Article

# The Book of Daniel - Number Two-Hundred

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Dalawang Daan

Prophetic Unfolding: The Second Gathering and Its Significance in Adventist Eschatology

Propetikong Paglalahad: Ang Ikalawang Pagtitipon at ang Kabuluhan Nito sa Eskatolohiyang Adventista

Author

Jeff Pippenger

Published

May 5, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.

Isinasaalang-alang natin ang panahong propetiko na inilarawan bilang ikalawang pagtitipon, na tinukoy ng propetang Isaias at, pagkaraan, ni Sister White.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.

> At sa araw na yaon ay lilitaw ang isang ugat ni Jesse, na tatayo bilang isang watawat ng mga tao; hahanapin siya ng mga Hentil, at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati. At mangyayari sa araw na yaon na iuunat muli ng Panginoon ang kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang mabawi ang nalalabi sa kaniyang bayan, na naiwan, mula sa Assyria, at mula sa Egypt, at mula sa Pathros, at mula sa Cush, at mula sa Elam, at mula sa Shinar, at mula sa Hamath, at mula sa mga pulo ng dagat. At magtataas siya ng isang watawat para sa mga bansa, at titipunin ang mga itinapon ng Israel, at pipisanin ang mga nangalat na mula sa Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Aalis din ang panibugho ni Efraim, at ang mga kaaway ni Juda ay lilipulin; hindi maiinggit si Efraim kay Juda, at hindi pipighatiin ni Juda si Efraim. Isaias 11:10-13.

When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”

Kapag ang bayan ng Diyos sa mga huling araw ay titipunin sa ikalawang pagkakataon, magkakaroon ng isang pagkakaisa sa mga alagad, na isinagisag ng sampung araw na nauna sa Pentecostes, at tinutukoy ni Isaias bilang isang panahon kung kailan: "Aalis din ang paninibugho ni Efraim, at ang mga kaaway ng Juda ay malilipol; hindi maiinggit si Efraim kay Juda, at hindi pipighatin ni Juda si Efraim."

> “Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.

> Darating ang mga pagsubok sa bayan ng Diyos, at ang mga panirang-damo ay ihihiwalay sa trigo. Ngunit huwag nang mainggit si Efraim kay Juda, at hindi na aapihin ni Juda si Efraim. Mula sa mga pinabanal na puso at labi ay dadaloy ang mga salitang magiliw, mahinahon, at mahabagin. Napakahalaga na tayo’y magkaisa, at kung tayong lahat ay maghangad ng kaamuan at kababaan-loob ni Cristo, tayo’y magkakaroon ng kaisipan ni Cristo, at magkakaroon ng pagkakaisa ng espiritu. Review and Herald, Marso 19, 1895.

Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.

Ang pagkakaisa ay isang elemento ng gawaing isinasakatuparan ni Cristo kapag Kanyang tinitipon sa ikalawang pagkakataon ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagkakaisang iyon ay sinagisag ng sampung araw na humantong sa Pentekostes, at ng anim na araw ng pulong-kampo sa Exeter, at sana’y naisakatuparan mula 1856 hanggang 1863, kung hindi naligaw ng landas ang mga nakaranas ng Dakilang Pagkadismaya noong Oktubre 22, 1844.

> “But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!

> Ngunit sa panahon ng pag-aalinlangan at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkakadismaya, marami sa mga mananampalataya sa pagparito ay tinalikuran ang kanilang pananampalataya. Pumasok ang mga alitan at pagkakabahabahagi. ... Sa gayo’y nahadlangan ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman. Kung ang buong sambayanang Adventista ay nagkaisa sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus, kay laking kaibhan sana ng ating kasaysayan!

> “It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.

> Hindi kalooban ng Diyos na ang pagparito ni Cristo ay maantala sa ganitong paraan. Hindi nilayon ng Diyos na ang Kanyang bayan, ang Israel, ay magpagala-gala sa ilang sa loob ng apatnapung taon. Ipinangako Niyang pangunahan sila tuwirang patungo sa lupain ng Canaan, at itatag sila roon bilang isang bayang banal, malusog, at maligaya. Ngunit ang mga unang pinangaralan ay hindi nakapasok ‘dahil sa kawalan ng pananampalataya’ (Hebreo 3:19). Napuno ang kanilang mga puso ng pagbubulong-bulong, paghihimagsik, at pagkapoot, at hindi Niya maisakatuparan ang Kanyang tipan sa kanila.

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

> Sa loob ng apatnapung taon, pinagkaitan ng kawalan ng pananampalataya, pagbubulong-bulong, at paghihimagsik ang sinaunang Israel ng pagpasok sa lupain ng Canaan. Ang gayunding mga kasalanan ang nagpaantala sa pagpasok ng makabagong Israel sa makalangit na Canaan. Sa alinmang pagkakataon ay hindi ang mga pangako ng Diyos ang may pagkukulang. Ang kawalan ng pananampalataya, ang pagkamakamundo, ang kawalan ng pagkatalaga, at ang alitan sa nag-aangking bayan ng Panginoon ang siyang nagpanatili sa atin sa mundong ito ng kasalanan at dalamhati sa napakaraming taon. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 68, 69.

The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.

Ang pagbaba ng ikalawang anghel ay itinukoy ang isang pagkakawatak-watak sa unang pagkabigo, na siyang nagpasimula sa panahon ng paghihintay, at pagkatapos ay nagbunsod ng isang yugto ng anim na araw sa pulong-kampo sa Exeter, kung saan natamo ang pagkakaisa sa mensahe bago ang pagbubuhos ng Espiritu Santo sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa pagtatapos ng pulong-kampo.

The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.

Ang pagbaba ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, ay tumukoy sa isang pagkakawatak-watak sa panahon ng Dakilang Pagkabigo, at nagpasimula ng isang panahon ng pagtuturo habang ibinubukas sa bayan ng Diyos ang mga katotohanang may kaugnayan sa Kabanal-banalang Dako. Pagsapit ng 1849, iniunat ng Panginoon ang Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang bayan sa ikalawang pagkakataon, at pagsapit ng 1851, inihaharap na ang tsart ng 1850. Ang tsart na iyon ay kumakatawan sa saligang mensahe, at ang mismong mensaheng dapat itaas sa harap ng sanlibutan bilang isang watawat.

The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.

Ang ikalawang pagtitipon ng mga alagad na isinagawa ni Cristo ay nagsimula kaagad sa Kaniyang pagbaba, at ang pagtitipon ng mga nasa Exeter ay nagsimula sa panahon ng pag-antala. Sa kasaysayan ng paghihimagsik ng 1863, ang ikalawang pagtitipon ay nagsimula, di-kukulangin sa limang taon mula nang magsimula ang prosesong pang-edukasyon na nag-umpisa sa pagbubukas ng liwanag ng santuwaryo noong 1844. Noong 1848, ang Islam ay nagpapagalit sa mga bansa. Ang ikalawang pagtitipon ay inilalarawan bilang isang pasulong na gawain na natutupad sa pamamagitan ng pagdating ng sampung araw bago ang Pentekostes, at gayundin sa pamamagitan ng anim na araw ng pagtitipon sa kampo sa Exeter, at dapat sanang natapos pagsapit ng 1856.

The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.

Ang gawaing pagtitipon ng Kanyang bayan sa ikalawang pagkakataon ay ang pangwakas na gawain ng ikatlong anghel, at ito ay ginaganap sa pamamagitan ng kamay ni Cristo.

> And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.

> At nang dumating ang araw ng Sabat, siya’y nagsimulang magturo sa sinagoga: at marami, nang marinig nila siya, ay namangha, na nagsasabi, Saan nakuha ng taong ito ang mga bagay na ito? At anong karunungan ito na ipinagkaloob sa kanya, na maging ang gayong makapangyarihang mga gawa ay isinasagawa sa pamamagitan ng kanyang mga kamay? Marcos 6:2.

The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.

Ang pagkakawatak-watak na nagaganap kapag bumababa ang banal na sagisag ay nagpapasimula ng isang proseso ng pagsusubok na sa huli’y naghahayag ng dalawang uri ng mananamba, at sa gayon ay nililinis ang templo.

> Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.

> Nasa kaniyang kamay ang pamaypay, at lubusang lilinisin niya ang kaniyang giikan, at titipunin niya ang kaniyang trigo sa kamalig; ngunit susunugin niya ang ipa sa apoy na hindi mapapatay. Mateo 3:12.

In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.

Sa panahong yaon, nararapat na kunin ng bayan ng Diyos ang mensahe mula sa kamay ng anghel at kainin ito.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.

> At nakita ko ang isa pang makapangyarihang anghel na bumababa mula sa langit, nababalutan ng isang alapaap; at isang bahaghari ang nasa kaniyang ulo, at ang kaniyang mukha ay gaya ng araw, at ang kaniyang mga paa ay gaya ng mga haligi ng apoy; at may hawak siya sa kaniyang kamay na isang munting aklat na bukas; at itinuntong niya ang kaniyang kanang paa sa dagat, at ang kaniyang kaliwang paa sa lupa. Pahayag 10:1, 2.

At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.

Sa pagdating ng ikalawang anghel noong ika-19 ng Abril, 1844, nangalat ang bayan ng Diyos. Sila ay unang natipon sa pagtupad ng hula sa Apocalipsis kabanata siyam, talata labinlima, noong ika-11 ng Agosto, 1840, ngunit tinakpan ng Panginoon ng Kaniyang kamay ang isang pagkakamali sa pagtutuos ng ilang mga bilang na nasa tsart.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> Aking nakita na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais; na ang Kaniyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Early Writings, 74.

The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.

Ang pagkakaalis ng Kanyang kamay ay nagbigay-daan kay Samuel Snow upang matukoy ang wastong petsa para sa pangitaing nagluwat.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> Yaong mga tapat ngunit nadismaya, na hindi nila maunawaan kung bakit hindi dumating ang kanilang Panginoon, ay hindi iniwan sa kadiliman. Muli silang inakay sa kanilang mga Biblia upang saliksikin ang mga panahon ng propesiya. Inalis ang kamay ng Panginoon mula sa mga bilang, at naipaliwanag ang kamalian. Nakita nila na ang mga panahon ng propesiya ay umabot hanggang 1844, at na ang gayunding mga katibayan na kanilang iniharap upang ipakita na ang mga panahon ng propesiya ay nagtapos noong 1843, ay nagpatunay na magwawakas ang mga iyon noong 1844.

The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.

Ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel ay naglalaman ng isang hanay ng mga palatandaan sa landas na may kaugnayan sa kamay ni Cristo. Nang Siya’y nanaog noong Agosto 11, 1840 at Abril 19, 1844, may dala Siyang mensahe sa Kanyang kamay. Ang Kanyang kamay ang nagpatnubay sa paglikha at paglalathala ng tsart ng 1843 noong Mayo ng 1842. Ang Kanyang kamay din ang nagselyo sa isang pagkakamali sa mga bilang sa tsart. Pagkaraan ng pagkakawatak-watak na sumunod sa unang kabiguang iyon, si Jeremias ay naupong nag-iisa dahil sa kamay ni Cristo. Pagkatapos ay inalis Niya ang Kanyang kamay, at sa gayo’y naalisan ng selyo ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang pagkilos ng pag-uunat ng Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang bayan sa ikalawang pagkakataon ay naganap mula sa unang kabiguan hanggang sa pagpupulong-kampo sa Exeter, gaya ng mga alagad, na sa wakas ay natipon sa Jerusalem sa loob ng sampung araw bago ang pagbubuhos ng Espiritu Santo. Sa pagdating ng ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, itinaas ng Panginoon ang Kanyang kamay.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> At ang anghel na nakita kong nakatayo sa ibabaw ng dagat at sa ibabaw ng lupa ay itinaas ang kaniyang kamay sa langit, at sumumpa sa pamamagitan ng nabubuhay magpakailan-kailanman, na lumikha ng langit at ng mga bagay na naroroon, at ng lupa at ng mga bagay na naroroon, at ng dagat at ng mga bagay na naroroon, na hindi na magkakaroon ng panahon. Apocalipsis 10:5, 6.

From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.

Mula sa unang pagtitipon noong Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844, ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel ay tinandaan ng kamay ni Cristo. Noong Oktubre 22, 1844, bumaba ang ikatlong anghel at ang munting kawan ng mga Millerita ay nangalat dahil sa Dakilang Pagkabigo. Sa petsang iyon, itinaas ni Cristo ang Kaniyang kamay sa langit at sumumpa na wala nang panahon.

The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.

Ang ikalawang pagtitipon sa kasaysayan mula 1844 hanggang 1863 ay nagsimula sa pagtaas ni Cristo ng Kanyang kamay, habang tangan din Niya sa Kanyang kamay ang isang mensaheng dapat kainin. Pagkaraan, noong 1849, iniunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang Kanyang nangalat na bayan. Ang mga taong iyon ay natipon sa mensahe ng Midnight Cry, at nangalat nang hindi naganap ang hinulaang pangyayari. Sa Exeter camp meeting, tinipon ni Cristo ang Kanyang kawan at pinag-isa sila sa mensahe, gaya ng ginawa Niya sa sampung araw na nauna sa Pentecostes. Ang mga Filadelfianong Millerite ay umalis mula sa Exeter camp meeting at inulit ang Pentecostes. Noong 1856, si Cristo ay nasa labas ng kilusang lumipat tungo sa Laodicea, sapagkat si Cristo ay nakatayo sa labas ng puso ng isang Laodiceano at kumakatok, naghahangad ng pagpasok.

> Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.

> Narito, ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung ang sinuman ay makarinig ng aking tinig at magbukas ng pinto, ako’y papasok sa kaniya, at makikipaghapunan ako sa kaniya, at siya’y makikipaghapunan sa akin. Apocalipsis 3:20.

In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.

Noong 1856, ang kamay ni Cristo ay kumakatok sa Laodikenseng kilusang Millerita, ngunit walang naging bisa. Noong 1849, pitong taon bago iyon, sinimulan Niyang tipunin ang Kanyang bayan sa ikalawang pagkakataon, ngunit ang pagdududa at kawalang-katiyakan ang nagpahinto sa kilusang Filadelfia.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> Kung ang mga Adventista, matapos ang Dakilang Pagkakadismaya noong 1844, ay nanghawak nang matatag sa kanilang pananampalataya at nagpatuloy na magkakaisa sa nagbubukas na pamamatnubay ng Diyos, tinatanggap ang mensahe ng ikatlong anghel at sa kapangyarihan ng Banal na Espiritu ay ipinahahayag ito sa sanlibutan, nakita sana nila ang pagliligtas ng Diyos, ang Panginoon ay kumilos sana nang makapangyarihan sa pamamagitan ng kanilang mga pagsisikap, ang gawain ay natapos na sana, at si Cristo ay dumating na sana noon pa upang tanggapin ang Kanyang bayan sa kanilang gantimpala. Ngunit sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkakadismaya, marami sa mga mananampalataya sa pagdating ay tinalikuran ang kanilang pananampalataya. . . . Kaya napigil ang gawain, at ang sanlibutan ay naiwan sa kadiliman. Kung ang buong katawan ng mga Adventista ay nagkaisa sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus, lubhang naiiba sana ang ating kasaysayan!" Evangelism, 695.

On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”

Noong ika-11 ng Setyembre 2001, tinipon ni Cristo ang Kaniyang bayan sa mga huling araw, na pagkatapos ay nangalat noong ika-18 ng Hulyo 2020. Noong ika-11 ng Setyembre 2001, kinuha ng mga natipon ang nakatagong aklat mula sa kamay ni Cristo at kinain ito. Noong ika-18 ng Hulyo 2020, tinanggihan nila ang utos na kinakatawan ng Kaniyang nakataas na kamay, na nagsasaad na "hindi na magkakaroon ng panahon."

The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.

Ang mga Millerita ng Filadelfia ay hindi nagpakita ng anumang paghihimagsik tungkol sa kanilang maling hula noong 1843, sapagkat kumilos sila ayon sa lahat ng liwanag na ipinahayag ng Panginoon; subalit noong Hulyo 18, 2020, ang mga Laodiceano ng kilusan ng ikatlong anghel ay naghimagsik laban sa liwanag na nauugnay sa Kanyang kamay. Pagkaraan ng 1844, ang Filadelfianong kilusan ng unang anghel “sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan” ay “isinuko ang kanilang pananampalataya,” at naging mga Laodiceano.

1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.

Ang 1856 ay kumakatawan sa puntong iyon ng paglipat, na nagsisilbing sagisag ng isang puntong paglipat para sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.

Sa isang panahon sa loob ng pitong taong pagitan ng 1849 at 1856, sumalansang ang Filadelfianong kilusang Millerita sa kamay ng Panginoon na iniuunat Niya upang tipunin ang Kaniyang bayan sa ikalawang pagkakataon, at ang pangako ay na Siya’y gagawa noon ng higit kaysa sa Kaniyang ginawa noong una.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “Noong ika-23 ng Setyembre, ipinakita sa akin ng Panginoon na inunat Niya ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng Kaniyang bayan, at na ang mga pagsisikap ay dapat pag-ibayuhin nang lubos sa panahong ito ng pagtitipon. Sa panahon ng pagkakalat, ang Israel ay hinampas at pinunit; nguni’t ngayon, sa panahon ng pagtitipon, pagagalingin ng Diyos at bibigkisin ang Kaniyang bayan. Sa pagkakalat, ang mga pagsisikap na ipalaganap ang katotohanan ay may munting bisa lamang, kaunti o halos wala ang nagawa; nguni’t sa pagtitipon, kapag iniunat na ng Diyos ang Kaniyang kamay upang tipunin ang Kaniyang bayan, ang mga pagsisikap na ipalaganap ang katotohanan ay magkakaroon ng nilalayong bisa. Dapat ang lahat ay magkaisa at maging masigasig sa gawain. Nakita ko na kahiya-hiya para sa sinuman na tumukoy sa panahon ng pagkakalat bilang mga halimbawang magiging patakaran sa atin ngayon sa panahon ng pagtitipon; sapagka’t kung hindi gagawin ng Diyos para sa atin ngayon ang higit kaysa sa ginawa Niya noon, kailanman ay hindi matitipon ang Israel. Kasingkinakailangan ang paglathala ng katotohanan sa isang pahayagan gaya ng pangangaral nito.” Review and Herald, Ika-1 ng Nobyembre, 1850.

Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.

Malinaw na sinikap ng Panginoon na isulong sa pagkakaisa ang Kanyang gawain, ngunit maliwanag na ang pagkakaisa ay nagkawatak-watak, at “sa panahon ng pagdududa at kawalang-katiyakan na sumunod sa pagkadismaya, marami sa mga mananampalatayang Advent ang iniwan ang kanilang pananampalataya.” Ang The Present Truth (na nang maglaon ay the Review and Herald) ay nagsimulang ilathala noong 1849, at pagsapit ng 1851 ay nasa sirkulasyon na ang tsart ng 1850, ngunit pagsapit ng 1856, ang mensahe ng “pitong panahon” ng Levitico 26 ay naiwan na hindi natapos. Ang mensaheng naalisan ng tatak noong Oktubre 22, 1844 ay naganap nang nagtapos ang mga hula sa panahon ng dalawang libo’t tatlong daang taon at dalawang libo’t limang daan at dalawampung taon.

The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the Seventh Trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee Trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.

Ang Sabat ang doktrinang nagningning nang higit sa iba pang mga doktrina noong panahong iyon, at sa loob ng labindalawang taon ay sumulong ang isang proseso ng pagsubok hanggang dumating ang huling pagsubok noong 1856. Ang pagsubok na iyon ay tungkol sa sabatikong kapahingahan ng lupain, at minarkahan nito ang wakas ng isang proseso ng pagsubok na nagsimula sa kapahingahang Sabat para sa tao. Taglay ng panahong ito ng pagsubok ang lagda ng Alfa at Omega. Ang 1856 ay kumatawan din sa isang pagtaas ng kaalaman hinggil sa unang saligang katotohanang natuklasan ni Miller, kaya’t taglay rin nito ang lagda ng Alfa at Omega sa antas na iyon. Ang katotohanan tungkol sa Sabat bilang tanda ng mga taong pinabanal ng Diyos ay inilarawan bilang ang pagpapatunog ng Ikapitong Pakakak, kung kailan natutupad ang hiwaga ni Cristo sa mananampalataya, ang pag-asa ng kaluwalhatian. Ang "pitong panahon" ay ikinatawan ng Pakakak ng Jubileo na dapat patunugin sa Araw ng Pagbabayad-sala.

The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the Seven Thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.

Ang pitong taon mula 1856 hanggang 1863 ay kumakatawan sa sampung araw sa Jerusalem para sa mga alagad, at sa anim na araw ng camp meeting sa Exeter para sa mga Milerita ng Filadelfia, nguni’t sa kasamaang-palad, ang panahong iyon ay naging paglalarawan ng mga tumatangging sumunod sa Panginoon habang inaakay Niya sila sa panahon ng paglipat. Ang kasaysayan ng unang at ikalawang anghel, na siyang panahong pangkasaysayan ng Pitong Kulog, ay tinutukoy na iniunat ng Panginoon ang Kanyang kamay upang tipunin sa ikalawang pagkakataon ang Kanyang bayan mula Abril 19, 1844, at inilalarawan nito ang masunuring pagtugon habang sinundan ng marurunong si Cristo papasok sa Kabanal-banalang Dako.

The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.

Ang kasaysayan ng unang Kadesh, na siyang kasaysayan ng ikatlong anghel mula 1844 hanggang 1863, ay kinikilala ang muling pag-uunat ng kamay ng Panginoon upang tipunin ang Kaniyang bayan sa ikalawang pagkakataon; ngunit sa kasaysayang iyon ay nahayag ang paghihimagsik. Ngayon, sa ikatlong pagkakataon, mula pa noong Hulyo 2023, muling iniuunat ng Panginoon ang Kaniyang kamay upang tipunin ang Kaniyang bayan sa ikalawang pagkakataon, at kanilang tutuparin ang ikalawang Kadesh bilang mga masunuring taga-Filadelfia, sapagkat tinutukoy ng lagda ng katotohanan ang tatlong pagkakataon, na ang pasimula at ang wakas ay kumakatawan sa mga masunuring taga-Filadelfia, at ang nasa gitna ay isang halimbawa ng mga masuwaying taga-Laodicea.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.

> Pakikinggan kaya ng mga iglesia ang mensahe sa Laodicea? Magsisisi kaya sila, o magpapatuloy sa kasalanan, bagaman ang pinakaseryosong mensahe ng katotohanan—ang mensahe ng ikatlong anghel—ay ipinahahayag sa sanlibutan? Ito ang huling mensahe ng awa, ang huling babala sa bumagsak na sanlibutan. Kung ang Iglesia ng Diyos ay maging maligamgam, hindi na ito kalulugdan ng Diyos higit kaysa sa mga iglesiang inilarawan na bumagsak at naging tahanan ng mga demonyo, kanlungan ng bawat espiritung karumaldumal, at kulungan ng bawat ibong marumi at kasuklam-suklam. Yaong mga nagkaroon ng pagkakataong marinig at tanggapin ang katotohanan, at nakiisa sa Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw, na tinatawag ang kanilang sarili na bayang tumutupad sa mga utos ng Diyos, ngunit wala namang higit na kasiglahan at pagkatalaga sa Diyos kaysa sa mga iglesiang sa pangalan lamang, ay tatanggap ng mga salot ng Diyos, gaya rin naman ng mga iglesiang sumasalungat sa kautusan ng Diyos. Tanging yaong mga pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan ang bubuo sa maharlikang sambahayan sa mga tahanang makalangit na pinuntahan ni Cristo upang ihanda para sa mga umiibig sa Kanya at tumutupad sa Kanyang mga utos.

> “‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].

> ‘Ang nagsasabing, “Kilala ko Siya,” at hindi tumutupad sa Kanyang mga utos, ay sinungaling, at ang katotohanan ay wala sa kanya’ [1 John 2:4]. Saklaw nito ang lahat ng nag-aangking may pagkakilala sa Diyos, at tumutupad sa Kanyang mga utos, ngunit hindi ipinakikita ito sa pamamagitan ng mabubuting gawa. Tatanggap sila ayon sa kanilang mga gawa. ‘Ang sinumang nananatili sa Kanya ay hindi nagkakasala: ang sinumang nagkakasala ay hindi nakakita sa Kanya, ni nakakilala sa Kanya’ [1 John 3:6]. Ito ay ipinatuon sa lahat ng mga kasapi ng iglesia, kabilang ang mga kasapi ng mga iglesia ng mga Adventista ng Ikapitong Araw. ‘Munting mga anak, huwag kayong dayain ninuman: ang gumagawa ng katuwiran ay matuwid, gaya ng Siya’y matuwid. Ang gumagawa ng kasalanan ay sa diyablo; sapagkat ang diyablo ay nagkakasala buhat pa sa pasimula. Dahil dito nahayag ang Anak ng Diyos, upang puksain Niya ang mga gawa ng diyablo. Ang sinumang ipinanganak ng Diyos ay hindi nagkakasala; sapagkat ang Kanyang binhi ay nananatili sa kanya: at hindi siya makagagawa ng kasalanan, sapagkat siya ay ipinanganak ng Diyos. Sa ganito nahahayag ang mga anak ng Diyos, at ang mga anak ng diyablo: ang sinumang hindi gumagawa ng katuwiran ay hindi sa Diyos, ni ang hindi umiibig sa kanyang kapatid’ [1 John 3:7-10].

> “All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].

> Ang lahat ng nag-aangking sila’y mga Adventistang nangingilin ng Sabat, ngunit nagpapatuloy sa kasalanan, ay mga sinungaling sa paningin ng Diyos. Ang kanilang makasalanang pamumuhay ay sumasalungat sa gawain ng Diyos. Inaakay nila ang iba tungo sa kasalanan. Dumarating ang salita mula sa Diyos sa bawat kasapi ng ating mga iglesia, ‘At gawin ninyong tuwid ang mga landas para sa inyong mga paa, upang ang pilay ay huwag mailigaw sa daan; kundi sa halip ay mapagaling. Pagsikapan ninyong magkaroon ng kapayapaan sa lahat ng tao, at ng kabanalan, na kung wala nito ay walang sinumang makakakita sa Panginoon: Magbantay kayong mataman, baka may sinumang mabigo na makamtan ang biyaya ng Diyos; baka may ugat ng kapaitan na sumibol at bumagabag sa inyo, at sa gayon ay marami ang madungisan; Baka may sinumang mapakiapid, o taong lapastangan, gaya ni Esau, na dahil sa isang pirasong pagkain ay ipinagbili ang kanyang karapatan sa pagkapanganay. Sapagkat nalalaman ninyo na pagkatapos, nang ibig na niyang manahin ang pagpapala, siya’y itinakwil; sapagkat hindi niya nasumpungan ang pagkakataon para sa pagsisisi, bagaman ito’y masikap niyang hinanap na may pagluha’ [Hebrews 12:13-17].

> “This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

> "Ito ay nalalapat sa marami na nag-aangking sumasampalataya sa katotohanan. Sa halip na talikdan ang kanilang mga makahalay na gawain, naglalakas-loob silang magpatuloy sa maling landas ng pagkatuto sa ilalim ng mapandayang pangangatwiran ni Satanas. Ang kasalanan ay hindi kinikilala bilang kasalanan. Maging ang kanilang budhi ay nadungisan, ang kanilang mga puso ay natiwali, at maging ang mga pag-iisip ay palagiang tiwali. Ginagamit sila ni Satanas bilang mga pain upang akitin ang mga kaluluwa sa maruruming gawi na dumudungis sa buong pagkatao. 'Ang humamak sa kautusan ni Moises [na siyang kautusan ng Diyos] ay namatay na walang awa sa patotoo ng dalawa o tatlong saksi: Gaano pa nga kayang lalong mabigat na parusa, inaakala ninyo, ang marapat sa kanya na yumurak sa Anak ng Diyos, at inari ang dugo ng tipan, na sa pamamagitan nito’y siya’y pinabanal, na isang bagay na di-banal, at hinamak ang Espiritu ng biyaya? Sapagkat kilala natin Siya na nagsabi, Akin ang paghihiganti, ako ang gaganti, sabi ng Panginoon. At muli, Hahatulan ng Panginoon ang Kanyang bayan. Kakilakilabot ang mahulog sa mga kamay ng Diyos na buhay' [Hebreo 10:28-31]." Manuscript Releases, Tomo 19, 176, 177.

Back to Articles