Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Two

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Limampu't Dalawa

The Symbolism of Ezekiel’s Two Sticks: A Journey through Prophecy and Redemption

Ang Simbolismo ng Dalawang Patpat ni Ezekiel: Isang Paglalakbay sa Pamamagitan ng Propesiya at ng Pagtubos

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the line of Ezekiel chapter thirty-seven, which first identifies the sounding of the seventh trumpet and the message to Laodicea, that brings about the army of the one hundred and forty-four thousand. Then Ezekiel repeats and enlarges upon that line by introducing the joining of the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel, as an illustration of the process by-which Divinity and humanity are joined during the time of the sounding of the Seventh Trumpet. Once the two nations are joined together as one nation, Ezekiel identifies that they have a king over them, and then he addresses the everlasting covenant that is the covenant accomplished with the one hundred and forty-four thousand, while emphasizing those last day covenant people would have God’s sanctuary in their midst for eternity.

Isinasaalang-alang natin ang linya sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito, na unang tumutukoy sa pag-ihip ng Ikapitong Trumpeta at sa mensaheng para sa Laodicea, na nagbubunga ng hukbo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Pagkatapos, inuulit at pinalalawak ni Ezekiel ang linyang iyon sa pamamagitan ng pagpapakilala sa pagsasanib ng dalawang patpat ng hilaga at timog na mga kaharian ng Israel, bilang isang paglalarawan ng prosesong kung saan ang Pagka-Diyos at ang pagkatao ay pinag-iisa sa panahon ng pag-ihip ng Ikapitong Trumpeta. Kapag ang dalawang bansa ay naipag-isa bilang isang bansa, itinutukoy ni Ezekiel na sila’y may isang haring namamahala sa kanila, at pagkatapos ay tinatalakay niya ang walang hanggang tipan na siyang tipang natutupad kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, habang binibigyang-diin na ang bayang tipan sa mga huling araw ay magkakaroon ng santuwaryo ng Diyos sa gitna nila magpakailanman.

We have added to that line, the work of John measuring the temple in 1844, thus typifying the final measuring that began on September 11, 2001. That measuring is also addressed by Zechariah, who includes that the measuring takes place when God once again chooses Jerusalem as the city to place His name. We are drawing a simile between the components that make up the temple, and the two sticks of the northern and southern kingdoms of Israel. The work of Christ in bringing together His Divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand is represented in the two prophecies of the twenty-five hundred and twenty years of scattering brought upon the northern and southern kingdoms, in conjunction with the prophecy of twenty-three hundred years.

Idinagdag namin sa linyang iyon ang gawa ni Juan sa pagsukat sa templo noong 1844, na sa gayon ay itinutipo ang pangwakas na pagsukat na nagsimula noong Setyembre 11, 2001. Ang pagsukat na iyon ay tinukoy din ni Zacarias, na nagsasaad na nagaganap ang pagsukat kapag muling pinili ng Diyos ang Jerusalem bilang lunsod na paglalagyan ng Kanyang pangalan. Kami ay gumuguhit ng isang pagtutulad sa pagitan ng mga bahagi na bumubuo sa templo at ng dalawang kahoy ng hilagang at timog na mga kaharian ng Israel. Ang gawa ni Cristo sa pagdadala sa pagkakaisa ng Kanyang Pagka-Diyos at ng pagkatao ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay inilalarawan sa dalawang propesiya ng dalawang libo't limang daan at dalawampung taong pagkakalat na ipinasapit sa hilagang at timog na mga kaharian ng Israel, kaagapay ng propesiya ng dalawang libo't tatlong daang taon.

To identify what the sticks of Ezekiel represent in the work of the gospel requires a basic understanding of the gospel. Christ accepted our fallen flesh after four thousand years of inherited weakness, which were passed unto Him through Mary. As our Example, He demonstrated that by the exercising of His will, to be surrendered unto His Father’s will, we can overcome as He overcame, by exercising our will in subjection to His will. Our will is employed, either for good or evil in our brain, which is the citadel of the soul.

Upang matukoy kung ano ang kinakatawan ng mga kahoy ni Ezekiel sa gawain ng ebanghelyo ay nangangailangan ng batayang pagkaunawa sa ebanghelyo. Tinanggap ni Cristo ang ating nahulog na laman matapos ang apat na libong taon ng minanang kahinaan, na ipinasa sa Kanya sa pamamagitan ni Maria. Bilang ating Halimbawa, ipinakita Niya na sa paggamit ng Kanyang kalooban upang ipasuko ito sa kalooban ng Kanyang Ama, maaari tayong magtagumpay gaya ng pagtagumpay Niya, sa pamamagitan ng paggamit ng ating kalooban sa pagpapasakop sa Kanyang kalooban. Ang ating kalooban ay ginagamit, sa mabuti man o masama, sa ating utak, na siyang moog ng kaluluwa.

> “The student who desires to put the work of two terms into one, should not be permitted to have his own way in this matter. To undertake to do double work means with many, overtaxation of the mind, and a neglect of proper physical exercise. It is not reasonable to suppose that the mind can grasp and digest an oversupply of mental food, and it is as great a sin to overfeed the mind as it is to load the digestive organs, giving the stomach no periods of rest. The brain is the citadel of the whole man, and wrong habits of eating, dressing, or sleeping, affect the brain, and prevent the attaining of that which the student desires,—a good mental discipline. Any part of the body that is not treated with consideration will telegraph its injury to the brain. There should be exercised much patience and perseverance in instructing the youth how to preserve their health. They should become well informed on this matter, that every muscle and organ may be so strengthened and disciplined that in voluntary or involuntary action, the best of health may result, and the brain be invigorated to sustain the taxation of study.” Christian Education, 124.

> Ang mag-aaral na nagnanais na pagsamahin ang gawain ng dalawang termino sa isa ay hindi dapat pahintulutang masunod ang kaniyang sariling kagustuhan sa bagay na ito. Ang magpasyang gumawa ng dobleng gawain ay, para sa marami, nagbubunga ng labis na pagpapasán sa isipan at ng pagpapabaya sa wastong pisikal na ehersisyo. Hindi makatwiran na ipalagay na kayang saklawin at tunawin ng isipan ang labis-labis na pagkaing pang-isip; at kasimbigat na kasalanan ang labis na pagpapakain sa isipan gaya ng pagbibigat sa mga organo ng panunaw, na hindi binibigyan ang tiyan ng mga panahon ng pamamahinga. Ang utak ang kutang-tanggulan ng buong pagkatao, at ang maling mga gawi sa pagkain, pananamit, o pagtulog ay nakaaapekto sa utak at humahadlang sa pag-abot ng ninanais ng mag-aaral—ang mabuting disiplina ng isipan. Ang anumang bahagi ng katawan na hindi pinakikitunguhan nang may pagsasaalang-alang ay magpapadala ng pahiwatig ng pinsala sa utak. Dapat magpakita ng malaking pagtitiyaga at pagpupunyagi sa pagtuturo sa kabataan kung paano mapangalagaan ang kanilang kalusugan. Dapat silang maging lubos na maalam sa bagay na ito, upang ang bawat kalamnan at organo ay mapalakas at mapasailalim sa disiplina, anupa’t sa kusang-loob man o di-kusang pagkilos ay magbunga ng pinakamainam na kalusugan, at ang utak ay mapasigla upang mapasan nito ang kabigatan ng pag-aaral. Kristiyanong Edukasyon, 124.

The work of the everlasting covenant is to write God’s law upon our hearts and our minds, and both our heart and our mind is located in the “citadel of our souls,” which is our brain.

Ang gawain ng walang hanggang tipan ay ang pagsulat ng kautusan ng Diyos sa ating puso at isipan, at kapuwa ang ating puso at ang ating isipan ay nasa “moog ng ating mga kaluluwa,” na siyang ating utak.

> “The mind of a man or woman does not come down in a moment from purity and holiness to depravity, corruption, and crime. It takes time to transform the human to the divine, or to degrade those formed in the image of God to the brutal or the satanic. By beholding we become changed. Though formed in the image of his Maker, man can so educate his mind that sin which he once loathed will become pleasant to him. As he ceases to watch and pray, he ceases to guard the citadel, the heart, and engages in sin and crime. The mind is debased, and it is impossible to elevate it from corruption while it is being educated to enslave the moral and intellectual powers and bring them in subjection to grosser passions. Constant war against the carnal mind must be maintained; and we must be aided by the refining influence of the grace of God, which will attract the mind upward and habituate it to meditate upon pure and holy things.” Adventist Home, 330.

> Ang kaisipan ng lalaki o ng babae ay hindi sa isang iglap bumabagsak mula sa kadalisayan at kabanalan tungo sa kabuktutan, karumihan, at krimen. Nangangailangan ng panahon upang mabago ang makatao tungo sa makadiyos, o upang ibagsak ang mga hinubog ayon sa wangis ng Diyos tungo sa kabangisan o sa pagiging makasatanas. Sa pagmamasid, tayo’y nagbabago. Bagaman hinubog sa wangis ng kaniyang Maylalang, maaaring mahubog ng tao ang kaniyang kaisipan nang sa gayon ang kasalanang minsan niyang kinasusuklaman ay maging kaaya-aya sa kaniya. Kapag tumigil siya sa pagbabantay at pananalangin, tumitigil siyang bantayan ang muog, ang puso, at nasasangkot sa kasalanan at krimen. Ang kaisipan ay nalalapastangan at ibinababa, at hindi maaaring maiangat ito mula sa karumihan habang ito’y sinasanay na alipinin ang mga kapangyarihang moral at intelektuwal at ipailalim ang mga ito sa mas masasahol na pita. Dapat panatilihin ang walang humpay na pakikidigma laban sa makalaman na kaisipan; at tayo’y dapat tulungan ng nagpapadalisay na impluwensiya ng biyaya ng Diyos, na hihila sa kaisipan paitaas at sasanayin ito na magbulay-bulay sa mga dalisay at banal na bagay. Adventist Home, 330.

The “mind,” the “heart,” the “brain” is the “citadel of the soul.” A citadel is a fortress that is to be guarded from the entrance of sin.

Ang "isip," ang "puso," ang "utak" ay ang "moog ng kaluluwa." Ang moog ay isang kuta na nararapat bantayan upang hindi mapasok ng kasalanan.

> “In His prayer to the Father, Christ gave to the world a lesson which should be graven on mind and soul. ‘This is life eternal,’ He said, ‘that they might know Thee the only true God, and Jesus Christ, whom Thou hast sent.’ John 17:3. This is true education. It imparts power. The experimental knowledge of God and of Jesus Christ whom He has sent, transforms man into the image of God. It gives to man the mastery of himself, bringing every impulse and passion of the lower nature under the control of the higher powers of the mind. It makes its possessor a son of God and an heir of heaven. It brings him into communion with the mind of the Infinite, and opens to him the rich treasures of the universe.” Christ’s Object Lessons, 114.

> Sa Kaniyang panalangin sa Ama, ibinigay ni Cristo sa sanlibutan ang isang aral na dapat maukit sa isip at kaluluwa. "Ito ang buhay na walang hanggan," wika Niya, "na makilala Ka nila, ang iisang tunay na Diyos, at si Jesucristo na Iyong sinugo." Juan 17:3. Ito ang tunay na edukasyon. Nagbibigay ito ng kapangyarihan. Ang karanasang pagkakilala sa Diyos at kay Jesucristo na Kaniyang sinugo ay binabago ang tao ayon sa wangis ng Diyos. Ibinibigay nito sa tao ang paghahari sa sarili, na isinasailalim ang bawat udyok at pita ng mas mababang likas sa ilalim ng pamamahala ng nakatataas na mga kapangyarihan ng isipan. Ginagawa nitong anak ng Diyos at tagapagmana ng langit ang nagtataglay nito. Inihahatid siya nito sa pakikipag-ugnayan sa kaisipan ng Walang-hanggan, at binubuksan sa kaniya ang saganang mga kayamanan ng sansinukob. Christ's Object Lessons, 114.

The “higher powers” are to be employed to control and bring into subjection the “impulses and passions of the lower nature.” The higher powers are located in the mind, and it is “communion with the mind of the Infinite,” that “transforms man into the image of God.” In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand the image of the beast is formed in one class and the image of Christ in the other class. What accomplishes the transformation is the connection of minds. Those who have a carnal or fleshly mind as Paul identifies it, form the image of the flesh—the beast. Those who have attained the mind of Christ, form the image of Christ. The promise of the covenant is that we can attain to the mind of Christ at conversion, though we were all born with a carnal mind.

Ang mga "kapangyarihang nakatataas" ay dapat gamitin upang supilin at ipailalim ang mga "bugso at pita ng mababang kalikasan." Ang mga kapangyarihang nakatataas ay nasa isip, at ito ay ang "pakikipag-ugnayan sa isip ng Walang Hanggan," na "nagbabago sa tao tungo sa wangis ng Diyos." Sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, nabubuo sa isang pangkat ang larawan ng hayop at sa kabilang pangkat ang larawan ni Cristo. Ang nagpapaganap sa pagbabagong ito ay ang pagkakaugnay ng mga isipan. Ang mga may isiping makalaman o ayon sa laman, gaya ng pagkakakilanlan ni Pablo, ay humuhubog sa larawan ng laman—ang hayop. Ang mga nagtaglay ng isip ni Cristo ay humuhubog sa larawan ni Cristo. Ang pangako ng tipan ay na maaari nating kamtin ang isip ni Cristo sa pagbabalik-loob, bagaman tayong lahat ay ipinanganak na may isiping makalaman.

> Let this mind be in you, which was also in Christ Jesus: Who, being in the form of God, thought it not robbery to be equal with God: But made himself of no reputation, and took upon him the form of a servant, and was made in the likeness of men: And being found in fashion as a man, he humbled himself, and became obedient unto death, even the death of the cross. Philippians 2:5–8.

> Magkaroon sa inyo ng ganitong kaisipan, na kay Cristo Jesus din: Na, bagaman siya’y nasa anyo ng Diyos, ay hindi niya inakalang isang pangangamkam ang pagiging kapantay ng Diyos; kundi hinubaran niya ang kanyang sarili, at kinuha ang anyo ng isang alipin, at naging sa wangis ng mga tao; at nang masumpungan sa kaanyuang bilang tao, ay pinakumbaba niya ang kanyang sarili, at naging masunurin hanggang sa kamatayan, oo, hanggang sa kamatayan sa krus. Filipos 2:5-8.

We are to have the mind of Christ in us, as it was also in Christ, for we were created in His image. But we do not have that mind, we have a carnal mind, sold under sin.

Narapat na magkaroon tayo sa ating sarili ng kaisipan ni Cristo, gaya rin ng nasa kay Cristo, sapagkat tayo’y nilikha ayon sa Kanyang wangis. Subalit wala tayo ng kaisipang iyon; ang taglay natin ay kaisipang makalaman, na ipinagbili sa ilalim ng kasalanan.

> There is therefore now no condemnation to them which are in Christ Jesus, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For the law of the Spirit of life in Christ Jesus hath made me free from the law of sin and death. For what the law could not do, in that it was weak through the flesh, God sending his own Son in the likeness of sinful flesh, and for sin, condemned sin in the flesh: That the righteousness of the law might be fulfilled in us, who walk not after the flesh, but after the Spirit. For they that are after the flesh do mind the things of the flesh; but they that are after the Spirit the things of the Spirit. For to be carnally minded is death; but to be spiritually minded is life and peace. Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. So then they that are in the flesh cannot please God. But ye are not in the flesh, but in the Spirit, if so be that the Spirit of God dwell in you. Now if any man have not the Spirit of Christ, he is none of his. And if Christ be in you, the body is dead because of sin; but the Spirit is life because of righteousness. Romans 8:1–10.

> Kaya nga ngayon, wala nang kahatulan sa mga nasa kay Cristo Jesus, na hindi lumalakad ayon sa laman, kundi ayon sa Espiritu. Sapagkat pinalaya ako ng kautusan ng Espiritu ng buhay na nasa kay Cristo Jesus mula sa kautusan ng kasalanan at ng kamatayan. Sapagkat ang hindi nagawa ng kautusan, palibhasa’y mahina dahil sa laman, ay ginawa ng Diyos, sa pagsugo niya ng kaniyang sariling Anak sa wangis ng makasalanang laman, at dahil sa kasalanan, hinatulan niya ang kasalanan sa laman; upang ang katuwiran ng kautusan ay matupad sa amin, na hindi lumalakad ayon sa laman, kundi ayon sa Espiritu. Sapagkat ang mga namumuhay ayon sa laman ay nakatuon ang pag-iisip sa mga bagay ng laman; ngunit ang mga namumuhay ayon sa Espiritu ay sa mga bagay ng Espiritu. Sapagkat ang pag-iisip na makalaman ay kamatayan; ngunit ang pag-iisip na ayon sa Espiritu ay buhay at kapayapaan. Sapagkat ang pag-iisip na makalaman ay pagkakaalit laban sa Diyos; sapagkat hindi ito napapasakop sa kautusan ng Diyos, ni hindi nga maaari. Kaya nga ang mga nasa laman ay hindi makalulugod sa Diyos. Subalit kayo ay hindi nasa laman kundi nasa Espiritu, kung tunay na nananahan sa inyo ang Espiritu ng Diyos. At kung ang sinuman ay walang Espiritu ni Cristo, hindi siya kabilang sa kaniya. At kung si Cristo ay nasa inyo, ang katawan ay patay dahil sa kasalanan; ngunit ang Espiritu ay buhay dahil sa katuwiran. Roma 8:1-10.

To be of the Spirit is life, and to be of the flesh is death. The flesh is the lower nature, it is the source of our feelings. The fleshly lower nature is to be governed by the higher nature, which is accomplished by the exercise of our wills in subjection to the Holy Spirit. Our higher carnal minds can be transformed here and now, but our lower nature must wait for the Second Coming to be changed.

Ang sumasa-Espiritu ay buhay, at ang sumasa-laman ay kamatayan. Ang laman ay ang mababang kalikasan; ito ang pinagmumulan ng ating mga damdamin. Ang mababang kalikasang makalaman ay nararapat pamahalaan ng nakahihigit na kalikasan, at ito ay natutupad sa pamamagitan ng pagpapairal ng ating kalooban na nasa ilalim ng pagpapasakop sa Espiritu Santo. Ang ating nakahihigit na karnal na pag-iisip ay maaaring mabago dito at ngayon, ngunit ang ating mababang kalikasan ay kailangang maghintay hanggang sa Ikalawang Pagparito upang mabago.

Ezekiel’s two sticks identify a stick that is represented as the courtyard, and that stick reached its conclusion in 1798. It had been perfectly divided by twelve hundred and sixty years of paganism trampling down the host, and twelve hundred and sixty years of papalism trampling down the host. That stick did not represent the trampling down of God’s sanctuary, for God’s sanctuary was located in the southern kingdom. The host that was trampled down by paganism and papalism, was a human temple, but in relation to the southern kingdom it was the body, and the southern kingdom was where God chose to place the head. The northern kingdom was the body, the southern kingdom was the head.

Ang dalawang patpat ni Ezekiel ay tumutukoy sa isang patpat na isinasagisag bilang looban, at ang patpat na iyon ay umabot sa kaniyang wakas noong 1798. Ito ay ganap na nahati sa tig-1,260 taon ng paganismo na yumurak sa hukbo, at tig-1,260 taon ng papalismo na yumurak sa hukbo. Ang patpat na iyon ay hindi kumakatawan sa pagyurak sa santuwaryo ng Diyos, sapagkat ang santuwaryo ng Diyos ay nasa kahariang timog. Ang hukbong niyurakan ng paganismo at papalismo ay isang templong pantao, ngunit kaugnay ng kahariang timog, iyon ang katawan, at ang kahariang timog ang dako na pinili ng Diyos upang ilagay ang ulo. Ang kahariang hilaga ang katawan, ang kahariang timog ang ulo.

The northern kingdom’s two divisions of twelve hundred and sixty years, represented the two various tendencies to sin in the body temple, as represented by inherited and cultivated tendencies. Paganism was a symbol of the inherited tendencies of sin in the body temple, and papalism’s adoption of the religion of paganism, represents the cultivated tendencies to sin. In either case, the body temple could not be transformed until the Second Coming, so the stick of the northern kingdom extended only to 1798, and when John was told to measure the temple, that stick was to be left off.

Ang dalawang bahagi ng kaharian sa hilaga na tig-isang libo dalawang daan at animnapung taon ay kumakatawan sa dalawang iba’t ibang hilig tungo sa kasalanan sa templo ng katawan, na kinakatawan ng mga minana at napagsanayang hilig. Ang paganismo ay sagisag ng minanang mga hilig ng kasalanan sa templo ng katawan, at ang pagtanggap ng papalismo sa relihiyon ng paganismo ay kumakatawan sa mga napagsanayang hilig tungo sa kasalanan. Sa alinmang kaso, ang templo ng katawan ay hindi mababago hanggang sa Ikalawang Pagparito, kaya’t ang patpat ng kaharian sa hilaga ay umabot lamang hanggang 1798, at nang utusan si Juan na sukatin ang templo, ang patpat na iyon ay hindi na isasama.

The word “conversion,” means a transformation or change from one state or condition to another. When Adam and Eve sinned, they were “converted” from their original state, for they had been created perfect, in the image of God, with the higher powers controlling the lower powers. When they sinned, they were “converted” into a being where the lower powers took ascendancy over the higher powers. They transmitted that condition to all their descendants.

Ang salitang "conversion" ay nangangahulugang isang pagbabagong-anyo o pagbabago mula sa isang kalagayan tungo sa iba. Nang nagkasala sina Adan at Eva, sila ay "converted" mula sa kanilang orihinal na kalagayan, sapagkat sila’y nilalang na sakdal, ayon sa wangis ng Diyos, na ang mga nakatataas na kapangyarihan ang kumokontrol sa mga nakabababang kapangyarihan. Nang sila’y nagkasala, sila ay "converted" tungo sa pagiging isang nilalang na ang mga nakabababang kapangyarihan ang nangibabaw sa mga nakatataas na kapangyarihan. Ipinasa nila ang kalagayang iyon sa lahat ng kanilang mga inapo.

In the prophetic relation of Ezekiel’s two sticks, the Lord chose Jerusalem to be the head, the capital where the king resided. It was to be the higher power. In the simile of the two sticks the southern kingdom was the lower power in relation to the higher kingdom in the north. The conversion that is represented when the two sticks were to be joined, required that the southern kingdom was returned to its position as the head. It was to be converted unto the northern kingdom, for it was then joined with the true king of the north, and connected with the throne room of the true northern kingdom.

Sa propetikong ugnayan ng dalawang tungkod ni Ezekiel, pinili ng Panginoon ang Jerusalem na maging ulo, ang kabisera kung saan tumatahan ang hari. Ito ang itinakdang maging nakatataas na kapangyarihan. Sa pagwawangis ng dalawang tungkod, ang kahariang timog ay ang mababang kapangyarihan kaugnay ng nakatataas na kaharian sa hilaga. Ang pagbabalik-loob na kinakatawan kapag pagdudugtungin ang dalawang tungkod ay nangangailangan na maibalik ang kahariang timog sa kalagayan nito bilang ulo. Ito ay dapat na ibaling tungo sa kahariang hilaga, sapagkat noon ay naisanib ito sa tunay na hari ng hilaga, at naugnay sa bulwagang-trono ng tunay na kahariang hilaga.

For this reason, the northern kingdom only reached to 1798, and John was told to leave off the courtyard, which only reached to 1798. The southern kingdom would be joined to the stick of the twenty-three hundred years with the arrival of the third angel, but the northern kingdom would end as the combination of divinity and humanity was accomplished within the two apartments of the temple which John then measured. The northern kingdom was connected by the link of forty-six with the southern kingdom, at the arrival of the third angel, but it did not directly connect with 1844, as did the southern kingdom.

Sa dahilang ito, ang kahariang hilaga ay umabot lamang hanggang 1798, at si Juan ay inatasang pabayaan ang looban, na umabot lamang hanggang 1798. Ang kahariang timog ay ipagkakaisa sa kahoy ng dalawang libo’t tatlong daang taon sa pagdating ng ikatlong anghel, ngunit ang kahariang hilaga ay magwawakas samantalang naisakatuparan ang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkapakatao sa loob ng dalawang dakó ng templo na pagkatapos ay sinukat ni Juan. Ang kahariang hilaga ay napaugnay sa kahariang timog sa pamamagitan ng kawing na apatnapu’t anim, sa pagdating ng ikatlong anghel, ngunit hindi ito tuwirang naugnay sa 1844, gaya ng nangyari sa kahariang timog.

The southern kingdom was linked with both the temple of forty-six years, and the combination of divinity with humanity represented by the two hundred and twenty years. The northern kingdom in 1798, marked the foundation of the temple of forty-six years, but it there ended, for as the foundation, it represented the flesh which Christ had taken upon Himself, and His flesh was slain from the foundation of the world. All the temples are interchangeable symbols, and the foundation of the forty-six years in 1798, identifies His human flesh, and the conclusion of those forty-six years in 1844, identifies His Divinity.

Ang katimugang kaharian ay naugnay kapwa sa templong apatnapu't anim na taon, at sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao na kinakatawan ng dalawang daan at dalawampung taon. Ang hilagang kaharian noong 1798 ay minarkahan ang pundasyon ng templong apatnapu't anim na taon, ngunit doon iyon nagwakas, sapagkat, bilang pundasyon, kinatawan nito ang laman na inaku ni Cristo sa Kaniyang sarili, at ang Kaniyang laman ay pinaslang mula sa pagkakatatag ng sanlibutan. Ang lahat ng mga templo ay mga sagisag na mapagpapalit, at ang pundasyon ng apatnapu't anim na taon noong 1798 ay tumutukoy sa Kaniyang katawang-tao, at ang pagtatapos ng apatnapu't anim na taong iyon noong 1844 ay tumutukoy sa Kaniyang pagka-Diyos.

The host that was trampled down until 1798 was not God’s sanctuary, though God’s sanctuary was represented as being trampled down in that period of time, but that trampling down was being carried out in the southern kingdom, where God had chosen Jerusalem, to place His sanctuary and name. The host that had been trampled down, represented the Gentiles, it represented the body.

Ang hukbong na tinatapakan hanggang 1798 ay hindi ang santuwaryo ng Diyos, bagama’t ang santuwaryo ng Diyos ay inilarawang tinatapakan sa panahong iyon; ngunit ang pagtapak na iyon ay isinasagawa sa timog na kaharian, kung saan pinili ng Diyos ang Jerusalem upang ilagak ang Kaniyang santuwaryo at ang Kaniyang pangalan. Ang hukbong tinapakan ay kumakatawan sa mga Hentil; ito ay kumakatawan sa katawan.

When Adam and Eve sinned, the “seven times” of seven thousand years of humanity being trampled down by sin began. At that point, the Lamb who was slain from the foundation of the world provided skins of lamb to cover the sinful nakedness of humanity. When the trampling down of humanity concluded in 1798, the Lamb, who is the foundation and builder of every sanctified representation of a temple, was again slain. There the northern kingdom, and the human temple represented therein, ended.

Nang magkasala sina Adan at Eva, nagsimula ang “pitong ulit”—pitong libong taon ng pagyurak ng kasalanan sa sangkatauhan. Sa puntong iyon, ang Kordero na pinaslang mula pa sa pagkakatatag ng sanlibutan ay naglaan ng mga balat ng kordero upang takpan ang makasalanang kahubaran ng sangkatauhan. Nang matapos ang pagyurak sa sangkatauhan noong 1798, ang Kordero, na siyang saligan at tagapagtayo ng bawat pinabanal na larawan ng templo, ay muling pinaslang. Doon nagwakas ang hilagang kaharian, at gayundin ang templong pantao na kinakatawan roon.

1798 was when the counterfeit antichrist was slain after he had given his satanic witness of three and a half prophetic years, which began with his empowerment in the year 538, which was preceded by thirty years of preparation beginning in the year 508. That was a satanic counterfeit of Christ’s thirty years of preparation that began at His birth, which ended at His empowerment, when He was baptized, and thereafter He gave His testimony for three and a half literal years until He reached the point where the Lamb slain from the foundation of the world was crucified. Then was fulfilled His promise that once the temple was destroyed, He would raise it up in three days.

Noong 1798, ang huwad na Antikristo ay pinatay matapos niyang maibigay ang kaniyang satanikong patotoo sa loob ng tatlo’t kalahating taong propetiko, na nagsimula sa kaniyang pagkakalooban ng kapangyarihan noong 538, at nauna rito ang tatlumpung taon ng paghahanda na nagsimula noong 508. Iyon ay isang satanikong panggagaya sa tatlumpung taong paghahanda ni Cristo na nagsimula sa Kaniyang kapanganakan, na nagwakas sa Kaniyang pagkakalooban ng kapangyarihan nang Siya’y bininyagan, at pagkatapos noon ay ibinigay Niya ang Kaniyang patotoo sa loob ng tatlo’t kalahating literal na taon hanggang sa Siya’y dumating sa puntong ang Korderong pinatay mula sa pagkakatatag ng sanlibutan ay ipinako sa krus. At noon ay natupad ang Kaniyang pangako na kapag ang templo ay nawasak, muli Niya itong ibabangon sa loob ng tatlong araw.

He would be the one that raised up His body temple, for it was the power of His divinity that accomplished the resurrection, for His divinity did not die at the crucifixion, it was His humanity that died on the cross, for it is impossible for God to die.

Siya mismo ang magtatayo muli ng templo ng Kanyang katawan, sapagkat ang kapangyarihan ng Kanyang pagka-Diyos ang nagsakatuparan ng muling pagkabuhay, sapagkat ang Kanyang pagka-Diyos ay hindi namatay sa pagpapako sa krus, kundi ang Kanyang pagka-tao ang namatay sa krus, sapagkat imposibleng mamatay ang Diyos.

> “‘I am the resurrection, and the life’ (John 11:25). He who had said, ‘I lay down my life, that I might take it again’ (John 10:17), came forth from the grave to life that was in Himself. Humanity died; divinity did not die. In His divinity, Christ possessed the power to break the bonds of death. He declares that He has life in Himself to quicken whom He will.” Selected Messages, book 1, 301.

> 'Ako ang pagkabuhay na maguli at ang buhay' (Juan 11:25). Siya na nagsabi, 'Ibinibigay ko ang aking buhay, upang muli ko itong kunin' (Juan 10:17), ay lumabas mula sa libingan tungo sa buhay na nasa Kanyang sarili. Namatay ang Kanyang pagkatao; hindi namatay ang Kanyang pagka-Diyos. Sa Kanyang pagka-Diyos, taglay ni Cristo ang kapangyarihang baliin ang mga gapos ng kamatayan. Ipinahahayag Niya na taglay Niya ang buhay sa Kanyang sarili upang bigyang-buhay ang sinumang Kanyang naisin. Selected Messages, aklat 1, 301.

In 1798, the human temple, the host of the “northern kingdom”, came to a conclusion, for as the symbol of the lower nature, it could not be changed until the resurrection at the Second Coming. It did however identify the foundation of the forty-six years when Christ raised up the temple which could be transformed, represented by the southern kingdom, which was a symbol of the higher powers of the mind, which is transformed the moment a sinner is justified.

Noong 1798, ang templong pantao, ang hukbo ng “hilagang kaharian,” ay nagwakas, sapagkat, bilang sagisag ng mas mababang kalikasan, hindi ito maaaring mabago hanggang sa pagkabuhay na mag-uli sa Ikalawang Pagparito. Gayunman, tinukoy nito ang pundasyon ng apatnapu’t anim na taon, nang ibinangon ni Cristo ang templong maaaring mapagbagong-anyo, na kinakatawan ng timugang kaharian, na sagisag naman ng nakatataas na mga kapangyarihan ng isip, ang siyang nababago sa sandaling ang isang makasalanan ay ariing-ganap.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Sa pundasyong inilatag mismo ni Cristo, itinayo ng mga apostol ang Iglesia ng Diyos. Sa Kasulatan, ang larawan ng pagtatayo ng isang templo ay madalas gamitin upang ilarawan ang pagtatayo ng Iglesia. Tinukoy ni Zacarias si Cristo bilang ang Sanga na magtatayo ng templo ng Panginoon. Binanggit niya ang mga Hentil bilang mga tutulong sa gawain: “Ang mga taga-malayo ay darating at magtatayo sa templo ng Panginoon;” at ipinahayag ni Isaias, “Itatayo ng mga anak ng taga-ibang lupa ang iyong mga kuta.” Zacarias 6:12, 15; Isaias 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Sa pagsulat hinggil sa pagtatayo ng templong ito, wika ni Pedro, “Na sa kaniya kayo’y lumalapit—sa batong buháy na tunay na itinakwil ng mga tao, datapwa’t hinirang ng Diyos at mahalaga—kayo rin naman, na gaya ng mga batong buháy, ay itinatayong isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo.” 1 Pedro 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> Sa pook-pinagkukuhaan ng bato sa daigdig ng mga Judio at ng mga Hentil ay nagsipagpagal ang mga apostol, na naglalabas ng mga batong ilalatag sa ibabaw ng saligan. Sa kaniyang sulat sa mga mananampalataya sa Efeso, sinabi ni Pablo, “Kaya nga hindi na kayo mga taga-ibang-lugar at mga dayuhan, kundi kababayan ng mga banal, at kabilang sa sambahayan ng Diyos; at itinayo sa ibabaw ng saligan ng mga apostol at ng mga propeta, na si Jesucristo mismo ang Pangulong Bato sa Panulok; na sa Kaniya ang buong gusali na maayos na pinag-ugnay-ugnay ay lumalago tungo sa isang banal na templo sa Panginoon; na sa Kaniya rin kayo ay itinatayong magkakasama upang maging isang tahanan ng Diyos sa pamamagitan ng Espiritu.” Efeso 2:19-22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.’ 1 Corinthians 3:10–13.

> At sa mga taga-Corinto ay sumulat siya: 'Ayon sa biyaya ng Diyos na ipinagkaloob sa akin, gaya ng isang marunong na punong tagapagtayo, nailatag ko ang saligan, at may iba namang nagtatayo sa ibabaw nito. Ngunit mag-ingat ang bawat tao kung paano siya nagtatayo sa ibabaw nito. Sapagkat walang ibang saligan na maaaring ilagay ng sinuman maliban sa nailatag na, na si Jesucristo. Ngayon, kung may sinumang magtayo sa ibabaw ng saligang ito gamit ang ginto, pilak, mga mahalagang bato, kahoy, dayami, ipa; ang gawa ng bawat tao ay mahahayag: sapagkat ipahahayag ito ng araw, sapagkat ito’y mahahayag sa pamamagitan ng apoy; at susubukin ng apoy ang gawa ng bawat tao kung anong uri ito.' 1 Corinto 3:10-13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595, 596.

> Ang mga apostol ay nagtayo sa isang matatag na saligan, ang mismong Bato ng mga Panahon. Sa saligang ito dinala nila ang mga batong kanilang hinukay mula sa sanlibutan. Hindi nagpagal ang mga tagapagtayo nang walang hadlang. Lubhang pinahirap ng pagsalungat ng mga kaaway ni Cristo ang kanilang gawain. Kinailangan nilang makibaka laban sa pagkapanatiko, pagkiling, at poot ng mga nagtatayo sa isang huwad na saligan. Marami sa mga gumawa bilang mga tagapagtayo ng iglesia ay maihahambing sa mga tagapagtayo ng pader sa kapanahunan ni Nehemias, tungkol sa kanila’y nasusulat: ‘Ang mga nagtayo sa pader, at ang mga nagdadala ng pasan, pati yaong mga nagkakarga, bawat isa’y sa isang kamay gumagawa sa gawain, at sa kabilang kamay ay may hawak na sandata.’ Nehemias 4:17. Mga Gawa ng mga Apostol, 595, 596.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “The fall of man filled all heaven with sorrow. The world that God had made was blighted with the curse of sin and inhabited by beings doomed to misery and death. There appeared no escape for those who had transgressed the law. Angels ceased their songs of praise. Throughout the heavenly courts there was mourning for the ruin that sin had wrought.

> Ang pagkahulog ng tao ay nagpunô sa buong langit ng dalamhati. Ang sanlibutang nilikha ng Diyos ay napinsala ng sumpa ng kasalanan at tinitirhan ng mga nilalang na hinatulang magdusa at mamatay. Walang lumitaw na daan ng pagtakas para sa mga lumabag sa kautusan. Tumigil ang mga anghel sa kanilang mga awit ng papuri. Sa lahat ng bulwagan ng langit ay may pagluluksa dahil sa kapahamakang idinulot ng kasalanan.

> “The Son of God, heaven’s glorious Commander, was touched with pity for the fallen race. His heart was moved with infinite compassion as the woes of the lost world rose up before Him. But divine love had conceived a plan whereby man might be redeemed. The broken law of God demanded the life of the sinner. In all the universe there was but one who could, in behalf of man, satisfy its claims. Since the divine law is as sacred as God Himself, only one equal with God could make atonement for its transgression. None but Christ could redeem fallen man from the curse of the law and bring him again into harmony with Heaven. Christ would take upon Himself the guilt and shame of sin—sin so offensive to a holy God that it must separate the Father and His Son. Christ would reach to the depths of misery to rescue the ruined race.

> Ang Anak ng Diyos, ang maluwalhating Kumandante ng Langit, ay nahabag sa bumagsak na sangkatauhan. Naantig ang Kanyang puso ng walang-hanggang kahabagan, nang lumantad sa Kanyang paningin ang mga dalamhati ng nawawalang sanlibutan. Ngunit ang banal na pag-ibig ay nagpanukala ng isang paraan na sa pamamagitan nito ay matutubos ang tao. Ang nilabag na kautusan ng Diyos ay humihingi ng buhay ng makasalanan. Sa buong sansinukob, iisa lamang ang makatutugon, alang-alang sa tao, sa mga hinihingi nito. Yamang ang banal na kautusan ay kasing-banal ng Diyos Mismo, tanging ang kapantay ng Diyos lamang ang makagagawa ng pagbabayad-sala para sa paglabag dito. Walang sinuman kundi si Cristo ang makatutubos sa bumagsak na tao mula sa sumpa ng kautusan at maibalik siyang muli sa pagkakasundo sa Langit. Si Cristo ay papasanin sa Kanyang sarili ang sala at kahihiyan ng kasalanan—kasalanang lubhang nakasusuklam sa isang banal na Diyos na anupa’t kinakailangang ihiwalay nito ang Ama at ang Kanyang Anak. Aabutin ni Cristo ang kalaliman ng kasawian upang iligtas ang napahamak na lahi ng tao.

> “Before the Father He pleaded in the sinner’s behalf, while the host of heaven awaited the result with an intensity of interest that words cannot express. Long continued was that mysterious communing—’the counsel of peace’ (Zechariah 6:13) for the fallen sons of men. The plan of salvation had been laid before the creation of the earth; for Christ is ‘the Lamb slain from the foundation of the world’ (Revelation 13:8); yet it was a struggle, even with the King of the universe, to yield up His Son to die for the guilty race. But ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ John 3:16. Oh, the mystery of redemption! the love of God for a world that did not love Him! Who can know the depths of that love which ‘passeth knowledge’? Through endless ages immortal minds, seeking to comprehend the mystery of that incomprehensible love, will wonder and adore.

> Sa harap ng Ama ay namagitan Siya alang-alang sa makasalanan, samantalang ang hukbo ng langit ay naghihintay sa kahihinatnan na may kasidhian ng pananabik na hindi kayang ipahayag ng mga salita. Matagal na nagpatuloy ang mahiwagang pakikipag-sanggunian na yaon—“ang payo ng kapayapaan” (Zechariah 6:13)—para sa bumagsak na mga anak ng tao. Ang panukala ng kaligtasan ay naihanda na bago pa lalangin ang lupa; sapagkat si Cristo ang “Korderong pinaslang mula nang itatag ang sanlibutan” (Revelation 13:8); gayunman ay isang pakikibaka, maging sa Hari ng sansinukob, ang isuko ang Kanyang Anak upang mamatay para sa salinlahing may sala. Ngunit, “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, na ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa Kanya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” John 3:16. O, ang hiwaga ng pagtubos! ang pag-ibig ng Diyos sa isang sanlibutang hindi umiibig sa Kanya! Sino ang makaaalam ng kailaliman ng pag-ibig na yaong “lampas sa kaalaman”? Sa mga walang hanggang kapanahunan, ang mga di-namamatay na isipan, na nagsisikap na maunawaan ang hiwaga ng pag-ibig na yaong di-maaarok, ay mamamangha at sasamba.

> “God was to be manifest in Christ, ‘reconciling the world unto Himself.’ 2 Corinthians 5:19. Man had become so degraded by sin that it was impossible for him, in himself, to come into harmony with Him whose nature is purity and goodness. But Christ, after having redeemed man from the condemnation of the law, could impart divine power to unite with human effort. Thus by repentance toward God and faith in Christ the fallen children of Adam might once more become ‘sons of God.’ 1 John 3:2.” Patriarchs and Prophets, 63, 64.

> "Ang Diyos ay mahahayag sa katauhan ni Cristo, 'na ipinagkakasundo sa Kaniyang sarili ang sanlibutan.' 2 Corinto 5:19. Ang tao ay naging lubhang nalugmok dahil sa kasalanan anupa’t imposibleng, sa kaniyang sarili, siya’y mapasa-kaayon sa Kaniya na ang likas ay kadalisayan at kabutihan. Ngunit si Cristo, matapos Niyang tubusin ang tao mula sa kahatulan ng kautusan, ay makapagkakaloob ng banal na kapangyarihan upang magsanib ito sa pagsisikap ng tao. Sa gayon, sa pamamagitan ng pagsisisi sa Diyos at pananampalataya kay Cristo, ang mga bumagsak na anak ni Adan ay maaaring muling maging 'mga anak ng Diyos.' 1 Juan 3:2." Patriarchs and Prophets, 63, 64.

Back to Articles