Article

# What is Truth? - Number One

Ano ang Katotohanan? - Bilang Isa

The Framework of Truth: Revelation, Prophetic Parallels, and the Alpha and Omega

Ang Balangkas ng Katotohanan: Kapahayagan, Mga Propetikong Pagkakatulad, at ang Alpha at Omega

Author

Jeff Pippenger

Published

August 5, 2023

Formats

PDF
Word

Before we address the subject of what is truth, we note that we have begun this study with the first three verses of Revelation chapter one, and thereafter added an article about Elijah. A few purposes of these studies are to identify the role of the United States in prophecy, to open up the message of the Revelation of Jesus Christ, to recognize the role of prophets as symbols of God’s people, and to consider the implications of what it means that Jesus is the Alpha. We illustrated that the first three verses of Revelation agree and align with the last verses of Revelation, and in both cases at the beginning and the end, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last.

Bago natin talakayin ang paksa hinggil sa kung ano ang katotohanan, pinapansin natin na sinimulan natin ang pag-aaral na ito sa unang tatlong talata ng Pahayag, kabanata 1, at pagkaraan ay nagdagdag tayo ng isang artikulo hinggil kay Elias. Ilan sa mga layunin ng mga pag-aaral na ito ay ang pagtukoy sa gampanin ng Estados Unidos sa propesiya, ang pagbubukas ng mensahe ng Pahayag ni Jesucristo, ang pagkilala sa gampanin ng mga propeta bilang mga sagisag ng bayan ng Diyos, at ang pagsasaalang-alang sa mga implikasyon ng kahulugang si Jesus ang Alfa. Ipinakita natin na ang unang tatlong talata ng Pahayag ay sumasang-ayon at tumutugma sa mga huling talata ng Pahayag, at sa kapuwa pasimula at wakas, kinikilala ni Jesucristo ang Kanyang sarili bilang ang Alfa at Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli.

We used a brief discussion of Elijah in the second study in order to demonstrate that the opening verses of the Bible agree with the closing verses of both the Old and New Testaments, and further that the opening verses of the New Testament also agree with the beginning or ending of any way you wish to consider the Bible, either as a whole or as two Testaments.

Gumamit kami ng isang maikling pagtalakay hinggil kay Elias sa ikalawang pag-aaral upang ipakita na ang mga pambungad na talata ng Bibliya ay umaayon sa mga pangwakas na talata ng kapwa Lumang at Bagong Tipan, at higit pa rito, na ang mga pambungad na talata ng Bagong Tipan ay umaayon din sa pasimula o sa wakas, sa alinmang pananaw sa Bibliya, maging bilang isang kabuuan o bilang dalawang Tipan.

Another point we are seeking to develop is the understanding that Divinity has worked to slowly reveal the godhead throughout history. This is why we have noted that as time proceeds in the biblical theme of covenant history, that God, step-by-step revealed more-and-more of His character through the symbolism of His various names. The Almighty God spoke to Abraham, and the same God spoke to Moses, but informed Moses that from then onward his name was to be known as Jehovah. Then when Christ came, He introduced Himself with a name that was unknown in the Old Testament, other than one expression of that name by a Babylonian in chapter three of Daniel. Not only did Jesus identify that He was the only-begotten of the Father, but He also in that particular covenant history identified Himself as the Son of Man. God also gave Millerite Adventism a name when He entered into covenant with the beginning of Adventism.

Isa pang puntong aming pinagsisikapang linangin ay ang pagkaunawa na ang Kadiyosan ay kumilos upang dahan-dahang ihayag ang kabuuan ng Pagka-Diyos sa buong kasaysayan. Kaya nga aming binigyang-diin na habang umuusad ang panahon sa biblikal na tema ng kasaysayan ng tipan, ang Diyos, hakbang-hakbang, ay lalo at lalo pang inihahayag ang Kanyang mga katangian sa pamamagitan ng simbolismo ng Kanyang iba't ibang pangalan. Ang Makapangyarihang Diyos ay nagsalita kay Abraham, at ang gayunding Diyos ay nagsalita kay Moises, ngunit ipinaalam kay Moises na mula roon ay makikilala ang Kanyang pangalan bilang Jehova. Pagdating naman ni Cristo, ipinakilala Niya ang Kanyang sarili sa pamamagitan ng isang pangalang hindi kilala sa Lumang Tipan, maliban sa isang pagpapahayag ng pangalang iyon ng isang Babilonyo sa ikatlong kabanata ng Daniel. Hindi lamang ipinahayag ni Jesus na Siya ang bugtong na Anak ng Ama, kundi sa nasabing yugto ng kasaysayan ng tipan ay ipinakilala rin Niya ang Kanyang sarili bilang ang Anak ng Tao. Binigyan din ng Diyos ang Milleritang Adventismo ng isang pangalan nang Siya ay pumasok sa isang tipan sa pasimula ng Adventismo.

> “At this time, when we are so near the end, shall we become so like the world in practice that men may look in vain to find God’s denominated people? Shall any man sell our peculiar characteristics as God’s chosen people for any advantage the world has to give? Shall the favor of those who transgress the law of God be looked upon as of great value? Shall those whom the Lord has named His people suppose that there is any power higher than the great I AM? Shall we endeavor to blot out the distinguishing points of faith that have made us Seventh-day Adventists?” Evangelism, 121.

> “Sa panahong ito, na tayo’y lubhang malapit na sa wakas, magiging gayon ba tayo kakawangis ng sanlibutan sa gawa at pamumuhay, na ang mga tao’y maghahanap ngunit walang makikitang bayang pinangalanan ng Diyos? Ipagbibili ba ng sinuman ang ating mga natatanging katangian bilang bayang hinirang ng Diyos kapalit ng anumang kapakinabangang maibibigay ng sanlibutan? Ituturing ba na may dakilang halaga ang pabor ng mga sumasalangsang sa kautusan ng Diyos? Iisipin ba ng mga pinangalanan ng Panginoon na Kanyang bayan na may kapangyarihang hihigit sa dakilang AKO? Pagsisikapan ba nating pawiin ang mga natatanging punto ng pananampalataya na naging sanhi upang tayo’y maging mga Adventista ng Ikapitong Araw?” Evangelism, 121.

The name given to Seventh-day Adventists was given by the Lord, and Sister White often refers to Adventists as God’s denominated people. “Denominated” means to be named. The only two churches that Sister White identifies as God’s denominated people is ancient Israel and modern Israel.

Ang pangalang iginawad sa mga Seventh-day Adventist ay iginawad ng Panginoon, at si Kapatid na White ay madalas tumutukoy sa mga Adventista bilang bayang pinangalanan ng Diyos. Ang “denominated” ay nangangahulugang pinangalanan. Ang tanging dalawang iglesia na kinikilala ni Kapatid na White bilang bayang pinangalanan ng Diyos ay ang sinaunang Israel at ang makabagong Israel.

Therefore, as we proceed in our study of the book of Revelation, I am suggesting that the “new name” that is revealed to the Philadelphians, who are also represented as the one hundred and forty-four thousand is a large part of the prophetic secret that is unsealed just before probation closes.

Samakatuwid, habang sumusulong tayo sa ating pag-aaral ng aklat ng Pahayag, iminumungkahi ko na ang "bagong pangalan" na ibinubunyag sa mga taga-Filadelfia, na inilarawan din bilang ang isandaang apatnapu't apat na libo, ay malaking bahagi ng propetikong lihim na inaalisan ng selyo mismong bago magsara ang probasyon.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Ang magtatagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na siyang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pandinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:12, 13.

The last message of warning is the message of the Revelation of Jesus Christ and it is a revelation of His character.

Ang panghuling mensaheng babala ay ang mensahe ng Pahayag ni Jesucristo, at ito ay isang pagpapahayag ng Kanyang likas.

> “Those who wait for the Bridegroom’s coming are to say to the people, ‘Behold your God.’ The last rays of merciful light, the last message of mercy to be given to the world, is a revelation of His character of love. The children of God are to manifest His glory. In their own life and character they are to reveal what the grace of God has done for them.” Christ’s Object Lessons, 415, 416.

> “Yaong mga naghihintay sa pagdating ng Kasintahang Lalaki ay nararapat na sabihin sa mga tao, ‘Narito ang inyong Diyos.’ Ang mga huling sinag ng mahabaging liwanag, ang huling mensahe ng kahabagan na ibibigay sa sanlibutan, ay isang pagbubunyag ng Kanyang mapagmahal na likas. Ang mga anak ng Diyos ay nararapat na ipamalas ang Kanyang kaluwalhatian. Sa kanilang sariling buhay at likas ay nararapat nilang ibunyag kung ano ang nagawa para sa kanila ng biyaya ng Diyos.” Christ's Object Lessons, 415, 416.

We have much more to put into the record concerning Jesus as the Word, but we will now take up the word ‘truth.’ The understanding of the “truth” and also the word “truth” and also the letters employed to form “a word of truth” is an understanding of the character of Christ.

Marami pa kaming itatala hinggil kay Jesus bilang ang Salita, ngunit ngayo’y tatalakayin natin ang salitang 'katotohanan.' Ang pagkaunawa sa "katotohanan," gayundin sa salitang "katotohanan," at maging sa mga titik na ginagamit upang bumuo ng "isang salita ng katotohanan," ay pagkaunawa sa likas na katangian ni Cristo.

> Pilate therefore said unto him, Art thou a king then? Jesus answered, Thou sayest that I am a king. To this end was I born, and for this cause came I into the world, that I should bear witness unto the truth. Everyone that is of the truth heareth my voice. Pilate saith unto him, What is truth? And when he had said this, he went out again unto the Jews, and saith unto them, I find in him no fault at all. John 18:37, 38.

> Kaya’t sinabi sa kaniya ni Pilato, Ikaw nga ba ay isang hari? Sumagot si Jesus, Ikaw ang nagsasabi na ako’y hari. Sa layuning ito ako’y ipinanganak, at sa dahilang ito ako naparito sa sanlibutan, upang magpatotoo sa katotohanan. Bawat isa na nasa katotohanan ay nakikinig sa aking tinig. Sinabi sa kaniya ni Pilato, Ano ang katotohanan? At nang masabi niya ito, muling lumabas siya patungo sa mga Judio, at sinabi sa kanila, Wala akong nasumpungang anumang sala sa kaniya. Juan 18:37, 38.

The Greek word translated as “truth” in the verse is taken from a Hebrew word, that is also a letter and even a number. The first letter of the Hebrew alphabet is ‘aleph.’ In fact, the first two letters of the Hebrew alphabet are “aleph” and “beth,” and they are very similar to the first two letters in Greek which are alpha and beta. Together they form the root for the word “alphabet.” The word “alpha” (from the Hebrew letter aleph) therefore is used as a letter, a word, a number and also as one of the many names of Jesus.

Ang salitang Griyego na isinalin bilang “katotohanan” sa talata ay hinango mula sa isang salitang Hebreo, na siya ring isang titik at maging isang bilang. Ang unang titik ng alpabetong Hebreo ay “aleph.” Sa katunayan, ang unang dalawang titik ng alpabetong Hebreo ay “aleph” at “beth,” at ang mga ito ay napakapareho sa unang dalawang titik sa Griyego na “alpha” at “beta.” Kapag pinagsama, bumubuo ang mga ito ng ugat ng salitang “alphabet.” Samakatuwid, ang salitang “alpha” (mula sa titik na Hebreo na aleph) ay ginagamit bilang isang titik, isang salita, isang bilang, at isa rin sa maraming pangalan ni Jesus.

When Pilate asked the question, “What is truth?” Jesus had already told him that the reason that He “came into the world,” and also that the reason He was “born” was to bear witness to the “truth.” He added that “everyone that is of the truth heareth” His voice.

Nang itanong ni Pilato, "Ano ang katotohanan?" nauna nang sinabi sa kanya ni Jesus na ang dahilan kung bakit Siya "pumarito sa sanlibutan," at gayundin ang dahilan kung bakit Siya "ipinanganak," ay upang magpatotoo sa "katotohanan." Idinagdag Niya na "ang bawat nasa katotohanan ay nakikinig" sa Kanyang tinig.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at tinutupad ang mga bagay na nasusulat dito; sapagkat malapit na ang panahon. Apocalipsis 1:3.

TRUTH: G225—From G227; truth: – true, X truly, truth, verity. G227—From G1 (as a negative particle) and G2990; true (as not concealing): – true, truly, truth. G1; Α. Of Hebrew origin; the first letter of the alphabet: figuratively only (from its use as a numeral) the first. Alpha.

KATOTOHANAN: G225-Mula sa G227; katotohanan: - totoo, X tunay, katotohanan, katotohanan. G227-Mula sa G1 (bilang isang pantangging partikulo) at G2990; totoo (bilang hindi nagkukubli): - totoo, tunay, katotohanan. G1; Α. Na nagmula sa Hebreo; ang unang titik ng alpabeto: sa talinghaga lamang (mula sa gamit nito bilang isang panandang pamilang) ang una. Alpha.

> Jesus saith unto him, I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me. John 14:6.

> Sinabi sa kaniya ni Jesus, Ako ang daan, ang katotohanan, at ang buhay: walang sinuman ang makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko. Juan 14:6.

When Jesus said “I am… the truth.” He was saying He was a letter, a number and a word for the letter alpha, and the word alpha, and the number alpha are all “truth.” In the book of Daniel, Christ revealed Himself as the wonderful numberer which is the definition of the Hebrew word “Palmoni,” which is translated as “the certain saint which spake,” in Daniel eight.

Nang sinabi ni Jesus, "Ako ang ... katotohanan," sinabi Niya na Siya ay isang titik, isang bilang, at isang salita; sapagkat ang titik na alpha, ang salitang "alpha," at ang bilang na "alpha" ay pawang "katotohanan." Sa aklat ni Daniel, inihayag ni Cristo ang Kanyang sarili bilang ang kamangha-manghang tagapagbilang, na siyang kahulugan ng salitang Hebreo na "Palmoni," na isinalin bilang "ang tiyak na banal na nagsalita," sa Daniel walo.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

That “certain saint” in verse thirteen is “Palmoni”— the wonderful numberer, or the numberer of secrets. These two verses are where the prophecy of the 2300 years and the two prophecies of 2520 years are set forth. The 2300 years address the “sanctuary” and the two 2520-year prophecies address the “host,” for both the sanctuary and the host would be trodden down by Rome. The 2520-year prophecy represent a trampling down of God’s sanctuary and people. Three profound interconnected prophecies based upon time at the very point in the Bible where Jesus introduces Himself as the wonderful numberer of secrets. Its not simply that he chose these two verses to introduced Himself as the Master of time, but the two verses where He reveals Himself identify the time when He would enter into covenant with modern spiritual Israel and those two verses are also the foundation and central pillar of Adventism.

Ang “isang banal” sa talatang labintatlo ay si “Palmoni” - ang kamangha-manghang tagabilang, o ang tagabilang ng mga lihim. Sa dalawang talatang ito inilalahad ang hula ng 2300 taon at ang dalawang hula ng 2520 taon. Ang 2300 taon ay tumutukoy sa “santuwaryo” at ang dalawang hulang 2520 taon ay tumutukoy sa “hukbo,” sapagkat kapwa ang santuwaryo at ang hukbo ay yuyurakan ng Roma. Ang dalawang hulang 2520 taon ay kumakatawan sa pagyurak sa santuwaryo ng Diyos at sa Kaniyang bayan. Tatlong malalalim na magkakaugnay na hula na nakabatay sa panahon, sa mismong bahagi ng Biblia kung saan ipinakikilala ni Jesus ang Kaniyang sarili bilang ang kamangha-manghang tagabilang ng mga lihim. Hindi lamang na pinili Niya ang dalawang talatang ito upang ipakilala ang Kaniyang sarili bilang Panginoon ng panahon, kundi ang dalawang talata kung saan inihahayag Niya ang Kaniyang sarili ang tumutukoy sa panahon kung kailan Siya papasok sa tipan sa makabagong espirituwal na Israel, at ang dalawang talatang iyon din ang saligan at sentral na haligi ng Adventismo.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Ang kasulatan na, higit sa lahat ng iba, ay naging kapwa saligan at haliging sentral ng pananampalatayang Advent ay ang pahayag, ‘Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo.’ [Daniel 8:14.]” Ang Dakilang Tunggalian, 409.

At the time of the end in 1798, the book of Daniel was unsealed and the first angel’s message arrived in history, marking the increase of prophetic knowledge that took place in the time of the Millerite movement, which was the beginning of Seventh-day Adventism. When the book of Daniel was unsealed to the Millerites, a message from Palmoni—a message of time was understood. God’s Word never fails, and it always identifies the end with the beginning. So, in the end of Adventism there will most certainly be a revelation of His character, as there was in Millerite history. This fact is based upon the beginning and ending of Adventism, but it is also based upon the stated relationship of the book of Daniel with the book of Revelation. Daniel and Revelation represent one book, and in that representation, they are two witnesses, the first being Daniel and the last being Revelation.

Sa panahon ng wakas noong 1798, nabuksan ang selyo ng aklat ni Daniel, at dumating sa kasaysayan ang unang mensahe ng anghel, na nagbigay-tanda sa paglago ng kaalamang propetiko na naganap sa kapanahunan ng kilusang Millerita, na siyang pasimula ng Adventismo ng Ikapitong Araw. Nang nabuksan sa mga Millerita ang selyo ng aklat ni Daniel, naunawaan ang isang mensahe mula kay Palmoni—isang mensahe ukol sa panahon. Ang Salita ng Diyos ay kailanma’y hindi nabibigo, at lagi nitong iniuugnay ang wakas sa pasimula. Kaya, sa katapusan ng Adventismo ay tiyak na magkakaroon ng isang paghahayag ng Kanyang likas, gaya ng naganap sa kasaysayan ng mga Millerita. Ang katotohanang ito ay nakasalig sa pasimula at sa katapusan ng Adventismo, ngunit nakasalig din ito sa ipinahayag na ugnayan ng aklat ni Daniel at ng Aklat ng Apocalipsis. Ang aklat ni Daniel at ang Aklat ng Apocalipsis ay kumakatawan sa iisang aklat, at sa gayong pagkakatawan, sila ay dalawang saksi, ang una ay si Daniel at ang huli ay ang Apocalipsis.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 972.

> Ang mga aklat ni Daniel at ng Apocalipsis ay iisa. Ang isa ay propesiya, ang isa nama'y pagbubunyag; ang isa'y aklat na tinatakan, ang isa nama'y aklat na binuksan. Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 972.

Daniel and Revelation are two books that are one book, the same way the Bible is one book divided into Old and New, or beginning and end. In Revelation eleven the two witnesses that are presented as Moses and Elijah are the Old and New Testaments.

Ang Aklat ni Daniel at ang Aklat ng Apocalipsis ay dalawang aklat na bumubuo ng iisang aklat, gaya ng Biblia, na iisang aklat na nahahati sa Lumang Tipan at Bagong Tipan, o sa pasimula at wakas. Sa Apocalipsis kabanata labing-isa, ang dalawang saksi na ipinakikilala bilang Moises at Elias ay ang Lumang Tipan at ang Bagong Tipan.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> “Tungkol sa dalawang saksi ay nagpahayag pa ang propeta: ‘Ito ang dalawang punong olibo, at ang dalawang kandelyero na nakatayo sa harapan ng Diyos ng lupa.’ ‘Ang iyong salita,’ wika ng mang-aawit, ‘ay ilawan sa aking mga paa, at liwanag sa aking landas.’ Apocalipsis 11:4; Awit 119:105. Ang dalawang saksi ay kumakatawan sa mga Kasulatan ng Lumang at ng Bagong Tipan.” Ang Dakilang Paglalaban, 267.

Daniel and John are two witnesses who were both persecuted, both taken captive, both given the same line of prophetic history to record, both representing the one hundred and forty-four thousand, both living in the aftermath of the destruction of Jerusalem, both symbols of death and resurrection, (John from the boiling oil and Daniel from the lion’s den).

Si Daniel at si Juan ay dalawang saksi na kapwa inusig, kapwa dinala sa pagkabihag, kapwa pinagkalooban ng iisang linya ng kasaysayang propetiko upang itala, kapwa kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, kapwa nabuhay sa panahong kasunod ng pagkawasak ng Jerusalem, at kapwa mga sagisag ng kamatayan at muling pagkabuhay (si Juan mula sa kumukulong langis at si Daniel mula sa yungib ng mga leon).

Daniel identifies a special revelation of Christ’s character, and he does so in the two verses that inspiration calls the “central pillar and foundation” of the Seventh-day Adventist church. Those two verses were the “capstone” the final stone placed in the foundations that were represented by the works of William Miller. The capstone brought with it the understanding of the heavenly sanctuary, the law of God, the Sabbath, the investigative judgment and the three angels of Revelation fourteen. Daniel is the beginning of the book, John is the end.

Tinutukoy ni Daniel ang isang natatanging kapahayagan ng katangian ni Cristo, at ginagawa niya ito sa dalawang talatang tinatawag ng inspirasyon na “sentral na haligi at saligan” ng Simbahang Adventista ng Ikapitong Araw. Ang dalawang talatang iyon ang “capstone,” ang huling batong inilagay sa mga pundasyong kinakatawan ng mga gawa ni William Miller. Ang capstone ay nagdala ng pagkaunawa tungkol sa santuwaryong makalangit, sa kautusan ng Diyos, sa Sabat, sa paghuhukom na pagsisiyasat, at sa tatlong anghel ng Apocalipsis labing-apat. Si Daniel ang simula ng aklat, si Juan ang wakas.

John’s writing will identify a revelation of Christ’s character at the end of Adventism. At the beginning of modern Israel, He revealed Himself as the Wonderful Numberer, the Creator of everything mathematical and at the end of modern Israel He is revealing Himself as the wonderful linguist. He is the Creator of everything that is involved with language whether it be the structure of language, the grammatical rules, the words and even the letters of the alphabet. He created communication that is accomplished by words, governed by grammatical rules whether written or spoken, written with an alphabet that was by His design, and beyond all that—He is the Word. By that Word He transforms blind unprepared Laodiceans into sanctified Philadelphians.

Ang panulat ni Juan ay magpapakilala ng isang kapahayagan ng likas ni Cristo sa katapusan ng Adbentismo. Sa pasimula ng makabagong Israel, inihayag Niya ang sarili bilang ang Kahanga-hangang Tagabilang, ang Manlilikha ng lahat ng bagay na matematikal; at sa katapusan ng makabagong Israel, inihahayag Niya ang sarili bilang ang Kahanga-hangang Lingguwista. Siya ang Manlilikha ng lahat ng may kinalaman sa wika, maging ang balangkas ng wika, ang mga tuntunin ng balarila, ang mga salita, at pati ang mga titik ng alpabeto. Siya ang lumikha ng komunikasyong isinasakatuparan sa pamamagitan ng mga salita, na pinamamahalaan ng mga tuntunin ng balarila, maging nakasulat man o binibigkas, at isinusulat sa isang alpabetong ayon sa Kanyang disenyo; at higit pa roon, Siya ang Salita. Sa pamamagitan ng Salitang iyon, binabago Niya ang mga bulag at hindi handang taga-Laodicea upang maging mga pinabanal na taga-Filadelfia.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

The word translated as “sanctify” means to make holy. The one hundred and forty-four thousand will be holy and they will have attained that condition of character by the “truth” or you could say, by his “word,” for Jesus is the Word and He is the truth.

Ang salitang isinalin bilang “sanctify” ay nangangahulugang gawing banal. Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay magiging banal, at matatamo nila ang kalagayang iyon ng katangian sa pamamagitan ng “katotohanan,” o, masasabi rin, sa pamamagitan ng kaniyang “salita,” sapagkat si Jesus ang Salita at Siya ang Katotohanan.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> Sa pasimula ay ang Salita, at ang Salita ay kasama ng Diyos, at ang Salita ay Diyos. Siya rin ay nasa pasimula kasama ng Diyos. Ang lahat ng bagay ay ginawa sa pamamagitan niya; at kung wala siya ay hindi nagawa ang anuman sa mga bagay na ginawa. Juan 1:1-3.

Notice that this is the first thing that John writes in his gospel. It of course parallels the first thing written in Genesis. It adds to the testimony, identifying more clearly what is stated in Genesis one.

Pansinin na ito ang unang bagay na isinulat ni Juan sa kaniyang Ebanghelyo. Ito’y, siyempre, kaayon ng unang bagay na nakasulat sa Henesis. Dinadagdagan nito ang patotoo sa pamamagitan ng higit na malinaw na pagtukoy sa ipinahayag sa unang kabanata ng Henesis.

> In the beginning God created the heaven and the earth. Genesis 1:1.

> Nang pasimula ay nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. Henesis 1:1.

The word translated as “God” in verse one is plural, thus identifying from the very “beginning” that God is more than one. “In the beginning” in the gospel of John the Word was with God and was God. And the Word was the Creator.

Ang salitang isinalin bilang “Diyos” sa unang talata ay pangmaramihan, kaya’t mula pa sa mismong “pasimula” ay ipinakikilala nito na ang Diyos ay higit sa isa. Sa “pasimula” sa Ebanghelyo ni Juan, ang Salita ay kasama ng Diyos at ang Salita ay Diyos. At ang Salita ang Maylalang.

Jesus is the Word, and He produced the Bible through combining divinity with humanity—divinity represented by the Holy Spirit and humanity in the person of those who wrote the words in the books that were to be sent to the churches. Thus, the Bible is a combination of humanity and divinity as is Jesus. The Bible, in spite of the involvement of fallen fleshly human beings is holy, and then the men who penned it were holy too.

Si Hesus ang Salita, at Kanyang ipinangyari ang Bibliya sa pamamagitan ng pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao—ang pagka-Diyos na kinakatawan ng Espiritu Santo at ang pagkatao sa katauhan ng mga sumulat ng mga salitang nasa mga aklat na nakatakdang ipadala sa mga iglesya. Kaya nga, ang Bibliya ay isang pagsasanib ng pagkatao at pagka-Diyos, gaya ni Hesus. Ang Bibliya, sa kabila ng pakikilahok ng mga taong makalaman at nahulog sa kasalanan, ay banal; at ang mga lalaking sumulat nito ay banal din.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Taglay din natin ang lalong matibay na salita ng propesiya; at mabuti ang inyong gawin na ito’y inyong pagtuunan ng pansin, na gaya ng isang ilaw na nagliliwanag sa isang dakong madilim, hanggang sa magbukang-liwayway ang araw at sumikat ang tala sa umaga sa inyong mga puso; una sa lahat, nalalaman ninyo ito: na walang propesiya ng Kasulatan na nagmumula sa sariling pagpapakahulugan. Sapagkat ang propesiya ay hindi dumating noong una sa kalooban ng tao, kundi ang mga banal na tao ng Diyos ay nagsalita habang sila’y pinakikilos ng Espiritu Santo. 2 Pedro 1:19-21.

Though the prophets were holy men, they were still fallen human beings, for all have sinned and fallen short of the glory of God. Never-the-less the Bible is a combination of divinity and humanity, and it is holy, for the Word of God came to demonstrate in His life and in His written Word that humanity combined with divinity does not sin. What is true of the Bible is true of Christ for He is the Bible.

Bagaman ang mga propeta ay mga banal na lalaki, sila’y nananatiling mga taong nahulog sa kasalanan, sapagkat ang lahat ay nagkasala at hindi nakaabot sa kaluwalhatian ng Diyos. Gayunman, ang Bibliya ay isang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, at ito’y banal, sapagkat ang Salita ng Diyos ay naparito upang ipamalas sa Kanyang buhay at sa Kanyang nakasulat na Salita na ang pagkatao na nakisanib sa pagka-Diyos ay hindi nagkakasala. Ang totoo tungkol sa Bibliya ay totoo kay Cristo, sapagkat Siya ang Bibliya.

Jesus took upon Himself sinful flesh and never sinned, thus providing the example that humanity combined with divinity does not sin.

Inako ni Jesus sa Kanyang sarili ang makasalanang laman at kailanma’y hindi nagkasala, kaya’t nagbigay Siya ng huwaran na ang pagkataong pinag-isa sa pagka-Diyos ay hindi nagkakasala.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> Ang kasaysayan ng Betlehem ay isang paksaing di-mauubos. Nakatago rito ang ‘kalaliman ng mga kayamanan, kapwa ng karunungan at ng kaalaman ng Diyos.’ Roma 11:33. Namamangha tayo sa sakripisyo ng Tagapagligtas sa pagpapalit ng trono ng langit kapalit ang sabsaban, at ng kapisanan ng mga sumasambang anghel kapalit ang mga hayop sa kulungan. Ang kapalaluan at pag-asa sa sarili ng tao ay nasusaway sa Kanyang harapan. Gayunma’y ito’y pasimula lamang ng Kanyang kahanga-hangang pagpapakababa. Isa nang halos walang-hanggang pagpapakababa sana para sa Anak ng Diyos ang tanggapin ang likas ng tao, maging noong si Adan ay nakatindig sa kanyang kawalang-sala sa Eden. Ngunit tinanggap ni Jesus ang pagkatao noong ang lahi ay napahina na ng apat na libong taon ng kasalanan. Gaya ng bawat anak ni Adan, tinanggap Niya ang mga bunga ng pag-iral ng dakilang batas ng pagmamana. Kung ano ang mga bungang ito ay ipinakikita sa kasaysayan ng Kanyang mga makalupang ninuno. Dumating Siya taglay ang gayong pagmamana upang makibahagi sa ating mga dalamhati at mga tukso, at upang ibigay sa atin ang halimbawa ng isang buhay na walang kasalanan. The Desire of Ages, 48.

Jesus is the Word, and both Jesus and the Bible are a combination of humanity and divinity. When Jesus produced the Bible over the centuries, he placed rules within the Bible to allow those who will hear, to hear. The rules which govern the Bible are also attributes of His character.

Si Jesus ang Salita, at kapwa si Jesus at ang Bibliya ay isang pagsasanib ng pagiging-tao at pagka-Diyos. Nang binuo ni Jesus ang Bibliya sa paglipas ng mga siglo, naglagay Siya ng mga tuntunin sa loob nito upang ang mga makakarinig ay makarinig. Ang mga tuntuning namamahala sa Bibliya ay mga katangian din ng Kanyang pagkatao.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

> "Sa aklat ng Apocalipsis nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng aklat ng Bibliya. Narito ang katapat ng aklat ni Daniel." Mga Gawa ng mga Apostol, 585.

The word “complement” means to bring to perfection. The testimony of Daniel ends in Revelation, making Daniel’s testimony the beginning and Revelation the end. The beginning of Revelation is repeated at the end of Revelation and in the first verse of Daniel chapter one there is warfare between literal Israel and literal Babylon in which Babylon wins, but at the conclusion of probationary history in Daniel 11:45, 12:1; spiritual Babylon is in a war with spiritual Israel and in the end, Babylon loses and Israel prevails. As with John in the Revelation the beginning of Daniel’s testimony agrees with the end of his testimony. So, what is truth?

Ang salitang "complement" ay nangangahulugang dalhin sa kasakdalan. Nagtatapos ang patotoo ni Daniel sa Pahayag, kaya ang patotoo ni Daniel ang pasimula at ang Pahayag ang wakas. Ang pasimula ng Pahayag ay inuulit sa katapusan ng Pahayag, at sa unang talata ng unang kabanata ni Daniel ay may digmaan sa pagitan ng literal na Israel at literal na Babilonya kung saan nagtagumpay ang Babilonya; ngunit sa pagtatapos ng kasaysayang probasyonaryo sa Daniel 11:45; 12:1, ang espirituwal na Babilonya ay nakikipagdigma sa espirituwal na Israel at, sa wakas, natalo ang Babilonya at nanaig ang Israel. Gaya ng kay Juan sa Pahayag, ang pasimula ng patotoo ni Daniel ay umaayon sa wakas ng kaniyang patotoo. Kung gayon, ano ang katotohanan?

Doctrine is a word that identifies what a body of believers understand to be correct. Its purpose or use is not restricted to the Bible or Christianity. In so-called Christianity, there are probably more false “doctrines” than true, for spiritual Babylon, the papacy is a cage of every unclean and hateful bird, and those birds represent evil, which is sustained and covered up by churches through false doctrines, such as the law has been abolished. But there is true doctrine.

Ang “doktrina” ay isang salitang tumutukoy sa kung ano ang nauunawaan ng isang katawan ng mga mananampalataya bilang tama. Ang layunin o gamit nito ay hindi nalilimitahan sa Biblia o sa Kristiyanidad. Sa tinatawag na Kristiyanidad, malamang na mas marami ang mga huwad na “doktrina” kaysa sa tunay, sapagkat ang Babilonyang espirituwal, ang kapapahan, ay isang kulungan ng bawat marumi at kasuklam-suklam na ibon, at ang mga ibong iyon ay sumasagisag sa kasamaan, na pinananatili at ikinukubli ng mga iglesia sa pamamagitan ng mga maling doktrina, gaya ng pinawalang-bisa na ang kautusan. Ngunit may tunay na doktrina.

> “The minds of the Bereans were not narrowed by prejudice. They were willing to investigate the truthfulness of the doctrines preached by the apostles. They studied the Bible, not from curiosity, but in order that they might learn what had been written concerning the promised Messiah. Daily they searched the inspired records, and as they compared scripture with scripture, heavenly angels were beside them, enlightening their minds and impressing their hearts.

> Hindi pinakitid ng pagkiling ang mga pag-iisip ng mga taga-Berea. Handa silang siyasatin ang katotohanan ng mga doktrinang ipinangaral ng mga apostol. Pinag-aralan nila ang Banal na Kasulatan, hindi bunga ng pag-uusisa, kundi upang matutuhan kung ano ang nasusulat hinggil sa ipinangakong Mesiyas. Araw-araw nilang sinisiyasat ang mga kinasihang kasulatan, at habang inihahambing nila ang Kasulatan sa Kasulatan, may mga anghel ng langit na nasa piling nila, na nagbibigay-liwanag sa kanilang mga pag-iisip at tumatatak sa kanilang mga puso.

> “Wherever the truths of the gospel are proclaimed, those who honestly desire to do right are led to a diligent searching of the Scriptures. If, in the closing scenes of this earth’s history, those to whom testing truths are proclaimed would follow the example of the Bereans, searching the Scriptures daily, and comparing with God’s word the messages brought them, there would today be a large number loyal to the precepts of God’s law, where now there are comparatively few. But when unpopular Bible truths are presented, many refuse to make this investigation. Though unable to controvert the plain teachings of Scripture, they yet manifest the utmost reluctance to study the evidences offered. Some assume that even if these doctrines are indeed true, it matters little whether or not they accept the new light, and they cling to pleasing fables which the enemy uses to lead souls astray. Thus their minds are blinded by error, and they become separated from heaven.

> Saanman ipinapahayag ang mga katotohanan ng ebanghelyo, ang mga tapat na nagnanais na gumawa ng matuwid ay inaakay sa masigasig na pagsasaliksik ng Kasulatan. Kung, sa mga pangwakas na tagpo ng kasaysayan ng mundong ito, yaong pinangangaralan ng mga katotohanang panubok ay susunod sa halimbawa ng mga taga-Berea, na sinisiyasat ang Kasulatan araw-araw at inihahambing sa salita ng Diyos ang mga mensaheng ipinangangaral sa kanila, magkakaroon sana ngayon ng malaking bilang na tapat sa mga alituntunin ng kautusan ng Diyos, sa halip na ngayon ay kakaunti lamang. Subalit kapag inihaharap ang mga katotohanan ng Biblia na hindi popular, marami ang tumatangging gawin ang gayong pagsisiyasat. Bagaman hindi nila kayang pabulaanan ang maliwanag na mga turo ng Kasulatan, nagpapakita pa rin sila ng sukdulang pag-aatubiling pag-aralan ang mga katibayang inihaharap. May ilan na inaakala na kahit tunay nga ang mga doktrinang ito, maliit lamang ang kabuluhan kung tanggapin man nila o hindi ang bagong liwanag, at kumakapit sila sa mga kaaya-ayang alamat na ginagamit ng kaaway upang iligaw ang mga kaluluwa. Sa gayo’y nabubulag ng kamalian ang kanilang kaisipan, at sila’y nahihiwalay sa langit.

> “All will be judged according to the light that has been given. The Lord sends forth His ambassadors with a message of salvation, and those who hear He will hold responsible for the way in which they treat the words of His servants. Those who are sincerely seeking for truth will make a careful investigation, in the light of God’s word, of the doctrines presented to them.” Acts of the Apostles, 231, 232.

> "Hahatulan ang lahat ayon sa liwanag na ipinagkaloob sa kanila. Ipinapadala ng Panginoon ang Kaniyang mga sugo na may dalang mensahe ng kaligtasan, at ang mga nakikinig ay pananagutin Niya sa paraan ng kanilang pagtrato sa mga salita ng Kaniyang mga lingkod. Ang mga taos-pusong naghahanap ng katotohanan ay magsasagawa ng masusing pagsisiyasat, sa liwanag ng salita ng Diyos, hinggil sa mga doktrinang iniharap sa kanila." Acts of the Apostles, 231, 232.

There are “doctrines” which are the “truths of the gospel” and they need to be investigated. Some, (if not all) are “testing truths.” The Sabbath is an easy testing truth to understand. There are true and false doctrines. Some of the true doctrines present a test to those who hear them. There is also a type of truth that is designed for a certain period of time. These truths are called “present truth.”

May mga "doktrina" na siyang "mga katotohanan ng Ebanghelyo," at nararapat na siyasatin ang mga ito. Ang ilan, (kung hindi man lahat), ay mga "katotohanang panubok." Ang Araw ng Sabat ay isang katotohanang panubok na madaling maunawaan. May mga tunay at may mga huwad na doktrina. Ang ilan sa mga tunay na doktrina ay naglalatag ng pagsubok sa mga nakaririnig ng mga ito. Mayroon ding isang uri ng katotohanan na nakalaan para sa isang tiyak na panahon. Ang mga katotohanang ito ay tinatawag na "kasalukuyang katotohanan."

> “There are many precious truths contained in the Word of God, but it is ‘present truth’ that the flock needs now. I have seen the danger of the messengers running off from the important points of present truth, to dwell upon subjects that are not calculated to unite the flock and sanctify the soul. Satan will here take every possible advantage to injure the cause.

> Maraming mahahalagang katotohanan ang nakapaloob sa Salita ng Diyos, ngunit ang “kasalukuyang katotohanan” ang kailangan ng kawan ngayon. Nakita ko ang panganib na ang mga sugo ay lumalayo mula sa mahahalagang punto ng kasalukuyang katotohanan upang maglagi sa pagtalakay ng mga paksang hindi naglilingkod sa layuning pag-isahin ang kawan at pakabanalin ang kaluluwa. Dito, sasamantalahin ni Satanas ang bawat posibleng pagkakataon upang mapinsala ang adhikain.

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> Ngunit ang mga paksang gaya ng santuwaryo na kaugnay ng 2300 araw, ang mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus, ay lubos na angkop upang ipaliwanag ang nakaraang kilusang Advent at ipakita kung ano ang ating kasalukuyang katayuan, patibayin ang pananampalataya ng mga nag-aalinlangan, at magbigay ng katiyakan sa maluwalhating hinaharap. Madalas kong nakita na ang mga ito ang mga pangunahing paksang dapat pagtuunan ng pansin ng mga mensahero. Early Writings, 63.

Adventists often employ this passage to avoid what it actually states. They argue that all which should be emphasized in our messages of “present truth” is the sanctuary, the 2300 days, the commandments and the faith of Jesus. They make this claim to avoid what is identified about these four subjects.

Madalas gamitin ng mga Adventista ang talatang ito upang iwasan ang tunay na sinasabi nito. Iginigiit nila na ang dapat lamang bigyang-diin sa ating mga mensahe ng “kasalukuyang katotohanan” ay ang santuwaryo, ang 2300 araw, ang mga utos, at ang pananampalataya ni Jesus. Ginagawa nila ang pag-angking ito upang iwasan ang tinutukoy tungkol sa apat na paksang ito.

The purpose of these four great truths is that they have been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future.” These four present truth doctrines are designed to show that the beginning of Adventism (the past Advent movement) illustrates the end of Adventism (our present position). Those four primary doctrines are “calculated perfectly” to explain the principle that the end is illustrated by the beginning. According to this passage of inspiration, this is the “present truth” that the “flock needs now.”

Ang layunin ng apat na dakilang katotohanang ito ay na ang mga ito ay “ganap na inihanda upang ipaliwanag ang nakalipas na kilusang Adbentista at ipakita kung ano ang ating kasalukuyang kalagayan, patatagin ang pananampalataya ng mga nag-aalinlangan, at magbigay ng katiyakan sa maluwalhating hinaharap.” Ang apat na doktrina ng kasalukuyang katotohanan na ito ay inilaan upang ipakita na ang simula ng Adbentismo (ang nakaraang kilusang Adbentista) ay naglalarawan sa wakas ng Adbentismo (ang ating kasalukuyang kalagayan). Ang apat na pangunahing doktrinang iyon ay “ganap na inihanda” upang ipaliwanag ang prinsipyong ang wakas ay inilalarawan ng simula. Ayon sa siping ito ng inspirasyon, ito ang “kasalukuyang katotohanan” na “kailangan ngayon ng kawan.”

Ancient Israel is the beginning of Israel and modern Israel is the end. Ancient literal Israel typified the Seventh-day Adventist people from the time of the end in 1798, until the Sunday law. Before the first coming of Christ “present truth” was unseen by the Jews, for they were blind (Laodicean) due to their dependence upon customs and traditions.

Ang sinaunang Israel ang pasimula ng Israel, at ang makabagong Israel ang wakas. Ang sinaunang literal na Israel ay nagsilbing tipo ng bayan ng mga Seventh-day Adventist mula sa panahon ng wakas noong 1798 hanggang sa batas sa Linggo. Bago ang unang pagparito ni Cristo, ang "kasalukuyang katotohanan" ay hindi nakita ng mga Judio, sapagkat sila’y bulag (Laodiceano) dahil sa kanilang pagsandig sa mga kaugalian at tradisyon.

> “We want to understand the time in which we live. We do not half understand it. We do not half take it in. My heart trembles in me when I think of what a foe we have to meet, and how poorly we are prepared to meet him. The trials of the children of Israel, and their attitude just before the first coming of Christ, have been presented before me again and again to illustrate the position of the people of God in their experience before the second coming of Christ—how the enemy sought every occasion to take control of the minds of the Jews, and today he is seeking to blind the minds of God’s servants, that they may not be able to discern the precious truth.” Selected Messages, book 2, 406.

> Nais nating maunawaan ang kapanahunang ating kinalalagyan. Ni kalahati man ay hindi natin ito nauunawaan. Ni kalahati man ay hindi natin ito naisasaloob. Nanginginig ang aking puso kapag iniisip ko kung gaano katindi ang kaaway na ating kahaharapin, at kung gaano kakapos ang ating paghahanda upang siya’y harapin. Ang mga pagsubok ng mga anak ni Israel, at ang kanilang saloobin mismong bago ang unang pagdating ni Cristo, ay paulit-ulit na iniharap sa akin upang ilarawan ang kalagayan ng bayan ng Diyos sa kanilang karanasan bago ang ikalawang pagdating ni Cristo—kung paanong hinanap ng kaaway ang bawat pagkakataon upang sakupin ang mga isipan ng mga Judio, at ngayon ay pinagsisikapan niyang bulagin ang mga isip ng mga lingkod ng Diyos, upang hindi nila mapagkilala ang mahalagang katotohanan. Mga Piling Mensahe, aklat 2, 406.

According to our next reference, the Jews had lost sight of the “original truth of God,” and that original truth for the Jews was the history of the deliverance from Egypt. The history of that deliverance was their original truth, it was the truth they were instructed to teach their children throughout their generations. They failed, as has Adventism. In order to present the truth to the blinded Jews, Jesus placed truth into a framework.

Ayon sa susunod nating sanggunian, nawala sa paningin ng mga Hudyo ang “orihinal na katotohanan ng Diyos,” at ang orihinal na katotohanang iyon para sa mga Hudyo ay ang kasaysayan ng pagpapalaya mula sa Ehipto. Ang kasaysayan ng naturang pagpapalaya ang kanilang orihinal na katotohanan; iyon ang katotohanang iniatas sa kanila na ituro sa kanilang mga anak sa buong sali’t salinlahi. Sila ay nabigo, gaya rin ng pagkabigo ng Adbentismo. Upang iharap ang katotohanan sa mga Hudyong nabulagan, inilagay ni Hesus ang katotohanan sa isang balangkas.

> “In the time of the Saviour, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Saviour came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the frame-work of truth. What would the Saviour do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error.

> Noong kapanahunan ng Tagapagligtas, gayon na lamang nilang natabunan ng bunton ng basura ng tradisyon at alamat ang mahahalagang hiyas ng katotohanan, anupa’t hindi na mapag-iba ang totoo sa huwad. Naparito ang Tagapagligtas upang alisin ang basura ng pamahiin at ng matagal nang kinagisnang mga kamalian, at upang isaayos ang mga hiyas ng salita ng Diyos sa balangkas ng katotohanan. Ano ang gagawin ng Tagapagligtas kung Siya’y paririto sa atin ngayon gaya ng pagparito Niya noon sa mga Hudyo? Kinakailangan Niyang gawin ang katulad na gawain sa pag-aalis ng basura ng tradisyon at seremonya. Lubhang nabagabag ang mga Hudyo nang gawin Niya ang gawaing ito. Nawala sa kanilang pananaw ang unang katotohanan ng Diyos, ngunit muli itong iniharap ni Cristo sa paningin. Ang ating gawain ay palayain ang mahahalagang katotohanan ng Diyos mula sa pamahiin at kamalian.

> “Glorious truths have been buried out of sight, and have been made lusterless and unattractive by error and superstition. Jesus reveals the light of God, and brings forth the beautiful radiance of the truth in all its divine glory. The minds of the honest are filled with admiration. Their hearts are attracted in holy affections toward him who brought forth the jewels of truth and displayed them to their understanding.

> Ang mga maluluwalhating katotohanan ay inilibing at itinago sa paningin, at naging walang ningning at hindi kaakit-akit dahil sa kamalian at pamahiin. Inihahayag ni Jesus ang liwanag ng Diyos, at inilalantad ang marikit na ningning ng katotohanan sa buong banal nitong kaluwalhatian. Napupuno ng paghanga ang mga isipan ng mga tapat. Naaakit ang kanilang mga puso sa banal na damdamin tungo sa kanya na naglabas ng mga hiyas ng katotohanan at ipinamalas ang mga ito sa kanilang pag-unawa.

> “The Jews understood some portion of the truth, and taught some part of the word of God; but they did not comprehend the far-reaching nature of the law of God. Christ swept away the rubbish of tradition, and displayed the real kernel and heart of the purposes of God. When he did this, they became exasperated beyond control. They circulated false reports from one town to another that Christ was destroying the work of God. But while Jesus did away with the old forms, he re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth. This was the work our Saviour did; and now what shall we do? Shall we not work in harmony with Christ? Shall we be ruled by hearsay? Shall we let our own imaginings hide from us the light of God? We are to read attentively, to hear understandingly, and to teach others also the things we have learned. We must be constantly hungering for the bread of life, constantly seeking for the living water and the snow of Lebanon, that we may be able to lead the people to the living, cooling waters of the Fountain of truth.” Review and Herald, June 4, 1889.

> Naunawaan ng mga Hudyo ang ilang bahagi ng katotohanan, at nagturo sila ng ilang bahagi ng salita ng Diyos; ngunit hindi nila nabatid ang malawak na abot at saklaw ng kautusan ng Diyos. Winalis ni Cristo ang mga dumi ng tradisyon, at inihayag ang tunay na ubod at puso ng mga layunin ng Diyos. Nang gawin niya ito, sila'y nagpuyos sa galit na wala nang pagpipigil. Nagpalaganap sila ng mga maling ulat mula sa isang bayan hanggang sa iba, na winawasak daw ni Cristo ang gawain ng Diyos. Ngunit habang inalis ni Jesus ang mga lumang anyo, muli niyang ibinalik ang mga lumang katotohanan, at inilagay ang mga ito sa balangkas ng katotohanan. Itinugma at pinag-ugnay-ugnay niya ang mga ito, na bumuo ng isang ganap at may simetriyang kaayusan ng katotohanan. Ito ang gawaing isinagawa ng ating Tagapagligtas; at ngayon, ano ang ating gagawin? Hindi ba tayo gagawa nang kaayon ni Cristo? Pababayaan ba nating maghari sa atin ang sabi-sabi? Pahihintulutan ba nating ikubli sa atin ng sarili nating mga guniguni ang liwanag ng Diyos? Tayo ay dapat magbasa nang masinsinan, makinig nang may pagkaunawa, at ituro rin sa iba ang mga bagay na ating natutuhan. Dapat tayong laging manabik sa tinapay ng buhay, laging maghanap ng tubig na buhay at ng niyebe ng Lebanon, upang magawa nating akayin ang bayan sa buhay at nagpapalamig na tubig ng bukal ng katotohanan.

At his first coming Jesus “re-instated the old truths, placing them in the frame-work of truth. He matched and joined them together, making a complete and symmetrical system of truth.” Jesus used the history at the beginning of ancient Israel in order to reestablish the old truths, and He did so by matching those truths (by topic) and joining them together (in parallel, line upon line). He did so for the purpose of freeing the Jews of the customs and traditions that had blinded them. That history was the ending history of literal Israel.

Sa Kanyang unang pagparito si Jesus ay “muling itinatag ang mga dating katotohanan, inilagay ang mga ito sa balangkas ng katotohanan. Itinugma at pinag-ugnay Niya ang mga ito, na bumubuo ng isang ganap at simetrikong sistema ng katotohanan.” Ginamit ni Jesus ang kasaysayan sa pasimula ng sinaunang Israel upang muling itatag ang mga dating katotohanan, at ginawa Niya ito sa pamamagitan ng pagtatapat sa mga katotohanang iyon (ayon sa paksa) at ng kanilang pag-uugnay (paralelo, linya sa linya). Ginawa Niya ito upang palayain ang mga Hudyo mula sa mga kaugalian at tradisyong nagbulag sa kanila. Ang kasaysayang iyon ang pangwakas na kasaysayan ng literal na Israel.

Adventism is repeating the history of ancient Israel’s ending, and the framework to place the truth into in order to remove the Laodicean blindness of tradition and custom is accomplished now as when Christ interacted with the Jews. The “old truths” are to be placed into the “framework” of truth, in order to bring prophetic lines together with other prophetic lines, “line upon line” in parallel for the purpose of possibly freeing a Laodicean from their blindness. Christ is our example, in all things.

Ang Adventismo ay inuulit ang pangwakas na yugto ng kasaysayan ng sinaunang Israel, at ang paglalagay ng katotohanan sa isang balangkas, upang maalis ang Laodiceanong pagkabulag na dulot ng tradisyon at kaugalian, ay isinasagawa ngayon gaya noong si Cristo’y nakipag-ugnayan sa mga Judio. Ang mga "lumang katotohanan" ay dapat ilagay sa "balangkas" ng katotohanan, upang pagtagpuin ang mga linya ng propesiya sa iba pang mga linya ng propesiya, "linya sa linya," na magkakatapat, sa layuning maaaring mapalaya ang isang Laodiceano mula sa kaniyang pagkabulag. Si Cristo ang ating halimbawa sa lahat ng bagay.

There are truths in the Bible which are identified as doctrine, and “there are many wonderful truths,” but there is also “present truth” which is a “test to the people of” the “generation” living when the truth is revealed. Prophetically this happens in the fourth generation of Adventism, and the “present truth” “which is a test for this generation” was not a test for early generations of Adventism.

May mga katotohanang nasa Bibliya na kinikilala bilang doktrina, at “maraming kahanga-hangang katotohanan,” ngunit mayroon ding “kasalukuyang katotohanan” na isang “pagsubok sa mga tao ng” “salinlahi” na nabubuhay kapag inihahayag ang katotohanang iyon. Ayon sa propesiya, nagaganap ito sa ikaapat na salinlahi ng Adbentismo, at ang “kasalukuyang katotohanan” “na isang pagsubok para sa salinlahing ito” ay hindi naging pagsubok para sa mga unang salinlahi ng Adbentismo.

> “There are in the Scriptures some things which are hard to be understood and which, according to the language of Peter, the unlearned and unstable wrest unto their own destruction. We may not, in this life, be able to explain the meaning of every passage of Scripture; but there are no vital points of practical truth that will be clouded in mystery. When the time shall come, in the providence of God, for the world to be tested upon the truth for that time, minds will be exercised by His Spirit to search the Scriptures, even with fasting and with prayer, until link after link is searched out and united in a perfect chain. Every fact which immediately concerns the salvation of souls will be made so clear that none need err or walk in darkness.

> May ilang bagay sa Kasulatan na mahirap maunawaan, at na, ayon sa wika ni Pedro, ang mga hindi nakapag-aral at hindi matatag ay binabaluktot ang mga ito tungo sa kanilang sariling kapahamakan. Maaaring sa buhay na ito ay hindi natin magagawang ipaliwanag ang kahulugan ng bawat talata ng Kasulatan; ngunit walang mahahalagang punto ng praktikal na katotohanan na malalambungan ng hiwaga. Kapag dumating, sa pamamatnubay ng Diyos, ang panahon na susubukin ang sanlibutan sa katotohanan para sa panahong yaon, ang mga pag-iisip ay pasisiglahin ng Kaniyang Espiritu upang saliksikin ang Kasulatan, maging sa pamamagitan ng pag-aayuno at panalangin, hanggang sa, kawing pagkatapos ng kawing, ay masiyasat at mapag-ugnay sa isang sakdal na tanikala. Bawat katunayang tuwirang may kinalaman sa kaligtasan ng mga kaluluwa ay gagawing napakaliwanag na wala nang sinumang kailangang magkamali o lumakad sa kadiliman.

> “As we have followed down the chain of prophecy, revealed truth for our time has been clearly seen and explained. We are accountable for the privileges that we enjoy and for the light that shines upon our pathway. Those who lived in past generations were accountable for the light which was permitted to shine upon them. Their minds were exercised in regard to different points of Scripture which tested them. But they did not understand the truths which we do. They were not responsible for the light which they did not have. They had the Bible, as we have; but the time for the unfolding of special truth in relation to the closing scenes of this earth’s history is during the last generations that shall live upon the earth.

> Samantalang sinusundan natin ang pagkakasunod-sunod ng propesiya, ang nahayag na katotohanan para sa ating kapanahunan ay malinaw na nakita at naipaliwanag. Tayo ay may pananagutan sa mga pribilehiyong ating tinatamasa at sa liwanag na tumutanglaw sa ating landas. Ang mga nabuhay sa mga nagdaang salinlahi ay may pananagutan sa liwanag na pinahintulutang tumanglaw sa kanila. Ang kanilang mga isipan ay hinamon hinggil sa iba’t ibang punto ng Kasulatan na naging pagsubok sa kanila. Ngunit hindi nila naunawaan ang mga katotohanang ating nauunawaan. Hindi sila nananagot sa liwanag na wala sa kanila. Taglay nila ang Bibliya, gaya ng taglay natin; ngunit ang panahon ng paglalantad ng tanging katotohanan na may kaugnayan sa mga pangwakas na tagpo ng kasaysayan ng daigdig na ito ay nasa mga huling salinlahing mabubuhay sa ibabaw ng lupa.

> “Special truths have been adapted to the conditions of the generations as they have existed. The present truth, which is a test to the people of this generation, was not a test to the people of generations far back. If the light which now shines upon us in regard to the Sabbath of the fourth commandment had been given to the generations in the past, God would have held them accountable for that light.” Testimonies, volume two, 692, 693.

> "Ang mga tanging katotohanan ay inangkop sa mga kalagayan ng bawat salinlahi sa kani-kanilang kapanahunan. Ang kasalukuyang katotohanan, na isang pagsubok sa mga tao ng salinlahing ito, ay hindi naging pagsubok sa mga tao ng mga sinaunang salinlahi. Kung ang liwanag na ngayo’y tumatanglaw sa atin tungkol sa Sabbath ng ikaapat na utos ay naibigay sana sa mga salinlahing nagdaan, pananagutin sana sila ng Diyos sa liwanag na iyon." Testimonies, volume two, 692, 693.

For those who may wish to deny that there are four generations in the history of Adventism I would point you to Habakkuk’s Tables. A very simple way to understand this fact is that the name Laodicea, means a people judged. The beginning of Adventism announced the opening of the judgment and the end of Adventism announces the close of judgment. The close of judgment takes place in the third and fourth generations.

Para sa mga nagnanais na itanggi na may apat na salinlahi sa kasaysayan ng Adventismo, ituturo ko sa inyo ang mga Talahanayan ni Habakuk. Isang napakasimpleng paraan upang maunawaan ang katotohanang ito ay ito: ang pangalang Laodicea ay nangangahulugang isang bayang hinatulan. Ang pasimula ng Adventismo ay nagpahayag ng pagbubukas ng paghuhukom at ang wakas ng Adventismo ay nagpapahayag ng pagsasara ng paghuhukom. Ang pagsasara ng paghuhukom ay nagaganap sa ikatlo at ikaapat na salinlahi.

> Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: Thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them: for I the Lord thy God am a jealous God, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation of them that hate me; And showing mercy unto thousands of them that love me, and keep my commandments. Exodus 20:4–6.

> Huwag kang gagawa para sa iyong sarili ng anumang larawang inanyuan, ni ng anumang wangis ng anuman na nasa langit sa itaas, o nasa lupa sa ibaba, o nasa tubig sa ilalim ng lupa: Huwag kang yuyukod sa kanila, ni paglingkuran sila; sapagkat ako, ang Panginoon mong Diyos, ay isang Diyos na mapanibughuin, na dinadalaw ang kalikuan ng mga ama sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi ng mga napopoot sa akin; at nagpapakita ng kagandahang-loob sa libu-libo ng mga umiibig sa akin at tumutupad sa aking mga utos. Exodo 20:4-6.

At the close of judgment, the final generation of Laodicean (a people judged) Adventism will be judged and spewed out of the mouth of the Lord, as was ancient Israel at the destruction of Jerusalem. Biblical doctrines, are truths, and there are also testing truths and then there are present truths. Present truth is always a testing truth, but it identifies a testing truth specially designed for the generation that is currently living. The fact of the matter though, is more likely to be that any truth from God’s word which we choose to reject, has just become a testing truth that we just failed.

Sa pagtatapos ng paghatol, ang huling salinlahi ng Laodiceang (isang bayang hinatulan) Adventismo ay hahatulan at iluluwa mula sa bibig ng Panginoon, gaya ng nangyari sa sinaunang Israel sa pagkawasak ng Jerusalem. Ang mga doktrinang biblikal ay mga katotohanan; mayroon ding mga katotohanang panubok, at mayroon namang mga kasalukuyang katotohanan. Ang kasalukuyang katotohanan ay laging isang katotohanang panubok, ngunit tumutukoy ito sa isang katotohanang panubok na natatanging inilaan para sa salinlahing nabubuhay sa kasalukuyan. Ngunit ang higit na malamang na katotohanan ay ito: anumang katotohanan mula sa Salita ng Diyos na pinili nating tanggihan ay naging isang katotohanang panubok na hindi natin nalampasan.

Jesus is the word of God, and He is the truth. He informed Pilate the reason He “came” “into the world,” was to “bear witness unto the truth,” and that everyone that heard His voice, “is of the truth.” The word “truth” that Pilate and Jesus spoke of comes from a Hebrew word that is translated as “truth” and is found one hundred and twenty-seven times in the Old Testament. That Hebrew word (H571) is translated into various English words, but it is translated ninety-two times as “truth” in the Old Testament. It is one of those words that is profoundly powerful, on many levels.

Si Jesus ang Salita ng Diyos, at Siya ang katotohanan. Ipinabatid Niya kay Pilato na ang dahilan ng Kanyang “pagdating” “sa sanlibutan” ay upang “magpatotoo sa katotohanan,” at na ang bawat nakarinig sa Kanyang tinig ay “mula sa katotohanan.” Ang salitang “katotohanan” na binanggit nina Pilato at Jesus ay nagmumula sa isang salitang Hebreo na isinasalin bilang “truth” at matatagpuan nang isandaan at dalawampu’t pitong beses sa Lumang Tipan. Ang salitang Hebreong iyon (H571) ay isinasalin sa iba’t ibang salitang Ingles, ngunit siyamnapu’t dalawang beses itong isinalin bilang “truth” sa Lumang Tipan. Isa ito sa mga salitang lubhang makapangyarihan sa maraming antas.

The word translated as “truth” in the Old Testament consists of three Hebrew letters, and with Hebrew letters, the letters have their own definition, so the word that is created from the letters blends the combined meanings of each letter to produce the ultimate meaning of the word. The word “truth” is made up of three Hebrew letters, the first letter of the Hebrew alphabet, a letter in the middle and the last letter of the Hebrew alphabet. “Truth” in the Old Testament is represented by the first and the last letters of the alphabet, with a letter in the middle!

Ang salitang isinalin bilang "katotohanan" sa Lumang Tipan ay binubuo ng tatlong letrang Hebreo, at pagdating sa mga titik na Hebreo, ang bawat titik ay may sarili nitong kahulugan, kaya ang salitang nabubuo mula sa mga titik ay pinagsasama-sama ang mga kahulugan ng bawat titik upang makabuo ng pinakaganap na kahulugan ng salita. Ang salitang "katotohanan" ay binubuo ng tatlong letrang Hebreo: ang unang titik ng alpabetong Hebreo, isang titik sa gitna, at ang huling titik ng alpabetong Hebreo. Ang "katotohanan" sa Lumang Tipan ay kinakatawan ng una at huling mga titik ng alpabeto, na may isang titik sa gitna!

This is the definition of the biblical “rule of first mention.” The first time a subject is presented is the most significant reference for the word, which is a seed, and it contains all the DNA necessary to produce the entire story. The second most important reference in the “rule of first mention” is the last reference, for that is where all the stories that arise between the beginning and ending are tied together. “In the Revelation all the books of the Bible meet and end,” and Revelation is the last book of the Bible.

Ito ang kahulugan ng biblikal na "panuntunan ng unang pagbanggit." Ang unang pagkakataon na inilalahad ang isang paksa ang pinakamahalagang sanggunian para sa salitang iyon, na isang binhi, at taglay nito ang lahat ng DNA na kailangan upang maipagbunga ang buong salaysay. Ang ikalawang pinakamahalagang sanggunian sa "panuntunan ng unang pagbanggit" ay ang huling sanggunian, sapagkat doon pinagdurugtong ang lahat ng mga salaysay na umusbong sa pagitan ng simula at wakas. "Sa Pahayag nagkakatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Bibliya," at ang Pahayag ang huling aklat ng Bibliya.

The Hebrew word “truth” we are considering begins with the letter “Aleph” the thirteenth character is “Mem” and the twenty-second and last letter is “Tav.” Of course, there are various nuances to the definitions of these letters depending upon which linguist you turn to for the definition but the general definitions are very informative.

Ang salitang Hebreo na "katotohanan" na ating isinasaalang-alang ay nagsisimula sa titik "Aleph"; ang ikalabintatlong titik ay "Mem", at ang ikadalawampu’t dalawang titik, na siya ring huli, ay "Tav". Siyempre, may iba’t ibang nuansa sa mga pagpapakahulugan ng mga titik na ito, depende sa kung aling lingguwista ang iyong sasangguniin para sa pagpapakahulugan, ngunit ang pangkalahatang mga pagpapakahulugan ay lubhang nagbibigay-kaalaman.

א (Aleph): First letter of the Hebrew alphabet, and it is often associated with the unity, and represents the Divine and the eternal, symbolizing the connection between God and creation.

א (Aleph): Unang titik ng alpabetong Hebreo; madalas itong iniuugnay sa pagkakaisa, at kumakatawan sa Pagka-Diyos at sa walang hanggan, na sumasagisag sa ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng sangnilikha.

מ (Mem): Thirteenth letter of the Hebrew alphabet and is often associated with water.

מ (Mem): Ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo at kadalasang iniuugnay sa tubig.

ת (Tav): Last letter of the Hebrew alphabet, and it carries the meaning of “mark” or “sign.” It is often associated with the concept of completion or the “seal” of creation. In ancient Hebrew, the letter Tav had the shape of a cross.

ת (Tav): Huling titik ng alpabetong Hebreo, at taglay nito ang kahulugang “tanda” o “palatandaan.” Kadalasang inuugnay ito sa konsepto ng kaganapan o ang “selyo” ng paglikha. Sa sinaunang Hebreo, ang titik na Tav ay may hugis na krus.

The Hebrew word translated as “truth” that we are considering is made up of three letters, that together represent the everlasting gospel. What? This is easily recognized if you understand that the three angels’ messages are the everlasting gospel. It is recognizable because the definitions of these three letters represent the three angels’ message.

Ang salitang Hebreo na isinasalin bilang “katotohanan” na ating isinasaalang-alang ay binubuo ng tatlong titik, na magkakasama’y kumakatawan sa walang hanggang Ebanghelyo. Ano? Madaling makilala ito kung nauunawaan mong ang mga mensahe ng tatlong anghel ay ang walang hanggang Ebanghelyo. Nakikilala ito sapagkat ang mga kahulugan ng tatlong titik na ito ay kumakatawan sa mensahe ng tatlong anghel.

The first angel of Revelation fourteen identifies the everlasting gospel and then tells the entire world to “fear God” and glorify Him through worshipping the Creator. The definition of (Aleph) the first of those three letters is “the Divine, Eternal God, and as mankind’s Creator, the God that men should reverently fear and worship.”

Ang unang anghel ng Pahayag labing-apat ay tinutukoy ang Ebanghelyong walang hanggan at pagkatapos ay sinasabi sa buong sanlibutan na "matakot sa Diyos" at luwalhatiin Siya sa pamamagitan ng pagsamba sa Manlilikha. Ang kahulugan ng (Aleph), ang una sa tatlong titik na iyon, ay "ang Diyos na Dibino at Walang Hanggan, at, bilang Manlilikha ng sangkatauhan, ang Diyos na dapat na may paggalang na katakutan at sambahin ng mga tao."

Aleph represents the first angel’s message.

Ang Aleph ay kumakatawan sa mensahe ng unang anghel.

The second angel’s message calls men out of Babylon, marks when the Holy Spirit is poured out and identifies the rebellion of Babylon. The definition of (Mem) is associated with water, (symbol of the outpouring of the Spirit) and it is the thirteenth number of the alphabet, the number thirteen being a symbol of rebellion, thus identifying Babylon. Mem represents the second angel’s message.

Ang mensahe ng ikalawang anghel ay tumatawag sa mga tao na lumabas mula sa Babilonia, nagmamarka ng panahon kung kailan ibinubuhos ang Espiritu Santo, at tinutukoy ang paghihimagsik ng Babilonia. Ang kahulugan ng (Mem) ay nauugnay sa tubig (simbolo ng pagbubuhos ng Espiritu Santo), at ito ang ikalabintatlong titik ng alpabeto; ang bilang na labintatlo ay isang sagisag ng paghihimagsik, kaya’t natutukoy ang Babilonia. Kinakatawan ng Mem ang mensahe ng ikalawang anghel.

The third angel warns men against receiving the mark of the beast, identifies two classes of worshippers and God’s wrath. The definition of (Tav) is that it represents a “mark,” (the mark of the beast) it represents the seal of creation (the seal of God). The letter itself is shaped as the cross. Tav represents the third angel’s message.

Ang ikatlong anghel ay nagbababala sa mga tao laban sa pagtanggap ng tanda ng hayop, at itinutukoy ang dalawang uri ng mga sumasamba at ang poot ng Diyos. Ang kahulugan ng (Tav) ay na ito’y kumakatawan sa isang “tanda” (ang tanda ng hayop); kumakatawan ito sa selyo ng paglalang (ang selyo ng Diyos). Ang mismong titik ay hugis-krus. Ang Tav ay kumakatawan sa mensahe ng ikatlong anghel.

> “What is the seal of the living God, which is placed in the foreheads of His people? It is a mark which angels, but not human eyes, can read; for the destroying angel must see this mark of redemption. The intelligent mind has seen the sign of the cross of Calvary in the Lord’s adopted sons and daughters. The sin of the transgression of the law of God is taken away. They have on the wedding garment, and are obedient and faithful to all God’s commands.

> Ano ang selyo ng Diyos na buhay, na inilalagay sa mga noo ng Kaniyang bayan? Ito ay isang tanda na mababasa ng mga anghel, ngunit hindi ng mga mata ng tao; sapagkat kailangang makita ng anghel na tagapuksa ang tandang ito ng pagtubos. Ang maunawaing pag-iisip ay nakita na ang tanda ng krus ng Kalbaryo sa mga anak na ampon ng Panginoon, na lalaki at babae. Ang kasalanan ng paglabag sa kautusan ng Diyos ay inalis. Sila’y nakadamit-pangkasal, at masunurin at tapat sa lahat ng mga utos ng Diyos.

> “The Lord will not excuse those who know the truth if they do not in word and deed obey His commands.” Maranatha, 243.

> "Hindi kukunsintihin ng Panginoon ang mga nakaaalam ng katotohanan kung hindi nila sinusunod ang Kanyang mga utos sa salita at sa gawa." Maranatha, 243.

The Hebrew word translated as “truth” consist of three letters that each have their own definitions. Those three definitions are also the definitions of the three angels’ messages. They are also the definitions of the first angel’s message, for the first angel’s message was the message at the beginning of Adventism and the third angel’s message is the message at the end of Adventism. Because Jesus illustrates the end with the beginning, the first angel possesses all the prophetic waymarks of the third angel’s message. In doing so, the definition of the three Hebrew letters become symbols of not only the third angel’s message, but also symbols of the first angel’s message.

Ang salitang Hebreo na isinasalin bilang "katotohanan" ay binubuo ng tatlong titik na bawat isa ay may sariling kahulugan. Ang tatlong kahulugang iyon ay mga kahulugan din ng mga mensahe ng tatlong anghel. Mga kahulugan din ang mga iyon ng mensahe ng unang anghel, sapagkat ang mensahe ng unang anghel ang mensahe sa pasimula ng Adbentismo at ang mensahe ng ikatlong anghel ang mensahe sa wakas ng Adbentismo. Sapagkat inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, taglay ng unang anghel ang lahat ng mga palatandaang propetiko ng mensahe ng ikatlong anghel. Sa gayon, ang mga kahulugan ng tatlong titik na Hebreo ay nagiging mga sagisag hindi lamang ng mensahe ng ikatlong anghel, kundi mga sagisag din ng mensahe ng unang anghel.

John in the Revelation was told to write the things which then were, and in so doing he would simultaneously be writing the things that would be in the future. He recorded the beginning to illustrate the end. In no uncertain terms, Seventh-day Adventists have been informed to study and proclaim the message of the Millerites, which is the message of the first angel. In studying and proclaiming those truths and that history we shall be proclaiming the third angel’s message and repeating the history of the first angel.

Si Juan sa aklat ng Pahayag ay inutusang isulat ang mga bagay na noon ay umiiral, at sa paggawa niyon ay kasabay niyang isinusulat ang mga bagay na mangyayari pa sa hinaharap. Kanyang itinala ang pasimula upang ilarawan ang wakas. Walang pasubali, ang mga Adventista ng Ikapitong Araw ay ipinabatid na pag-aralan at ipahayag ang mensahe ng mga Milerita, na siyang mensahe ng unang anghel. Sa pag-aaral at pagpapahayag ng mga katotohanang iyon at ng kasaysayang iyon ay ipapahayag natin ang mensahe ng ikatlong anghel at uulitin ang kasaysayan ng unang anghel.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> Hindi nagbibigay ang Diyos sa atin ng bagong mensahe. Narapat nating ipangaral ang mensaheng siyang naglabas sa atin mula sa ibang mga iglesia noong 1843 at 1844. Review and Herald, Enero 19, 1905.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> "Ang lahat ng mensaheng ibinigay mula taong 1840 hanggang 1844 ay dapat gawing makapangyarihan ngayon, sapagkat marami ang naligaw ng landas. Ang mga mensahe ay dapat dalhin sa lahat ng mga iglesia." Manuscript Releases, tomo 21, 437.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> "Ang mga katotohanang ating tinanggap noong 1841, '42, '43, at '44 ay ngayong dapat pag-aralan at ipahayag." Manuscript Releases, tomo 15, 371.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “Dumating na ang babala: Walang anumang dapat pahintulutang pumasok na yayanig sa saligan ng pananampalatayang siyang pinagtatayuan natin mula nang dumating ang mensahe noong 1842, 1843, at 1844. Ako ay nasa mensaheng ito, at buhat noon ay nakatindig ako sa harap ng sanlibutan, tapat sa liwanag na ibinigay sa atin ng Diyos. Hindi namin ninanais na alisin ang aming mga paa mula sa platapormang pinatungtungan ng mga ito habang araw-araw naming hinanap ang Panginoon sa taimtim na panalangin, humihingi ng liwanag. Inaakala ba ninyong maaari kong isuko ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos? Ito’y nararapat maging gaya ng Bato ng mga Panahon. Mula pa nang ito’y ibinigay, ito na ang gumagabay sa akin.” Review and Herald, Abril 14, 1903.

The message of the first angel and the history where that message was presented parallels and illustrates our current history—with some prophetic caveats. Both those histories are also represented by the three letters employed by the Divine linguist to form the word “truth.” And that word “truth” represents the everlasting gospel.

Ang mensahe ng Unang Anghel at ang kasaysayan kung saan ipinahayag ang mensaheng iyon ay kaparis at naglalarawan ng ating kasalukuyang kasaysayan—na may ilang propetikong pasubali. Ang dalawang kasaysayang iyon ay kinakatawan din ng tatlong titik na ginamit ng Dibinong lingguwista upang buuin ang salitang ‘katotohanan.’ At ang salitang ‘katotohanan’ ay kumakatawan sa Walang-hanggang Ebanghelyo.

The history of the Millerites at the beginning of Adventism, represents the first angel and the history at the end of Adventism that is represented by the third angel are parallel histories, but they contain some differences.

Ang kasaysayan ng mga Millerita sa pasimula ng Adbentismo, na kumakatawan sa Unang Anghel, at ang kasaysayan sa wakas ng Adbentismo na kinakatawan ng Ikatlong Anghel, ay mga kasaysayang paralelo, subalit may ilang kaibhan ang mga ito.

The first angel announces the opening of the judgment and the third angel announces the close of the judgment. The prophetic structure upon which the history of Adventism unfolded is identical both in its beginning history and in its ending. Either end can be shown to follow the three steps of the three angels as they arrive in history. And those three angels are also those three letters. Therefore, the prophetic sequence of events at both ends of Adventism are based upon the three steps of the three angels, which are waymarks that are also represented by those three Hebrew letters that create the word “truth.”

Ipinapahayag ng unang anghel ang pagbubukas ng paghuhukom at ipinapahayag ng ikatlong anghel ang pagsasara ng paghuhukom. Ang propetikong balangkas na naging batayan sa pagkakalatag ng kasaysayan ng Adbentismo ay magkapareho sa pasimula at sa wakas nito. Ang alinmang dulo ay maipakikitang sumusunod sa tatlong hakbang ng tatlong anghel sa kanilang pagdating sa kasaysayan. At ang tatlong anghel na iyon ay siya ring tatlong titik. Kaya nga, ang propetikong pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari sa magkabilang dulo ng Adbentismo ay nakabatay sa tatlong hakbang ng tatlong anghel, na mga panandang-daan na kinakatawan din ng tatlong titik Hebreo na bumubuo sa salitang "katotohanan."

Alpha is the beginning of Adventism, Omega the end of Adventism and the letter in the middle, being the thirteenth letter, thus identifies the rebellion of Adventism from its beginning unto its end.

Ang Alpha ay ang pasimula ng Adventismo, ang Omega ang wakas ng Adventismo, at ang titik na nasa gitna, na siyang ikalabintatlong titik, ay sa gayo’y tumutukoy sa paghihimagsik ng Adventismo mula sa pasimula nito hanggang sa wakas nito.

We are instructed about where God’s way is:

Tinuturuan tayo tungkol sa kinaroroonan ng daan ng Diyos:

> Thy way, O God, is in the sanctuary: who is so great a God as our God? Psalms 77:13.

> Ang iyong daan, O Diyos, ay nasa santuaryo: sino ang Diyos na kasingdakila ng aming Diyos? Mga Awit 77:13.

In the sanctuary we find that God’s way is the same three steps as the three angels’ messages. In the courtyard the fear of God leads one to make an offering and secure justification. In the holy place sanctification is represented by the prayer life represented by the altar of incense, the study life represented by the table of showbread and life of service represented by the candlesticks. The Most Holy Place represents judgment. When we possess the fear of God as represented in the first angel’s message, we seek justification at the foot of the cross, in the courtyard. When we are justified (made righteous) we walk in the newness of the sanctified life (growth in holiness) as represented by the holy place. The holy place represents the work of a Christian as accomplished by the Millerites during the second angel’s message accompanied by the Midnight Cry. Justified and sanctified we are prepared for the judgment represented by the Most Holy Place. Three sanctuary steps, representing among other things three theological terms—justification, sanctification and glorification and also representing the three angels’ messages, and of course also representing the first angel’s message and of course also representing the three letters that are employed to create the word “truth.”

Sa santuwaryo, natatagpuan natin na ang daan ng Diyos ay ang gayunding tatlong hakbang tulad ng nasa mga mensahe ng tatlong anghel. Sa looban, ang takot sa Diyos ay umaakay sa tao na maghandog at magtamo ng pag-aaring-ganap. Sa Dakong Banal, ang pagpapabanal ay nakikita sa buhay ng panalangin, na kinakatawan ng dambana ng kamangyan; sa buhay ng pag-aaral, na kinakatawan ng mesa ng tinapay na handog sa harapan; at sa buhay ng paglilingkod, na kinakatawan ng mga kandelero. Ang Kabanal-banalang Dako ay kumakatawan sa paghuhukom. Kapag taglay natin ang takot sa Diyos gaya ng kinakatawan sa unang mensahe ng tatlong anghel, hinahanap natin ang pag-aaring-ganap sa paanan ng krus, sa looban. Kapag inaring-ganap tayo (ginawang matuwid), tayo'y lumalakad sa panibagong buhay na pinabanal (paglago sa kabanalan) na kinakatawan ng Dakong Banal. Ang Dakong Banal ay kumakatawan sa gawaing Kristiyano na naisakatuparan ng mga Millerite sa panahon ng ikalawang mensahe ng tatlong anghel na sinamahan ng Sigaw sa Hatinggabi. Bilang mga inaring-ganap at pinabanal, tayo ay nahahanda para sa paghuhukom na kinakatawan ng Kabanal-banalang Dako. Tatlong hakbang sa santuwaryo, na kumakatawan, bukod sa iba pa, sa tatlong terminong teolohikal—pag-aaring-ganap, pagpapabanal, at pagluluwalhati—at kumakatawan din sa mga mensahe ng tatlong anghel, at siyempre, kumakatawan din sa unang mensahe ng tatlong anghel, at siyempre rin, kumakatawan sa tatlong titik na ginagamit upang buuin ang salitang "truth."

In the courtyard of the sanctuary, we find all three steps as well. The first step into the sanctuary must illustrate the last step of the sanctuary, just as the first angel parallels the third angel. The first step in the courtyard is the slaying of the offering, representing justification. The second step is the laver where the fat (sin) is removed and the offering cleansed before the final steps. The water of the laver is a characteristic of the second step. The third step is the actual burnt offering, which typified Christ on the cross where judgment was accomplished. The same three steps are in the first step of the sanctuary, just as the same three steps are in the first angel’s message. The principle of alpha and omega is within the sanctuary, as it is in the three angels’ messages, as it is in the letters forming the word “truth.”

Sa looban ng santuwaryo, matatagpuan din natin ang lahat ng tatlong hakbang. Ang unang hakbang sa pagpasok sa santuwaryo ay dapat maglarawan sa huling hakbang ng santuwaryo, gaya ng unang anghel ay tumutugma sa ikatlong anghel. Ang unang hakbang sa looban ay ang pagpatay sa handog, na kumakatawan sa pag-aaring-ganap. Ang ikalawang hakbang ay ang hugasan, kung saan inaalis ang taba (kasalanan) at nililinis ang handog bago ang mga huling hakbang. Ang tubig ng hugasan ay isang katangian ng ikalawang hakbang. Ang ikatlong hakbang ay ang mismong handog na susunugin, na sumasagisag kay Cristo sa krus kung saan naganap ang paghatol. Ang gayunding tatlong hakbang ay nasa unang hakbang ng santuwaryo, gaya rin ng gayunding tatlong hakbang ay nasa mensahe ng unang anghel. Ang simulain ng Alfa at Omega ay nasa loob ng santuwaryo, gaya rin ng nasa mga mensahe ng tatlong anghel, gaya rin ng nasa mga titik na bumubuo sa salitang "katotohanan."

The 2300-year prophecy possesses the identical structure. The prophecy began with three decrees and ended at the arrival of the third angel’s message on October 22, 1844. The prophecy sets forth five prophetic lines and the history at the beginning of the 2300-year prophecy represents the ending history of each of those five prophecies. The beginning and ending of the complete 2300-year prophecy has three decrees, and it ends with three messages.

Ang 2300-taóng propesiya ay may kaparehong balangkas. Nagsimula ang propesiyang ito sa tatlong dekreto at nagtapos sa pagdating ng mensahe ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844. Inilalahad ng propesiyang ito ang limang linyang propetiko, at ang kasaysayan sa pasimula ng 2300-taóng propesiya ay kumakatawan sa pangwakas na kasaysayan ng bawat isa sa limang propesiyang iyon. Ang pasimula at wakas ng ganap na 2300-taóng propesiya ay may tatlong dekreto, at nagtatapos ito sa tatlong mensahe.

The beginning of the prophecy in 457 BC took place in troublous times and provided for the Jews to return and rebuild the temple and city. In agreement with the prediction, 49 years later after the work that was started in 457 BC, it was finished in troublous times. The beginning of the 49 years illustrates the end of the 49 years.

Ang pasimula ng propesiya noong 457 B.K. ay naganap sa mga panahong masalimuot at nagbigay-daan sa pagbabalik ng mga Hudyo at sa muling pagtatayo ng templo at ng lungsod. Ayon sa hula, makalipas ang apatnapu't siyam na taon mula sa gawaing sinimulan noong 457 B.K., natapos iyon sa mga panahong masalimuot. Ang pasimula ng apatnapu't siyam na taon ay nagsasalarawan ng wakas ng apatnapu't siyam na taon.

457 BC marks the beginning of the prophecy that identifies the anointing of Christ at His baptism. His anointing marked the beginning of His work in gathering together a people to be citizens of New, not Old Jerusalem, just as ancient Israel was gathered to re-build literal Jerusalem in 457 BC.

Ang 457 B.K. ay nagmamarka sa pasimula ng hulang tumutukoy sa pagpapahid kay Kristo sa Kanyang bautismo. Ang Kanyang pagpapahid ang nagtakda ng pasimula ng Kanyang gawain sa pagtitipon ng isang bayan upang maging mga mamamayan ng Bagong Jerusalem, hindi ng Lumang Jerusalem, gaya ng sinaunang Israel na tinipon upang muling itayo ang literal na Jerusalem noong 457 B.K.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when Christ would be crucified. Sister White lines the history of the cross up with the Great Disappointment of October 22, 1844, and she also aligns the history of the Red Sea crossing up with the Great Disappointment. In 457 BC there was a disappointment which typified the disappointment of the Hebrews at the Red Sea, the Great disappointment for Adventists, the disappointment of disciples at the cross and of Ezra in 457 BC.

Ang 457 BC ay nagtatakda rin ng pasimula ng propesiyang tumutukoy kung kailan ipapako sa krus si Cristo. Iniugnay ni Sister White ang kasaysayan ng krus sa Dakilang Pagkabigo noong Oktubre 22, 1844, at iniugnay din niya ang kasaysayan ng pagtawid sa Dagat na Pula sa Dakilang Pagkabigo. Noong 457 BC ay nagkaroon ng isang pagkabigo na naging tipo ng pagkabigo ng mga Hebreo sa Dagat na Pula, ng Dakilang Pagkabigo para sa mga Adventista, ng pagkabigo ng mga alagad sa krus, at ng pagkabigo ni Ezra noong 457 BC.

> “Ezra had expected that a large number would return to Jerusalem, but the number who responded to the call was disappointingly small. Many who had acquired houses and lands had no desire to sacrifice these possessions. They loved ease and comfort and were well satisfied to remain. Their example proved a hindrance to others who otherwise might have chosen to cast in their lot with those who were advancing by faith.” Prophets and Kings, 612.

> Inasahan ni Ezra na marami ang babalik sa Jerusalem, ngunit ang bilang ng mga tumugon sa panawagan ay nakapanghihina ng loob na kakaunti. Marami sa mga nagkaroon ng mga bahay at mga lupa ay walang hangaring isakripisyo ang mga pag-aaring ito. Minahal nila ang kaginhawahan at katiwasayan, at lubos silang nasiyahan na manatili. Ang kanilang halimbawa ay napatunayang hadlang sa iba na kung hindi sana’y maaaring pinili nilang isama ang kanilang kapalaran sa mga sumusulong sa pamamagitan ng pananampalataya. Prophets and Kings, 612.

457 BC also marks the beginning of the prophecy identifying when ancient Israel would be divorced of God and the gospel would be taken to the Gentiles, marking the end of a special probationary time of 490 years especially for ancient Israel. 457 BC therefore marks the beginning of their probationary time and 34 AD marks the end of their probationary time, typifying that Adventism’s probationary time began in 1844 and ends at the Sunday law.

Ang 457 BC ay nagmamarka rin ng pasimula ng propesiyang nagtutukoy kung kailan mahiwalayan ng Diyos ang sinaunang Israel at dadalhin ang ebanghelyo sa mga Hentil, na nagmamarka ng katapusan ng isang natatanging 490-taóng panahong probasyon na itinangi para sa sinaunang Israel. Samakatuwid, ang 457 BC ay nagmamarka ng pasimula ng kanilang panahong probasyon at ang 34 AD ay nagmamarka ng wakas ng kanilang panahong probasyon, na sumasagisag na ang panahong probasyon ng Adventismo ay nagsimula noong 1844 at magwawakas sa batas ng Linggo.

There are a few other internal time prophecies in the 2300-years prophecy, but they all possess the signature of Alpha and Omega. Their beginnings illustrate their endings.

May ilan pang propesiyang pang-panahon sa loob ng propesiyang 2300 taon, ngunit taglay nilang lahat ang lagda ni Alpha at Omega. Ang kanilang mga pasimula ay naglalarawan ng kanilang mga wakas.

It is important to note that ancient Israel was made the depositaries of the law of God and that modern Israel was made not only the depositaries of His law, but also the depositaries of His prophecies. When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He made them the depositaries of the Ten Commandments as written on two tables of stone. When He entered into covenant with modern Israel in the Millerite history, He made them the depositaries of His prophetic word as represented upon the two tables of Habakkuk represented by the 1843 and 1850 pioneer charts. The beginning of ancient Israel illustrates the beginning of modern Israel.

Mahalagang tandaan na ang sinaunang Israel ay ginawang mga katiwala ng kautusan ng Diyos, at na ang makabagong Israel ay ginawang hindi lamang mga katiwala ng Kaniyang kautusan, kundi mga katiwala rin ng Kaniyang mga propesiya. Nang makipagtipan ang Panginoon sa sinaunang Israel, ginawa Niya silang mga katiwala ng Sampung Utos na nakasulat sa dalawang tapyas na bato. Nang makipagtipan Siya sa makabagong Israel sa kasaysayang Millerite, ginawa Niya silang mga katiwala ng Kaniyang salitang propetiko na kinakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk, na kinakatawan naman ng mga tsart ng mga pasimuno noong 1843 at 1850. Ang pasimula ng sinaunang Israel ay naglalarawan sa pasimula ng makabagong Israel.

> “The Lord called out His people Israel, and separated them from the world, that He might commit to them a sacred trust. He made them the depositaries of His law; and He designed through them to preserve among men the knowledge of Himself. Through them the light of heaven was to shine out to the dark places of the earth, and a voice was to be heard appealing to all peoples to turn from their idolatry to serve the living and true God.

> Tinawag ng Panginoon ang Kanyang bayang Israel, at ibinukod sila mula sa sanlibutan, upang ipagkatiwala sa kanila ang isang sagradong pananagutan. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kanyang kautusan; at nilayon Niyang sa pamamagitan nila ay mapanatili sa sangkatauhan ang pagkakilala sa Kanya. Sa pamamagitan nila, ang liwanag ng langit ay sisinag sa mga madidilim na dako ng daigdig, at isang tinig ang maririnig na nananawagan sa lahat ng mga bayan na tumalikod sa kanilang pagsamba sa diyus-diyosan upang paglingkuran ang Diyos na buhay at tunay.

> “Had the Hebrews been true to their trust, they would have been a power in the world. God would have been their defense, and He would have exalted them above all other nations. His might and truth would have been revealed through them, and they would have stood forth under His wise and holy rule as an example of the superiority of His government over every form of idolatry. But they did not keep their covenant with God. They followed after the idolatrous practises of other nations; and instead of making their Creator’s name a praise in the earth, they brought it into contempt.

> Kung naging tapat ang mga Hebreo sa ipinagkatiwala sa kanila, sana’y naging isang kapangyarihan sila sa sanlibutan. Ang Diyos sana ang kanilang sanggalang, at itataas Niya sila higit sa lahat ng ibang mga bansa. Ang Kanyang kapangyarihan at katotohanan ay mahahayag sana sa pamamagitan nila, at sila’y tatayo sa ilalim ng Kanyang marunong at banal na pamamahala bilang isang huwaran ng kahigtan ng Kanyang pamahalaan kaysa sa bawat anyo ng pagsamba sa diyus-diyusan. Ngunit hindi nila tinupad ang kanilang tipan sa Diyos. Sinunod nila ang mga pagsasanay ng pagsamba sa diyus-diyusan ng ibang mga bansa; at sa halip na gawin ang pangalan ng kanilang Manlalalang na kapurihan sa lupa, inilagay nila ito sa paghamak.

> “Yet the purpose of God must be accomplished. The knowledge of His will must be given to the world. God brought the hand of oppression upon His people, and scattered them as captives among the nations. In affliction many of them repented of their transgressions, and sought the Lord. Thus scattered throughout the countries of the heathen, they spread abroad the knowledge of the true God.

> Gayunman, dapat matupad ang layunin ng Diyos. Ang kaalaman ng Kaniyang kalooban ay dapat maibigay sa sanlibutan. Ipinataw ng Diyos sa Kaniyang bayan ang kamay ng pang-aapi, at pinangalat Niya sila bilang mga bihag sa gitna ng mga bansa. Sa kapighatian, marami sa kanila ang nagsisi sa kanilang mga pagsalangsang at hinanap ang Panginoon. Kaya’t, sa kanilang pagkakalat sa mga lupain ng mga pagano, pinalaganap nila ang kaalaman tungkol sa tunay na Diyos.

> “In this day, God has called His church, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth,—the messages of the first, second, and third angels,—He has separated a people from the churches and from the world, to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositories of His law, and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.

> Sa panahong ito, tinawag ng Diyos ang Kaniyang iglesia, gaya ng pagtawag Niya sa sinaunang Israel, upang tumayong isang ilaw sa sanlibutan. Sa pamamagitan ng makapangyarihang pangtabas ng katotohanan,—ang mga mensahe ng una, ikalawa, at ikatlong anghel,—Kaniyang inihiwalay ang isang bayan mula sa mga iglesia at mula sa sanlibutan, upang dalhin sila sa isang banal na kalapitan sa Kaniya. Ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kaniyang kautusan, at ipinagkatiwala sa kanila ang mga dakilang katotohanan ng propesiya para sa panahong ito. Gaya ng mga banal na orakulo na ipinagkatiwala sa sinaunang Israel, ang mga ito ay isang banal na pagkakatiwala na ipabatid sa sanlibutan.

> “Prophecy declares that the first angel would make his announcement to ‘every nation, and kindred, and tongue, and people.’ The warning of the third angel, which forms a part of the same threefold message, and is the message for this time, will be no less widespread. The banner on which is inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus,’ is to be raised aloft. The power of the first and second messages is to be intensified in the third. It is represented in the prophecy as being proclaimed with a loud voice by an angel flying in the midst of heaven, and it will command the attention of the world.

> Ipinahahayag ng propesiya na ipapahayag ng unang anghel ang kaniyang mensahe sa "bawat bansa, lipi, wika, at bayan." Ang babala ng ikatlong anghel, na bahagi ng gayunding tatlong-bahaging mensahe, at siyang mensahe para sa kapanahunang ito, ay magiging gayon ding kalaganap. Ang watawat na kinasusulatan ng "Ang mga utos ng Diyos at ang pananampalataya ni Jesus" ay itataas at itatanghal. Ang kapangyarihan ng una at ikalawang mensahe ay paiigtingin sa ikatlo. Ito'y inilalarawan sa propesiya bilang ipinapahayag na may malakas na tinig ng isang anghel na lumilipad sa kalagitnaan ng langit, at kukunin nito ang pansin ng sanlibutan.

> “The most fearful threatening ever addressed to mortals is contained in the third angel’s message. That must be a terrible sin which calls down the wrath of God unmingled with mercy. But men are not left in darkness concerning this important matter; the warning against the worship of the beast and his image is to be given to the world before the visitation of God’s judgments, that all may know why the judgments are inflicted, and may have opportunity to escape.” Signs of the Times, January 25, 1910.

> "Ang pinakakinatatakutang pagbabanta na kailanman ay iniukol sa mga may kamatayan ay nasasaad sa mensahe ng ikatlong anghel. Yaon ay dapat isang kakila-kilabot na kasalanan na tumatawag ng poot ng Diyos na walang halong awa. Ngunit hindi iniwan ang mga tao sa kadiliman hinggil sa mahalagang bagay na ito; ang babala laban sa pagsamba sa hayop at sa kaniyang larawan ay ibibigay sa sanlibutan bago ang pagdalaw ng mga kahatulan ng Diyos, upang malaman ng lahat kung bakit ipinataw ang mga kahatulan, at magkaroon ng pagkakataong makaligtas." Signs of the Times, Enero 25, 1910.

The production of the two tables in fulfillment of Habakkuk chapter two was a fulfillment of several prophecies.

Ang paggawa ng dalawang tapyas, bilang katuparan ng kabanata dalawa ng Habakuk, ay isang katuparan ng ilang propesiya.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.

> Ako’y tatayo sa aking bantayan, at magpapakatatag ako sa moog, at magbabantay upang makita kung ano ang sasabihin niya sa akin, at kung ano ang isasagot ko kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon, at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay para pa sa takdang panahon, ngunit sa wakas ay mangungusap ito at hindi magsisinungaling; bagaman mag-antala ito, hintayin mo ito; sapagkat walang pagsalang darating ito, hindi magluluwat.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Narito, ang kaniyang kaluluwang palalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakuk 2:1-4.

The production of both the 1843 pioneer chart and the 1850 pioneer chart was a fulfillment of prophecy. The study of Habakkuk’s Tables provides ample evidence of this. But the passage in Habakkuk makes an important contribution to this point in our discussion.

Ang pagkakagawa ng kapwa tsart ng mga tagapanguna noong 1843 at noong 1850 ay isang katuparan ng propesiya. Ang pag-aaral ng mga tapyas ni Habakuk ay nagbibigay ng saganang katibayan hinggil dito. Subalit ang sipi sa aklat ni Habakuk ay nagbibigay ng mahalagang ambag sa puntong ito ng ating pagtalakay.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> Nakita ko na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kanyang nais; na ang Kanyang kamay ay nasa ibabaw nito at itinago ang isang kamalian sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakakita nito, hanggang sa inalis ang Kanyang kamay. Early Writings, 74, 75.

After 1843 the Lord directed to make another chart, but that the first (1843) chart should not be altered, except by inspiration.

Pagkaraan ng 1843, nagtagubilin ang Panginoon na gumawa ng isa pang tsart, subalit hindi dapat baguhin ang unang tsart (1843), maliban kung sa pamamagitan ng inspirasyon.

> “I saw that the truth should be made plain upon tables, that the earth and the fullness thereof is the Lord’s, and that necessary means should not be spared to make it plain. I saw that the old chart was directed by the Lord, and that not a figure of it should be altered except by inspiration. I saw that the figures of the chart were as God would have them, and that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none should see it till His hand was removed.” Spalding and Magan, 2.

> Nakita ko na ang katotohanan ay dapat gawing malinaw sa mga tapyas, na ang lupa at ang kapuspusan niyon ay sa Panginoon, at na hindi dapat ipagkait ang mga kailangang paraan upang ito’y gawing malinaw. Nakita ko na ang lumang tsart ay pinatnubayan ng Panginoon, at na wala ni isa sa mga bilang nito ang dapat baguhin maliban sa pamamagitan ng inspirasyon. Nakita ko na ang mga bilang ng tsart ay ayon sa nais ng Diyos, at na ang Kanyang kamay ay nasa ibabaw at tinakpan ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita niyon hanggang sa maalis ang Kanyang kamay. Spalding at Magan, 2.

While living with Brother Nichols (who produced the 1850 chart), during the time he made the chart, Sister White said she saw the 1850 chart in the Bible.

Habang naninirahan kasama si Kapatid na Nichols (na siyang gumawa ng tsart ng 1850), sa panahong ginagawa ni Nichols ang tsart, sinabi ni Kapatid na White na nakita niya sa Bibliya ang tsart ng 1850.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> Nakita ko na ang Diyos ay nasa paglalathala ng tsart ni Kapatid na Nichols. Nakita ko na may hula tungkol sa tsart na ito sa Bibliya, at kung ang tsart na ito ay itinakda para sa bayan ng Diyos, kung ito’y sapat para sa isa ay sapat din ito para sa iba, at kung ang isa ay mangailangan ng isang bagong tsart na iginuhit sa higit na malakihang sukat, ang lahat ay nangangailangan din noon sa gayunding antas. Manuscript Releases, tomo 13, 359.

Habakkuk had commanded “Write the vision, and make it plain upon tables.” The two tables of Habakkuk were the symbol of the covenant God made with Adventism when He made them depositaries of His prophecies, just as He did when he entered into covenant with ancient Israel and gave the two tables of the law and the responsibility to be the depositaries of the law. But Habakkuk identifies two classes of worshippers in relation to the tables that were to make the vision plain. One class whose “soul which is lifted up” and “is not upright,” and another class that are identified as “the just” who “shall live by his faith.”

Iniutos ni Habakuk, “Isulat mo ang pangitain, at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas.” Ang dalawang tapyas ni Habakuk ay sagisag ng tipan na ginawa ng Diyos sa Adbentismo nang ginawa Niya silang mga tagapag-ingat ng Kaniyang mga propesiya, gaya ng ginawa Niya nang pumasok Siya sa tipan sa sinaunang Israel at ibinigay ang dalawang tapyas ng kautusan at ang pananagutang maging mga tagapag-ingat ng kautusan. Ngunit kinikilala ni Habakuk ang dalawang uri ng mga sumasamba kaugnay ng mga tapyas na gagawing malinaw ang pangitain. Isang uri na ang “kaluluwa ay nagmamataas” at “hindi matuwid,” at isa pang uri na kinikilala bilang “ang matuwid” na “mabubuhay sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya.”

The context of Habakkuk identifies that those who are justified are living by a faith that is based upon the prophetic Word, as represented by the two tables, and therefore those who are not justified have rejected the beginnings of Adventism. The point I wish to make is based upon a passage we considered some time back. It reads:

Ipinakikita ng konteksto ng Habakuk na ang mga inaaring-ganap ay nabubuhay sa pamamagitan ng pananampalatayang nakasalig sa Salitang Propetiko, na kinakatawan ng dalawang tapyas; kaya’t yaong mga hindi inaaring-ganap ay tinanggihan ang mga pasimula ng Adbentismo. Ang puntong nais kong ihayag ay nakabatay sa isang sipi na ating tinalakay ilang panahon na ang nakalipas. Ganito ang nakasaad:

> “But such subjects as the sanctuary, in connection with the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus, are perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is, establish the faith of the doubting, and give certainty to the glorious future. These, I have frequently seen, were the principal subjects on which the messengers should dwell.” Early Writings, 63.

> Ngunit ang mga paksang gaya ng santuwaryo na kaugnay ng 2300 araw, ang mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus, ay lubos na angkop upang ipaliwanag ang nakaraang kilusang Advent at ipakita kung ano ang ating kasalukuyang katayuan, patibayin ang pananampalataya ng mga nag-aalinlangan, at magbigay ng katiyakan sa maluwalhating hinaharap. Madalas kong nakita na ang mga ito ang mga pangunahing paksang dapat pagtuunan ng pansin ng mga mensahero. Early Writings, 63.

We have just reviewed all four of these truths; the sanctuary, the 2300 days, the commandments of God and the faith of Jesus. We placed all four of these truths into the framework of truth that has been “perfectly calculated to explain the past Advent movement and show what our present position is.” That framework is “the rule of first mention,” it is the signature of Alpha and Omega, and it is the framework of truth, for the word “truth” contains the very same signature as all four of the truths that are identified as “present truth” which was designed to explain the beginning of Adventism.

Katatapos lamang nating repasuhin ang apat na katotohanang ito: ang santuwaryo, ang dalawang libo’t tatlong daang araw, ang mga utos ng Diyos, at ang pananampalataya ni Jesus. Inilagay natin ang lahat ng apat na katotohanang ito sa balangkas ng katotohanan na “perpektong inihanda upang ipaliwanag ang nagdaang Kilusang Adbentista at ipakita kung ano ang ating kasalukuyang katayuan.” Ang balangkas na iyon ay ang “tuntunin ng unang pagbanggit,” iyon ang lagda ng Alpha at Omega, at iyon ang balangkas ng katotohanan, sapagkat ang salitang “katotohanan” ay nagtataglay ng gayunding lagda tulad ng sa apat na katotohanang tinukoy bilang “kasalukuyang katotohanan,” na nilayong ipaliwanag ang pasimula ng Adbentismo.

If nothing else, this means that the word translated as “truth” which we are considering is the framework of the everlasting gospel, and it is the framework for the final warning message, and it is the framework of the third angel’s message, and it is a large part of the Revelation of Jesus Christ.

Kung wala nang iba pa, nangangahulugan ito na ang salitang isinalin bilang "katotohanan" na ating sinusuri ay ang balangkas ng walang-hanggang Ebanghelyo, at ito ang balangkas ng pangwakas na mensaheng babala, at ito ang balangkas ng mensahe ng ikatlong anghel, at ito’y isang malaking bahagi ng Pahayag ni Jesucristo.

The final warning message represented as the Revelation of Jesus Christ in the first three verses of Revelation chapter one is testified to a second time at the end of Revelation. The end of Revelation testifies of the first verses of the Old Testament and also the last verses of the Old Testament. With those four references it can be deduced by employing the divine rule of placing prophetic line upon prophetic line that the final warning message has to do with the Creator’s relationship to His created beings. It has to do with His creative power. It has to do with how His creative power is communicated to His church. It has to do with the attribute of Divinity that identifies the end with the beginning. It is a message that arrives just before the close of probation and more. When considered together it is about God’s creative power! And the first mention of His creative power is in the beginning of Genesis one from the first verse through to the second chapter verse three.

Ang pangwakas na mensaheng babala, na inilarawan bilang ang Pahayag ni Jesu-Cristo sa unang tatlong talata ng unang kabanata ng Pahayag, ay muling pinatotohanan sa katapusan ng Pahayag. Ang wakas ng Pahayag ay nagpapatotoo hinggil sa mga unang talata ng Lumang Tipan at gayundin sa mga huling talata ng Lumang Tipan. Sa apat na sangguniang iyon, maihahango, sa pamamagitan ng paggamit ng banal na tuntunin ng pagpapatong ng linyang propetiko sa linyang propetiko, ang konklusyon na ang pangwakas na mensaheng babala ay may kinalaman sa ugnayan ng Manlilikha sa Kaniyang mga nilalang. May kinalaman ito sa Kaniyang kapangyarihang lumalang. May kinalaman ito sa kung paano ipinapahayag ang Kaniyang kapangyarihang lumalang sa Kaniyang Iglesia. May kinalaman ito sa katangian ng Pagka-Diyos na nag-uugnay sa wakas at sa pasimula. Ito ay isang mensaheng dumarating bago ang pagsasara ng probasyon at higit pa. Kapag tiningnan nang magkakasama, ito ay tungkol sa kapangyarihang lumalang ng Diyos! At ang unang pagbanggit sa Kaniyang kapangyarihang lumalang ay nasa pasimula ng unang kabanata ng Henesis, mula sa unang talata hanggang sa ikalawang kabanata, talata tatlo.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters.

> Sa pasimula nilikha ng Diyos ang langit at ang lupa. At ang lupa ay walang anyo at walang laman; at ang kadiliman ay nasa ibabaw ng kalaliman. At ang Espiritu ng Diyos ay kumikilos sa ibabaw ng mga tubig.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. And God called the light Day, and the darkness he called Night. And the evening and the morning were the first day.

> At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng liwanag; at nagkaroon ng liwanag. At nakita ng Diyos na mabuti ang liwanag; at inihiwalay ng Diyos ang liwanag mula sa kadiliman. At tinawag ng Diyos ang liwanag na Araw, at ang kadiliman ay tinawag niyang Gabi. At nagkaroon ng gabi at umaga, ang unang araw.

> And God said, Let there be a firmament in the midst of the waters, and let it divide the waters from the waters. And God made the firmament, and divided the waters which were under the firmament from the waters which were above the firmament: and it was so. And God called the firmament Heaven. And the evening and the morning were the second day.

> At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng isang kalawakan sa gitna ng tubig, at paghiwalayin nito ang tubig sa tubig. At ginawa ng Diyos ang kalawakan, at inihiwalay ang tubig na nasa ibaba ng kalawakan mula sa tubig na nasa itaas ng kalawakan; at gayon nga ang nangyari. At tinawag ng Diyos ang kalawakan na Langit. At nagkaroon ng gabi at umaga, ang ikalawang araw.

> And God said, Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear: and it was so. And God called the dry land Earth; and the gathering together of the waters called he Seas: and God saw that it was good. And God said, Let the earth bring forth grass, the herb yielding seed, and the fruit tree yielding fruit after his kind, whose seed is in itself, upon the earth: and it was so. And the earth brought forth grass, and herb yielding seed after his kind, and the tree yielding fruit, whose seed was in itself, after his kind: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the third day.

> At sinabi ng Diyos, Matipon nawa sa iisang dako ang mga tubig na nasa ilalim ng langit, at mahayag ang tuyong lupa; at gayon nga ang nangyari. At tinawag ng Diyos ang tuyong lupa na Lupa; at ang pagtitipon ng mga tubig ay tinawag ng Diyos na mga Dagat; at nakita ng Diyos na iyon ay mabuti. At sinabi ng Diyos, Pausbongin ng lupa ang damo, ang halamang nagbubunga ng binhi, at ang punong-kahoy na namumunga ayon sa kaniyang uri, na ang binhi nito ay nasa loob nito, sa ibabaw ng lupa; at gayon nga ang nangyari. At nagpasibol ang lupa ng damo, at ng halamang nagbubunga ng binhi ayon sa kani-kaniyang uri, at ng punong-kahoy na namumunga, na ang binhi nito ay nasa loob nito, ayon sa kaniyang uri; at nakita ng Diyos na iyon ay mabuti. At nagkahapon at nagkaumaga, ikatlong araw.

> And God said, Let there be lights in the firmament of the heaven to divide the day from the night; and let them be for signs, and for seasons, and for days, and years: And let them be for lights in the firmament of the heaven to give light upon the earth: and it was so. And God made two great lights; the greater light to rule the day, and the lesser light to rule the night: he made the stars also. And God set them in the firmament of the heaven to give light upon the earth, And to rule over the day and over the night, and to divide the light from the darkness: and God saw that it was good. And the evening and the morning were the fourth day.

> At sinabi ng Diyos, Magkaroon ng mga tanglaw sa kalawakan ng langit upang ihiwalay ang araw sa gabi; at maging mga tanda sila, at ukol sa mga kapanahunan, at sa mga araw, at sa mga taon. At maging mga tanglaw sila sa kalawakan ng langit upang magbigay-liwanag sa ibabaw ng lupa: at nagkagayon. At gumawa ang Diyos ng dalawang dakilang tanglaw; ang higit na malaking tanglaw upang maghari sa araw, at ang higit na maliit na tanglaw upang maghari sa gabi: ginawa rin niya ang mga bituin. At inilagay sila ng Diyos sa kalawakan ng langit upang magbigay-liwanag sa ibabaw ng lupa, at upang maghari sa araw at sa gabi, at upang ihiwalay ang liwanag sa kadiliman: at nakita ng Diyos na mabuti. At nagkahapon at nagkaumaga, ang ikaapat na araw.

> And God said, Let the waters bring forth abundantly the moving creature that hath life, and fowl that may fly above the earth in the open firmament of heaven. And God created great whales, and every living creature that moveth, which the waters brought forth abundantly, after their kind, and every winged fowl after his kind: and God saw that it was good. And God blessed them, saying, Be fruitful, and multiply, and fill the waters in the seas, and let fowl multiply in the earth. And the evening and the morning were the fifth day.

> At sinabi ng Diyos, Magluwal nawa ang tubig nang sagana ng mga gumagalaw na nilalang na may buhay, at ng mga ibong makalilipad sa itaas ng lupa sa malawak na kalawakan ng langit. At nilikha ng Diyos ang malalaking balyena, at bawat nilalang na may buhay na gumagalaw, na saganang iniluwal ng tubig, ayon sa kani-kaniyang uri, at bawat ibong may pakpak ayon sa kani-kaniyang uri; at nakita ng Diyos na mabuti. At pinagpala sila ng Diyos, na sinasabi, Magpalaanakin kayo at magpakarami, at punuin ninyo ang tubig sa mga dagat, at magpakarami sa lupa ang mga ibon. At nagkahapon at nagkaumaga, ikalimang araw.

> And God said, Let the earth bring forth the living creature after his kind, cattle, and creeping thing, and beast of the earth after his kind: and it was so. And God made the beast of the earth after his kind, and cattle after their kind, and everything that creepeth upon the earth after his kind: and God saw that it was good. And God said, Let us make man in our image, after our likeness: and let them have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over the cattle, and over all the earth, and over every creeping thing that creepeth upon the earth. So God created man in his own image, in the image of God created he him; male and female created he them. And God blessed them, and God said unto them, Be fruitful, and multiply, and replenish the earth, and subdue it: and have dominion over the fish of the sea, and over the fowl of the air, and over every living thing that moveth upon the earth. And God said, Behold, I have given you every herb bearing seed, which is upon the face of all the earth, and every tree, in the which is the fruit of a tree yielding seed; to you it shall be for meat. And to every beast of the earth, and to every fowl of the air, and to everything that creepeth upon the earth, wherein there is life, I have given every green herb for meat: and it was so. And God saw everything that he had made, and, behold, it was very good. And the evening and the morning were the sixth day. Thus the heavens and the earth were finished, and all the host of them. And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 1:1–2:3.

> At sinabi ng Diyos, Maglabas ang lupa ng mga nilalang na may buhay ayon sa kani-kaniyang uri—mga maamong hayop, mga gumagapang, at mga mailap na hayop sa lupa ayon sa kani-kaniyang uri. At nagkagayon nga. At ginawa ng Diyos ang mga mailap na hayop sa lupa ayon sa kani-kaniyang uri, at ang mga maamong hayop ayon sa kani-kaniyang uri, at ang bawat gumagapang sa ibabaw ng lupa ayon sa kaniyang uri; at nakita ng Diyos na mabuti. At sinabi ng Diyos, Lalangin natin ang tao ayon sa ating larawan, ayon sa ating wangis; at magkaroon sila ng pamamahala sa mga isda sa dagat, at sa mga ibon sa himpapawid, at sa mga maamong hayop, at sa buong lupa, at sa bawat gumagapang sa ibabaw ng lupa. Kaya nilalang ng Diyos ang tao ayon sa kaniyang sariling larawan; ayon sa larawan ng Diyos ay nilalang niya ito; lalaki at babae ay nilalang niya sila. At pinagpala sila ng Diyos, at sinabi ng Diyos sa kanila, Kayo'y magpalaanakin at magpakarami, at punuin ninyo ang lupa, at lupigin ninyo ito; at pamahalaan ninyo ang mga isda sa dagat, at ang mga ibon sa himpapawid, at ang bawat may buhay na gumagalaw sa ibabaw ng lupa. At sinabi ng Diyos, Narito, ibinigay ko sa inyo ang bawat halamang may binhi, na nasa mukha ng buong lupa, at ang bawat punong-kahoy na ang bunga ay may binhi; sa inyo'y magiging pagkain ang mga yaon. At sa bawat hayop sa lupa, at sa bawat ibon sa himpapawid, at sa bawat gumagapang sa ibabaw ng lupa, na may buhay, ibinigay ko ang bawat halamang luntian na magiging pagkain; at nagkagayon nga. At nakita ng Diyos ang lahat ng kaniyang ginawa; at, narito, lubhang mabuti. At nagkahapon at nagkaumaga, ikaanim na araw. Sa gayo'y natapos ang langit at ang lupa, at ang lahat ng hukbo nila. At nang ikapitong araw tinapos ng Diyos ang kaniyang gawa na kaniyang ginawa; at nagpahinga siya nang ikapitong araw mula sa lahat niyang gawa na kaniyang ginawa. At pinagpala ng Diyos ang ikapitong araw, at kaniyang pinabanal; sapagka't sa araw na yaon siya'y nagpahinga mula sa lahat niyang gawa na nilikha at ginawa ng Diyos. Henesis 1:1-2:3.

The previous verses represent the entire testimony of creation, emphasizing that God’s word possesses creative power.

Ang mga naunang talata ay kumakatawan sa buong patotoo ng sangnilikha, na binibigyang-diin na ang salita ng Diyos ay nagtataglay ng kapangyarihang lumikha.

> Let all the earth fear the Lord: let all the inhabitants of the world stand in awe of him. For he spake, and it was done; he commanded, and it stood fast. Psalms 33:8, 9.

> Matakot sa Panginoon ang buong lupa; mangilag sa kaniya ang lahat ng nananahan sa sanlibutan. Sapagkat siya’y nagsalita, at nagkagayon; siya’y nag-utos, at tumatag. Mga Awit 33:8, 9.

The same creative power that made the world is employed by Christ to transform men.

Ang gayunding kapangyarihang lumalang ng sanlibutan ay ginagamit ni Cristo upang baguhin ang mga tao.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> Ang malikhaing kapangyarihan na tumawag sa mga daigdig sa pag-iral ay nasa Salita ng Diyos. Ang salitang ito ay nagbibigay ng kapangyarihan; ito’y nagsisilang ng buhay. Bawat utos ay isang pangako; kapag tinanggap ng kalooban, at ipinapasok sa kaluluwa, taglay nito ang buhay ng Walang-Hanggan. Binabago nito ang kalikasan at muling nililikha ang kaluluwa sa wangis ng Diyos.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.” Education, 126.

> "Ang buhay na sa gayo'y ipinagkaloob ay sa gayunding paraan pinananatili. 'Sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos' (Mateo 4:4) ay mabubuhay ang tao." Edukasyon, 126.

The Revelation of Jesus Christ emphasizes how the Word of God is conveyed to men. It comes from the Father, to the Son, to an angel, to a prophet who writes it down and sends it to the churches. The communication process set forth at the beginning and ending of the book of Revelation is also illustrated with Jacob’s ladder with angels ascending and descending the ladder. It is illustrated with Zechariah’s two golden pipes that bring the oil into the sanctuary. The communication process between God and man is a subject of Bible prophecy and the message that is sent forth contains the creative power that made the universe. In the communication process in chapter one of Revelation, it is to be understood that the message handed down to the churches contains the power to transform a Laodicean unto a Philadelphian.

Ang Pahayag ni Jesucristo ay binibigyang-diin kung paanong naipapahatid sa mga tao ang Salita ng Diyos. Nagmumula ito sa Ama, tungo sa Anak, tungo sa isang anghel, tungo sa isang propeta na isinusulat ito at ipinadadala sa mga iglesia. Ang proseso ng pakikipag-ugnayan na inilatag sa pasimula at sa wakas ng aklat ng Pahayag ay inilalarawan din sa hagdan ni Jacob, na may mga anghel na umaakyat at bumababa roon. Inilalarawan din ito sa dalawang gintong tubo ni Zacarias na nagdadala ng langis sa santuaryo. Ang proseso ng pakikipag-ugnayan sa pagitan ng Diyos at tao ay isang paksa ng propesiya sa Bibliya, at ang mensaheng ipinadadala ay naglalaman ng kapangyarihang lumalang na siyang lumikha ng sansinukob. Sa proseso ng pakikipag-ugnayan sa unang kabanata ng Pahayag, dapat maunawaan na ang mensaheng ipinagkakaloob sa mga iglesia ay nagtataglay ng kapangyarihang baguhin ang isang Laodiceano upang maging isang Filadelfiano.

Whether we consider the beginning or ending of the Old or the New Testament it is the same message. God is conveying the final warning message and it contains the creative power of God if it is heard and kept by those that hear. The message that accomplishes this is set within the divine framework of the Alpha and Omega. The beginning, middle and ending. The three Hebrew letters that go together to create the word “truth” are the everlasting gospel, and the letters and their meanings, and the word they produce when combined with one another symbolize the principle and also the One who is Alpha and Omega. It emphasizes His creative power. The last three words of the creation story, each begin with the three letters, in the order that make up the word “truth.”

Maging sa simula man o sa wakas, sa Lumang Tipan man o sa Bagong Tipan, iisa ang mensahe. Ipinahahayag ng Diyos ang pangwakas na babala, at taglay nito ang kapangyarihang lumikha ng Diyos kung ito’y pinakikinggan at tinutupad ng mga nakaririnig. Ang mensaheng nagtutupad nito ay itinakda sa loob ng banal na balangkas ng Alpha at Omega: ang simula, gitna, at wakas. Ang tatlong titik na Hebreo na pinagsasama upang likhain ang salitang “katotohanan” ay ang Ebanghelyong walang hanggan, at ang mga titik na iyon at ang kanilang mga kahulugan, gayundin ang salitang nalilikha kapag pinagsama-sama ang mga ito, ay sumasagisag sa prinsipyo at gayundin sa Isa na Siya ring Alpha at Omega. Ibinibigyang-diin nito ang Kanyang kapangyarihang lumikha. Ang huling tatlong salita ng salaysay ng paglalang ay, bawat isa, nagsisimula sa isa sa tatlong titik na iyon, ayon sa pagkakasunud-sunod na bumubuo sa salitang “katotohanan.”

The three words that are the ending of the creation story begin with the three letters which together create the word “truth.” The last three words of the verse begin with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in order. Those three words are translated as “God,” “created” and “made.” These three words each start with the letters א (Aleph), מ (Mem), and ת (Tav) in that order, further emphasize the completeness and orderliness of the creation narrative. This pattern has been noted by Jewish commentators as an interesting linguistic feature of the Hebrew text.

Ang tatlong salitang siyang wakas ng salaysay ng paglalang ay nagsisimula, sunod-sunod, sa tatlong titik na, kapag pinagsama, ay bumubuo sa salitang "katotohanan." Ang huling tatlong salita ng talata ay nagsisimula sa mga titik א (Aleph), מ (Mem), at ת (Tav) ayon sa pagkakasunod. Ang tatlong salitang iyon ay isinasalin bilang "Diyos," "nilikha," at "ginawa." Na ang tatlong salitang ito ay pawang nagsisimula sa mga titik א (Aleph), מ (Mem), at ת (Tav) sa naturang pagkakasunod ay lalo pang nagbibigay-diin sa kabuuan at kaayusan ng salaysay ng paglalang. Ang padron na ito ay napansin ng mga komentaristang Hudyo bilang isang kawili-wiling tampok na lingguwistiko ng tekstong Hebreo.

The creation story begins with the words “in the beginning” and it ends with three words that represent the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. The creative power illustrated in the Genesis testimony begins and ends with the signature of the wonderful linguist.

Ang salaysay ng paglikha ay nagsisimula sa mga salitang “sa pasimula” at nagwawakas sa tatlong salitang kumakatawan sa Alpha at Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Ang kapangyarihang mapaglikha na inilalarawan sa patotoo ng Henesis ay nagsisimula at nagwawakas sa lagda ng kamangha-manghang dalubwika.

The first of a thing illustrating the last of a thing is what the prophet John emphasized when by writing what then was, he was then simultaneously writing what would be.

Ang una ng isang bagay na naglalarawan sa huli nito ay siyang binigyang-diin ng propetang si Juan, nang sa kanyang pagsulat ng kung ano ang noon ay kasabay niyang isinusulat ang kung ano ang magiging.

The final warning message of Elijah represented at the end of the Old Testament identifies the same prophetic principle, within the context of the Sunday law crisis and the approaching seven last plagues.

Ang pangwakas na mensaheng babala ni Elias, na kinakatawan sa katapusan ng Lumang Tipan, ay tinutukoy ang gayunding prinsipyong propetiko, sa konteksto ng krisis sa batas ng Linggo at ng nalalapit na pitong huling salot.

The “rule of first mention” and all that it represents is the “framework” that “present truth” is to be placed within. That framework is “the rule of first mention” that is also one of the attributes of God.

Ang "alintuntunin ng unang pagbanggit" at ang lahat ng kinakatawan nito ay ang "balangkas" kung saan nararapat ilagay ang "kasalukuyang katotohanan." Ang balangkas na iyon ay ang "alintuntunin ng unang pagbanggit" na isa rin sa mga katangian ng Diyos.

In the book of Daniel representing the beginning of Adventism and the book of Revelation representing the end of Adventism, we find amazing parallels when we look at it with the principle of the first illustrating the last. The book of Daniel sets forth an attribute of Jesus when it uses the name Palmoni, meaning the wonderful numberer of secrets. Daniel also introduces Jesus as Michael the archangel. John is employed to do the same as Daniel, and he identifies not the master of math, or the leader of the angels, but the master of language. When we consider Jesus as the master of the alphabet, we should consider Psalms 119, the longest chapter in the Bible.

Sa Aklat ni Daniel, na kumakatawan sa simula ng Adventismo, at sa Aklat ng Pahayag, na kumakatawan sa wakas ng Adventismo, nasusumpungan natin ang mga kamangha-manghang pagkakatulad kapag tinitingnan natin ito sa liwanag ng prinsipyong ang una ay naglalarawan sa huli. Itinatanghal ng Aklat ni Daniel ang isang katangian ni Jesus sa pamamagitan ng paggamit ng pangalang Palmoni, na ang ibig sabihin ay kahanga-hangang tagabilang ng mga lihim. Ipinakilala rin ni Daniel si Jesus bilang si Miguel na Arkanghel. Si Juan ay ginamit upang gawin ang gayon ding ginawa ni Daniel, at kinikilala niya, hindi ang dalubhasa sa matematika, ni ang pinuno ng mga anghel, kundi ang dalubhasa sa wika. Kapag tinitingnan natin si Jesus bilang dalubhasa sa alpabeto, nararapat nating isaalang-alang ang Awit 119, ang pinakamahabang kabanata sa Bibliya.

Psalms 119 is an alphabetic acrostic, meaning that the first letters of each set of eight verses starts with the same letter. There are twenty-two letters in the Hebrew alphabet, so there twenty-two sections of eight verses. Each section begins with the letter of the alphabet in the order of the alphabet, and thereafter each of the eight verses assigned to that letter begin with that letter. There are eight verses for each letter, thus eight verses times the twenty-two letters of the Hebrew alphabet equal one hundred and seventy-six lines. The Psalm emphasizes obedience to a God who is a God of order (hence the acrostic structure), not of chaos.

Ang Awit 119 ay isang akrostikong alpabetiko, na ang ibig sabihin, sa bawat pangkat na may walong talata, ang unang titik ng bawat talata ay iisa. May dalawampu’t dalawang titik ang alpabetong Hebreo, kaya may dalawampu’t dalawang seksiyon na pawang may tigwawalong talata. Nagsisimula ang bawat seksiyon sa titik ng alpabeto ayon sa pagkakasunod-sunod ng alpabeto, at pagkatapos nito, ang bawat isa sa walong talatang nakatalaga sa titik na iyon ay nagsisimula sa nasabing titik. May walong talata para sa bawat titik; kaya ang walong talata na pinarami sa dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo ay katumbas ng isandaan at pitumpu’t anim na taludtod. Binibigyang-diin ng Awit ang pagtatalima sa Diyos na Diyos ng kaayusan (kaya ang akrostikong estruktura), hindi ng kaguluhan.

Another prominent theme in Psalms 119 is the profound truth that the Word of God is all-sufficient. There are eight different terms referring to the Word of God throughout the Psalm: law, testimonies, precepts, statutes, commandments, judgments, word, and ordinances. In almost every verse, the Word of God is mentioned. Psalms 119 affirms not only the character of the Scriptures, but it affirms that God’s Word reflects the very character of God Himself. Notice these attributes of God set forth in Psalms 119:

Isa pang namumukod-tanging tema sa Awit 119 ay ang malalim na katotohanang lubos na sapat ang Salita ng Diyos. Mayroong walong magkakaibang termino na tumutukoy sa Salita ng Diyos sa buong Awit: kautusan, mga patotoo, mga tagubilin, mga palatuntunan, mga utos, mga kahatulan, salita, at mga alituntunin. Halos sa bawat talata, binabanggit ang Salita ng Diyos. Pinagtitibay ng Awit 119 hindi lamang ang katangian ng Kasulatan, kundi pinagtitibay din nito na ang Salita ng Diyos ay sumasalamin sa mismong katangian ng Diyos. Pansinin ang mga katangiang ito ng Diyos na inilahad sa Awit 119:

1. 1. Righteousness (verses 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

   Katuwiran (mga talata 7, 62, 75, 106, 123, 138, 144, 160, 164, 172)

2. 2. Trustworthiness (verse 42)

   Pagiging Mapagkakatiwalaan (talata 42)

3. 3. Truthfulness (verses 43, 142, 151, 160)

   Pagkamakatotohanan (mga talata 43, 142, 151, 160)

4. 4. Faithfulness (verse 86)

   Katapatan (talata 86)

5. 5. Unchangeableness (verse 89)

   Kawalan ng Pagbabago (talata 89)

6. 6. Eternality (verses 90, 152)

   Kawalang-hanggan (mga talata 90, 152)

7. 7. Light (verse 105)

   Liwanag (talata 105)

8. 8. Purity (verse 140)

   Kadalisayan (talata 140)

The Psalm opens with two beatitudes. “Blessed” are those whose ways are blameless, who live according to God’s law, who keep His statutes and seek Him with all their heart. These are the lessons for us in this great Psalm. The Word of God is sufficient to make us wise, train us in righteousness, and equip us for every good work (2 Timothy 3:15–17).

Ang Awit ay nagsisimula sa dalawang pahayag ng pagpapala. “Mapalad” ang mga may walang kapintasan sa kanilang lakad, yaong namumuhay ayon sa kautusan ng Diyos, tumutupad sa Kanyang mga tuntunin, at humahanap sa Kanya nang buong puso. Ito ang mga aral para sa atin sa dakilang Awit na ito. Ang Salita ng Diyos ay sapat upang tayo’y maging pantas, sanayin tayo sa katuwiran, at ihanda tayo para sa bawat mabuting gawa (2 Timoteo 3:15-17).

Of course, Psalms 119 is part of a subject that is pretty much unresolved in the religious world. It has to do with which verse is the middle verse of the Bible and which chapter is the middle chapter of the Bible. If you search the internet, you will find the various arguments centered around which Bible you use and so on and so forth. The problem with every position in the argument is that the definition of the middle of the Bible, whether a verse or a chapter should be defined by the author of the Bible, not the human student or critic of the Bible.

Siyempre, ang Awit 119 ay bahagi ng isang paksang halos hindi pa nalulutas sa daigdig ng relihiyon. May kinalaman ito sa kung alin ang talatang nasa gitna ng Bibliya at kung alin ang kabanatang nasa gitna ng Bibliya. Kung magsasaliksik sa internet, matatagpuan ang iba't ibang argumento na umiinog sa kung aling bersyon o salin ng Bibliya ang ginagamit, at iba pa. Ang suliranin sa bawat paninindigan sa pagtatalong ito ay ito: ang kahulugan ng gitna ng Bibliya, maging ito man ay talata o kabanata, ay dapat itakda ng may-akda ng Bibliya, hindi ng taong mag-aaral o kritiko ng Bibliya.

The Bible teaches that there is a beginning and end to everything. To everything there is a season.

Itinuturo ng Biblia na ang lahat ng bagay ay may pasimula at katapusan. Sa bawat bagay ay may kapanahunan.

> To everything there is a season, and a time to every purpose under the heaven: A time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted. Ecclesiastes 3:1, 2.

> Sa bawat bagay ay may kapanahunan, at may panahon sa bawat layunin sa silong ng langit: Panahon ng kapanganakan, at panahon ng kamatayan; panahon ng pagtatanim, at panahon ng pagbubunot ng itinanim. Eclesiastes 3:1, 2.

There is a time to be born and a time to die, yet there is also the life that takes place in the middle of the beginning and ending of our lives. The birth is a brief moment in time, as is death. The life is the middle and has generally much more history connected with it than the time when we are born and time when we die.

May panahon ng kapanganakan at panahon ng kamatayan. Gayunman, mayroon ding buhay na nagaganap sa pagitan ng pasimula at wakas ng ating mga buhay. Ang kapanganakan ay isang saglit lamang sa panahon, gaya rin ng kamatayan. Ang buhay ang nasa gitna, at sa pangkalahatan ay higit na marami ang kasaysayang nauugnay dito kaysa sa panahong tayo’y isinisilang at sa panahong tayo’y namamatay.

The middle in the “rule of first mention” generally has much more testimony than the first and last. To seek a single verse or chapter in the Bible and define it as the middle is to disregard the biblical evidence even if the beginning and ending are essentially points in time; the middle is generally a period of time. Of course, the beginning, ending and middle will agree with one another, though often the identical waymark at the end is the opposite of the beginning.

Ang gitna, sa “alintuntunin ng unang pagbanggit,” ay karaniwang may higit na maraming patotoo kaysa sa pasimula at wakas. Ang maghanap ng isang talata o isang kabanata sa Bibliya at ituring iyon bilang gitna ay isang pagsasawalang-bahala sa biblikal na katibayan, kahit pa ang pasimula at ang wakas, sa kanilang diwa, ay mga tiyak na sandali ng panahon; ang gitna ay karaniwang isang yugto ng panahon. Siyempre, ang pasimula, ang wakas, at ang gitna ay magkakasang-ayon sa isa’t isa, bagaman madalas ang kaparehong palatandaan sa wakas ay kabaligtaran ng pasimula.

Jesus identified John the Baptist as Elijah, and they both illustrate the same prophetic sequence of events, but Elijah was persecuted by a wicked woman (Jezebel) who sought to imprison and kill Elijah, but she never did. John who was a symbol of Elijah was sought by an evil woman (Herodias) to imprison and kill him, and she did. Elijah and John are interchangeable symbols but they have some prophetic characteristics that are opposite characteristics, but still parallel each other. Elijah never died, John did. Understanding that prophetic waymarks that align with each other are often opposites allows those who wish to see that the middle of the Bible is Psalms 118.

Kinilala ni Jesus si Juan Bautista bilang si Elias, at kapwa nilang inilalarawan ang iisang propetikong pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari, ngunit si Elias ay inusig ng isang napakasamang babae (Jezebel) na nagnais na ibilanggo at patayin si Elias, subalit hindi niya iyon naisakatuparan. Si Juan, na sagisag ni Elias, ay hinangad ng isang masamang babae (Herodias) na ibilanggo at patayin siya, at naisakatuparan niya iyon. Si Elias at si Juan ay mapagpapalitang mga sagisag, ngunit may ilang propetikong katangian silang magkasalungat, gayunman ay nananatiling nagtutugma sa isa’t isa. Si Elias ay hindi namatay; si Juan ay namatay. Ang pagkaunawa na ang mga panandang propetiko na nakaayon sa isa’t isa ay madalas na magkakasalungat ay nagbibigay-daan sa mga nagnanais na makita na ang gitna ng Bibliya ay ang Mga Awit 118.

When we use the principle of rule of first mention as we have been defining it, we find that the beginning of the middle of the Bible is Psalms 117, the shortest chapter in the Bible, consisting of two verses. It is followed by chapter 118, which is the middle of the Bible, and chapter 118 is followed by 119 which is the longest chapter in the Bible and the ending of the middle of the Bible. The wonderful linguist marks the beginning with the shortest chapter, then marks the ending with the longest chapter. They are two opposite chapters. The beginning is the seed, and the ending is where the fully mature plant is developed where all the testimonies located within the middle are tied together. Notice Psalms 117.

Kapag ginagamit natin ang prinsipyo ng alituntunin ng unang pagbanggit, gaya ng ating ipinakahulugan, matutuklasan natin na ang pasimula ng gitna ng Bibliya ay ang Mga Awit 117, ang pinakamaikling kabanata sa Bibliya, na binubuo ng dalawang talata. Kasunod nito ang kabanata 118, na siyang gitna ng Bibliya, at ang kabanata 118 ay sinusundan ng 119, na siyang pinakamahabang kabanata sa Bibliya at ang wakas ng gitna ng Bibliya. Ang kahanga-hangang dalubwika ay tinandaan ang pasimula sa pinakamaikling kabanata, saka tinandaan ang wakas sa pinakamahabang kabanata. Dalawang magkasalungat na kabanata ang mga ito. Ang pasimula ay ang binhi, at ang wakas ang dako kung saan nabuo ang ganap na hinog na halaman, kung saan ang lahat ng mga patotoong nasa loob ng gitna ay napag-ugnay-ugnay. Pansinin ang Mga Awit 117.

> O Praise the Lord, all ye nations: praise him, all ye people. For his merciful kindness is great toward us: and the truth of the Lord endureth forever. Praise ye the Lord. Psalms 117:1, 2.

> O Purihin ang Panginoon, kayong lahat ng mga bansa; purihin ninyo siya, kayong lahat ng mga bayan. Sapagkat ang kanyang mahabaging kagandahang-loob ay dakila sa atin; at ang katotohanan ng Panginoon ay nananatili magpakailanman. Purihin ninyo ang Panginoon. Mga Awit 117:1, 2.

The word we are considering that is made up of three letters is translated as “truth” in verse two, and represents the beginning of the middle of the Bible, (the middle of the Bible being Psalms 117–119). The end of the middle is Psalms 119. Psalms 118 is the middle of the middle. Psalms 118 is sandwiched between the shortest and longest chapters in the Bible, and the shortest which is the beginning sets forth the word “truth” which is created by three letters that represent the three-steps of the everlasting gospel, and are the framework of understanding the truth. The framework being the principle representing Christ’s character as the Alpha and Omega.

Ang salitang ating sinusuri na binubuo ng tatlong titik ay isinasalin bilang “katotohanan” sa talatang ikalawa, at kumakatawan sa pasimula ng gitna ng Bibliya (ang gitna ng Bibliya ay Mga Awit 117–119). Ang dulo ng gitna ay Mga Awit 119. Ang Mga Awit 118 ang gitna ng gitna. Ang Mga Awit 118 ay pinagigitnaan ng pinakamaikli at pinakamahabang mga kabanata sa Bibliya, at ang pinakamaikli, na siyang pasimula, ay itinatanghal ang salitang “katotohanan” na binubuo ng tatlong titik na kumakatawan sa tatlong hakbang ng walang-hanggang Ebanghelyo, at siyang balangkas ng pag-unawa sa katotohanan. Ang balangkas na ito ang prinsipyong kumakatawan sa katangian ni Cristo bilang ang Alpha at Omega.

The ending of the middle, being chapter 119 is an alphabetic acrostic placed in the middle of the Bible emphasizing the wonderful linguist. Four times in chapter 119 the same word is translated as truth.

Ang wakas ng gitna, na siyang Kabanata 119, ay isang akrostikong alpabetiko na inilagay sa gitna ng Bibliya, na nagbibigay-diin sa kahanga-hangang dalubwika. Apat na beses sa Kabanata 119 ang iisang salita ay isinalin bilang katotohanan.

> And take not the word of truth utterly out of my mouth; for I have hoped in thy judgments. Verse 43.

> At huwag mong lubusang alisin sa aking bibig ang salita ng katotohanan; sapagkat ako’y umasa sa iyong mga kahatulan. Talata 43.

> Thy righteousness is an everlasting righteousness, and thy law is the truth. Verse 142.

> Ang iyong katuwiran ay katuwirang walang hanggan, at ang iyong kautusan ay katotohanan. Talata 142.

> Thou art near, O Lord; and all thy commandments are truth. Verse 151.

> Ikaw ay malapit, O Panginoon; at ang lahat ng Iyong mga utos ay katotohanan. Talata 151.

> Thy word is true from the beginning: and every one of thy righteous judgments endureth forever. Verse 160.

> Ang iyong salita ay totoo mula sa pasimula; at ang bawat isa sa iyong mga matuwid na kahatulan ay nananatili magpakailanman. Talata 160.

Truth in these verses is a rule of Bible prophecy identifying the end from the beginning, and the truth in the verses is that the Alpha and Omega has placed His signature upon the middle of the Bible, as He has done for the beginning and the end. The signature of the first and last is the “framework” for presenting the final warning message of the third angel. The last of the middle includes four verses which use the word translated as “truth,” though the fourth reference is translated simply as “true.” The last final of those four verses identifies that “from the beginning,” the word is “true.”

Ang katotohanan sa mga talatang ito ay isang panuntunan sa propesiya ng Biblia na tumutukoy sa wakas mula sa pasimula, at ang katotohanan sa mga talata ay ito: ang Alfa at Omega ay inikintal ang Kanyang lagda sa gitna ng Biblia, gaya ng ginawa Niya sa pasimula at sa wakas. Ang lagda ng Una at Huli ang “balangkas” para sa paglalahad ng pangwakas na babalang mensahe ng ikatlong anghel. Ang huling bahagi ng gitna ay naglalaman ng apat na talata na gumagamit ng salitang isinalin bilang “katotohanan,” bagaman ang ikaapat na pagbanggit ay isinalin lamang bilang “totoo.” Ang pinakahuli sa apat na talatang iyon ay tumutukoy na, “mula sa pasimula,” ang salita ay “totoo.”

In the beginning in the creation story of Genesis one and two, The word “truth” though not directly written is represented in the final three words of the creation story, for each word begins with the letters, in order, that create the word “truth.” In the beginning was the word, and by Him were all things created, and the testimony of the creation in Genesis begins with the words, “In the beginning” and ends with three words representing the truths associated with an attribute of Christ that in Isaiah is defined as the proof that He is the one and only God.

Sa pasimula, sa salaysay ng paglikha sa Genesis 1 at 2, ang salitang “truth,” bagaman hindi tuwirang nakasulat, ay kinakatawan sa huling tatlong salita ng salaysay ng paglikha, sapagkat ang bawat salita ay nagsisimula sa mga titik, sunod-sunod, na bumubuo sa salitang “truth.” Sa pasimula ay ang Salita, at sa pamamagitan Niya nilikha ang lahat ng mga bagay, at ang patotoo ng paglikha sa Genesis ay nagsisimula sa mga salitang “Sa pasimula” at nagwawakas sa tatlong salita na kumakatawan sa mga katotohanang kaugnay ng isang katangian ni Cristo na sa Isaias ay itinutukoy bilang patunay na Siya ang tanging at kaisa-isang Diyos.

The middle of the Bible (Psalms 117–119) begins in chapter 117 by referencing the truth that the beginning represents the end through its use of the word “truth.” The word is created by three letters which represent the everlasting gospel and the three angels’ messages, and identify the ending of the creation story. The end of the middle of the Bible is a presentation of the alphabet that the wonderful linguist produced to establish the understanding that what is now being revealed concerning His character is in agreement with the definition of the word revelation, for the Revelation of Jesus Christ is a message that is designed to present an aspect of Christ character that here-to-fore has not been fully recognized, if at all. The revelation is consistent with the lines of covenant history, for covenant history includes evidence of God’s effort to reveal Himself through names as His-story unfolded.

Ang gitna ng Bibliya (Mga Awit 117–119) ay nagsisimula sa kabanata 117 sa pamamagitan ng pagbanggit sa katotohanang ang simula ay kumakatawan sa wakas, sa paggamit nito ng salitang “katotohanan.” Ang salitang iyon ay binubuo ng tatlong titik na kumakatawan sa walang-hanggang ebanghelyo at sa mga mensahe ng tatlong anghel, at tumutukoy sa katapusan ng kuwento ng paglalang. Ang wakas ng gitna ng Bibliya ay isang paglalahad ng alpabetong nilikha ng kahanga-hangang dalubwika upang itatag ang pagkaunawa na ang ipinahahayag ngayon hinggil sa Kaniyang karakter ay kaayon ng kahulugan ng salitang kapahayagan, sapagkat ang Pahayag ni Jesu-Cristo ay isang mensaheng idinisenyo upang iharap ang isang aspekto ng karakter ni Cristo na hanggang sa ngayon ay hindi pa lubos na kinikilala, kung sakali man. Ang kapahayagang ito ay kaayon sa mga linya ng kasaysayan ng tipan, sapagkat ang kasaysayan ng tipan ay naglalaman ng mga patotoo ng pagsisikap ng Diyos na ihayag ang Kaniyang sarili sa pamamagitan ng mga pangalan habang umuusad ang Kaniyang kasaysayan.

> “The great principles of the law, of the very nature of God, are embodied in the words of Christ on the mount. Whoever builds upon them is building upon Christ, the Rock of Ages. In receiving the word, we receive Christ. And only those who thus receive His words are building upon Him. ‘Other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ.’ 1 Corinthians 3:11. ‘There is none other name under heaven, given among men, whereby we must be saved.’ Acts 4:12. Christ, the Word, the revelation of God,—the manifestation of His character, His law, His love, His life,—is the only foundation upon which we can build a character that will endure.” Mount of Blessings, 148.

> Ang mga dakilang simulain ng kautusan, ng mismong kalikasan ng Diyos, ay isinakatawan sa mga salita ni Cristo sa bundok. Sinumang nagtatayo sa mga ito ay nagtatayo kay Cristo, ang Bato ng mga Panahon. Sa pagtanggap sa salita, tinatanggap natin si Cristo. At tanging yaong sa gayong paraan tumatanggap sa Kanyang mga salita ang nagtatayo sa ibabaw Niya. "Wala nang ibang saligan na maitatag ng sinuman kundi yaong naitatag na, na si Jesucristo." 1 Corinto 3:11. "Wala nang ibang pangalan sa silong ng langit, na ibinigay sa mga tao, na sa pamamagitan nito tayo dapat maligtas." Gawa 4:12. Si Cristo, ang Salita, ang kapahayagan ng Diyos - ang pagpapakita ng Kanyang likas, ng Kanyang kautusan, ng Kanyang pag-ibig, ng Kanyang buhay - ang tanging saligan na sa ibabaw nito maitatayo natin ang isang pagkataong magtatagal. Bundok ng mga Pagpapala, 148.

There is of course much more to address concerning this truth, but we will leave off here.

Sadyang marami pang dapat talakayin hinggil sa katotohanang ito, subalit dito na muna tayo magwawakas.

Back to Articles