Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixteen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang isandaan at labing-anim

Unveiling the Days of Vengeance: A Prophetic Exploration of Jeremiah’s Warning and the Final Generation

Pagbubunyag ng mga Araw ng Paghihiganti: Isang Propetikong Pagsisiyasat sa Babala ni Jeremias at sa Huling Salinlahi

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word

We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

Sa nakaraang artikulo, aming tinalakay ang Jeremias kabanata limampu, at sa bahaging iyon ang paghatol laban sa Babilonya, na nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagwawakas sa poot ng Diyos. Ang hatol na ipinatutupad ay ang araw ng paghihiganti ng Panginoon na inilarawan sa pamamagitan ng pagkawasak ng Jerusalem noong taong 70 AD. Ang pagkawasak ng Jerusalem na isinakatuparan ng Roma noong 70 AD ay dati nang itinatipo ng pagkawasak ng Jerusalem na isinagawa ni Nabucodonosor. Magkasama, nagbigay ang mga ito ng dalawang saksi ng hatol na ipinatutupad laban sa patutot ng Tiro, na siya rin ang patutot ng Apocalipsis kabanata labimpito.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

Ipinababatid sa atin ni Jeremias na, kapag naisakatuparan na ang paghihiganti ng Panginoon laban sa makabagong Babilonia, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo, “Sa mga araw na iyon, at sa panahong yaon, sabi ng Panginoon, hahanapin ang kasamaan ng Israel, at wala na; at ang mga kasalanan ng Juda, at hindi masusumpungan: sapagkat aking patatawarin ang mga aking ititira.” Sa mga araw na iyon, natapos na ang pagpapatatakan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> "Ano ang ginagawa ninyo, mga kapatid, sa dakilang gawain ng paghahanda? Yaong mga nakikipag-isa sa sanlibutan ay tumatanggap ng hulmang makamundo at naghahanda para sa tanda ng hayop. Yaong mga hindi nagtitiwala sa sarili, na nagpapakumbaba sa harap ng Diyos at nililinis ang kanilang mga kaluluwa sa pamamagitan ng pagsunod sa katotohanan—ang mga ito ay tumatanggap ng hulmang makalangit at naghahanda para sa selyo ng Diyos sa kanilang mga noo. Kapag lumabas na ang dekreto at naipataw ang tatak, mananatiling dalisay at walang dungis ang kanilang pagkatao magpakailanman." Testimonies, tomo 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

Ang pagpapatupad ng paghuhukom ay nagsisimula sa ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo, na nananawagan sa mga lalaki at babae na tumakas mula sa Babilonia, at sabi ni Jeremias, “sumapit na ang kanilang araw, ang panahon ng kanilang pagdalaw. Ang tinig ng mga tumatakas at nakaliligtas mula sa lupain ng Babilonia, upang ipahayag sa Sion ang paghihiganti ng Panginoon nating Diyos, ang paghihiganti ng kaniyang templo. Tipunin ninyo ang mga mamamana laban sa Babilonia: kayong lahat na bumabatak ng busog, magkampo kayo laban sa kaniya sa palibot; huwag ninyong pabayaang may makatakas: gantihan ninyo siya ayon sa kaniyang gawa; ayon sa lahat ng kaniyang ginawa, gayon din ang gawin ninyo sa kaniya.” Natutupad ang kaniyang hatol sa pamamagitan ng mga “mamamana.” Ang unang pagtukoy sa isang mamamana sa Kasulatan ay hinggil kay Ismael.

> And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

> At dininig ng Diyos ang tinig ng bata; at ang anghel ng Diyos ay tumawag kay Hagar mula sa langit, at sinabi sa kaniya, Ano ang dinaramdam mo, Hagar? Huwag kang matakot; sapagkat dininig ng Diyos ang tinig ng bata sa kinaroroonan niya. Bumangon ka, buhatin mo ang bata, at tanganan mo siya; sapagkat gagawin ko siyang isang dakilang bansa. At binuksan ng Diyos ang kaniyang mga mata, at nakakita siya ng isang balon ng tubig; at siya'y pumaroon, at pinuno ang sisidlan ng tubig, at pinainom ang bata. At ang Diyos ay kasama ng bata; at siya'y lumaki, at tumahan sa ilang, at naging isang mamamana. Genesis 21:17-20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

Ang "oras ng malaking lindol" sa Apocalipsis labing-isa ay itinutukoy ang pasimula ng paghatol na ipinatutupad laban sa patutot ng Roma, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sa "oras" na iyon, "mabilis na dumarating ang ikatlong sa aba. At humihip ang ikapitong anghel." Ang ikatlong sa aba ay ang ikapitong pakakak. Ang mga mamamana ng Islam ang ginagamit upang dalhin ang Kanyang paghatol laban sa mga nagpapatupad ng tanda ng kapangyarihan ng papa (pagsamba tuwing Linggo), at sa mga umuusig sa mga nagtataguyod ng tanda ng kapangyarihan ng Diyos (pagsamba sa Sabat).

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, habang sinasagot ni Jesus ang mga tanong ng mga alagad tungkol sa pagkawasak ng Jerusalem at ng templo, naglahad Siya ng isang makasaysayang salaysay na kumakatawan din sa kasaysayan ng mga huling araw. Binanggit Niya ang “mga araw ng paghihiganti,” na isang mahalagang propetikong katangian ng Kanyang ministeryo bilang Mesiyas, na Kanyang tinukoy sa Kanyang pambungad na pahayag ng Kanyang ministeryo sa pamamagitan ng pagbasa mula sa propetang Isaias sa iglesia sa Nazaret. Ang pahayag sa Nazaret, at ang sipi mula kay Isaias, ay kumatawan hindi lamang sa Kanyang ministeryo, kundi sa mensahe ng Kanyang mga alagad, at lalong partikular sa gawain at ministeryo ng kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Ang Espiritu ng Panginoong Diyos ay sumasaakin; sapagkat pinahiran ako ng Panginoon upang ipangaral ang mabuting balita sa mga maaamo; sinugo niya ako upang talian ang mga may bagbag na puso, upang ipahayag ang kalayaan sa mga bihag, at ang pagbubukas ng bilangguan sa mga iginapos; Upang ipahayag ang kalugud-lugod na taon ng Panginoon, at ang araw ng paghihiganti ng ating Diyos; upang aliwin ang lahat ng nagluluksa; Upang maglaan para sa mga nagluluksa sa Sion, upang ibigay sa kanila ang kagandahan kapalit ng abo, ang langis ng kagalakan kapalit ng pagluluksa, ang kasuotang pagpuri kapalit ng espiritu ng kabigatan; upang sila’y matawag na mga punong-kahoy ng katuwiran, ang tanim ng Panginoon, upang siya’y luwalhatiin. At kanilang muling itatayo ang mga dating guho, kanilang ibabangon ang mga dating pagkatiwangwang, at kanilang aayusin ang mga lunsod na sira, ang mga pagkatiwangwang ng maraming salinlahi. At ang mga taga-ibang lupa ay tatayo at magpapastol ng inyong mga kawan, at ang mga anak ng taga-ibang bayan ay magiging inyong mga mag-aararo at inyong mga tagapag-alaga ng ubasan. Ngunit kayo’y tatawaging mga Pari ng Panginoon: tatawagin kayong mga Ministro ng ating Diyos: kakainin ninyo ang kayamanan ng mga Hentil, at sa kanilang kaluwalhatian ay magmamapuri kayo. Sa halip ng inyong kahihiyan ay magkakaroon kayo ng doble; at sa halip ng kalituhan ay magagalak sila sa kanilang bahagi: kaya’t sa kanilang lupain ay aariin nila ang doble: walang hanggang kagalakan ang sasa kanila. Sapagkat ako, ang Panginoon, ay umiibig sa kahatulan, at kinapopootan ko ang pandarambong sa handog na susunugin; at itutuwid ko ang kanilang gawain sa katotohanan, at gagawa ako ng walang hanggang tipan sa kanila. At ang kanilang binhi ay makikilala sa gitna ng mga Hentil, at ang kanilang lahi sa gitna ng mga tao: lahat ng nakakakita sa kanila ay kikilala sa kanila, na sila ang binhing pinagpala ng Panginoon. Lubhang magagalak ako sa Panginoon, ang aking kaluluwa ay magagalak sa aking Diyos; sapagkat binihisan niya ako ng mga kasuutan ng kaligtasan, tinakpan niya ako ng balabal ng katuwiran, gaya ng lalaking ikakasal na nagagayakan ng mga palamuti, at gaya ng babaing ikakasal na nag-aayos ng kaniyang mga hiyas. Sapagkat kung paanong ang lupa ay nagpapasibol ng usbong, at kung paanong ang halamanan ay nagpapasibol ng mga bagay na naihasik doon; gayon din ipasisibol ng Panginoong Diyos ang katuwiran at pagpuri sa harap ng lahat ng mga bansa. Isaias 61:1-11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo na tinatakan sa ikasiyam na kabanata ng Ezekiel ay yaong mga nagluluksa dahil sa mga kasalanan sa iglesia at sa sanlibutan. Ang “katanggap-tanggap na taon ng Panginoon, at ang araw ng paghihiganti ng ating Diyos,” ay yaong panahon kung kailan ang mga nagluluksa sa Sion ay inaaliw, at nagiging “mga punong-kahoy ng katuwiran” upang “luwalhatiin ang Panginoon.” Niluluwalhati nila ang Panginoon, sapagkat “sa mga araw na yaon, at sa panahong yaon, ang sabi ng Panginoon, hahanapin ang kasamaan ng Israel, at wala nang masusumpungan.” Ang mga nagluluksa ay silang mga tinatakan, at sila ang “magtatayo ng mga dating guho,” “magbabangon ng mga dating pagkawasak, at” “aayusin ang mga wasak na lungsod, ang mga pagkawasak ng maraming salinlahi.” Sila ay “tatawaging mga Pari ng Panginoon,” at sila’y tatawagin ng mga tao na “mga Ministro ng ating Diyos.”

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

Ang katuwiran ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay “sisibol sa harap ng lahat ng mga bansa,” kapag sila’y itinaas bilang isang watawat sa oras ng dakilang lindol. Ang kanilang katuwiran ay pinangyayari nang paunti-unti, sapagkat ito ay “gaya ng lupa na nagpapasibol ng usbong nito, at gaya ng halamanan na nagpapasibol ng mga bagay na nahasik dito; gayon din ang Panginoong Diyos ang magpapasibol ng katuwiran at papuri.” Nagsimula ang pagtatatakan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo sa pagdating ng huling ulan noong Setyembre 1, 2001. Noon ay sumibol ang mga usbong ng lupa. Itinutukoy ni Isaias kung kailan sumisibol ang mga usbong.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> Sa sukat, kapag ito’y sumibol, makikipagtalo ka rito; pinipigil niya ang kaniyang mabagsik na hangin sa araw ng hanging silangan. Sa ganito nga malilinis ang kalikuan ni Jacob; at ito ang buong bunga upang alisin ang kaniyang kasalanan; kapag ginawa niyang parang mga batong-apog na pinagbayo hanggang magkahiwa-hiwalay ang lahat ng mga bato ng dambana, ang mga gubat at ang mga larawan ay hindi na magsisitindig. Isaias 27:8, 9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

Sa “the day of the east wind” na siyang Kanyang “rough wind” na “He stayeth,” magsisimula ang “shooting forth” ng mga usbong kapag ang ulan ay “measured.” Ang “Stayeth” ay nangangahulugang pinipigil. Kapag ang apat na hangin ay pinipigil ng apat na anghel sa Aklat ng Apocalipsis, kabanata pito, magsisimula ang pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa panahong iyon, ang huling ulan ay magsisimulang “sprinkle” nang may katamtaman, sapagkat ang salitang “measure” sa talata ay nangangahulugang katamtaman. Sa pasimula ng panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang huling ulan ay nasusukat, at sa katapusan ng panahong iyon ito ay walang sukat.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> Ang dakilang pagbubuhos ng Espiritu ng Diyos, na pinaliliwanagan ang buong lupa ng Kaniyang kaluwalhatian, ay hindi darating hanggang sa magkaroon tayo ng isang bayang naliwanagan, na sa pamamagitan ng karanasan ay nakaaalam kung ano ang kahulugan ng maging mga kamanggagawa kasama ng Diyos. Kapag taglay natin ang lubos at buong-pusong pagkatalaga sa paglilingkod kay Cristo, kukumpirmahin ito ng Diyos sa pamamagitan ng isang pagbubuhos ng Kaniyang Espiritu na hindi masukat; ngunit hindi ito mangyayari hangga’t ang pinakamalaking bahagi ng iglesia ay hindi mga kamanggagawa kasama ng Diyos. Hindi maibubuhos ng Diyos ang Kaniyang Espiritu kapag hayag ang pagkamakasarili at ang pagpapakalayaw sa sarili; kapag nangingibabaw ang isang diwa na, kung ilalagay sa mga salita, ay magpapahayag ng sagot ni Cain, 'Ako ba ang tagapag-ingat ng aking kapatid?' Kung ang katotohanan para sa panahong ito, kung ang mga tandang dumarami sa bawat panig, na nagpapatotoo na ang wakas ng lahat ng mga bagay ay nalalapit, ay hindi sapat upang pukawin ang natutulog na sigla ng mga nag-aangking nakaaalam ng katotohanan, kung magkagayon ay sasaklaw sa mga kaluluwang ito ang kadilimang kasukat ng liwanag na tumatanglaw. Wala man lamang anyo ng isang dahilan para sa kanilang kawalang-malasakit na maihaharap nila sa Diyos sa dakilang araw ng pangwakas na pagtutuos. Wala ring dahilan na maihahain kung bakit hindi sila namuhay, naglakad, at gumawa sa liwanag ng banal na katotohanan ng salita ng Diyos, at sa gayon ay mahayag sa isang mundong nadidiliman ng kasalanan, sa pamamagitan ng kanilang pag-uugali, ng kanilang pagdamay, at ng kanilang kasigasigan, na ang kapangyarihan at realidad ng ebanghelyo ay hindi mapapabulaanan. Review and Herald, Hulyo 21, 1896.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

Nagsisimula ang panahon ng pagsubok ng huling ulan at ng pagtatatakan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo sa pagsukat ng pagbubuhos ng Espiritu Santo, sapagkat ang trigo at ang mga panirang-damo ay umabot na sa panahon ng pag-aani. Ang ulan ay nagdadala sa dalawang uri sa ganap na paghinog, saka sa katapusan ng panahon ng pagsubok ay ihihiwalay ang trigo at ang mga panirang-damo, at ang trigo ay “malalaman sa pamamagitan ng karanasan kung ano ang kahulugan ng maging mga kamanggagawa kasama ng Diyos.” Sila naman ay “magkakaroon ng lubos, taos-pusong paglalaan sa paglilingkod kay Cristo, kikilalanin ng Diyos ang bagay na ito sa pamamagitan ng pagbubuhos ng Kanyang Espiritu na walang takal.”

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

Ang “araw ng mabagsik na hanging silanganan” ay dumating noong Setyembre 11, 2001, at nagsimula ang pagtatalo ni Habakuk hinggil sa huwad na mensaheng “kapayapaan at katiwasayan” na kaugnay ng mensahe ng huling ulan, na taliwas sa mensaheng tumutukoy sa araw ng paghihiganti ng Diyos. Noong panahong iyon, ang mga pananim, kapuwa ang trigo at ang mga damo, ay nagsimulang sumibol at magbunga ng bungang kanilang ipakikita sa paghatol na kaugnay ng nalalapit na batas sa Linggo.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “Muli, itinuturo ng mga talinghagang ito na wala nang probasyon pagkatapos ng paghuhukom. Kapag natapos na ang gawain ng ebanghelyo, kaagad na susunod ang pagkakahiwalay ng mabubuti at masasama, at ang kapalaran ng bawat pangkat ay magpakailanmang nakatakda.” Christ's Object Lessons, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

Isang pangkat ay sumasamba sa araw sa Ezekiel kabanata walo, at ang kabila ay tumatanggap ng tatak ng Diyos sa Ezekiel kabanata siyam. Sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, tinutukoy ni Cristo ang isandaan at apatnapu’t apat na libo, at itinatakda niya ang isang tanda na nagmamarka sa huling salinlahi ng kasaysayan ng daigdig. Tinukoy niya ang tanda na dapat kilalanin ng mga Kristiyano upang makatakas sa pagkawasak ng Jerusalem.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> Kapag nakita ninyong kinukubkob ng mga hukbo ang Jerusalem, alamin ninyo na malapit na ang pagkatiwangwang niyaon. Kung magkagayo’y magsitakas sa mga bundok ang mga nasa Hudea; at ang mga nasa kalagitnaan niyaon ay magsilabas; at huwag magsipasok doon ang mga nasa mga lalawigan. Sapagkat ito ang mga araw ng paghihiganti, upang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat. Lucas 21:20-22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

Tinukoy ni Jesus, "line upon line," ang higit pang mga makahulang katangian ng tanda, sapagkat ang Kaniyang mga salita ay naitala hindi lamang ni Lucas, kundi gayundin nina Mateo at Marcos.

> And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

> At ipangangaral ang ebanghelyo ng kaharian na ito sa buong sanlibutan bilang patotoo sa lahat ng mga bansa; at kung magkagayo’y darating ang wakas. Kaya’t kapag nakita ninyo ang kasuklamsuklam na paninira, na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong banal (ang bumabasa ay unawain:), kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay tumakas sa mga bundok. Mateo 24:14-16.

> And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

> At kinakailangang unang maipahayag ang Ebanghelyo sa lahat ng mga bansa. Ngunit kapag kayo’y kanilang dadalhin at isusuko, huwag ninyo munang pag-isipan kung ano ang inyong sasabihin, ni huwag ninyo itong paghandaan; kundi ang anumang ipagkakaloob sa inyo sa oras na iyon, iyon ang inyong sabihin; sapagkat hindi kayo ang nagsasalita, kundi ang Espiritu Santo. At ang kapatid ay ipagkakanulo ang kapatid sa kamatayan, at ang ama ang anak; at ang mga anak ay magbabangon laban sa kanilang mga magulang, at kanilang ipapapatay ang mga ito. At kayo’y kapopootan ng lahat dahil sa aking pangalan; ngunit ang magtitiis hanggang sa wakas, siya ang maliligtas. Ngunit kapag nakita ninyo ang kasuklam-suklam na kalapastanganang nagdudulot ng pagkawasak, na sinalita ni Daniel na propeta, na nakatayo sa dakong hindi nito nararapat (unawain nawa ng bumabasa), kung magkagayo’y ang mga nasa Judea ay tumakas sa mga kabundukan. Marcos 13:10-14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

Bago maisakatuparan sa dalawang uri ang pitong huling salot, na siyang panghuli at ganap na katuparan ng "days of vengeance," ang ebanghelyo ng kaharian ay dapat ipangaral at ipahayag sa lahat ng mga bansa. Ibinibigay sa mga bansa ang mensahe ng ebanghelyo sa nalalapit na batas ng Linggo sa Estados Unidos, kung kailan itinatanghal ang isang daan at apatnapu't apat na libo bilang isang watawat. Ang "days of vengeance" ay kumakatawan sa panahon ng Paghuhukom na Tagapagpatupad sa patutot ng Babilonia, na nagsisimula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos at nagtatapos kapag tumindig si Miguel at magsara ang panahong palugit ng tao, at ibinubuhos ang poot ng Diyos sa pitong huling salot.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

Ang takdang panahon ay ang “oras” na itinutukoy ni Marcos, ang “oras” ng “dakilang lindol,” at ang “oras” kung kailan ang sampung hari ay sumasang-ayon na ipagkaloob ang kanilang ikapitong kaharian sa Kapapahan. Kapag tinanggap ng huling kaluluwa ang ebanghelyo na inilalathala sa lahat ng bansa, magsasara ang probasyon, at ibubuhos ang poot ng Diyos nang walang awa. Nagsisimula ang panahong iyon sa pagpapahayag ng ebanghelyo sa lahat ng bansa habang itinataas ang watawat, at nagtatapos kapag ang huling tao ay tumugon sa mensahe ng ebanghelyo na ipinahayag, ipinangaral, at inilathala ng watawat. Ang panahong iyon ay ang mga “araw ng paghihiganti.”

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

Sa Lucas, kabanata dalawampu’t isa, malinaw na itinuturo ni Jesus ang yugtong iyon sa kasaysayan, sapagkat Kanyang tinutukoy ang huling salinlahi na hindi mamamatay bago ang Ikalawang Pagparito Niya. Kanya ring tinutukoy ang isang tanda, na inilarawan bilang ang kasuklamsuklam na paninira na sinalita sa pamamagitan ni Daniel na propeta. Ang tanda ay kapag ang kasuklamsuklam na paninira ay nakatayo sa “banal na dako,” at kapag ito ay “nakatayo kung saan hindi nararapat,” na siya ring panahon na ang Jerusalem ay “napaliligiran ng mga hukbo.”

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

Noong taong 66, nang pinalibutan ni Cestius ang Jerusalem ng mga hukbo, ang mga Kristiyano sa Jerusalem ay nagsilikas mula sa lungsod, at isinasaad ni Sister White na wala ni isa mang Kristiyano ang namatay sa panahon ng pagkawasak na sa bandang huli ay nagwakas noong taong 70. Sinimulan ni Cestius ang isang pagkubkob, ngunit pagkatapos ay umurong sa wari’y dahil sa di-nababatid na mga dahilan, at ang mga Kristiyano sa lungsod ay nagsilikas alinsunod sa babalang kaugnay ng tanda. Noong taong 70, tinapos ni Titus ang pagkawasak sa pamamagitan ng muling pagsasagawa ng pagkubkob. Ang pagkubkob ni Cestius ang naging pasimula ng tinatawag na Unang Digmaang Hudyo-Romano, at ang pagkubkob at pagkawasak na isinakatuparan ni Titus ang naging wakas ng Unang Digmaang Hudyo-Romano.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

Ang buong kasaysayang iyon ay tumagal ng tatlo at kalahating taon, nagsimula at nagtapos sa isang pagkubkob, at sa pasimula nito ay may taglay na isang tanda para sa bayan ng Diyos. Ang kasaysayang iyon ay tinukoy ni Cristo bilang mga araw ng paghihiganti ng Diyos, na isang tiyak na aspekto na dapat Niyang tukuyin sa Kaniyang ministeryo. Ang mga araw na iyon ay kumakatawan sa paghuhukom na nagsasakatuparan ng hatol laban sa patutot ng Roma, na magsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo at magwawakas kapag nagsara ang probasyon ng sangkatauhan. Sa pasimula ng paghuhukom na nagsasakatuparan ng hatol laban sa patutot ng Babilonia, ang isang daan at apatnapu't apat na libo ay itinataas bilang isang watawat, na isang tanda. Kapag nakita ng ibang kawan ng Diyos ang tandang iyon, sila'y dapat tumakas palabas ng Babilonia, na ang pagkawasak nito ay inihalimbawa sa pagkawasak ng Jerusalem.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pagtalakay sa ika-dalawampu’t isang kabanata ng Lucas sa susunod na artikulo.

Back to Articles