Article

# The Book of Daniel - Number Ninety

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Siyamnapu

Unraveling the Daily: A Historical Examination of Controversies and Contradictions

Paglilinaw sa Palagian: Isang Makasaysayang Pagsusuri sa mga Kontrobersiya at mga Pagkakasalungatan

Author

Jeff Pippenger

Published

February 23, 2024

Formats

PDF
Word

If you looked closely at the last passage in the previous article, you will have looked at the original source of the passage that is found in the book Early Writings, which A. G. Daniells claims to have taken with him in his interview on the subject of “the daily” with Sister White in 1910. Those who were working to establish the “lie” that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry needed to undermine Sister White’s direct and clear endorsement of the correct view being given to those who gave the judgment hour cry. The “lie” they invented was that the only warning Sister White was being specific about was the warning of time setting. That is what Arthur White works to establish in his biography, and it is what his father, Ellen White’s son, and Daniells were trying to prove by the invented interview.

Kung iyong sinuri nang mabuti ang huling sipi sa nakaraang artikulo, natunghayan mo ang orihinal na pinagmulan ng siping iyon na matatagpuan sa aklat na Early Writings, na inaangkin ni A. G. Daniells na dinala niya sa kaniyang panayam kay Sister White noong 1910 hinggil sa paksa ng “the daily.” Yaong mga nagsikap na itatag ang “kasinungalingan” na ang “the daily” ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo ay kinailangang pahinain ang tuwiran at malinaw na pagpapatibay ni Sister White sa wastong pananaw na ibinibigay sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghuhukom. Ang “kasinungalingan” na inimbento nila ay ito: na ang tanging babalang tiyak na tinutukoy ni Sister White ay ang babala laban sa pagtatakda ng panahon. Iyan ang pinagsisikapan ni Arthur White na itatag sa kaniyang talambuhay, at iyan din ang sinusubukang patunayan ng kaniyang ama—ang anak ni Ellen White—at ni Daniells sa pamamagitan ng gawa-gawang panayam.

As already noted, there is no record of any interview between Sister White and Daniells on the subject of “the daily.” The supposed interview was proposed in 1931. If Sister White had endorsed Daniells fallen view of “the daily” at an interview in 1910, why would he, someone Sister White identified was zealous to promote his view, keep silent about her endorsement for twenty-one years? It wasn’t an interview, it was an invention.

Gaya ng nabanggit na, walang anumang tala ng panayam sa pagitan nina Sister White at Daniells hinggil sa paksa ng “the daily.” Ang sinasabing panayam ay ipinanukala noong 1931. Kung iniendorso sana ni Sister White ang “fallen” na pananaw ni Daniells hinggil sa “the daily” sa isang panayam noong 1910, bakit siya—na kinilala ni Sister White bilang masigasig sa pagtataguyod ng kanyang pananaw—mananatiling tahimik tungkol sa kanyang pag-endorso sa loob ng dalawampu’t isang taon? Hindi iyon isang panayam; iyon ay isang imbento.

The invention of the interview sought to place the context of her statement of “the daily” as if it was something that was incidental to her warning against time setting, and Arthur White placed his fingerprints on the lie in the fashion he presented in the history of 1931. As a Christian he should have simply reported the history, and left historical revisionism out of the equation. We ended the last article with the passage from 1850, that the passage in Early Writings is derived from. The statement first appeared in 1850, in the Review, and then again in the book Experience and Views. The third time it appears is in the book Early Writings, but in its evolution to the book Early Writings certain changes occurred. However, we would not say that many of the Spirit of Prophecy writings have been changed as some claim in their effort to discredit her work.

Ang pagkatha ng panayam ay naghangad na ilagay ang konteksto ng kaniyang pahayag hinggil sa “the daily” na para bang ito’y isang bahaging di-sentro lamang ng kaniyang babala laban sa pagtatakda ng panahon, at iniwan ni Arthur White ang bakas ng kaniyang mga daliri sa kasinungalingang iyon sa paraan ng kaniyang presentasyon nito sa kasaysayan noong 1931. Bilang isang Kristiyano, marapat sana’y isinalaysay lamang niya ang kasaysayan at hindi isinama ang historikal na rebisyonismo sa usapin. Tinapos natin ang nakaraang artikulo sa sipi mula 1850, na siyang pinagmulan ng siping nasa Early Writings. Unang lumitaw ang pahayag noong 1850, sa Review, at muli sa aklat na Experience and Views. Ikatlong lumitaw ito sa aklat na Early Writings, ngunit sa pag-usad nito tungo sa aklat na Early Writings may ilang pagbabagong naganap. Gayunman, hindi natin sasabihing maraming sulatin ng Spirit of Prophecy ang nabago, gaya ng inaangkin ng ilan sa kanilang pagsisikap na siraan ang kaniyang gawain.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng kanyang kamay, at na walang bahagi nito ang dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa kanyang nais. Na ang kanyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang kanyang kamay.

> “Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.

> At nakita ko, kaugnay ng 'Daily,' na ang salitang 'sacrifice' ay idinagdag ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng sigaw ng oras ng paghatol. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa tungkol sa 'Daily;' ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang iba pang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

This passage was originally in the publication titled The Present Truth from 1849, but it was printed in the Review and Herald in November, 1850. In the original manuscript Sister White directly states that she is writing out several things which the Lord had recently shown her, and as you read the entire article you will see many subjects addressed. There are about twenty various subjects that she was shown. The point is that in the original article the subject of “the daily,” and the subject of “time setting” were two different revelations of things she was shown.

Ang bahaging ito ay unang lumabas sa pahayagang pinamagatang The Present Truth noong 1849, ngunit nalimbag ito sa Review and Herald noong Nobyembre 1850. Sa orihinal na manuskrito, tuwirang sinabi ni Kapatid na White na isinusulat niya ang ilang bagay na kamakailan lamang ay ipinakita sa kanya ng Panginoon, at habang binabasa ninyo ang buong artikulo ay makikita ninyong maraming paksa ang tinutugunan. Humigit-kumulang dalawampung iba’t ibang paksa ang ipinakita sa kanya. Ang punto ay na sa orihinal na artikulo, ang paksa hinggil sa “the daily” at ang paksa hinggil sa “time setting” ay dalawang magkaibang pahayag tungkol sa mga bagay na ipinakita sa kanya.

In the original manuscript they were identified in different paragraphs. When the passage was reprinted in Experience and Views the editors combined the paragraph where Sister White upholds the pioneer view of “the daily,” with the following paragraph that warns against time setting. As you read the original, take note that emphasis is placed upon some subjects through Capitalization. In the paragraph where she endorses the pioneer view of “the daily,” she Capitalizes the word Daily, and in the next paragraph she Capitalizes the word Time, thus marking a direct distinction between the two subjects she was shown.

Sa orihinal na manuskrito, tinukoy ang mga ito sa magkakaibang mga talata. Nang muling inilimbag ang siping ito sa Experience and Views, pinagsama ng mga editor ang talatang kung saan ipinaninindigan ni Kapatid na White ang pananaw ng mga pasimuno hinggil sa "the daily" at ang kasunod na talatang nagbababala laban sa pagtatakda ng panahon. Habang binabasa mo ang orihinal, tandaan na may mga paksa na binibigyang-diin sa pamamagitan ng paggamit ng malaking titik. Sa talatang kung saan pinagtitibay niya ang pananaw ng mga pasimuno hinggil sa "the daily," isinusulat niya na may malaking titik ang salitang Daily, at sa susunod na talata ay isinusulat niya na may malaking titik ang salitang Time, kaya't itinatangi nang tuwiran ang dalawang paksang ipinakita sa kaniya.

> “Dear Brethren and Sisters,

> Minamahal na mga kapatid na lalaki at babae,

> “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision. I was shown the loveliness of Jesus, and the love that the angels have for one another. Said the angel—Can ye not behold their love?—follow it. Just so God’s people must love one another. Rather let blame fall on thyself than on a brother. I saw that the message ‘sell that ye have and give alms’ had not been given, by some, in its clear light; that the true object of the words of our Saviour had not been clearly presented. I saw that the object of selling was not to give to those who are able to labor and support themselves; but to spread the truth. It is a sin to support and indulge those who are able to labor, in idleness. Some have been zealous to attend all the meetings; not to glorify God, but for the ‘loaves and fishes.’ Such had much better been at home laboring with their hands, ‘the thing that is good,’ to supply the wants of their families, and to have something to give to sustain the precious cause of present truth.

> Nais kong ibigay sa inyo ang isang maikling paglalarawan ng ipinakita sa akin kamakailan ng Panginoon sa pangitain. Ipinakita sa akin ang kagandahan ni Jesus, at ang pag-ibig na taglay ng mga anghel sa isa’t isa. Sabi ng anghel—Hindi ba ninyo namamasdan ang kanilang pag-ibig?—tularan ninyo iyon. Gayundin dapat magmahalan ang bayan ng Diyos. Mas mabuting sa sarili mo bumagsak ang sisi kaysa sa isang kapatid. Nakita ko na ang mensaheng ‘ibenta ninyo ang mayroon kayo at magbigay-limos’ ay hindi naipahayag ng ilan sa malinaw na liwanag nito; na ang tunay na layon ng mga salita ng ating Tagapagligtas ay hindi naipakilala nang malinaw. Nakita ko na ang layon ng pagbebenta ay hindi upang bigyan ang mga may kakayahang magpagal at magtaguyod ng sarili, kundi upang maikalat ang katotohanan. Kasalanan ang suportahan at pagbigyan sa katamaran ang mga may kakayahang magpagal. May ilan na naging masigasig na dumalo sa lahat ng mga pagtitipon; hindi upang luwalhatiin ang Diyos, kundi dahil sa ‘mga tinapay at mga isda.’ Mas mabuti sanang ang mga gayon ay nasa bahay na lamang, nagpapagal sa pamamagitan ng kanilang mga kamay, ‘ang bagay na mabuti,’ upang matugunan ang pangangailangan ng kanilang mga sambahayan, at nang magkaroon sila ng maibibigay upang alalayan ang mahalagang adhikain ng kasalukuyang katotohanan.

> “Some, I saw, had erred in praying for the sick to be healed before unbelievers. If any among us are sick, and call for the elders of the church to pray over them, according to James 5:14, 15, we should follow the example of Jesus. He put unbelievers out of the room, then healed the sick; so we should seek to be separated from the unbelief of those who have not faith, when we pray for the sick among us.

> Ang ilan, ayon sa aking nakita, ay nagkamali sa pananalanging ipagaling ang mga may sakit sa harap ng mga di-sumasampalataya. Kung may sinuman sa atin ang may sakit at tumawag sa mga matatanda ng iglesia upang ipanalangin siya, ayon sa Santiago 5:14, 15, nararapat nating sundin ang halimbawa ni Jesus. Pinalabas niya ang mga di-sumasampalataya mula sa silid, at pagkatapos ay pinagaling niya ang maysakit; kaya’t dapat nating pagsikapang mahiwalay sa kawalan ng pananampalataya ng mga walang pananampalataya kapag ipinapanalangin natin ang mga may sakit sa gitna natin.

> “Then I was pointed back to the time that Jesus took his disciples away alone, into an upper room, and first washed their feet, and then gave them to eat of the broken bread, to represent his broken body, and juice of the vine to represent his spilled blood. I saw that all should move understandingly, and follow the example of Jesus in these things, and when attending to these ordinances, should be as separate from unbelievers as possible.

> Pagkatapos, itinuro sa akin ang panahong dinala ni Jesus ang kaniyang mga alagad, na sila-sila lamang, sa isang silid sa itaas, at una niyang hinugasan ang kanilang mga paa, at pagkatapos ay pinakain sila ng pinaghating-hating tinapay, na kumakatawan sa kaniyang nabaling katawan, at ng katas ng ubas na kumakatawan sa kaniyang nabuhos na dugo. Nakita ko na ang lahat ay dapat kumilos nang may wastong pagkaunawa, at sundin ang halimbawa ni Jesus sa mga bagay na ito, at kapag ginaganap ang mga ordenansang ito, ay dapat na maging hiwalay sa mga di-sumasampalataya hangga't maaari.

> “Then I was shown that the seven last plagues will be poured out, after Jesus leaves the Sanctuary. Said the angel—It is the wrath of God and the Lamb that causes the destruction or death of the wicked. At the voice of God the saints will be mighty and terrible as an army with banners; but they will not then execute the judgment written. The execution of the judgment will be at the close of the 1000 years.

> Pagkatapos ay ipinakita sa akin na ibubuhos ang pitong huling salot, matapos lisanin ni Jesus ang Santuwaryo. Wika ng anghel—ang poot ng Diyos at ng Kordero ang siyang nagdudulot ng pagkawasak o kamatayan ng mga masama. Sa tinig ng Diyos ang mga banal ay magiging makapangyarihan at kakilakilabot na gaya ng isang hukbong may mga watawat; ngunit hindi pa nila isasakatuparan ang nasusulat na hatol. Ang pagsasakatuparan ng hatol ay magaganap sa pagtatapos ng sanlibong taon.

> “After the saints are changed to immortality, and are caught up together, and receive their harps, crowns, &c., and enter the Holy City, Jesus and the saints set in judgment. The books are opened, the book of life and the book of death; the book of life contains the good deeds of the saints, and the book of death contains the evil deeds of the wicked. These books were compared with the Statute book, the Bible, and according to that they were judged. The saints in unison with Jesus pass their judgment upon the wicked dead. Behold ye! said the angel, the saints sit in judgment, in unison with Jesus, and mete out to each of the wicked, according to the deeds done in the body, and it is set off against their names what they must receive, at the execution of the judgment. This, I saw, was the work of the saints with Jesus, in the Holy City before it descends to the earth, through the 1000 years. Then at the close of the 1000 years, Jesus, and the angels, and all the saints with him, leaves the Holy City, and while he is descending to the earth with them, the wicked dead are raised, and then the very men that ‘pierced him,’ being raised, will see him afar off in all his glory, the angels and saints with him, and will wail because of him. They will see the prints of the nails in his hands, and in his feet, and where they thrust the spear into his side. The prints of the nails and the spear will then be his glory. It is at the close of the 1000 years that Jesus stands upon the Mount of Olives, and the Mount parts asunder, and it becomes a mighty plain, and those who flee at that time are the wicked, that have just been raised. Then the Holy City comes down and settles on the plain.

> Pagkaraang mabago ang mga banal upang maging walang kamatayan, maagaw silang magkakasama, matanggap nila ang kanilang mga alpa, mga korona, at iba pa, at makapasok sa Banal na Lungsod, si Jesus at ang mga banal ay naupo sa paghuhukom. Binuksan ang mga aklat, ang aklat ng buhay at ang aklat ng kamatayan; ang aklat ng buhay ay naglalaman ng mabubuting gawa ng mga banal, at ang aklat ng kamatayan ay naglalaman ng masasamang gawa ng mga masasama. Ang mga aklat na ito ay inihambing sa Aklat ng Kautusan, ang Biblia, at ayon doon sila ay hinatulan. Ang mga banal, kaisa ni Jesus, ay nagpapataw ng kanilang hatol sa mga patay na masasama. Masdan ninyo! sabi ng anghel, ang mga banal ay nakaupo sa paghuhukom, kaisa ni Jesus, at ipinapataw nila sa bawat isa sa mga masama, ayon sa mga gawang nagawa sa katawan, at itinatala sa tapat ng kanilang mga pangalan kung ano ang dapat nilang tanggapin, sa pagpapatupad ng hatol. Ito, aking nakita, ang gawain ng mga banal kasama si Jesus, sa Banal na Lungsod bago ito bumaba sa lupa, sa buong isang libong taon. Pagkatapos, sa pagtatapos ng isang libong taon, si Jesus, at ang mga anghel, at ang lahat ng mga banal na kasama niya, ay aalis sa Banal na Lungsod, at samantalang siya’y bumababa kasama nila sa lupa, bubuhayin muli ang mga patay na masasama; at yaong mismong mga “sumaksak sa kanya,” na mabubuhay na muli, ay makakakita sa kanya mula sa malayo sa buong kanyang kaluwalhatian, na kasama niya ang mga anghel at mga banal, at mananangis dahil sa kanya. Makikita nila ang mga bakas ng mga pako sa kanyang mga kamay at sa kanyang mga paa, at kung saan itinusok ang sibat sa kanyang tagiliran. Ang mga bakas ng mga pako at ng sibat ay magiging kanyang kaluwalhatian. Sa pagtatapos ng isang libong taon tatayo si Jesus sa Bundok ng mga Olibo, at ang bundok ay mahahati, at magiging isang napakalawak na kapatagan, at ang mga tumatakas nang panahong iyon ay ang mga masama na bagong muling ibinangon. Pagkatapos ay bababa ang Banal na Lungsod at hihimpil sa kapatagan.

> “Then Satan imbues the wicked, that have been raised, with his spirit. He flatters them that the army in the City is small, and that his army is large, and that they can overcome the saints and take the City. While Satan was rallying his army, the saints were in the City, beholding the beauty and glory of the Paradise of God. Jesus was at their head, leading them. All at once the lovely Saviour was gone from our company; but soon we heard his lovely voice, saying, ‘Come ye blessed of my Father inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ We gathered about Jesus, and just as he closed the gates of the City, the curse was pronounced upon the wicked. The gates were shut. Then the saints used their wings and mounted to the top of the wall of the City. Jesus was also with them; his crown looked brilliant and glorious. It was a crown within a crown, seven in number. The crowns of the saints were of the most pure gold, decked with stars. Their faces shone with glory, for they were in the express image of Jesus; and as they arose, and moved all together to the top of the City, I was enraptured with the sight.

> Pagkatapos ay pinupuspos ni Satanas ang masasamang binuhay na mag-uli ng kaniyang espiritu. Nililinlang niya sila sa pamamagitan ng papuri, na maliit ang hukbo sa Lungsod, at malaki ang kaniyang hukbo, at kaya nilang madaig ang mga banal at sakupin ang Lungsod. Samantalang tinitipon ni Satanas ang kaniyang hukbo, ang mga banal ay nasa Lungsod, minamasdan ang kagandahan at kaluwalhatian ng Paraiso ng Diyos. Si Jesus ay nasa unahan nila, pinangungunahan sila. Bigla na lamang nawala ang kaibig-ibig na Tagapagligtas sa aming piling; ngunit di naglaon ay narinig namin ang kaniyang kaibig-ibig na tinig, na nagsasabi, 'Halikayo, kayong mga pinagpala ng aking Ama, manahin ninyo ang kahariang inihanda para sa inyo mula sa pagkakatatag ng sanlibutan.' Nagtipon kami sa palibot ni Jesus, at pagkapinid niya sa mga pintuang-bayan ng Lungsod, ang sumpa ay ipinahayag laban sa masasama. Nakasara ang mga pintuang-bayan. Pagkatapos ay ginamit ng mga banal ang kanilang mga pakpak at sumampa sa tuktok ng pader ng Lungsod. Kasama rin nila si Jesus; ang kaniyang korona ay maningning at maluwalhati. Ito’y korona sa loob ng korona, pito ang bilang. Ang mga korona ng mga banal ay yari sa pinakadalisay na ginto, na napapalamutian ng mga bituin. Ang kanilang mga mukha ay nagliliwanag sa kaluwalhatian, sapagkat sila’y nasa mismong wangis ni Jesus; at nang sila’y tumindig, at sabay-sabay na umaakyat tungo sa tuktok ng Lungsod, lubos akong nabighani sa tanawing yaon.

> “Then the wicked saw what they had lost; and fire was breathed from God upon them, and consumed them. This was the Execution of the Judgment. The wicked then received according as the saints in unison with Jesus had meted out to them during the 1000 years. The same fire from God that consumed the wicked, purified the whole earth. The broken ragged mountains melted with fervent heat, the atmosphere, also, and all the stubble was consumed. Then our inheritance opened before us, glorious and beautiful, and we inherited the whole earth made new. We all shouted with a loud voice, Glory, Alleluia.

> Pagkatapos ay nakita ng masasama kung ano ang kanilang nawala; at hiningahan sila ng Diyos ng apoy, at tinupok sila. Ito ang Pagpapatupad ng Hatol. Noon ay tinanggap ng masasama ayon sa inihatol sa kanila ng mga banal, kaisa ni Jesus, sa loob ng isang libong taon. Ang gayunding apoy mula sa Diyos na tumupok sa masasama ang nagdalisay sa buong lupa. Ang mga durog-durog at baku-bakong bundok ay natunaw sa maalab na init, maging ang himpapawid, at ang lahat ng pinaggapasan ay natupok. Pagkatapos ay nabuksan sa harap namin ang aming mana, maluwalhati at marilag, at minana namin ang buong lupang ginawang bago. Kami lahat ay sumigaw nang may malakas na tinig, Kaluwalhatian, Aleluya.

> “I also saw that the shepherds should consult those in whom they have reason to have confidence, those who have been in all the messages, and are firm in all the present truth, before they advocate any new point of importance, which they may think the Bible sustains. Then the shepherds will be perfectly united, and the union of the shepherds will be felt by the church. Such a course I saw would prevent unhappy divisions, and then there would be no danger of the precious flock being divided, and the sheep scattered, without a shepherd.

> Nakita ko rin na nararapat na ang mga pastol ay sumangguni sa mga taong may matibay silang dahilan upang pagkatiwalaan—yaong mga nakasama sa lahat ng mga mensahe at matatag sa lahat ng kasalukuyang katotohanan—bago nila itaguyod ang alinmang bagong puntong mahalaga na inaakala nilang sinusuportahan ng Bibliya. Kung magkagayon, ang mga pastol ay lubos na magkakaisa, at madarama ng iglesia ang pagkakaisa ng mga pastol. Ang gayong paraan, ayon sa nakita ko, ay makapipigil sa mga hindi kanais-nais na pagkakabaha-bahagi, at sa gayon ay mawawala ang panganib na mahati ang mahalagang kawan at ang mga tupa’y magsipangalat na walang pastol.

> “September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.

> Noong ika-23 ng Setyembre, ipinakita sa akin ng Panginoon na iniunat Niya ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng Kaniyang bayan, at na ang mga pagsisikap ay dapat pagdoblehin sa panahong ito ng pagtitipon. Noong panahon ng pagkakawatak-watak ay nasaktan at napilas ang Israel; ngunit ngayon, sa panahon ng pagtitipon, pagagalingin at tatapalan ng Diyos ang Kaniyang bayan. Sa panahon ng pagkakawatak-watak, ang mga pagsisikap na ipakalat ang katotohanan ay halos walang naging bisa, kakaunti o halos wala ang nagawa; ngunit sa panahon ng pagtitipon, kapag iniunat na ng Diyos ang Kaniyang kamay upang tipunin ang Kaniyang bayan, ang mga pagsisikap na ipakalat ang katotohanan ay magkakaroon ng itinakdang bisa. Ang lahat ay dapat magkaisa at maging masigasig sa gawain. Nakita ko na nakahihiya para kaninuman na gumamit ng mga halimbawa mula sa panahon ng pagkakawatak-watak upang pamahalaan tayo ngayon sa panahon ng pagtitipon; sapagkat kung hindi gagawin ng Diyos para sa atin ngayon ang higit kaysa sa ginawa Niya noon, kailanman ay hindi matitipon ang Israel. Kasingkinakailangan ng pangangaral ang paglalathala ng katotohanan sa isang pahayagan.

> “The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang tsart noong 1843 ay pinatnubayan ng kanyang kamay, at na walang bahagi nito ang dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa kanyang nais. Na ang kanyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, upang walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang kanyang kamay.

> “Then I saw in relation to the “Daily,” that the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.

> Pagkatapos ay nakita ko, kaugnay ng “Daily,” na ang salitang “sacrifice” ay idinugtong ng karunungan ng tao, at hindi kabilang sa teksto; at na ibinigay ng Panginoon ang wastong pagkaunawa nito sa mga nagbigay ng panawagan ng oras ng paghuhukom. Nang umiiral ang pagkakaisa, bago ang 1844, halos lahat ay nagkakaisa sa wastong pagkaunawa hinggil sa “Daily”; ngunit mula noong 1844, sa gitna ng kalituhan, tinanggap ang ibang mga pananaw, at sumunod ang kadiliman at kalituhan.

> “The Lord showed me that Time had not been a test since 1844, and that time will never again be a test.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang Panahon ay hindi naging isang pagsubok mula pa noong 1844, at na ang panahon ay hindi na kailanman magiging isang pagsubok.

> “Then I was pointed to some who are in the great error, that the saints are yet to go to Old Jerusalem, &c., before the Lord comes. Such a view is calculated to take the mind and interest from the present work of God, under the message of the third angel; for if we are to go to Jerusalem, then our minds will naturally be there, and our means will be withheld from other uses, to get the saints to Jerusalem. I saw that the reason why they were left to go into this great error, is because they have not confessed and forsaken their errors, that they have been in for a number of years past.” Review and Herald, November 1, 1850.

> Pagkatapos, itinuro sa akin ang ilan na nasa malaking kamalian: na ang mga banal ay kailangan pang pumunta sa Lumang Jerusalem, at iba pa, bago dumating ang Panginoon. Ang gayong pananaw ay may tendensiyang ilihis ang isipan at interes mula sa kasalukuyang gawain ng Diyos, sa ilalim ng mensahe ng ikatlong anghel; sapagkat kung tayo’y dapat pumunta sa Jerusalem, ang ating mga isipan ay likás na magiging nakatuon doon, at ang ating mga pananalapi ay ipagkakait sa iba pang gamit, upang madala ang mga banal sa Jerusalem. Nakita ko na ang dahilan kung bakit sila pinabayaang mapasok sa ganitong malaking kamalian ay sapagkat hindi nila ipinagtapat at tinalikuran ang kanilang mga kamalian, na kinasadlakan nila sa loob ng ilang nakaraang taon. Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

The passage begins by stating, “I wish to give you a short sketch of what the Lord has recently shown to me in vision.” There were several subjects presented, and she did not combine the paragraph addressing “the daily,” with the next paragraph. That was done later by editors who placed the passage in Experience and Views, and thereafter in Early Writings. In Experience and Views, the editors left off the first eight paragraphs, and combined the paragraphs addressing what she was shown of “the daily” and of time setting. Experience and Views was published in 1851, and then Early Writings was published in 1882.

Nagsisimula ang sipi sa ganitong pahayag: “Nais kong ibigay sa inyo ang isang maikling paglalarawan ng ipinakita sa akin kamakailan ng Panginoon sa pangitain.” May ilang paksa ang iniharap, at hindi niya pinagsama ang talatang tumatalakay sa “the daily” sa kasunod na talata. Ginawa iyon pagkaraan ng mga editor na isinama ang siping ito sa Experience and Views, at pagkaraan ay sa Early Writings. Sa Experience and Views, hindi isinama ng mga editor ang unang walong talata, at pinagsama ang mga talatang tumatalakay sa ipinakita sa kanya hinggil sa “the daily” at hinggil sa pagtatakda ng panahon. Ang Experience and Views ay inilathala noong 1851, at ang Early Writings naman ay inilathala noong 1882.

Early Writings was essentially the same four paragraphs that had appeared in Experience and Views, but with one significant exception. In Experience and Views, the one sentence paragraph that addressed time setting was combined with the previous paragraph that addressed “the daily.” Then the paragraph that originally followed the paragraph addressing time setting was included. In Early Writings a paragraph that came from a different passage in Experience and Views, was placed between the paragraph that now addresses both “the daily,” and time setting, which was originally followed by a paragraph identifying why it was wrong to make pilgrimages to old Jerusalem.

Ang Early Writings ay sa esensiya kapareho ng apat na talatang lumitaw sa Experience and Views, ngunit may isang makabuluhang pagbubukod. Sa Experience and Views, ang iisang-pangungusap na talata na tumalakay sa pagtatakda ng panahon ay pinagsanib sa naunang talata na tumalakay sa "the daily." Pagkatapos, isinama ang talatang orihinal na sumunod sa talatang tumatalakay sa pagtatakda ng panahon. Sa Early Writings, isang talata na mula sa ibang bahagi ng Experience and Views ang inilagay sa pagitan ng talatang ngayo’y tumatalakay kapwa sa "the daily" at sa pagtatakda ng panahon, at ng talatang dating sumusunod dito na nagtutukoy kung bakit mali ang pagsasagawa ng mga peregrinasyon sa lumang Jerusalem.

The paragraph that was removed from a different page of Experience and Views, and then was inserted into the passage of Early Writings, only added to the confusion about “the daily” that had begun since 1844. The paragraph was not in Sister White’s original narrative of her vision.

Ang talatang inalis mula sa ibang pahina ng Experience and Views, at pagkatapos ay ipinasok sa isang bahagi ng Early Writings, ay nagdagdag lamang sa kalituhan tungkol sa "the daily" na nagsimula pa noong 1844. Ang talatang iyon ay wala sa orihinal na salaysay ni Kapatid na White hinggil sa kaniyang pangitain.

> “The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.

> Ipinakita sa akin ng Panginoon na ang mensahe ng ikatlong anghel ay dapat humayo at ipangaral sa mga nangalat na anak ng Panginoon, at na ito’y hindi dapat ibatay sa panahon; sapagkat ang panahon ay hindi na muling magiging isang pagsubok. Nakita ko na may ilan na nagkakaroon ng huwad na kasiglahan na nagmumula sa pangangaral tungkol sa panahon; na ang mensahe ng ikatlong anghel ay higit na makapangyarihan kaysa sa panahon. Nakita ko na ang mensaheng ito ay makatatayo sa sarili nitong saligan, at hindi nito kailangan ang panahon upang patibayin ito, at na ito’y hahayo sa makapangyarihang lakas, at gagawin ang kanyang gawain, at paiikliin sa katuwiran. Experience and Views, 48.

The paragraph from page forty-eight of Experience and Views, was inserted after the paragraph in Early Writings, that had been created by combining two different paragraphs, and it placed an emphasis upon time setting that did not exist in the original narrative.

Ang talata mula sa pahina apatnapu’t walo ng Experience and Views ay isiningit pagkatapos ng talata sa Early Writings na nauna nang nabuo sa pamamagitan ng pagsasanib ng dalawang magkaibang talata, at ito’y nagbigay-diin sa pagtatakda ng panahon na hindi umiiral sa orihinal na salaysay.

In 1931, the ancient men that ruled the people of Jerusalem invented a story which claimed Daniells had interviewed Sister White in 1910, and in the testimony that Daniells provided he refers to the 1843 chart, and says he pointed to the non-existent sanctuary on the chart, as he interviewed Sister White. He supposedly had the book Early Writings with him, and as he asked her about what she meant, and based upon her responses he could only conclude that the passage endorsing the pioneer view of “the daily,” in Early Writings, was actually a warning against time setting. Twenty-one years after the invented interview and sixteen years after the death of the persons supposedly interviewed, Daniells places the testimony into the history of the third generation.

Noong 1931, ang mga sinaunang lalaking namahala sa mga tao ng Jerusalem ay kumatha ng isang salaysay na nag-angkin na nakapanayam ni Daniells si Sister White noong 1910, at sa patotoong ibinigay ni Daniells, tumutukoy siya sa 1843 chart at sinasabing itinuro niya ang santuwaryong wala naman sa tsart habang kinapanayam niya si Sister White. Sinasabing dala niya noon ang aklat na Early Writings, at habang tinatanong niya si Sister White hinggil sa kaniyang ibig ipakahulugan, at batay sa kaniyang mga tugon, mapagpapasyahan lamang niya na ang talatang nasa Early Writings na sumusuporta sa pananaw ng mga tagapanguna hinggil sa “the daily” ay sa katunayan isang babala laban sa pagtatakda ng panahon. Dalawampu’t isang taon matapos ang gawa-gawang panayam at labing-anim na taon matapos ang pagkamatay ng mga taong sinasabing kinapanayam, inilagay ni Daniells ang patotoo sa kasaysayan ng ikatlong salinlahi.

F. C. Gilbert was a Hebrew scholar and he did not simply support the correct view of the “daily” as Paganism because the pioneers and Ellen White said it was so. He defended it based upon an understanding of the Hebrew text that Daniel the prophet had employed. He was the prominent Adventist Hebrew scholar during the time period. As the controversy about “the daily” that Daniells and Prescott were pushing continued to grow, Gilbert was one of the prominent scholars who stood in defense of the pioneer position. He had an interview with Ellen White on June 8, 1910, and he later recorded what he and Sister White discussed. Daniells’ testimony is completely contrary to F. C. Gilbert’s.

Si F. C. Gilbert ay isang dalubhasa sa Hebreo, at hindi niya basta sinuportahan ang wastong pananaw tungkol sa "daily" bilang Paganismo dahil lamang sinabi iyon ng mga pasimuno at ni Ellen White. Ipinagtanggol niya ito batay sa pagkaunawa sa tekstong Hebreo na ginamit ng propetang si Daniel. Siya ang bantog na Adventistang dalubhasa sa Hebreo noong panahong iyon. Habang patuloy na lumalaki ang kontrobersiya tungkol sa "daily" na isinusulong nina Daniells at Prescott, si Gilbert ay isa sa mga bantog na iskolar na nanindigang ipagtanggol ang posisyon ng mga pasimuno. Nakipagpanayam siya kay Ellen White noong Hunyo 8, 1910, at kalaunan ay itinala niya ang tinalakay nila ni Kapatid na White. Ganap na salungat ang patotoo ni Daniells sa patotoo ni F. C. Gilbert.

In volume twenty, pages seventeen through twenty-two, of Manuscript Releases, Sister White’s addresses Daniells’ and Prescott’s position on the “daily”. The phrases that you find in F. C. Gilbert’s report of his interview with Ellen White are almost identical to what Sister White herself stated in the passage from Manuscript Releases. So, for many years before Manuscript Releases were published and released, there was no concrete inspired testimony to refute or uphold Daniells’ claim about the content of the interview he supposedly had with Sister White. More importantly, there was no inspired endorsement for his flawed view of the “daily”. Even more importantly, now that Manuscript Releases are available—there still isn’t an inspired endorsement for his flawed view of “the daily!”

Sa Tomo Dalawampu ng Manuscript Releases, pahina labimpito hanggang dalawampu't dalawa, tinutugunan ni Kapatid na White ang posisyon nina Daniells at Prescott hinggil sa "daily". Ang mga pariralang matatagpuan sa ulat ni F. C. Gilbert ng kaniyang panayam kay Ellen White ay halos magkapareho ng mismong ipinahayag ni Kapatid na White sa sipi mula sa Manuscript Releases. Kaya, sa loob ng maraming taon bago nailathala at inilabas ang Manuscript Releases, walang tiyak na inspiradong patotoo upang pasinungalingan o pagtibayin ang pag-angkin ni Daniells tungkol sa nilalaman ng panayam na di-umano'y isinagawa niya kay Kapatid na White. Higit na mahalaga, wala ring inspiradong pagpapatibay sa kaniyang maling pananaw hinggil sa "daily". Lalong higit na mahalaga, ngayong magagamit na ang Manuscript Releases—wala pa rin inspiradong pagpapatibay sa kaniyang maling pananaw hinggil sa "the daily!"

And yet today, Laodicean Adventism is taught that Sister White has no position on the “daily”, except that it is not a “test question” and we should “keep quiet on this subject”. Something is reversed today, and what is reversed is that the true position of “the daily” is now in the minority opinion among God’s people. In 1910, the minority view was Conradi’s view that was being pushed by Daniells and Prescott, and the majority view was the pioneer position.

At gayon ma’y sa kasalukuyan, sa Adventismong Laodiceano ay itinuturo na si Sister White ay walang posisyon hinggil sa “the daily,” maliban sa pagsasabing hindi ito isang “test question” at dapat tayong “manahimik tungkol sa paksang ito.” May nabaligtad ngayon, at ang nabaligtad ay ito: ang tunay na posisyon hinggil sa “the daily” ay ngayo’y nasa minoryang opinyon sa gitna ng bayan ng Diyos. Noong 1910, ang pananaw ng minorya ay ang pananaw ni Conradi na isinusulong nina Daniells at Prescott, at ang pananaw ng mayorya ay ang posisyon ng mga pionero.

The following is F. C. Gilbert’s statement about his interview with Sister White, that should be compared with Manuscript Releases, that has been placed in its entirety, in the eighty-first article of this The Book of Daniel series.

Ang sumusunod ay pahayag ni F. C. Gilbert hinggil sa kanyang pakikipanayam kay Sister White, na dapat ihambing sa Manuscript Releases, at na nailathala nang buo sa ika-walumpu’t isang artikulo ng seryeng ito na The Book of Daniel.

> “Daniells and Prescott . . . would not give the older brethren in the cause any chance to say anything. . . . Daniells was here to see me, and I would not see him. . . . I would not have anything to say to him about anything. About the ‘daily’ that they are trying to work up, there is nothing to it. . . . When I was in Washington there seemed to be something that just encased their minds, and I could not seem to touch them. We are to have nothing to do with this subject of the ‘daily’ . . . I knew they would work against my message, and then the people would not think there was anything to my message. I have written to him and told him that he was showing himself not fit to be president of the General Conference. . . . not the man to keep the Presidency.

> "Si Daniells at si Prescott . . . ay hindi nagbibigay sa mga nakatatandang kapatid sa gawain ng anumang pagkakataon na magsalita. . . . Pumarito si Daniells upang makipagkita sa akin, at hindi ko siya tinanggap. . . . Wala akong anumang sasabihin sa kanya tungkol sa anuman. Tungkol sa 'daily' na pilit nilang binubuo, walang saysay iyon. . . . Nang ako'y nasa Washington, tila may isang bagay na bumalot sa kanilang mga isipan, at waring hindi ko sila maabot. Hindi tayo dapat magkaroon ng anumang kinalaman sa paksang ito hinggil sa 'daily' . . . Alam kong kikilos sila laban sa aking mensahe, at kung gayo'y iisipin ng mga tao na walang kabuluhan ang aking mensahe. Sinulatan ko siya at sinabi kong ipinakikita niya na hindi siya karapat-dapat maging pangulo ng General Conference. . . . hindi siya ang taong dapat manatili sa Pagkapangulo."

> “If this message of the ‘daily’ were a testing message the Lord would have shown me. These people do not see the end from the beginning in this thing. . . .I utterly refuse to see any of them who are engaged in this work.

> Kung ang mensaheng ito ukol sa “daily” ay isang mensaheng panubok, ipinakita na sana ito sa akin ng Panginoon. Ang mga taong ito ay hindi nakikita ang wakas mula sa pasimula hinggil sa bagay na ito. . . . Ako’y lubos na tumatangging humarap sa sinuman sa kanila na nagsasagawa ng gawaing ito.

> “The light that was given me of God is that Brother Daniells has stood in the Presidency long enough. . . . and I was told not to have any more conversation with him about any of these things. I would not see Daniells about the matter, and I would not have one word with him. They pled with me to give him an interview, but I would not. . . . I was told to warn our people not to have anything to do with this thing they are teaching. . . . I was forbidden of the Lord to listen to it. I have expressed myself as not having a particle of confidence in it. . . . This whole thing they are doing is a scheme of the devil.” F. C. Gilbert’s report of an interview given him by Ellen White on June 8, 1910.

> "Ang liwanag na ibinigay sa akin ng Diyos ay na si Kapatid na Daniells ay nanungkulan sa pagkapangulo nang sapat na katagalan. . . . at sinabi sa akin na huwag nang makipag-usap pa sa kanya tungkol sa alinman sa mga bagay na ito. Hindi ko haharapin si Daniells tungkol sa bagay na ito, at ni isang salita ay hindi ko sasabihin sa kanya. Pinakiusapan nila ako na makipagpanayam sa kanya, ngunit tumanggi ako. . . . Sinabihan akong balaan ang ating bayan na huwag magkaroon ng anumang kinalaman sa bagay na kanilang itinuturo. . . . Ipinagbawal sa akin ng Panginoon na pakinggan ito. Ipinahayag kong wala akong ni katiting na pagtitiwala rito. . . . Ang buong bagay na ito na kanilang ginagawa ay isang lalang ng diyablo." Ulat ni F. C. Gilbert hinggil sa isang panayam na ibinigay sa kanya ni Ellen White noong Hunyo 8, 1910.

We will continue this subject in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang paksang ito sa susunod na artikulo.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ ‘Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang nakakabasa ng mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi tungkol sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: “Hindi sila napipighati at nangilalas dahil sa kanilang kalagayang moral at espirituwal.” “Oo, pinili nila ang sarili nilang mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at ipagdaranas ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang tumawag ako, walang sumagot; nang ako’y nagsalita, hindi sila nakinig; kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng aking mga mata, at pinili nila ang hindi ko kinalulugdan.” “Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagdaraya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,” “sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,” “kundi nalugod sila sa kalikuan.” Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Ang Makalangit na Guro ay nagtanong: “Anong higit na matinding panlilinlang ang makalilinlang sa isip kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasakatuparan mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makamundo at nagkakasala laban kay Jehova? O, tunay na isang malaking pandaraya, isang mapang-akit na panlilinlang, ang sumasakop sa mga isipan kapag yaong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay napagkakamalan ang anyo ng kabanalan bilang ang espiritu at kapangyarihan nito; kapag iniaakala nilang sila’y mayaman at nanagana sa mga pag-aari at wala nang kailangan, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> Hindi nagbago ang Diyos sa Kaniyang mga tapat na lingkod na pinananatiling walang dungis ang kanilang mga kasuotan. Ngunit marami ang sumisigaw, “Kapayapaan at katiwasayan,” samantalang ang biglang pagkapuksa ay dumarating sa kanila. Maliban na magkaroon ng lubos na pagsisisi, maliban na magpakumbaba ang mga tao sa kanilang mga puso sa pamamagitan ng pag-amin ng kanilang mga kasalanan at tanggapin ang katotohanan gaya ng nasa kay Jesus, kailanman ay hindi sila makapapasok sa langit. Kapag naganap ang paglilinis sa ating hanay, hindi na tayo magpapakampante na nagmamalaki na tayo’y mayaman at naging masagana, na wala nang kailangan.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? “How is the faithful city become an harlot!” My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’

> Sino ang makapagsasabi nang totoo: 'Ang aming ginto ay sinubok sa apoy; ang aming mga kasuutan ay walang dungis ng sanlibutan'? Nakita ko ang ating Tagapagturo na tumuturo sa mga kasuutan ng tinatawag na katuwiran. Hinubad Niya ang mga iyon, at ibinunyag ang karumihang nasa ilalim. Pagkatapos ay sinabi Niya sa akin: 'Hindi mo ba nakikita kung paanong mapagpaimbabaw nilang tinakpan ang kanilang karumihan at kabulukan ng likas? "Paanong ang tapat na lunsod ay naging isang patutot!" Ang bahay ng Aking Ama ay ginawang bahay ng pangangalakal, isang dako na nilisan ng banal na presensiya at kaluwalhatian! Dahil sa kadahilanang ito ay may kahinaan, at kulang ang kalakasan.'

> “Unless the church, which is now being leavened with her own backsliding, shall repent and be converted, she will eat of the fruit of her own doing, until she shall abhor herself. When she resists the evil and chooses the good, when she seeks God with all humility and reaches her high calling in Christ, standing on the platform of eternal truth and by faith laying hold upon the attainments prepared for her, she will be healed. She will appear in her God-given simplicity and purity, separate from earthly entanglements, showing that the truth has made her free indeed. Then her members will indeed be the chosen of God, His representatives.” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Malibang magsisi at magbalik-loob ang iglesia, na ngayo’y nahahaluan ng lebadura ng sarili niyang pagtalikod, kakainin niya ang bunga ng sarili niyang mga gawa hanggang sa kasuklaman niya ang kanyang sarili. Kapag nilabanan niya ang masama at pinili ang mabuti, kapag hinanap niya ang Diyos nang buong kababaang-loob at naabot ang matayog niyang pagkatawag kay Cristo, na nakatindig sa saligan ng walang hanggang katotohanan at sa pamamagitan ng pananampalataya’y tinatanganan ang mga pagtatamong inihanda para sa kanya, siya’y gagaling. Lilitaw siya sa kanyang kasimplehan at kadalisayang kaloob ng Diyos, hiwalay sa mga makalupang pagkakabuhol, na ipinakikitang tunay na pinalaya siya ng katotohanan. Kung magkagayon, ang mga kasapi niya ay tunay ngang mga hinirang ng Diyos, ang Kanyang mga kinatawan. Testimonies, Tomo 8, 249, 250.

Back to Articles