Article

# Panium - Number Ten

Panium - Bilang Sampu

The Rise and Fall of Nations: Sealing the 144,000 and the Hidden Prophetic History of Daniel 11:10–16

Ang Pag-angat at Pagbagsak ng mga Bansa: Ang Pagtatatak sa 144,000 at ang Nakatagong Propetikong Kasaysayan ng Daniel 11:10-16

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2025

Formats

PDF
Word

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, as is the final rise and fall of the United States represented in the final president in verse two, as is the final earthly representative of the dragon power; the United Nation’s final rise and fall represented in verses three and four. Verses five through nine represent the history of the papal power from 538 unto 1798. 538 marks the empowerment of the papal power, 1798 marks the deadly wound of the papacy, and therefore verses five through nine represent the final rise and fall of the beast. Verse ten marks 1989 as the fall of the king of the south as represented in the former Soviet Union.

Ang paksa sa mga talatang labing-isa at labindalawa ay ang pag-angat at pagbagsak ng hari ng timog; gayundin, ang huling pag-angat at pagbagsak ng Estados Unidos, na kinakatawan ng huling pangulo sa talatang dalawa; at ang huling kinatawang makamundo ng kapangyarihan ng dragon, ang Mga Nagkakaisang Bansa, na ang huling pag-angat at pagbagsak ay kinakatawan sa mga talatang tatlo at apat. Ang mga talatang lima hanggang siyam ay kumakatawan sa kasaysayan ng kapangyarihan ng kapapahan mula 538 hanggang 1798. Itinatakda ng 538 ang pagkakatibay ng kapangyarihan ng kapapahan, at itinatakda ng 1798 ang nakamamatay na sugat ng kapapahan; kaya’t ang mga talatang lima hanggang siyam ay kumakatawan sa huling pag-angat at pagbagsak ng hayop. Itinatakda ng talatang sampu ang 1989 bilang pagbagsak ng hari ng timog, na kinakatawan sa dating Unyong Sobyet.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> Bawat bansang lumitaw sa entablado ng kasaysayan ay pinahintulutang lumagay sa kaniyang kinalalagyan sa lupa, upang makita kung tutuparin nito ang layunin ng 'Ang Tagapagbantay at ang Banal.' Tinunton ng propesiya ang pag-angat at pagbagsak ng mga dakilang imperyo ng sanlibutan—Babilonia, Medo-Persia, Gresya, at Roma. Sa bawat isa sa mga ito, gaya rin ng sa mga bansang hindi kasingmakapangyarihan, naulit ang kasaysayan. Bawat isa ay nagkaroon ng panahon ng pagsubok, bawat isa ay nabigo; kumupas ang kaluwalhatian nito, naglaho ang kapangyarihan nito, at ang pook nito ay hinalinhinan ng iba. . . .

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> Mula sa pagsikat at pagbagsak ng mga bansa, gaya ng ginawang maliwanag sa mga pahina ng Banal na Kasulatan, kailangan nilang matutuhan kung gaano kawalang-kabuluhan ang pawang panlabas at makamundong kaluwalhatian. Ang Babilonia, kasama ang lahat ng kapangyarihan at karilagan nito, na ang tulad ay hindi na muling nasilayan ng ating sanlibutan—kapangyarihan at karilagang sa mga tao ng panahong yaon ay waring napakatatag at nananatili—gaano ganap itong naglaho! Tulad ng 'bulaklak ng damo' ito’y naparam. Gayon napaparam ang lahat ng walang Diyos bilang saligan. Tanging yaong nakabigkis sa Kanyang layunin at nagpapahayag ng Kanyang katangian ang mananatili. Ang Kanyang mga simulain ang tanging mga bagay na matatag na nalalaman ng ating sanlibutan." Education, 177, 184.

Verses eleven and twelve identify the final rise and fall of the king of the south, as represented by Russia. Verses thirteen through fifteen identify the final rise and fall of the United States. The entire prophetic narrative of chapter eleven is built upon the structure of the rise and fall of kingdoms. The student of prophecy must consider this fact if he is to have any possibility of rightly dividing the prophetic message of chapter eleven.

Ang mga talatang ikalabing-isa at ikalabindalawa ay tumutukoy sa pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng Hari ng Timog, na kinakatawan ng Rusya. Ang mga talatang ikalabintatlo hanggang ikalabinlima ay tumutukoy sa pangwakas na pag-angat at pagbagsak ng Estados Unidos. Ang buong propetikong salaysay ng ikalabing-isang kabanata ay nakabatay sa balangkas ng pag-angat at pagbagsak ng mga kaharian. Ang mag-aaral ng propesiya ay dapat isaalang-alang ang katotohanang ito upang siya’y magkaroon ng anumang posibilidad na maihati nang wasto ang propetikong mensahe ng ikalabing-isang kabanata.

The foundational perspective of Daniel chapter eleven is that it consists of repeated illustrations of the rise and fall of kingdoms. When Sister White stated, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” she is identifying “Grecia” as the dragon, “Rome” as the beast and “Medo-Persia” as the false prophet. She is identifying the final rise and fall of the final earthly kingdom which consists of the dragon, the beast and the false prophet who begin their rise at the Sunday law and lead the world to Armageddon in fulfillment of Revelation 16:12–21. She is directing God’s people to “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” as the perspective to employ in order “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”

Ang batayang pananaw ng kabanatang ika-labing-isa ng Daniel ay na ito’y binubuo ng mga paulit-ulit na paglalarawan ng pagsikat at pagbagsak ng mga kaharian. Nang sinabi ni Sister White, “Gayon napuksa ang kahariang Medo-Persian, at ang mga kaharian ng Grecia at Roma,” kinikilala niya ang “Grecia” bilang ang dragon, ang “Rome” bilang ang halimaw, at ang “Medo-Persia” bilang ang bulaang propeta. Kanyang tinutukoy ang pangwakas na pagsikat at pagbagsak ng huling makalupang kaharian na binubuo ng dragon, ng halimaw, at ng bulaang propeta, na magsisimula ng kanilang pag-angat sa batas ng Linggo at aakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon bilang katuparan ng Apocalipsis 16:12–21. Itinuturo niya sa bayan ng Diyos ang “pagsikat at pagbagsak ng mga bansa, gaya ng ginawang maliwanag sa mga pahina ng Banal na Kasulatan,” bilang pananaw na dapat gamitin upang “matutuhan kung gaano kawalang-saysay ang pawang panlabas at makamundong kaluwalhatian.”

The reason we need “to learn how worthless is mere outward and worldly glory,” is to further understand that everything perishes “that has not God for its foundation.” It is therefore a life-or-death proposition to have God or not to have God as your foundation. From that point in the development of the thought Sister White then defines what it means to have God as your foundation when she states, “Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure.” She has just explained that everything not on God’s foundation perishes, and that a two-fold qualifier of what is built upon the foundation is whether a thing is “bound up with His purposes,” and that which “expresses His character.” His character is His foundation.

Ang dahilan kung bakit kailangan nating "matutuhan kung gaano kawalang-kabuluhan ang pawang panlabas at makamundong kaluwalhatian" ay upang higit pang maunawaan na napaparam ang bawat bagay na "walang Diyos bilang saligan." Kaya’t usaping buhay o kamatayan ang magkaroon o hindi magkaroon ng Diyos bilang iyong saligan. Mula roon sa pag-unlad ng kaisipang iyon, nilinaw ni Sister White kung ano ang kahulugan ng pagkakaroon ng Diyos bilang iyong saligan nang sinabi niya, "Tanging yaong nakaugnay sa Kanyang layunin at nagpapahayag ng Kanyang karakter ang makapananatili." Katatapos lamang niyang ipaliwanag na ang lahat ng hindi nakasalig sa Diyos ay napaparam, at na ang dalawang salik na panukat upang masabing ang isang bagay ay naitayo sa saligan ay kung ito ay "nakaugnay sa Kanyang mga layunin" at kung ito ay "nagpapahayag ng Kanyang karakter." Ang Kanyang karakter ang Kanyang saligan.

Then in the closing sentence of the paragraph she states that “His principles are the only steadfast things our world knows.” God’s character is His principles, and His principles express His character. It is a life-or-death proposition on how mankind relates to God as the foundation of all things. I contend that the foundational structure of Daniel chapter eleven is built upon the narrative of the rise and fall of kingdoms. There is a passage where inspiration informs us of a correct type of study.

Pagkatapos, sa pangwakas na pangungusap ng talata, ipinahayag niya: “Ang Kanyang mga prinsipyo ang tanging mga bagay na di-nagbabago na nalalaman ng ating daigdig.” Ang karakter ng Diyos ay ang Kanyang mga prinsipyo, at ang Kanyang mga prinsipyo ang nagpapahayag ng Kanyang karakter. Ito ay usaping buhay o kamatayan: kung paano nakikipag-ugnayan ang sangkatauhan sa Diyos bilang saligan ng lahat ng mga bagay. Pinaninindigan ko na ang saligang balangkas ng ika-labing-isang kabanata ng Daniel ay nakabatay sa salaysay ng pag-angat at pagbagsak ng mga kaharian. May isang sipi kung saan itinuturo sa atin ng inspirasyon ang wastong uri ng pag-aaral.

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The Ministry of Healing, 441.

> May uri ng pag-aaral ng kasaysayan na hindi dapat kondenahin. Ang banal na kasaysayan ay isa sa mga aralin sa mga paaralan ng mga propeta. Sa talaan ng Kaniyang mga pakikitungo sa mga bansa, natunton ang mga yapak ni Jehovah. Kaya ngayon, nararapat nating isaalang-alang ang mga pakikitungo ng Diyos sa mga bansa sa daigdig. Sa kasaysayan, nararapat nating makita ang katuparan ng propesiya, pag-aralan ang mga pagkilos ng Providensiya sa mga dakilang kilusang repormatibo, at maunawaan ang pagsulong ng mga pangyayari sa paghahanay ng mga bansa para sa huling tunggalian ng dakilang kontrobersiya. The Ministry of Healing, 441.

A sanctified study of history is identified as studying God’s dealing with the nations of the earth and also in God’s providential leading of His reformatory movements, thus a sanctified history includes an external and internal line of study. The purpose of employing history in confirming God’s prophetic Word is to use that prophetic history in order to “understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.” The previous paragraph from Sister White was taken from a very enlightened explanation of the necessity of building a prophetic model of sacred history which is based upon the foundational structure represented in the “rise and fall” of kingdoms.

Ang pinabanal na pag-aaral ng kasaysayan ay kinikilala bilang pag-aaral sa pakikitungo ng Diyos sa mga bansa ng daigdig at gayundin sa Kaniyang probidensiyal na pamamatnubay sa Kaniyang mga kilusang repormatibo; kaya, ang pinabanal na kasaysayan ay sumasaklaw sa isang panlabas at isang panloob na linya ng pag-aaral. Ang layunin ng paggamit ng kasaysayan sa pagpapatibay ng makahulang Salita ng Diyos ay ang gamitin ang nasabing makahulang kasaysayan upang "maunawaan ang pagsulong ng mga kaganapan sa pagpapahanay ng mga bansa para sa pangwakas na labanan ng dakilang tunggalian." Ang naunang talata mula kay Kapatid na White ay kinuha mula sa isang lubhang maliwanag na pagpapaliwanag hinggil sa pangangailangang bumuo ng isang makahulang modelo ng banal na kasaysayan na nakabatay sa saligang balangkas na kinakatawan sa "pag-angat at pagbagsak" ng mga kaharian.

> “As a preparation for Christian work, many think it essential to acquire an extensive knowledge of historical and theological writings. They suppose that this knowledge will be an aid to them in teaching the gospel. But their laborious study of the opinions of men tends to the enfeebling of their ministry, rather than to its strengthening. As I see libraries filled with ponderous volumes of historical and theological lore, I think, Why spend money for that which is not bread? The sixth chapter of John tells us more than can be found in such works. Christ says: ‘I am the Bread of Life: he that cometh to Me shall never hunger; and he that believeth on Me shall never thirst.’ ‘I am the living Bread which came down from heaven: if any man eat of this Bread, he shall live forever.’ ‘He that believeth on Me hath everlasting life.’ ‘The words that I speak unto you, they are spirit, and they are life.’ John 6:35, 51, 47, 63.

> Bilang paghahanda sa gawaing Kristiyano, iniisip ng marami na kailangang-kailangan ang magtamo ng malawak na kaalaman sa mga akdang pangkasaysayan at teolohikal. Inaakala nila na ang kaalamang ito ay magiging tulong sa kanila sa pagtuturo ng Ebanghelyo. Ngunit ang kanilang masikap na pag-aaral sa mga opinyon ng mga tao ay humahantong sa pagpapahina ng kanilang ministeryo, sa halip na sa pagpapalakas nito. Habang minamasdan ko ang mga aklatan na napupuno ng mabibigat na tomo ng karunungang pangkasaysayan at teolohikal, iniisip ko, Bakit gugugulin ang salapi sa hindi tinapay? Ang ikaanim na kabanata ng Juan ay nagtuturo sa atin ng higit pa kaysa sa matatagpuan sa gayong mga akda. Sinasabi ni Cristo: “Ako ang Tinapay ng Buhay: ang lumalapit sa Akin ay hindi na magugutom kailanman; at ang sumasampalataya sa Akin ay hindi na mauuhaw kailanman.” “Ako ang buhay na Tinapay na bumaba mula sa langit: kung ang sinuman ay kumain ng Tinapay na ito, siya’y mabubuhay magpakailanman.” “Ang sumasampalataya sa Akin ay may buhay na walang hanggan.” “Ang mga salitang sinasalita Ko sa inyo ay espiritu, at mga ito ay buhay.” Juan 6:35, 51, 47, 63.

> “There is a study of history that is not to be condemned. Sacred history was one of the studies in the schools of the prophets. In the record of His dealings with the nations were traced the footsteps of Jehovah. So today we are to consider the dealings of God with the nations of the earth. We are to see in history the fulfillment of prophecy, to study the workings of Providence in the great reformatory movements, and to understand the progress of events in the marshaling of the nations for the final conflict of the great controversy.

> May pag-aaral ng kasaysayan na hindi nararapat kondenahin. Ang banal na kasaysayan ay isa sa mga pinag-aaralan sa mga paaralan ng mga propeta. Sa talaan ng Kaniyang pakikitungo sa mga bansa, masusubaybayan ang mga yapak ni Jehova. Kaya ngayon, nararapat nating isaalang-alang ang pakikitungo ng Diyos sa mga bansa sa daigdig. Dapat nating makita sa kasaysayan ang katuparan ng propesiya, siyasatin ang pagkilos ng Providensiya sa mga dakilang kilusang repormatibo, at maunawaan ang pag-usad ng mga pangyayari sa pagkahanay ng mga bansa para sa pangwakas na tunggalian ng dakilang kontrobersiya.

> “Such study will give broad, comprehensive views of life. It will help us to understand something of its relations and dependencies, how wonderfully we are bound together in the great brotherhood of society and nations, and to how great an extent the oppression and degradation of one member means loss to all.

> Ang gayong pag-aaral ay magbibigay ng malawak at masaklaw na pananaw sa buhay. Tutulungan tayo nitong maunawaan, kahit paano, ang mga ugnayan at mga pananangan nito, kung paanong kagila-gilalas tayong napagbubuklod sa dakilang kapatiran ng lipunan at mga bansa, at kung gaano kalaki ang saklaw ng katotohanang ang pag-aapi at pagpapababa ng dangal ng isang kasapi ay nangangahulugang kawalan sa lahat.

> “But history, as commonly studied, is concerned with man’s achievements, his victories in battle, his success in attaining power and greatness. God’s agency in the affairs of men is lost sight of. Few study the working out of His purpose in the rise and fall of nations.

> Ngunit ang kasaysayan, gaya ng karaniwang pinag-aaralan, ay nakatuon sa mga pagtatamo ng tao, sa kanyang mga tagumpay sa pakikidigma, sa kanyang pagtatamo ng kapangyarihan at kadakilaan. Ang pagkilos ng Diyos sa mga gawain ng mga tao ay hindi nabibigyang-pansin. Iilan lamang ang nagsusuri sa pagpapasakatuparan ng Kanyang layunin sa pag-angat at pagbagsak ng mga bansa.

> “And, to a great degree, theology, as studied and taught, is but a record of human speculation, serving only to ‘darken counsel by words without knowledge.’ Too often the motive in accumulating these many books is not so much a desire to obtain food for mind and soul, as it is an ambition to become acquainted with philosophers and theologians, a desire to present Christianity to the people in learned terms and propositions.

> At, sa malaking antas, ang teolohiya, gaya ng pinag-aaralan at itinuturo, ay wala kundi isang salaysay ng mga haka-hakang pantao, na nagsisilbi lamang upang ‘padilimin ang payo sa pamamagitan ng mga salitang walang kaalaman.’ Madalas, ang motibo sa pag-iipon ng napakaraming aklat na ito ay hindi gaanong pagnanais na makamtan ang pagkain para sa isip at kaluluwa, kundi sa halip ay isang ambisyong maging pamilyar sa mga pilosopo at mga teologo, isang pagnanais na iharap ang Kristiyanismo sa madla sa mga terminong pandalubhasa at mga proposisyon.

> “Not all the books written can serve the purpose of a holy life. ‘Learn of Me’, said the Great Teacher, ‘take My yoke upon you,’ ‘learn My meekness and lowliness.’ Your intellectual pride will not aid you in communicating with souls that are perishing for want of the bread of life. In your study of these books you are allowing them to take the place of the practical lessons you should be learning from Christ. With the results of this study the people are not fed. Very little of the research which is so wearying to the mind furnishes that which will help one to be a successful laborer for souls.

> Hindi lahat ng mga aklat na nasulat ay makapaglilingkod sa layunin ng isang banal na pamumuhay. “Matuto kayo sa Akin,” wika ng Dakilang Guro, “pasanin ninyo ang Aking pamatok,” “matutuhan ninyo ang Aking kaamuan at kababaang-loob.” Ang iyong pagmamataas sa katalinuhan ay hindi makatutulong sa iyo sa pakikipag-ugnayan sa mga kaluluwang nangangamatay dahil sa kakulangan ng tinapay ng buhay. Sa iyong pag-aaral ng mga aklat na ito, pinahihintulutan mong pumalit ang mga ito sa mga praktikal na aral na dapat mong matutuhan kay Cristo. Sa kinalabasan ng pag-aaral na ito, ang mga tao ay hindi napapakain. Napakakaunti sa pananaliksik na labis na nakapapagod sa isipan ang nagbibigay ng anumang makatutulong upang ang isang tao ay maging matagumpay na manggagawa para sa mga kaluluwa.

> “The Saviour came ‘to preach the gospel to the poor.’ Luke 4:18. In His teaching He used the simplest terms and the plainest symbols. And it is said that ‘the common people heard Him gladly.’ Mark 12:37. Those who are seeking to do His work for this time need a deeper insight into the lessons He has given.

> Ang Tagapagligtas ay naparito “upang ipangaral ang Ebanghelyo sa mga dukha.” Lucas 4:18. Sa Kanyang pagtuturo ay ginamit Niya ang pinakasimpleng mga salita at ang pinakapayak na mga sagisag. At sinasabi na, “ang mga karaniwang tao ay malugod na nakinig sa Kanya.” Marcos 12:37. Ang mga naghahangad na isagawa ang Kanyang gawain sa panahong ito ay nangangailangan ng higit na malalim na pagkaunawa sa mga aral na Kanyang ibinigay.

> “The words of the living God are the highest of all education. Those who minister to the people need to eat of the bread of life. This will give them spiritual strength; then they will be prepared to minister to all classes of people.” The Ministry of Healing, 441–443.

> "Ang mga salita ng Diyos na buhay ang pinakamataas sa lahat ng uri ng edukasyon. Yaong mga naglilingkod sa mga tao ay kailangang kumain ng tinapay ng buhay. Ito ay magbibigay sa kanila ng lakas espirituwal; sa gayo’y magiging handa silang maglingkod sa lahat ng uri ng tao." The Ministry of Healing, 441-443.

Sister White further defines that recognizing the outworking of God’s power in setting up kings and removing kings based upon the king’s choices is the true philosophy of historical study.

Higit pang tinutukoy ni Sister White na ang pagkilala sa pagkakaganap ng kapangyarihan ng Diyos sa Kanyang paglaluklok ng mga hari at pag-aalis sa kanila, ayon sa mga pasya ng hari, ay siyang tunay na pilosopiya ng pag-aaral ng kasaysayan.

> “In the history of nations the student of God’s word may behold the literal fulfillment of divine prophecy. Babylon, shattered and broken at last, passed away because in prosperity its rulers had regarded themselves as independent of God, and had ascribed the glory of their kingdom to human achievement. The Medo-Persian realm was visited by the wrath of Heaven because in it God’s law had been trampled underfoot. The fear of the Lord had found no place in the hearts of the vast majority of the people. Wickedness, blasphemy, and corruption prevailed. The kingdoms that followed were even more base and corrupt; and these sank lower and still lower in the scale of moral worth.

> Sa kasaysayan ng mga bansa, maaaring mamasdan ng mag-aaral ng salita ng Diyos ang literal na katuparan ng banal na propesiya. Ang Babilonia, na sa wakas ay nadurog at nabasag, ay lumipas sapagkat sa kasaganaan ay inari ng mga pinuno nito ang kanilang sarili na hiwalay sa Diyos, at iniukol ang kaluwalhatian ng kanilang kaharian sa kagagawan ng tao. Ang kahariang Medo-Persiano ay dinalaw ng poot ng Langit sapagkat sa loob nito ay niyurakan ang kautusan ng Diyos. Ang pagkatakot sa Panginoon ay hindi nakasumpong ng puwang sa mga puso ng napakalaking karamihan ng mga tao. Naghari ang kasamaan, kalapastanganan, at kabulukan. Ang mga kahariang sumunod ay lalo pang hamak at tiwali; at ang mga ito ay bumaba nang lalo at lalo pa sa antas ng halagang moral.

> “The power exercised by every ruler on the earth is Heaven-imparted; and upon his use of the power thus bestowed, his success depends. To each the word of the divine Watcher is, ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’ Isaiah 45:5. And to each the words spoken to Nebuchadnezzar of old are the lesson of life: ‘Break off thy sins by righteousness, and thine iniquities by showing mercy to the poor: if it may be a lengthening of thy tranquillity.’ Daniel 4:27.

> Ang kapangyarihang isinasagawa ng bawat pinuno sa lupa ay kaloob ng Langit; at sa paraan ng kaniyang paggamit ng gayong ipinagkaloob na kapangyarihan nakasalalay ang kaniyang tagumpay. Sa bawat isa ay ito ang salita ng Banal na Tagapagbantay: “Aking binigkisan ka, bagaman hindi mo Ako nakilala.” Isaias 45:5. At sa bawat isa, ang mga salitang sinalita kay Nabucodonosor noong una ay aral ng buhay: “Ihiwalay mo ang iyong mga kasalanan sa pamamagitan ng katuwiran, at ang iyong mga kasamaan sa pamamagitan ng pagpapakita ng awa sa dukha; baka sakaling mapahaba ang iyong katiwasayan.” Daniel 4:27.

> “To understand these things,—to understand that ‘righteousness exalteth a nation;’ that ‘the throne is established by righteousness,’ and ‘upholden by mercy;’ to recognize the outworking of these principles in the manifestation of His power who ‘removeth kings, and setteth up kings,’—this is to understand the philosophy of history. Proverbs 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.

> Upang maunawaan ang mga bagay na ito,—upang maunawaan na 'ang katuwiran ay nagpapadakila sa isang bansa;' na 'ang trono ay itinatatag sa pamamagitan ng katuwiran,' at 'inaalalayan ng awa;' upang kilalanin ang pagsasakatuparan ng mga prinsipyong ito sa pagpapakita ng Kanyang kapangyarihan—ng Siyang 'nag-aalis ng mga hari at naglalagay ng mga hari,'—ito ang pagkaunawa sa pilosopiya ng kasaysayan. Kawikaan 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.

> “In the word of God only is this clearly set forth. Here it is shown that the strength of nations, as of individuals, is not found in the opportunities or facilities that appear to make them invincible; it is not found in their boasted greatness. It is measured by the fidelity with which they fulfill God’s purpose.” Prophets and Kings, 501, 502.

> "Sa salita ng Diyos lamang ito malinaw na inilalahad. Dito ipinakikita na ang lakas ng mga bansa, gaya ng sa mga indibidwal, ay hindi nasusumpungan sa mga pagkakataon o mga kaparaanan na wari'y nagdudulot sa kanila ng pagiging di-matatalo; hindi ito nasusumpungan sa kanilang ipinagmamalaking kadakilaan. Sinusukat ito sa katapatan ng kanilang pagtupad sa layunin ng Diyos." Prophets and Kings, 501, 502.

The theme in verses eleven and twelve is the rise and fall of the king of the south, but more importantly the verses mark the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the second of three tests that began at the time of the end in 1989 as represented in verse ten.

Ang tema sa mga talata 11 at 12 ay ang pag-angat at pagbagsak ng hari sa timugan, subalit higit na mahalaga, nagsasaad ang mga talatang ito ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo, at ng ikalawa sa tatlong pagsubok na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1989, gaya ng kinakatawan sa talatang 10.

That sealing is represented by Daniel in the lion’s den, the three worthies in the fiery furnace, Daniel and the three worthies praying to understand Nebuchadnezzar’s dream of the image of beasts in chapter two, Daniel praying the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, the wise who understand the increase of knowledge, Joshua having his sin removed in Zechariah chapter three, Zerubbabel in chapter four, Joseph becoming the second ruler in Egypt, the disciples in the upper room for ten days in advance of Pentecost, the Millerites at the Exeter camp meeting, Lazarus leading the procession at the Triumphal Entry, and the one hundred and forty-four thousand in Revelation chapter seven.

Ang pagtatatak na iyon ay kinakatawan ni Daniel sa yungib ng mga leon, ng tatlong mararangal sa nag-aapoy na pugon, ng pananalangin nina Daniel at ng tatlong mararangal upang maunawaan ang panaginip ni Nebukadnezar hinggil sa larawan ng mga hayop sa kabanata dalawa, ni Daniel na nananalangin ng panalangin ng Levitico dalawampu’t anim sa kabanata siyam, ng marurunong na nakauunawa sa paglago ng kaalaman, ni Josue na inalisan ng kanyang kasalanan sa Zacarias kabanata tatlo, ni Zorobabel sa kabanata apat, ni Jose na naging ikalawang tagapamahala sa Egipto, ng mga alagad sa silid sa itaas sa loob ng sampung araw bago ang Pentecostes, ng mga Millerita sa pagpupulong-kampo sa Exeter, ni Lazaro na nangunguna sa prusisyon sa Maringal na Pagpasok, at ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa Apocalipsis kabanata pito.

Verse eleven arrived in 2014 at the outset of the Ukrainian war and in July of 2023 the visual test, where God’s people are “made white” began. The fifth line in chapter eleven is verses thirteen through fifteen.

Ang talatang labing-isa ay sumapit noong 2014 sa pagsisimula ng digmaan sa Ukraine, at noong Hulyo 2023 ay nagsimula ang pagsubok na biswal, kung saan ang bayan ng Diyos ay "pinaputi." Ang ikalimang linya sa kabanata labing-isa ay ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima.

## Fifth Line Overview

Pangkalahatang-ideya ng Ikalimang Linya

> For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:13–15.

> Sapagkat ang hari sa hilagaan ay babalik, at magpapakilos ng hukbong higit kaysa sa nauna, at tunay na darating pagkaraan ng ilang taon na may malaking hukbo at maraming kayamanan. At sa mga panahong yaon, marami ang titindig laban sa hari sa timugan; gayon din, ang mga mandarambong ng iyong bayan ay magpapakataas upang itatag ang pangitain, ngunit mabubuwal sila. Kaya’t darating ang hari sa hilagaan, at magbabangon ng bunton pangkubkob, at sasakupin ang mga lunsod na pinakamatitibay ang mga kuta; at ang mga hukbo ng timugan ay hindi makatatayô, ni ang kaniyang mga piling kawal, ni magkakaroon man ng lakas upang makatatayô. Daniel 11:13-15.

These verses were fulfilled in 200 BC and they identify the Battle of Panium, which includes the opposing kings and their alliances, and the verses are also the point in history where pagan Rome first asserted itself into the history of Daniel eleven. The verses include the final rise and fall of the sixth kingdom of Bible prophecy, but also the biblical history of Christ visiting Caesarea Philippi, where Peter locates the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This history typifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand with the arrival of the third of the three tests of chapter twelve consisting of being “purified, made white and tried.”

Ang mga talatang ito ay natupad noong 200 BK at tinutukoy nila ang Labanan sa Panium, na kinabibilangan ng mga magkakalabang hari at ng kanilang mga alyansa, at ang mga talata ring ito ang puntong pangkasaysayan kung saan unang pumasok ang Romang pagano sa kasaysayan ng Daniel kabanata labing-isa. Sinasaklaw ng mga talata ang huling pag-angat at pagbagsak ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Biblia, ngunit tinatalakay din ng mga ito ang kasaysayang biblikal ng pagdalaw ni Cristo sa Caesarea Philippi, kung saan tinutukoy ni Pedro ang pagtatatak ng isandaan at apatnapu't apat na libo. Ang kasaysayang ito ay nagiging tipo ng pagtatatak ng isandaan at apatnapu't apat na libo, kasabay ng pagdating ng ikatlo sa tatlong pagsubok ng kabanata labindalawa na binubuo ng "pinadalisay, pinaputi, at sinubok."

These three verses lead to verse sixteen where the Sunday law in the United States is represented. When the Exeter camp meeting ended on August 17, 1844 the wise virgins carried the message of the Midnight Cry across the eastern seaboard of the United States in sixty-six days. There is a period when all the virgins awake and one class has no oil, and everything which that identifies. When Simon Barjona’s name was changed to Peter the sealing of the one hundred and forty-four thousand is marked. From that point onward Jesus began to teach the disciples about the events connected with the cross.

Ang tatlong talatang ito ay humahantong sa talatang labing-anim, kung saan inilalarawan ang batas ng Linggo sa Estados Unidos. Nang nagtapos ang pagpupulong sa kampo sa Exeter noong ika-17 ng Agosto, 1844, dinala ng mga matatalinong dalaga ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa buong silangang baybayin ng Estados Unidos sa loob ng animnapu’t anim na araw. May isang panahon na nagigising ang lahat ng mga dalaga at ang isang uri ay walang langis, at lahat ng bagay na tinutukoy niyon. Nang pinalitan ang pangalan ni Simon Barjona at ginawang Pedro, ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay minarkahan. Mula sa puntong iyon at pasulong, sinimulan ni Jesus na turuan ang mga alagad hinggil sa mga pangyayaring kaugnay ng krus.

The cross is a symbol of the close of probation and William Miller, who had been typified by John the Baptist, who had in turn been typified by Elijah was raised up to present the “events connected with the close of probation” as did both John the Baptist and Elijah. John said it this way.

Ang krus ay sagisag ng pagtatapos ng panahon ng probasyon, at si William Miller, na inilarawan bilang tipo ni Juan Bautista, na siya namang inilarawan bilang tipo ni Elias, ay ibinangon upang iharap ang "mga pangyayaring kaugnay ng pagtatapos ng panahon ng probasyon," tulad ng ginawa kapwa nina Juan Bautista at Elias. Ganito ang sabi ni Juan.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> Ngunit nang makita niya ang marami sa mga Fariseo at mga Saduceo na dumarating sa kaniyang bautismo, sinabi niya sa kanila, O lahi ng mga ulupong, sino ang nagbabala sa inyo upang tumakas sa poot na darating? Mateo 3:7.

Elijah said it this way.

Ganito ang sinabi ni Elias.

> And Ahab made a grove; and Ahab did more to provoke the Lord God of Israel to anger than all the kings of Israel that were before him. In his days did Hiel the Bethelite build Jericho: he laid the foundation thereof in Abiram his firstborn, and set up the gates thereof in his youngest son Segub, according to the word of the Lord, which he spake by Joshua the son of Nun. And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 16:33–17:1.

> At si Ahab ay gumawa ng isang kakahuyan; at si Ahab ay higit pang nagpukaw sa galit ng Panginoon, ang Diyos ng Israel, kaysa sa lahat ng mga hari ng Israel na nauna sa kaniya. Sa mga araw niya itinayo ni Hiel na Bethelita ang Jerico: itinatag niya ang mga pundasyon nito sa panganay niyang si Abiram, at itinayo ang mga pintuang-bayan nito sa bunsong si Segub, ayon sa salita ng Panginoon na kaniyang sinalita sa pamamagitan ni Josue na anak ni Nun. At si Elias na Tisbita, na isa sa mga nananahan sa Gilead, ay nagsabi kay Ahab, Buhay ang Panginoon, ang Diyos ng Israel, na sa harap niya ako’y nakatayo, hindi magkakaroon ng hamog ni ulan sa mga taong ito, kundi ayon sa aking salita. 1 Hari 16:33–17:1.

Speaking of William Miller’s work as a modern reformer Sister White stated:

Hinggil sa gawain ni William Miller bilang isang repormador sa makabagong panahon, ipinahayag ni Sister White:

> “It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.

> "Kailangan na ang mga tao ay magising sa kanilang panganib; na sila’y mapukaw upang maghanda para sa mga kaganapang solemne na kaugnay ng pagsasara ng probasyon." The Great Controversy, 310.

The last six verses of Daniel eleven represent the “events connected with the close of probation.” Those events were unsealed at the time of the end in 1989, and they were clearly revealed.

Ang huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay kumakatawan sa "mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon." Ang mga pangyayaring iyon ay naalisan ng selyo sa panahon ng wakas noong 1989, at malinaw na inihayag.

> “Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. T he words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.

> Bago Siya ipako sa krus, ipinaliwanag ng Tagapagligtas sa Kanyang mga alagad na Siya ay papatayin at muling mabubuhay mula sa libingan, at naroroon ang mga anghel upang iukit sa mga isipan at puso ang Kanyang mga salita. Ngunit ang mga alagad ay naghahangad ng panlupang pagpapalaya mula sa pamatok ng mga Romano, at hindi nila matanggap ang kaisipang Siya na pinagtuunan ng lahat ng kanilang pag-asa ay magbata ng isang kahiya-hiyang kamatayan. Ang mga salitang kailangan sana nilang alalahanin ay napawi sa kanilang mga isipan; at nang dumating ang panahon ng pagsubok, nasumpungan silang hindi handa. Ang kamatayan ni Jesus ay lubusang nagwasak sa kanilang mga pag-asa, na para bang hindi Niya sila naunang binalaan. Gayon din, sa mga hula ay malinaw na ibinubukas sa ating harapan ang hinaharap, gaya ng pagkakabukas nito sa mga alagad sa pamamagitan ng mga salita ni Cristo. Ang mga pangyayaring may kinalaman sa pagsasara ng panahon ng biyaya at sa gawaing paghahanda para sa panahon ng kapighatian ay malinaw na inilahad. Ngunit ang napakarami ay walang higit na pang-unawa sa mga mahahalagang katotohanang ito kaysa kung hindi sana ito kailanman naihayag. Nagbabantay si Satanas upang agawin ang bawat impresyong magbibigay sa kanila ng karunungan tungo sa kaligtasan, at ang panahon ng kapighatian ay masusumpungan silang hindi handa. The Great Controversy, 595.

It was at Caesarea Philippi, which is Panium, which is verses thirteen through fifteen that Christ began to teach His disciples about the cross, thus typifying the history of the Exeter camp meeting until October 22, 1844. At the beginning of the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” were unsealed and at the end of the movement of the one hundred and forty-four thousand the “events connected with the close of probation” are unsealed within the hidden history of verse forty.

Sa Cesarea Filipi, na siya ring Panium, na nasa mga talata labintatlo hanggang labinlima, doon nagsimulang turuan ni Cristo ang Kaniyang mga alagad tungkol sa krus, at sa gayon ay sumasagisag ito sa kasaysayan ng camp meeting sa Exeter hanggang ika-22 ng Oktubre, 1844. Sa pasimula ng kilusang repormatibo ng isang daan at apatnapu't apat na libo, ang "mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon" ay inalisan ng tatak, at sa katapusan ng kilusan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, ang "mga pangyayaring kaugnay ng pagsasara ng probasyon" ay inaalisan ng tatak sa loob ng nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> Sa kasalukuyan, sa diwa at kapangyarihan ni Elias at ni Juan Bautista, ang mga sugong itinalaga ng Diyos ay tinatawag ang pansin ng isang mundong nakatakdang humarap sa paghatol sa mga mapitagang kaganapang malapit nang maganap kaugnay ng mga huling oras ng probasyon at ng pagpapakita ni Cristo Jesus bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon. Mga Propeta at mga Hari, 715, 716.

The “events connected with the close of probation” are the events that are unsealed in the hidden history of verse forty. In Zechariah chapter three the final scenes of the investigative judgment are illustrated. Inspiration combines Zechariah’s testimony with those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Ang "mga pangyayaring may kaugnayan sa pagsasara ng panahon ng probasyon" ay ang mga pangyayaring naalisan ng selyo sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu. Sa ikatlong kabanata ng Zacarias, inilalarawan ang mga pangwakas na tagpo ng paghuhukom na pagsisiyasat. Inuugnay ng Inspirasyon ang patotoo ni Zacarias sa mga tinatakan sa ikasiyam na kabanata ng Ezekiel.

> “The people of God are sighing and crying for the abominations done in the land. With tears they warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they humble themselves before the Lord on account of their own transgressions. The wicked mock their sorrow, ridicule their solemn appeals, and sneer at what they term their weakness. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, and their eyes are fixed upon His perfect purity, that they so clearly discern the exceeding sinfulness of sin. Their contrition and self-abasement are infinitely more acceptable in the sight of God than is the self-sufficient, haughty spirit of those who see no cause to lament, who scorn the humility of Christ, and who claim perfection while transgressing God’s holy law. Meekness and lowliness of heart are the conditions for strength and victory. The crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross. Blessed are these mourners, for they shall be comforted.

> Ang bayan ng Diyos ay dumaraing at tumatangis dahil sa mga karumaldumal na gawa na nagaganap sa lupain. Na may luha, binababalaan nila ang masasama tungkol sa panganib na kanilang hinaharap sa pagyurak sa banal na kautusan, at sa di-maipahayag na dalamhati ay nagpapakumbaba sila sa harap ng Panginoon dahil sa sarili nilang mga pagsalangsang. Pinagtatawanan ng masasama ang kanilang dalamhati, kinukutya ang kanilang mga taimtim na panawagan, at hinahamak ang tinatawag nilang kahinaan. Ngunit ang dalamhati at pagpapakababa ng bayan ng Diyos ay hindi maikakailang patunay na kanilang muling nababawi ang lakas at kadakilaan ng pagkatao na nawala bilang bunga ng kasalanan. Sapagkat habang lalo silang lumalapit kay Cristo, at ang kanilang mga mata ay nakatitig sa Kaniyang ganap na kadalisayan, malinaw nilang nababatid ang sukdulang kasamaan ng kasalanan. Ang kanilang pagsisisi at pagpapakababa sa sarili ay di-maihahambing na higit na kalugud-lugod sa paningin ng Diyos kaysa sa mapagtiwala sa sarili at palalong espiritu ng mga hindi nakikitang may dahilan upang managhoy, ng mga humahamak sa pagpapakumbaba ni Cristo, at ng mga nag-aangking kasakdalan habang nilalabag ang banal na kautusan ng Diyos. Ang kaamuan at kababaan ng puso ang mga kundisyon para sa lakas at tagumpay. Ang korona ng kaluwalhatian ay naghihintay sa mga yumuyukod sa paanan ng krus. Mapapalad ang mga nagluluksa na ito, sapagkat sila’y aaliwin.

> “The faithful, praying ones are, as it were, shut in with God. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could their eyes be opened, as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see the angels of God encamped about them, by their brightness and glory holding in check the hosts of darkness.

> Ang mga tapat na nananalangin ay waring napapaderan sa piling ng Diyos. Hindi nila nalalaman kung gaano katiyak silang ipinagsasanggalang. Sa udyok ni Satanas, ang mga pinuno ng sanlibutang ito ay nagsisikap na lipulin sila; ngunit kung maimulat lamang ang kanilang mga mata, gaya ng pagkadilat ng mga mata ng lingkod ni Eliseo sa Dotan, makikita nila ang mga anghel ng Diyos na nagkakampo sa kanilang palibot, na sa pamamagitan ng kanilang kaningningan at kaluwalhatian ay sinasansala ang mga hukbo ng kadiliman.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments’ from them, and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, yet faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. And the remnant are not only pardoned and accepted, but honored. ‘A fair miter’ is set upon their heads. They are to be as kings and priests unto God. While Satan was urging his accusations and seeking to destroy this company, holy angels, unseen, were passing to and fro, placing upon them the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’”

> Samantalang pinipighati ng bayan ng Diyos ang kanilang mga kaluluwa sa harap Niya, na nagsusumamo para sa kadalisayan ng puso, ibinibigay ang utos, “Alisin ang maruruming kasuutan” sa kanila, at binibigkas ang mga pananalitang pampalakas-loob, “Narito, inalis Ko na ang iyong kasamaan mula sa iyo, at dadamtan kita ng bihisang pamalit.” Ang walang dungis na balabal ng katuwiran ni Cristo ay isinuot sa mga anak ng Diyos na sinubok, tinukso, gayunma’y nanatiling tapat. Ang hinamak na nalabi ay binihisan ng maluwalhating kasuutan, na hindi na kailanman madudungisan ng mga karumihan ng sanlibutan. Ang kanilang mga pangalan ay nananatili sa aklat ng buhay ng Kordero, nakatala kasama ng mga tapat sa lahat ng panahon. Nilabanan nila ang mga lalang ng mandaraya; hindi napalihis ang kanilang katapatan ng ungol ng dragon. Ngayon, sila’y walang-hanggan nang ligtas sa mga pakana ng manunukso. Ang kanilang mga kasalanan ay inilipat sa nagpasimula ng kasalanan. At ang nalabi ay hindi lamang pinatawad at tinanggap, kundi pinarangalan. Isang malinis na mitra ang inilagay sa kanilang mga ulo. Sila’y magiging gaya ng mga hari at mga saserdote sa Diyos. Samantalang isinasakdal ni Satanas ang pangkat na ito at pinagsisikapang wasakin sila, ang mga banal na anghel, bagaman hindi nakikita, ay nagparoo’t parito, at inilalagay sa kanila ang tatak ng Diyos na buhay. Sila ang mga nakatayo sa Bundok ng Sion kasama ang Kordero, na taglay ang pangalan ng Ama na nakasulat sa kanilang mga noo. Inaawit nila ang bagong awit sa harap ng trono, ang awit na walang sinumang matutuhan maliban sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, na tinubos mula sa lupa. “Sila ang sumusunod sa Kordero saanman Siya pumaroon. Ang mga ito’y tinubos mula sa gitna ng mga tao, na naging mga unang bunga para sa Diyos at sa Kordero. At sa kanilang bibig ay walang nasumpungang daya; sapagkat sila’y walang kapintasan sa harap ng trono ng Diyos.”

> “Now is reached the complete fulfillment of those words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My servant the Branch.’ Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.”’ Testimonies, volume 5, 474–476.

> "Natamo na ngayon ang ganap na katuparan ng mga salitang yaon ng Anghel: 'Pakinggan mo ngayon, O Josue na punong saserdote, ikaw, at ang iyong mga kasamang nakaupo sa harap mo: sapagkat sila'y mga lalaking kamangha-mangha: sapagkat, narito, Aking dadalhin ang Aking lingkod, ang Sanga.' Nahahayag si Cristo bilang Manunubos at Tagapagpalaya ng Kaniyang bayan. Ngayon nga ang nalabi ay 'mga lalaking kamangha-mangha,' yamang ang mga luha at kahihiyan ng kanilang paglalakbay bilang mga peregrino ay nagbibigay-daan sa kagalakan at karangalan sa harapan ng Diyos at ng Kordero. 'Sa araw na yaon ang sanga ng Panginoon ay magiging marilag at maluwalhati, at ang bunga ng lupa ay magiging mainam at kaaya-aya para sa mga nakaligtas mula sa Israel. At mangyayari, na ang naiwan sa Sion, at ang nananatili sa Jerusalem, ay tatawaging banal, maging bawat isa na nakasulat kabilang sa mga nabubuhay sa Jerusalem.'" Testimonies, tomo 5, 474-476.

The one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation are Ezekiel’s group that are “sealed” as they “sigh and cry” for the abominations that are in the land. They are sealed when they are given the garment of Christ’s righteousness and the fair miter which represents Peter’s “kings and priests,” who were not the people of God, but have now become the people of God.

Ang sandaang apatnapu’t apat na libo sa Aklat ng Pahayag ay ang pangkat ni Ezekiel na "tinatakan" habang sila’y "dumadaing at nananaghoy" dahil sa mga kasuklam-suklam na bagay na nasa lupain. Sila’y tinatakan kapag ipinagkakaloob sa kanila ang kasuutan ng katuwiran ni Cristo at ang malinis na mitra, na kumakatawan sa "mga hari at mga saserdote" ni Pedro—yaong dating hindi bayan ng Diyos, ngunit ngayo’y naging bayan ng Diyos.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. Dearly beloved, I beseech you as strangers and pilgrims, abstain from fleshly lusts, which war against the soul; Having your conversation honest among the Gentiles: that, whereas they speak against you as evildoers, they may by your good works, which they shall behold, glorify God in the day of visitation. 1 Peter 2:9–12.

> Ngunit kayo ay isang lahing hinirang, isang maharlikang pagkasaserdote, isang bansang banal, isang bayang sariling pag-aari; upang inyong ipahayag ang mga papuri niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kagila-gilalas na liwanag; na noon ay hindi isang bayan, ngunit ngayo’y bayan na ng Diyos; na noon ay hindi pa nakatanggap ng habag, ngunit ngayo’y nakatanggap na ng habag. Mga minamahal, ipinamanhik ko sa inyo, bilang mga taga-ibang-bayan at mga manlalakbay, na kayo’y umiwas sa mga pita ng laman na nakikipagdigma laban sa kaluluwa; maging marangal ang inyong pag-uugali sa gitna ng mga Hentil; upang, samantalang kayo’y sinasalitaang laban bilang mga gumagawa ng masama, sa pamamagitan ng inyong mabubuting gawa na kanilang makikita ay luwalhatiin nila ang Diyos sa araw ng pagdalaw. 1 Pedro 2:9-12.

> Now therefore, if ye will obey my voice indeed, and keep my covenant, then ye shall be a peculiar treasure unto me above all people: for all the earth is mine: And ye shall be unto me a kingdom of priests, and an holy nation. These are the words which thou shalt speak unto the children of Israel. Exodus 19:5, 6.

> Ngayon nga, kung tunay na tatalima kayo sa aking tinig at iingatan ninyo ang aking tipan, kung magkagayo’y magiging kayong isang natatanging kayamanan sa akin, higit sa lahat ng mga bayan: sapagkat akin ang buong lupa: At kayo ay magiging sa akin isang kaharian ng mga saserdote, at isang bansang banal. Ito ang mga salitang iyong sasalitain sa mga anak ni Israel. Exodo 19:5, 6.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> Sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, ang tipan ng Diyos sa Kaniyang bayang tumutupad sa Kaniyang mga utos ay pananariwain. "Sa araw na yaon ay gagawa ako ng tipan para sa kanila, kasama ang mga hayop sa parang, at ang mga ibon sa langit, at ang mga gumagapang sa lupa: at aking babaliin ang busog at ang tabak, at aalisin ang digmaan sa lupa, at papahigain ko sila nang tiwasay. At pakakasunduin kita sa akin magpakailanman; oo, pakakasunduin kita sa akin sa katuwiran, at sa kahatulan, at sa kagandahang-loob, at sa mga kaawaan. Akin ding pakakasunduin ka sa akin sa pagtatapat; at iyong makikilala ang Panginoon."

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14–23.

> 'At mangyayari sa araw na yaon, aking didinggin, ang sabi ng Panginoon; aking didinggin ang mga langit, at didinggin nila ang lupa; at didinggin ng lupa ang trigo, at ang alak, at ang langis; at didinggin nila si Jezreel. At ihahasik ko siya para sa akin sa lupa; at kakaawaan ko yaong hindi kinahabagan; at aking sasabihin sa kanila na hindi ko bayan, Kayo’y aking bayan; at sila’y magsasabi, Ikaw ang aking Diyos.' Oseas 2:14-23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him at that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> "Sa araw na yaon, ... ang nalabi ng Israel, at ang mga nakaligtas sa sambahayan ni Jacob, ... ay sasandig sa Panginoon, ang Banal ng Israel, sa katotohanan." Isaias 10:20. Mula sa "bawat bansa, at lipi, at wika, at bayan" ay magkakaroon ng mga magagalak na tutugon sa mensaheng, "Matakot kayo sa Diyos, at magbigay ng kaluwalhatian sa kanya; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol." Tatalikod sila sa bawat diyus-diyusan na nagbibigkis sa kanila sa daigdig na ito, at "sasamba sa kanya na lumikha ng langit, at ng lupa, at ng dagat, at ng mga bukal ng tubig." Papalayain nila ang kanilang sarili mula sa bawat pagkakagapos, at tatayo sa harap ng sanlibutan bilang mga bantayog ng awa ng Diyos. Masunurin sa bawat banal na kahingian, kikilalanin sila ng mga anghel at ng mga tao bilang mga yaong "nagsisitupad ng mga utos ng Diyos, at ng pananampalataya ni Jesus." Apocalipsis 14:6-7, 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> "'Masdan, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoon, na aabutan ng mag-aararo ang tagapag-ani, at ang tagatapak ng ubas ang naghahasik ng binhi; at tutulo ang matamis na alak mula sa mga bundok, at ang lahat ng burol ay matutunaw. At ibabalik kong muli mula sa pagkabihag ang aking bayang Israel, at itatayo nilang muli ang mga wasak na lungsod, at kanilang tatahanan ang mga ito; at magtatanim sila ng mga ubasan, at iinumin ang alak niyon; gagawa rin sila ng mga halamanan, at kakainin ang bunga ng mga iyon. At itatanim ko sila sa kanilang lupain, at hindi na sila bubunutin mula sa kanilang lupaing ibinigay ko sa kanila, sabi ng Panginoon mong Diyos. Amos 9:13-15.' Review and Herald, Pebrero 26, 1914."

It is evident that from the point when the final chosen generation of the one hundred and forty-four thousand are sealed that there are still Gentiles who can be influenced by the one hundred and forty-four thousand’s life style (conversation) during the day of the Gentile’s visitation.

Maliwanag na mula sa sandaling matatakan ang huling lahing hirang ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, mayroon pang mga Hentil na maaaring maimpluwensiyahan ng pamumuhay (pag-uugali) ng isang daan at apatnapu’t apat na libo sa araw ng pagdalaw ng Hentil.

> “Human power and human might did not establish the church of God, and neither can they destroy it. Not on the rock of human strength, but on Christ Jesus, the Rock of Ages, was the church founded, ‘and the gates of hell shall not prevail against it.’ Matthew 16:18. The presence of God gives stability to His cause. ‘Put not your trust in princes, nor in the son of man,’ is the word that comes to us. Psalm 146:3. ‘In quietness and in confidence shall be your strength.’ Isaiah 30:15. God’s glorious work, founded on the eternal principles of right, will never come to nought. It will go on from strength to strength, ‘not by might, nor by power, but by My Spirit, saith the Lord of hosts.’ Zechariah 4:6.

> Ang Iglesia ng Diyos ay hindi itinatag ng kapangyarihan at lakas ng tao, at hindi rin nila ito kayang wasakin. Hindi sa bato ng lakas ng tao, kundi kay Cristo Jesus, ang Bato ng mga Panahon, itinatag ang iglesia, ‘at ang mga tarangkahan ng impiyerno ay hindi mananaig laban dito.’ Mateo 16:18. Ang presensiya ng Diyos ang nagbibigay ng katatagan sa Kanyang adhikain. ‘Huwag ninyong ilagak ang inyong pagtitiwala sa mga prinsipe, ni sa anak ng tao,’ ang salitang dumarating sa atin. Awit 146:3. ‘Sa katahimikan at sa pagtitiwala naroroon ang inyong kalakasan.’ Isaias 30:15. Ang maluwalhating gawa ng Diyos, na itinatag sa mga walang hanggang simulain ng katuwiran, kailanman ay hindi mauuwi sa kawalan. Ito’y magpapatuloy mula sa lakas tungo sa lakas, ‘hindi sa pamamagitan ng lakas, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng Aking Espiritu, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.’ Zacarias 4:6.

> “The promise, ‘The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it,’ was literally fulfilled. Verse 9. ‘The elders of the Jews builded, and they prospered through the prophesying of Haggai the prophet and Zechariah the son of Iddo. And they builded, and finished it, according to the commandment of the God of Israel, and according to the commandment of Cyrus, and Darius, and Artaxerxes king of Persia. And this house was finished on the third day of the month Adar [the twelfth month], which was in the sixth year of the reign of Darius the king.’ Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.

> "Ang pangako, ‘Ang mga kamay ni Zerubbabel ang naglatag ng saligan ng bahay na ito; ang kanyang mga kamay din ang magtatapos nito,’ ay literal na natupad. Talata 9. ‘Nagtayo ang mga matanda ng mga Judio, at sila’y nagtagumpay sa pamamagitan ng propesiyang ipinahayag ni Haggai na propeta at ni Zechariah na anak ni Iddo. At nagtayo sila, at tinapos iyon, ayon sa utos ng Diyos ng Israel, at ayon sa utos nina Cyrus, at Darius, at Artaxerxes na hari ng Persia. At ang bahay na ito ay natapos sa ikatlong araw ng buwang Adar [ang ikalabing-dalawang buwan], na noon ay sa ikaanim na taon ng paghahari ni Darius na hari.’ Ezra 6:14, 15." Prophets and Kings, 595, 596.

Verses thirteen to fifteen represent the prophetic events that lead to the close of probation for Sabbath-keepers at the Sunday law. They also represent the third of three steps in verse ten of Daniel twelve. Verse ten is the “purification,” verses eleven and twelve represent the “made white” and verses thirteen to fifteen represent the litmus test where the Sabbath-keeping virgins are “tried.”

Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay kumakatawan sa mga pangyayaring propetiko na humahantong sa pagsasara ng panahon ng probasyon para sa mga tagapangingilin ng Sabado sa panahon ng batas na pang-Linggo. Kinakatawan din ng mga ito ang ikatlo sa tatlong hakbang na nasa talatang sampu ng Daniel labindalawa. Ang talatang sampu ang "pagdadalisay," ang mga talatang labing-isa at labindalawa ay kumakatawan sa "pagpapaputi," at ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ay kumakatawan sa pagsubok na litmus kung saan ang mga dalagang tagapangingilin ng Sabado ay "sinusubok."

The internal message in the book of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters seven through nine and the external message is represented by the Hiddekel River vision of chapters ten through twelve. Chapter twelve is the climax of both the internal and external visions, and it presents the method in which Christ raises up and cleanses the one hundred and forty-four thousand. Verses ten through sixteen represent the hidden history of verse forty from 1989 unto the Sunday law of verse forty-one and sixteen. The verses that fit into the hidden history represent the perfect fulfillment of verse ten of chapter twelve.

Ang panloob na mensahe sa aklat ni Daniel ay kinakatawan ng pangitain sa Ilog Ulai sa mga kabanata pito hanggang siyam, at ang panlabas na mensahe ay kinakatawan ng pangitain sa Ilog Hiddekel sa mga kabanata sampu hanggang labindalawa. Ang kabanata labindalawa ang rurok ng kapwa panloob at panlabas na mga pangitain, at inilalahad nito ang paraan kung paano binabangon at nililinis ni Cristo ang isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang mga talatang sampu hanggang labing-anim ay kumakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu mula 1989 hanggang sa batas ng Linggo ng talatang apatnapu't isa at labing-anim. Ang mga talatang umaangkop sa nakatagong kasaysayan ay kumakatawan sa ganap na katuparan ng talatang sampu ng kabanata labindalawa.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:10–12.

> Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa masasama ang makauunawa; ngunit ang mga pantas ay makauunawa. At mula sa panahong aalisin ang palagiang handog, at maitatatag ang kasuklam-suklam na bagay na nagdudulot ng pagkatiwangwang, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw. Mapalad ang naghihintay at umaabot hanggang sa isang libo tatlong daan at tatlumpu't limang araw. Daniel 12:10-12.

The “wise” who understand verses ten through sixteen and who have been sealed both “intellectually” and “spiritually” are those who understand the external prophetic message represented in the hidden history of verse forty, and they have been “intellectually” settled into that understanding before the Sunday law. The “wise” are those who have been transformed by the internal message represented by Revelation chapter eleven and verse eleven and they have settled into the experience before the Sunday law.

Ang “marurunong” na nakauunawa sa mga talatang sampu hanggang labing-anim at tinatakan kapwa “sa pag-iisip” at “sa espiritu” ay yaong mga nauunawaan ang panlabas na mensaheng propetiko na kinakatawan sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, at sila ay naipirmi “sa pag-iisip” sa pagkaunawang iyon bago ang batas ng Linggo. Ang “marurunong” ay yaong mga nabago ng panloob na mensahe na kinakatawan ng Apocalipsis kabanata labing-isa at talatang labing-isa, at sila ay naipirmi sa karanasang iyon bago ang batas ng Linggo.

The “wise” are those who have received the “blessing” associated with “waiting,” marking the one hundred and forty-four thousand as those who fulfill the perfect and final fulfillment of the ten virgins. Revelation eleven verse eleven arrived in July of 2023, thus marking the “time of the end,” when Daniel and Revelation mark with two witnesses that the increase of knowledge which was unsealed in July of 2023 identifies the sealing process of the one hundred and forty-four thousand. Eleven plus eleven equals twenty-two, which is a symbol of the combination of divinity with humanity, and those who pass the three-step purification process that produces the one hundred and forty-four thousand are identified in Daniel twelve, verse twelve providing another signature of Palmoni, for twelve times twelve equals one hundred and forty-four thousand.

Ang "marurunong" ay yaong mga tumanggap ng "pagpapala" na kaugnay ng "paghihintay," na minamarkahan ang isandaan at apatnapu’t apat na libo bilang mga tumutupad sa ganap at pangwakas na katuparan na may kinalaman sa sampung dalaga. Ang Apocalipsis labing-isa, talata labing-isa ay dumating noong Hulyo 2023, sa gayo’y minarkahan ang "panahon ng wakas," kung kailan ang Daniel at ang Apocalipsis ay nagpapatotoo sa pamamagitan ng dalawang saksi na ang paglago ng kaalaman na inalisan ng selyo noong Hulyo 2023 ay tumutukoy sa prosesong pagseselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Labing-isa dagdagan ng labing-isa ay dalawampu’t dalawa, na isang sagisag ng pagsasanib ng pagka-Diyos at ng pagkatao, at yaong mga nakalalampas sa tatlong-hakbang na proseso ng paglilinis na nagbubunga ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay tinukoy sa Daniel labindalawa, talata labindalawa, na nagbibigay ng isa pang lagda ni Palmoni, sapagkat ang labindalawa na pinarami sa labindalawa ay isandaan at apatnapu’t apat na libo.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles