mga larawan,” upang “hindi sila makatindig,” ay ang gawaing kinakatawan ng repormasyon ni haring Josias. Sa pangwakas na pagbabagong-espirituwal at repormasyon, na kinakatawan ng repormasyon ni Josias, ang istrukturang korporatibo ng mga Adventista ay magiging tiwangwang, sapagka’t “ang bayang nakukutaan ay magiging sira, at ang tahanang tinatahanan ay pababayaan, at maiiwang parang ilang.” Lahat ng kanilang mga gawa, na ang tinutukoy ay ang libu-libong iglesia, paaralan, kolehiyo, unibersidad, mga ospital, at mga gusaling opisina sa buong daigdig, ay, ayon sa propesiya, babayuhin hanggang maging walang-kabuluhang pulbos.

The membership will also be desolate, for those “people of no understanding” will be as “withered” “boughs” that “shall be broken off” “and set on fire,” for “he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favor.”

Magiging tiwangwang din ang kasapian, sapagkat ang mga "taong walang kaunawaan" ay magiging tulad ng mga "tuyong" "sanga" na "puputulin" "at susunugin," sapagkat "ang lumikha sa kanila ay hindi maghahabag sa kanila, at ang humubog sa kanila ay hindi magpapakita sa kanila ng lingap."

When the separation that is accomplished by the testing message is complete, the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other flock out of Babylon, for in that day “it shall come to pass” “that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem.”

Kapag ganap nang naisakatuparan, sa pamamagitan ng mensaheng nagsusubok, ang paghihiwalay, ang ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay tumatawag sa iba pang kawan ng Diyos na lumabas mula sa Babilonia, sapagkat sa araw na yaon "mangyayari" "na ang dakilang trumpeta ay hihipan, at darating ang mga nasa bingit ng kapahamakan sa lupain ng Asiria, at ang mga itinakwil sa lupain ng Egipto, at sasamba sila sa Panginoon sa banal na bundok sa Jerusalem."

The passage (Isaiah twenty-seven, verses eight through thirteen) we are considering, identifies the prophetic history that began on September 11, 2001, and illustrates the testing and purification of those who will ultimately call God’s other flock out of Babylon. The opening verses of the same chapter, identify a song that is to be sung during that very history.

Ang sipi (Isaias dalawampu't pito, mga talata walo hanggang labintatlo) na ating isinasaalang-alang ay tumutukoy sa kasaysayang propetiko na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at inilalarawan ang pagsubok at paglilinis ng yaong mga sa kahuli-hulihan ay tatawag sa iba pang kawan ng Diyos palabas ng Babilonia. Ang mga pambungad na talata ng gayon ding kabanata ay tumutukoy sa isang awit na dapat awitin sa mismong kasaysayang iyon.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? Isaiah 27:2–7.

> Sa araw na yaon, awitan ninyo siya: “Isang ubasan ng pulang alak.” Ako, ang Panginoon, ang nag-iingat sa kaniya; didiligan ko siya sa bawat sandali; upang walang makapinsala sa kaniya, iingatan ko siya araw at gabi. Wala sa akin ang poot: sino ang maglalagay ng mga dawag at mga tinik laban sa akin sa pagbabaka? Daraanan ko sila, susunugin ko silang magkakasama. O hayaang kumapit siya sa aking lakas, upang makipagpayapaan siya sa akin; at siya’y makikipagpayapaan sa akin. Pauugatin niya ang mga nagbubuhat kay Jacob; mamumulaklak at uusbong ang Israel, at pupunuin ang mukha ng sanlibutan ng bunga. Sinaktan ba niya ito, gaya ng pagsakit niya sa mga sumakit sa kaniya? o napatay ba siya ayon sa patayan ng mga yaong pinaslang niya? Isaias 27:2-7.

The song of the vineyard is the song that first identifies God’s people as a vineyard which He had loved and cared for. It then presents a promise of acceptance for any who would wish to take hold of Christ’s righteousness. It then identifies the promise of the outpouring of the Holy Spirit, represented by two phases of rain. The first phase of rain brings the blossoms and buds to life, and the second phase fills the earth with fruit.

Ang awit ng ubasan ay ang awit na unang kumikilala sa bayan ng Diyos bilang isang ubasan na minahal at inalagaan Niya. Pagkatapos, inihaharap nito ang pangako ng pagtanggap para sa sinumang magnais na tumangan sa katuwiran ni Cristo. Pagkatapos, tinutukoy nito ang pangako ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, na kinakatawan ng dalawang yugto ng ulan. Ang unang yugto ng ulan ay nagbibigay-buhay sa mga bulaklak at usbong, at ang ikalawang yugto ay pinupuno ang lupa ng bunga.

The song of the vineyard is the song that identifies the period of time when God is passing by a former chosen people, while entering into covenant with a new chosen people. Verses eight and onward, are simply repeating and enlarging upon the opening verses of the chapter. The first verse of the chapter identifies the same event that is identified as the “day of the east wind” in verse eight.

Ang awit ng ubasan ay ang awit na tumutukoy sa kapanahunan kung kailan nilalagpasan ng Diyos ang dating hinirang na bayan, habang nakikipagtipan sa isang bagong hinirang na bayan. Ang talatang walo at ang mga sumusunod ay simpleng pag-uulit at pagpapalawak sa mga pambungad na talata ng kabanata. Ang unang talata ng kabanata ay tumutukoy sa gayunding pangyayari na tinutukoy bilang “araw ng silangang hangin” sa talatang walo.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. Isaiah 27:1.

> Sa araw na yaon, parurusahan ng Panginoon, gamit ang kaniyang tabak na mabagsik, dakila, at makapangyarihan, si Leviatan, ang tumutusok na ahas; oo, si Leviatan, ang baluktot na ahas; at kaniyang papatayin ang dragon na nasa dagat. Isaias 27:1.

The dragon is Satan, but in a secondary sense it was pagan Rome.

Ang dragon ay si Satanas, ngunit sa ikalawang kahulugan, ito ay ang paganong Roma.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “Kaya’t bagaman ang dragon, sa pangunahing diwa, ay kumakatawan kay Satanas, sa ikalawang diwa ito’y sagisag ng paganong Roma.” The Great Controversy, 439.

The ten kings of pagan Rome, in chapter seven of Daniel, and in chapter twelve of Revelation represent the ten kings of Revelation seventeen–in the last days.

Ang sampung hari ng paganong Roma, sa ikapitong kabanata ng Daniel at sa ikalabindalawang kabanata ng Apocalipsis, ay kumakatawan sa sampung hari na tinutukoy sa ikalabimpitong kabanata ng Apocalipsis—sa mga huling araw.

> “Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.

> Ang mga hari at mga pinuno at mga gobernador ay ipinataw nila sa kanilang sarili ang tatak ng antikristo, at sila’y inilarawan bilang dragon na humahayo upang makipagdigma laban sa mga banal—yaong mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at nagtataglay ng pananampalataya ni Jesus. Mga Patotoo sa mga Ministro, 38.

Verse one of Isaiah 27 is identifying the beginning of the judgment of the dragon, which began at the day of the east wind, on September 11, 2001. The judgment of the kings of the earth, and their globalist merchant partners, is accomplished when the financial structure of the earth is destroyed by an “east wind”, in the midst of the “seas”.

Ang Talata 1 ng Isaias 27 ay tumutukoy sa pasimula ng paghuhukom sa dragon, na nagsimula sa araw ng "hanging silangan", noong Setyembre 11, 2001. Ang paghuhukom sa mga hari ng daigdig, at sa kanilang mga globalistang kasosyong mangangalakal, ay natutupad kapag ang kayariang pinansiyal ng daigdig ay winawasak ng isang "hanging silangan", sa gitna ng mga "dagat".

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Sapagkat, narito, ang mga hari ay nagtipon, sila’y nagdaan na magkakasama. Nang makita nila iyon, sila’y namangha; sila’y nabagabag, at nagmadaling umalis. Sinakmal sila roon ng takot, at ng sakit, gaya ng sa babaeng nanganganak. Iyong sinisira ang mga sasakyang-dagat ng Tarshish sa pamamagitan ng hanging silanganan. Mga Awit 48:4-7.

Isaiah chapter twenty-seven, verses one through seven, is repeated and enlarged upon in verses eight through thirteen. It identifies that in “the day of east wind” the kings and merchants of the earth are going to be confronted with fear, and their fear escalates through history from that point onward. That fear identifies the illogical and hasty movements of the progressive globalists of planet earth ever since September 11, 2001, as they push their agenda further and more aggressively, than what would be logically expected. Satan, and his representatives, for the merchants and kings of the earth (the globalists), as symbols of the dragon, know their time is short.

Ang Isaias kabanata dalawampu’t pito, talata isa hanggang pito, ay inuulit at pinalalawig sa mga talata walo hanggang labintatlo. Itinutukoy nito na sa "araw ng hanging silanganan" ang mga hari at mga mangangalakal sa lupa ay haharap sa takot, at ang kanilang takot ay patuloy na tumitindi sa pagdaloy ng kasaysayan mula sa puntong iyon pasulong. Ang takot na iyon ang tumutukoy sa mga hindi-makatwiran at padalus-dalos na pagkilos ng mga progresibong globalista ng Daigdig mula pa noong Setyembre 11, 2001, habang itinutulak nila ang kanilang agenda nang lalo at higit na agresibo kaysa sa makatuwirang maaasahan. Si Satanas, at ang kaniyang mga kinatawan, ang mga mangangalakal at mga hari sa lupa (ang mga globalista), bilang mga sagisag ng dragon, ay nakaaalam na maikli na ang kanilang panahon.

> Therefore rejoice, ye heavens, and ye that dwell in them. Woe to the inhabiters of the earth and of the sea! for the devil is come down unto you, having great wrath, because he knoweth that he hath but a short time. Revelation 12:12.

> Kaya nga, magalak kayo, mga langit, at kayong tumatahan sa mga iyon. Sa aba ng mga tumatahan sa lupa at sa dagat! Sapagkat bumaba sa inyo ang diyablo, taglay ang matinding poot, sapagkat nalalaman niyang maikli na lamang ang kanyang panahon. Apocalipsis 12:12.

The day of the east wind, that produced the economic crisis in 2001, that has only gotten worse, no matter what the globalist media attempts to claim, is the issue that confronts the world at the point when the dragon knows his time is short. He then escalates his movements for control of the entire earth, and he does so when “Woe” (the third Woe) is brought upon “the inhabiters of the earth and sea.”

Ang araw ng silangang hangin, na nagdulot ng krisis pang-ekonomiya noong 2001, na lalo lamang lumala, sa kabila ng anumang tangka ng globalistang midya na igiit ang kabaligtaran, ang siyang usaping kinakaharap ng sanlibutan sa puntong nalalaman ng dragon na maikli na ang kaniyang panahon. Pagkatapos, pinaiigting niya ang kaniyang mga pagkilos upang magkamit ng kontrol sa buong daigdig, at ginagawa niya ito kapag ang “Aba” (ang ikatlong Aba) ay ipinapataw sa “mga nananahan sa lupa at sa dagat.”

The arrival of Islam of the third Woe (the east wind), on September 11, 2001, produced an economic disaster that has forced the globalists to accelerate their efforts to force a one world government upon planet earth. Yet Islam continues to fulfill its role. Perhaps the most serious revelation of Islam as a symbol of Bible prophecy is found in the first reference to Islam.

Ang pagdating ng Islam ng ikatlong Kapahamakan (ang hanging silanganan) noong Setyembre 11, 2001, ay nagbunga ng isang sakunang pang-ekonomiya na pumilit sa mga globalista na pabilisin ang kanilang mga pagsisikap upang ipilit ang pagpapataw ng isang nag-iisang pamahalaang pandaigdig sa planetang Daigdig. Gayunman, patuloy na tinutupad ng Islam ang gampanin nito. Marahil ang pinakaseryosong pahayag hinggil sa Islam bilang isang sagisag sa propesiya ng Bibliya ay masusumpungan sa unang pagtukoy sa Islam.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

God’s Word never fails. As Islam continues to produce pain as a woman in travail, some who might even accept that Islam is identified in Bible prophecy, have not yet wrapped their mind around the obvious fact in the two verses. Some might understand that it is Islam that brings every man on planet earth together in order to oppose a common enemy, and this is of course true. Yet the last phrase in the verse is the more serious truth. The world was shaken by September 11, 2001, and it has recently been shaken again by this year’s October 7 attack of Hamas against Israel. But no one is willing to see that the spirit of warfare and sudden destruction is “in the presence of all” of Ishmael’s brethren.

Ang Salita ng Diyos ay hindi kailanman nabibigo. Habang patuloy na nagdudulot ang Islam ng pasakit gaya ng hirap ng isang babaeng nanganganak, may ilan na, kahit maaaring tanggapin nila na natutukoy ang Islam sa propesiya sa Bibliya, ay hindi pa rin lubos nauunawaan ang maliwanag na katotohanan sa dalawang talata. Maaaring nauunawaan ng ilan na ang Islam ang nagtitipon sa bawat tao sa balat ng lupa upang labanan ang isang karaniwang kaaway, at totoo nga ito. Gayunman, ang huling parirala sa talata ang higit na mabigat na katotohanan. Niyanig ang daigdig noong Setyembre 11, 2001, at kamakailan ay muli itong niyanig ng pag-atake ng Hamas laban sa Israel noong Oktubre 7 ng taong ito. Ngunit walang handang makita na ang espiritu ng pakikidigma at biglaang pagkawasak ay "sa harap ng lahat" ng mga kapatid ni Ismael.

What kind of destruction will be carried out when there is a surprise attack carried out by such Islamic nations as Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei and Bahrain? The spirit of Ishmael is in “all his brethren,” and the warfare that has so far been produced with the third Woe from countries such as Afghanistan or Iraq, will be quite different when the prophecy of Ishmael is fully fulfilled. How many nuclear bombs does Pakistan have?

Anong uri ng pagwawasak ang magaganap kapag nagkaroon ng biglaang pagsalakay na isasagawa ng mga bansang Islamiko gaya ng Saudi Arabia, United Arab Emirates, Qatar, Kuwait, Brunei, at Bahrain? Ang espiritu ni Ismael ay nasa "lahat ng kaniyang mga kapatid," at ang pakikidigma na hanggang sa ngayon ay idinulot ng ikatlong "Woe" mula sa mga bansang tulad ng Afghanistan o Iraq ay magiging lubhang kakaiba kapag lubos nang natupad ang propesiya ni Ismael. Ilan ang mga bombang nuklear na taglay ng Pakistan?

The prophetic characteristic of Islamic warfare as demonstrated in the first and second Islamic Woes is sudden, surprise attacks. Are there enough finances in the affluent Islamic nations to secretly secure or produce weaponry that would be more sophisticated, and lethal, than fuel laden jets, car bombs, burning tires, rape and knives? Is God’s Word to be believed?

Ang makahulang katangian ng pakikidigmang Islamiko, gaya ng ipinamalas sa unang at ikalawang Islamikong Kapahamakan, ay ang biglaan at di-inaasahang mga pagsalakay. Mayroon bang sapat na pananalapi sa mayayamang bansang Islamiko upang lihim na makakuha o makalikha ng mga sandatang higit na sopistikado at nakamamatay kaysa mga eroplanong punô ng gasolina, mga bombang kotse, mga nasusunog na gulong, panggagahasa, at mga kutsilyo? Dapat bang paniwalaan ang Salita ng Diyos?

All the jewels of Miller’s dream become testing truths in the last days, if nothing more than the reality that those truths have been rejected and prophecy identifies they will be restored. But some of those jewels, such as the work of Christ in the heavenly sanctuary and Islam of the third Woe, identify predictions that are fulfilled only in the very last days. One represents the work of Christ in the Most Holy Place, certainly a present testing truth, and the other identifies the message of the Midnight Cry, which again is a present testing truth.

Ang lahat ng mga hiyas sa panaginip ni Miller ay nagiging mga panubok na katotohanan sa mga huling araw, kung wala nang iba pa kundi ang mismong katotohanang ang mga iyon ay itinakwil at tinutukoy ng propesiya na ibabalik. Ngunit ang ilan sa mga hiyas na iyon, gaya ng gawain ni Cristo sa santuwaryo sa langit at ang Islam ng ikatlong kaabahan, ay tumutukoy sa mga hula na natutupad lamang sa pinakahuling mga araw. Ang isa ay kumakatawan sa gawain ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, na tiyak na isang kasalukuyang panubok na katotohanan, at ang isa pa ay tumutukoy sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na muli rin ay isang kasalukuyang panubok na katotohanan.

The thread that weaves together the Millerite movement and the time of the end in 1989, which in turn introduces the movement of the one hundred and forty-four thousand, is the “seven times,” that was Miller’s first jewel and the first to be set aside as Adventism left the old paths. One hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, to the time of the end in 1989, represents the “seven times.” The twenty-five hundred and twenty was divided into two periods of twelve hundred and sixty, and a tenth or a tithe of twelve hundred and sixty, is one hundred and twenty-six. The stone the builders rejected is so long that it connects the first and last movements of the three angels. In so doing it identifies that the truth of the “seven times” is also a present testing truth, and that it is the truth that becomes no longer simply the foundation stone, but the head of the corner.

Ang hiblang nagdurugtong sa kilusang Millerita at sa panahon ng wakas noong 1989—na siya namang nagpakilala sa kilusan ng isandaang apatnapu’t apat na libo—ay ang “pitong panahon,” na siyang unang hiyas ni Miller at siyang una ring inisantabi nang lisanin ng Adbentismo ang mga dating landas. Ang isandaang dalawampu’t anim na taon mula sa paghihimagsik noong 1863 hanggang sa panahon ng wakas noong 1989 ay kumakatawan sa “pitong panahon.” Ang dalawang libo’t limang daan at dalawampu ay hinati sa dalawang yugto na tig-isang libo’t dalawang daan at animnapu, at ang ikasampu, o ikapu, ng isang libo’t dalawang daan at animnapu ay isandaang dalawampu’t anim. Ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo ay ganoon kahaba anupa’t pinagdurugtong nito ang una at ang huling kilusan ng tatlong anghel. Sa gayon, ipinakikilala nito na ang katotohanan ng “pitong panahon” ay isa ring kasalukuyang katotohanang panubok, at na ito ang katotohanang nagiging hindi na lamang batong-saligan, kundi ang ulo ng panulukan.

We will now leave off our consideration of the increase of knowledge in the Millerite movement, represented by the Ulai River vision in the book of Daniel and turn our attention to the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge, in the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Ngayo’y iiwan muna natin ang ating pagsasaalang-alang sa paglago ng kaalaman sa kilusang Millerite, na kinakatawan ng pangitain sa Ilog Ulai sa aklat ni Daniel, at ililipat naman natin ang ating pansin sa pangitain sa Ilog Hiddekel, na kumakatawan sa paglago ng kaalaman sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

We will begin next by considering the four generations of Adventism that span the one hundred and twenty-six years from 1863 to 1989.

Susunod, sisimulan natin ang pagsasaalang-alang sa apat na salinlahi ng Adventismo na sumasaklaw sa isandaan at dalawampu't anim na taon mula 1863 hanggang 1989.

We will start that study in the next article.

Ating sisimulan ang pag-aaral na iyon sa susunod na artikulo.

> And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. He said furthermore unto me, Son of man, seest thou what they do? even the great abominations that the house of Israel committeth here, that I should go far off from my sanctuary? but turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations. And he brought me to the door of the court; and when I looked, behold a hole in the wall.

> At nangyari sa ikaanim na taon, sa ikaanim na buwan, sa ikalimang araw ng buwan, samantalang ako’y nakaupo sa aking bahay, at ang mga matanda ng Juda ay nakaupo sa harap ko, na ang kamay ng Panginoong Diyos ay sumapit sa akin roon. Nang magkagayo’y tumingin ako, at narito, isang anyo na gaya ng anyo ng apoy: mula sa anyo ng kaniyang mga balakang pababa ay apoy; at mula sa kaniyang mga balakang paitaas ay gaya ng anyo ng kaliwanagan, na gaya ng kulay ng amber. At iniunat niya ang anyo ng isang kamay, at inagaw niya ako sa isang suwi ng buhok sa aking ulo; at itinaas ako ng Espiritu sa pagitan ng lupa at ng langit, at dinala ako sa mga pangitain ng Diyos sa Jerusalem, sa pintuan ng panloob na tarangkahan na nakaharap sa hilaga; na doo’y naroon ang luklukan ng larawang panibugho, na nagpapasiklab ng panibugho. At narito, ang kaluwalhatian ng Diyos ng Israel ay naroon, ayon sa pangitaing nakita ko sa kapatagan. Nang magkagayo’y sinabi niya sa akin, Anak ng tao, itingin mo ngayon ang iyong mga mata sa dakong hilaga. Kaya’t itiningin ko ang aking mga mata sa dakong hilaga, at narito, sa gawing hilaga sa tarangkahan ng dambana, nasa pasukan ang larawang ito ng panibugho. Sinabi pa niya sa akin, Anak ng tao, nakikita mo ba ang kanilang ginagawa? maging ang mga dakilang karumaldumal na ginagawa ng sambahayan ng Israel dito, na sa ganito’y ako’y lumayo mula sa aking santuwaryo? Ngunit bumaling ka pang muli, at makikita mo ang lalong dakilang mga karumaldumal. At dinala niya ako sa pintuan ng looban; at nang tumingin ako, narito, may isang butas sa pader.

> Then said he unto me, Son of man, dig now in the wall: and when I had digged in the wall, behold a door. And he said unto me, Go in, and behold the wicked abominations that they do here. So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. He said also unto me, Turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations that they do. Then he brought me to the door of the gate of the Lord’s house which was toward the north; and, behold, there sat women weeping for Tammuz. Then said he unto me, Hast thou seen this, O son of man? turn thee yet again, and thou shalt see greater abominations than these. And he brought me into the inner court of the Lord’s house, and, behold, at the door of the temple of the Lord, between the porch and the altar, were about five and twenty men, with their backs toward the temple of the Lord, and their faces toward the east; and they worshipped the sun toward the east. Then he said unto me, Hast thou seen this, O son of man? Is it a light thing to the house of Judah that they commit the abominations which they commit here? for they have filled the land with violence, and have returned to provoke me to anger: and, lo, they put the branch to their nose. Therefore will I also deal in fury: mine eye shall not spare, neither will I have pity: and though they cry in mine ears with a loud voice, yet will I not hear them. Ezekiel 8:1–18.

> At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, hukayin mo ngayon ang pader; at nang mahukay ko ang pader, narito, may isang pinto. At sinabi niya sa akin, Pumasok ka, at masdan mo ang mga kasuklam-suklam na karumaldumal na ginagawa nila rito. Kaya pumasok ako at nakakita; at narito, bawat uri ng mga gumagapang na nilalang, at mga hayop na karumaldumal, at lahat ng mga diyus-diyusan ng sambahayan ng Israel, ay nakalarawan sa pader sa palibot. At naroon sa harap nila ang pitumpung lalaki sa mga matatanda ng sambahayan ng Israel, at sa gitna nila ay nakatayo si Jaazaniah na anak ni Shaphan, na ang bawat isa ay may insensaryo sa kaniyang kamay; at umakyat ang makapal na ulap ng kamangyan. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, nakikita mo ba kung ano ang ginagawa ng mga matatanda ng sambahayan ng Israel sa kadiliman, bawat isa sa mga silid ng kaniyang mga larawan? sapagkat sinasabi nila, Hindi tayo nakikita ng Panginoon; pinabayaan ng Panginoon ang lupa. Sinabi rin niya sa akin, Muli kang bumaling, at makakakita ka ng higit pang mga karumaldumal na ginagawa nila. Pagkatapos dinala niya ako sa pintuan ng tarangkahan ng bahay ng Panginoon na nasa dakong hilaga; at, narito, may mga babaeng nakaupo na tumatangis kay Tammuz. At sinabi niya sa akin, Nakita mo ba ito, O anak ng tao? Muli kang bumaling, at makakakita ka ng higit pang mga karumaldumal kaysa rito. At dinala niya ako sa loobang-looban ng bahay ng Panginoon, at, narito, sa pintuan ng templo ng Panginoon, sa pagitan ng portiko at ng dambana, ay may humigit-kumulang dalawampu’t limang lalaki, na ang kanilang mga likod ay nakaharap sa templo ng Panginoon, at ang kanilang mga mukha ay nakaharap sa dakong silangan; at sila’y sumasamba sa araw sa dakong silangan. At sinabi niya sa akin, Nakita mo ba ito, O anak ng tao? Magaan ba sa sambahayan ng Juda ang paggawa ng mga kasuklam-suklam na ginagawa nila rito? sapagkat pinuno nila ang lupain ng karahasan, at nagbalik sila upang pukawin ang aking poot; at, narito, idinadampi nila ang sanga sa kanilang ilong. Kaya’t kikilos din ako sa poot: hindi magpapalampas ang aking mata, ni maaawa ako; at bagaman sila’y dumadaing sa aking pandinig nang malakas na tinig, gayon ma’y hindi ko sila diringgin. Ezekiel 8:1-18.

Back to Articles