Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seven

Ang Nakatagong Kasaysayan ng Talatang Apatnapu - Bilang Pito

Eleven and Twenty-Two

Labing-isa at Dalawampu’t Dalawa

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2026

Formats

PDF
Word

Daniel chapter eleven verse sixteen and verse twenty-two both align with the soon coming Sunday law. Verse ten’s fulfillment in 1989 led to the Ukrainian War in 2014, as represented by the battle of Raphia’s fulfillment of verse eleven in 217 BC. Verse eleven unto verse sixteen is also verse eleven unto verse twenty-two; so, the hidden history of verse forty, as represented in verses eleven through sixteen is also represented as the history of verse eleven unto twenty-two. The hidden history of verse forty is represented by eleven through twenty-two.

Ang Daniel kabanata labing-isa talata labing-anim at talata dalawampu’t dalawa ay kapwa tumutugma sa nalalapit nang batas ukol sa Linggo. Ang katuparan ng talata sampu noong 1989 ay humantong sa Digmaan sa Ukraine noong 2014, gaya ng inilarawan ng katuparan ng laban sa Raphia sa talata labing-isa noong 217 BC. Ang talata labing-isa hanggang talata labing-anim ay siya ring talata labing-isa hanggang talata dalawampu’t dalawa; kaya, ang nakatagong kasaysayan ng talata apatnapu, gaya ng inilalarawan sa mga talata labing-isa hanggang labing-anim, ay inilalarawan din bilang kasaysayan ng talata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa. Ang nakatagong kasaysayan ng talata apatnapu ay inilalarawan ng mga talata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa.

## Chapters Eleven through Twenty-two

Mga Kabanata Labing-isa hanggang Dalawampu’t dalawa

That hidden history is also represented in chapters eleven through twenty-two of Genesis, Matthew, Revelation and The Desire of Ages. Those four witnesses of chapters “eleven through twenty-two” align with the hidden history, for the hidden history is verses eleven through twenty-two in Daniel eleven. The center of the four witnesses always identify the sign of the covenant, beginning with the covenant of death represented by Nimrod in chapter eleven in Genesis and ending with the whore of Rome in chapter seventeen of Revelation.

Ang nakatagong kasaysayang iyon ay kinakatawan din sa mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ng Genesis, Mateo, Apocalipsis, at The Desire of Ages. Ang apat na saksing iyon ng mga kabanatang “labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa” ay umaayon sa nakatagong kasaysayan, sapagkat ang nakatagong kasaysayan ay ang mga talata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa sa Daniel 11. Ang sentro ng apat na saksi ay laging tumutukoy sa tanda ng tipan, na nagsisimula sa tipan ng kamatayan na kinakatawan ni Nimrod sa kabanata labing-isa ng Genesis at nagtatapos sa patutot ng Roma sa kabanata labing-pito ng Apocalipsis.

## Seventeen

Labimpito

With the exception of Matthew, the four witnesses identify chapter seventeen as the midpoint of the period they illustrate. The number seventeen is also found three times in the three two hundred and fifty-year prophecies that began at 457 BC, 64 and 1776. Two of those lines, (the first and the last) identify a midpoint when the first line of 457 BC ended in 207 BC and the last line of 1776 ends in 2026. 207 BC was between the battles of Raphia and Panium, and 2026 is the midterm of the final president of the United States.

Maliban kay Mateo, tinutukoy ng apat na saksi ang kabanata labimpito bilang gitnang bahagi ng panahong kanilang inilalarawan. Ang bilang na labimpito ay matatagpuan din nang tatlong ulit sa tatlong propesiya ng dalawang daan at limampung taon na nagsimula noong 457 BC, 64 at 1776. Dalawa sa mga linyang iyon, (ang una at ang huli) ay tumutukoy sa isang gitnang punto nang ang unang linya ng 457 BC ay nagtapos noong 207 BC at ang huling linya ng 1776 ay magtatapos sa 2026. Ang 207 BC ay nasa pagitan ng mga labanan sa Raphia at Panium, at ang 2026 ay ang kalagitnaan ng huling pangulo ng Estados Unidos.

Within the three two-hundred and fifty year lines, Ptolemy reigned for seventeen years. There are seventeen years between 313 and 330 in Nero’s line and there was seventeen years between the battles of Raphia in 217 BC and the battle of Panium in 200 BC. Three of the four witnesses of chapters eleven unto twenty-two mark their exact midpoint as chapters seventeen. Therefore, the hidden history of verse forty is represented in verses eleven through twenty-two of the same chapter, and the four witnesses of chapters eleven through twenty-two align with those very same verses. The fulfillment of each of the three 250-year prophecies align with the very same history. The midpoint is emphasized as a waymark, and it is especially identified as the symbol of the covenant and seal of God’s people.

Sa loob ng tatlong linya ng dalawang daan at limampung taon, naghari si Ptolemy sa loob ng labimpitong taon. May labimpitong taon sa pagitan ng 313 at 330 sa linya ni Nero, at may labimpitong taon sa pagitan ng mga labanan sa Raphia noong 217 BC at ng labanan sa Panium noong 200 BC. Tatlo sa apat na saksi ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ang nagmamarka ng kanilang eksaktong gitnang bahagi sa mga kabanata labimpito. Kaya nga, ang nakatagong kasaysayan ng talata apatnapu ay kinakatawanan sa mga talata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ng gayunding kabanata, at ang apat na saksi ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ay nakaayon sa mismong mga talatang iyon. Ang katuparan ng bawat isa sa tatlong hula na may 250 taon ay nakaayon sa mismong iisang kasaysayan. Ang gitnang bahagi ay binibigyang-diin bilang isang palatandaan, at lalo itong itinatangi bilang sagisag ng tipan at tatak ng bayan ng Diyos.

## Daniel Twelve

Daniel Dose

Verses seven, eleven and twelve of Daniel chapter twelve identify the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse seven identifies December 31, 2023, verse twelve identifies July 18, 2020. The scattering of verse seven that ended on December 31, 2023, which had begun on July 18, 2020 was represented in the alpha and omega of the three verses of prophetic time located in Daniel twelve. The middle verse of 1,290 years identifies the history of 1989 to the soon coming Sunday law as 30, and then 1,260 to the close of human probation. Thirty years representing the age of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand and 1260 years typifying the symbolic forty-two months of Revelation thirteen.

Ang mga talata pito, labing-isa, at labindalawa ng Daniel kabanata labindalawa ay tumutukoy sa huling yugto ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Tinutukoy ng talata pito ang Disyembre 31, 2023, at tinutukoy ng talata labindalawa ang Hulyo 18, 2020. Ang pagpapangalat ng talata pito na nagtapos noong Disyembre 31, 2023, na nagsimula noong Hulyo 18, 2020, ay kinakatawan sa alpha at omega ng tatlong talata ng panahong makapropesiya na matatagpuan sa Daniel labindalawa. Ang gitnang talata ng 1,290 taon ay tumutukoy sa kasaysayan mula 1989 hanggang sa malapit nang dumating na batas ng Linggo bilang 30, at pagkatapos ay 1,260 hanggang sa pagsasara ng palugit ng tao. Ang tatlumpung taon na kumakatawan sa gulang ng pagkapari ng isang daan at apatnapu’t apat na libo at ang 1260 taon na sumasagisag sa makasagisag na apatnapu’t dalawang buwan ng Apocalipsis labintatlo.

The dual prophecy of 30 followed by twelve hundred and sixty years is a symbol of Abraham and Pauls’ dual covenant prophecy of 400 and 430 years. The midpoint of the three verses of time in Daniel twelve represents the rebellion of the thirteenth letter, while also emphasizing the covenant and sealing of the one hundred and forty-four thousand. The three verses also align with the hidden history, and add another witness of the emphasis of the midpoint being a symbol of the covenant.

Ang magkatuwang na propesiya ng 30 na sinundan ng isang libo at dalawang daan at animnapung taon ay isang sagisag ng magkatuwang na propesiya ng tipan nina Abraham at Pablo na 400 at 430 taon. Ang gitnang bahagi ng tatlong talata ng panahon sa Daniel 12 ay kumakatawan sa paghihimagsik ng ikalabintatlong titik, habang binibigyang-diin din ang tipan at ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang tatlong talata ay umaayon din sa nakatagong kasaysayan, at nagdaragdag ng isa pang saksi sa diin na ang gitnang bahagi ay isang sagisag ng tipan.

## Spring and Fall

Tagsibol at Taglagas

With all these lines we must include the three witnesses of the spring and fall feasts located in Leviticus twenty-three aligned and combined with the Pentecostal season in the history of the cross. There the chapter is twenty-three, which is a symbol of Christ work of atonement. The chapter is made up of forty-four verses, symbolically representing October 22, 1844. October 22 represents 22 days in October, beginning with the first day and ending on the twenty-second day, thus bearing the credentials of the Hebrew alphabet. October being the tenth month, when multiplied by the twenty-second day equals 220.

Kasama ng lahat ng mga linyang ito ay dapat nating isama ang tatlong saksi ng mga kapistahan ng tagsibol at taglagas na nasusumpungan sa Levitico beinte-tres, na nakaayon at pinagsama sa kapanahunang Pentecostal sa kasaysayan ng krus. Doon ang kabanata ay beinte-tres, na isang sagisag ng gawain ni Cristo ng pagtubos-sala. Ang kabanata ay binubuo ng apatnapu’t apat na talata, na sagisag na kumakatawan sa Oktubre 22, 1844. Ang Oktubre 22 ay kumakatawan sa 22 araw sa Oktubre, na nagsisimula sa unang araw at nagtatapos sa ikadalawampu’t dalawang araw, sa gayon ay taglay ang mga kredensiyal ng alpabetong Hebreo. Ang Oktubre, bilang ikasampung buwan, kapag minumultiplikahan sa ikadalawampu’t dalawang araw ay katumbas ng 220.

In the Hebrew calendar the tenth day of the seventh month was the Day of Atonement, and ten times seven is seventy, a symbol of probationary time. The twenty-three hundred years ended in 1844 when the third angel arrived, as typified by the third decree that initiated the period. There was seventy weeks determined as probationary time then allotted to ancient literal Israel at the beginning of the 2,300 days, and at the ending of those days the probationary period for modern spiritual Israel was represented by the tenth day of the seventh month, which equates to seventy. October 22, 1844 typifies the soon coming Sunday law, and it is there that the symbolic seventy years of probationary time ends for Seventh-day Adventism, as it did for the Jews when Stephen was stoned.

Sa kalendaryong Hebreo, ang ikasampung araw ng ikapitong buwan ay ang Araw ng Pagtubos, at ang sampung makapito ay pitumpu, isang sagisag ng panahon ng probasyon. Ang dalawang libo at tatlong daang taon ay nagtapos noong 1844 nang dumating ang ikatlong anghel, gaya ng inilalarawan sa anyo ng ikatlong atas na nagpasimula ng panahong iyon. May pitumpung sanlinggong itinakda bilang panahon ng probasyon na noon ay iniukol sa sinaunang literal na Israel sa pasimula ng 2,300 araw, at sa pagtatapos ng mga araw na iyon ang panahon ng probasyon para sa makabagong espirituwal na Israel ay isinagisag ng ikasampung araw ng ikapitong buwan, na katumbas ng pitumpu. Ang Oktubre 22, 1844 ay sumasagisag sa nalalapit na batas ukol sa Linggo, at doon nagtatapos ang sagisag na pitumpung taon ng panahon ng probasyon para sa Seventh-day Adventism, gaya ng nangyari sa mga Judio nang batuhin si Esteban.

1844 represents a period when two angels arrived, the second at the first disappointment and the third at the great disappointment. “44” represents a twofold message as represented by verse forty-four of Daniel eleven’s tidings out of the east and the north. Leviticus twenty-three consists of forty-four verses that divide the sacred feasts into spring and fall. Those forty-four verses represent a twofold message. The two seasons are represented by twenty-two verses each, so both the spring and fall feasts represent the Hebrew calendar’s twenty-two letters. When those two witnesses of twenty-two verses are brought together along with the Pentecostal season they produce a framework of three steps.

Ang 1844 ay kumakatawan sa isang yugto nang dumating ang dalawang anghel, ang ikalawa sa unang kabiguan at ang ikatlo sa dakilang kabiguan. Ang “44” ay kumakatawan sa isang dalawahang mensahe gaya ng inihahalintulad ng balita mula sa silangan at mula sa hilaga sa Daniel 11:44. Ang Levitico 23 ay binubuo ng apatnapu’t apat na talata na naghahati sa mga banal na kapistahan sa tagsibol at taglagas. Ang apatnapu’t apat na talatang iyon ay kumakatawan sa isang dalawahang mensahe. Ang dalawang kapanahunan ay kinakatawan ng tig-dadalawampu’t dalawang talata, kaya kapuwa ang mga kapistahan sa tagsibol at taglagas ay kumakatawan sa dalawampu’t dalawang titik ng kalendaryong Hebreo. Kapag ang dalawang saksing iyon na may tig-dadalawampu’t dalawang talata ay pinagsama kasama ng kapanahunan ng Pentecostes, nagbubunga ang mga ito ng isang balangkas na may tatlong hakbang.

The first step is a waymark made up of three parts followed by five days, as is the last of the three waymarks. The middle waymark is the thirty days of face-to-face instruction by Christ with those who are being anointed as priests for service in the church triumphant. Leviticus twenty-three aligns with the hidden history of verse forty.

Ang unang hakbang ay isang pananda na binubuo ng tatlong bahagi na sinusundan ng limang araw, gaya rin ng huli sa tatlong pananda. Ang gitnang pananda ay ang tatlumpung araw ng harapang pagtuturo ni Cristo sa mga pinapahiran bilang mga saserdote para sa paglilingkod sa nagtatagumpay na iglesia. Ang Levitico beinte-tres ay nakaayon sa nakatagong kasaysayan ng talata kwarenta.

## Midpoints

Mga Gitnang Punto

The midpoint of the chapter eleven through chapter twenty-two line of Genesis is chapter seventeen, where the second step of the three-step covenant of Abraham and the sign of circumcision was instituted. The dead-center of all the verses located in chapter eleven unto twenty-two is Genesis 17:22:

Ang pinakagitna ng linyang mula kabanata labing-isa hanggang kabanata dalawampu’t dalawa ng Genesis ay ang kabanata labimpito, kung saan itinatag ang ikalawang hakbang ng tatlong-hakbang na tipan ni Abraham at ang tanda ng pagtutuli. Ang pinakasentro ng lahat ng mga talatang nasa kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ay Genesis 17:22:

> But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year. And he left off talking with him, and God went up from Abraham. Genesis 17:22.

> Ngunit ang aking tipan ay pagtitibayin ko kay Isaac, na siyang isisilang sa iyo ni Sara sa takdang panahong ito sa susunod na taon. At siya'y tumigil ng pakikipag-usap sa kaniya, at ang Dios ay umakyat mula kay Abraham. Genesis 17:22.

God began speaking to Abraham in verse one and he ended his conversation in verse twenty-two, so the entire dialogue of the covenant of circumcision was placed within the prophetic context of the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, while the theme of the twenty-two verses was the rite of circumcision, that was to be accomplished on the eighth day. The center or midpoint of the Genesis passage is God’s covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand as represented by Abraham’s covenant of circumcision. The midpoint of Genesis’ line of chapters eleven unto twenty-two is chapter seventeen, and the absolute midpoint of the chapter is verse twenty-two where God ceases His conversation of the covenant with Abraham, thus placing the midpoint in the context of the Hebrew alphabet of twenty-two letters. The midpoint of those twenty-two verses, is of course, verse eleven.

Nagsimulang magsalita ang Diyos kay Abraham sa talatang isa at tinapos Niya ang Kaniyang pakikipag-usap sa talatang dalawampu’t dalawa, kaya ang buong pag-uusap tungkol sa tipan ng pagtutuli ay inilagay sa loob ng propetikong konteksto ng dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo, samantalang ang paksa ng dalawampu’t dalawang talata ay ang seremonya ng pagtutuli, na dapat ganapin sa ikawalong araw. Ang sentro o pinakagitna ng sipi sa Genesis ay ang tipang pakikipag-ugnayan ng Diyos sa isang daan at apatnapu’t apat na libo gaya ng isinagisag ng tipan ng pagtutuli kay Abraham. Ang gitnang bahagi ng hanay ng mga kabanata ng Genesis mula kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ay kabanata labimpito, at ang ganap na pinakagitna ng kabanata ay talatang dalawampu’t dalawa kung saan itinitigil ng Diyos ang Kaniyang pakikipag-usap kay Abraham tungkol sa tipan, kaya inilalagay ang pinakagitna sa konteksto ng alpabetong Hebreo na may dalawampu’t dalawang titik. Ang gitna ng dalawampu’t dalawang talatang iyon ay, mangyari pa, ang talatang labing-isa.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> At inyong tutuliin ang laman ng inyong balat ng masama; at iyon ay magiging tanda ng tipan sa pagitan ko at ninyo. Genesis 17:11.

The midpoints of the four passages of chapters eleven through twenty-two in the Bible involve three verses to complete the thought of the midpoint.

Ang mga gitnang bahagi ng apat na talata mula sa mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa sa Biblia ay kinapapalooban ng tatlong talata upang mabuo ang diwa ng gitnang bahagi.

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> Ito ang aking tipan, na inyong iingatan, sa pagitan ko at ninyo at ng iyong binhi pagkamatay mo: Bawat lalaking sanggol sa inyo ay tatanggap ng pagtutuli. At inyong tutuliin ang laman ng inyong balat ng masama; at ito’y magiging tanda ng tipan sa pagitan ko at ninyo. At ang may gulang na walong araw ay tatanggap ng pagtutuli sa inyo, bawat lalaking sanggol sa buong panahon ng inyong mga salinlahi, maging yaong ipinanganak sa bahay, o binili sa salapi mula sa sinumang taga-ibang lahi, na hindi mula sa iyong binhi. Genesis 17:10–12.

A token is a sign, which represents an ensign. The passage is about the ensign who are the one hundred and forty-four thousand. The man child were to be circumcised at eight days old, just as the covenant of Noah was with the eight souls in the ark, thus employing the number eight to tie the Noachian covenant together with the Abrahamic covenant. They are to be Philadelphians, for the are to be circumcised which Paul identifies as the symbol of the crucifixion of the flesh. When the flesh is crucified Christ’s Divinity is within, and that combination is the ensign; for as Sister White states, “When Christ character is perfectly reproduced in His children, He will return for them.”

Ang isang tanda ay isang sagisag, na kumakatawan sa isang watawat. Ang talata ay tungkol sa watawat, na siyang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang sanggol na lalaki ay dapat tuliin sa ikawalong araw, kung paanong ang tipan ni Noe ay kasama ang walong kaluluwa sa daong, sa gayon ay ginagamit ang bilang na walo upang pag-ugnayin ang tipang Noachian at ang tipang Abrahamiko. Sila ay dapat maging mga taga-Filadelfia, sapagkat sila ay dapat tuliin, na kinikilala ni Pablo bilang sagisag ng pagpapapako sa laman. Kapag ang laman ay naipako na sa krus, ang Pagka-Diyos ni Cristo ay nasa loob, at ang pinagsamang iyon ang siyang watawat; sapagkat gaya ng sinabi ni Sister White, “Kapag ang karakter ni Cristo ay ganap nang naipakita sa Kaniyang mga anak, Siya ay babalik upang kunin sila.”

> “Human nature is depraved, and is justly condemned by a holy God. But provision is made for the repenting sinner, so that by faith in the atonement of the only begotten Son of God, he may receive forgiveness of sin, find justification, receive adoption into the heavenly family, and become an inheritor of the kingdom of God. Transformation of character is wrought through the operation of the Holy Spirit, which works upon the human agent, implanting in him, according to his desire and consent to have it done, a new nature. The image of God is restored to the soul, and day by day he is strengthened and renewed by grace, and is enabled more and more perfectly to reflect the character of Christ in righteousness and true holiness.

> “Ang kalikasang pantao ay tiwali, at makatarungang hinahatulan ng isang banal na Diyos. Ngunit may inilaan para sa nagsisising makasalanan, upang sa pamamagitan ng pananampalataya sa pagtubos ng bugtong na Anak ng Diyos, siya ay tumanggap ng kapatawaran ng kasalanan, makasumpong ng pag-aaring-ganap, tumanggap ng pagkukupkop sa sambahayan ng langit, at maging tagapagmana ng kaharian ng Diyos. Ang pagbabago ng pagkatao ay ginagawa sa pamamagitan ng pagkilos ng Espiritu Santo, na gumagawa sa taong kinakasangkapan, na sa kaniya ay itinatanim, ayon sa kaniyang hangarin at pahintulot na ito ay maganap, ang isang bagong likas. Ang larawan ng Diyos ay naibabalik sa kaluluwa, at sa araw-araw siya ay pinalalakas at pinapanibago sa pamamagitan ng biyaya, at higit at higit na pinagkakaloobang maipamalas nang lalong ganap ang likas ni Cristo sa katuwiran at tunay na kabanalan.”

> “The oil so much needed by those who are represented as foolish virgins, is not something to be put on the outside. They need to bring the truth into the sanctuary of the soul, that it may cleanse, refine, and sanctify. It is not theory that they need; it is the sacred teachings of the Bible, which are not uncertain, disconnected doctrines, but are living truths, that involve eternal interests that center in Christ. In him is the complete system of divine truth. The salvation of the soul, through faith in Christ, is the ground and pillar of the truth. Those who exercise true faith in Christ make it manifest by holiness of character, by obedience to the law of God. They realize that the truth as it is in Jesus reaches heaven, and compasses eternity. They understand that the Christian’s character should represent the character of Christ, and be full of grace and truth. To them is imparted the oil of grace, which sustains a never-failing light. The Holy Spirit in the heart of the believer, makes him complete in Christ. It is not a decided evidence that a man or a woman is a Christian because he manifests deep emotion when under exciting circumstances. He who is Christlike has a deep, determined, persevering element in his soul, and yet has a sense of his own weakness, and is not deceived and misled by the Devil, and made to trust in himself. He has a knowledge of the word of God, and knows that he is safe only as he places his hand in the hand of Jesus Christ, and keeps firm hold upon him.

> “Ang langis na lubhang kailangan ng mga kinakatawanan bilang mga hangal na dalaga ay hindi isang bagay na ipapahid lamang sa panlabas. Kailangan nilang dalhin ang katotohanan sa santuwaryo ng kaluluwa, upang ito’y makapaglinis, makapagpino, at makapagpabanal. Hindi teorya ang kanilang kailangan; kundi ang mga banal na aral ng Bibliya, na hindi malabo o watak-watak na mga doktrina, kundi mga buháy na katotohanan, na sumasaklaw sa mga walang hanggang kapakanan na nakasentro kay Cristo. Sa kaniya naroon ang ganap na kabuuan ng banal na katotohanan. Ang kaligtasan ng kaluluwa, sa pamamagitan ng pananampalataya kay Cristo, ang siyang saligan at haligi ng katotohanan. Yaong mga nagsasagawa ng tunay na pananampalataya kay Cristo ay ipinahahayag ito sa pamamagitan ng kabanalan ng pagkatao, sa pamamagitan ng pagsunod sa kautusan ng Diyos. Nauunawaan nila na ang katotohanan gaya ng nasasa kay Jesus ay umaabot hanggang langit at sumasaklaw sa kawalang-hanggan. Nauunawaan nila na ang pagkataong Cristiano ay dapat kumatawan sa pagkatao ni Cristo, at mapuspos ng biyaya at katotohanan. Sa kanila ay ibinibigay ang langis ng biyaya, na nagpapanatili ng isang liwanag na hindi kailanman nagkukulang. Ang Espiritu Santo sa puso ng sumasampalataya ang siyang nagpapaging ganap sa kaniya kay Cristo. Hindi isang tiyak na katibayan na ang isang lalaki o isang babae ay Cristiano sapagkat nagpapakita siya ng matinding damdamin kapag nasa ilalim ng nakapupukaw na mga kalagayan. Ang taong tulad ni Cristo ay may malalim, matatag, at mapagtiis na sangkap sa kaniyang kaluluwa, gayunma’y may pagkadama ng kaniyang sariling kahinaan, at hindi nalilinlang at naililigaw ng Diyablo upang magtiwala sa kaniyang sarili. Siya ay may kaalaman sa salita ng Diyos, at nalalaman niyang siya’y ligtas lamang habang inilalagay niya ang kaniyang kamay sa kamay ni Jesu-Cristo, at nananatiling mahigpit ang pagkapit sa kaniya.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> “Nahahayag ang pagkatao sa pamamagitan ng isang krisis. Nang ipahayag ng taimtim na tinig sa hatinggabi, ‘Narito, dumarating ang kasintahang lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,’ ang mga natutulog na dalaga ay nagbangon mula sa kanilang pagkakahimbing, at nahayag kung sino ang naghanda para sa pangyayaring iyon. Kapuwa panig ay nabigla, ngunit ang isa ay handa sa biglaang pangangailangan, at ang isa naman ay nasumpungang walang paghahanda. Nahahayag ang pagkatao sa pamamagitan ng mga kalagayan. Inilalabas ng mga kagipitan ang tunay na uri ng pagkatao. Ang ilang biglaan at di-inaasahang kapahamakan, pagdadalamhati, o krisis, ang ilang hindi inaasahang karamdaman o pagdurusa, ang anumang naglalapit sa kaluluwa nang harapan sa kamatayan, ay maglalantad ng tunay na kaloob-looban ng pagkatao. Mahahayag kung may tunay ngang pananampalataya o wala sa mga pangako ng salita ng Diyos. Mahahayag kung ang kaluluwa nga ba ay inaalalayan ng biyaya, kung may langis sa sisidlan na kasama ng ilawan.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals. It cannot be transferred to another, even if the possessor were willing to make the sacrifice. There is much we can do for each other while mercy still lingers. We can represent the character of Christ. We can give faithful warnings to the erring. We can reprove, rebuke, with all long-suffering and doctrine, bringing the doctrines of Holy Writ home to the heart. We can give heartfelt sympathy. We can pray with and for one another. By living a circumspect life, by maintaining a holy conversation, we may give an example of what a Christian should be; but no person can give to another his own mold of character. Let us duly consider the fact that we are to be saved, not as companies, but as individuals. We shall be judged according to the character we have formed. It is perilous to neglect to prepare the soul for eternity, and to put off making our peace with God until upon a dying bed. It is by the daily transactions of life, by the spirit we manifest, that we determine our eternal destiny. He who is faithful in that which is least, is faithful also in much. If we have made Christ our pattern, if we have walked and worked as he has given us an example in his own life, we shall be able to meet the solemn surprises that will come upon us in our experience, and say from our heart, ‘Not my will, but thine, be done.’

> “Ang mga panahon ng pagsubok ay dumarating sa lahat. Paano tayo umaasal sa ilalim ng pagsubok at pagpapatunay ng Diyos? Namamatayan ba ng ilaw ang ating mga ilawan? o patuloy ba nating pinananatiling nagniningas ang mga ito? Handa ba tayo sa bawat kagipitan sa pamamagitan ng ating pakikipag-ugnayan sa Kanya na puspos ng biyaya at katotohanan? Hindi maibabahagi ng limang pantas na dalaga ang kanilang karakter sa limang mangmang na dalaga. Ang karakter ay dapat hubugin ng bawat isa sa atin bilang mga indibiduwal. Hindi ito maililipat sa iba, kahit pa ang nagtataglay nito ay handang gawin ang gayong pagsasakripisyo. Marami tayong magagawa para sa isa’t isa habang nananatili pa ang awa. Maaari nating katawanin ang karakter ni Cristo. Maaari tayong magbigay ng tapat na mga babala sa mga naliligaw. Maaari tayong sumaway, magsansala, nang may buong pagtitiis at aral, na iniuuwi sa puso ang mga doktrina ng Banal na Kasulatan. Maaari tayong magkaloob ng taos-pusong pakikiramay. Maaari tayong manalangin na kasama at para sa isa’t isa. Sa pamumuhay nang may pag-iingat, sa pagpapanatili ng banal na pananalita at pag-uugali, makapagbibigay tayo ng halimbawa kung ano ang nararapat maging isang Cristiano; ngunit walang sinumang makapagbibigay sa iba ng sarili niyang hulma ng karakter. Lubos nating isaalang-alang ang katotohanang tayo ay maliligtas, hindi bilang mga pangkat, kundi bilang mga indibiduwal. Hahatulan tayo ayon sa karakter na ating nabuo. Mapanganib ang pabayaan ang paghahanda ng kaluluwa para sa walang hanggan, at ipagpaliban ang pakikipagkasundo sa Diyos hanggang sa oras na nasa banig na ng kamatayan. Sa araw-araw na mga pakikitungo sa buhay, sa espiritung ating ipinahahayag, natin itinatakda ang ating walang hanggang kapalaran. Ang tapat sa pinakamaliit ay tapat din naman sa marami. Kung ginawa nating si Cristo ang ating huwaran, kung tayo ay lumakad at gumawa gaya ng ibinigay Niyang halimbawa sa Kaniyang sariling buhay, magagawa nating harapin ang mga banal na di-inaasahang pangyayaring darating sa ating karanasan, at masabi mula sa ating puso, ‘Hindi ang kalooban ko, kundi ang iyo, ang mangyari.’”

> “It is in probationary time, the time in which we are living, that we should calmly contemplate the terms of salvation, and live according to the conditions laid down in the word of God. We should educate and train ourselves, hour by hour and day by day, by careful discipline, to perform every duty. We should become acquainted with God and with Jesus Christ whom he has sent. In every trial it is our privilege to draw upon him who has said, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ The Lord says he is more willing to give us the Holy Spirit than parents are to give bread to their children. Then let us have the oil of grace in our vessels with our lamps, that we may not be found among those who are represented as foolish virgins, who were not prepared to go forth to meet the bridegroom.” Review and Herald, September 17, 1895.

> “Sa panahong ito ng pagsubok, ang panahong ating kinabubuhayan, dapat nating mahinahong pagbulay-bulayan ang mga tuntunin ng kaligtasan, at mamuhay ayon sa mga kondisyong inilatag sa salita ng Diyos. Dapat nating sanayin at hubugin ang ating mga sarili, oras-oras at araw-araw, sa pamamagitan ng maingat na disiplina, upang gampanan ang bawat tungkulin. Dapat tayong maging pamilyar sa Diyos at kay Jesu-Cristo na kaniyang sinugo. Sa bawat pagsubok ay pribilehiyo nating dumulog sa kaniya na nagsabi, ‘Panghawakan niya ang aking kalakasan, upang siya’y makipagkasundo sa akin; at siya’y makikipagkasundo sa akin.’ Sinasabi ng Panginoon na higit siyang handang magbigay sa atin ng Banal na Espiritu kaysa ang mga magulang ay magbigay ng tinapay sa kanilang mga anak. Kung gayon, taglayin natin ang langis ng biyaya sa ating mga sisidlan kalakip ng ating mga ilawan, upang tayo’y hindi mapabilang sa mga inilalarawan bilang mga mangmang na dalaga, na hindi handang lumabas upang salubungin ang kasintahang lalake.” Review and Herald, Setyembre 17, 1895.

The ensign of the one hundred and forty-four thousand who were typified by Abraham’s circumcision and the eight souls upon the ark, are the wise virgins in the parable who perfectly reflect the character of Christ in the soon coming crisis. It is only fitting that Sister White closed out the passage by citing Isaiah, for it is a passage that directly refers to the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Ang watawat ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na inilarawan sa pamamagitan ng pagtutuli kay Abraham at ng walong kaluluwang nasa ibabaw ng daong, ay ang matatalinong dalaga sa talinghaga na sakdal na sumasalamin sa karakter ni Cristo sa nalalapit na krisis. Tunay na angkop na tinapos ni Sister White ang sipi sa pamamagitan ng pagsipi kay Isaias, sapagkat ito ay isang talata na tuwirang tumutukoy sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. Isaiah 27:2–11.

> Sa araw na yaon ay awitan ninyo siya, Isang ubasan ng pulang alak. Akong Panginoon ang nag-iingat niyaon; didiligan ko iyon sa bawat sandali: baka may manakit doon, aking iingatan iyon gabi at araw. Ang poot ay wala sa akin: sino ang maghahain laban sa akin ng mga dawag at mga tinik sa pakikipagdigma? Ako’y lulusob sa gitna nila, susunugin ko silang magkakasama. O hayaang kumapit siya sa aking kalakasan, upang siya’y makipagpayapaan sa akin; at siya’y makikipagpayapaan sa akin. Kaniyang palalaliming mag-ugat ang mga nagmula kay Jacob: ang Israel ay mamumulaklak at mag-uusbong, at pupunuin ang ibabaw ng sanglibutan ng bunga. Sinaktan ba niya siya gaya ng pagsakit niyaon sa mga sumakit sa kaniya? o pinatay ba siya ayon sa patayan ng mga pinatay niya? Sa takda, kapag ito’y sumisibol, pakikipagtatalunan mo ito: pinipigil niya ang kaniyang marahas na hangin sa araw ng hanging silangan. Dahil dito nga ay mapapawi ang kasamaan ni Jacob; at ito ang buong bunga ng pag-aalis ng kaniyang kasalanan; kapag ginawa niyang gaya ng mga batong-apog na nadurog ang lahat ng mga bato ng dambana, ang mga sagradong punong-kahoy at mga larawan ay hindi na mangakatayo. Gayon ma’y ang bayang nakukutaan ay magiging wasak, at ang tahanan ay pababayaan, at iiwang gaya ng ilang: doon manginginain ang guya, at doon siya hihiga, at lalamunin ang mga sanga niyaon. Kapag ang mga sanga niyaon ay natuyo, ang mga iyon ay babaliin: ang mga babae ay magsisiparoon, at sisilaban ang mga iyon: sapagkat ito’y bayang walang unawa: kaya’t siya na gumawa sa kanila ay hindi mahahabag sa kanila, at siya na humubog sa kanila ay hindi magpapakita sa kanila ng lingap. Isaias 27:2–11.

In the “day of the east wind,” when the iniquity of Jacob is being purged, and the other class of “people of no understanding” are being gathered and burned is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period, he who desires to make peace with Christ can do so, but the final movements are rapid ones.

Sa “araw ng hanging silanganan,” kapag ang kasamaan ni Jacob ay nililinis, at ang isa pang uri ng “bayang walang pagkaunawa” ay tinitipon at sinusunog, ay siyang panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa panahong iyon, ang sinumang nagnanais na makipagpayapaan kay Cristo ay magagawa iyon, ngunit ang mga huling pagkilos ay mabilis.

The priests were to be thirty years old when they began to serve, and the one-hundred and forty-four thousand are Peter’s kingdom of priests who renew the covenant with God in the last days.

Ang mga saserdote ay dapat tatlumpung taong gulang nang sila’y magsimulang maglingkod, at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang maharlikang pagkasaserdote ni Pedro na nagpapanibago ng tipan sa Diyos sa mga huling araw.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 1:5.

> Kayo rin, na gaya ng mga batong buháy, ay itinatayo bilang isang espirituwal na bahay, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal, na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 1:5.

The priests were prepared to serve over an eight-day anointing service; thus, the number eight is a symbol of the anointed priesthood that are within the ark.

Ang mga saserdote ay inihanda upang maglingkod sa loob ng walong-araw na paglilingkod ng pagpapahid; kaya, ang bilang na walo ay isang sagisag ng pinahirang pagkasaserdote na nasa loob ng kaban.

## Aaron’s Rod

Ang Tungkod ni Aaron

The anointed priesthood of the one hundred and forty-four thousand are represented within the ark of the covenant as Aaron’s rod that budded. When Aaron’s rod budded it provided a distinction between Aaron and the other rods of the tribes of Israel which did not bud. In the Scriptures it is rain that produces the budding of the plants.

Ang pinahirang pagkapari ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay kinakatawan sa loob ng kaban ng tipan bilang tungkod ni Aaron na umusbong. Nang umusbong ang tungkod ni Aaron, nagbigay ito ng pagkakaiba sa pagitan ni Aaron at ng ibang mga tungkod ng mga lipi ng Israel na hindi umusbong. Sa Kasulatan, ang ulan ang nagbubunga ng pag-usbong ng mga halaman.

All the prophets address the latter days, so Aaron’s rod of priesthood, represents the anointing of the one hundred and forty-four thousand in a situation that aligns with Elijah at Carmel and the Millerites in 1844. It addresses the point when there is a clear distinction between the true and false messages of the latter rain. That distinction is made by Joel when he identifies the “new wine” being cut off from one class. The class who has the new wine cut off from their mouths are Isaiah’s drunkards of Ephraim. They are also those who accused the disciples of being drunk at Pentecost and they are the rebels of 1888, who followed their fathers, who were the rebels of 1863. All those lines of prophecy align with the line which Sister White identifies as occurring when the world realizes Adventism has known about the fireballs of Nashville for roughly one hundred and twenty-five years and has said nothing.

Lahat ng mga propeta ay tumatalakay sa mga huling araw, kaya ang tungkod ni Aaron ng pagkasaserdote ay kumakatawan sa pagpapahid sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa isang kalagayang nakaayon kay Elias sa Carmel at sa mga Millerita noong 1844. Tinutukoy nito ang sandali na may malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng tunay at huwad na mga mensahe ng huling ulan. Ang pagkakaibang iyon ay ginawa ni Joel nang kaniyang tukuyin na ang “bagong alak” ay inihiwalay sa isang uri. Ang uri na pinutulan ng bagong alak sa kanilang mga bibig ay ang mga lasing ni Isaias ng Ephraim. Sila rin yaong nagparatang na ang mga alagad ay mga lasing noong Pentecostes, at sila ang mga mapanghimagsik noong 1888, na sumunod sa kanilang mga ama, na siyang mga mapanghimagsik noong 1863. Ang lahat ng mga linyang iyon ng hula ay umaayon sa linyang tinukoy ni Sister White na nagaganap kapag napagtanto ng sanlibutan na ang Adventismo ay may kaalaman tungkol sa mga bolang-apoy ng Nashville sa humigit-kumulang na isang daan at dalawampu’t limang taon at walang sinabi.

## 8, Eighty and 81

8, Walumpu at 81

The number thirty and the number eight are symbols of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of the latter days which represents the combination of Divinity and humanity. The number eight is a tithe of the number eighty, which is the number of the eighty valiant priests who with the high priest withstood king Uzziah, who attempted to offer incense in the holy place. Eighty-one represents Divinity combined with humanity in the context of the priesthood of the church triumphant. The history of Uzziah’s rebellion connects that priesthood of eighty-one in the very crisis that aligns with the rebellion of Ptolemy just after the battle of Raphia. All the prophets identify the latter days, so the priesthood of Divinity combined with humanity, which is the priesthood of the church triumphant made up of eighty human priests and one Divine High Priest are identified in the history that began in 2014 when the Ukrainian War was initiated.

Ang bilang na tatlumpu at ang bilang na walo ay mga sagisag ng pagkasaserdote ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na siyang watawat ng mga huling araw, na kumakatawan sa pagsasanib ng Pagka-Diyos at pagkatao. Ang bilang na walo ay ikapu ng bilang na walumpu, na siyang bilang ng walumpung magigiting na saserdote na, kasama ang dakilang Saserdote, ay sumalungat kay haring Uzziah, na nagtangkang magsunog ng kamangyan sa banal na dako. Ang walumpu’t isa ay kumakatawan sa Pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao sa konteksto ng pagkasaserdote ng iglesiang matagumpay. Ang kasaysayan ng paghihimagsik ni Uzziah ay nag-uugnay sa pagkasaserdoteng iyon na may bilang na walumpu’t isa sa mismong krisis na umaayon sa paghihimagsik ni Ptolemy kaagad matapos ang labanan sa Raphia. Tinutukoy ng lahat ng mga propeta ang mga huling araw, kaya ang pagkasaserdote ng Pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao, na siyang pagkasaserdote ng iglesiang matagumpay na binubuo ng walumpung taong saserdote at isang Banal na Dakilang Saserdote, ay natutukoy sa kasaysayang nagsimula noong 2014 nang pasimulan ang Digmaan sa Ukraine.

The middle chapter of Genesis’ twelve-chapter line is chapter seventeen. The middle verse of the twelve-chapter line is verse twenty-two. Verse twenty-two marks a distinct end of a conversation between God and Abraham that began in verse one, thus identifying verse twenty-two as the end of a prophetic line which bears the signature of the Hebrew alphabet’s twenty-two letters. The middle verse of the line of twenty-two verses is verse eleven, which in turn is the middle of three verses that identify the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Verse eleven is therefore the middle of three distinct verses, and verse eleven conveys the primary truth of not only the twenty-two verses, but also of the three verses it is within, thus identifying verse eleven and twenty-two as a beginning and ending of the primary thought. Thus, verse eleven through twenty-two in chapter seventeen is the primary theme of chapters eleven through twenty-two.

Ang gitnang kabanata ng labindalawang-kabanatang hanay ng Genesis ay ang kabanata labimpito. Ang gitnang talata ng labindalawang-kabanatang hanay ay ang talata dalawampu’t dalawa. Ang talata dalawampu’t dalawa ay nagmamarka ng malinaw na wakas ng isang pag-uusap sa pagitan ng Diyos at ni Abraham na nagsimula sa talata uno, sa gayon ay itinatakda ang talata dalawampu’t dalawa bilang wakas ng isang propetikong hanay na nagtataglay ng tatak ng dalawampu’t dalawang titik ng alpabetong Hebreo. Ang gitnang talata ng hanay na dalawampu’t dalawang talata ay ang talata labing-isa, na siya namang gitna ng tatlong talata na tumutukoy sa pinakatanda ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Samakatuwid, ang talata labing-isa ang gitna ng tatlong natatanging talata, at ang talata labing-isa ang naghahatid ng pangunahing katotohanan hindi lamang ng dalawampu’t dalawang talata, kundi gayundin ng tatlong talatang kinaroroonan nito, sa gayon ay itinatakda ang talata labing-isa at dalawampu’t dalawa bilang simula at wakas ng pangunahing kaisipan. Kaya, ang talata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa sa kabanata labimpito ang pangunahing paksa ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa.

The middle of chapters eleven unto twenty-two in the book of Matthew is chapter sixteen.

Ang gitna ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa sa aklat ni Mateo ay ang kabanata labing-anim.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:20.

> Nang magkagayo’y pinagbilinan niya ang kaniyang mga alagad na huwag nilang sabihin kaninuman na siya si Jesus ang Cristo. Mateo 16:20.

As with Genesis’ midpoint, verse twenty marks the end of a specific conversation that began in verse thirteen when Christ and the disciples arrived at Caesarea Philippi.

Gaya ng sa pinakagitna ng Genesis, minamarkahan ng ikadalawampung talata ang katapusan ng isang tiyak na pag-uusap na nagsimula sa ikalabintatlong talata nang dumating si Cristo at ang mga alagad sa Cesarea Filipos.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> Nang dumating si Jesus sa mga hangganan ng Cesarea Filipos, tinanong niya ang kaniyang mga alagad, na sinasabi, Ano ang sabi ng mga tao kung sino ako na Anak ng tao? At sinabi nila, Ang sabi ng ilan ay ikaw si Juan Bautista: ang ilan naman ay si Elias; at ang iba ay si Jeremias, o isa sa mga propeta. Sinabi niya sa kanila, Ngunit ano ang sabi ninyo kung sino ako? At sumagot si Simon Pedro at sinabi, Ikaw ang Cristo, ang Anak ng Diyos na buhay. At sumagot si Jesus at sinabi sa kaniya, Pinagpala ka, Simon Barjona: sapagkat hindi ito ipinahayag sa iyo ng laman at dugo, kundi ng aking Ama na nasa langit. At sinasabi ko rin naman sa iyo, na ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking iglesia; at ang mga pintuan ng impiyerno ay hindi mananaig laban sa kaniya. At ibibigay ko sa iyo ang mga susi ng kaharian ng langit: at ang anomang iyong talian sa lupa ay tatalian sa langit: at ang anomang iyong kalagan sa lupa ay kakalagan sa langit. Nang magkagayo’y ipinagbilin niya sa kaniyang mga alagad na huwag nilang sabihin kanino man na siya si Jesus na Cristo. Mateo 16:13–20.

## Raphia and Panium

Raphia at Panium

Not only does Matthew’s middle passage represent a distinct conversation and subject, but just as the covenant symbolism of Genesis’ testimony aligns with the battle of Raphia, Matthew’s conversation takes place in Caesarea Philippi, which is Panium. Panium of verse fifteen of Daniel eleven is the midpoint in Matthew’s twelve-chapter line and Raphia of verse eleven of Daniel eleven, is the midpoint of Genesis’ twelve-chapter line.

Hindi lamang na ang gitnang talata ni Mateo ay kumakatawan sa isang natatanging usapan at paksa, kundi kung paanong ang simbolismo ng tipan sa patotoo ng Genesis ay umaayon sa labanan sa Raphia, ang pag-uusap ni Mateo ay nagaganap sa Caesarea Philippi, na siyang Panium. Ang Panium sa talata labinlima ng Daniel onse ay ang gitnang bahagi ng labindalawang-kabanatang hanay ni Mateo, at ang Raphia sa talata labing-isa ng Daniel onse ay ang gitnang bahagi ng labindalawang-kabanatang hanay ng Genesis.

The 250 years that began in 457 BC concluded at 207 BC, the midpoint between Raphia of verse eleven and Panium of verse fifteen, which is where the sign of Abraham’s circumcision and Peter’s confession of the Messiah converge. In the book of Matthew’s line, Peter is testifying to his recognition of Christ, the Son of God at His baptism.

Ang 250 taon na nagsimula noong 457 BC ay nagtapos noong 207 BC, ang gitnang punto sa pagitan ng Raphia sa talata labing-isa at Panium sa talata labinlima, na siyang dako kung saan nagtatagpo ang tanda ng pagtutuli ni Abraham at ang pagpapahayag ni Pedro tungkol sa Mesiyas. Sa linya ng aklat ni Mateo, pinatototohanan ni Pedro ang kaniyang pagkilala kay Cristo, ang Anak ng Diyos, sa Kaniyang bautismo.

Simon means “one who hears” and Barjona means “son of the dove.” Simon was one who heard the message of Christ baptism, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Christ’s baptism typified August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended. The same angel descended on 9/11. Peter represents those who recognize 9/11 as the testing message of the generation of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Simon ay nangangahulugang “isang nakaririnig,” at ang Barjona ay nangangahulugang “anak ng kalapati.” Si Simon ay isa na nakarinig ng mensahe ng bautismo ni Cristo, nang bumaba ang Espiritu Santo sa anyo ng isang kalapati. Ang bautismo ni Cristo ay nagpatotoo nang pauna sa Agosto 11, 1840, nang bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10. Ang gayunding anghel ay bumaba noong 9/11. Si Pedro ay kumakatawan sa mga kumikilala sa 9/11 bilang mensahe ng pagsubok para sa salinlahi ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

Peter represents those who employ the methodology of line upon line. He is the “son” of the dove, so as a son he symbolically represents the last generation. Peter is a symbol of the last generation, and with the symbolic numbering of his name he represents the one hundred and forty-four thousand. Peter represents the final generation who hear the message of the empowerment when Christ appears in the prophetic line. Peter recognized the message associated with Christ’s baptism, and thus Peter could identify Jesus as the anointed one, which is Messiah in the Hebrew and Christ in the Greek. Peter represents those who understand that the angel of Revelation eighteen who descended at 9/11, had also descended on August 11, 1840. Peter represents those who understand 9/11 as a waymark that is only established by the testimony of two or three lines.

Si Pedro ay kumakatawan sa mga gumagamit ng metodolohiyang taludtod sa ibabaw ng taludtod. Siya ang “anak” ng kalapati, kaya bilang isang anak ay sumasagisag siya sa huling salinlahi. Si Pedro ay isang sagisag ng huling salinlahi, at sa simbolikong pagbilang ng kaniyang pangalan ay kinakatawan niya ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Si Pedro ay kumakatawan sa pangwakas na salinlahi na nakaririnig ng mensahe ng pagpapalakas kapag si Cristo ay lumilitaw sa propetikong linya. Kinilala ni Pedro ang mensaheng kaugnay ng bautismo ni Cristo, at sa gayon ay natukoy ni Pedro si Jesus bilang ang pinahiran, na siyang Mesiyas sa Hebreo at Cristo sa Griyego. Si Pedro ay kumakatawan sa mga nakauunawa na ang anghel ng Apocalipsis dieciocho na bumaba noong 9/11 ay bumaba rin noong Agosto 11, 1840. Si Pedro ay kumakatawan sa mga nakauunawa sa 9/11 bilang isang palatandaang-hangganan na itinatatag lamang sa pamamagitan ng patotoo ng dalawa o tatlong linya.

Peter’s confession is that 9/11 identifies the arrival of the third woe, which is the testing message for the final generation. That confession is where the name changes. Abraham is at Raphia and Peter is at Panium, just before the cross. Between Panium and the cross Peter is going to visit the Mount of Transfiguration. It is at Panium where Simon is changed unto Peter when he gave his confession of the testing message for his generation. For the one hundred and forty-four thousand that testing message is Islam of the third woe which arrived in prophetic history at 9/11.

Ang pangungumpisal ni Pedro ay na ang 9/11 ang tumutukoy sa pagdating ng ikatlong kapighatian, na siyang mensahe ng pagsubok para sa huling salinlahi. Ang pangungumpisal na iyon ang dako kung saan nagbabago ang pangalan. Si Abraham ay nasa Raphia at si Pedro ay nasa Panium, bago pa lamang ang krus. Sa pagitan ng Panium at ng krus, dadalaw si Pedro sa Bundok ng Pagbabagong-anyo. Sa Panium binago si Simon na maging Pedro nang ibinigay niya ang kaniyang pangungumpisal tungkol sa mensahe ng pagsubok para sa kaniyang salinlahi. Para sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang mensahe ng pagsubok na iyon ay ang Islam ng ikatlong kapighatian na dumating sa kasaysayang makahula noong 9/11.

The beginning of the testing of Adventism began at 9/11, and at the end of the testing of Adventism the message of Islam of the third woe identifies when and where Simon’s name is changed. The message Peter understands at the end, which was typified by the message of 9/11 at the beginning, is the corrected message of the fireballs of Nashville. There the feast of trumpets arrives in conjunction with the ascension of the ensign and the closed door of the Day of Atonement.

Ang pasimula ng pagsubok sa Adventismo ay nagsimula noong 9/11, at sa wakas ng pagsubok sa Adventismo ay kinikilala ng mensahe ng Islam ng ikatlong aba kung kailan at saan pinalitan ang pangalan ni Simon. Ang mensaheng nauunawaan ni Pedro sa wakas, na inilarawan ng anino ng mensahe ng 9/11 sa pasimula, ay ang itinuwid na mensahe ng mga bolang-apoy ng Nashville. Doon dumarating ang kapistahan ng mga trumpeta kasabay ng pag-akyat ng watawat at ng saradong pinto ng Araw ng Pagtubos.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga bagay na ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles