Article

# Laodicea - Number Two

Laodicea - Bilang Dalawa

The Protestant Horn

Ang Protestanteng Sungay

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Mahalaga sa pag-unawa sa mensaheng inaalisan ng selyo sa Aklat ng Pahayag ang pagkilala sa mga ugat, pag-unlad, at kabuluhan ng Repormasyong Protestante. Tatlong pangunahing linya sa loob ng kasaysayan ng nasabing Repormasyon ang tumatalakay sa Bibliya, sa wastong metodolohiyang gagamitin sa pag-aaral ng Bibliya, at sa katotohanang ang mga hinirang na sugo sa kasaysayang iyon ay mga panandang-daan ng kasaysayang iyon. Gaya ng lagi, sinikap ni Satanas na ikubli ang King James Bible sa pamamagitan ng ilang mga huwad; sinikap din niyang ikubli ang wastong metodolohiya para sa pag-unawa sa Bibliya sa pamamagitan ng ilang mga huwad; at sinikap din niyang ikubli ang wastong mga sugo (mga panandang-daan) na itinindig sa kahabaan ng kasaysayang iyon.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> Ngunit hindi nanatiling walang ginagawa si Satanas. Tinangka niya ngayon ang lagi na niyang tinatangkang gawin sa bawat iba pang kilusang pangreporma—na dayain at lipulin ang mga tao sa pamamagitan ng pagpapasok sa kanila ng isang huwad bilang kapalit ng tunay na gawain. Gaya ng nagkaroon ng mga huwad na Cristo sa unang siglo ng simbahang Kristiyano, gayundin ay bumangon ang mga bulaang propeta sa ikalabing-anim na siglo.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

Sa kasaysayang Millerita mula 1840 hanggang 1844, ang balabal ng Protestantismo—na siyang isa sa dalawang sungay ng hayop na umaahon mula sa lupa, na siyang Estados Unidos—ay napasakamay ng Adbentismong Millerita; sila ang naging sungay na Protestante. Kasabay nito, ang mga iglesyang dating nag-angking sila’y Protestante ay naging tumalikod na Protestantismo, o, gaya ng pagtukoy ng mga Millerita sa kanila, "ang mga anak na babae ng Roma." Nang tanggihan ng mga Protestante ang mensahe ng unang anghel noong 1843, sila’y bumagsak, at ipinagpatuloy ng mga Millerita ang pagdadala ng balabal ng Protestantismo. Ang kasaysayang Millerita ang naging kasukdulan ng gawain ng Diyos sa pagdadala sa Kanyang "iglesia sa ilang" tungo sa ganap na pagkaunawa sa Salita ng Diyos.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Ang pagbubukas ng pagsisiyasat na paghuhukom ay nagdala ng pagsubok ng kautusan ng Diyos, at lalo na ng Sabat. Ang pagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay nangangailangan ng isang iglesya na nagtataguyod ng kautusan ng Diyos, na naibaon sa ilalim ng mga tradisyon at kaugalian ng papado sa Panahong Madilim. Dinala ni Cristo ang mga Protestante sa kasaysayan ng 1840 hanggang 1844 at iniharap ang pagsubok ni Elias, na siyang tinipayan ni William Miller, at nang tinanggihan ng mga Protestante ang mensahe ni Miller ay nagbalik sila sa Roma. Ang pagsubok ng mensahe ng unang anghel, gaya ng ipinahayag ni Miller, ay tinipayan ni Elias sa Bundok Karmelo.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> At lumapit si Elias sa buong bayan at nagsabi, Hanggang kailan kayo mag-aalinlangan sa pagitan ng dalawang pananaw? Kung ang Panginoon ang Diyos, sumunod kayo sa kaniya; ngunit kung si Baal, sumunod kayo sa kaniya. At ang bayan ay hindi sumagot sa kaniya ng kahit isang salita. 1 Mga Hari 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

Noong 1840, nang maharap ang mga Protestante sa mensahe ni Elias, na kinakatawan ni Miller at ng unang anghel, pinili nila si Baal!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Ang Repormasyong Protestante ay ang pag-aalis ng selyo sa mga katotohanan ng Banal na Kasulatan, na nagpasimula sa “tala sa umaga,” na ipinangakong ibibigay sa kapanahunang kinakatawan ng iglesya ng Tiatira. Ang tahasang pagsalakay laban sa Banal na Kasulatan ay nagsimula ilang siglo nang mas maaga, at ito’y maliwanag na inilahad sa The Great Controversy, lalo na sa kasaysayan ng mga Waldense. Noong 1930, inilathala ni Benjamin Wilkerson ang aklat na “Our Authorized Bible Vindicated.” Ang aklat ay nagdodokumento ng pakikidigma laban sa mga banal na orihinal na teksto na sa huli’y ginamit sa pagsasalin ng King James Bible, at ng iba’t ibang makasatanas na huwad na mga teksto na noon pa man at hanggang ngayon ay itinataguyod ng mga Katoliko, ng tumalikod na Protestantismo, at ng mga Laodiceang Adventista. Ang pakikidigmang iyon ay nagsimula bago pa ang kasaysayan ng mga Waldense, ngunit sila ang palatandaan at sagisag ng mga nag-alay ng kanilang buhay upang magpatotoo sa kahalagahan ng wastong mga manuskrito na sa bandang huli ay isinalin sa 1611 King James Bible.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

Ang produksiyon ng King James Bible noong 1611 ay dumaan sa isang napakaespesipikong proseso ng pagsasalin. Ang proseso ng pagsasalin at paglilimbag ng Bibliya ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pitong hakbang ng produksiyon. Nagtagal din ito ng pitong taon upang maisakatuparan, at ang pitong biblikal na taon ay katumbas ng dalawang libo’t limandaan at dalawampung araw. Iyan, siyempre, ay ang gayunding bilang ng mga propetikong araw na sa mga iyon pinagtibay ni Jesus ang tipan sa marami, bilang katuparan ng Daniel siyam. Sa gitna ng banal na sanlinggong iyon ay ipinako si Cristo sa krus, at siyempre, si Cristo na ipinako sa krus ang sentro ng Bibliya. Ang pitong hakbang na iyon upang mabuo ang dalisay na Salita ng Diyos ay ang mga sumusunod.

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   UNA: Paunang Pagsasalin na Isinagawa ng mga Indibidwal: Humigit-kumulang limampung tagapagsalin ang hinati sa anim na komite, na ang bawat isa ay may pananagutan sa iba't ibang bahagi ng Bibliya. Ang mga indibidwal na ito ang nagsagawa ng pagsasalin mula sa mga orihinal na wika (Hebreo, Aramaiko, at Griyego) tungo sa Ingles.

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   IKALAWA: Pagsusuri ng Komite: Matapos makumpleto ng bawat komite ang kanilang pagsasalin ng isang bahagi, ang ginawang pagsasalin ay sinuri ng mismong mga kasapi ng komite. Nagbigay ito ng pagkakataon para sa pinagsamang ambag at pagwawasto ng mga kamalian.

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   IKATLO: Pagsusuri ng Pangkalahatang Komite: Pagkatapos, ang mga salin ng bawat komite ay isinumite sa isang mas malaking pangkat ng mga iskolar na tinatawag na Pangkalahatang Komite. Ang komiteng ito ay binubuo ng mga kinatawan mula sa bawat isa sa anim na komite sa pagsasalin. Sinuri nila ang kabuuang akda, inihambing at pinagtugma ang iba’t ibang salin ng mga komite.

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   IKA-APAT: Karagdagang Pagsusuri at Rebisyon: Ang nirebisang bersiyon ng Pangkalahatang Komite ay ibinalik sa bawat komite para sa karagdagang pagsusuri at pagpapino. Ang ganitong paulit-ulit na proseso ay nakatulong upang matiyak ang pagkakapare-pareho at kawastuhan ng salin.

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   IKALIMA: Pangwakas na Pagsusuri at Pag-apruba: Matapos makumpleto ng bawat komite ang kanilang mga rebisyon, isinumite ang pangwakas na burador sa Pangkalahatang Komite para sa pangwakas na pagsusuri at pag-apruba.

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   IKAANIM: Pagtitibay ng Hari at Paglalathala: Pagkatapos nito, ang salin na pinagtibay ay iniharap kay Haring James I upang kanyang aprobahan.

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   IKAPITO: Nang ipagkaloob niya ang kaniyang maharlikang pahintulot, ang pagsasalin ay inilathala noong 1611 bilang King James Version (Authorized Version) ng Bibliya.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Ang mga salita ng Panginoon ay dalisay na mga salita: gaya ng pilak na sinubok sa hurnong yari sa lupa, dinalisay nang makapito. Babantayan mo sila, O Panginoon; iingatan mo sila mula sa salinlahing ito magpakailanman. Mga Awit 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

Sa pakikidigma ni Satanas laban sa Salita ng Diyos, at laban sa mga pananda sa landas na kinakatawan ng iba’t ibang mensahero ng nagbubunyag na kasaysayang iyon at ng wastong metodolohiyang gagamitin sa tamang paghahati ng Kanyang Salita, ang King James Bible ng 1611 ay isang pananda sa landas na hayagang tinukoy sa Awit labindalawa. Wala sa iba’t ibang huwad na Biblia na nalikha sa pamamagitan ng mga tiwaling manuskritong Katoliko ang tumutugon sa pamantayan ng Awit labindalawa. Ang proseso ng paglilinis na dumaan sa pitong hakbang, at ang panahong dalawang libo limandaan at dalawampung araw, ay nagpapakilala na ang King James Bible ang “dalisay na mga salita” ng Diyos. Ipinangangako ng Diyos na iingatan ang King James Bible bilang Kanyang dalisay na Salita magpakailanman, at kaya’t ipinangangako Niyang itaguyod ang metodolohiyang “historicism” na ginamit ng mga repormador na Protestante, kabilang si William Miller.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

Noong ika-labing-apat na siglo, si John Wycliffe, na sa aklat na The Great Controversy ay kinikilala bilang “ang tala sa umaga ng Repormasyon,” ay ginamit ng Diyos upang isalin ang Bibliya sa isang wika na mauunawaan maging ng karaniwang tao. Siya ang sugo na nagmamarka ng panandang-daan ng pasimula ng Repormasyong Protestante.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> Ang dakilang kilusang pinasinayaan ni Wycliffe, na magpapalaya sa budhi at sa isipan, at palalayain ang mga bansang malaon nang nakagapos sa karo ng tagumpay ng Roma, ay may bukal sa Banal na Kasulatan. Dito nagmula ang batis ng pagpapala na, tulad ng tubig ng buhay, ay dumadaloy sa mga kapanahunan mula pa noong ika-labing-apat na siglo. Tinanggap ni Wycliffe ang Banal na Kasulatan nang may walang pasubaling pananampalataya bilang kinasihang pahayag ng kalooban ng Diyos, sapat na alituntunin ng pananampalataya at pamumuhay. Napaaral siya na ituring ang Simbahan ng Roma bilang banal at di‑nagkakamaling awtoridad, at tanggapin nang may walang-pasubaling paggalang ang mga itinatag na katuruan at kaugalian ng sanlibong taon; ngunit tinalikuran niya ang lahat ng ito upang pakinggan ang banal na salita ng Diyos. Ito ang awtoridad na hinimok niyang kilalanin ng mga tao. Sa halip na ang simbahan ang magsalita sa pamamagitan ng papa, ipinahayag niyang ang tanging tunay na awtoridad ay ang tinig ng Diyos na nagsasalita sa pamamagitan ng Kaniyang salita. At itinuro niya, hindi lamang na ang Biblia ay ganap na pahayag ng kalooban ng Diyos, kundi na ang Espiritu Santo ang kaisa-isa nitong tagapagpaliwanag, at na ang bawat tao, sa pamamagitan ng pag-aaral ng mga katuruan nito, ay dapat matutuhan ang kaniyang tungkulin para sa kaniyang sarili. Sa gayon, inilayo niya ang isipan ng mga tao mula sa papa at sa Simbahan ng Roma tungo sa salita ng Diyos.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> Si Wycliffe ay isa sa pinakadakila sa mga Repormador. Sa lawak ng kaisipan, sa linaw ng pag-iisip, sa katatagan sa pagtataguyod ng katotohanan, at sa katapangan sa pagtatanggol nito, iilan lamang sa mga sumunod sa kanya ang nakapantay sa kanya. Ang kalinisan ng pamumuhay, ang di-napapagod na kasipagan sa pag-aaral at sa paggawa, ang di-madungisang integridad, at ang pag-ibig at katapatan na kawangis ni Cristo sa kanyang paglilingkod, ang naglarawan sa una sa mga Repormador. At ito, sa kabila ng kadilimang pangkaisipan at kabulukang moral ng kapanahunang pinanggalingan niya.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> Ang pagkatao ni Wycliffe ay isang patotoo sa kapangyarihang nagtuturo at nagpapabago ng Banal na Kasulatan. Ang Bibliya ang siyang humubog sa kanya upang maging kung ano siya. Ang pagsisikap na maunawaan ang mga dakilang katotohanan ng kapahayagan ay nagkakaloob ng kasariwaan at sigla sa lahat ng kakayahan. Pinalalawak nito ang isip, pinatatalas ang pang-unawa, at pinapahinog ang paghatol. Ang pag-aaral ng Bibliya ay magpapadakila sa bawat isip, damdamin, at mithiin gaya ng hindi kayang gawin ng alinmang ibang pag-aaral. Nagbibigay ito ng katatagan ng layunin, pagtitiyaga, tapang, at tibay ng loob; pinadadalisay nito ang pagkatao at pinapabanal ang kaluluwa. Ang masigasig at mapitagang pag-aaral ng Kasulatan, na nagdadala sa isip ng mag-aaral sa tuwirang pakikipag-ugnayan sa Walang-hanggang Isip, ay magbibigay sa sanlibutan ng mga taong may mas malakas at mas masiglang katalinuhan, gayundin ng higit na marangal na prinsipyo, kaysa kailanman ang naibunga ng pinakahusay na pagsasanay na naihahandog ng pilosopiyang pantao. “Ang pagpasok ng Iyong mga salita,” wika ng mang-aawit, “ay nagbibigay-liwanag; nagbibigay ng kaunawaan.” Awit 119:130. Ang Dakilang Tunggalian, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Kasunod ng patotoo tungkol kay John Wycliffe sa The Great Controversy, nagbigay si Sister White ng isang talaan ng mga tapat na repormador (mga panandang-daan) na sa huli ay humantong sa repormador na si John Knox. Tinutukoy niya ang isang mahalagang tanong na iniharap kay John Knox ni Mary, ang Reyna ng Scotland.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> Si John Knox ay tumalikod na sa mga tradisyon at mistisismo ng iglesya, upang magpakabusog sa mga katotohanan ng Salita ng Diyos, at ang katuruan ni Wishart ay nagpatibay sa kanyang pasya na talikuran ang pakikipag-isa sa Roma, at sumapi sa mga inuusig na repormador. . . .

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> "Nang maiharap nang mukhaan si John Knox sa reyna ng Eskosya—na sa harapan niya'y humuhupa ang sigasig ng maraming pinuno ng mga Protestante—nagpatotoo siya sa katotohanan nang hindi naglilihis. Hindi siya napapayag sa mga paglalambing; hindi siya nasindak sa mga banta. Inakusahan siya ng reyna ng erehiya. Aniya'y itinuro niya sa bayan na tanggapin ang isang relihiyong ipinagbawal ng Estado, at sa gayo'y nilabag niya ang utos ng Diyos na nag-uutos sa mga nasasakupan na sumunod sa kanilang mga prinsipe. Matatag na tumugon si Knox: 'Kung paanong ang wastong relihiyon ay hindi tumanggap ng pinagmulan ni ng awtoridad mula sa mga prinsipe, kundi mula lamang sa walang hanggang Diyos, gayon din hindi nakatali ang mga nasasakupan na ihugis ang kanilang relihiyon ayon sa mga hilig ng kanilang mga prinsipe. Sapagkat madalas na ang mga prinsipe, higit sa sinuman, ang pinakamangmang tungkol sa tunay na relihiyon ng Diyos. Kung ang lahat ng binhi ni Abraham ay nasa relihiyon ni Paraon, na matagal silang naging mga nasasakupan, ipinagtatanong ko, ginang, anong relihiyon kaya ang sana'y umiral sa sanlibutan? At kung sa mga araw ng mga apostol ang lahat ay nasa relihiyon ng mga emperador ng Roma, ipinagtatanong ko, ginang, anong relihiyon kaya ang mayroon ngayon sa ibabaw ng lupa? ... At kaya, ginang, mapagtatanto ninyo na ang mga nasasakupan ay hindi nakatali sa relihiyon ng kanilang mga prinsipe, bagaman iniuutos sa kanila na igalang sila.'"

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Wika ni Maria, 'Binibigyang-kahulugan mo ang Kasulatan sa isang paraan, at binibigyang-kahulugan naman nila [ang mga tagapagturong maka-Roma] ito sa ibang paraan; sino ang aking paniniwalaan, at sino ang magiging hukom?'

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> "'Mananalig kayo sa Diyos, na hayagang nagsasalita sa Kanyang Salita,' tugon ng repormador; 'at lampas sa itinuturo sa inyo ng Salita ay huwag kayong maniniwala sa alinman sa dalawa. Ang Salita ng Diyos ay malinaw sa sarili nito, at kung sa alinmang dako ay may kalabuan, ang Espiritu Santo, na kailanma’y hindi salungat sa Kanyang sarili, ay ipinapaliwanag din yaon nang higit na malinaw sa ibang mga dako, upang wala nang matirang alinlangan kundi sa mga sadyang nagmamatigas sa kamangmangan.' Gayon ang mga katotohanang sinabi ng walang-takot na repormador, na itinataya ang kanyang buhay, sa mismong pandinig ng kamahalan. Sa gayunding di-matinag na katapangan ay nanindigan siya sa kanyang layunin, nananalangin at nakikipaglaban sa mga pagbabaka ng Panginoon, hanggang sa lumaya ang Eskosya mula sa papismo." The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Itinatampok ng pakikipag-ugnayan sa pagitan ng repormador at ng Reyna ang ikatlong hibla sa kasaysayan ng Repormasyon na tumutukoy sa pagsisikap ni Satanas na gayahing-huwad ang Bibliya, ang mga repormador, at ang metodolohiya ng pag-aaral ng Bibliya. Ang sagot ni John sa Reyna ay na ang wastong metodolohiya ay “historicism,” na nakasalig sa prinsipyong ang isang linya ng propetikong kasaysayan ay ipinapaliwanag ng Espiritu Santo sa pamamagitan ng isa pang linya ng propetikong kasaysayan.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

Ang liwanag ay nabuksan sa gitna ng kadiliman. Si Wycliffe at ang mga unang repormador, magpahanggang sa kapanahunan ng kilusang Millerite, ay gumamit ng isang pamamaraang biblikal sa pag-aaral ng Bibliya na tinaguriang "historicism." Ang kasaysayan ng pamamaraang biblikal sa pag-aaral ng Bibliya ay madalas na ipinagwawalang-bahala, ngunit mahalagang kilalanin ito kung tunay na nais makita ang kabuluhan ng mga alituntunin ng interpretasyong propetiko na pinagtibay ni Miller at, pagkaraan, ng Future for America.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Dalawa lamang ang mga iglesiang tinutukoy ni Sister White bilang itinalagang bayan ng Diyos: ang sinaunang Israel at ang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> "Ang mga dahilan kung bakit tayo ay tinataguriang bayan ng Diyos ay dapat ulit-ulitin. Deuteronomio 4:1-13" Manuscript Releases, tomo 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

Ang iglesya ng mga apostol at ang iglesya sa ilang noong panahon ng kadiliman ng papado ay hindi kailanman tinawag na pinangalanang bayan ng Diyos, sapagkat ang katawagang ito (na ang kahulugan ay matawag sa pangalan) ay kumakatawan sa isang iglesyang pinagkatiwalaan ng tungkuling maging mga tagapag-ingat ng kautusan ng Diyos, at, sa ilalim ng Adventismo, sila rin ay itinakdang maging mga tagapag-ingat ng mga makahulang katotohanan ng Diyos.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> Tinawag ng Diyos ang Kaniyang iglesia sa panahong ito, gaya ng Kaniyang pagtawag sa sinaunang Israel, upang tumindig bilang isang ilaw sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng makapangyarihang pangtabas ng katotohanan, na siyang mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, Kaniyang inihiwalay sila mula sa mga iglesia at mula sa sanlibutan upang dalhin sila sa isang banal na kalapitan sa Kaniya. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kaniyang kautusan at ipinagkatiwala sa kanila ang mga dakilang katotohanan ng propesiya ukol sa kapanahunang ito. Gaya ng mga banal na orakulo na ipinagkatiwala sa sinaunang Israel, ang mga ito ay isang banal na pagkakatiwala na dapat ipahayag sa sanlibutan. Ang tatlong anghel ng Apocalipsis 14 ay kumakatawan sa mga taong tumatanggap sa liwanag ng mga mensahe ng Diyos at humahayo bilang Kaniyang mga kinatawan upang iparinig ang babala sa kahabaan at kalaparan ng sanlibutan. Testimonies, tomo 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

Si William Miller ang hinirang na sugo upang buksan ang mga makahulang katotohanan ng Diyos, at nang ang mga katotohanang iyon ay nag-akay sa isang bayan sa bukas na pintuan ng Kabanal-banalang Dako noong 1844, pagdaka’y ibinukas ng Diyos ang kautusan ng Diyos. Si Wycliffe ay isang palatandaan sa landas sa pagbubukas ng Bibliya at sa pagpasimula ng Repormasyong Protestante, ngunit siya rin ay palatandaan ng gawa ng Diyos upang itatag ang “mga dakilang katotohanan ng propesiya.” Si John Wycliffe ang tala sa umaga na natukoy sa kasaysayan ng isang libo’t dalawang daan at animnapung taong pamamayani ng Kapapahan. Nagsimula ang kaniyang gawain noong ika-labing-apat na siglo, at noong ika-labimpitong siglo, isa pang palatandaan ng linyang makahula na iyon ang paglalathala ng King James Bible noong 1611. Sa linyang iyon, sa kalaunan ay naaabot natin ang palatandaan ng mga tuntunin ni Miller sa pagpapakahulugan ng propesiya. Si Miller ay isang palatandaan sa linyang iyon ng katotohanan, at gayundin ang kaniyang mga tuntunin. Ang kaniyang mga tuntunin ay nagpapatotoo sa isang palatandaan sa wakas ng Adbentismo na kinakatawan ng paglalathala ng Prophetic Keys.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Kung hindi natin nauunawaan na ang mga alituntunin ni Miller ay isang palatandaan sa isang linya ng kasaysayang propetiko na kumakatawan sa gawaing pangalagaan ang mga orihinal at wastong teksto ng Bibliya, at gayundin sa gawaing pagbubukas ng tunay na pagkaunawa sa Bibliya, na nangangailangan na ang mga repormador ay akayin upang maunawaan at gamitin ang banal na metodolohiya ng pag-aaral na tinatawag na “historicism,” kulang tayo sa impormasyong kinakailangan upang makilala ang mga katotohanang propetiko na nauugnay sa gawaing pagpapahayag at pagpapanatili ng liwanag ng ikatlong anghel sa katapusan ng Adventismo. Dahil dito, mahalagang magsagawa ng isang munting pagsusuri sa linyang iyon ng kasaysayan.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

Ang tanging tunay na kahulugan ng salitang "Protestante" ay ang pagtutol sa Roma. Kung ang isang simbahan ay tumigil sa pagtutol sa Roma, ito ay hindi na Protestante at sa gayon ay nagiging anak na babae ng Roma, gaya ng nangyari sa mga Protestanteng tumanggi sa mensahe ng unang anghel. Ang pangunahing pagkaunawa na naging "motto" ng mga Protestanteng lumabas mula sa Simbahang Katolika ay "ang Bibliya at ang Bibliya lamang." Gayunman, pinatutunayan ng kasaysayan na ang Bibliya ay kailangang maihati nang wasto.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Pagsikapan mong maipakita ang iyong sarili na subok sa Diyos, isang manggagawang walang dapat ikahiya, na gumagamit nang wasto ng salita ng katotohanan. Ngunit ilagan mo ang mga usapang lapastangan at walang kabuluhan, sapagkat magbubunga ang mga ito ng lalo pang kawalang kabanalan. 2 Timoteo 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Ang pamamaraan ng pag-aaral ng Bibliya na inakay ang mga Protestante na gamitin sa kanilang pagsisikap na wastong hatiin ang salita ng katotohanan ay ang “historisismo.” Ang nasabing pamamaraan ay naging isang tiyak at mabigat na puntirya ng pananalakay ni Satanas, at sinalakay nga niya ito.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Dapat nating malaman sa ating sarili kung ano ang bumubuo sa Kristiyanismo, kung ano ang katotohanan, kung ano ang pananampalatayang ating tinanggap, kung ano ang mga alituntunin ng Bibliya—ang mga alituntuning ibinigay sa atin mula sa pinakamataas na awtoridad. The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Ang pagpapahina sa metodolohiyang biblikal na ginamit ng mga Repormador at ipinagpatuloy hanggang kay William Miller ay partikular na natukoy na nagsimula noong ikalabing-limang siglo sa pamamagitan ng isang iskolar na Heswita na nagngangalang Francisco Ribera (1537–1591), na kinikilalang nagpasikat ng interpretasyong futurista. Sumulat siya ng isang komentaryo sa aklat ng Apocalipsis na nagmungkahi ng isang interpretasyong futurista sa mga propesiya, na inilalayo ang mga ito mula sa makasaysayang konteksto. Inimbento ni Ribera ang metodolohiyang ito upang labanan ang katotohanang laging ibinubunga ng metodolohiyang historisista. Ang katotohanang iyon ay na ang papa ng Roma ang antikristo ng propesiya ng Bibliya.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

Sa ikalabimpitong at ikalabingwalong siglo, mapatutunayan sa mga dokumento na batid ng Protestantismo na ang maling metodolohiya ni Ribera ay sataniko at di-makatwiran. Sumulat ang mga Protestante noong panahong iyon ng mga aklat at polyeto na sumasalungat sa “mga lapastangan at walang kabuluhang pananalita” ng pantás na Heswita. Ngunit noong 1909, nailathala ang “Kabayong Troyano,” ang Scofield Reference Bible, at ang mga reperensiyang isinisingit sa mga talababa ng Bibliya ay nakabatay sa mga turo ni Ribera at ng isa pang Heswita na nagngangalang Manuel Lacunza (1731–1801). Sumulat si Lacunza sa ilalim ng sagisag-panulat na Juan Josafat Ben-Ezra, at naglathala ng aklat na pinamagatang “Ang Pagdating ng Mesiyas sa Kaluwalhatian at Kadakilaan.” Gaya ni Ribera na nauna sa kanya, ang aklat ay isang tuwirang pag-atake laban sa katuparan ng mga propesiya sa aklat ng Pahayag.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Alam ni Satanas na ang mensaheng kailangan niyang balutin ng kalituhan ay ang pangwakas na babala na nagmumula sa Aklat ng Pahayag. Sa pamamagitan ng pagsasama ng mga salitang lapastangan at walang kabuluhan ng dalawang paring Heswita sa mga sanggunian sa loob ng Scofield Reference Bible, nagawa ni Satanas na akayin ang mga Protestanteng tumalikod upang tanggapin ang mga metodolohiyang Heswita, kaya’t nabulag sila sa katotohanan. Naisakatuparan ito ni Satanas sa pamamagitan ng pagpapakilala ng ilang Katolikong modelong propetiko na nag-alis sa posibilidad na matukoy nang malinaw kung sino ang antikristo sa propesiya ng Bibliya. Hindi ito naging mahirap na panlilinlang para kay Satanas, sapagkat ang mga Protestante ay nakabalik na sa Simbahang Romano dahil sa kanilang pagtanggi sa mensahe ni Miller noong 1843.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Sa paglipas ng mga taon, may nailathalang ilang aklat at artikulo na nagdodokumento sa pagsalakay ni Satanas laban sa Bibliya, na nagsimula noong mga unang siglo matapos maipako si Cristo sa krus. Ang pagsalakay na iyon ay umabot sa puntong ipinakilala ang mga huwad na manuskrito upang makagawa ng mga huwad na Bibliya. Sumalakay din si Satanas laban sa mga repormador na ibinangon upang itaguyod ang Salita ng Diyos, habang sila’y nabubuhay at maging matapos pumanaw ang mga Repormador na iyon.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Isaalang-alang lamang kung paano pinakikitunguhan ng mga makabagong mananalaysay at teologong Adventista ng Ikapitong Araw ang paksa hinggil kay William Miller. Para bang hinukay nila ang kanyang mga buto at inihagis ang mga iyon sa Ilog Mississippi.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> Si William Miller ay ginagambala ang kaharian ni Satanas, at ang pangunahing kaaway ay naghangad hindi lamang na hadlangan ang bisa ng mensahe, kundi pati na lipulin ang mismong mensahero. Samantalang ikinapit ni Amang Miller nang may praktikal na bisa ang katotohanang mula sa Kasulatan sa mga puso ng kaniyang mga tagapakinig, nagalab laban sa kaniya ang poot ng mga nagpapakilalang Kristiyano, gaya ng napaalab ang galit ng mga Hudyo laban kay Cristo at sa kaniyang mga apostol. Pinukaw ng mga kasapi ng iglesia ang mga mas mababang uri, at sa ilang pagkakataon ay nagbalak ang mga kaaway na kitilin ang kaniyang buhay pag-alis niya sa pook ng pagpupulong. Ngunit ang mga banal na anghel ay nasa pulutong, at isa sa kanila, sa anyo ng isang tao, ay hinawakan ang bisig ng lingkod ng Panginoon na ito, at inihatid siya nang ligtas palayo sa galit na pulutong. Hindi pa natatapos ang kaniyang gawain, at si Satanas at ang kaniyang mga kampon ay nabigo sa kanilang layon. Espiritu ng Propesiya, tomo 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Tingnan kung paanong yaon ding dalawang kategorya sa Adventismo (mga teologo at mga mananalaysay) ay minaliit at pinagtakpan ang pagkabisa ng mga tuntunin ni Miller, na ayon sa ipinabatid sa atin ni Kapatid na White ay gagamitin ng lahat ng tunay na magpapahayag ng tatlong mensahe ng mga anghel.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> Yaong mga nakatalaga sa pagpapahayag ng mensaheng ng ikatlong anghel ay nagsasaliksik sa Banal na Kasulatan ayon sa gayunding paraang ginamit ni Amang Miller. Sa munting aklat na pinamagatang "Views of the Prophecies and Prophetic Chronology," ibinigay ni Amang Miller ang mga sumusunod na payak subalit matalino at mahalagang mga tuntunin para sa pag-aaral at pagpapakahulugan ng Banal na Kasulatan:-

> “[Rules one through five quoted.]

> [Sinipi ang mga alituntunin isa hanggang lima.]

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> Ang nasa itaas ay isang bahagi ng mga alituntuning ito; at sa ating pag-aaral ng Bibliya ay makabubuti sa ating lahat na tumalima sa mga simulain na inilahad. Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Kung hindi susuriin ang tatlong hibla ng linya ng kasaysayang propetiko na nakaugnay sa pag-unlad at pagtatatag ng Salita ng Diyos, imposibleng makita ang kabuluhan ng isang mahalagang patotoo upang itaguyod si William Miller bilang mensaherong itinulad kay Elias sa kanyang pagpapahayag ng mensahe, at kay Moises sa pangakong ibabangon si Miller sa pagkabuhay na muli ng mga matuwid, at kay Eliseo sa kanyang kahandaang iwan ang kanyang bukid at paglingkuran ang mensahe ni Elias. Kinilala ni Kapatid na White ang tatlo sa mga bayani ng Bibliya bilang nagsasagisag kay William Miller, na ngayo’y itinuturing ng mga makabagong teologong Adventista at historyador na para bang siya’y isa lamang “mahirap na batang magsasaka” mula sa ika-labing-walong siglo.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

Si William Tyndale ay isa sa maraming repormador na ibinangon sa linyang ito ng kasaysayang propetiko. Kung maaari kong sabihin sa ganitong paraan, ang kaniyang 'pahayag ng layunin' laban sa mga sugo ng Papa na kaniyang nakadaupang-palad ay ito: "Gagawin kong ang batang nag-aararo ay makaaalam ng higit tungkol sa Banal na Kasulatan kaysa sa nalalaman ninyo." Si William Miller ang batang magsasaka, na siyang umaararo at tumupad sa propesiya ni Tyndale.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

Ang pambungad na ito ay lubhang pinasimple, kung iuugnay sa lahat ng kasaysayang maihaharap upang patibayin ang ating nailahad hanggang sa ngayon. Isasaalang-alang naman natin ngayon ang ilang tanda ng Alpha at Omega upang ihatid tayong pabalik sa pagsasaalang-alang kay Miller bilang isang panandang-daan at sugo.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Ang Aklat ni Daniel ang pasimula ng isang aklat na binubuo ng dalawang aklat. Ang wakas ng nasabing aklat ay ang Aklat ng Pahayag. Bagaman dalawang magkaibang aklat sila, kapag pinagsama, kinakatawan nila ang iisang aklat.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Ilang taon na ang nakalilipas, nagkaroon ako ng isang pampublikong pakikipag-ugnayan sa isang kilalang teologong Adventista ng Ikapitong Araw na nagtrabaho sa Biblical Research Institute ng Pangkalahatang Kumperensiya ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Tinangka ng teologong iyon na itama ang aking pag-unawa sa huling anim na talata ng Daniel labing-isa, at gayundin ang aking pag-unawa sa "daily" sa aklat ni Daniel. Ang aming pakikipag-ugnayan ay naganap sa loob ng isang yugto ng panahon, sapagkat binubuo ito ng kanyang paglalathala ng isang artikulo na aking sinagot, na muli niyang tinugon, at pagkatapos, siyempre, ay muli kong inilahad ang aking mga saloobin, at iba pa. Sa pakikipag-ugnayang iyon ay ipinaalam niya sa akin na sa komiteng kanyang kinabibilangan sa Pangkalahatang Kumperensiya, siya ang itinuturing na dalubhasa sa aklat ni Daniel, at ang isa niyang kasamahan ay itinuturing na nakatalagang dalubhasa sa aklat ng Apocalipsis. Sa aming mga palitan ay ayaw niyang talakayin ang mga punto sa aklat ng Apocalipsis, kundi ipinauubaya niya ang mga iyon sa kanyang kasamahan. Nais niyang manatili ang talakayan sa aklat ni Daniel lamang.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Si Sister White ay malinaw na nagsasaad na ang Daniel at Apocalipsis ay iisang aklat. Sa antas na iyon, kinakatawan nila ang Bibliya, na iisang aklat na binubuo ng dalawang aklat, ang luma at ang bago. Binabanggit din ni Sister White ang iglesya ng mga Hudyo, na ang tanging itinuturing nilang iisang aklat ay ang lumang aklat, at binabanggit din niya ang yaong mga nagwawalang-bahala sa lumang aklat sapagkat ang nauunawaan lamang nila, o ang nais lamang nilang unawain, ay ang bagong aklat. Ang kaniyang inspiradong patotoo ay ito: kung ang bago lamang ang tinatanggap mo, itinatakwil mo ang luma, at gayundin sa kabaligtaran. Kapag ang isang teologo ay nag-aangking dalubhasa siya sa Daniel ngunit hindi sa Apocalipsis, inuulit lamang niya ang kaisipang Hudyo ng pagtanggap lamang sa Lumang Tipan; at alam natin kung saan dinala ng makitid na pananaw na iyon ang mga Hudyo. Ang pagkiling sa alinmang panig ng usaping ito—pagtanggap sa luma at hindi sa bago, o pagtanggap sa bago ngunit hindi sa luma—ay pagtanggi sa buong patotoo.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> Nagtanong ang Tagapagligtas sa kaniyang mga alagad kung nauunawaan nila ang mga bagay na ito. Sumagot sila, “Oo, Panginoon.” At sinabi niya sa kanila, “Kaya’t ang bawat eskriba na naturuan hinggil sa kaharian ng Langit ay tulad sa isang puno ng sambahayan, na naglalabas mula sa kaniyang kayamanan ng mga bagay na bago at luma.” Sa talinhagang ito, iniharap ni Jesus sa kaniyang mga alagad ang pananagutan ng mga may tungkuling ihatid sa sanlibutan ang liwanag na kanilang tinanggap mula sa kaniya. Ang tanging Kasulatang umiiral noon ay ang Lumang Tipan; ngunit hindi iyon nasulat para lamang sa mga sinauna; ito’y para sa lahat ng panahon at para sa lahat ng tao. Ibig ni Jesus na ang mga tagapagturo ng kaniyang aral ay magsaliksik nang masigasig sa Lumang Tipan para sa liwanag na nagpapatunay sa kaniyang pagkakakilanlan bilang ang Mesiyas na ipinanghula sa mga propesiya, at nagpapahayag ng kalikasan ng kaniyang misyon sa sanlibutan. Ang Lumang Tipan at ang Bagong Tipan ay hindi mapaghihiwalay, sapagkat kapwa ang mga ito ay mga katuruan ni Cristo. Ang aral ng mga Hudyo, na tumatanggap lamang sa Lumang Tipan, ay hindi patungo sa kaligtasan, yamang itinatakwil nila ang Tagapagligtas na ang buhay at ministeryo ay katuparan ng kautusan at ng mga propesiya. At ang aral ng mga nagwawaksi sa Lumang Tipan ay hindi patungo sa kaligtasan, sapagkat itinatakwil nito ang yaong tuwirang patotoo tungkol kay Cristo. Nagsisimula ang mga nag-aalinlangan sa pagbabalewala sa Lumang Tipan, at isang hakbang na lamang ang kailangan upang itanggi ang bisa ng Bagong Tipan, at sa gayon kapwa itinatakwil.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> Maliit ang impluwensiya ng mga Hudyo sa daigdig na Kristiyano sa pagpapakita sa kanila ng kahalagahan ng mga kautusan, kabilang ang may-bisang kautusan ng Sabbath, sapagkat, sa paglalantad ng matatandang kayamanan ng katotohanan, isinasantabi nila ang mga bago na nasa sariling mga turo ni Jesus. Sa kabilang dako, ang pinakamatibay na dahilan kung bakit nabibigo ang mga Kristiyano na maimpluwensiyahan ang mga Hudyo na tanggapin ang mga turo ni Cristo bilang pagpapahayag ng banal na karunungan, ay sapagkat, sa paglalantad ng mga kayamanan ng kaniyang salita, hinahamak nila ang mga kayamanan ng Lumang Tipan, na siyang mga naunang turo ng Anak ng Diyos, sa pamamagitan ni Moises. Itinatakwil nila ang kautusang ipinahayag mula sa Sinai, at ang Sabbath ng ikaapat na utos, na itinatag sa Hardin ng Eden. Ngunit ang ministro ng ebanghelyo, na sumusunod sa mga turo ni Cristo, ay magtatamo ng ganap na kaalaman sa kapuwa Lumang at Bagong Tipan, upang maiharap niya ang mga ito sa kanilang tunay na liwanag sa bayan bilang isang di-mapaghihiwalay na kabuuan—na ang isa’y umaasa sa kabila at ang kabila’y nagbibigay-liwanag sa isa. Sa gayon, gaya ng itinuro ni Jesus sa kaniyang mga alagad, maglalabas sila mula sa kanilang kayamanan ng ‘mga bagong bagay at luma.’ Spirit of Prophecy, tomo 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Ang naunang payo ay may isa pang paglalapat para sa mga Adventistang Laodiceano. Ang magpahayag na naniniwala sa buong Bibliya, kapwa ang Lumang at ang Bagong Tipan, ngunit itinatakwil ang Espiritu ng Propesiya, ay kaparehong pagkakasadlak sa hukay ng pagtanggap sa iisang patotoo lamang. Kinakailangan ang dalawang saksi upang itatag ang katotohanan, kaya’t imposibleng itatag ang katotohanan sa pamamagitan lamang ng isang saksi; at ang sinumang magtangkang gawin iyon ay itinatakwil ang dalawang saksi at ibinabatay ang kanyang pananampalataya sa tinatawag na ‘mga kalahating katotohanan.’

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Uulitin ko ngayon ang isang tanong na nasa isa sa mga unang artikulong nailalathala mula pa noong Hulyo 2023. Ang tanong ay, "Anong bagong liwanag ang nagmula sa Adventismo magmula pa noong 1863?" Ang sagot ay payak lamang: "Wala."

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisa. Ang isa ay propesiya, ang isa nama’y pahayag; ang isa ay aklat na tinatakan, ang isa nama’y aklat na binuksan. Narinig ni Juan ang mga hiwagang binigkas ng mga kulog, ngunit ipinag-utos sa kaniya na huwag niya itong isulat. Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Samakatuwid, ipinakikilala ng Alfa at Omega na si Daniel ang una at ang Apocalipsis ang huli. Sumasagisag si Daniel sa pasimula at sumasagisag ang Apocalipsis sa wakas ng Adventismo.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> Ang Pahayag ay isang aklat na tinatakan, ngunit ito rin ay isang aklat na nakabukas. Itinatala nito ang mga kamangha-manghang pangyayaring magaganap sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ang mga aral ng aklat na ito ay tiyak, hindi mistikal at di-maunawaan. Sa loob nito, tinatalakay ang gayon ding linya ng propesiya gaya ng nasa Aklat ni Daniel. May ilang propesiyang inulit ng Diyos, at sa gayon ay ipinakikitang dapat silang bigyan ng kahalagahan. Hindi inuulit ng Panginoon ang mga bagay na walang malaking kabuluhan. Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Sa simula ng Adbentismo, sa mismong mga talatang siyang sentral na haligi ng Adbentismo, ang mga talatang tinanggalan ng selyo noong 1798, nagpakilala si Jesus bilang "Palmoni," ang Kahanga-hangang Tagabilang. Sa wakas ng Adbentismo, nagpapakilala si Jesus bilang "Alpha at Omega," ang kahanga-hangang dalubwika, ang Salita ng Diyos. Dahil dito, ang simula ng Adbentismo at ang mensahe ng unang anghel ay "isinabit sa panahon." Sa wakas ng Adbentismo, ang mensahe ng ikatlong anghel ay isasabit sa Kaniyang Salita.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Ang pasimula at ang wakas ng Adbentismo ay nagaganap sa kasaysayan ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya; samakatuwid, nagaganap ang mga ito sa pasimula at sa wakas ng Estados Unidos. Ang propetikong kasaysayan ng Estados Unidos ay ang kasaysayan ng dalawang sungay ng Republikanismo at Protestantismo. Sa pagtatapos ng kasaysayang iyon, ang dalawang sungay na iyon ay magbabago mula sa kordero tungo sa dragon. Ang Republikanismo ay magbabago tungo sa demokrasya at ang Protestantismo ay magbabago tungo sa apostatang Protestantismo. Kapag ang kopa ng panahong pangprobasyon para sa Estados Unidos ay nagsisimulang sumapit sa wakas, gaya ng nagaganap sa kasalukuyan, ang dalawang sungay ng apostatang Republikanismo at apostatang Protestantismo ay bubuo ng isang larawan ng hayop, sa gayo’y pinagsasama ang simbahan at ang estado sa isang sungay na nagsasalita na gaya ng dragon. Ngunit ang Diyos ay hindi maiiwang walang saksi, sapagkat sa proseso ng pagdadala sa Estados Unidos sa pagwawakas, ititindig Niya ang tunay na sungay ng Protestantismo upang magprotesta laban sa larawan ng hayop sa Estados Unidos, at pagkatapos noon laban sa larawan ng hayop na kinakaharap ng buong sanlibutan. Ang pagpapatindig sa sungay ng Protestantismo sa katapusan ng Estados Unidos ay isasakatuparan sa loob ng gayunding balangkas ng kasaysayan gaya noong itinaas ang sungay ng Protestantismo sa pasimula ng Estados Unidos. Ang dating bayang tipan ay lalampasan, at isang bagong bayan ang magiging bagong bayang tipan. Walang bagong anuman sa ilalim ng araw.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Kapag ginagamit natin ang mga propesiyang ukol sa panahon na naunawaan at iniharap sa kasaysayang Millerita upang suriin ang Alpha at Omega, nasusumpungan natin na ang dalawa ay iisa at pareho. Bawat propesiyang ukol sa panahon ay nagsisimula sa isang kasaysayan sa panahong ipinapahayag ang propesiya, at ang kasaysayang iyon ay laging nagiging tipo ng kasaysayan sa panahong natutupad ang propesiya.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Nagsimula ang kasaysayan ng propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon sa ikatlong atas noong 457 BK at nagwakas sa mensahe ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Sa mga pangyayaring humantong sa, ngunit bago dumating ang ikatlong atas, naisakatuparan ang gawaing pagtatayo ng templo at ng lungsod ng Jerusalem. Gayon din naman, sa kasaysayang humantong sa pagdating ng ikatlong anghel, naitatag ang mga saligang katotohanan ng templong Millerita.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

Noong 1798, natupad ang dalawang libo’t limang daan at dalawampung taong propesiya na nagsimula noong 723 BK sa pagkakalat ng hilagang sampung lipi. Itinukoy ng propesiyang iyon ang dalawang yugto na tig-isang libo dalawang daan at animnapung taon, na minamarkahan ang pagyurak sa literal na templo at literal na Jerusalem na ginawa ng literal na paganong Roma, na sinundan ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng Roma Papal na yumurak sa espirituwal na lungsod at templo. Nagsimula ang propesiyang iyon sa pagwasak sa kahariang hilaga at sa pagkakalat ng mga mamamayan ng kaharian. Sa kalagitnaan ng propesiyang iyon, noong 538, minarkahan ang katapusan ng pagyurak sa bayan ng Diyos ng paganong Roma—ang ikaapat na kaharian sa propesiya ng Biblia—at nagbunga ito ng pagkakalat ng iglesya ng Diyos patungo sa ilang ng Madilim na Panahon. Ang wakas ng panahong propetikong iyon noong 1798 ay minarkahan ang katapusan ng ikalimang kaharian sa propesiya ng Biblia. Ang pagkakalat ng hilagang sampung lipi, at ng iglesyang Kristiyano na tumakas tungo sa ilang, ay kumakatawan sa pagtitipon ng mga nakatakdang maging sungay ng Protestantismo. Madalas na kinakatawan ng mga kabaligtaran ang mga palatandaan sa daan, at ang isang pagkakalat ay maaaring kumatawan sa isang pagtitipon, gaya ng si Elias ay kumakatawan kay Juan Bautista. Sa gayunding propetikong pagtutunggalian, si Elias ay hindi namatay, at si Juan Bautista ay namatay.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

Noong 677 BK, ang katimugang lipi ng Juda (na tinukoy din sa Kasulatan bilang ang maluwalhating lupain) ay nangalat sa loob ng dalawang libo at limandaang dalawampung taon, na nagwakas noong Oktubre 22, 1844. Ang propesiyang iyon ay tumutukoy sa pagyurak sa bayan ng Diyos, na tinutukoy ni Daniel bilang “ang hukbo” sa Daniel 8:13, 14.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Ang propesiya ng 2,300 taon, na nagwakas kasabay ng propesiya ng 2,520 taon na nagsimula noong 677 B.K., ay tumutukoy sa pagyurak sa santuwaryo, gaya ng itinukoy sa Daniel 8:13, 14. Ang propesiya tungkol sa pagkakalat ng Juda noong 677 B.K. ay may tatlong naunang pagsalakay ni Nebuchadnezzar, at ang propesiyang iyon ay nagwakas sa pagdating ng ikatlong mensahe noong Oktubre 22, 1844.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Ang dalawang propesiyang tig-2,520 taon, na nagwakas ayon sa pagkakasunod noong 1798 at 1844, ay tumutukoy sa apatnapu’t anim na taong pagtatayo ng pundasyon ng templong Millerita. Si Moises ay gumugol ng apatnapu’t anim na araw sa pagtanggap ng mga tagubilin hinggil sa pagtatayo ng templo; ang pagpapaayos ng templo ni Herodes sa panahon ni Cristo ay umabot ng apatnapu’t anim na taon, na nagtapos sa taon ng bautismo ni Cristo. Mula sa bautismo, pumunta Siya sa ilang sa loob ng apatnapung araw, at pagbalik Niya, nilinis Niya ang templo sa unang pagkakataon, at ninais ng mga mapagtalong Judio na malaman kung sa anong kapamahalaan Niya ginawa ang gayong bagay.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> At malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, at umakyat si Jesus sa Jerusalem. At nasumpungan niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka at tupa at mga kalapati, at ang mga tagapagpalit ng salapi na nakaupo. At nang makagawa siya ng isang panghagupit na yari sa maliliit na tali, pinalayas niya silang lahat mula sa templo, pati ang mga tupa at ang mga baka; at ibinuhos ang salapi ng mga tagapagpalit, at ibinuwal ang mga mesa. At sinabi niya sa mga nagbibili ng mga kalapati, Alisin ninyo rito ang mga ito; huwag ninyong gawing bahay-kalakal ang bahay ng aking Ama. At naalaala ng kaniyang mga alagad na nasusulat, Ang sigasig para sa iyong bahay ay lumamon sa akin. Nang magkagayo’y sumagot ang mga Judio at sinabi sa kaniya, Anong tanda ang maipakikita mo sa amin, yamang ginagawa mo ang mga bagay na ito? Sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, Sirain ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay babangunin ko ito. Sinabi nga ng mga Judio, Apatnapu’t anim na taon ang ginugol sa pagtatayo ng templong ito, at itatayo mo ba ito sa tatlong araw? Ngunit ang tinutukoy niya ay ang templo ng kaniyang katawan. Kaya nang siya’y muling mabuhay mula sa mga patay, naalaala ng kaniyang mga alagad na sinabi niya ito sa kanila; at pinaniwalaan nila ang Kasulatan, at ang salitang sinabi ni Jesus. Juan 2:13-22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Ang templong Millerita ay itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798, sa pagtatapos ng unang hulang dalawang libo limandaan at dalawampung taon ang haba, at natapos makalipas ang apatnapu’t anim na taon, sa katuparan ng ikalawang hulang dalawang libo limandaan at dalawampung taon ang haba noong 1844. Ang apatnapu’t anim na taóng iyon ay nagsimula sa pagdating ng unang anghel at nagtapos sa pagdating ng ikatlong anghel, sapagkat sinabi ni Cristo na ang kaniyang templo ay ibabangon sa loob ng tatlong araw. Kung hindi mo ibig makita ang mga katunayang ito, iyon ay dahil sa dalawang pangunahing suliranin, bukod pa sa mga suliraning maaaring umiiral sa isang pusong ayaw at hindi nagbalik-loob. Ang unang suliranin ay ayaw mong lapitan ang Salitang propetiko mula sa pananaw na ang kasaysayan ay nauulit. Hindi ka historisista. Ang isa pang suliranin ay ang kawalan ng kakayahang ilapat ang mga salitang sagisag na itinala sa loob ng Salita ng Diyos ng mismong Salita ng Diyos. Ang mga pasimula ng lahat ng hulang ito ay tumutukoy sa wakas, at palagi nilang tinutukoy ang higit pa kaysa sa simpleng mga kasaysayang nauulit.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Sinasabi ng Bibliya na tayo ay templo ng Espiritu Santo, at ang templong ito (ang katawan) ay binubuo ng apatnapu’t anim na kromosoma. Ipinababatid sa atin ng mga siyentipikong nag-aaral sa nasabing apatnapu’t anim na kromosoma na ang dalawampu’t tatlong kromosomang panlalaki at ang dalawampu’t tatlong kromosomang pambabae ay nakapulupot sa isang protinang hugis-krus.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

Sa Daniel kabanata labindalawa ay may tatlong magkakaugnay na propesiya tungkol sa panahon; ang una’y tumutukoy sa pagkakalat ng kapangyarihan ng banal na bayan, na kumakatawan sa "pitong panahon" ng Levitico dalawampu’t anim. Ang pagkakalat ng kapangyarihan ng banal na bayan na natupad sa kanila ay dalawang libo’t limandaan at dalawampung taon, ngunit sa Daniel kabanata labindalawa ay ang huling kalahati lamang ng panahong iyon ang tinutukoy. Inilalarawan nito si Daniel bilang hindi nakauunawa sa kahulugan ng pahayag.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> At aking narinig ang lalaking nakadamit ng lino, na nasa ibabaw ng mga tubig ng ilog, nang itinaas niya ang kaniyang kanang kamay at ang kaniyang kaliwang kamay sa langit, at nanumpa sa pamamagitan niya na nabubuhay magpakailanman na ito’y sa isang panahon, mga panahon, at kalahating panahon; at kapag kaniyang natapos nang pangalatin ang kapangyarihan ng sambayanang banal, matatapos ang lahat ng mga bagay na ito. At ako’y nakarinig, ngunit hindi ko naunawaan: nang magkagayo’y sinabi ko, O aking Panginoon, ano ang magiging wakas ng mga bagay na ito? Daniel 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Inilalarawan ng Daniel 12 ang mensaheng inalisan ng tatak sa panahon ng wakas, na naganap noong 1798. Sa bahaging ito si Daniel ay kumakatawan kay William Miller, ang pangunahing sagisag ng mga pantas sa kasaysayang iyon. Si Miller ang unang pinatnubayan sa propesiya ng dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng Levitico 26, at sa mga talatang pito at walo siya ay kumakatawan sa mga pantas na dapat pagtugmain ang katotohanang ang dalawang libo limang daan at dalawampung taóng pagkakalat ay walang pasubaling kinikilala bilang pagkakalat na isinagawa ng Diyos sa Kaniyang bayan.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> At kung sa kabila ng lahat ng ito ay hindi pa rin kayo makikinig sa akin, parurusahan ko kayo nang makapito pa dahil sa inyong mga kasalanan. At babaliin ko ang kapalaluan ng inyong kapangyarihan; at gagawin kong parang bakal ang inyong langit, at parang tanso ang inyong lupa. Levitico 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

Ang “kapalaluan” ng sinaunang Israel ay nang pinahintulutan silang itakwil ang Diyos bilang kanilang Hari at pumili ng isang haring tao. Ang kanilang kapalaluan, na humahadlang sa pagbagsak (Kawikaan 16:18), ay ang kanilang pagnanais na maging tulad ng lahat ng mga kahariang sumasamba sa diyus-diyosan sa kanilang paligid. Ang pag-aalis muna ng Hilagang Kaharian at saka ng Timugang Kaharian ay siyang pagkakapangalat ng kapangyarihan (hari) noong 723 BC at 677 BC, ayon sa pagkakasunod-sunod.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Kinatawan ni Miller ang mga pantas na nakaunawa sa pagdami ng kaalaman na naalisan ng tatak sa mga naunang talata ng Daniel labindalawa, at sa mga talata pito at walo siya ay inilarawan bilang hindi nauunawaan ang ugnayan ng isang libo at dalawang daan at animnapung taon sa dalawang libo at limang daan at dalawampung taon ng pagkakalat ng bayan ng Diyos. Si Daniel ay kumakatawan sa bayan ng Diyos sa katapusan ng Adbentismo, gayundin si Miller sa pasimula ng Adbentismo. Sa katapusan ng Adbentismo, umiiral ang gayunding suliranin, sapagkat nang isinantabi ng Adbentismo ang pagkaunawa ni Miller sa "pitong panahon" napilitan silang kilalanin lamang ang isang libo at dalawang daan at animnapung taon bilang ang Madilim na Panahon. Ang mga pantas sa wakas ay may kahalintulad na suliraning dapat lutasin, gaya ng inilalarawan nina Daniel at Miller. Bakit ginagamit ang terminolohiya ng Levitico dalawampu't anim upang ilarawan ang tatlo at kalahating panahon sa halip na pitong panahon?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Hindi kailanman lubos na naresolba ni Miller ang suliraning ito, ngunit noong 1856 ang huling “bagong propetikong liwanag” ay iniharap sa isang serye ng anim na artikulo na hindi kailanman natapos, na tumukoy sa “pitong panahon” bilang kumakatawan sa tatlo’t kalahating taon ng paganong Roma na yumurak sa literal na Israel ng Diyos, na sinundan ng tatlo’t kalahating taon ng Roma ng kapapahan na yumurak sa espirituwal na Israel. Makalipas ang pitong taon, ganap na itinakwil ng Adventismo ang lahat ng liwanag ng “pitong panahon,” na naghanda ng suliraning ito para sa mga pantas sa panahon ng wakas noong 1989, kung kailan, gaya ng inilarawan sa Daniel labing-isa, talata apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Ang unang liwanag na ibinigay kay Miller ay tinanggihan noong 1863, at ang huling liwanag hinggil sa paksa ay ibinigay ni Hiram Edson sa anim na artikulong iyon. Ang mga artikulong iyon ay itinigil, at makalipas ang pitong taon (ulit) ay isinantabi ang kapangyarihan ng makabagong Israel upang tularan ang mga iglesyang sumasamba sa mga diyus-diyosan na ilang taon bago noon ay wastong natukoy bilang mga anak na babae ng Babilonia. Ang 'pitong ulit' ng Levitico dalawampu't anim, bilang isang doktrinang propetiko, ay naging batong katitisuran, at ang kapalaluan ng sinaunang Israel, gaya ng isinasagisag ng kanilang pagnanais na si Saul ang maghari sa kanila bilang hari, ay naulit. Kinakatawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Ang aklat ni Daniel ay tumutukoy din sa isang 1,290-taóng hula, kasama ang isang 1,335-taóng hula, na kapwa nagsisimula sa pag-alis sa “the daily” noong 508. Ang pag-alis sa “the daily” ay kumakatawan sa pag-aalis ng pagtutol ng paganong Roma sa pag-angat ng kapangyarihang papal noong 538. Nagkaroon ng tatlumpung taóng panahon ng paglipat bago iluklok ang kapangyarihang papal sa luklukan ng sanlibutan noong 538, at pagkatapos ay nagwakas ang natitirang 1,260 na taon noong 1798. Ang tatlumpung taon ng paglipat mula sa isang kaharian tungo sa susunod ay tumutukoy sa mga huling taon ng pamumunong papal na humantong sa pagluklok sa luklukan ng sanlibutan noong 1798 ng ikaanim na kaharian ng hula sa Biblia. Ang pasimula ng 1,290-taóng hula ay tumutukoy sa isang paglipat mula sa isang kaharian ng hula sa Biblia tungo sa kasunod na kaharian ng hula sa Biblia, gaya rin ng wakas ng hulang iyon.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

Ang isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang-taong propesiya na nagsimula sa pag-aalis ng “the daily” noong 508 ay nagwakas noong 1843.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> At mula sa panahong aalisin ang palagiang handog, at ilalagay ang kasuklam-suklam na nagpapatiwangwang, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw. Mapalad ang naghihintay at umaabot sa isang libo tatlong daan at tatlumpu’t limang araw. Daniel 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Ang hula ng isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang taon ay nagtapos noong 1843, at sinasabi ni Daniel na mapapalad ang mga “naghintay” hanggang sa matupad ang hulang iyon. Ganito naman ang sabi ni Kapatid na White.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Mapapalad ang mga matang nakakita ng mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> Ibinigay na ang mensahe. At hindi dapat ipagpaliban ang pag-uulit ng mensahe, sapagkat natutupad na ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Isang mensahe ang malapit nang ibigay ayon sa pagtatakda ng Diyos, na lalago at lalawak hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayo’y tatayo si Daniel sa kaniyang itinakdang bahagi, upang magbigay ng kaniyang patotoo.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Samakatuwid, ang pasimula ng propesiya ng isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang taon ay tumutukoy sa isang paglipat mula sa relihiyon ng paganismo tungo sa relihiyon ng papalismo, at sa gayon ay tinutukoy ang isang paglipat mula sa Protestantismo tungo sa Protestantismong Millerita.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Yaong mga Adventista na tumatanggi sa mga saligang katotohanan ng Adventismo ay itinatakwil ang lahat ng mga hulang may takdang panahon na inilahad ng mga Milerita, maging ang dalawang libo’t tatlong daang taon ng Daniel 8:14. Maaaring mariin nilang itanggi ang katotohanang ito, ngunit maipakikita sa lohikal na paraan na ang katotohanang ito ay totoo; subalit iba ang aking punto sa kasalukuyan, kaya’t iiwan ko muna iyan habang sinisikap nating dalhin ang artikulong ito sa isang konklusyon.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Ang pagkakapangalat ng "maluwalhating lupain" ng Juda noong 677 BC ay kumakatawan sa pagyurak sa "hukbo" sa Daniel 8:13, 14, at tumuturo sa pagtatatag ng makabagong maluwalhating lupain, ang Estados Unidos. Ang dalawang libo't tatlong daang taon ng mga kaparehong talata ay nagsimula noong 457 BC, at kumakatawan sa pagyurak sa "santuwaryo."

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Ang 677 BC at 457 BC ay mga petsang magkakaugnay sa pamamagitan ng ugnayan ng bayan ng Diyos at ng santuwaryo ng Diyos. Noong Oktubre 22, 1844, muling pinagsama ng Diyos nang sabay ang hukbo at ang santuwaryo. Ang dalawang daan at dalawampung taon sa pagitan ng 677 BC at 457 BC ay sumasagisag sa isang kapanahunan na kung kailan itinatatag ng Diyos ang isang palatandaan na kumakatawan sa pagdagdag ng liwanag. Noong Oktubre 22, 1844, dumating ang liwanag ng ikatlong anghel, nagsimulang magningning ang liwanag ng santuwaryo, at naroon ang isang hukbo upang ipahayag ang liwanag.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

Sa linyang propetiko na nagpapakilala sa tatluhang pakikidigma na kinasangkutan nina Satanas at Cristo, nalimbag ang King James Bible noong 1611. Eksaktong dalawang daan at dalawampung taon pagkaraan, noong 1831, unang inilathala ni William Miller ang kanyang mensahe:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “Sa loob ng siyam na taon, nakumbinsi si William Miller na nararapat niyang ihatid ang kaniyang mensahe sa mga iglesia; ngunit naghintay siya, umaasang may kinikilalang awtoridad na ipahayag ang mabuting balita tungkol sa malapit nang pagdating ng Tagapagligtas. Sa gayong paghihintay, napatunayan lamang niya ang katotohanan ng mensahe; mayroon silang pangalan na sila’y buhay, ngunit sila’y mabilis na namamatay. Noong 1831, ibinigay ni Miller ang kaniyang unang pangaral hinggil sa mga propesiya.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Iningatan ng Diyos ang mga banal at wastong orihinal na teksto na ginamit upang mabuo ang Bibliya. Pagkatapos ay inilabas Niya ang Kanyang Bibliya noong 1611. Pagkatapos ay nagbangon Siya ng isang mensahero na gagamit ng mga tuntuning natagpuan, nahango, at itinatag sa loob ng Bibliya upang maihayag ang mensahe ng unang anghel. Noong 1831, ang mensahe ni Miller ay isinapormal, gaya ng mensahe sa kasaysayan ni Cristo na isinapormal ni Juan Bautista, gaya ng pagsasapormal ng mensahe sa bawat kilusang repormatibo. Ang mensahe ni Miller, ang mensahe ng unang anghel na nagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom, ay tuwirang pinagtitibay sa pamamagitan ng paglalapat ng makahulang takdang panahon na dalawang daan at dalawampung taon. Ito ang mensaheng babala sa pasimula ng ikaanim na kaharian sa propesiya ng Bibliya—ang Estados Unidos.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

Noong 1996, nagsimula ang ministeryo ng Future for America, at ang mensahe ng ikatlong anghel na nabuksan noong 1989—ang mensaheng tumutukoy sa paggaling ng nakamamatay na sugat ng kapapahan at sa nalalapit na batas sa Linggo—ay inilathala sa isang magasin na pinamagatang The Time of the End. Ang mensahe sa katapusan ng Adventismo ay naipormalisa, gaya rin ng naipormalisa ang mensahe sa pasimula. Sa pasimula, ang mensahe ay nakaangkla sa panahon at kumakatawan sa higit pang pag-unlad ng mga katotohanang nakapaloob sa Salita ng Diyos. Noong 1996, dalawang daan at dalawampung taon matapos ang pagsilang ng Estados Unidos noong 1776, ang mensahe sa katapusan ng Adventismo ay naipormalisa at kumakatawan sa higit pang pag-unlad ng mga mensahe ng tatlong anghel.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Habang ating tinatalakay ang magkakasabay na kasaysayan ng Republikanong Sungay at ng Protestanteng Sungay sa loob ng kasaysayan ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, nararapat na maunawaan kung sino ang Protestanteng Sungay at kung sino ang hindi.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Pagsikapan mong maipakita ang iyong sarili na subok sa Diyos, isang manggagawang walang dapat ikahiya, na gumagamit nang wasto ng salita ng katotohanan. Ngunit ilagan mo ang mga usapang lapastangan at walang kabuluhan, sapagkat magbubunga ang mga ito ng lalo pang kawalang kabanalan. 2 Timoteo 2:15, 16.

Back to Articles