Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Four

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Dalawampu't Apat

Unveiling Daniel 11:40 – A Prophetic Examination of Historical Parallels and Future Events

Pagbubunyag sa Daniel 11:40 - Isang Propetikong Pagsusuri ng mga Makasaysayang Paralelismo at ng mga Darating na Pangyayari

Author

Jeff Pippenger

Published

March 8, 2024

Formats

PDF
Word

We are taking time to set forth the structure of Daniel chapter eleven, as we address verse forty. Verse forty is the parallel of verse fourteen of Daniel chapter eight, in the prophetic sense that the light, which Christ, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798, was based upon Daniel chapter eight verse fourteen, so too, the light which He unsealed in 1989 was based upon verse forty.

Naglalaan kami ng panahon upang ilahad ang balangkas ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel, habang tinatalakay namin ang talatang apatnapu. Ang talatang apatnapu ay ang paralelo ng talatang labing-apat ng ika-walong kabanata ng Daniel, sa makahulang diwa na ang liwanag na inalisan ni Cristo, bilang ang Leon ng lipi ni Juda, ng tatak noong 1798, ay nakabatay sa ika-walong kabanata ng Daniel, talatang labing-apat; gayundin, ang liwanag na inalisan Niya ng tatak noong 1989 ay nakabatay sa talatang apatnapu.

As we have pointed out, but not actually addressed in a previous article, when employing the latter rain methodology of “line upon line,” verse forty sets forth two distinct lines, for it contains the time of the end for both the movement of the first angel and the movement of the third angel.

Gaya ng aming itinuro sa isang naunang artikulo, bagaman hindi pa talaga ito natalakay, kapag ginagamit ang metodolohiyang “linya sa ibabaw ng linya” ng Huling Ulan, inilalahad ng talatang apatnapu ang dalawang magkahiwalay na linya, sapagkat taglay nito ang panahon ng wakas para sa kapwa kilusan ng unang anghel at ng kilusan ng ikatlong anghel.

When we bring together verse forty’s time of the end in 1798, and its time of the end in 1989, we find that Daniel chapter eight, verse fourteen, aligns with Daniel chapter eleven, verse forty, for they both represent the knowledge that is unsealed in the prophetic history of the three angels of Revelation fourteen. They are also connected by the fact that verse fourteen is the “mareh” vision of Christ’s sudden “appearance” to the temple, and verse forty is the “chazon” vision of the twenty five hundred and twenty years of prophetic history. One is a point in time, the other is a period of time.

Kapag pinagsama natin ang “panahon ng wakas” ng talatang apatnapu noong 1798 at ang “panahon ng wakas” nito noong 1989, makikita natin na ang Daniel kabanata walo, talatang labing-apat, ay tumutugma sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu, sapagkat kapuwa nilang kumakatawan sa kaalamang inalisan ng selyo sa propetikong kasaysayan ng tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat. Nauugnay rin ang mga ito dahil sa katotohanang ang talatang labing-apat ay ang “mareh” na pangitain ng biglaang “pagpapakita” ni Cristo sa templo, at ang talatang apatnapu naman ay ang “chazon” na pangitain ng dalawang libo limandaan at dalawampung taon ng propetikong kasaysayan. Ang isa ay isang tiyak na sandali sa panahon, ang isa nama’y isang yugto ng panahon.

One represents the restoration and cleansing of the temple, the other the destruction and trampling down of the temple. One represents the twenty-three hundred years, and the other the twenty-five hundred and twenty years. One is represented by the river Ulai, the other by the river Hiddekel. One represents humanity, the other represents divinity. Rightly understood, verse forty in connection with verse fourteen is amazingly profound. 1798 represents the work of divinity, and 1989 represents the rebellion of humanity.

Ang isa ay kumakatawan sa pagpapanumbalik at paglilinis ng templo, at ang isa pa sa pagkawasak at pagyurak sa templo. Ang isa ay kumakatawan sa dalawang libo’t tatlong daang taon, at ang isa pa sa dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon. Ang isa ay ikinakatawan ng ilog Ulai, at ang isa pa ng ilog Hiddekel. Ang isa ay kumakatawan sa sangkatauhan, at ang isa pa ay kumakatawan sa pagka-Diyos. Kapag wasto ang pagkaunawa, ang talatang apatnapu na kaugnay ng talatang labing-apat ay nakamamanghang malalim. Ang 1798 ay kumakatawan sa gawain ng pagka-Diyos, at ang 1989 ay kumakatawan sa paghihimagsik ng sangkatauhan.

We identified in the previous article that the description of the conquering of three obstacles by the king of the north is represented in a sequential fashion, but that the actual application of the events portrayed need to be carefully applied, for verses forty-two through and including verse forty-four, are actually aligned with verse forty-one, which is the soon-coming Sunday law in the United States. It is there that the threefold union is accomplished, and there where the loud cry message of the “east” and “north” begins.

Natukoy natin sa nakaraang artikulo na ang paglalarawan ng paglupig sa tatlong hadlang na isinasagawa ng hari sa hilaga ay ipinakikita sa sunud-sunod na paraan, ngunit ang aktuwal na paglalapat sa mga inilarawang pangyayari ay dapat gawin nang maingat, sapagkat ang mga talatang 42 hanggang 44 ay talagang kaayon ng talatang 41, na siyang nalalapit na Batas ng Linggo sa Estados Unidos. Doon isinasakatuparan ang tatluhang pagkakaisa, at doon nagsisimula ang mensaheng malakas na sigaw ng "silangan" at "hilaga."

In Daniel eleven, it has been recognized by Adventist students through the years that Daniel employs a specific technique in his illustrations of Rome. Uriah Smith takes note of it in the book Daniel and Revelation. Daniel first identifies how Rome takes control of the world, and then in the following verses he drops back to the beginning of the history identifying the political conquering, and identifies how Rome interacts with God’s people during that very same history. Then ultimately, he identifies how Rome comes to its end. The principal Daniel employs is called, “repeat and enlarge.”

Sa ikalabing-isang kabanata ng Daniel, kinilala na ng mga mag-aaral na Adventista sa paglipas ng mga taon na gumagamit si Daniel ng isang tiyak na pamamaraan sa kaniyang mga paglalarawan hinggil sa Roma. Binanggit ito ni Uriah Smith sa aklat na Daniel and Revelation. Una, tinutukoy ni Daniel kung paano nakakamit ng Roma ang pamamahala sa sanlibutan; pagkatapos, sa mga kasunod na talata, bumabalik siya sa simula ng kasaysayan upang ilarawan ang mga pampolitikang pananakop, at tinutukoy kung paano nakikitungo ang Roma sa bayan ng Diyos sa mismong kasaysayan ding iyon. Pagkaraan, sa huli, tinutukoy niya kung paano nagwawakas ang Roma. Ang prinsipyong ginagamit ni Daniel ay tinatawag na “pag-uulit at pagpapalawak.”

This three-step technique is identified in verses forty to forty-five. Verses forty to forty-three, identify the three-step process of Modern Rome capturing planet earth, then in verse forty-four, Daniel drops back to verse forty-one, when the “tidings” that are then proclaimed by the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and when the papacy then goes forth with great fury to destroy and utterly make away many. Then in verses forty-five, and chapter twelve, verse one, the papacy comes to his end with none to help, between the seas and the glorious holy mountain, as human probation closes.

Ang tatlong-hakbang na pamamaraan ay tinutukoy sa mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t lima. Ang mga talatang apatnapu hanggang apatnapu’t tatlo ang tumutukoy sa tatlong-hakbang na proseso ng Makabagong Roma sa pagsakop sa buong daigdig; pagkatapos, sa talatang apatnapu’t apat, muling bumabalik si Daniel sa talatang apatnapu’t isa, kung kailan ang mga “balita” ay ipinahahayag ng watawat ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, at kung kailan ang Papado ay sumusulong na may matinding poot upang puksain at lubusang lipulin ang marami. Pagkatapos, sa talatang apatnapu’t lima, at sa kabanata labindalawa, talatang isa, ang Papado ay dumarating sa kaniyang wakas na walang sinumang tutulong, sa pagitan ng mga dagat at ng maluwalhating banal na bundok, samantalang nagsasara ang probasyon ng sangkatauhan.

In verse thirty, of Daniel eleven, we find the beginning of a history that Sister White quotes word for word through to verse thirty-six, and then writes, “scenes similar to those described in these verses will take place.” Verse thirty and thirty-one identify the historical transition from pagan Rome to papal Rome as the fourth and fifth kingdoms of Bible prophecy, respectively. Verse thirty-one describes the history which represents how papal Rome was placed upon the throne of the earth in the year 538.

Sa talata tatlumpu ng Daniel 11, natatagpuan natin ang pasimula ng isang kasaysayan na sinipi ni Sister White nang salita-sa-salita hanggang sa talata tatlumpu’t anim, at pagkatapos ay sumulat, “Magaganap ang mga tagpong kahalintulad ng inilalarawan sa mga talatang ito.” Tinutukoy ng talata tatlumpu at tatlumpu’t isa ang makasaysayang transisyon mula sa paganong Roma tungo sa papal na Roma bilang ikaapat at ikalimang kaharian ng propesiya sa Biblia, ayon sa pagkakasunod-sunod. Inilalarawan ng talata tatlumpu’t isa ang kasaysayan na nagpapakita kung paanong iniluklok ang papal na Roma sa trono ng sanlibutan noong taong 538.

In verse thirty-one, the first thing identified is when Clovis, king of the Franks (modern France), stood up for the papacy in the year 496. Clovis then converted from outright paganism to the hidden paganism of Catholicism (the religion of his wife Clotilda). He then dedicated his throne to lifting up the papacy to the throne of the earth. Clovis was represented by the “arms,” in the verse, for he dedicated his arm of military might and his arm of monetary might to the work he then undertook.

Sa talatang ika-31, ang unang tinukoy ay ang panahon kung kailan tumindig para sa Papado si Clovis, hari ng mga Franko (makabagong Pransiya), noong taong 496. Pagkatapos ay lumipat si Clovis mula sa hayagang paganismo tungo sa tagong paganismo ng Katolisismo (ang relihiyon ng kaniyang asawang si Clotilda). Pagkaraan, iniukol niya ang kaniyang trono upang itaas ang Papado sa trono ng daigdig. Si Clovis ay inilarawan sa talata bilang "mga bisig," sapagkat iniukol niya ang kaniyang bisig ng kapangyarihang militar at ang kaniyang bisig ng kapangyarihang pananalapi sa gawaing kaniyang sinimulan.

Clovis’ initial work represented the work of all the kings of formerly pagan Europe who were destined to provide various supports for the whore of Rome as the history unfolded. Clovis, and thereafter France, was anointed by the Catholic church with the title of the first-born of the Catholic church, and also the eldest daughter of the Catholic church. He was the symbol of the first of many kings to commit fornication with the whore of Tyre.

Ang pasimulang gawain ni Clovis ay kumakatawan sa gawain ng lahat ng mga hari ng dating paganong Europa na itinakdang magbigay ng iba’t ibang uri ng suporta sa patutot ng Roma habang umuusad ang kasaysayan. Si Clovis, at pagkaraan ay ang Pransya, ay tinanghal ng Simbahang Katolika na may titulong panganay ng Simbahang Katolika, at gayundin bilang nakatatandang anak na babae ng Simbahang Katolika. Siya ang sagisag ng una sa marami pang mga hari na makikiapid sa patutot ng Tiro.

In this prophetic sense Clovis had been represented by Ahab, who also had committed fornication with Jezebel (symbol of the Catholic church in the book of Revelation), and who was also the premier king of ten tribes, as Clovis became the premier symbol of the ten horns (see Daniel chapter seven) of pagan Rome. Those kings of Europe would ultimately establish the whore of Babylon on the throne of the earth. In this sense Ahab, and Clovis both represent the United States, who commits fornication with the papacy in the last days.

Sa ganitong diwang propetiko, si Clovis ay inilarawan bilang si Ahab, na gayon din ay nakiapid kay Jezebel (sagisag ng Simbahang Katoliko sa aklat ng Apocalipsis), at siya rin ang pangunahing hari ng sampung lipi, gaya ng naging pangunahing sagisag si Clovis ng sampung sungay (tingnan ang Daniel kabanata pito) ng paganong Roma. Ang mga haring yaon sa Europa sa bandang huli ay iluluklok ang patutot ng Babilonya sa trono ng sanlibutan. Sa ganitong diwa, kapwa si Ahab at si Clovis ay kumakatawan sa Estados Unidos, na makikiapid sa Papasiya sa mga huling araw.

Ronald Reagan began the fornication, and it will be the last president that forces the other nine kings of the United Nations to also commit the same act. Reagan was president at the time of the end in 1989, and he therefore must prophetically represent the last president in the history where the other nine kings accomplish the same act, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Reagan was a wealthy, well-known media personality, highly recognized for his own peculiar style of speaking, who initially was in the Democratic party, who eventually switched to the Republican party.

Sinimulan ni Ronald Reagan ang pakikiapid, at ang huling pangulo ang siyang pipilit sa iba pang siyam na hari ng Mga Nagkakaisang Bansa na gawin din ang gayunding gawa. Si Reagan ay pangulo sa panahon ng wakas noong 1989, at kaya’t sa paraang propetiko ay dapat siyang kumatawan sa huling pangulo sa kasaysayan, kung kailan isasagawa ng iba pang siyam na hari ang gayunding gawa, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito. Si Reagan ay isang mayamang, kilalang personalidad sa midya, lubhang kinilala dahil sa kanyang natatanging uri ng pananalita, na sa simula’y nasa partidong Demokratiko, na sa bandang huli ay lumipat sa partidong Republikano.

In verse thirty-one, the arms that stood for the papacy would pollute the sanctuary of strength. Prophetically the sanctuary of strength for both pagan Rome and papal Rome was the City of Rome. This is based upon the fact that both Rome’s ruled for a specific period of time from the City of Rome, and when they ruled from the City of Rome, they were essentially invincible.

Sa talatang tatlumpu’t isa, ang mga puwersang kumakatawan sa Papado ay dudungisan ang santuwaryo ng kalakasan. Sa pananaw ng propesiya, ang santuwaryo ng kalakasan para sa kapwa paganong Roma at Roma ng Papado ay ang Lungsod ng Roma. Ito ay nakabatay sa katotohanang kapwa ang paganong Roma at ang Roma ng Papado ay namuno, sa loob ng isang tiyak na yugto ng panahon, mula sa Lungsod ng Roma; at noong sila’y namuno mula sa Lungsod ng Roma, sila ay sa diwa hindi magagapi.

Pagan Rome began its three hundred and sixty year rule at the Battle of Actium, in the year 31 BC. Daniel chapter eleven, verse twenty-four identifies that they would forecast their devices from their stronghold, which was the City of Rome, for a “time.” A prophetic “time,” is three hundred and sixty years, and three hundred and sixty years after the Battle of Actium, where Antony and Cleopatra were defeated, Constantine moved out of the City of Rome to the City of Constantinople and the period of pagan Rome’s invincibility was over.

Sinimulan ng paganong Roma ang tatlong-daang at animnapung taong paghahari nito sa Labanan sa Actium, noong 31 BK. Itinutukoy ng Daniel kabanata labing-isa, talatang dalawampu’t apat, na mula sa kanilang kuta—na siyang Lunsod ng Roma—ay magpapakana sila ng kanilang mga lalang sa loob ng isang "panahon." Ang isang propetikong "panahon" ay tatlong-daang at animnapung taon, at pagkaraan ng tatlong-daang at animnapung taon mula sa Labanan sa Actium, kung saan natalo sina Antony at Cleopatra, lumipat si Constantino mula sa Lunsod ng Roma patungo sa Lunsod ng Constantinopla, at nagtapos ang panahon ng hindi-madaig na kapangyarihan ng paganong Roma.

When the third geographical obstacle for papal Rome (the Goths), were driven out of the City of Rome in the year 538, papal Rome’s twelve hundred and sixty year rule of supremacy began and continued until 1798, when the pope was removed from the City of Rome, thus delivering the prophetic deadly wound to the papal beast, and in the next year, 1799, that pope (the woman who had ridden the beast) died in captivity.

Nang ang ikatlong hadlang na pangheograpiya para sa Roma ng kapapahan (ang mga Goth) ay pinalayas mula sa Lunsod ng Roma noong taong 538, nagsimula ang isang libo at dalawang daan at animnapung taong pamumunong kataas-taasan ng Roma ng kapapahan at nagpatuloy hanggang 1798, nang ang Papa ay inalis mula sa Lunsod ng Roma, na sa gayo’y naghatid ng makahulang nakamamatay na sugat sa hayop ng kapapahan, at sa sumunod na taon, 1799, ang naturang Papa (ang babaeng nakasakay sa hayop) ay namatay sa pagkabihag.

The arms (Clovis) which stood for the papacy were to pollute the sanctuary of strength, and Constantine began that work by philosophically identifying the city as a lesser city than Constantinople, and from that point on, the warfare of that history that was carried out by the enemies of Rome was always focused upon attacking the City of Rome, and by the year 476, there was never again an actual Roman descendant that ruled in the city, until the year 538, when the city became the sanctuary of strength for papal Rome.

Ang mga hukbo (si Clovis) na tumindig para sa Kapapahan ay nakatakdang dungisan ang santuwaryo ng kalakasan, at sinimulan ni Constantino ang gawaing iyon sa pamamagitan ng pilosopikal na pagkilala sa lungsod bilang isang mas mababang lungsod kaysa sa Constantinopla, at mula sa puntong iyon, ang pakikidigma sa kasaysayang iyon na isinagawa ng mga kaaway ng Roma ay laging nakatuon sa pag-atake sa Lungsod ng Roma, at pagsapit ng taóng 476, wala nang tunay na inapo ng mga Romano na namuno sa lungsod, hanggang sa taóng 538, nang ang lungsod ay naging santuwaryo ng kalakasan para sa Roma ng Kapapahan.

Ahab, Clovis, and France typify the United States, and the United States’ sanctuary of strength is the Constitution of the United States. That document is a divine document, and it is a waymark of prophetic history. Since Ronald Reagan stood up for the papacy in the history leading up to 1989, the Constitution has been under a constant escalating attack, as was the sanctuary of strength in the demise and fall of pagan Rome. When the soon coming Sunday law in the United States is enforced, the Constitution will be fully overthrown. From the time of Reagan until that Sunday law, the history from the year 330 to 538 is repeated. In the year 538, the papacy was placed upon the throne, thus typifying the healing of its deadly wound at that Sunday law.

Si Ahab, si Clovis, at ang Pransiya ay sumasagisag sa Estados Unidos, at ang santuwaryo ng kalakasan ng Estados Unidos ay ang Saligang-Batas ng Estados Unidos. Ang dokumentong iyon ay isang banal na dokumento, at ito ay isang palatandaan sa kasaysayang propetiko. Mula nang tumindig si Ronald Reagan para sa kapapahan sa kasaysayang humahantong sa 1989, ang Saligang-Batas ay nasa ilalim ng palagian at papatinding pag-atake, gaya ng nangyari sa santuwaryo ng kalakasan noong pagwawakas at pagbagsak ng paganong Roma. Kapag ipinatupad ang nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, ganap na mabubuwag ang Saligang-Batas. Mula sa panahon ni Reagan hanggang sa batas ng Linggo na iyon, ang kasaysayan mula taong 330 hanggang 538 ay nauulit. Noong taong 538, iniluklok ang kapapahan sa trono, na sa gayon ay sumasagisag sa paghihilom ng nakamamatay nitong sugat sa batas ng Linggo na iyon.

The period from Ronald Reagan to the Sunday law is a prophetic period that is specifically identified by God’s prophetic Word. The “arms,” represented by Clovis were also to take away “the daily,” from the formerly pagan kingdom of the Roman Empire. The religion of the empire had been pagan from the very outset, and Clovis began the work of replacing the religion of open paganism with the religion of Catholicism, which is simply cloaked paganism.

Ang panahong mula kay Ronald Reagan hanggang sa batas ng Linggo ay isang panahong propetiko na tahasang tinukoy ng salitang propetiko ng Diyos. Ang mga “bisig,” na kinakatawan ni Clovis, ay nakatakda ring alisin ang “araw-araw” mula sa kahariang dating pagano ng Imperyong Romano. Ang relihiyon ng imperyo ay pagano na mula pa sa pasimula, at sinimulan ni Clovis ang gawaing palitan ang relihiyon ng lantad na paganismo ng relihiyon ng Katolisismo, na walang iba kundi nakabalabal na paganismo.

The United States fully removes the religion of Protestantism when it enforces the mark of papal authority at the soon coming Sunday law, for the only definition of the word “Protestant,” is to protest Rome. If you accept the mark of Rome’s authority, you are not protesting Rome. In Amos chapter three, verse three, Amos asks the rhetorical question: “Can two walk together, except they be agreed?”

Ganap na aalisin ng Estados Unidos ang relihiyon ng Protestantismo kapag ipatutupad nito, sa nalalapit na Batas sa Linggo, ang tanda ng awtoridad ng Papa, sapagkat ang tanging pakahulugan sa salitang “Protestante” ay ang maghayag ng pagtutol laban sa Roma. Kung tinatanggap mo ang tanda ng awtoridad ng Roma, hindi ka nagpapahayag ng pagtutol laban sa Roma. Sa Amos kabanata tatlo, talata tatlo, itinatanong ni Amos ang isang retorikal na tanong: “Makalalakad bang magkasama ang dalawa, maliban na sila’y magkasundo?”

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

> Sa mga kilusang kasalukuyang nagaganap sa Estados Unidos upang matiyak para sa mga institusyon at mga kaugalian ng iglesia ang suporta ng estado, ang mga Protestante ay sumusunod sa mga yapak ng mga Papista. Hindi, higit pa, binubuksan nila ang pinto para sa Papado upang mabawi nito sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na nawala nito sa Lumang Daigdig. The Great Controversy, 573.

When the religion of paganism was taken away as the official religion of the realm in the year 508, it typified that the restraint, represented by Paul in Second Thessalonians chapter two had been taken away in advance of the revealing of the man of sin at the soon coming Sunday law in the United States. The subjection of the openly pagan religion, transitioning to the hidden pagan religion of Catholicism did not happen instantly, and it is marked in history as beginning with Clovis’ conversion to Catholicism in the year 496, and fully accomplished by the year 508.

Nang inalis ang relihiyon ng paganismo bilang opisyal na relihiyon ng kaharian noong taong 508, ito’y sumagisag na ang pagpipigil, na inilalarawan ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica, kabanata dalawa, ay naalis na bilang pauna sa paghayag ng tao ng kasalanan sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang pagpapasailalim sa lantad na paganong relihiyon, na lumilipat tungo sa nakatagong paganong relihiyon ng Katolisismo, ay hindi naganap kaagad, at itinatala sa kasaysayan na nagsimula sa pagbabagong-loob ni Clovis sa Katolisismo noong taong 496, at ganap na natupad pagsapit ng taong 508.

Thus, from the Reagan years, beginning in 1989, until the soon coming Sunday law, genuine Protestantism will be fully restrained in the United States. At that time the Constitution, the “sanctuary of strength” for the United States, will be overturned, and the fourth work of the “arms” of verse thirty-one will be accomplished, as the “arms” then place the papacy upon the throne of the earth, as was the case in the year 538.

Kaya, mula sa mga taon ni Reagan, simula noong 1989, hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, ang tunay na Protestantismo ay lubusang mapipigil sa Estados Unidos. Sa panahong iyon, ang Konstitusyon, ang “santuwaryo ng kalakasan” para sa Estados Unidos, ay mapapawalang-bisa, at ang ikaapat na gawain ng “mga bisig” ng talatang tatlumpu’t isa ay maisasakatuparan, na kung kailan ang “mga bisig” ay iluluklok ang kapapahan sa luklukan ng daigdig, gaya ng nangyari noong taong 538.

Once the papacy took the throne in the year 538, the narrative in Daniel switches from describing how the papacy captured the world, to the subject of how the papacy persecuted God’s people in that history. In verse fourteen, of chapter ten of Daniel, Gabriel had informed Daniel that the purpose of the vision he was about to present was to demonstrate “what would befall God’s people in the latter days.”

Nang lumuklok ang Kapapahan sa trono noong taong 538, ang salaysay sa Aklat ni Daniel ay lumipat mula sa paglalarawan kung paano sinakop ng Kapapahan ang sanlibutan, tungo sa paksa kung paano inusig ng Kapapahan ang bayan ng Diyos sa kasaysayang iyon. Sa talatang labing-apat ng ikasampung kabanata ng Aklat ni Daniel, ipinabatid ni Gabriel kay Daniel na ang layunin ng pangitain na kanyang ilalahad ay upang ipakita “ang sasapitin ng bayan ng Diyos sa mga huling araw.”

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Ngayon ay naparito ako upang ipaunawa sa iyo ang sasapit sa iyong bayan sa mga huling araw; sapagka’t ang pangitain ay ukol pa sa maraming araw. Daniel 10:14.

Verse thirty-two through to verse thirty-six are the verses that Sister White directly say will be repeated, and those verses describe the persecution of the twelve hundred and sixty year rule of the papacy from the time it was placed on the throne in the year 538, until it received its deadly wound in 1798.

Ang mga talatang tatlumpu’t dalawa hanggang tatlumpu’t anim ay yaong tuwirang sinasabi ni Sister White na mauulit, at inilalarawan ng mga talatang iyon ang pag-uusig sa panahon ng isang libo dalawang daan at animnapung taong paghahari ng kapapahan, mula nang iniluklok ito sa trono noong 538 hanggang sa matanggap nito ang sugat na nakamamatay noong 1798.

> And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:32–36.

> At ang mga gumagawa ng kasamaan laban sa tipan ay kaniyang papasamain sa pamamagitan ng mga pambobola; ngunit ang bayang nakakakilala sa kanilang Diyos ay magiging matatag at gagawa ng mga dakilang bagay. At ang mga may unawa sa gitna ng bayan ay magtuturo sa marami; gayon ma’y mabubuwal sila sa tabak at sa apoy, sa pagkabihag at sa pananamsam, sa maraming araw. At sa kanilang pagkahulog, magkakaroon sila ng munting saklolo; ngunit marami ang makikisanib sa kanila sa pamamagitan ng mga pambobola. At ang ilan sa mga may unawa ay mabubuwal, upang subukin sila, at dalisayin, at paputiin, hanggang sa panahon ng wakas; sapagka’t ito’y ukol pa sa takdang panahon. At ang hari ay gagawa ayon sa kaniyang kalooban; at kaniyang itataas ang kaniyang sarili, at ipagdadakila ang kaniyang sarili higit sa bawat diyos, at magsasalita ng mga kagila-gilalas na bagay laban sa Diyos ng mga diyos, at siya’y sasagana hanggang sa maganap ang poot; sapagka’t ang bagay na pinasiyahan ay gagawin. Daniel 11:32-36.

The verses describe the persecution of the Dark Ages, and verse thirty-six then identifies that the papacy would prosper until God’s first indignation against the northern kingdom of Israel was accomplished in 1798. Daniel first identified how the papacy was placed upon the throne of the earth, then how the papacy interacted with God’s people, and then the final fall of the papacy. Verse forty through forty-three of Daniel eleven, identifies how the papacy takes control of the world, then verse forty-four identifies how she persecutes God’s latter-day people, and then verse forty-five identifies how she comes to her final end, with none to help.

Ang mga talata ay naglalarawan ng pag-uusig sa Panahong Madilim, at ang talatang tatlumpu’t anim ay tumutukoy na ang Papado ay magtatagumpay hanggang sa matupad ang unang poot ng Diyos laban sa hilagang kaharian ng Israel noong 1798. Unang tinukoy ni Daniel kung paano iniluklok ang Papado sa trono ng sanlibutan, pagkatapos kung paano nakitungo ang Papado sa bayan ng Diyos, at saka ang pangwakas na pagbagsak ng Papado. Ang talatang apatnapu hanggang apatnapu’t tatlo ng Daniel labing-isa ay tumutukoy kung paano kinukuha ng Papado ang pamamahala sa sanlibutan, pagkatapos ay itinuturo ng talatang apatnapu’t apat kung paano niya inuusig ang bayan ng Diyos sa mga huling araw, at itinuturo ng talatang apatnapu’t lima kung paano siya darating sa kaniyang pangwakas na wakas, na walang tutulong sa kaniya.

The Hebrew word “truth,” was created by the Wonderful Linguist by bringing the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet together to create the word “truth.” Thirteen is a symbol of rebellion, and the first represents the last.

Ang salitang Hebreo na "katotohanan" ay nilikha ng Kahanga-hangang Lingguwista sa pamamagitan ng pagsasama ng unang titik, ikalabintatlong titik, at huling titik ng alpabetong Hebreo upang mabuo ang salitang "katotohanan." Ang labintatlo ay isang sagisag ng rebelyon, at ang una ay kumakatawan sa huli.

Verse thirty-one describes the end of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy, and verse thirty-six identified the end of papal Rome as the fifth kingdom of Bible prophecy. Between the first description of the fall of Rome and the last description of the fall of Rome is the rebellion, represented by the papacy murdering millions of God’s people in the history between the beginning and ending. The application of these verses bears the signature of “truth.”

Inilalarawan ng talatang tatlumpu't isa ang wakas ng Roma na pagano bilang ikaapat na kaharian ng propesiya ng Bibliya, at itinukoy ng talatang tatlumpu't anim ang wakas ng Roma ng Papasiya bilang ikalimang kaharian ng propesiya ng Bibliya. Nasa pagitan ng unang paglalarawan ng pagbagsak ng Roma at ng huling paglalarawan ng pagbagsak ng Roma ang rebelyon, na kinakatawan ng Papasiya sa pagpaslang sa milyun-milyong kasapi ng bayan ng Diyos sa kasaysayang nasa pagitan ng simula at katapusan. Ang paglalapat ng mga talatang ito ay taglay ang lagda ng "katotohanan."

Verse forty to forty-five, which is illustrated by verses thirty to thirty-six, begins with the fall of the papacy, and it ends with the fall of the papacy. In the middle of the history beginning in 1798, through the close of probation is the rebellion of Modern Rome, once again murdering God’s people. The application of these verses also bear the signature of “truth,” and they align with one another to provide two witnesses which establish the “truth,” and both lines are describing Rome, which is the symbol that will “establish the vision”.

Ang mga talata apatnapu hanggang apatnapu’t lima, na inilalarawan ng mga talata tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim, ay nagsisimula sa pagbagsak ng kapapahan, at nagtatapos sa pagbagsak ng kapapahan. Sa gitna ng kasaysayang nagsisimula noong 1798 hanggang sa pagwawakas ng probasyon ay ang paghihimagsik ng Makabagong Roma, na muling pumapatay sa bayan ng Diyos. Ang paglalapat ng mga talatang ito ay nagtataglay din ng tatak ng "katotohanan," at nagkakatugma ang mga ito upang magbigay ng dalawang saksi na magpapatibay ng "katotohanan," at kapwa mga linya ay naglalarawan sa Roma, na siyang sagisag na "magpapatibay sa pangitain".

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> At sa mga panahong iyon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong mula sa iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain; ngunit sila’y mabubuwal. Daniel 11:14.

The prophetic phenomenon that Daniel employs in chapter eleven, is used more than in just verses thirty to thirty-six, and then in forty to forty-five. Verses fourteen through nineteen, identify how pagan Rome took control of the world, then verses twenty to twenty-four identify how pagan Rome dealt with God’s people, and from verse twenty-four to verse thirty the fall of pagan Rome is set forth.

Ang penomenong propetiko na ginagamit ni Daniel sa kabanata labing-isa ay ginagamit hindi lamang sa mga talatang tatlumpu hanggang tatlumpu’t anim, at saka sa apatnapu hanggang apatnapu’t lima. Ang mga talatang labing-apat hanggang labinsiyam ay tinutukoy kung paano nakuha ng paganong Roma ang pamamahala sa sanlibutan; pagkatapos, ang mga talatang dalawampu hanggang dalawampu’t apat ay tinutukoy kung paano nakitungo ang paganong Roma sa bayan ng Diyos; at mula talatang dalawampu’t apat hanggang talatang tatlumpu ay isinasaad ang pagbagsak ng paganong Roma.

Verse fourteen is the beginning of pagan Rome and verse thirty is the end of pagan Rome. In the history represented in the middle, pagan Rome is identified as crucifying Christ, thus the rebellion of the middle identifies these verses as “truth.” Alpha and Omega placed His signature all the way through chapter eleven, of the book of Daniel.

Ang ika-labing-apat na talata ang pasimula ng Romang pagano at ang ika-tatlumpung talata ang wakas ng Romang pagano. Sa kasaysayang kinakatawan ng bahaging gitna, ang Romang pagano ay tinutukoy bilang siyang nagpako kay Cristo sa krus; kaya’t ang paghihimagsik ng bahaging gitna ay nagpapakilala sa mga talatang ito bilang “katotohanan.” Inilagay ni Alfa at Omega ang Kaniyang lagda sa buong ika-labing-isang kabanata ng aklat ni Daniel.

Verse forty contains the history which begins in the Ronald Reagan years, and which identifies the alliance made between the President of the United States and the man of sin. It marks a specific period that concludes with the papacy being placed upon the throne of the earth, as it had been in the year 538. It is not a coincidence that Clovis, king of the Franks, which is modern day France, is the symbol of the United States. Clovis typified Reagan. Reagan was a symbol of Protestantism, as was Clovis a symbol of paganism.

Ang talatang apatnapu ay naglalaman ng kasaysayang nagsisimula sa mga taon ni Ronald Reagan, at tinutukoy ang pakikipag-alyansang pinasok sa pagitan ng Pangulo ng Estados Unidos at ng tao ng kasalanan. Itinatakda nito ang isang tiyak na yugto na nagtatapos sa pagkakaluklok ng kapapahan sa trono ng sanlibutan, tulad noong taong 538. Hindi nagkataon lamang na si Clovis, hari ng mga Frank—na sa makabagong panahon ay ang Pransiya—ay ang sagisag ng Estados Unidos. Si Clovis ay tipo ni Reagan. Si Reagan ay sagisag ng Protestantismo, at gayundin si Clovis ay sagisag ng paganismo.

The battle in which Clovis, King of the Franks, converted to Catholicism was the Battle of Tolbiac (also known as the Battle of Zülpich or the Battle of Cologne). This battle took place in the year 496. Clovis was a pagan at the time, but during the battle, when it seemed that his forces were in danger of defeat, he prayed to the Christian God of his Catholic wife for help and made a vow that if he emerged victorious, he would convert to Christianity. Clovis did win the battle, and as a result, he and a significant portion of his Frankish warriors converted to Catholicism, marking a significant event in the Christianization of the Franks.

Ang labanan kung saan yumakap sa Katolisismo si Clovis, Hari ng mga Franko, ay ang Labanan sa Tolbiac (na kilala rin bilang Labanan sa Zülpich o Labanan sa Cologne). Naganap ang labanang ito noong taong 496. Si Clovis noon ay isang pagano, ngunit sa gitna ng labanan, nang tila nanganganib na matalo ang kaniyang mga hukbo, nanalangin siya sa Diyos na Kristiyano na sinasampalatayanan ng kaniyang asawang Katoliko upang humingi ng tulong at sumumpa na kung siya’y magwawagi, yayakap siya sa Kristiyanismo. Nagwagi nga si Clovis sa labanan, at bilang bunga nito, siya at isang malaking bahagi ng kaniyang mga mandirigmang Franko ay yumakap sa Katolisismo, na naging isang mahalagang pangyayari sa Kristiyanisasyon ng mga Franko.

Ronald Reagan, a professed Protestant, identified that his motivation for forming a secret alliance with the pope of Rome, was that he was convicted that the Soviet Union was the antichrist of Bible prophecy. In Reagan’s battle against the former Soviet Union, without recognizing his confusion about who the antichrist is, he joined with the antichrist.

Si Ronald Reagan, isang nagpapakilalang Protestante, ay tinukoy na ang kaniyang motibasyon sa pagbubuo ng isang lihim na alyansa sa Papa ng Roma ay ang kaniyang matibay na paninindigan na ang Unyong Sobyet ang Antikristo ng propesiya sa Biblia. Sa pakikibaka ni Reagan laban sa dating Unyong Sobyet, nang hindi niya kinilala ang kaniyang pagkalito tungkol sa kung sino ang Antikristo, siya ay nakipag-isa sa Antikristo.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist.” Kress Collection, 105.

> “Ang mga nalilito sa kanilang pag-unawa sa salita, na nabibigong makita ang kahulugan ng antikristo, ay tiyak na ilalagay nila ang kanilang sarili sa panig ng antikristo.” Kress Collection, 105.

The United States is a twofold prophetic symbol, as represented by the two horns of the earth beast. France is also a twofold prophetic symbol, as represented by Sodom and Egypt in Revelation chapter eleven. France is the firstborn child of the papacy, and Reagan, representing the United States was the first of the ten kings of Revelation chapter seventeen in the last days to commit fornication with the whore of Tyre, who had been forgotten since 1798. She was forgotten at the time of the end in 1798, but begins to be remembered at the time of the end in 1989.

Ang Estados Unidos ay isang dalawahang makahulang sagisag, gaya ng kinakatawan ng dalawang sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ang Pransiya ay isa ring dalawahang makahulang sagisag, gaya ng kinakatawan ng Sodoma at Ehipto sa Apocalipsis kabanata labing-isa. Ang Pransiya ang panganay na anak ng kapapahan, at si Reagan, na kumakatawan sa Estados Unidos, ang una sa sampung hari ng Apocalipsis kabanata labimpito sa mga huling araw na nakiapid sa patutot ng Tiro, na nalimutan mula pa noong 1798. Nakalimutan siya sa panahon ng wakas noong 1798, ngunit nagsimulang alalahanin siya sa panahon ng wakas noong 1989.

Clovis, the leader of France, marked the beginning of a period of time which led to the papacy being placed upon the throne in 538, where the papacy then passed a Sunday law at the Council of Orleans. Reagan, leader of the United States marked the beginning of a period of time which is leading to the papacy once again being placed upon the throne of the earth at the soon coming Sunday law.

Si Clovis, ang pinuno ng Pransiya, ay minarkahan ang pasimula ng isang yugto ng panahon na humantong sa pagkakaluklok ng kapapahan sa trono noong 538, kung kailan pagkatapos ay ipinasa ng kapapahan ang isang batas sa Linggo sa Konseho ng Orleans. Si Reagan, ang pinuno ng Estados Unidos, ay minarkahan ang pasimula ng isang yugto ng panahon na umaakay sa muling pagkakaluklok ng kapapahan sa trono ng daigdig sa nalalapit na batas sa Linggo.

France is the twofold power that placed the papacy in 538, and France, through Napoleon’s General Berthier, took the papacy off the throne in 1798. The United States places the papacy on the throne in the last days, and as the premier king of the ten kings, the United States will ultimately “make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire.”

Ang Pransiya ang dalawahang kapangyarihan na nagluklok sa Papasiya noong 538, at ang Pransiya, sa pamamagitan ng Heneral ni Napoleon na si Berthier, ay inalis ang Papasiya mula sa trono noong 1798. Iluluklok ng Estados Unidos ang Papasiya sa trono sa mga huling araw, at bilang pangunahing hari sa mga sampung hari, ang Estados Unidos ay sa huli’y “gagawin siyang tiwangwang at hubad, at kakanin ang kaniyang laman, at susunugin siya sa apoy.”

Verse forty contains the history of verse thirty-one, and identifies that the work of placing the papacy back upon the throne of the earth is represented by the period of time beginning with Ronald Reagan, and ending with the final president of the United States. That final president will have been typified by Reagan, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

Ang talatang apatnapu ay naglalaman ng kasaysayang nasa talatang tatlumpu’t isa, at itinutukoy na ang gawaing muling pagluluklok sa papasiya sa luklukan ng daigdig ay kinakatawan ng yugto ng panahon na nagsisimula kay Ronald Reagan at nagtatapos sa huling pangulo ng Estados Unidos. Ang huling pangulong iyon ay nauna nang inilarawan sa katauhan ni Reagan, sapagkat laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula.

In the first verses in Daniel eleven, that prophetic history is set forth (verse two), we find the history that preceded the history of the kingdom of Greece. Greece is a symbol of the United Nations, and the one-world government of the ten kings of Revelation seventeen. Verse three in Daniel eleven, introduces Alexander the Great, and verse two, represents the history that precedes the one-world government in the last days.

Sa mga unang talata ng Daniel labing-isa, inilalahad ang propetikong kasaysayan (talata dalawa); doon natin natatagpuan ang kasaysayang nauna sa kasaysayan ng kaharian ng Gresya. Ang Gresya ay sagisag ng United Nations, at ng nag-iisang pamahalaang pandaigdig ng sampung hari sa Apocalipsis labing-pito. Ipinakikilala sa talata tatlo ng Daniel labing-isa si Alejandro ang Dakila, at ang talata dalawa ay kumakatawan sa kasaysayang nauuna sa nag-iisang pamahalaang pandaigdig sa mga huling araw.

In verse one, Gabriel simply identifies that he had strengthened Darius at the beginning of the kingdom of the Medes and Persians, but Gabriel had come to Daniel in chapter ten, when Cyrus the Persian, not Darius the Mede was then ruling. After clearly tying the kingdom together as a prophetic twofold kingdom of the Medes and Persians (as is France and the United States), Gabriel then introduces the history that precedes the worldwide kingdom of Alexander the Great.

Sa unang talata, payak na tinukoy ni Gabriel na pinatibay niya si Dario sa pasimula ng kaharian ng mga Medo at Persiano, ngunit dumating si Gabriel kay Daniel sa kabanata sampu, noong si Ciro na Persiano, hindi si Dario na Medo, ang naghahari. Matapos niyang malinaw na ipagbuklod ang kaharian bilang iisang propetikong dalawahang kaharian ng mga Medo at Persiano (gaya rin ng Pransiya at ng Estados Unidos), saka ipinakilala ni Gabriel ang kasaysayang nauuna sa pandaigdigang kaharian ni Alejandro Magno.

> And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. Daniel 11:2.

> At ngayo’y ipakikilala ko sa iyo ang katotohanan. Narito, may tatayo pang tatlong hari sa Persia; at ang ikaapat ay magiging higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat: at sa kaniyang kapangyarihan sa pamamagitan ng kaniyang kayamanan ay pupukawin niya ang lahat laban sa kaharian ng Gresya. Daniel 11:2.

Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, and verse two speaks to the history that precedes the enforcement of the one-world government, as represented by Alexander the Great’s kingdom of Greece. Verse two, is a line of prophecy concerning the United States, which, as the two-horned power of the last days as typified by the twofold power of the Medes and Persians, and by France. The verse identifies kings that would typify presidents of the United States in the last days, who would stand up in advance of the threefold one-world government of the dragon, the beast and false prophet. Clovis paralleled Reagan as the first president in the beginning of the history that leads to placing antichrist back on the throne.

Ang Alpha at Omega ay lagi nang naglalarawan ng wakas ng isang bagay, kalakip ang pasimula nito, at ang talatang dalawa ay nagsasalita hinggil sa kasaysayang nauuna sa pagpapatupad ng iisang pamahalaang pangdaigdig, na kinakatawan ng kaharian ng Gresya ni Alejandro Magno. Ang talatang dalawa ay isang linya ng propesiya hinggil sa Estados Unidos, na, bilang ang may dalawang sungay na kapangyarihan sa mga huling araw, ay inihahalimbawa ng dalawahang kapangyarihan ng mga Medo at Persa, at ng Pransya. Tinutukoy ng talata ang mga hari na magiging mga tipo ng mga pangulo ng Estados Unidos sa mga huling araw, na tatayo nang pauna sa tatluhang iisang pamahalaang pangdaigdig ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta. Si Clovis ay humalintulad kay Reagan bilang unang pangulo sa pasimula ng kasaysayang humahantong sa muling pagluluklok sa antikristo sa trono.

From the time of Cyrus, in Daniel eleven, there would be three presidents followed by a fourth, who was far richer than they all were. Darius was the first king of the Medo-Persian Empire, and Cyrus, who was ruling when Daniel received the history from Gabriel was the second king. Four kings would follow Cyrus, so the fourth of the following kings would be the sixth king.

Mula sa panahon ni Cyrus, sa Daniel labing-isa, magkakaroon ng tatlong pangulo na susundan ng ikaapat, na lubhang mas mayaman kaysa sa kanilang lahat. Si Darius ang unang hari ng Imperyong Medo-Persiano, at si Cyrus, na siyang naghahari nang matanggap ni Daniel ang kasaysayan mula kay Gabriel, ang ikalawang hari. Apat na hari ang susunod kay Cyrus, kaya't ang ikaapat sa mga kasunod na hari ay siyang ikaanim na hari.

The sixth king would be the richest king, and the rich president (king) would stir up all against the realm of Greece. The presidents since Reagan, were Bush the first, Clinton, Bush the second, Obama; so the sixth, and richest, king would be Trump. That king (president) would “stir up” the realm of Greece (globalists). The definition of the Hebrew phrase “stir up,” is quite informative.

Ang ikaanim na hari ang magiging pinakamayamang hari, at ang mayamang pangulo (hari) ay mag-uudyok sa lahat laban sa kaharian ng Gresya. Ang mga pangulo mula kay Reagan ay sina Bush ang una, Clinton, Bush ang ikalawa, Obama; kaya ang ikaanim, at pinakamayamang, hari ay si Trump. Ang haring iyon (pangulo) ay “stir up” ang kaharian ng Gresya (mga globalista). Ang kahulugan ng pariralang Hebreo na “stir up” ay lubhang nagbibigay-kaalaman.

The Hebrew word translated as “stir up,” in the verse, is a primitive root meaning “to awaken”, or “wake up”. In the history typified by the fourth ruler after Cyrus, a president far richer than any other president would be raised up and through his strength and power an “awakening” would be brought about against Greece. Greece being a symbol of globalism, progressivism and “woke-ism,” would be brought into the spotlight of the history of the sixth, richest president. He would awaken the entire realm of planet earth to the controversy of progressive “woke-ism” and global domination.

Ang salitang Hebreo na isinalin bilang “stir up” sa talata ay isang ugat na salita na ang kahulugan ay “gisingin” o “magising”. Sa kasaysayang tinipikal ng ikaapat na pinuno pagkatapos ni Ciro, may isang pangulo, na higit na mayaman kaysa sa alinmang ibang pangulo, na ibabangon, at sa pamamagitan ng kaniyang lakas at kapangyarihan ay magdudulot ng isang “pagkagising” laban sa Gresya. Ang Gresya, bilang sagisag ng globalismo, progresibismo, at “woke-ism,” ay itatampok sa kasaysayan ng ikaanim at pinakamayamang pangulo. Kaniyang gigisingin ang buong saklaw ng planetang Daigdig sa kontrobersiya ng progresibong “woke-ism” at ng pandaigdigang pamamayani.

The awakening to the movement of progressive “woke-ism,” that is brought about in the presidency of the richest president, occurs with the Republican horn, at the very time that the awakening of the ten virgins occurs in the Protestant horn.

Ang pagkagising sa kilusan ng progresibong "woke-ism," na idinulot sa panahon ng pagkapangulo ng pinakamayamang pangulo, ay nagaganap kaugnay ng sungay na Republikano, sa mismong panahon na nagaganap ang pagkagising ng sampung birhen sa sungay na Protestante.

We will continue our study of Daniel eleven verse forty in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral ng Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu sa susunod na artikulo.

> “Notwithstanding the widespread declension of faith and piety, there are true followers of Christ in these churches. Before the final visitation of God’s judgments upon the earth there will be among the people of the Lord such a revival of primitive godliness as has not been witnessed since apostolic times. The Spirit and power of God will be poured out upon His children. At that time many will separate themselves from those churches in which the love of this world has supplanted love for God and His word. Many, both of ministers and people, will gladly accept those great truths which God has caused to be proclaimed at this time to prepare a people for the Lord’s second coming. The enemy of souls desires to hinder this work; and before the time for such a movement shall come, he will endeavor to prevent it by introducing a counterfeit. In those churches which he can bring under his deceptive power he will make it appear that God’s special blessing is poured out; there will be manifest what is thought to be great religious interest. Multitudes will exult that God is working marvelously for them, when the work is that of another spirit. Under a religious guise, Satan will seek to extend his influence over the Christian world.” The Great Controversy, 464.

> “Sa kabila ng malawakang paghina ng pananampalataya at kabanalan, may mga tunay na tagasunod ni Cristo sa mga iglesyang ito. Bago ang pangwakas na pagdalaw ng mga kahatulan ng Diyos sa lupa, magkakaroon sa bayan ng Panginoon ng gayong pagbabagong-buhay ng sinaunang kabanalan na hindi pa nasasaksihan mula pa noong kapanahunan ng mga apostol. Ang Espiritu at kapangyarihan ng Diyos ay ibubuhos sa Kanyang mga anak. Sa panahong iyon, marami ang hihiwalay sa mga iglesyang kung saan ang pag-ibig sa sanlibutang ito ay pumalit sa pag-ibig sa Diyos at sa Kanyang salita. Marami, kapwa mga ministro at mga tao, ang malugod na tatanggap sa mga dakilang katotohanang ipinangyaring maipahayag ng Diyos sa panahong ito upang ihanda ang isang bayan para sa ikalawang pagparito ng Panginoon. Nais ng kaaway ng mga kaluluwa na hadlangan ang gawaing ito; at bago sumapit ang panahon para sa gayong kilusan, sisikapin niyang pigilan ito sa pamamagitan ng pagpapakilala ng isang huwad na kapalit nito. Sa mga iglesyang maipapasailalim niya sa kanyang mapanlinlang na kapangyarihan, ipaaakala niyang ibinubuhos ang natatanging pagpapala ng Diyos; mahahayag ang inaakalang malaking panrelihiyong kasiglahan. Napakarami ang magbubunyi na ang Diyos ay kumikilos sa kahanga-hangang paraan para sa kanila, samantalang ang gawaing iyon ay sa ibang espiritu nagmumula. Sa ilalim ng panrelihiyong balatkayo, sisikapin ni Satanas na palawakin ang kanyang impluwensiya sa sanlibutang Kristiyano.” Ang Dakilang Tunggalian, 464.

Back to Articles