Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Dalawampu’t Tatlo

The Scornful Men

Ang mga Lalaking Manglilibak

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2023

Formats

PDF
Word

Sister White identified that when the great buildings of New York City were thrown down, Revelation chapter eighteen, verses one through three, would be fulfilled.

Tinukoy ni Sister White na kapag ibinagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York, ay matutupad ang Apocalipsis kabanata labing-walo, talatang isa hanggang tatlo.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> At pagkatapos ng mga bagay na ito, nakita ko ang isa pang anghel na bumababa mula sa langit, na may dakilang kapangyarihan; at ang lupa ay naliwanagan ng kaniyang kaluwalhatian. At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak, bumagsak ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kulungan ng bawat maruming espiritu, at hawla ng bawat di-malinis at kasuklam-suklam na ibon. Sapagkat ang lahat ng mga bansa ay uminom ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid, at ang mga hari sa lupa ay nakiapid sa kaniya, at ang mga mangangalakal sa lupa ay nagyaman sa pamamagitan ng kasaganaan ng kaniyang mga kalayawan. Apocalipsis 18:1-3.

By September 11, 2001, the “kings” of the earth had already committed fornication with the Roman church. After World War Two, President Harry S. Truman, for the first time, in 1951, appointed an ambassador to the Vatican. His attempt to form a political relationship with the papacy was flatly rejected by the Congress of the United States, but not so when decades later President Ronald Reagan, in 1984, appointed an ambassador to the Vatican. By 2001, all nations had committed fornication with the Vatican through establishing a diplomatic relationship with the whore of Tyre.

Pagsapit ng Setyembre 11, 2001, ang mga "hari" sa lupa ay nakiapid na sa Simbahang Romano. Pagkaraan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, si Pangulong Harry S. Truman, sa unang pagkakataon, noong 1951, ay nagtalaga ng isang embahador sa Vatican. Ang kanyang pagtatangkang magtatag ng ugnayang pampolitika sa Papado ay tahasang tinanggihan ng Kongreso ng Estados Unidos, ngunit hindi na gayon nang, makalipas ang mga dekada, si Pangulong Ronald Reagan, noong 1984, ay nagtalaga ng isang embahador sa Vatican. Pagsapit ng 2001, ang lahat ng mga bansa ay nakiapid na sa Vatican sa pamamagitan ng pagtatatag ng ugnayang diplomatiko sa patutot ng Tiro.

By September 11, 2001, all “nations,” had drunk the wine of the wrath of her fornication. The wine of Babylon represents all the various falsehoods that are presented by the papacy, but the one special variety of wine that is identified in these verses is the wine of the wrath of her fornication. The wrath of the papacy is her persecution of those she disagrees with. She accomplishes her persecution by employing the power of the state to do her dirty work. The wine of her wrath, is her special bottle of error that represents the action of employing the state against those that she deems a heretic.

Pagsapit ng Setyembre 11, 2001, ang lahat ng "mga bansa" ay nakainom na ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid. Ang alak ng Babilonya ay kumakatawan sa lahat ng sari-saring kabulaanan na isinusulong ng papasiya, ngunit ang isang natatanging uri ng alak na tinutukoy sa mga talatang ito ay ang alak ng poot ng kaniyang pakikiapid. Ang poot ng papasiya ay ang pag-uusig niya sa mga hindi niya sinasang-ayunan. Isinasakatuparan niya ang kaniyang pag-uusig sa pamamagitan ng paggamit sa kapangyarihan ng estado upang gawin ang kaniyang maruming gawain. Ang alak ng kaniyang poot ay ang kaniyang natatanging bote ng kamalian na kumakatawan sa paggamit sa kapangyarihan ng estado laban sa mga itinuturing niyang mga erehe.

In the period of time from August 11, 1840 through to October 22, 1844, Millerite Adventism, who had been called out of the Dark Ages, and who was separated from the Protestant churches that then became the daughters of Rome, then became the true Protestant horn upon the newly arrived earth beast. Peter identifies the characteristics of those newly chosen people of God as a nation.

Sa panahon mula 11 Agosto 1840 hanggang 22 Oktubre 1844, ang Adbentismo ng mga Millerita, na tinawag na lumabas mula sa Panahon ng Kadiliman at inihiwalay mula sa mga iglesyang Protestante na noon ay naging mga anak na babae ni Roma, ay noon naging tunay na Protestanteng sungay sa ibabaw ng bagong lumitaw na hayop na mula sa lupa. Tinutukoy ni Pedro ang mga katangian ng yaong bagong hinirang na bayan ng Diyos bilang isang bansa.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:9, 10.

> Ngunit kayo ay lahing hinirang, pagkasaserdoteng maharlika, bansang banal, bayang pag-aari; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kanyang kagila-gilalas na liwanag: na noong una’y hindi kayo isang bayan, ngunit ngayo’y bayan ng Diyos; na dating hindi nagtamo ng kahabagan, ngunit ngayo’y nagtamo ng kahabagan. 1 Pedro 2:9, 10.

By September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church had already, and often employed the political structure of the government of the United States to attack those it deemed as heretical. Well before 2001, the Adventists had already imbibed in the special wine of Babylon that represents the employment of state power to attack those who it deemed as heretics.

Pagsapit ng 11 Setyembre 2001, ang Simbahan ng mga Adventista ng Ikapitong Araw ay matagal nang, at madalas na, gumagamit ng balangkas na pampulitika ng pamahalaan ng Estados Unidos upang atakihin ang itinuturing nitong mga erehe. Matagal pa bago sumapit ang 2001, ang mga Adventista ay nakainom na ng natatanging alak ng Babilonya na kumakatawan sa paggamit ng kapangyarihan ng estado upang atakihin ang itinuturing nilang mga erehe.

Ephraim is a symbol of the rebellion of Jeroboam and the northern kingdom of Israel, and Isaiah begins chapter twenty-eight, by addressing the Seventh-day Adventist church as the drunkards of Ephraim.

Si Efraim ay sagisag ng paghihimagsik ni Jeroboam at ng hilagang kaharian ng Israel, at sinimulan ni Isaias ang kabanata dalawampu’t walo sa pamamagitan ng pagtawag sa Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw bilang mga lasing na taga-Efraim.

> Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet: And the glorious beauty, which is on the head of the fat valley, shall be a fading flower, and as the hasty fruit before the summer; which when he that looketh upon it seeth, while it is yet in his hand he eateth it up. In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Isaiah 28:1–8.

> Sa aba ng korona ng kapalaluan, sa mga lango sa alak ng Efraim, na ang maningning na kagandahan ay isang bulaklak na kumukupas, na nasa tuktok ng matatabang libis ng mga nadadaig ng alak! Narito, ang Panginoon ay may isang makapangyarihan at malakas, na gaya ng unos ng ulan ng yelo at bagyong pumupuksa, gaya ng baha ng mga malalakas na tubig na nag-uumapaw, ay ibabagsak niya sa lupa sa pamamagitan ng kaniyang kamay. Ang korona ng kapalaluan, ang mga lango sa alak ng Efraim, ay yuyurakan sa ilalim ng mga paa: At ang maningning na kagandahan, na nasa tuktok ng matabang libis, ay magiging isang bulaklak na kumukupas, at gaya ng maagang bunga bago ang tag-init; na kapag nakita ito ng tumitingin, samantalang nasa kaniyang kamay pa, ay kinakain niya ito agad. Sa araw na yaon ang Panginoon ng mga hukbo ay magiging isang korona ng kaluwalhatian, at isang diyadema ng kagandahan, sa nalabi ng kaniyang bayan, At magiging espiritu ng kahatulan sa nauupo sa paghatol, at kalakasan sa kanila na ibinabaling ang labanan tungo sa pintuang-bayan. Ngunit sila man ay nagkamali dahil sa alak, at dahil sa matapang na inumin ay naliligaw; ang saserdote at ang propeta ay nagkamali dahil sa matapang na inumin; nilamon sila ng alak, naliligaw sila dahil sa matapang na inumin; nagkakamali sila sa pangitain, at natitisod sila sa paghatol. Sapagkat ang lahat ng mga dulang ay puno ng suka at karumihan, anupa’t walang pook na malinis. Isaias 28:1-8.

The third Woe arrived on September 11, 2001, and it arrived upon the “crown,” representing leadership of the “drunkards of Ephraim.” It did not attack the headquarters of the church in Maryland with an airplane full of fuel, but it marked their inability to recognize that the arrival of Islam of the third Woe was the beginning of the latter rain message of the third angel. The beginning of the very message and work that they profess to have been raised up to proclaim. They are identified as not only the crown, which represents leadership, but as the “crown of pride,” thus identifying one of the two classes of worshippers that was and is produced in the debate of Habakkuk chapter two. On September 11, 2001, Habakkuk’s watchmen took their posts at the battle at the gate.

Dumating ang Ikatlong Sa Aba noong Setyembre 11, 2001, at dumating ito sa “korona,” na kumakatawan sa pamunuan ng “mga manginginom ng Efraim.” Hindi nito sinalakay ang punong-tanggapan ng iglesia sa Maryland sa pamamagitan ng isang eroplanong puno ng gatong, kundi minarkahan nito ang kanilang pagkabigong kilalanin na ang pagdating ng Islam ng Ikatlong Sa Aba ang siyang pasimula ng mensahe ng huling ulan ng ikatlong anghel. Ang pasimula mismo ng mensahe at gawaing inaangkin nilang sila’y itinindig upang ipangaral. Natukoy sila hindi lamang bilang ang korona, na kumakatawan sa pamunuan, kundi bilang ang “korona ng kapalaluan,” at sa gayon ay tinutukoy ang isa sa dalawang uri ng mga sumasamba na noon at ngayo’y nalilikha sa pagtatalo sa kabanata dalawa ng Habakuk. Noong Setyembre 11, 2001, ang mga bantay ni Habakuk ay nanindigan sa kanilang puwesto sa labanan sa pintuang-bayan.

The gates of Jerusalem are where the interaction of the people of Jerusalem was carried out. The battle at the gates is representing the “debate” of the previous chapter of Isaiah that began on the day of the east wind (the day of Islam). The two classes of Habakkuk’s worshippers in the passage are represented by two crowns. The drunkards of Ephraim, who have already at that point employed the power of the state to win their arguments against those they had deemed as heretics are contrasted with the crown of the Lord of hosts. When Christ is represented as the Lord of hosts, it is symbolic of His work as the leader of His army. The battle at the gate is the warfare represented by the debate over true and false theology.

Ang mga pintuang-bayan ng Jerusalem ang pook kung saan isinasagawa ang pakikipag-ugnayan ng mga taga-Jerusalem. Ang labanan sa mga pintuang-bayan ay kumakatawan sa "pagtatalo" ng nakaraang kabanata ni Isaias na nagsimula sa araw ng silangang hangin (ang araw ng Islam). Ang dalawang uri ng mga sumasamba sa siping iyon ayon kay Habakuk ay kinakatawan ng dalawang korona. Ang mga lasing ng Efraim, na sa puntong iyon ay ginamit na ang kapangyarihan ng estado upang ipanalo ang kanilang mga argumento laban sa mga itinuring nilang mga erehe, ay isinasaalungat sa korona ng Panginoon ng mga Hukbo. Kapag si Cristo ay inihaharap bilang ang Panginoon ng mga Hukbo, ito'y sumasagisag sa Kanyang gawain bilang pinuno ng Kanyang hukbo. Ang labanan sa pintuang-bayan ay ang pakikidigmang kinakatawan ng pagtatalo hinggil sa tunay at huwad na teolohiya.

It is not simply the General Conference leadership that is represented as the drunkards of Ephraim, but also the priests (the pastoral ministry), and the prophets (the theologians and educators) are out of the way, through strong drink. As Isaiah says in the opening verses of his prophecy, it is the entire church.

Hindi lamang ang pamunuan ng General Conference ang inilarawan bilang mga lasenggo ng Efraim, kundi pati ang mga pari (ang ministeryong pastoral) at ang mga propeta (ang mga teologo at mga tagapagturo) ay naliligaw sa daan dahil sa matapang na inumin. Gaya ng sinasabi ni Isaias sa mga unang talata ng kaniyang hula, ang tinutukoy ay ang buong iglesia.

> The vision of Isaiah the son of Amoz, which he saw concerning Judah and Jerusalem in the days of Uzziah, Jotham, Ahaz, and Hezekiah, kings of Judah. Hear, O heavens, and give ear, O earth: for the Lord hath spoken, I have nourished and brought up children, and they have rebelled against me. The ox knoweth his owner, and the ass his master’s crib: but Israel doth not know, my people doth not consider. Ah sinful nation, a people laden with iniquity, a seed of evildoers, children that are corrupters: they have forsaken the Lord, they have provoked the Holy One of Israel unto anger, they are gone away backward. Why should ye be stricken anymore? ye will revolt more and more: the whole head is sick, and the whole heart faint. Isaiah 1:1–5.

> Ang pangitain ni Isaias na anak ni Amoz, na kanyang nakita tungkol sa Juda at Jerusalem, nang mga araw ni Uzias, Jotam, Ahaz, at Ezequias, mga hari ng Juda. Dinggin, O mga langit, at pakinggan, O lupa; sapagkat ang Panginoon ay nagsalita: Ako’y nagpalaki at nag-aruga ng mga anak, ngunit sila’y naghimagsik laban sa akin. Nakikilala ng baka ang may-ari nito, at ng asno ang sabsaban ng kanyang panginoon; ngunit ang Israel ay hindi nakaaalam, ang aking bayan ay hindi nagsasaalang-alang. Ay, bansang makasalanan, bayang nabibigatan sa kasamaan, binhi ng mga manggagawa ng kasamaan, mga anak na mga tagapagpasama! Pinabayaan nila ang Panginoon, kanilang ginalit ang Banal ng Israel, sila’y lubos na nagsitalikod. Bakit pa kayo parurusahan? Lalo’t lalo kayong manghihimagsik; ang buong ulo ay may sakit, at ang buong puso ay nanlulupaypay. Isaias 1:1-5.

The sinful nation is sick, and has passed the time where any remedy can be provided that would change her heart and mind. Isaiah identifies the drunkards are out of the way, and the way is identified by Jeremiah as the “old paths.” On September 11, 2001, the latter rain began to fall, and Jeremiah identifies that it is when we walk in the old paths, which is the “way” that the drunkards are out of, that we find the rest of the latter rain.

Ang makasalanang bansa ay may karamdaman, at nalampasan na nito ang panahong maaari pang maibigay ang anumang lunas na makapagpapabago sa puso at isip nito. Itinutukoy ni Isaias na ang mga manginginom ng alak ay wala sa daan, at ang daang iyon ay tinukoy ni Jeremias bilang ang “mga dating landas.” Noong Setyembre 11, 2001, nagsimulang bumuhos ang huling ulan, at itinutukoy ni Jeremias na kapag tayo’y lumalakad sa mga dating landas, na siya namang “daan” na hindi kinaroroonan ng mga manginginom, doon natin nasusumpungan ang kapahingahan ng huling ulan.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. Jeremiah 6:16–19.

> Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumindig kayo sa mga lansangan, at tingnan, at magtanong tungkol sa mga sinaunang landas, kung saan naroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon, at makasusumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit kanilang sinabi, Hindi kami lalakad doon. Naglagay din ako sa inyo ng mga bantay, na nagsasabing, Makinig kayo sa tunog ng pakakak. Ngunit kanilang sinabi, Hindi kami makikinig. Kaya’t dinggin ninyo, kayong mga bansa, at alamin, O kapulungan, kung ano ang nasa gitna nila. Dinggin mo, O lupa: narito, magdadala ako ng kasamaan laban sa bayang ito, yaong bunga ng kanilang mga pag-iisip, sapagkat hindi nila pinakinggan ang aking mga salita, ni ang aking kautusan, kundi ito’y kanilang itinakwil. Jeremias 6:16-19.

The drunkards of Ephraim are out of the way on September 11, 2001, and have turned “away backward,” in 1863, when they initiated the process of rejecting the “old paths.” It is in the “old paths,” that the rest and refreshing of the latter rain is to be found, and that rain began at the very time that the “Woe,” was pronounced upon them. The third “Woe” of Islam was unrecognizable to the crown of the pride of Ephraim, for they had progressively rejected the foundational truths that identify the role of Islam in prophecy. Jeremiah identifies that at that time the Lord raised up watchmen, which are Habakkuk’s watchmen, and they proclaimed to the drunkards of Ephraim in the battle at the gates that they needed to hearken to the sound of the trumpet. The third “Woe” that arrived on September 11, 2001, was the seventh Trumpet.

Ang mga manginginom ng Ephraim ay nalihis sa daan noong ika-11 ng Setyembre, 2001, at “tumalikod paurong” noong 1863, nang sinimulan nila ang proseso ng pagtanggi sa “mga dating landas.” Nasa “mga dating landas” na matatagpuan ang kapahingahan at pagpapasariwa ng “huling ulan,” at ang ulan na iyon ay nagsimula sa mismong oras na ipinahayag laban sa kanila ang “Woe.” Ang ikatlong “Woe” ng Islam ay hindi nakilala ng putong ng kapalaluan ng Ephraim, sapagkat unti-unti nilang itinakwil ang mga saligang katotohanang tumutukoy sa papel ng Islam sa propesiya. Tinutukoy ni Jeremiah na sa panahong iyon ay nagbangon ang Panginoon ng mga bantay, na siyang mga bantay ni Habakkuk, at ipinahayag nila sa mga manginginom ng Ephraim, sa labanan sa mga pintuang-bayan, na kailangan nilang makinig sa tunog ng trumpeta. Ang ikatlong “Woe” na dumating noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ay ang ikapitong Trumpeta.

Isaiah identifies that “they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean.” The counterfeit table, that was introduced in 1863, which removed the “seven times,” and required a explanatory handout to accompany it, represents the counterfeit of the two sacred tables of Habakkuk, but the counterfeit “tables” the drunkards have employed are full of vomit, and they err in vision. The watchmen of Habakkuk and Jeremiah were told that in the debate of methodology, they were to write the “vision,” upon “tables,” but the drunkard’s counterfeit tables present an erroneous vision.

Tinutukoy ni Isaias na, “sila’y lumilihis sa daan dahil sa matapang na inumin; nagkakamali sila sa pangitain, at natitisod sa paghatol. Sapagkat ang lahat ng mga dulang ay puno ng suka at karumihan, anupa’t walang dakong malinis.” Ang huwad na tapyas, na ipinakilala noong 1863, na nag-alis sa “pitong ulit,” at nangailangan ng isang poliyetong paliwanag bilang kalakip, ay kumakatawan sa isang kopyang-huwad ng dalawang banal na tapyas ni Habakuk; ngunit ang mga huwad na “dulang” na ginamit ng mga lasenggo ay puno ng suka, at sila’y nagkakamali sa pangitain. Ang mga bantay nina Habakuk at Jeremias ay sinabihan na, sa pagtatalo tungkol sa metodolohiya, isulat nila ang “pangitain” sa mga “tapyas,” ngunit ang mga huwad na dulang ng mga lasenggo ay naglalahad ng maling pangitain.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The drunkards of Ephraim have rejected God’s law, but the context of the “debate,” of the battle of the gate, is God’s prophetic law, as represented by the methodology established in the movement of the first and third angels. With Isaiah’s setting in place in the first eight verses of chapter twenty-eight, he then identifies the methodology that is the latter rain, and specifically identifies the drunkards as the “scornful men, that rule” “in Jerusalem.”

Tinanggihan ng mga manginginom ng Efraim ang kautusan ng Diyos, ngunit ang konteksto ng "pagtatalo," ng pakikipagdigma sa pintuang-bayan, ay ang propetikong kautusan ng Diyos, na kinakatawan ng metodolohiyang itinatag sa kilusan ng unang at ikatlong anghel. Matapos mailatag ni Isaias ang balangkas sa unang walong talata ng kabanata dalawampu’t walo, tinutukoy niya ang metodolohiyang siyang huling ulan, at partikular na kinikilala ang mga manginginom bilang ang "mga lalaking mapanlibak, na namumuno" "sa Jerusalem."

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Kanino niya ituturo ang kaalaman? At kanino niya ipauunawa ang katuruan? Sa mga inawat sa gatas, at inihiwalay sa mga suso. Sapagkat utos sa utos, utos sa utos; alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; dito’y kaunti, at doo’y kaunti. Sapagkat sa pautal-utal na mga labi at sa ibang wika siya’y sasalita sa bayang ito—sa kanila na kaniyang sinabi, “Ito ang kapahingahan na dito ninyo mapagpapahinga ang napapagal; at ito ang paggiging sariwa”; gayunma’y ayaw nilang makinig. Nguni’t ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging: “Utos sa utos, utos sa utos; alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; dito’y kaunti, at doo’y kaunti”; upang sila’y pumaroon, at mabuwal nang patalikod, at madurog, at masilo, at madakip. Kaya pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, “Nakipagtipan kami sa kamatayan, at sa Sheol kami’y may kasunduan; kapag dumaan ang rumaragasang hagupit, hindi ito darating sa amin; sapagkat ang kasinungalingan ang ginawa naming kanlungan, at sa ilalim ng kabulaanan kami’y nagkubli.” Kaya ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: “Narito, naglalagay ako sa Sion, bilang saligan, ng isang bato, batong sinubok, mahalagang batong panulukan, matibay na saligan; ang sumasampalataya ay hindi magkukumahog. Ilalapat ko ang kahatulan ayon sa pisi ng panukat, at ang katuwiran ayon sa pambigat na tingga; at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng kasinungalingan, at babahain ng tubig ang dakong pinagkukublihan. At ang inyong tipan sa kamatayan ay mawawalang-bisa, at ang inyong kasunduan sa Sheol ay hindi mananatili; kapag dumaan ang rumaragasang hagupit, kayo’y yuyurakan nito.” Isaias 28:9–18.

The “debate” is here defined in terms of “whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine?” The “whom” is addressing the potential students, but the subject is about understanding doctrine, which is knowledge. When the book of Daniel is unsealed, there is an increase of knowledge, representing an increased understanding of the truths of God’s Word. The word “doctrine” means a set of beliefs, principles, teachings, or rules that form a particular system of thought or a body of knowledge. To understand biblical “doctrines” it necessitates a biblical methodology to form the body of knowledge.

Ang "pagtatalo" ay dito inilalarawan sa pamamagitan ng ganitong pananalita: "Sino ang tuturuan niya ng kaalaman? at sino ang kanyang gagawing makaunawa ng aral?" Ang "sino" ay tumutukoy sa mga maaaring maging mag-aaral, ngunit ang paksa ay tungkol sa pag-unawa sa aral, na siyang kaalaman. Kapag ang aklat ni Daniel ay inalisan ng tatak, may paglagô ng kaalaman, na kumakatawan sa higit na pag-unawa sa mga katotohanan ng Salita ng Diyos. Ang salitang "doktrina" ay nangangahulugang isang hanay ng mga paniniwala, mga prinsipyo, mga turo, o mga alituntunin na bumubuo ng isang natatanging sistema ng pag-iisip o ng isang katawan ng kaalaman. Upang maunawaan ang mga biblikal na "doktrina," kinakailangan ang isang biblikal na metodolohiya upang mabuo ang katawan ng kaalaman.

The methodology is identified as “precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.” The methodology that identified September 11, 2001 as the arrival of the third “Woe” is premised upon bringing the prophetic line of the first “Woe” together with the prophetic line of the second “Woe”, which provides two witnesses of the line of the third “Woe”. That methodology is the test of the “debate” that produces two classes of worshippers, for “the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.”

Ang metodolohiya ay tinutukoy bilang “dapat ay alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito ng kaunti, doon ng kaunti.” Ang metodolohiyang kumilala sa Setyembre 11, 2001 bilang pagdating ng ikatlong “Sa Aba” ay nakasalig sa pag-uugnay ng linyang propetiko ng unang “Sa Aba” sa linyang propetiko ng ikalawang “Sa Aba,” na nagbibigay ng dalawang saksi sa linya ng ikatlong “Sa Aba.” Ang nasabing metodolohiya ang pagsubok ng “pagtatalo” na nagbubunga ng dalawang uri ng mga mananamba, sapagkat “ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila alituntunin sa alituntunin, alituntunin sa alituntunin; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito ng kaunti, doon ng kaunti; upang sila’y makaparoon, at mabuwal nang patalikod, at mabali, at masilo, at madakip.”

The five stumbling’s of the scornful men that rule Jerusalem, represents the five foolish virgins. The methodology is clearly a test, for the drunkards of Ephraim rejected Jeremiah’s old paths, refused to hearken to the watchmen’s trumpet warning, produced counterfeit tables, and made a covenant with death; at the very same time that those that wore the crown of the Lord of hosts in the battle of the gate were making a covenant of life.

Ang limang pagkatisod ng mga taong mapanlibak na namumuno sa Jerusalem ay kumakatawan sa limang dalagang mangmang. Ang metodolohiya ay malinaw na isang pagsubok, sapagkat tinanggihan ng mga lasing ng Efraim ang mga dating landas ni Jeremias, tumangging duminig sa babala ng trumpeta ng mga bantay, lumikha ng mga huwad na tapyas, at nakipagtipan sa kamatayan; sa mismong oras ding iyon na ang mga may suot ng putong ng Panginoon ng mga hukbo sa labanan sa pintuang-bayan ay nagtatatag ng tipan ng buhay.

On September 11, 2001, the latter rain, which is the rest and the refreshing, began to fall, and the sealing of the one hundred and forty-four thousand began. It began a debate over the methodology of the drunkards of Ephraim, and the methodology represented by the Elijah messenger. “Many” will fall with the drunkards, but the few that will be chosen are those that wait upon the Lord.

Noong ika-11 ng Setyembre, 2001, ang huling ulan, na siyang kapahingahan at pagpapasariwa, ay nagsimulang bumuhos, at nagsimula ang pagtatatak sa isandaan at apatnapu't apat na libo. Nagpasimula ito ng isang pagtatalo hinggil sa metodolohiya ng mga manginginom ng alak ng Efraim, at sa metodolohiyang kinakatawan ng sugo na si Elias. "Marami" ang mabubuwal kasama ng mga manginginom, ngunit ang kakaunti na hihirangin ay yaong naghihintay sa Panginoon.

> For the Lord spake thus to me with a strong hand, and instructed me that I should not walk in the way of this people, saying, Say ye not, A confederacy, to all them to whom this people shall say, A confederacy; neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offence to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Isaiah 8:8–17.

> Sapagkat ganito ang sinalita sa akin ng Panginoon sa pamamagitan ng kamay na makapangyarihan, at tinuruan niya ako na huwag lumakad sa daan ng bayang ito, na sinasabi, Huwag ninyong tawaging “sabuwatan” ang lahat ng tinatawag ng bayang ito na “sabuwatan”; at huwag ninyong katakutan ang kanilang kinatatakutan, ni mangilabot kayo. Pakabanalin ninyo ang Panginoon ng mga hukbo mismo; at siya ang inyong katakutan, at siya ang inyong kakilabutan. At siya’y magiging isang santuwaryo; ngunit isang batong katitisuran at isang batong ikakatisod sa dalawang sambahayan ng Israel, isang silo at isang bitag sa mga naninirahan sa Jerusalem. At marami sa kanila ang matitisod, mabubuwal, madudurog, masisilo, at mahuhuli. Talian ang patotoo, tatakan ang kautusan sa gitna ng aking mga alagad. At maghihintay ako sa Panginoon, na nagtatago ng kanyang mukha sa sambahayan ni Jacob, at hahanapin ko siya. Isaias 8:8-17.

Most certainly Isaiah agrees with his own words, so the many that fall in chapter twenty-eight, are the same who fall in chapter eight. In chapter eight we find that their fall occurs in the sealing time, which began on September 11, 2001. The warning of chapter eight is to not walk in the “way” of this people, for they are those who refused to walk in Jeremiah’s way of the old paths, where the latter rain message is located. Those that fall in chapter eight, are those who trust in the confederacy representing the special wine of Babylon, that represents a confederacy of church and state for the purpose of opposing those deemed as heretics. What causes them to stumble in chapter eight, is the stone of stumbling, representing the very first rejection of foundational truth in 1863, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was rejected by the “builders” in 1863. In that rejection they returned to apostate Protestant methodology to reject the message given by angels to William Miller.

Tiyak na kaayon ni Isaias ang sarili niyang mga pahayag, kaya ang marami na nabubuwal sa kabanata dalawampu’t walo ay sila ring nabubuwal sa kabanata walo. Sa kabanata walo, makikita natin na ang kanilang pagbagsak ay nagaganap sa panahon ng paglalagay ng tatak, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Ang babala sa kabanata walo ay huwag lumakad sa “daan” ng bayang ito, sapagkat sila ang tumangging lumakad sa daan ng mga dating landas na ipinahayag ni Jeremias, kung saan naroroon ang mensahe ng Huling Ulan. Ang mga nabubuwal sa kabanata walo ay yaong nagtitiwala sa “sabuwatan” na kumakatawan sa natatanging alak ng Babilonya, na isinasagisag ang alyansa ng iglesia at estado upang tutulan ang mga itinuturing na erehe. Ang bagay na nagtitisod sa kanila sa kabanata walo ay ang batong katitisuran, na kumakatawan sa pinakaunang pagtanggi sa saligang katotohanan noong 1863, ang “pitong ulit” ng Levitico dalawampu’t anim, na itinakwil ng mga “tagapagtayo” noong 1863. Sa pagtangging iyon, bumalik sila sa apostatang metodolohiyang Protestante upang tanggihan ang mensaheng ibinigay ng mga anghel kay William Miller.

In chapter twenty-eight, the rejection of the stone produces the judgment of the overflowing scourge, which is the biblical symbol of the mark of the beast that begins at the Sunday law in the United States, and then floods the entire world. At the Sunday law the covenant that the Adventist church has made with “death” and “hell” shall be swept away. In sweeping away the drunkards of Ephraim’s covenant with death, their “refuge of lies” will be removed. The “refuge of lies,” is represented by the apostle Paul as the lie that brings strong delusion, and the strong delusion that is poured upon the scornful men that rule Jerusalem is in response to their hatred of truth.

Sa kabanata dalawampu’t walo, ang pagtanggi sa bato ay nagbubunga ng paghatol ng umaapaw na hagupit, na siyang biblikal na sagisag ng tanda ng hayop na nagsisimula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, at pagkatapos ay bumabaha sa buong sanlibutan. Sa batas ng Linggo, ang tipang ginawa ng Iglesyang Adbentista sa “kamatayan” at “impiyerno” ay papawiin. Sa pagwawalis sa mga manginginom ni Efraim na nakipagtipan sa kamatayan, maaalis ang kanilang “kanlungan ng kasinungalingan.” Ang “kanlungan ng kasinungalingan” ay inilarawan ng apostol Pablo bilang ang kasinungalingang nagdudulot ng matinding pagkadaya, at ang matinding pagkadayang ibinubuhos sa mga mapanlibak na lalaking namumuno sa Jerusalem ay tugon sa kanilang pagkamuhi sa katotohanan.

> Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. But we are bound to give thanks alway to God for you, brethren beloved of the Lord, because God hath from the beginning chosen you to salvation through sanctification of the Spirit and belief of the truth: Whereunto he called you by our gospel, to the obtaining of the glory of our Lord Jesus Christ. Therefore, brethren, stand fast, and hold the traditions which ye have been taught, whether by word, or our epistle. 2 Thessalonians 2:9–15.

> Siya, na ang pagdating ay ayon sa pagkilos ni Satanas, na may buong kapangyarihan at mga tanda at mga kababalaghang mapanlinlang, at taglay ang lahat ng pandaraya ng kalikuan sa mga napapahamak; sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas. At dahil dito, ipapadala sa kanila ng Diyos ang makapangyarihang pagkalinlang, upang maniwala sila sa kasinungalingan: upang silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kalikuan, ay mahatulan. Ngunit kami ay may katungkulang laging magpasalamat sa Diyos dahil sa inyo, mga kapatid na minamahal ng Panginoon, sapagkat mula pa sa pasimula ay pinili kayo ng Diyos tungo sa kaligtasan sa pamamagitan ng pagpapabanal ng Espiritu at ng pananampalataya sa katotohanan; sa bagay na ito kayo’y tinawag niya sa pamamagitan ng aming ebanghelyo, upang kamtin ninyo ang kaluwalhatian ng ating Panginoong Jesucristo. Kaya nga, mga kapatid, magpakatatag kayo, at panghawakan ninyo ang mga tradisyong itinuro sa inyo, maging sa pamamagitan ng salita, o ng aming sulat. 2 Tesalonica 2:9-15.

The “refuge of lies,” which produced the “strong delusion,” ultimately brings the punishment of the soon-coming Sunday law. The apostle Paul identifies the class who do not love the truth, and a class that are sanctified by the truth, thus referencing the two classes in the debate of Habakkuk chapter two. In chapter twenty-nine, Isaiah begins by doubling the word Ariel, which is another name for Jerusalem.

Ang “kanlungan ng kabulaanan,” na nagbunga ng “makapangyarihang pagdaraya,” sa huli ay nagdadala ng parusa ng nalalapit na batas sa Linggo. Kinilala ng apostol Pablo ang uring hindi umiibig sa katotohanan, at ang uring pinapaging-banal ng katotohanan, kaya’t tinutukoy niya ang dalawang uri sa pagtatalo sa ikalawang kabanata ng Habakuk. Sa kabanata dalawampu’t siyam, sinimulan ni Isaias sa pag-uulit ng salitang “Ariel,” na isa pang pangalan ng Jerusalem.

> Woe to Ariel, to Ariel, the city where David dwelt! add ye year to year; let them kill sacrifices. Isaiah 29:1.

> Sa aba mo, Ariel, Ariel, ang lungsod na tinirhan ni David! Idagdag ninyo ang taon sa taon; hayaang magpatay sila ng mga hain. Isaias 29:1.

The symbolic doubling of “Ariel” (the city of Jerusalem ), is once again condemned by a “woe.” The killing of sacrifices from “year to year” represents the progressive rebellion that began in 1863. The following verses outline the judgment that will take place upon the Seventh-day Adventist church in the period of the Sunday law crisis. In verse nine a “wonder” is identified, that emphasizes the debate of methodology, while also identifying the rebellious condition of Adventism as an element of the message of the Midnight Cry, which is also associated with the second angel as represented by the doubling of “Ariel” in the first verse.

Ang makasagisag na pagdodoble ng "Ariel" (ang lungsod ng Jerusalem) ay muling hinahatulan ng isang "sa aba." Ang pagpatay sa mga hain na "taon-taon" ay kumakatawan sa patuloy na paghihimagsik na nagsimula noong 1863. Ang mga kasunod na talata ay nagbabalangkas ng hatol na ipapataw sa Simbahang Seventh-day Adventist sa yugto ng krisis ng batas ng Linggo. Sa talatang siyam, isang "kabalaghan" ang tinutukoy, na nagbibigay-diin sa pagtatalo hinggil sa metodolohiya, kasabay na tinutukoy ang mapaghimagsik na kalagayan ng Adventismo bilang isang sangkap ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na nauugnay din sa ikalawang anghel, gaya ng kinakatawan ng pagdodoble ng "Ariel" sa unang talata.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Isaiah 29:9–14.

> Manatili kayo at mamangha; sumigaw kayo at magsihiyaw: lasing sila, ngunit hindi sa alak; pasuray-suray sila, ngunit hindi sa matapang na inumin. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng malalim na antok, at ipinikit ang inyong mga mata: ang mga propeta at ang inyong mga pinuno—ang mga tagakita—ay tinakpan niya. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na gaya ng mga salita ng isang aklat na nakatatakan, na ibinibigay ng mga tao sa isang may pinag-aralan, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at siya’y nagsasabi, Hindi ko mababasa; sapagkat nakatatakan ito: At ang aklat ay ibinibigay sa isa na walang pinag-aralan, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo; at siya’y nagsasabi, Wala akong pinag-aralan. Kaya’t sinabi ng Panginoon, Yamang ang bayang ito ay lumalapit sa akin sa pamamagitan ng kanilang bibig, at pinararangalan ako ng kanilang mga labi, ngunit inilayo ang kanilang puso sa akin, at ang kanilang pagkatakot sa akin ay itinuturo sa pamamagitan ng utos ng mga tao: Kaya, narito, magpapatuloy akong gumawa ng isang kagila-gilalas na gawa sa gitna ng bayang ito, isang gawaing kagila-gilalas at kamangha-mangha: sapagkat ang karunungan ng kanilang matatalino ay mapaparam, at ang pagkaunawa ng kanilang maunawain ay malilihim. Isaias 29:9-14.

In the “debate” that was recorded in chapter twenty-seven, and represents the argument of true methodology versus false methodology, the drunkenness of the scornful men that rule Jerusalem is identified as a blindness that prevents the leadership of Adventism from understanding the book that is sealed. The books of Daniel and Revelation are the same book, and the portion of the book that is unsealed just before probation closes is the Revelation of Jesus Christ. It includes the enigma of the “eighth being of the seven”. It is represented by the “secret” Daniel was given to understand in chapter two. It is the “hidden history” of the Seven Thunders. It is the message of Islam of the third “Woe”, and the message of the “Midnight Cry”.

Sa “pagtatalo” na naitala sa kabanata dalawampu’t pito, na kumakatawan sa pagtatalo ng tunay na metodolohiya laban sa huwad na metodolohiya, ang kalasingan ng mga lalaking mapanlait na namumuno sa Jerusalem ay tinutukoy bilang isang pagkabulag na humahadlang sa pamunuan ng Adventismo na maunawaan ang aklat na nakatatakan. Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisang aklat, at ang bahaging naaalisan ng tatak sa aklat bago magsara ang probasyon ay ang Apocalipsis ni Jesu-Cristo. Kabilang dito ang hiwaga ng “ikawalo na buhat sa pito.” Ito ay kinakatawan ng “lihim” na ipinagkaloob kay Daniel upang maunawaan niya sa kabanata dalawa. Ito ang “nakatagong kasaysayan” ng Pitong Kulog. Ito ang mensahe ng Islam ng ikatlong “Sa aba,” at ang mensahe ng “Sigaw sa Hatinggabi.”

The single book of Daniel and Revelation is given to those that have been represented by the Sanhedrin in the time of Christ, who symbolize a system of leadership that professes to uphold and defend God’s truth, but ultimately participates in the crucifixion of the Truth. The system typified by the Sanhedrin, is the scornful men that rule Jerusalem. They are given the book that is sealed, and their distinguished, and educated and scholarly response as to what the book means is that they cannot read it, for it is sealed. Then the flock that has been trained to follow only those that are set apart as leaders, are given the same book, and their response is they will only understand it, if the scornful men that rule Jerusalem, the Sanhedrin of the last days, tell them what it means.

Ang iisang aklat, yaong Daniel at Apocalipsis, ay ibinigay sa mga kinakatawan ng Sanedrin noong panahon ni Cristo, na sumasagisag sa isang kaayusan ng pamumuno na nag-aangking itaguyod at ipagtanggol ang katotohanan ng Diyos, ngunit sa kahuli-hulihan ay nakikibahagi sa pagpapapako sa krus ng Katotohanan. Ang kaayusang kinakatawan ng Sanedrin ay yaong mga mapanuya na namumuno sa Jerusalem. Ibinigay sa kanila ang aklat na nakatatakan, at ang marangal, may pinag-aralan, at pantás nilang tugon hinggil sa kahulugan ng aklat ay ito: hindi nila ito mababasa, sapagkat nakatatakan. Pagkatapos, ang kawan na sinanay na sumunod lamang sa mga itinalaga bilang mga pinuno ay binigyan ng gayunding aklat, at ang kanilang tugon ay mauunawaan lamang nila ito kung ang mga mapanuya na namumuno sa Jerusalem, ang Sanedrin ng mga huling araw, ang magsasabi sa kanila kung ano ang kahulugan nito.

The methodology that was given to William Miller, and then to Future for America, is a waymark of prophetic history. It is a waymark that identifies a life and death testing question. Without the correct methodology the message of the latter rain is “as the words of a book that is sealed.” Without the message of the latter rain, the experience produced by the message is impossible to obtain. That methodology is the process of bringing prophetic line upon prophetic line, from here in the Bible, and there in the Bible. The debate over methodology began when the first message was empowered, in both the beginning and ending histories of the last days.

Ang metodolohiyang ibinigay kay William Miller, at pagkatapos sa Future for America, ay isang palatandaan ng kasaysayang propetiko. Ito ay isang palatandaang tumutukoy sa isang tanong sa pagsubok ukol sa buhay at kamatayan. Kung wala ang wastong metodolohiya, ang mensahe ng huling ulan ay “gaya ng mga salita ng isang aklat na tinatakan.” Kung wala ang mensahe ng huling ulan, ang karanasang ibinubunga ng mensaheng iyon ay imposibleng makamtan. Ang metodolohiyang iyon ay ang proseso ng paglalapat ng linyang propetiko sa ibabaw ng linyang propetiko, mula rito sa Biblia, at roon sa Biblia. Ang pagtatalo hinggil sa metodolohiya ay nagsimula nang ang unang mensahe ay pinagkalooban ng kapangyarihan, sa kapuwa pasimula at pagtatapos ng mga yugto ng kasaysayan ng mga huling araw.

In the beginning history of the Millerite movement the debate began on August 11, 1840, and was repeated at the end of that history in the period of time when the Philadelphian Millerite movement transitioned to the Laodicean Millerite movement. The debate began again in the history of the Laodicean movement of the third angel on September 11, 2001, and it is repeated at the end of that movement when the Laodicean movement of the third angel transitions to the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. In the beginning test of the Millerites, and the ending test of the Millerites, the test was represented by the methodology of the Elijah messenger. Jesus, as the Alpha and Omega, always illustrates the end with the beginning.

Sa pasimula ng kasaysayan ng kilusang Millerita nagsimula ang pagtatalo noong Agosto 11, 1840, at ito ay naulit sa katapusan ng kasaysayang iyon, sa panahong lumipat ang kilusang Millerita ng Filadelfia tungo sa kilusang Millerita ng Laodicea. Muling nagsimula ang pagtatalo sa kasaysayan ng kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel noong Setyembre 11, 2001, at ito’y nauulit sa katapusan ng kilusang iyon kapag ang kilusang Laodiceano ng ikatlong anghel ay lumilipat tungo sa kilusang Filadelfiano ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa pasimulang pagsubok ng mga Millerita, at sa pangwakas na pagsubok ng mga Millerita, ang pagsubok ay kinatawan ng metodolohiya ng sugo ni Elias. Si Jesus, bilang ang Alfa at Omega, ay laging inilalarawan ang wakas sa pamamagitan ng pasimula.

The methodology of bringing line upon line is what we will now employ as we take up our consideration of Daniel chapters four and five in the next article.

Ang metodolohiyang linya-sa-linya ang ating gagamitin ngayon habang sinisimulan nating isaalang-alang ang mga kabanata apat at lima ng aklat ni Daniel sa susunod na artikulo.

> “No one has a true message fixing the time when Christ is to come or not to come. Be assured that God gives no one authority to say that Christ delays His coming five years, ten years, or twenty years. ‘Be ye also ready: for in such an hour as ye think not the Son of man cometh’ (Matthew 24:44). This is our message, the very message that the three angels flying in the midst of heaven are proclaiming. The work to be done now is that of sounding this last message of mercy to a fallen world. A new life is coming from heaven and taking possession of all God’s people. But divisions will come in the church. Two parties will be developed. The wheat and tares grow up together for the harvest.

> Walang sinuman ang may tunay na mensaheng nagtatalaga ng panahon kung kailan darating o hindi darating si Cristo. Maging panatag kayo na walang sinumang binibigyan ng Diyos ng awtoridad upang sabihin na ipinagpapaliban ni Cristo ang Kaniyang pagparito nang limang taon, sampung taon, o dalawampung taon. “Kaya’t kayo’y maging handa rin: sapagkat sa oras na hindi ninyo inaakala ay dumarating ang Anak ng tao” (Mateo 24:44). Ito ang ating mensahe, ang mismong mensaheng ipinahahayag ng tatlong anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng langit. Ang gawaing dapat isagawa ngayon ay ang iparinig ang huling mensaheng ito ng awa sa isang bumagsak na sanlibutan. Isang bagong buhay ang dumarating mula sa langit at tumatangan sa buong bayan ng Diyos. Subalit darating ang mga pagkakabaha-bahagi sa iglesia. Dalawang panig ang mahuhubog. Ang trigo at ang sagbot ay sabay na lumalago hanggang sa pag-aani.

> “The work will grow deeper and become more earnest to the very close of time. And all who are laborers together with God will contend most earnestly for the faith once delivered to the saints. They will not be turned from the present message, which is already lightening the earth with its glory. Nothing is worth contending for but the glory of God. The only rock that will stand is the Rock of Ages. The truth as it is in Jesus is the refuge in these days of error….

> Ang gawain ay lalalim at magiging higit na taimtim hanggang sa mismong pagtatapos ng panahon. At ang lahat ng mga kamanggagawa ng Diyos ay ipaglalaban nang buong kasigasigan ang pananampalatayang minsang ibinigay sa mga banal. Hindi sila maililihis mula sa kasalukuyang mensahe, na ang kaluwalhatian nito’y nagpapaliwanag na sa daigdig. Wala nang ibang nararapat ipaglaban kundi ang kaluwalhatian ng Diyos. Ang tanging batong mananatiling nakatayo ay ang Bato ng mga Panahon. Ang katotohanan gaya ng nasa kay Jesus ang kanlungan sa mga araw na ito ng kamalian....

> “Prophecy has been fulfilling, line upon line. The more firmly we stand under the banner of the third angel’s message, the more clearly shall we understand the prophecy of Daniel; for the Revelation is the supplement of Daniel. The more fully we accept the light presented by the Holy Spirit through the consecrated servants of God, the deeper and surer, even as the eternal throne, will appear the truths of ancient prophecy; we shall be assured that men of God spake as they were moved upon by the Holy Ghost. Men must themselves be under the influence of the Holy Spirit in order to understand the Spirit’s utterances through the prophets. These messages were given, not for those that uttered the prophecies, but for us who are living amid the scenes of their fulfillment.

> Ang propesiya ay patuloy na natutupad, linya sa linya. Kung lalo tayong matatag na naninindigan sa ilalim ng watawat ng mensahe ng ikatlong anghel, lalo nating mauunawaan nang malinaw ang propesiya ni Daniel; sapagkat ang Pahayag ay karugtong ng Aklat ni Daniel. Kung lalo pa nating lubos na tatanggapin ang liwanag na iniharap ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng mga pinabanal na lingkod ng Diyos, lalong lilitaw ang mga katotohanan ng sinaunang propesiya na may lalim at katiyakang gaya ng walang hanggang luklukan; matitiyak natin na ang mga tao ng Diyos ay nagsalita, nang sila’y pinakilos ng Espiritu Santo. Kailangang ang mga tao mismo ay mapailalim sa impluwensiya ng Espiritu Santo upang maunawaan ang mga pahayag ng Espiritu sa pamamagitan ng mga propeta. Ang mga mensaheng ito ay ibinigay, hindi para sa mga nagsalita ng mga propesiya, kundi para sa atin na nabubuhay sa gitna ng mga pangyayari ng kanilang katuparan.

> “I would not feel that I could present these things, if the Lord had not given me this work to do. There are others besides yourself, and more than one or two, who like you think they have new light, and are all ready to present it to the people. But it would be pleasing to God for them to accept the light already given and walk in it, and base their faith upon the Scriptures, which sustain the positions held by the people of God for many years. The everlasting gospel is to be proclaimed by human agents. We are to sound the messages of the angels which are represented as flying in the midst of heaven, with the last warning to a fallen world. If we are not called upon to prophesy, we are called to believe the prophecies, and to cooperate with God in giving light to other minds. This we are trying to do.” Selected Messages, book 2, 113, 114.

> “Hindi ko mararamdamang maaari kong iharap ang mga bagay na ito, kung hindi ibinigay sa akin ng Panginoon ang gawaing ito. Mayroon pang iba bukod sa iyo, at higit pa sa isa o dalawa, na tulad mo’y inaakalang mayroon silang bagong liwanag, at handang-handa na itong iharap sa mga tao. Ngunit kalugud-lugod sa Diyos na tanggapin nila ang liwanag na naibigay na at lumakad dito, at ibatay ang kanilang pananampalataya sa Banal na Kasulatan, na sumusuporta sa mga paninindigang pinanghawakan ng bayan ng Diyos sa loob ng maraming taon. Ang walang-hanggang Ebanghelyo ay dapat ipahayag sa pamamagitan ng mga taong kasangkapan. Tungkulin nating iparinig ang mga mensahe ng mga anghel na inilarawan bilang lumilipad sa kalagitnaan ng langit, taglay ang huling babala sa isang bumagsak na sanlibutan. Kung hindi tayo tinawag upang magpropesiya, tayo ay tinatawag upang sumampalataya sa mga propesiya, at makipagtulungan sa Diyos sa pagbibigay ng liwanag sa mga isipan ng iba. Ito ang aming pinagsisikapang gawin.” Selected Messages, aklat 2, 113, 114.

Back to Articles