Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Labinsiyam

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Ang Makahulang Kahalagahan ng mga Makasaysayang Palatandaan sa Landas: Pag-unawa sa mga Huling Araw sa pamamagitan ng Simbolismong Biblikal

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay inilarawan bilang yaong mga nilinis ng Sugo ng Tipan, at ang malaking pulutong ay inilarawan sa pamamagitan ng mapuputing kasuotan ng martiryo. Ang una sa dalawang banal na yugto ng mga huling araw ay tumutukoy sa gawain ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan, at ang ikalawang yugto ay kumakatawan sa gawain ni Elias. Ang unang yugto ay kumakatawan sa pagsisiyasat na paghuhukom sa mga buháy na nasa Laodiceang Adbentismo at ang ikalawang yugto ay kumakatawan sa paghuhukom na ipinatutupad ng makabagong Roma.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

Ang "tanda" upang tumakas mula sa mga lungsod sa mga huling araw ay hindi wastong naunawaan ng Adventismong Laodicean. Ipinababatid sa atin ni Sister White na ang pagkawasak ng Jerusalem mula 66 hanggang 70 AD ay nagbibigay ng isang ilustrasyon ng tandang babala para sa bayan ng Diyos sa mga huling araw.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “Hindi na malayo ang panahon na, gaya ng mga unang alagad, tayo’y mapipilitang humanap ng kanlungan sa mga ilang at mga liblib na dako. Kung paanong ang pagkubkob sa Jerusalem ng mga hukbong Romano ang naging hudyat ng pagtakas para sa mga Kristiyanong taga-Judea, gayon din ang pag-aako ng kapangyarihan ng ating bansa sa pamamagitan ng dekreto na nagpapatupad ng papal na Sabat ay magiging babala sa atin. Sa panahong iyon ay panahon nang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa paglisan sa maliliit naman, upang manirahan sa mga tahimik na tahanan sa mga liblib na pook sa kabundukan.” Testimonies, Tomo 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Ang pagkubkob sa Jerusalem na siyang tanda upang tumakas ay ang unang pagkubkob na isinagawa ni Cestius. Samakatuwid, si Cestius ay kumakatawan sa isang banta na pansamantalang inalis, sapagkat matapos niyang simulan ang pagkubkob, siya’y misteryosong umurong, at hindi kailanman natukoy ng mga mananalaysay ang kaniyang katuwiran sa paggawa nito.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> Matapos paligiran ng mga Romano sa ilalim ng pamumuno ni Cestius ang lungsod, hindi inaasahang itinigil nila ang pagkubkob nang ang lahat ay waring kanais-nais para sa isang agarang pagsalakay.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

Noong dekada 1880 at 1890, si Senador Henry W. Blair mula sa New Hampshire ay naghain ng sunud-sunod na mga panukalang batas sa Kongreso upang italaga ang Linggo bilang Pambansang Araw ng Pamamahinga. Ang mga panukalang batas na ito ay karaniwang tinutukoy bilang “Blair Sunday Bills.” Matibay na tagapagtaguyod si Senador Blair ng pagpangingilin sa Linggo bilang araw ng pamamahinga at relihiyosong pagpangingilin. Pinaniniwalaan niya na ang isang pinag-isang araw ng pamamahinga ay magkakaroon ng mabubuting moral at panlipunang epekto sa lipunang Amerikano. Bagaman nakatamo ang kaniyang mga pagsisikap ng ilang suporta, lalo na mula sa mga grupong panrelihiyon, naharap din ang mga ito sa pagtutol, kabilang ang mga pangamba hinggil sa paghihiwalay ng Simbahan at Estado.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Ito ang unang pagtatangka na ipasa ang batas ng Linggo sa kasaysayan ng hayop na umaahon mula sa lupa, na nakatakdang magsalita gaya ng dragon kapag sa kahuli-hulihan ay magpapasa ito ng batas ng Linggo. Ang serye ng mga panukalang-batas ni Blair na ito ang pinuntahan ni A. T. Jones, isa sa mga mensahero ng sesyon ng General Conference noong 1888, sa mga bulwagan ng Kongreso at matatas na tinutulan. Pagkaraan ng ilang pagtatangka, nawala kay Senador Blair ang puwersa ng kanyang pagsusulong ng isang Pambansang Araw ng Kapahingahan. Na may tuwirang kaugnayan sa kasaysayang iyon, at sa mga implikasyon ng isang Pambansang Araw ng Kapahingahan (Linggo), maaaring suriin ang makasaysayang tala ng mga payo ni Ellen White.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

Ang natutuklasan sa pagsusuri ng kaniyang mga babala tungkol sa batas ng Linggo ay isang mabigat na bagay na malawakan ang hindi pagkakaunawa rito sa Adventismong Laodiceano. Sa konteksto ng pangangailangang nasa labas ng mga lungsod, at ayon sa siping binanggit, isinulat niya: “Darating na ang panahon upang lisanin ang malalaking lungsod, bilang paghahanda sa pag-alis sa maliliit naman, tungo sa mga tahimik na tahanan sa mga liblib na pook sa kabundukan.” Paulit-ulit niyang itinuro na ang bayan ng Diyos ay kailangang manirahan sa kanayunan, subalit ang kaniyang mga payo hinggil sa pamumuhay sa kanayunan bago ang 1888 ay inilalagay ang kaniyang tagubilin na lisanin ang mga lungsod sa kontekstong sa nalalapit na hinaharap ay kakailanganing lisanin ng bayan ng Diyos ang mga lungsod. Pagkaraan ng 1888, sa kaniyang mga nakasulat na tagubilin tungkol sa pamumuhay sa kanayunan, kailanman ay hindi siya lumihis sa payo na dapat ay wala na tayo sa mga lungsod.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Ang mga panukalang-batas ni Blair hinggil sa Pambansang Araw ng Pamamahinga na lumitaw sa kasaysayan ang naging “tanda” upang lisanin ang mga lunsod, at bagaman nawalan ng kinakailangang pag-igting ang mga panukalang-batas ni Blair upang maisakatuparan ang gawain at umurong sa kadiliman ng kasaysayan, naibigay na ang “tanda” upang tumakas. Ibinigay ito sa makasaysayang panandang-daan ng unang pagkubkob, na dinala ni Cestius. Ang malapit nang dumating na batas ng Linggo ay inilalarawan ng pagkubkob ni Tito, at kung may sinumang mga Adbentistang Laodiceano na nananatili pa sa mga lunsod kapag dumating ang pagkubkob na iyon, mamamatay sila kasama ng masasama.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

May dalawang makahulang panahon sa mga huling araw. Ang mga ito ay pinaghiwalay ng nalalapit na batas sa Linggo. Ang unang panahon ay ang paghuhukom na nagsisiyasat sa mga nabubuhay sa Laodiceang Adventismo, at ang ikalawang panahon ay ang pagpapatupad ng hatol sa patutot ng Roma. Ang dalawang panahong iyon ay paulit-ulit na inilalarawan, sapagkat sa dalawang panahong iyon natutupad hanggang sa mismong titik ang talinghaga ng sampung dalaga, gaya ng nangyari sa kasaysayang Millerita. Ang panahon ng pagkaantala sa talinghaga ay ang panahon ng pagkaantala sa Habakuk kabanata dalawa, kaya’t ang dalawang panahong ating isinaalang-alang ay inilarawan din sa Habakuk kabanata dalawa. Ang talinghaga ng sampung dalaga, at ang Habakuk kabanata dalawa, ay natupad hanggang sa mismong titik sa kasaysayang Millerita, at nang mangyari iyon, ang Ezekiel kabanata labindalawa, talata dalawampu’t isa hanggang dalawampu’t walo ay natupad din.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Ang huling walong talata ng Ezekiel kabanata labindalawa ay nagtutukoy ng isang panahon kung kailan matutupad ang “bisa ng bawat pangitain,” sa panahong ang Diyos ay “hindi na magpapaliban” sa Kaniyang mga pangitain. Ang dalawang yugto ng kasaysayan na madalas inuulit at tumutukoy sa mapanuring paghuhukom sa mga buhay sa Adventismong Laodiceano, at sa pagpapatupad ng hatol sa patutot ng Tiro, ay yaong panahong propetiko kung saan ang bawat pangitain sa loob ng Bibliya ay dumarating sa ganap at pangwakas na katuparan. Sa panahong iyon itinatatag ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, at kinakatawan nila ang uring hindi namamatay, at nabubuhay hanggang sa pagbabalik ni Cristo. Sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, tinutukoy ni Cristo ang isang “tanda” na nagsasaad kung kailan dumating ang lahing yaon.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

Sa dalawang kasaysayan na kinakatawan ng “tanda” upang tumakas, gaya ng inilahad ni Cristo kaugnay ng kasuklamsuklam na paninira, dalawang kapanahunan ang tinakdaan, at sa kanilang pasimula ay may isang “tanda,” at sa kanilang mga wakas ay may mga “tanda.” Ang “tanda” na tinukoy ni Cristo bilang kumakatawan sa huling salinlahi na mabubuhay hanggang sa Siya’y pumarito sa mga alapaap ay siyang katunayan na tayo ngayon ay nasa huling salinlahi ng kasaysayan ng daigdig.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

Sa Lucas kabanata 21, tinutukoy ni Jesus ang kasaysayan mula sa tatlo at kalahating taon ng pagyurak at pagkawasak sa literal na Jerusalem mula sa taong 66 hanggang sa taong 70, hanggang sa katapusan ng tatlo at kalahating taon ng pagyurak sa espirituwal na Jerusalem na nagsimula noong 538 at nagtapos noong 1798.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> At kapag nakita ninyong napapaligiran ng mga hukbo ang Jerusalem, alamin ninyo na malapit na ang pagkatiwangwang nito. Kung magkagayo’y tumakas sa mga bundok ang mga nasa Judea; at ang mga nasa gitna nito ay lumabas; at huwag pumasok doon ang mga nasa kabukiran. Sapagkat ito ang mga araw ng paghihiganti, upang matupad ang lahat ng mga bagay na nasusulat. Ngunit sa aba ng mga nagdadalang-tao at ng mga nagpapasuso sa mga araw na iyon! sapagkat magkakaroon ng malaking kapighatian sa lupain, at poot laban sa bayang ito. At mabubuwal sila sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:20-24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Ang "mga panahon" ng pagyurak ng mga Hentil sa Jerusalem ay nasa anyong maramihan, sapagkat kinakatawan nito ang pagyurak sa literal na Jerusalem na nagwakas noong taong 70, at ang pagyurak sa espirituwal na Jerusalem na nagwakas noong 1798. Ang mga Hentil ay kumakatawan sa kapwa paganismo at papalismo, at yaong dalawang kapangyarihan ang siyang paksa ng pangitaing binabanggit sa tanong sa Daniel kabanata walo, na nagtatanong, "Hanggang kailan."

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang ibang banal ay nagsabi sa yaong banal na nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, na ipinagkakaloob upang yurakan ang banal na dako at ang hukbo? Daniel 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

Ang "mga panahon ng mga Gentil" sa Lucas kabanata dalawampu't isa ay tumutukoy sa dalawang libo limang daan at dalawampung taon ng paghihiganti ng Diyos laban sa hilagang kaharian na nagsimula noong 723 BC at nagwakas noong 1798. Ang taong 538 ang panahon nang tumindig ang tao ng kasalanan sa banal na dako at ipinahayag na siya ang Diyos, kaya't nahati ang panahong iyon sa dalawang magkasinghabàng yugto na tig-isang libo dalawang daan at animnapung taon. Ang ikalawang yugto na isang libo dalawang daan at animnapung taon ay siya ring kasaysayan na itinuturing na nagwakas sa Lucas kabanata dalawampu't isa, talatang dalawampu't apat, nang natupad ang "mga panahon ng mga Gentil." Sa salaysay-pangkasaysayan na tinutukoy ni Jesus para sa kaniyang mga alagad, dinadala ng talatang dalawampu't apat ang patotoong ibinigay sa mga alagad hanggang sa "panahon ng wakas" noong 1798. Mula roon, sinimulan ni Jesus na tukuyin ang mga "tanda" na kaugnay ng kilusang Millerita.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> At magkakaroon ng mga tanda sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin; at sa daigdig ay kapighatian ng mga bansa, na may pagkalito; ang dagat at ang mga alon ay umuugong; nanghihina ang puso ng mga tao dahil sa takot, at sa paghihintay sa mga bagay na dumarating sa daigdig; sapagkat ang mga kapangyarihan ng kalangitan ay mayayanig. At kung magkagayon, makikita nila ang Anak ng Tao na dumarating sa isang alapaap na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian. At kapag ang mga bagay na ito ay nagsimulang mangyari, tumingala kayo, at itaas ninyo ang inyong mga ulo; sapagkat nalalapit na ang inyong pagtubos. Lucas 21:25-28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Ipinahayag ni Jesus: "Magkakaroon ng mga tanda," at tinukoy niya ang mga iyon bilang mga tanda sa araw at sa buwan, at sa mga bituin; ang kapighatian ng mga bansa; ang mga kapangyarihan sa langit na mayayanig; at pagkatapos ay darating ang Anak ng tao sa alapaap. Ang lahat ng mga "tanda" na ito ay natupad sa kasaysayan ng mga Millerite.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Ang propesiya ay hindi lamang inihuhula ang paraan at layunin ng pagparito ni Cristo, kundi naglalahad din ng mga tanda na sa pamamagitan ng mga ito’y malalaman ng mga tao kung malapit na ito. Sinabi ni Jesus: “Magkakaroon ng mga tanda sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin.” Luke 21:25. “Ang araw ay magdidilim, at ang buwan ay hindi magbibigay ng liwanag, at ang mga bituin ng langit ay malalaglag, at ang mga kapangyarihan na nasa langit ay mayayanig. At kung magkagayo’y makikita nila ang Anak ng tao na dumarating sa mga alapaap na may dakilang kapangyarihan at kaluwalhatian.” Mark 13:24-26. Gayon inilalarawan ng tagapagpahayag ang una sa mga tanda na mauuna sa ikalawang pagparito: “Nagkaroon ng isang dakilang lindol; at ang araw ay naging itim na parang telang kayong-buhok, at ang buwan ay naging parang dugo.” Revelation 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> Ang mga palatandaang ito ay nasaksihan bago ang pagbubukas ng ika-labing-siyam na siglo. Bilang katuparan ng propesiyang ito, naganap, noong taong 1755, ang pinakakahindik-hindik na lindol na naitala kailanman. . ..

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> Makaraan ang dalawampu’t limang taon ay lumitaw ang sumunod na tandang binanggit sa propesiya: ang pagdidilim ng araw at ng buwan. Ang lalong nagpatingkad dito ay ang katunayang tiyak na itinuro ang panahon ng pagkaganap nito. Sa pakikipag-usap ng Tagapagligtas sa Kanyang mga alagad sa Bundok ng mga Olibo, matapos Niyang ilarawan ang mahabang panahon ng pagsubok para sa iglesia (ang 1260 taon ng pag-uusig ng kapapahan, na tungkol dito ay ipinangako Niyang paiikliin ang kapighatian), ganito Niya binanggit ang ilang pangyayaring mauuna bago ang Kanyang pagparito, at itinakda ang panahon kung kailan masaksihan ang una sa mga ito: “Sa mga araw na iyon, pagkatapos ng kapighatiang iyon, ang araw ay magdidilim, at ang buwan ay hindi magbibigay ng kanyang liwanag.” Marcos 13:24. Ang 1260 araw, o mga taon, ay nagtapos noong 1798. Isang-kapat ng siglo bago nito, ang pag-uusig ay halos lubusang tumigil. Pagkatapos ng pag-uusig na ito, ayon sa mga salita ni Cristo, ang araw ay magdidilim. Noong ika-19 ng Mayo, 1780, natupad ang propesiyang ito....

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> "Iniutos na ni Cristo sa Kaniyang bayan na magbantay sa mga tanda ng Kaniyang pagparito at magalak kapag kanilang masilayan ang mga palatandaan ng kanilang dumarating na Hari. ‘Kapag ang mga bagay na ito ay magpasimulang mangyari,’ wika Niya, ‘tumingala kayo, at itaas ninyo ang inyong mga ulo; sapagkat nalalapit na ang inyong pagtubos.’ Itinuro Niya sa Kaniyang mga alagad ang mga punong-kahoy na nagpapasibol sa tagsibol, at sinabi: ‘Kapag ngayon ay nagpapasibol na ang mga ito, nakikita ninyo at nalalaman ninyo sa inyong sarili na malapit na ang tag-init. Gayon din naman kayo, kapag nakita ninyong mangyari ang mga bagay na ito, talastasin ninyo na malapit na ang kaharian ng Diyos.’ Lucas 21:28, 30, 31." Ang Dakilang Tunggalian, 304, 306-308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Ang tatluhang paglalapat hinggil sa tatlong Roma ay nagpapakilala na, sa pagyurak sa Jerusalem ng Paganong Roma at pagkatapos ay ng Roma ng Papado, ang pagyurak sa santuwaryo at sa hukbo ng Makabagong Roma ay inilarawan sa pamamagitan ng panahong alinman ay isang libo dalawang daan at animnapung araw (Paganong Roma) o isang libo dalawang daan at animnapung propetikong taon (Roma ng Papado). Ang simbolikong isang libo dalawang daan at animnapung araw (apatnapu’t dalawang buwan), na tumutukoy sa panahon ng pag-uusig ng Makabagong Roma laban sa tapat na bayan ng Diyos, ay kikilalanin sa bawat panahon sa pamamagitan ng isang natatanging "tanda" na nagtutukoy sa panahon ng pagtakas para sa mga tapat sa panahong iyon. Bawat isa sa tatlong panahong ito ay nagtatapos sa pagpapakita ng ilang "tanda," hindi ng iisang "tanda" gaya sa pasimula ng panahon.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> Sa hatinggabi ipinapamalas ng Diyos ang Kanyang kapangyarihan para sa pagliligtas ng Kanyang bayan. Lumilitaw ang araw, nagliliwanag sa buong lakas nito. Ang mga tanda at mga kababalaghan ay sunud-sunod na nagaganap. Ang masasama ay tumitingin sa tanawin nang may pangingilabot at pagkamangha, samantalang ang mga matuwid ay nagmamasid nang may mapitagang kagalakan sa mga tanda ng kanilang pagliligtas. Ang lahat sa kalikasan ay waring nalihis sa likas nitong takbo. Humihinto sa pag-agos ang mga sapa. Ang maiitim, mabibigat na mga ulap ay umaalimbukay at nagsasalpukan sa isa’t isa. Sa gitna ng nagngangalit na kalangitan ay may isang malinaw na kalawakan ng di-mailarawang kaluwalhatian, kung saan nagmumula ang tinig ng Diyos na gaya ng dagundong ng maraming tubig, na nagsasabi: “Naganap na.” Pahayag 16:17. Ang Dakilang Tunggalian, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Ang panahon ng pagpapatupad ng hatol laban sa patutot ng Roma ay nagsisimula sa pagtaas ng watawat na nagsasaad na ang ibang kawan ng Diyos na nasa Babilonya pa ay nararapat tumakas. Ang panahong iyon ay nagwawakas sa "mga tanda at mga kababalaghan." Ang panahong iyon ay nagsisimula sa "ikalawang tinig" ng Apocalipsis kabanata labing-walo, at nagtatapos sa tinig ng Diyos. Siyempre, ang una at ikalawang tinig ng Apocalipsis kabanata labing-walo ay ang tinig ni Cristo. Ang unang tinig ay tumutukoy sa pasimula ng paghuhukom na pagsisiyasat sa mga buhay sa Laodiceang Iglesia Adventista, at ang ikalawang tinig ay tumutukoy sa wakas ng panahong iyon, ngunit minamarkahan din ang pasimula ng pagpapatupad ng hatol laban sa patutot ng Roma.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Ang buong kasaysayan ay pinamamahalaan ng sanlinggo kung kailan pinagtibay ni Cristo ang tipan, at ang malapit nang dumating na batas sa Linggo ay sinasagisagan bilang ang gitnang palatandaan, gaya ng sinasagisagan ng krus. Ang dalawang kasaysayang ito ay may lagda ng Alfa at Omega, sapagkat ang pasimula at ang wakas sa alinmang kasaysayan ay kinakatawan ng tinig ng Diyos. Kinakatawan din nila ang katotohanan, sapagkat ang gitnang palatandaan ay ang paghihimagsik ng batas sa Linggo, at ang salitang Hebreo na “katotohanan” ay binubuo ng una, ikalabintatlo, at huling mga titik ng alpabetong Hebreo. Ang unang tinig ng Kabanata Labingwalo ng Apocalipsis ay ang tinig ni Cristo, ang huling tinig ay ang tinig ng Diyos, at ang tinig sa gitna—na siya rin namang tinig ng Diyos—ay doon din kung saan ang paghihimagsik ng ikalabintatlong titik ay kinakatawan ng hayop na nagmumula sa lupa na “nagsasalita” na gaya ng dragon, gaya ng inilalarawan sa Kabanata Labintatlo ng Apocalipsis.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Ang watawat na kaugnay ng napipintong batas ng Linggo ay kumakatawan sa “tanda” ng paglikas para sa mga tapat sa Diyos, ngunit itinuturo rin nito na ang pasimula ng panahong propetiko na nagwawakas sa pagtaas ng watawat ay marapat ding magkaroon ng isang “tanda.” Ang “tanda” na iyon ang itinutukoy ni Jesus bilang katibayan na dumating na ang huling salinlahi ng daigdig. Sa Lucas kabanata dalawampu’t isa, tinanong ng mga alagad kung ano ang ibig sabihin ng sinabi ni Cristo nang Kaniyang ipinahayag na wawasakin ang templo.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> At tinanong nila siya, na sinasabi, Guro, kailan mangyayari ang mga bagay na ito? at ano ang magiging tanda sa panahong magaganap ang mga bagay na ito? Lucas 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Pagkatapos ay sinimulan ni Jesus na tukuyin ang kasaysayang humahantong sa taóng 70, kung kailan wawasakin ang templo at ang lungsod, at nagpapatuloy hanggang sa talatang dalawampu't apat, kung saan tinutukoy Niya kung kailan matutupad ang "mga panahon" ng mga Hentil.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> At sila’y mabubuwal sa talim ng tabak, at dadalhing bilang mga bihag sa lahat ng mga bansa; at ang Jerusalem ay yuyurakan ng mga Hentil, hanggang sa maganap ang mga panahon ng mga Hentil. Lucas 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Ang paniniwalang ang talatang ito ay tumutukoy sa literal na Jerusalem ay nakasalig sa tinatawag na kahangalang teolohikal ng Katolisismo na futurismo, na inilalapat nang literal ang mga simbolikong pahayag at itinatakda ang katuparan ng mga propesiya na tanging sa katapusan ng sanlibutan. Ang pag-atake sa wastong paglalapat ng talatang ito ay naging pangunahing pag-atake ni Satanas sa kabuuan ng pagbasa ng Bagong Tipan. Ang literal na Jerusalem ay tumigil nang maging sagisag ng makahulang Jerusalem sa panahon ni Cristo, nang ang literal na propesiya ay nagdulot ng pagbabago tungo sa espirituwal na aplikasyon. Ang pahayag na ito ay isang pangunahing katuruang itinatag ng apostol Pablo. Ang pagyurak sa Jerusalem ay tumutukoy sa isang libo’t dalawang daan at animnapung taon ng kadiliman ng kapapahan mula sa taong 538 hanggang 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo iyong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at ang banal na lungsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan. Apocalipsis 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Ang Jerusalem ng propesiya ay tumigil na sa pagiging sagisag ng hinirang na lungsod sa krus.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> “Kay dami ng nag-aakalang isang mabuting bagay ang tumapak sa lupa ng matandang Jerusalem, at na ang kanilang pananampalataya ay lubhang mapatitibay sa pagdalaw sa mga tagpo sa buhay at kamatayan ng Tagapagligtas! Ngunit ang matandang Jerusalem ay hindi kailanman magiging isang banal na dako hangga’t hindi ito nalilinis sa pamamagitan ng apoy na nagpapadalisay mula sa langit.” Review and Herald, Hunyo 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Pagkaraang inakay ni Jesus ang mga alagad hanggang sa “panahon ng wakas” noong 1798 sa talatang dalawampu’t apat, ipinakilala naman Niya ang kapanahunang Millerita, ang panahong kung kailan dumating sa kasaysayan ang pahayag ng unang anghel.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> At magkakaroon ng mga tanda sa araw, at sa buwan, at sa mga bituin; at sa daigdig ay kapighatian ng mga bansa, na may pagkalito; ang dagat at ang mga alon ay umuugong; nanghihina ang puso ng mga tao dahil sa takot, at sa paghihintay sa mga bagay na dumarating sa daigdig; sapagkat ang mga kapangyarihan ng kalangitan ay mayayanig. At kung magkagayon, makikita nila ang Anak ng Tao na dumarating sa isang alapaap na may kapangyarihan at dakilang kaluwalhatian. At kapag ang mga bagay na ito ay nagsimulang mangyari, tumingala kayo, at itaas ninyo ang inyong mga ulo; sapagkat nalalapit na ang inyong pagtubos. Lucas 21:25-28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Ang mga tandang nagpasimula sa kasaysayang Milerita ay natupad alinsunod sa hindi kailanman nabibigong kapangyarihan ng Salita ng Diyos.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> "Ang mga tanda sa araw, buwan, at mga bituin ay natupad na." Review and Herald, Nobyembre 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

Magpapatuloy tayo sa kabanata dalawampu't isa ng Lucas sa susunod na artikulo.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> Noong Disyembre 16, 1848, ipinagkaloob sa akin ng Panginoon ang isang pangitain tungkol sa pagyanig ng mga kapangyarihan ng kalangitan. Nakita ko na, nang sabihin ng Panginoon ang ‘langit,’ sa pagbibigay Niya ng mga tanda na itinala nina Mateo, Marcos, at Lucas, ang tinutukoy Niya ay ang langit; at nang sabihin Niya ang ‘lupa,’ ang tinutukoy Niya ay ang lupa. Ang mga kapangyarihan ng langit ay ang araw, buwan, at mga bituin. Sila ang naghahari sa kalangitan. Ang mga kapangyarihan ng lupa ay yaong mga naghahari sa lupa. Ang mga kapangyarihan ng langit ay yayanigin sa tinig ng Diyos. Kung magkagayo’y ang araw, buwan, at mga bituin ay maililipat mula sa kanilang mga kinalalagyan. Hindi sila lilipas, kundi yayanigin sa tinig ng Diyos.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Lumitaw ang maiitim, mabibigat na mga ulap at nagsalpukan ang mga ito. Nahawi ang himpapawid at gumulong pabalik; saka kami’y tumingala sa bukas na puwang sa Orion, kung saan nagmula ang tinig ng Diyos. Bababa ang Banal na Lungsod sa pamamagitan ng bukas na puwang na iyon. Nakita ko na ang mga kapangyarihan sa lupa ay ngayo’y nayayanig at na ang mga pangyayari ay dumarating ayon sa kaayusan. Digmaan, at mga alingawngaw ng digmaan, tabak, taggutom, at salot ang unang yayanig sa mga kapangyarihan sa lupa; saka yayanigin ng tinig ng Diyos ang araw, ang buwan, at ang mga bituin, at maging ang daigdig na ito. Nakita ko na ang pagyanig sa mga kapangyarihan sa Europa ay hindi, gaya ng itinuturo ng ilan, ang pagyanig sa mga kapangyarihan sa langit, kundi ang pagyanig sa mga bansang nagngangalit. Early Writings, 41.

Back to Articles