Article

# Elijah - Number Three

Elias - Ang Bilang na Tatlo

Let it be Known

Mabatid nawa

Author

Jeff Pippenger

Published

September 29, 2023

Formats

PDF
Word

> And it came to pass at the time of the offering of the evening sacrifice, that Elijah the prophet came near, and said, Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel, let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word. 1 Kings 18:36.

> At nangyari, sa oras ng paghahandog sa hapon, na lumapit ang propetang si Elias at nagsabi, Panginoon, Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Israel, malaman nawa sa araw na ito na ikaw ang Diyos sa Israel, at na ako’y iyong lingkod, at na ginawa ko ang lahat ng mga bagay na ito ayon sa iyong salita. 1 Hari 18:36.

We have been identifying the characteristics of Elijah as a symbol. One of those characteristics is that the ministry and message of Elijah, John the Baptist and William Miller were instruments of judgment. Their message was used by the Lord to test their respective histories. Jesus said that if He had not come, then the quibbling Jews would have had no sin.

Patuloy nating tinutukoy ang mga katangian ni Elias bilang isang sagisag. Isa sa mga katangiang iyon ay na ang ministeryo at mensahe nina Elias, Juan Bautista, at William Miller ay naging mga kasangkapan ng paghatol. Ginamit ng Panginoon ang kanilang mensahe upang subukin ang kasaysayan ng bawat isa. Sinabi ni Jesus na kung hindi Siya naparito, hindi sana nagkaroon ng kasalanan ang mga Hudyong mapagtalo.

> If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. John 15:22.

> Kung hindi ako naparito at nagsalita sa kanila, hindi sana sila nagkaroon ng kasalanan; ngunit ngayo’y wala na silang takip sa kanilang kasalanan. Juan 15:22.

Ezekiel identifies the same principle for the quibbling Jews of his history.

Tinutukoy ni Ezekiel ang gayunding simulain hinggil sa mga Hudyong mapagtalo sa kaniyang kasaysayan.

> For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:4, 5.

> Sapagkat sila’y mga anak na matitigas ang mukha at matitigas ang puso. Sinusugo kita sa kanila; at sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos. At sila, makikinig man sila o ayaw man nilang makinig, (sapagkat sila’y isang sambahayang mapanghimagsik,) gayon ma’y malalaman nila na nagkaroon ng propeta sa gitna nila. Ezekiel 2:4, 5.

The symbolism of Elijah includes his role as an instrument of judgment.

Ang simbolismo ni Elias ay kinapapalooban ng kanyang gampanin bilang kasangkapan ng paghuhukom.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:

> Yaong mga nakatalaga sa pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay nagsasaliksik sa Banal na Kasulatan ayon sa gayunding paraan na ginamit ni Amang Miller. Sa munting aklat na pinamagatang "Views of the Prophecies and Prophetic Chronology," ibinigay ni Amang Miller ang mga sumusunod na tuntuning payak ngunit matalino at mahalaga para sa pag-aaral at pagpapakahulugan ng Bibliya:

> “‘1. Every word must have its proper bearing on the subject presented in the Bible; 2. All Scripture is necessary, and may be understood by diligent application and study; 3. Nothing revealed in Scripture can or will be hid from those who ask in faith, not wavering; 4. To understand doctrine, bring all the scriptures together on the subject you wish to know, then let every word have its proper influence; and if you can form your theory without a contradiction, you cannot be in error; 5. Scripture must be its own expositor, since it is a rule of itself. If I depend on a teacher to expound to me, and he should guess at its meaning, or desire to have it so on account of his sectarian creed, or to be thought wise, then his guessing, desire, creed, or wisdom is my rule, and not the Bible.’

> "1. Bawat salita ay dapat magkaroon ng angkop na bigat at kaugnayan sa paksang inilalahad sa Bibliya; 2. Ang buong Banal na Kasulatan ay kinakailangan, at mauunawaan sa pamamagitan ng masigasig na paglalaan ng sarili at pag-aaral; 3. Walang anumang ipinahayag sa Banal na Kasulatan ang maaaring maitago, ni mananatiling nakatago, sa mga humihingi nang may pananampalataya, na hindi nag-aalinlangan; 4. Upang maunawaan ang doktrina, tipunin ang lahat ng mga pahayag ng Banal na Kasulatan hinggil sa paksang nais mong malaman, saka hayaang ang bawat salita ay magkaroon ng nararapat nitong impluwensya; at kung makabubuo ka ng iyong teorya nang walang salungatan, hindi ka maaaring magkamali; 5. Ang Banal na Kasulatan ay dapat maging tagapagpaliwanag ng sarili nito, yamang ito’y sariling pamantayan. Kung ako’y aasa sa isang guro upang ipaliwanag ito sa akin, at siya’y maghuhula lamang sa kahulugan nito, o nanaisin na maging ganoon ito dahil sa kanyang sektaryong kredo, o upang maituring na marunong, kung gayon ang kanyang paghuhula, pagnanais, kredo, o karunungan ang magiging aking pamantayan, at hindi ang Bibliya."

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.

> Ang nakasaad sa itaas ay isang bahagi ng mga alituntuning ito; at sa ating pag-aaral ng Bibliya, makabubuti sa ating lahat na isaalang-alang at sundin ang mga prinsipyong nakalahad.

> “Genuine faith is founded on the Scriptures; but Satan uses so many devices to wrest the Scriptures and bring in error, that great care is needed if one would know what they really do teach. It is one of the great delusions of this time to dwell much upon feeling, and to claim honesty while ignoring the plain utterances of the word of God because that word does not coincide with feeling. Many have no foundation for their faith but emotion. Their religion consists in excitement; when that ceases, their faith is gone. Feeling may be chaff, but the word of God is the wheat. And ‘what,’ says the prophet, ‘is the chaff to the wheat?’

> “Ang tunay na pananampalataya ay nakasalig sa Kasulatan; ngunit gumagamit si Satanas ng napakaraming lalang upang baluktutin ang Kasulatan at magpasok ng kamalian, kaya’t kinakailangan ang malaking pag-iingat kung ibig malaman ng sinuman kung ano talaga ang itinuturo nito. Isa sa mga dakilang paglilinlang ng panahong ito ang labis na pagbibigay-diin sa damdamin, at ang pag-aangking katapatan habang binabalewala ang mga tuwirang pahayag ng salita ng Diyos sapagkat ang salitang iyon ay hindi sumasang-ayon sa damdamin. Marami ang walang ibang saligan ng kanilang pananampalataya kundi damdamin. Ang kanilang relihiyon ay pawang pananabik; kapag iyon ay humupa, wala na ang kanilang pananampalataya. Maaaring ang damdamin ay ipa, ngunit ang salita ng Diyos ang trigo. At, ‘ano,’ wika ng propeta, ‘ang ipa sa trigo?’”

> “None will be condemned for not heeding light and knowledge that they never had, and they could not obtain. But many refuse to obey the truth that is presented to them by Christ’s ambassadors, because they wish to conform to the world’s standard; and the truth that has reached their understanding, the light that has shone in the soul, will condemn them in the Judgment. In these last days we have the accumulated light that has been shining through all the ages, and we shall be held correspondingly responsible. The path of holiness is not on a level with the world; it is a way cast up. If we walk in this way, if we run in the way of the Lord’s commandments, we shall find that the ‘path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day.’” Review and Herald, November 25, 1884.

> Walang mahahatulan dahil sa hindi pagtatalima sa liwanag at kaalamang kailanma’y hindi nila natanggap, at hindi rin nila maaaring makamtan. Ngunit marami ang tumatangging tumalima sa katotohanang iniharap sa kanila ng mga sugo ni Cristo, sapagkat nais nilang makiayon sa pamantayan ng sanlibutan; at ang katotohanang umabot sa kanilang unawa, ang liwanag na nagliwanag sa kaluluwa, ang siyang hahatol sa kanila sa Paghuhukom. Sa mga huling araw na ito ay taglay natin ang naipong liwanag na nagliliwanag sa lahat ng mga kapanahunan, at tayo’y pananagutin nang ayon dito. Ang landas ng kabanalan ay hindi kapantay ng antas ng sanlibutan; ito’y landas na itinaas. Kung lalakad tayo sa daang ito, kung tatakbo tayo sa landas ng mga utos ng Panginoon, masusumpungan natin na “ang landas ng matuwid ay gaya ng maningning na liwanag, na lumiliwanag nang lalo at lalo hanggang sa ganap na araw.” Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

We are not “condemned for not heeding light and knowledge that” we “never had, and” we “could not obtain.” The important aspect of this statement is the expression “could not obtain.” Elijah, John and Miller represent light for their respective generations that could be attained. The presence of their message removed the cloak of what is legally called in the United States “plausible deniability.” The Elijah message in any generation where it is manifested removes any “plausible deniability,” thus holding the entire generation accountable for the light that is then presented.

Hindi tayo "hinahatulan dahil sa hindi pagtalima sa liwanag at kaalamang" hindi natin "kailanman tinaglay, at" hindi natin "makakamtan." Ang mahalagang aspeto ng pahayag na ito ay ang pariralang "hindi makakamtan." Si Elias, si Juan, at si Miller ay kumakatawan sa liwanag para sa kani-kanilang salinlahi, liwanag na maaaring kamtin. Ang pag-iral ng kanilang mensahe ay inalis ang balabal ng tinatawag sa batas sa Estados Unidos na "plausible deniability." Ang mensahe ni Elias, sa alinmang salinlahi ito mahayag, ay nag-aalis ng anumang "plausible deniability," kaya't ginagawang managot ang buong salinlahing iyon para sa liwanag na inihaharap sa panahong iyon.

> “My brother said at one time that he would not hear anything concerning the doctrine we hold, for fear he should be convinced. He would not come to the meetings, or listen to the discourses; but he afterward declared that he saw he was as guilty as if he had heard them. God had given him an opportunity to know the truth, and He would hold him responsible for this opportunity. There are many among us who are prejudiced against the doctrines that are now being discussed. They will not come to hear, they will not calmly investigate, but they put forth their objections in the dark. They are perfectly satisfied with their position. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent’ (Revelation 3:17–19).

> Minsan ay sinabi ng aking kapatid na ayaw niyang makinig sa anuman na may kinalaman sa doktrinang aming pinanghahawakan, sa takot na siya’y mahikayat. Ayaw niyang dumalo sa mga pagtitipon, ni makinig sa mga pangangaral; ngunit pagkaraan ay ipinahayag niya na nakita niyang kasing-sala siya na para bang narinig niya ang mga iyon. Ipinagkaloob sa kanya ng Diyos ang isang pagkakataon upang makilala ang katotohanan, at pananagutin Niya siya dahil sa pagkakataong ito. Marami sa atin ang may pagkiling laban sa mga doktrinang kasalukuyang tinatalakay. Ayaw nilang dumalo upang makinig, hindi nila sinisiyasat nang mahinahon, kundi inilalabas nila ang kanilang mga pagtutol sa kadiliman. Lubos silang nasisiyahan sa kanilang paninindigan. “Sinasabi mo, Ako’y mayaman, at dumami ang aking mga pag-aari, at wala akong pangangailangan ng anuman; at hindi mo nalalaman na ikaw ay kahabag-habag, kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad: Pinapayuhan kitang bumili sa akin ng ginto na dinalisay sa apoy, upang ikaw ay yumaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamtan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at pinarurusahan: kaya’t magmasigasig ka, at magsisi” (Apocalipsis 3:17-19).

> “This scripture applies to those who live under the sound of the message, but who will not come to hear it. How do you know but that the Lord is giving fresh evidences of His truth, placing it in a new setting, that the way of the Lord may be prepared? What plans have you been laying that new light may be infused through the ranks of God’s people? What evidence have you that God has not sent light to His children? All self-sufficiency, egotism, and pride of opinion must be put away. We must come to the feet of Jesus, and learn of Him who is meek and lowly of heart. Jesus did not teach His disciples as the rabbis taught theirs. Many of the Jews came and listened as Christ revealed the mysteries of salvation, but they came not to learn; they came to criticize, to catch Him in some inconsistency, that they might have something with which to prejudice the people. They were content with their knowledge, but the children of God must know the voice of the True Shepherd. Is not this a time when it would be highly proper to fast and pray before God? We are in danger of variance, in danger of taking sides on a controverted point; and should we not seek God in earnestness, with humiliation of soul, that we may know what is truth?” Selected Messages, book 1, 413.

> Ang kasulatang ito ay tumutukoy sa mga nabubuhay na nasa saklaw ng tinig ng mensahe, ngunit ayaw lumapit upang pakinggan ito. Paano mo nalalaman na hindi ang Panginoon ang nagbibigay ng mga panibagong katunayan ng Kanyang katotohanan, inilalagay ito sa isang bagong ayos, upang maihanda ang daan ng Panginoon? Ano-anong mga plano ang iyong inilalatag upang ang bagong liwanag ay maipasok sa mga hanay ng bayan ng Diyos? Anong katibayan ang mayroon ka na hindi nagpadala ang Diyos ng liwanag sa Kanyang mga anak? Ang lahat ng pag-asa sa sarili, pagkamakasarili, at pagmamapuri sa sariling opinyon ay dapat iwaksi. Dapat tayong lumapit sa paanan ni Jesus at matuto mula sa Kanya na maamo at mapagpakumbaba ang puso. Hindi tinuruan ni Jesus ang Kanyang mga alagad gaya ng pagtuturo ng mga rabbi sa kanilang mga alagad. Marami sa mga Judio ang lumapit at nakinig samantalang inihahayag ni Cristo ang mga hiwaga ng kaligtasan, ngunit hindi sila dumating upang matuto; dumating sila upang pumuna, upang Siya’y masilo sa ilang pagkakasalungatan, upang magkaroon sila ng anumang magagamit upang maimpluwensiyahan ang bayan laban sa Kanya. Nasiyahan sila sa kanilang kaalaman, ngunit ang mga anak ng Diyos ay dapat makilala ang tinig ng Tunay na Pastol. Hindi ba ito ang panahon na lubhang nararapat na mag-ayuno at manalangin sa harap ng Diyos? Nasa panganib tayo ng pagkakabaha-bahagi, nasa panganib ng pagpapanig sa isang pinagtatalunang punto; at hindi ba natin dapat hanapin ang Diyos nang buong taimtim, na may pagpapakumbaba ng kaluluwa, upang ating malaman kung ano ang katotohanan? Selected Messages, aklat 1, 413.

Those that represent the Elijah message are instruments of judgment in a process of purification that prepares the way for the messenger of the covenant to cleanse the temple. In accomplishing the work of cleansing the temple the light of present truth is revealed. If it were not to be revealed, those Christ was and is seeking to cleanse would retain their Laodicean cloak of self-deception. Elijah symbolizes a ministry that presents the truth as an instrument of judgment. That is why we are informed that those who rejected the message of John the Baptist could not be benefitted by the teaching of Jesus.

Ang mga kumakatawan sa mensahe ni Elias ay mga kasangkapan ng paghuhukom sa isang proseso ng pagdalisay na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan upang dalisayin ang templo. Sa pagtupad ng gawaing pagdalisay ng templo, nahahayag ang liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Kung hindi ito mahahayag, ang mga pinagsikapan noon at patuloy na pinagsisikapan ni Cristo na dalisayin ay mananatiling may Laodiceanong balabal ng sariling panlilinlang. Si Elias ay sumasagisag sa isang ministeryong naglalahad ng katotohanan bilang kasangkapan ng paghuhukom. Kaya nga ipinabatid sa atin na ang katuruan ni Jesus ay hindi mapapakinabangan ng mga tumanggi sa mensahe ni Juan Bautista.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus.” Early Writings, 258.

> Itinuro sa akin na balikan ang pagpapahayag ng unang pagparito ni Cristo. Si Juan ay sinugo sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ihanda ang daan para kay Jesus. Ang mga tumanggi sa patotoo ni Juan ay hindi nakinabang sa mga turo ni Jesus. Early Writings, 258.

In the prophetic histories that typify the cleansing of God’s people a present truth message is unsealed that holds the generation accountable for either choosing darkness or light.

Sa mga kasaysayang propetiko na nagsisilbing huwaran ng paglilinis ng bayan ng Diyos, isang mensahe ng kasalukuyang katotohanan ang naalisan ng tatak na nagpapapanagot sa salinlahi sa pagpili man ng kadiliman o ng liwanag.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased…. And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.

> Ngunit ikaw, O Daniel, isara mo ang mga salita, at selyuhan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng wakas: marami ang paroo’t parito, at lalago ang kaalaman.... At sinabi niya, Humayo ka, Daniel; sapagkat ang mga salita ay isinara at sinelyuhan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, papuputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at wala ni isa sa masasama ang makauunawa, ngunit ang pantas ay makauunawa. Daniel 12:4, 9, 10.

Those who represent the Elijah message for their respective generations are identified by Christ as His ambassadors in order to use them as instruments of judgment. This is what Elijah was identifying when he said, “let it be known this day that thou art God in Israel, and that I am thy servant, and that I have done all these things at thy word.”

Yaong mga kumakatawan sa mensahe ni Elias para sa kani-kaniyang salinlahi ay kinikilala ni Cristo bilang Kanyang mga sugo upang magamit sila bilang mga kasangkapan sa paghatol. Ito ang ipinahahayag ni Elias nang sinabi niya, “Mabatid nawa sa araw na ito na Ikaw ang Diyos sa Israel, at na ako’y Iyong lingkod, at na ginawa ko ang lahat ng mga bagay na ito ayon sa Iyong salita.”

This truth is also set forth by Jesus concerning John the Baptist.

Ang katotohanang ito ay inilalahad din ni Jesus hinggil kay Juan Bautista.

> And as they departed, Jesus began to say unto the multitudes concerning John, What went ye out into the wilderness to see? A reed shaken with the wind? But what went ye out for to see? A man clothed in soft raiment? behold, they that wear soft clothing are in kings’ houses. But what went ye out for to see? A prophet? yea, I say unto you, and more than a prophet. For this is he, of whom it is written, Behold, I send my messenger before thy face, which shall prepare thy way before thee. Matthew 11:7–10.

> At nang sila’y umalis, pinasimulang sabihin ni Jesus sa karamihan tungkol kay Juan, Ano ang inyong pinaroonan sa ilang upang makita? Isang tambo bang niyayanig ng hangin? Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang lalaking may suot na malalambot na kasuotan? Narito, ang mga nagsusuot ng malalambot na kasuotan ay nasa mga bahay ng mga hari. Datapuwa’t ano ang inyong pinaroonan upang makita? Isang propeta? Oo, sinasabi ko sa inyo, at higit pa sa isang propeta. Sapagka’t siya ito, na tungkol sa kaniya ay nasusulat, Narito, sinusugo ko ang aking sugo sa unahan ng iyong mukha, na maghahanda ng iyong daan sa harap mo. Mateo 11:7-10.

John was more than a prophet, he was an instrument of judgment, and his ministry was identified to his generation, for they had went out into the wilderness to see him, just as surely as all Israel came to Carmel at Ahab’s command. William Miller understood the increase of knowledge that was unsealed in 1798. He represented those that ran to and fro in God’s Word as the knowledge increased. His message was based upon prophetic time and in 1840 his message and ministry were placed into his generation in such a fashion that all the Protestant world watched to see if his methodology worked. When it was confirmed, his message was carried around the world.

Si Juan ay higit pa sa isang propeta; siya ay isang kasangkapan ng paghuhukom, at ang kanyang ministeryo ay iniugnay sa kanyang salinlahi, sapagkat sila’y lumabas sa ilang upang siya’y makita, gaya ring tiyak na ang buong Israel ay pumaroon sa Carmel sa utos ni Ahab. Naunawaan ni William Miller ang pagdami ng kaalamang inalisan ng selyo noong 1798. Siya’y kumakatawan sa mga nagparoo’t parito sa Salita ng Diyos habang dumarami ang kaalaman. Ang kanyang mensahe ay nakabatay sa panahong propetiko, at noong 1840 ang kanyang mensahe at ministeryo ay inilagay sa kanyang salinlahi sa gayong kaparaanan na ang buong mundong Protestante ay nagmasid upang malaman kung epektibo ang kanyang metodolohiya. Nang ito’y nakumpirma, ang kanyang mensahe ay ipinalaganap sa buong sanlibutan.

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> "Noong taong 1840, isang panibagong kahanga-hangang katuparan ng propesiya ang nagpukaw ng malawak na interes. Dalawang taon bago nito, si Josiah Litch, isa sa mga pangunahing ministro na nangangaral ng Ikalawang Pagparito, ay naglathala ng isang pagpapaliwanag ng Apocalipsis 9, na naghayag ng hula tungkol sa pagbagsak ng Imperyong Otomano. Ayon sa kaniyang mga pagkalkula, ang kapangyarihang ito ay ibabagsak . . . sa ika-11 ng Agosto, 1840, kung kailan inaasahang mabubuwag ang kapangyarihang Otomano sa Constantinople. At ito, sa aking paniniwala, ay mapatutunayang gayon nga ang mangyayari.'"

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> Sa mismong oras na itinakda, ang Turkiya, sa pamamagitan ng mga embahador nito, ay tumanggap ng proteksiyon ng mga nagkakaisang kapangyarihan ng Europa, at sa gayo’y inilagay ang sarili nito sa ilalim ng pamamahala ng mga bansang Kristiyano. Ang pangyayaring ito’y eksaktong tumupad sa hula. Nang ito’y nabatid, napakarami ang nakumbinsi sa pagiging wasto ng mga simulain ng pagpapakahulugan ng propesiya na tinanggap ni Miller at ng kaniyang mga kasamahan, at ang kilusang Adbiyento ay nabigyan ng isang kagila-gilalas na sigla. Ang mga lalaking may karunungan at mataas na katayuan ay nakipagkaisa kay Miller, kapwa sa pangangaral at sa paglilimbag ng kaniyang mga pananaw, at mula 1840 hanggang 1844 ay mabilis na lumaganap ang gawain. Ang Dakilang Tunggalian, 334, 335.

From “1840 to 1844” represents the history of the “seven thunders” of Revelation chapter ten. In that history a purification process that was represented in Malachi chapter three, and the two temple cleansings of Christ was initiated. The process of purification was a progressive testing process, based upon Miller’s understanding of the day for a year principle. Those who represent the Elijah message prepare the way for the messenger of the covenant to come suddenly to His temple, and they are the symbol of an instrument of judgment that is employed by the messenger of the covenant to sweep out those who choose darkness rather than light.

Ang panahong “1840 hanggang 1844” ay kumakatawan sa kasaysayan ng “pitong kulog” ng kabanata sampu ng Apocalipsis. Sa kasaysayang iyon, sinimulan ang isang proseso ng paglilinis na inilarawan sa kabanata tatlo ng Malakias at sa dalawang paglilinis ng templo ni Cristo. Ang proseso ng paglilinis ay isang progresibong proseso ng pagsubok, na nakabatay sa pagkaunawa ni Miller sa prinsipyong “araw para sa isang taon.” Ang mga kumakatawan sa mensahe ni Elias ay naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan upang biglang dumating sa Kanyang templo, at sila ang sagisag ng isang kasangkapan ng paghatol na ginagamit ng Sugo ng Tipan upang walisin ang mga pumipili ng kadiliman sa halip na liwanag.

> I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:11, 12.

> Ako nga’y nagbibinyag sa inyo sa tubig sa pagsisisi; datapuwa’t ang dumarating na kasunod ko ay lalong makapangyarihan kaysa akin, na hindi ako karapat-dapat magdala ng kaniyang panyapak; siya’y magbibinyag sa inyo sa Espiritu Santo at sa apoy: ang kaniyang panilo ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lilinisin nang lubos ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig; datapuwa’t susunugin niya ang ipa sa apoy na hindi mapapatay. Mateo 3:11, 12.

In Christ’s day represented in John 6:66 he lost more disciples than any other time. In The Desire of Ages where this passage of John is addressed the methodology of prophetic application was the very reason the disciples left. They could not understand that the literal represented the spiritual, and according to the apostle Paul the literal comes before the spiritual.

Sa kapanahunan ni Cristo, gaya ng inilalarawan sa Juan 6:66, nawalan siya ng higit na maraming alagad kaysa sa alinmang ibang panahon. Sa The Desire of Ages, kung saan tinatalakay ang bahaging ito sa Juan, ang pamamaraan ng propetikong paglalapat ang mismong dahilan kung bakit lumisan ang mga alagad. Hindi nila maunawaan na ang literal ay kumakatawan sa espirituwal, at, ayon kay Apostol Pablo, ang literal ay nauuna kaysa sa espirituwal.

> And so it is written, The first man Adam was made a living soul; the last Adam was made a quickening spirit. Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:45, 46.

> At gayon nga nasusulat, ang unang taong si Adan ay naging buhay na kaluluwa; ang huling Adan ay naging espiritung nagbibigay-buhay. Gayon man, hindi ang espirituwal ang nauna, kundi ang likas; at pagkatapos, ang espirituwal. 1 Corinto 15:45, 46.

Unwilling and therefore unable the Jews refused to understand Christ when he identified that He was the bread of heaven that needed to be eaten. Customs and traditions overruled the methodology that was exercised by Christ himself. Concerning this history Sister White recorded:

Dahil sa kawalan ng kagustuhan, at kaya nama’y kawalan din ng kakayahan, tumanggi ang mga Hudyo na umunawa kay Cristo nang ipakilala Niya na Siya ang tinapay ng langit na kinakailangang kainin. Higit na pinairal ang mga kaugalian at tradisyon kaysa sa pamamaraang isinagawa mismo ni Cristo. Tungkol sa kasaysayang ito, itinala ni Sister White:

> “By the public rebuke of their unbelief these disciples were still further alienated from Jesus. They were greatly displeased, and wishing to wound the Saviour and gratify the malice of the Pharisees, they turned their backs upon Him, and left Him with disdain. They had made their choice, had taken the form without the spirit, the husk without the kernel. Their decision was never afterward reversed; for they walked no more with Jesus.

> Sa pamamagitan ng hayagang pagsaway sa kanilang kawalan ng pananampalataya, ang mga alagad na ito ay lalo pang napahiwalay kay Jesus. Lubha silang nagdamdam, at, nagnanais na sugatan ang Tagapagligtas at pagbigyang-lugod ang masamang layon ng mga Pariseo, tinalikuran Siya at iniwan Siya na may paghamak. Nagpasya na sila, kinuha ang anyo na walang espiritu, ang ipa na walang butil. Ang kanilang pasya ay hindi na kailanman nabaligtad; sapagkat hindi na sila muling lumakad na kasama ni Jesus.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> "'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

It is Malachi’s messenger of the covenant that purges the sons of Levi with fire. He thoroughly purges his floor, separating the wheat from the chaff. He does this work with a fan. The fan is what accomplishes the separation, and the fan is the message of present truth for each respective history where He purifies the sons of Levi. The fan is the Elijah message and messengers, who represent an instrument of judgment.

Ang sugo ng tipan ni Malakias ang dumadalisay sa mga anak ni Levi sa pamamagitan ng apoy. Lubusang nililinis Niya ang Kaniyang giikan, inihihiwalay ang trigo sa ipa. Ginagawa Niya ang gawaing ito sa pamamagitan ng isang pamaypay. Ang pamaypay ang nagsasagawa ng paghihiwalay, at ang pamaypay ay ang mensahe ng kasalukuyang katotohanan para sa bawat kani-kaniyang kasaysayan kung saan Niya dinadalisay ang mga anak ni Levi. Ang pamaypay ay ang mensahe at mga sugo ni Elias, na kumakatawan sa isang kasangkapan ng paghatol.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Narito, aking susuguin ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, ang Sugo ng Tipan, na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? at sino ang makakatayo kapag siya’y nahayag? sapagkat siya’y gaya ng apoy ng tagapadalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo na parang tagapadalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y maghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at ng Jerusalem ay magiging kalugud-lugod sa Panginoon, gaya ng sa mga unang araw, at gaya ng sa mga taong una. Malakias 3:1-4.

The one who comes after John the Baptist is He who purges His floor with a fan, and is like a refiner’s fire. The purification process is accomplished by the messenger of the covenant, and therefore identifies a history where the Lord is entering into covenant with a new chosen covenant people. When ancient Israel was delivered from the slavery of Egypt, a theme of that sacred history was the issue of the “firstborn.” Whether it was the death of Egypt’s firstborn, or God’s identification of Israel as His firstborn.

Ang dumarating kasunod ni Juan Bautista ay Siya na naglilinis ng Kaniyang giikan sa pamamagitan ng kalaykay, at Siya’y tulad ng apoy ng tagapagdalisay. Ang proseso ng paglilinis ay isinasakatuparan ng sugo ng tipan, at kaya’t tumutukoy ito sa isang yugto ng kasaysayan kung saan ang Panginoon ay pumapasok sa isang tipan kasama ang isang bagong hinirang na bayang tipan. Nang ang sinaunang Israel ay iniligtas mula sa pagkaalipin sa Egipto, isang tema ng banal na kasaysayang iyon ang usapin ng “panganay,” maging ito man ang kamatayan ng mga panganay ng Egipto, o ang pagtukoy ng Diyos sa Israel bilang Kaniyang panganay.

> And thou shalt say unto Pharaoh, Thus saith the Lord, Israel is my son, even my firstborn: And I say unto thee, Let my son go, that he may serve me: and if thou refuse to let him go, behold, I will slay thy son, even thy firstborn. Exodus 4:22, 23.

> At iyong sasabihin kay Faraon, Ganito ang sabi ng Panginoon, Ang Israel ay aking anak, ang aking panganay: At sinasabi ko sa iyo, Payaunin mo ang aking anak upang ako’y paglingkuran; at kung tumanggi kang payaunin siya, narito, aking papatayin ang iyong anak, ang iyong panganay. Exodo 4:22, 23.

When God entered into covenant with Israel in the deliverance from Egypt the divine plan was that every firstborn son of each of the tribes would be dedicated to the work of the priesthood. But at the rebellion of the golden calf, it was only the tribe of Levi that stood on Moses’ side of the rebellion. For their faithfulness, God disannulled His plan that each firstborn from every tribe would be dedicated to the priesthood and he passed by the other tribes and gave the tribe of Levi the exclusive right of the priesthood. When the messenger of the covenant purifies the sons of Levi it is representing a history where a former covenant people are being set aside for a new covenant people. This was the case with John the Baptist, the Millerites and will be with the one hundred and forty-four thousand. From 1840 to 1844 a purification process was initiated by the testing issue of the prophetic message that had been given to William Miller. It led to the Lord suddenly coming to his temple on October 22, 1844, but the process of purification did not end until 1863.

Nang nakipagtipan ang Diyos sa Israel sa panahon ng pagliligtas mula sa Ehipto, ang banal na panukala ay na ang bawat panganay na anak na lalaki ng bawat lipi ay itatalaga sa paglilingkod ng pagkasaserdote. Ngunit nang maghimagsik dahil sa gintong guya, ang tanging nanindigan sa panig ni Moises ay ang lipi ni Levi. Dahil sa kanilang katapatan, pinawalang-bisa ng Diyos ang Kaniyang panukalang ang bawat panganay mula sa bawat lipi ay itatalaga sa pagkasaserdote, at nilampasan Niya ang iba pang mga lipi at ibinigay sa lipi ni Levi ang tanging karapatan sa pagkasaserdote. Kapag nililinis ng Sugo ng Tipan ang mga anak ni Levi, ito’y kumakatawan sa isang kasaysayan kung saan ang dating bayang tipan ay isininasantabi para sa isang bagong bayang tipan. Gayon ang nangyari kay Juan Bautista, sa mga Millerita, at gayon din ang mangyayari sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Mula 1840 hanggang 1844, sinimulan ang isang proseso ng paglilinis sa pamamagitan ng pagsubok na dala ng makahulang mensaheng ibinigay kay William Miller. Ito’y humantong sa biglang pagdating ng Panginoon sa Kaniyang templo noong Oktubre 22, 1844, ngunit ang proseso ng paglilinis ay hindi natapos hanggang 1863.

> “Both the prophecy of Daniel 8:14, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,’ and the first angel’s message, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come,’ pointed to Christ’s ministration in the most holy place, to the investigative judgment, and not to the coming of Christ for the redemption of His people and the destruction of the wicked. The mistake had not been in the reckoning of the prophetic periods, but in the event to take place at the end of the 2300 days. Through this error the believers had suffered disappointment, yet all that was foretold by the prophecy, and all that they had any Scripture warrant to expect, had been accomplished. At the very time when they were lamenting the failure of their hopes, the event had taken place which was foretold by the message, and which must be fulfilled before the Lord could appear to give reward to His servants.

> Ang kapuwa propesiya ng Daniel 8:14, “Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y lilinisin ang santuwaryo,” at ang mensahe ng unang anghel, “Katakutan ninyo ang Diyos, at luwalhatiin ninyo Siya; sapagkat dumating na ang oras ng Kaniyang paghatol,” ay tumukoy sa paglilingkod ni Cristo sa Kabanal-banalang Dako, sa paghuhukom na pagsisiyasat, at hindi sa pagparito ni Cristo upang tubusin ang Kaniyang bayan at lipulin ang mga masama. Ang pagkakamali ay hindi nasa pagkakalkula ng mga panahong propetiko, kundi sa pangyayaring magaganap sa wakas ng dalawang libo at tatlong daang araw. Dahil sa pagkakamaling ito, ang mga mananampalataya ay nakaranas ng pagkadismaya, gayon man, ang lahat ng ipinahayag ng propesiya, at ang lahat ng may batayan sila sa Kasulatan upang asahan, ay natupad. Sa mismong panahon na kanilang tinatangisan ang pagkabigo ng kanilang mga pag-asa, naganap ang pangyayaring ipinahayag ng mensaheng iyon, na kailangang matupad bago mahayag ang Panginoon upang magbigay ng gantimpala sa Kaniyang mga lingkod.

> “Christ had come, not to the earth, as they expected, but, as foreshadowed in the type, to the most holy place of the temple of God in heaven. He is represented by the prophet Daniel as coming at this time to the Ancient of Days: ‘I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came’—not to the earth, but—’to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him.’ Daniel 7:13.

> Si Cristo ay dumating, hindi sa lupa, gaya ng inaasahan nila, kundi, gaya ng ipinahiwatig sa tipo, sa Kabanal-banalang Dako ng templo ng Diyos sa langit. Inilalarawan Siya ng propetang Daniel bilang sa panahong ito’y pumaparoon sa Matanda sa mga Araw: “Nakita ko sa mga pangitain sa gabi, at, narito, isang gaya ng Anak ng tao ay dumating na kasama ang mga alapaap ng langit, at pumaroon”—hindi sa lupa, kundi—“sa Matanda sa mga Araw, at inilapit Siya sa harap Niya.” Daniel 7:13.

> “This coming is foretold also by the prophet Malachi: ‘The Lord, whom ye seek, shall suddenly come to His temple, even the Messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, He shall come, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:1. The coming of the Lord to His temple was sudden, unexpected, to His people. They were not looking for Him there. They expected Him to come to earth, ‘in flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel.’ 2 Thessalonians 1:8.

> Ang pagdating na ito ay inihula rin ng propetang Malakias: “Ang Panginoon, na inyong hinahanap, ay biglang darating sa Kanyang templo, maging ang Sugo ng tipan, na inyong kinalulugdan: narito, Siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.” Malakias 3:1. Ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo ay biglaan, di-inaasahan, para sa Kanyang bayan. Hindi nila Siya roon inaasahan. Inaasahan nila na Siya’y darating sa lupa, “sa nagliliyab na apoy, na maghihiganti sa mga hindi nakakakilala sa Diyos, at sa mga hindi tumatalima sa ebanghelyo.” 2 Tesalonica 1:8.

> “But the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.

> Ngunit hindi pa handa ang bayan na makipagtagpo sa kanilang Panginoon. Mayroon pang isang gawaing paghahanda na kinakailangang maisakatuparan para sa kanila. Ibibigay ang liwanag upang ituon ang kanilang mga isip sa templo ng Diyos sa langit; at habang sa pananampalataya ay susundan nila ang kanilang Dakilang Saserdote sa Kanyang paglilingkurang saserdotal doon, mahahayag ang mga bagong tungkulin. Isa pang mensahe ng babala at pagtuturo ang ibibigay sa iglesya.

> “Says the prophet: ‘Who may abide the day of His coming? and who shall stand when He appeareth? for He is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: and He shall sit as a refiner and purifier of silver: and He shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness.’ Malachi 3:2, 3. Those who are living upon the earth when the intercession of Christ shall cease in the sanctuary above are to stand in the sight of a holy God without a mediator. Their robes must be spotless, their characters must be purified from sin by the blood of sprinkling. Through the grace of God and their own diligent effort they must be conquerors in the battle with evil. While the investigative judgment is going forward in heaven, while the sins of penitent believers are being removed from the sanctuary, there is to be a special work of purification, of putting away of sin, among God’s people upon earth. This work is more clearly presented in the messages of Revelation 14.

> Sabi ng propeta: “Sino ang makatatagal sa araw ng Kanyang pagdating? At sino ang makatatayo kapag Siya ay nahayag? Sapagkat Siya ay tulad ng apoy ng tagadalisay, at tulad ng sabon ng mga tagapaglaba; at Siya’y uupo na parang tagadalisay at tagapaglinis ng pilak; at Kanyang lilinisin ang mga anak ni Levi, at dadalisayin sila na gaya ng pagdadalisay sa ginto at pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng isang handog sa katuwiran.” Malakias 3:2, 3. Yaong mga nabubuhay sa ibabaw ng lupa kapag ang pamamagitan ni Cristo ay magwawakas sa santuwaryo sa itaas ay dapat tumayo sa harap ng isang banal na Diyos na walang tagapamagitan. Ang kanilang mga balabal ay dapat walang dungis; ang kanilang pagkatao ay dapat mapadalisay mula sa kasalanan sa pamamagitan ng dugo ng pagwiwisik. Sa pamamagitan ng biyaya ng Diyos at ng sarili nilang masikap na pagpapagal, kailangan nilang maging mga mananagumpay sa pakikipagbaka laban sa kasamaan. Samantalang nagpapatuloy sa langit ang paghuhukom na may pagsisiyasat, samantalang ang mga kasalanan ng mga nagsisising mananampalataya ay inaalis mula sa santuwaryo, dapat magkaroon ng isang natatanging gawaing paglilinis, ng pagwawaksi ng kasalanan, sa gitna ng bayan ng Diyos sa lupa. Ang gawaing ito ay mas malinaw na inilalahad sa mga mensahe ng Pahayag 14.

> “When this work shall have been accomplished, the followers of Christ will be ready for His appearing. ‘Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years.’ Malachi 3:4. Then the church which our Lord at His coming is to receive to Himself will be a ‘glorious church, not having spot, or wrinkle, or any such thing.’ Ephesians 5:27. Then she will look ‘forth as the morning, fair as the moon, clear as the sun, and terrible as an army with banners.’ Song of Solomon 6:10.

> Kapag ang gawaing ito ay naisakatuparan na, ang mga tagasunod ni Cristo ay magiging handa sa Kanyang pagpapakita. “Kung magkagayo’y magiging kalugud-lugod sa Panginoon ang handog ng Juda at Jerusalem, gaya noong mga unang araw, at gaya noong mga unang taon.” Malakias 3:4. Kung magkagayon, ang iglesia na sa pagparito ng ating Panginoon ay tatanggapin Niya para sa Kanyang sarili ay magiging isang “maluwalhating iglesia, na walang batik, ni kulubot, ni anumang gayong bagay.” Efeso 5:27. Kung magkagayon ay lilitaw siya “gaya ng bukang-liwayway, marilag gaya ng buwan, maliwanag gaya ng araw, at kakilakilabot gaya ng isang hukbong may mga watawat.” Awit ni Solomon 6:10.

> “Besides the coming of the Lord to His temple, Malachi also foretells His second advent, His coming for the execution of the judgment, in these words: ‘And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not Me, saith the Lord of hosts.’ Malachi 3:5. Jude refers to the same scene when he says, ‘Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convince all that are ungodly among them of all their ungodly deeds.’ Jude 14, 15. This coming, and the coming of the Lord to His temple, are distinct and separate events.

> Bukod sa pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, ipinahula rin ni Malachi ang Kanyang ikalawang pagparito, ang Kanyang pagdating para sa pagpapatupad ng paghuhukom, sa mga salitang ito: ‘At ako’y lalapit sa inyo sa paghuhukom; at ako’y magiging mabilis na saksi laban sa mga mangkukulam, at laban sa mga mangangalunya, at laban sa mga nanunumpa nang may kasinungalingan, at laban sa mga nang-aapi sa manggagawang upahan sa kanyang sahod, sa babaing bao, at sa ulila, at sa mga nagpapalihis ng karapatan ng taga-ibang-bayan, at hindi natatakot sa Akin, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.’ Malachi 3:5. Tinutukoy ni Jude ang gayunding tagpo nang kanyang sabihin, ‘Narito, ang Panginoon ay dumarating na kasama ang sampu-sampung libo ng Kanyang mga banal, upang isagawa ang paghuhukom sa lahat, at upang patunayang may sala ang lahat ng mga di-maka-Diyos sa kanila tungkol sa lahat ng kanilang mga gawaing di-maka-Diyos.’ Jude 14, 15. Ang pagdating na ito, at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, ay magkakaiba at hiwalay na mga pangyayari.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 424–426.

> Ang pagdating ni Cristo bilang ating Punong Saserdote sa Kabanal-banalang Dako, para sa paglilinis ng santuwaryo, na inilantad sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng inilahad sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na inihula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng kasintahang-lalaki sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. Ang Dakilang Tunggalian, 424-426.

Four “comings” are referred to in the last paragraph and they are all the same coming symbolized four different ways. One of those “comings” is the parable of the ten virgins.

Apat na “pagparito” ang tinutukoy sa huling talata, at iisa lamang ang pagparito na iyon na isinasagisag sa apat na magkakaibang paraan. Isa sa mga “pagparito” na iyon ay ang talinghaga ng sampung dalaga.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

If the four “comings” “are descriptions of the same event,” then those four “comings” that were fulfilled in the beginning of Adventism in the Millerite movement, “will be fulfilled” again “to the very letter” in the Elijah movement at the end of Adventism.

Kung ang apat na "pagparito" ay "mga paglalarawan ng iisang pangyayari," kung gayon, yaong apat na "pagparito" na natupad sa pasimula ng Adventismo sa kilusang Milerita, ay muling "matutupad" "ayon sa mismong titik" sa kilusang Elias sa katapusan ng Adventismo.

William Miller and the Millerites were the representatives of the first angel’s message, and in the same passage from Early Writings that we recently cited, the message of the first angel possessed the identical characteristics of John the Baptist. We cited the passage that says those who rejected the message of John the Baptist could not be benefited by the teachings of Jesus. In the next paragraph she says, “Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary.” Both William Miller and John the Baptist represent instruments of judgment.

Si William Miller at ang mga Millerite ay mga kinatawan ng mensahe ng unang anghel, at sa gayunding sipi mula sa Early Writings na kamakailan lamang nating sinipi, ang mensahe ng unang anghel ay nagtataglay ng mismong mga katangian ni Juan Bautista. Sinipi natin ang pahayag na nagsasabing yaong mga tumanggi sa mensahe ni Juan Bautista ay hindi maaaring makinabang sa mga katuruan ni Jesus. Sa kasunod na talata ay sinasabi niya, "Yaong mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi maaaring makinabang sa ikalawa; gayundin ay hindi sila napakinabangan ng sigaw sa hatinggabi, na upang ihanda sila sa pagpasok, kasama si Jesus, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa kabanal-banalang dako ng makalangit na santuwaryo." Kapwa sina William Miller at Juan Bautista ay kumakatawan bilang mga kasangkapan ng paghuhukom.

Had neither of them appeared, their respective generations would not be held accountable for rejecting light. God used those two messengers to remove the Laodicean cloak of sin, and thus demonstrated the Laodicean nakedness of the former chosen people, by introducing a message that whether accepted or rejected would be used in judgment as a symbol that a prophet had been among them. The history of 1840 to 1844 was typified by the fire coming down on Elijah’s offering on Mount Carmel. The true prophet had been distinguished from the false prophets.

Kung hindi sana lumitaw ang alinman sa kanila, ang kani-kaniyang salinlahi ay hindi sana mananagot sa pagtanggi sa liwanag. Ginamit ng Diyos ang dalawang sugo na iyon upang alisin ang Laodiceang balabal ng kasalanan, at sa gayo’y ipinamalas ang Laodiceang kahubaran ng dating hinirang na bayan, sa pamamagitan ng pagpapakilala ng isang mensahe na, tanggapin man o tanggihan, ay gagamitin sa paghatol bilang sagisag na ang isang propeta ay naging nasa gitna nila. Ang kasaysayan mula 1840 hanggang 1844 ay tinipuhan ng apoy na bumaba sa handog ni Elias sa Bundok Karmelo. Naipagkaiba na ang tunay na propeta sa mga huwad na propeta.

We are at the point where we should outline the purification process that continued after October 22, 1844. Sister White stated that after October 22, 1844 “the people were not yet ready to meet their Lord. There was still a work of preparation to be accomplished for them. Light was to be given, directing their minds to the temple of God in heaven; and as they should by faith follow their High Priest in His ministration there, new duties would be revealed. Another message of warning and instruction was to be given to the church.”

Nasa puntong nararapat na nating ilatag ang balangkas ng proseso ng paglilinis na nagpatuloy pagkatapos ng Oktubre 22, 1844. Sinabi ni Sister White na matapos ang Oktubre 22, 1844, “ang bayan ay hindi pa handa upang salubungin ang kanilang Panginoon. Mayroon pang gawaing paghahanda na dapat maisakatuparan para sa kanila. Ang liwanag ay ipagkakaloob, na itutuon ang kanilang mga isipan sa templo ng Diyos sa langit; at habang sa pananampalataya ay susundan nila ang kanilang Punong Saserdote sa Kaniyang pangangasiwa roon, mahahayag ang mga bagong tungkulin. Isa pang mensahe ng babala at tagubilin ang ibibigay sa iglesia.”

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six that Daniel called the “oath” of Moses, they lost their ability to recognize that the process of purification continued beyond their initial work of understanding the truths connected with the opening of the judgment.

Nang tinanggihan ng Adbentismo ang “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim na tinukoy ni Daniel bilang ang “panunumpa” ni Moises, nawala ang kanilang kakayahang kilalanin na ang proseso ng pagdadalisay ay nagpatuloy lampas sa kanilang paunang gawain ng pag-unawa sa mga katotohanang kaugnay sa pagbubukas ng paghuhukom.

We will address the continued purification process in the next article, and begin to align the horn of true Protestantism that Millerite Adventism received in the 1840’s with the horn of Republicanism.

Tatalakayin natin ang nagpapatuloy na proseso ng pagdadalisay sa susunod na artikulo, at sisimulan nating ihanay ang sungay ng tunay na Protestantismo na tinanggap ng Adbentismong Millerita noong dekada 1840 sa sungay ng Republikanismo.

Back to Articles