Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Eight

Ang Pahayag ni Jesucristo - Bilang Walo

The Birth of a Nation

Ang Kapanganakan ng Isang Bansa

Author

Jeff Pippenger

Published

October 31, 2023

Formats

PDF
Word

The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.

Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa pasimula ay nagtapos sa pagbubukas ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay nagtatapos sa pagbubukas ng pagpapatupad ng hatol. Ang ikatlong aba ng Islam ay nagdadala ng paghuhukom sa Estados Unidos dahil sa pagpapasa ng batas ng Linggo, at ito ay kumakatawan sa isang patuloy at tumitinding paghuhukom sa buong sanlibutan dahil sa kanilang pagtanggap ng sarili nilang batas ng Linggo sa ilalim ng panggigipit ng kapangyarihang sibil na umuusig na kinakatawan ng sampung haring nakiapid kay Jezebel, ang patutot ng Tiro.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Kapag ang Amerika, ang lupain ng kalayaan sa relihiyon, ay makikipag-isa sa Kapapahan upang pilitin ang budhi at piliting parangalan ng mga tao ang maling Sabbath, ang mga tao sa bawat bansa sa buong daigdig ay aakayin na tularan ang halimbawa nito.” Testimonies, tomo 6, 18.

The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.

Ang labanan tungkol sa batas sa Linggo sa Dakilang Tunggalian ay puspusan nang nagaganap. Pagkatapos ay lilitaw si Satanas upang mag-anyong Cristo.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> Sa pamamagitan ng kautusang nagpapatupad ng institusyon ng Papasiya, na isang paglabag sa kautusan ng Diyos, lubusang ihihiwalay ng ating bansa ang sarili nito sa katuwiran. Kapag iniunat ng Protestantismo ang kaniyang kamay sa kabila ng bangin upang abutin ang kamay ng kapangyarihang Romano, kapag iniabot niya ito sa ibayo ng kalaliman upang makipagkamay sa Espiritismo, kapag, sa ilalim ng impluwensiya ng tatluhang pagkakaisang ito, itatakwil ng ating bansa ang bawat prinsipyo ng kaniyang Saligang-Batas bilang isang pamahalaang Protestante at republikano, at magtatadhana para sa pagpapalaganap ng mga kabulaanan at panlilinlang ng Papasiya, kung magkagayo’y malalaman natin na dumating na ang panahon para sa kahima-himalang paggawa ni Satanas at na malapit na ang wakas. Testimonies, tomo 5, 451.

National apostasy is followed by national ruin.

Ang pambansang apostasiya ay sinusundan ng pambansang pagkawasak.

> “The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> "Ang sambayanan ng Estados Unidos ay naging isang kinilingang bayan; ngunit kapag nililimitahan nila ang kalayaan sa relihiyon, isinusuko ang Protestantismo, at nagbibigay ng pagtangkilik sa papismo, mapupuno ang takal ng kanilang pagkakasala, at ang 'pambansang apostasya' ay itatala sa mga aklat ng langit. Ang magiging bunga ng apostasyang ito ay pambansang pagkawasak." Review and Herald, Mayo 2, 1893.

The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.

Ang mga hangal na Adventistang Laodiceano ay nakikipag-alyansa sa kapangyarihang papal at bumabagsak, samantalang ang ibang kawan ni Kristo na nasa Babilonya pa ay nakakatakas sa kamay ng papado.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.

Biglang sumalakay ang Islam sa Estados Unidos, habang ang ikapitong trumpeta ay nagdudulot ng isang paghatol ng kapahamakán dahil sa pagpapasa ng Batas sa Linggo.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> At namasdan ko, at narinig ko ang isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng himpapawid, na nagsasabi sa malakas na tinig: Sa aba, sa aba, sa aba, sa mga nananahan sa lupa, dahil sa iba pang mga tinig ng pakakak na hihipan pa ng tatlong anghel! Apocalipsis 8:13.

The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.

Ang watawat na kumakatawan sa dalawang saksi sa kabanata labing-isa ng Pahayag ay saka inilarawan ni Juan sa kabanata labindalawa ng Pahayag bilang isang babaeng nararamtan ng araw, at sa paraang propetiko ay inilarawan sa pamamagitan ng simbolismo ng pasimula at ng wakas.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> At lumitaw ang isang dakilang tanda sa langit: isang babaeng nararamtan ng araw, at ang buwan ay nasa ilalim ng kaniyang mga paa, at sa kaniyang ulo ay may putong ng labindalawang bituin. At siya, palibhasa’y nagdadalang-tao, ay sumigaw, naghihirap sa panganganak, at nagpipighati upang manganak. At lumitaw ang isa pang tanda sa langit; at narito, isang malaking pulang dragon, na may pitong ulo at sampung sungay, at sa kaniyang mga ulo ay may pitong diyadema. At kinaladkad ng kaniyang buntot ang ikatlong bahagi ng mga bituin sa langit at inihagis ang mga ito sa lupa; at ang dragon ay tumayo sa harap ng babae na handa nang manganak, upang lamunin ang kaniyang anak pagkapanganak niya. At siya’y nanganak ng isang lalaking anak, na maghahari sa lahat ng mga bansa sa pamamagitan ng pamalo ng bakal; at ang kaniyang anak ay inagaw at dinala sa Diyos, at sa kaniyang trono. Pahayag 12:1-5.

She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.

Siya ay nakatindig sa ibabaw ng buwan, at nararamtan ng araw. Ang buwan ay sumasalamin sa araw, kaya’t sa paraang propetiko’y sumasagisag ito sa araw. Ang labindalawang bituin sa kaniyang korona ay kumakatawan sa labindalawang lipi ng sinaunang Israel sa pasimula ng sinaunang Israel, na sumasagisag sa labindalawang alagad sa katapusan ng sinaunang Israel. Ang labindalawang bituin na siyang labindalawang alagad sa katapusan ng sinaunang Israel ay sila ring labindalawang apostol sa pasimula ng makabagong Israel. Samakatwid, sumasagisag sila sa isandaan at apatnapu’t apat na libo sa katapusan ng makabagong Israel, na mga alagad at mga apostol. Sa pasimula ng kasaysayan kung saan ang mga alagad ay kumakatawan kapwa sa isang pagtatapos ng sinaunang Israel at ang mga apostol sa pasimula ng makabagong Israel, ang babae, na siyang iglesya, ay nagdadalang-tao kay Cristo. Siya ang "lalaking sanggol" na iaakyat sa Diyos pagkatapos ng Kanyang kamatayan at muling pagkabuhay.

The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.

Samakatuwid, ang babae ay sumasagisag din sa pagsilang ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na umaakyat din sa langit pagkaraang muling buhayin mula sa lambak ng kamatayan. Kapag nasa langit na sila, siya’y magsisilang din ng isa pang anak, na kumakatawan sa ibang kawan na lumalabas mula sa Babilonia sa panahon ng batas ng Linggo.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Bago pa siya maghirap sa panganganak, nakapanganak na siya; bago dumating ang kaniyang kirot, ay nailuwal na niya ang isang lalaking sanggol. Sino ang nakarinig ng gayong bagay? sino ang nakakita ng gayong mga bagay? Mapapaanak ba ang lupain sa isang araw? o maisisilang ba ang isang bansa sa isang iglap? sapagkat pagdaka, nang maghirap sa panganganak si Sion, ay nailuwal niya ang kaniyang mga anak. Dadalahin ko ba hanggang sa panganganak, at hindi ko ipaluluwal? sabi ng Panginoon: magpapaanak ba ako, at aking sasarhan ang bahay-bata? sabi ng iyong Diyos. Isaias 66:7-9.

In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.

Sa panahon ng pamamayani ng halimaw na mula sa lupa, isang bansa ang ipinanganganak sa isang iglap. Ang bansang iyon ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo, sapagkat sila ang mga lubos na sumasalamin sa katangian ni Cristo. Sila ang sinasagisag ng 'lalaking sanggol,' na si Jesus. Sila ang 'lalaking sanggol' ni Isaias, na ipinanganak bago magdaramdam sa panganganak ang babae. Ang mga tuyong buto ng mga patay, na ikinagalak ng sanlibutan nang sila'y pinaslang ng halimaw mula sa kalalimang walang hanggan, ay aaliwin sa Jerusalem, at pagkatapos ay magagalak sila kasama ng babae na nagluluwal ng 'lalaking sanggol.' Sila ay iniluwal bago pa siya magdaramdam, at saka siya magdaramdam at iluluwal ang iba pa niyang 'mga anak,' samantalang tumutugon naman ang mga Hentil sa mensahe ng ikatlong anghel na tulad ng umaagos na ilog, habang ang mensahe ay sumasaklaw sa lupain na gaya ng daluyong. Sila'y ipinanganganak sa gitna ng isang dakilang krisis, na kumakatawan sa kaniyang paghihirap sa panganganak. Ang babae sa Apocalipsis labindalawa, sa diwa, ay may kambal. Ang mga panganay ay ang isang daan at apatnapu't apat na libo na kinikilalang mga unang bunga; at ang mga Hentil naman ay ang dakilang pagtitipon ng aning tag-init.

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Magalak kayo kasama ng Jerusalem, at matuwa kayong kasama niya, kayong lahat na umiibig sa kanya; magalak kayong lubos na kasama niya, kayong lahat na nagluluksa dahil sa kanya: upang kayo’y sumuso at mabusog sa mga suso ng kanyang kaaliwan; upang inyong masupsop at ikalugod ang kasaganaan ng kanyang kaluwalhatian. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon: Narito, palalawigin ko sa kanya ang kapayapaan na tulad ng isang ilog, at ang kaluwalhatian ng mga bansa na gaya ng umaagos na batis; kung magkagayo’y kayo’y sususo, kakargahin kayo sa kanyang tagiliran, at ikakandong kayo sa kanyang mga tuhod. Kung paanong ina ang umaaliw sa kanyang anak, gayon ko kayo aaliwin; at kayo’y aaliwin sa Jerusalem. At kapag nakita ninyo ito, magagalak ang inyong puso, at ang inyong mga buto ay sisibol na gaya ng damo; at makikilala ang kamay ng Panginoon sa panig ng kanyang mga lingkod, at ang kanyang poot laban sa kanyang mga kaaway. Isaias 66:10-14.

Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang mga "nagdadalamhati" para sa Jerusalem ay yaong mga nagbubuntong-hininga at tumatangis dahil sa mga kasuklam-suklam na gawa na ginagawa sa gitna niya, at sila'y tinatakan bago pa ang Kautusang Linggo. Tayo ngayon ay nasa "gawaing pangwakas para sa iglesia," na siyang mga huling sandali ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu't apat na libo.

> “The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.

> Ang tunay na bayan ng Diyos, na sa puso ay taglay ang diwa ng gawain ng Panginoon at ng kaligtasan ng mga kaluluwa, ay kailanma’y titingnan ang kasalanan ayon sa tunay nitong makasalanang katangian. Lagi silang papanig sa tapat at tahasang pakikitungo sa mga kasalanang madaling bumalot sa bayan ng Diyos. Lalong-lalo na sa pangwakas na gawain para sa iglesya, sa panahon ng pagtatatak ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na tatayong walang kapintasan sa harap ng luklukan ng Diyos, ay lalong malalim nilang madarama ang mga kamalian ng nagpapakilalang bayan ng Diyos. Ito ay mariing inilalarawan ng paglalarawan ng propeta tungkol sa huling gawain, sa anyo ng mga lalaking bawat isa’y may sandatang pangpuksa sa kaniyang kamay. Isang lalaki sa kanila ang nabihisan ng lino, na may tintero ng manunulat sa kaniyang tagiliran. “At sinabi ng Panginoon sa kaniya, Dumaan ka sa gitna ng lungsod, sa gitna ng Jerusalem, at maglagay ka ng tanda sa mga noo ng mga lalaking nagbubuntong-hininga at dumadaing dahil sa lahat ng mga karumaldumal na bagay na ginagawa sa gitna niyaon.” Testimonies, tomo 3, 266.

Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.

Yaong mga “nagbubuntong-hininga at tumatangis” ay tinatakan bago dumaan ang mga anghel na tagapuksa, na may mga sandatang patayan, sa iglesia, na isinasagisag ng Jerusalem.

> “The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.

> Ang utos ay: “Dumaan ka sa kalagitnaan ng lungsod, sa kalagitnaan ng Jerusalem, at maglagay ng tanda sa mga noo ng mga taong nananaghoy at tumatangis dahil sa lahat ng mga kasuklam-suklam na bagay na ginagawa sa kalagitnaan niyon.” Ang mga nananaghoy at tumatangis na ito ay ipinahayag ang mga salita ng buhay; sila’y nanita, nagpayo, at nagsumamo. Ang ilan na dating lumalapastangan sa Diyos ay nagsisi at nagpakumbaba ng kanilang mga puso sa harap Niya. Ngunit ang kaluwalhatian ng Panginoon ay umalis na sa Israel; bagaman marami ang nagpatuloy pa rin sa mga anyo ng relihiyon, wala ang Kanyang kapangyarihan at presensya.

> “In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.

> Kapag isinasakatuparan ang Kanyang poot sa mga paghatol, ang mga mapagpakumbaba at tapat na tagasunod ni Cristo ay makikilala sa gitna ng sanlibutan sa pamamagitan ng matinding pighati ng kanilang kaluluwa, na nahahayag sa panaghoy at pag-iyak, sa mga saway at mga babala. Samantalang ang iba ay nagsisikap na pagtakpan ang umiiral na kasamaan at bigyang-dahilan ang malaking kasamaan na laganap sa lahat ng dako, ang may sigasig para sa karangalan ng Diyos at pag-ibig sa mga kaluluwa ay hindi mananahimik upang magkamit ng pabor ninuman. Ang kanilang matuwid na mga kaluluwa ay lubhang nababagabag araw-araw dahil sa mga di-banal na gawa, pamumuhay, at pananalita ng mga di-matuwid. Wala silang kapangyarihang pigilin ang rumaragasang agos ng kasamaan, kaya’t napupuno sila ng dalamhati at pangamba. Nagdadalamhati sila sa harap ng Diyos sa pagkitang hinahamak ang relihiyon sa mismong mga tahanan ng mga nagkaroon ng dakilang liwanag. Sila’y nananangis at pinipighati ang kanilang mga kaluluwa sapagkat ang kapalaluan, kasakiman, pagkamakasarili, at halos bawat uri ng panlilinlang ay nasa iglesia. Ang Espiritu ng Diyos, na nagbubunsod sa pagsaway, ay niyuyurakan, samantalang nagtatagumpay ang mga lingkod ni Satanas. Nalalapastangan ang Diyos, at ginagawang walang bisa ang katotohanan.

> “The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.

> Ang uring hindi nagdadalamhati dahil sa sarili nilang pagbagsak sa espirituwal, ni nagluluksa dahil sa mga kasalanan ng iba, ay maiiwang walang selyo ng Diyos. Inuutusan ng Panginoon ang Kaniyang mga sugo, ang mga lalaking may mga kasangkapang pangpuksa sa kanilang mga kamay: 'Sundan ninyo siya sa buong lungsod, at inyong saktan; huwag manghinayang ang inyong mata, ni maawa kayo; patayin ninyo nang lubusan ang matanda at ang binata, pati ang mga dalaga, ang maliliit na bata, at ang mga babae; ngunit huwag kayong lumapit sa sinumang tao na may tanda; at pasimulan ninyo sa Aking santuwaryo. Nang magkagayo'y sinimulan nila sa matatandang lalaki na nasa harap ng bahay.

> “Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.

> "Dito natin nakikita na ang iglesia—ang santuwaryo ng Panginoon—ang unang tinamaan ng hagupit ng poot ng Diyos. Ang mga matatandang lalaki, yaong pinagkalooban ng Diyos ng dakilang liwanag at tumayong mga tagapag-ingat ng mga espirituwal na kapakanan ng bayan, ay nagtaksil sa ipinagkatiwalang tungkulin. Kanilang tinayuan ang paninindigang hindi na natin kailangang maghanap ng mga himala at ng mga natatanging pagpapahayag ng kapangyarihan ng Diyos, gaya noong mga unang araw. Nagbago na ang panahon. Ang mga salitang ito ay nagpapalakas sa kanilang kawalan ng pananampalataya, at sinasabi nila: Hindi gagawa ang Panginoon ng mabuti, ni gagawa Siya ng masama. Lubhang maawain Siya upang dalawin ang Kaniyang bayan sa paghatol. Kaya't ang sigaw na 'Kapayapaan at katiwasayan' ay nagmumula sa mga taong kailanman ay hindi na muling itataas ang kanilang tinig na gaya ng pakakak upang ipakita sa bayan ng Diyos ang kanilang mga pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan. Ang mga piping asong ito na ayaw tumahol ang siyang makararanas ng matuwid na paghihiganti ng isang Diyos na nalapastangan. Mga lalaki, mga dalaga, at maliliit na bata ay pawang namamatay nang magkakasama." Testimonies, tomo 5, 210, 211.

Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”

Nagsisimula ang Isaias 40 sa pamamagitan ng paggamit ng simbolismo ng pagdodoble, na isang palatandaang propetiko ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, na siyang ikalawang mensahe na sumasanib sa mensahe ng pagbagsak ng Babilonia. Kapag ipinapahayag sa paraang propetiko, dinodoble ang pagbagsak ng Babilonia. Ang parirala ay “Bumagsak, bumagsak ang Babilonia.”

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> At sumunod ang isa pang anghel, na nagsasabi, Bumagsak, bumagsak ang Babilonia, ang dakilang lungsod, sapagkat pinainom niya ang lahat ng mga bansa ng alak ng poot ng kaniyang pakikiapid. Apocalipsis 14:8.

There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.

May dalawang pagbagsak ng literal na Babilonya ayon sa Kasulatan, at may dalawang pagbagsak ng espirituwal na Babilonya ayon din sa Kasulatan. Kapag pinagsama, kinakatawan ng mga ito ang apat na makasaysayang saksi na nagpapakilala ng mga propetikong katangian ng pagbagsak ng Babilonya.

> And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.

> At siya’y sumigaw nang makapangyarihan, na may malakas na tinig, na sinasabi, Bumagsak na, bumagsak na ang dakilang Babilonia, at naging tahanan ng mga demonyo, at kanlungan ng bawat maruming espiritu, at kulungan ng bawat marumi at kasuklam-suklam na ibon. Pahayag 18:2.

Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.

Ang literal na Babilonia ay bumagsak bilang Babel noong panahon ni Nimrod, at ang literal na Babilonia ay bumagsak din noong panahon ni Belshazzar. Ang espirituwal na Babilonia ay bumagsak noong 1798, at ang pangwakas na pagbagsak nito ay paulit-ulit na inilalarawan sa Banal na Kasulatan. Dahil dito, ang mensahe ng pagbagsak ng Babilonia ay nagtataglay ng makahulang simbolismo ng pagdodoble. Sa pagbagsak ng Babilonia ay may pagdodoble, ngunit mayroon ding dalawa pang pangunahing makahulang dahilan para sa penomeno ng pagdodoble.

The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.

Ang ikalawang dahilan ay na, bilang isang mensahe, ito ay kumakatawan sa isang mensahe na kalakip ang ikalawang mensahe. Kinakatawan nito ang dalawang mensahe. Mayroon pang ibang mahahalagang katotohanan na kaugnay sa kahulugan at estruktura ng mensahe ng ikalawang anghel, ngunit binabanggit lamang natin na ang huling salaysay na propetiko ni Isaias, na nagsisimula sa kabanata apatnapu, ay nagbubukas sa pagdodoble ng sagisag ng Tagapag-aliw, na ipinangako ni Cristo na ipagkakaloob sa Kaniyang bayan, samantalang Siya'y nagtatagal sa makalangit na santuwaryo.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.

> Aliwin ninyo, aliwin ninyo ang aking bayan, wika ng inyong Diyos. Mangusap kayo sa Jerusalem nang may pag-aliw, at sumigaw sa kaniya, na natapos na ang kaniyang pakikidigma, na ang kaniyang kasamaan ay pinatawad na; sapagkat mula sa kamay ng Panginoon ay natanggap na niya ang doble para sa lahat ng kaniyang mga kasalanan. Isaias 40:1, 2.

There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.

Walang ibang bahagi sa Bibliya na nagsasalita nang higit na tiyak hinggil sa aspekto ng katangian ni Cristo bilang ang Alfa at Omega kaysa sa bahaging mula sa Isaias kabanata apatnapu hanggang sa wakas ng aklat. Bilang ang Alfa at Omega, inilalagay ni Cristo ang lagda ng Kanyang pangalan bilang Alfa at Omega sa bahaging ito, sapagkat pagdating mo sa wakas ng Isaias, muli ring tinutukoy doon ang Mang-aaliw, sapagkat si Cristo ang Salita, at Siya ang pasimula at wakas.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.

> Ganito ang sabi ng Panginoon, Ang langit ay aking luklukan, at ang lupa ang tuntungan ng aking mga paa: saan naroon ang bahay na inyong itatayo para sa akin? at saan ang dako ng aking kapahingahan? Sapagkat ang lahat ng mga bagay na iyon ay ginawa ng aking kamay, at ang lahat ng mga iyon ay umiiral, sabi ng Panginoon: ngunit sa taong ito ako titingin, sa dukha at may bagbag na diwa, at nanginginig sa aking salita. Ang pumapatay ng isang baka ay wari’y pumatay ng tao; ang naghahandog ng kordero, wari’y pumugot ng leeg ng aso; ang naghahandog ng alay, wari’y naghahandog ng dugo ng baboy; ang nagsusunog ng kamangyan, wari’y nagbabasbas sa isang diyus-diyosan. Oo, pinili nila ang sarili nilang mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga kahibangan, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang ako’y tumawag, walang sumagot; nang ako’y nagsalita, hindi sila nakinig; kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng aking mga mata, at pinili ang hindi ko kinalulugdan. Isaias 66:1-4.

The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.

Ibinabangon ang tanong hinggil sa kung anong bahay ang itinayo ng bayan ng Diyos para sa Kanya. Itinayo ba nila ang espirituwal na bahay ni Pedro o ang sinagoga ni Satanas? Tinutukoy ng Diyos na ang bahay na Kanyang itinayo ay binubuo ng mga “dukha at may durog na espiritu,” at ng mga “nanginginig sa” “salita” ng Diyos. Kanyang inihahambing ang mga nanginginig sa Kanyang salita sa isa pang uri na naghahandog ng maruruming handog, na pinili ang sarili nilang daan. Ang mga kabilang sa uring naghahandog ng maruruming handog ay matutuklasan, gaya ng natagpuan ng mga Judio, na ang kanilang bahay ay iiwan sa kanila na tiwangwang.

All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”

Ang lahat ng propeta ay nagsasalita tungkol sa katapusan ng sanlibutan, at ito ay isang paglalarawan ng pagkakaiba sa pagitan ng marurunong, na nanginginig sa Kanyang Salita, at ng mga mangmang na naghahandog ng mga karumaldumal sa Diyos, mga karumaldumal na kinalulugdan ng kanilang mga kaluluwa. Dahil dito, pipiliin ng Diyos ang mga paglilinlang para sa mga mangmang na dalagang taga-Laodicea, yaong paglilinlang na tinukoy ng apostol Pablo na dumarating dahil sa pagtanggap ng 'kasinungalingan'.

The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.

Ang “kasinungalingan” ay isang natatanging sagisag sa kasaysayan ng Adbentismo, at ito ay tinanggap ng mga tagapagtayo noong 1863, at pinagpatayuan sa buong kasaysayan ng Adbentismo. Ito’y kasinungalingang nagbunga ng huwad na saligang-batayan, at doon nila sinimulang itayo ang isang pekeng huwad na templo. Ang kanilang gawaing panggagaya sa tunay na templo ay nagpapatuloy hanggang sa “huling mga araw.” Itinatakda ni Isaias ang konteksto ng kabanata animnapu’t anim sa loob ng paghiwalay ng matatalino at mangmang na mga dalaga. Kinikilala ni Isaias ang kasaysayang propetiko na kanyang tinandaan sa unang talata ng Isaias apatnapu, nang nangako si Cristo na isusugo ang Mang-aaliw makalipas ang tatlo at kalahating simbolikong araw pagkatapos ng kabiguan noong Hulyo 18, 2020.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.

> Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong nanginginig sa kaniyang salita; ang inyong mga kapatid na napopoot sa inyo, na itiniwalag kayo alang-alang sa aking pangalan, ay nagsabi, “Maluwalhatiin nawa ang Panginoon”: ngunit siya’y magpapakita sa inyong kagalakan, at sila’y mapapahiya. Isang tinig ng kaguluhan mula sa lungsod, isang tinig mula sa templo, isang tinig ng Panginoon na gumaganti sa kaniyang mga kaaway. Isaias 66:5, 6.

From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”

Mula 1798 hanggang 1844, sa kilusan ng mga Milerita, nagtayo ang Panginoon ng isang espirituwal na templo na Siya, bilang Sugo ng Tipan, ay biglang pinuntahan noong 1844. Nagtatayo ang Panginoon ng isang espirituwal na templo sa kilusan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, upang Siya’y biglang dumating at makipagtipan sa templong iyon. Si Pedro, sa kaniyang unang sulat, kabanata dalawa, ay tinatawag ang templong iyon na “bahay na espirituwal.” Ang mga “nakikinig sa Salita ng Panginoon” ang siyang tinutukoy ni Juan sa Apocalipsis kapag sinabi niyang ang mga nakikinig ay “mapapalad.” Sila ang watawat, sapagkat ang watawat ay binubuo ng “mga itinakwil ng Israel.” Mapapahiya ang mga mangmang na taga-Laodicea kapag niluwalhati ng Panginoon ang Kaniyang sarili sa mga taga-Filadelfia na nanginginig sa Kaniyang Salita, at ang Kaniyang Salita ay “katotohanan.”

The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.

Ang tatlong tinig na naririnig sa panahong inihihiwalay ang mga marurunong at ang mga mangmang mula sa ibang uri, ay nagmumula sa “lungsod”, sa “templo” at sa “Panginoon na nagbibigay ng kagantihan.” Ang unang “tinig” mula sa lungsod ay “isang tinig ng hugong,” at ang “hugong” ay ang pagdating ng Mang-aaliw na biglang dumarating.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.

> At nang lubos na sumapit ang Araw ng Pentecostes, silang lahat ay nagkakaisang-loob sa iisang dako. At biglang may dumating na ugong mula sa langit, na gaya ng bugso ng napakalakas na hanging humahagibis, at pinuno nito ang buong bahay na kinaroroonan nila habang sila’y nakaupo. At sa kanila’y nagpakita ang mga dilang hati-hati na gaya ng apoy, at lumapag ito sa bawat isa sa kanila. Gawa 2:1-3.

The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”

Ang salitang isinalin bilang "tunog" sa Gawa kabanata dalawa, talatang dalawa, ay nangangahulugang "ingay" at "bali-balita." Ang "bali-balita" ay isang propesiya. Ang "tunog" o "ingay" na nagmumula sa "lungsod" ay kinakatawan ng "isang makapangyarihang hangin." Ang "tinig ng ingay mula sa lungsod" ay ang "bali-balita" o propetikong mensahe ng Islam na nagmamarka ng pagdating ng Mang-aaliw sa libis ng mga tuyong buto ng mga pinaslang sa "lansangan ng dakilang lungsod, na sa espiritu'y tinatawag na Sodoma at Ehipto, na doo'y ipinako rin sa krus ang ating Panginoon."

In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.

Sa ikaapatnapung kabanata ng Isaias, ang "tinig" na maghahanda ng daan para sa "sugo ng tipan" ay nagtanong kung anong mensahe ang dapat niyang "isigaw." Sinabihan siyang "isigaw" ang mensahe ng Islam. Sa Mga Gawa, ang "tunog" na pumuno sa espirituwal na "bahay" ni Pedro ay isang "rumaragasang malakas na hangin," na, sa ika-tatlumpu't pitong kabanata ni Ezekiel, ay nagmula sa apat na hangin ng Islam.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.

> Isang tinig ng kaguluhan mula sa lungsod, isang tinig mula sa templo, isang tinig ng Panginoon na gumagawad ng kagantihan sa kaniyang mga kaaway. Isaias 66:6.

From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!

Mula sa lansangan kung saan ipinako sa krus ang ating Panginoon, unang ipinabatid ng Tagapag-aliw sa “tinig” ng sumisigaw sa ilang kung ano ang magiging mensahe. Pagkatapos, ang makapangyarihang hukbo na siyang templong naitayo, na inilalarawan bilang tipo sa pasimulang kilusan mula 1798 hanggang 1844, ay pinatitindi ang sigaw. Ang pagsulong ng makapangyarihang hukbo habang ipinahahayag ang sigaw ng Islam ay humahantong sa ikatlong “tinig” na tumutukoy sa tinig ng Diyos ng paghatol laban sa Estados Unidos dahil sa pagpasa ng batas ng Linggo. Doon igagawad ng Panginoon ang pagbabayad-ganti. Ang tatlong tinig ay pinamamahalaan sa loob ng balangkas ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog, na kumakatawan sa unang, gitna, at huling mga titik ng salitang Hebreo na nilikha ng Kamangha-manghang Dalubwika at isinasalin bilang “katotohanan”. Hindi mo ito maiimbento!

In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.

Alinsunod sa propetikong kasaysayang patuloy nating tinutukoy, pagkatapos ay tinalakay ni Isaias ang kapanganakan ng isang bansa.

> Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.

> Bago pa siya maghirap sa panganganak, nakapanganak na siya; bago dumating ang kaniyang kirot, ay nailuwal na niya ang isang lalaking sanggol. Sino ang nakarinig ng gayong bagay? sino ang nakakita ng gayong mga bagay? Mapapaanak ba ang lupain sa isang araw? o maisisilang ba ang isang bansa sa isang iglap? sapagkat pagdaka, nang maghirap sa panganganak si Sion, ay nailuwal niya ang kaniyang mga anak. Dadalahin ko ba hanggang sa panganganak, at hindi ko ipaluluwal? sabi ng Panginoon: magpapaanak ba ako, at aking sasarhan ang bahay-bata? sabi ng iyong Diyos. Isaias 66:7-9.

The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”

Ang bansang isinilang bago dumanas ng hirap sa panganganak ang babae ay kamakailan nasa lansangan, patay at tuyo, habang ang buong sanlibutan ay nagdiriwang dahil sa kanyang sinapit. Ngunit nang tumindig ang dalawang saksi, ang mga nagalak sa kanilang kamatayan ay natakot. Kapag tumindig bilang isang bansa ang mga napatay na tuyong bangkay, kung magkagayon ay magagalak na kasama niya ang lahat ng umiibig sa Jerusalem. Ang mga umiibig sa Jerusalem ay hindi lamang kinabibilangan ng bansa ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, kundi pati ng iba pang kawan ng Diyos na sa panahong iyon ay tinatawag na lumabas mula sa Babilonya. Ang pagkabuhay na muli mula sa kabiguan noong Hulyo 18, 2020, ay nagaganap sa pamamagitan ng pagdating ng Mang-aaliw, na magpapalago sa mga patay at tuyong “buto” upang “umusbong na gaya ng halamang-damo.”

> Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.

> Magalak kayo kasama ng Jerusalem, at matuwa kayong kasama niya, kayong lahat na umiibig sa kanya; magalak kayong lubos na kasama niya, kayong lahat na nagluluksa dahil sa kanya: upang kayo’y sumuso at mabusog sa mga suso ng kanyang kaaliwan; upang inyong masupsop at ikalugod ang kasaganaan ng kanyang kaluwalhatian. Sapagkat ganito ang sabi ng Panginoon: Narito, palalawigin ko sa kanya ang kapayapaan na tulad ng isang ilog, at ang kaluwalhatian ng mga bansa na gaya ng umaagos na batis; kung magkagayo’y kayo’y sususo, kakargahin kayo sa kanyang tagiliran, at ikakandong kayo sa kanyang mga tuhod. Kung paanong ina ang umaaliw sa kanyang anak, gayon ko kayo aaliwin; at kayo’y aaliwin sa Jerusalem. At kapag nakita ninyo ito, magagalak ang inyong puso, at ang inyong mga buto ay sisibol na gaya ng damo; at makikilala ang kamay ng Panginoon sa panig ng kanyang mga lingkod, at ang kanyang poot laban sa kanyang mga kaaway. Isaias 66:10-14.

The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.

Inilalagay ng Alfa at Omega ang katapusan ng huling salaysay ni Isaias sa mismong pinagsimulan nito, sa pasimula, sa pagtukoy sa pagdating ng Mang-aaliw. At, gaya ng lagi, ang bawat mensaheng kumakatawan sa mensahe ni Elias ay inilalagay sa konteksto ng pagsasapitin ng Panginoon ng isang sumpa sa lupa.

> For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.

> Sapagkat, narito, ang Panginoon ay darating na may apoy, at ang kaniyang mga karo ay tulad ng ipo-ipo, upang igawad ang kaniyang poot na may silakbo, at ang kaniyang pagsaway sa liyab ng apoy. Sapagkat sa pamamagitan ng apoy at ng kaniyang tabak ay hahatulan ng Panginoon ang lahat ng laman; at magiging marami ang mga pinatay ng Panginoon. Ang mga nagpapakabanal at nagpapadalisay sa mga halamanan, sa likuran ng isang punongkahoy sa gitna, na kumakain ng laman ng baboy, at ng kasuklam-suklam, at ng daga, ay malilipol na magkakasama, sabi ng Panginoon. Sapagkat nalalaman ko ang kanilang mga gawa at ang kanilang mga pag-iisip: darating ang panahon na titipunin ko ang lahat ng mga bansa at mga wika; at sila’y darating at makikita ang aking kaluwalhatian. Isaias 66:15-18.

The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.

Ang mga mangmang na Adventistang Laodiceano na nasa likod ng “puno” ng kaalaman ng mabuti at masama na nasa “gitna” ng “halamanan” ng Eden, ay nag-aangking nagpapakabanal at nagpapadalisay sa kanilang sarili, samantalang ang totoo’y kinakain nila ang mga maruruming doktrina ng Babilonya, at nagtatago, gaya nina Adan at Eba, dahil sa mga kasalanang labis nilang minamahal upang isuko. Sila’y malilipol kalakip ng lahat ng ibang mga bansa. Sila ay ipinagtatambis sa mga marurunong, na magiging isang “tanda.” Ang “tanda” ay ang “watawat,” na kumakatawan sa Sabbath, na siyang tanda ng Panginoon mong Diyos na tunay na nagpapabanal sa Kaniyang bayan.

> Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.

> Kaya nga, ipangilin ng mga anak ni Israel ang Araw ng Sabat, upang ipangilin nila ito sa buong panahon ng kanilang mga salinlahi, bilang tipang walang hanggan. Ito ay isang tanda sa pagitan ko at ng mga anak ni Israel magpakailanman; sapagkat sa loob ng anim na araw nilikha ng Panginoon ang langit at ang lupa, at sa ikapitong araw siya’y nagpahinga at nagpanibagong-lakas. Exodo 31:16, 17.

The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”

Ang marurunong ay hindi nagkukubli sa likod ng puno ng pag-aangking pananampalataya; itinataas sila bilang watawat, na ipinapamalas ang kaluwalhatian ng Diyos sa pangwakas na mga tagpo ng Dakilang Tunggalian. Ang Kanyang kaluwalhatian ay ang Kanyang katangian, at ang sangkap ng Kanyang katangian na kanilang kinakatawan sa sanlibutan ay ang Alpha at Omega, ang Pasimula at ang Wakas, ang Una at ang Huli, na inilalarawan bilang “Katotohanan.”

> And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.

> At maglalagay ako ng tanda sa gitna nila, at susuguin ko ang ilan sa kanila na nakaligtas sa mga bansa, sa Tarshish, Pul, at Lud, na nagbabatak ng busog, sa Tubal at Javan, sa mga pulo sa malalayong dako, na hindi nakarinig ng aking kabantugan, ni nakakita ng aking kaluwalhatian; at ipahahayag nila ang aking kaluwalhatian sa gitna ng mga Gentil. At dadalhin nila ang lahat ninyong mga kapatid bilang isang handog sa Panginoon mula sa lahat ng bansa, sakay ng mga kabayo, at ng mga karo, at ng mga usungan, at ng mga mula, at ng mga matutuling hayop, patungo sa aking banal na bundok, ang Jerusalem, sabi ng Panginoon, gaya ng pagdadala ng mga anak ni Israel ng isang handog sa isang malinis na sisidlan sa bahay ng Panginoon. At kukuha rin ako mula sa kanila upang maging mga saserdote at mga Levita, sabi ng Panginoon. Sapagkat kung paanong ang mga bagong langit at ang bagong lupa, na aking lilikhain, ay mananatili sa harap ko, sabi ng Panginoon, gayon din mananatili ang inyong binhi at ang inyong pangalan. At mangyayari na, mula sa isang bagong buwan hanggang sa isa pa, at mula sa isang Sabat hanggang sa isa pa, darating ang lahat ng laman upang sumamba sa harap ko, sabi ng Panginoon. At sila’y lalabas at titingin sa mga bangkay ng mga taong sumalangsang laban sa akin: sapagkat ang kanilang uod ay hindi mamamatay, ni ang kanilang apoy ay hindi mapapatay; at sila’y magiging kasuklamsuklam sa lahat ng laman. Isaias 66:16-24.

Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.

Ang pangwakas na salaysay na propetiko ni Isaias ay nagsisimula sa pagdating ng Tagapag-aliw noong Hulyo 2023, at nagwawakas ang salaysay sa mismong pinagsimulan nito. Ang pagdating na iyon ay nagaganap sa nakatagong kasaysayan ng pitong kulog, na natanggalan ng tatak bago magsara ang probasyon. Iniuugnay nito ang pag-uulit ng kilusang Millerita sa pasimula sa kasaysayan ng kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo sa wakas. Ipinakikilala nito ang mensahe ng sumpa na kalakip ng mensahe ni Elias bilang mensahe ng gawaing propetiko ng Islam na nagpapagalit sa mga bansa, na ginagamit ng Panginoon upang magdala ng hatol, 'una,' sa Estados Unidos dahil sa batas ng Linggo, at 'huli,' sa buong sanlibutan, dahil sa gayunding paghihimagsik.

We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pagsusuri ng huling salaysay ni Isaias sa susunod na artikulo.

Back to Articles