Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Seven

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu’t Pito

Number Twenty-Seven

Bilang Dalawampu’t Pito

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2026

Formats

PDF
Word

We are recording the truths which the Lion of the tribe of Judah is now unsealing. We are aligning truths in order to address the message of Joel, which Peter identified as the message of the latter rain in the book of Acts. We are approaching the truths that are now in the process of fulfillment, as the truths that accomplish the final separation of the two classes that are always manifested when a testing truth is unsealed. We also are addressing these very same unsealed truths as not only the words of the third angel who separates, but also as the words that accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The third angel both purges and purifies.

Itinatala namin ang mga katotohanang ngayo’y inaalis ng Leon ng lipi ni Juda sa pagkakaselyo. Isinasaayos namin ang mga katotohanan upang tugunan ang mensahe ni Joel, na kinilala ni Pedro bilang mensahe ng huling ulan sa aklat ng Mga Gawa. Tinitingnan namin ang mga katotohanang ngayo’y nasa proseso ng katuparan bilang ang mga katotohanang nagsasakatuparan ng pangwakas na paghiwalay sa dalawang uri ng mga tao na laging nahahayag kapag inaalis sa pagkakaselyo ang isang katotohanang panubok. Tinutukoy rin namin ang gayon ding mga katotohanang inalis na sa pagkakaselyo, hindi lamang bilang mga salita ng ikatlong anghel na naghihiwalay, kundi bilang mga salitang nagsasakatuparan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang ikatlong anghel ay kapuwa nag-aalis ng karumihan at nagpapadalisay.

Since July of 2023, the Lion of the tribe of Judah has been progressively unsealing truths associated with the external and internal lines in the history of the remnant people of God. We are now opening the book of Matthew, for the purpose of understanding the role of Peter. Peter is a symbol of Christ’s covenant relationship with His Christian bride—the church that He would build upon the Rock. Peter represents the first and also the last Christian bride. Peter is represented as that very symbol in the middle verse of chapters eleven and twenty-two of Matthew, and those chapters are the middle chapters of Genesis and Revelations’ parallel lines of chapter eleven to twenty-two. Peter is representing the one hundred and forty-four thousand in the latter days, and in the passage, he is at Caesarea Philippi, which is Panium of Daniel 11:13–15.

Mula noong Hulyo 2023, ang Leon sa lipi ni Juda ay unti-unting inaalisan ng tatak ang mga katotohanang may kaugnayan sa mga panlabas at panloob na linya sa kasaysayan ng nalabi ng bayan ng Diyos. Binubuksan na natin ngayon ang aklat ni Mateo, upang maunawaan ang gampanin ni Pedro. Si Pedro ay sagisag ng ugnayang tipan ni Cristo sa Kaniyang Kristiyanong kasintahang babae—ang iglesya na itatayo Niya sa ibabaw ng Bato. Kinakatawan ni Pedro ang una at gayundin ang huling Kristiyanong kasintahang babae. Si Pedro ay inilalarawan bilang yaon mismong sagisag sa gitnang talata ng mga kabanata labing-isa at dalawampu’t dalawa ng Mateo, at ang mga kabanatang iyon ang mga gitnang kabanata ng magkakatapat na mga linya ng kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ng Genesis at Pahayag. Si Pedro ay kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo sa mga huling araw, at sa nasabing sipi, siya ay nasa Caesarea Philippi, na siyang Panium ng Daniel 11:13-15.

Peter is at Panium, and He is also located at the day of Pentecost, in the upper room at the third hour, and then in the temple at the ninth hour. The six hours represent the period of time when the one hundred and forty-four thousand are sealed leading up to the arrival of the Sunday law. The crucifixion of Christ also began at the third hour and He died at the ninth hour, which led to the resurrection, that began the Pentecostal season that ended with Peter at Pentecost at the third and ninth hour. When Providence sent the gospel to the Gentiles, Cornelius sent for Peter at the ninth hour. The third hour also represented the morning offering and the ninth hour the evening offering.

Si Pedro ay nasa Panium, at siya rin ay nasa araw ng Pentekostes, sa silid sa itaas sa ikatlong oras, at pagkatapos ay sa templo sa ikasiyam na oras. Ang anim na oras ay kumakatawan sa panahon kung kailan tinatatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, na patungo sa pagdating ng batas ng Linggo. Nagsimula rin ang pagpapako sa krus ni Cristo sa ikatlong oras at siya’y namatay sa ikasiyam na oras, na humantong sa pagkabuhay na mag-uli, na siyang nagpasimula ng panahon ng Pentekostes na nagwakas kay Pedro sa araw ng Pentekostes, sa ikatlong oras at sa ikasiyam na oras. Nang ipinadala ng Providensiya ang ebanghelyo sa mga Hentil, ipinatawag ni Cornelio si Pedro sa ikasiyam na oras. Kinakatawan din ng ikatlong oras ang handog na pang-umaga at ng ikasiyam na oras ang handog na pang-gabi.

The six-hour period was represented by the period of the Exeter Camp meeting and the great disappointment of October 22, 1844. In Acts, Peter is represented as coming into unity with the others who make up the one hundred and forty-four thousand at the end of chapter one, when Judas is replaced with Matthias. The number has then been made up. There is a specific progression identified in the story.

Ang anim na oras na yugto ay kinakatawan ng yugto ng Pagtitipon sa Kampo sa Exeter at ng Dakilang Pagkabigo noong Oktubre 22, 1844. Sa aklat ng Mga Gawa, ipinakikitang nakikipagkaisa si Pedro sa iba pang bumubuo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa katapusan ng unang kabanata, nang mapalitan si Hudas ni Matias. Sa gayon, napunan na ang bilang. May tiyak na pagkakasunod-sunod na makikita sa salaysay.

Peter is first in the upper room, and thereafter in the temple. When he is in the upper room it is the third hour, and in the temple, it is the ninth hour. The presentation at the third hour produced the baptism of three thousand souls.

Si Pedro muna ay nasa silid sa itaas, at pagkatapos ay nasa templo. Kapag siya’y nasa silid sa itaas, ikatlong oras iyon; at sa templo, ikasiyam na oras. Ang pagpapahayag sa ikatlong oras ay nagbunga ng bautismo ng tatlong libong kaluluwa.

> Then they that gladly received his word were baptized: and the same day there were added unto them about three thousand souls. Acts 2:41.

> Nang magkagayon, yaong tumanggap ng kaniyang salita na may kagalakan ay nabautismuhan; at nang araw ding iyon ay nadagdag sa kanila ang humigit-kumulang na tatlong libong kaluluwa. Gawa 2:41.

From the numbering at the end of chapter one, until the temple at the ninth hour the period represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang panahon mula sa pagbibilang sa katapusan ng unang kabanata hanggang sa templo sa ikasiyam na oras ay kumakatawan sa pagtatatak ng isang daan at apatnapu't apat na libo.

The one hundred and forty-four thousand will present the message of justification by faith, which is the third angel’s message in verity. Justification is the work of God in laying the glory of man in the dust, as Sister White has so aptly noted.

Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ihaharap ang mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, na siyang mensahe ng ikatlong anghel sa katotohanan. Ang pag-aaring-ganap ay ang gawa ng Diyos sa pagpapalugmok ng kaluwalhatian ng tao sa alabok, gaya ng lubhang angkop na napuna ni Kapatid na White.

> “What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless. These lessons you have never learned. Oh, that you could realize the value of the human soul.” Manuscript Releases, volume 20, 117.

> "Ano ang pag-aaring-matuwid sa pamamagitan ng pananampalataya? Ito ang gawa ng Diyos sa pagpapabagsak sa alabok ng kaluwalhatian ng tao, at sa paggawa para sa tao ng bagay na wala sa kanyang kapangyarihang gawin para sa kanyang sarili. Kapag nakita ng mga tao ang sarili nilang kawalang-kabuluhan, sila'y nahahandang mabihisan ng katuwiran ni Cristo. Kapag sinimulan nilang purihin at dakilain ang Diyos buong maghapon, sa pamamagitan ng pagmamasid ay nagiging tulad sila sa gayong wangis. Ano ang muling pagsilang? Ito ay ang pagbubunyag sa tao ng tunay niyang likas, na sa kanyang sarili siya'y walang halaga. Ang mga aral na ito'y hindi ninyo kailanman natutuhan. O, nawa'y inyong mapagtanto ang halaga ng kaluluwa ng tao." Manuscript Releases, tomo 20, 117.

An example of the message of justification as presented by the one hundred and forty-four thousand is Gideon, who is a covenant man, for his name was changed to Jerubbaal. Gideon’s message consisted of him placing a lit torch inside an earthen vessel, then smashing the vessel, blowing a trumpet and crying out, “the sword of the Lord and Gideon.” The sword of Gideon was also the Lord’s sword, for the sword is God’s Word, which is the combination of Divinity with humanity. That message was represented by the trumpet and his shout, as he broke the vessel. The vessel is humanity, that must be broken, or humbled into the dust, so the glory of God’s light might shine forth.

Isang halimbawa ng mensahe ng pag-aaring-ganap, gaya ng iniharap ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ay si Gideon, na isang taong nasa tipan, sapagkat ang kaniyang pangalan ay binago at ginawang Jerubbaal. Ang mensahe ni Gideon ay binubuo ng paglalagay niya ng nagniningas na sulo sa loob ng sisidlang luwad, saka binasag ang sisidlan, hinipan ang pakakak, at sumigaw, “Ang tabak ng Panginoon at ni Gideon.” Ang tabak ni Gideon ay tabak din ng Panginoon, sapagkat ang tabak ay ang Salita ng Diyos, na siyang pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao. Ang mensaheng iyon ay isinagisag ng pakakak at ng kaniyang sigaw, samantalang binabasag niya ang sisidlan. Ang sisidlan ay ang sangkatauhan, na kailangang mabasag, o mapalugmok hanggang sa alabok, upang sumilay ang kaluwalhatian ng liwanag ng Diyos.

Before proclaiming the message Gideon gathered 300 men through a testing process. When the process ended, Gideon had three hundred men. 300 is a tithe of the three thousand at Pentecost. They represent the army that is raised up in Ezekiel thirty-seven, who enter into the everlasting covenant.

Bago ipahayag ang mensahe, tinipon ni Gideon ang tatlong daang lalaki sa pamamagitan ng isang proseso ng pagsubok. Nang natapos ang prosesong iyon, si Gideon ay may tatlong daang lalaki. Ang tatlong daan ay ikapu ng tatlong libo noong Pentekostes. Sila ay kumakatawan sa hukbong ibinangon sa Ezekiel tatlumpu’t pito, na pumapasok sa tipang walang hanggan.

> So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Ezekiel 37:10, 11.

> Kaya’t ako’y nagpahayag ng propesiya ayon sa iniutos niya sa akin, at pumasok sa kanila ang hininga, at sila’y nabuhay, at tumindig sa kanilang mga paa, isang lubhang napakalaking hukbo. Pagkatapos ay sinabi niya sa akin, Anak ng tao, ang mga butong ito ang buong sambahayan ng Israel: narito, sinasabi nila, Natuyo na ang ating mga buto, at napawi ang ating pag-asa: tayo’y lubusang nahiwalay. Ezekiel 37:10, 11.

The house of Israel is cut off for their parts, and Ezekiel is going to illustrate how the parts of Judah and Ephraim that have been cut off will become one nation. That army is made up of two sticks that have been apart, but that are joined into one stick, when they enter into covenant with God.

Ang sambahayan ng Israel ay nahiwalay sa kani-kanilang bahagi, at ipapakita ni Ezekiel kung paanong ang mga bahaging nahiwalay nina Juda at Efraim ay magiging isang bansa. Ang hukbong iyon ay binubuo ng dalawang kahoy na dating magkahiwalay, ngunit pinagdugtong upang maging isang kahoy, kapag sila’y nakipagtipan sa Diyos.

> Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:26–28.

> Bukod dito, gagawa ako ng tipan ng kapayapaan sa kanila; magiging isang tipang walang hanggan iyon sa kanila: at ilalagay ko sila, at pararamihin ko sila, at itatatag ko ang aking santuwaryo sa gitna nila, magpakailanman. At ang aking tabernakulo ay mapapasa kanila; oo, ako ang magiging kanilang Diyos, at sila’y magiging aking bayan. At makikilala ng mga bansa na ako, ang Panginoon, ang nagpapabanal sa Israel, kapag ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila, magpakailanman. Ezekiel 37:26-28.

The “heathen shall know that the Lord” sanctifies Israel, when He puts His sanctuary into their midst. The joining of God’s sanctuary to God’s people represents the joining of the human temple with the divine temple, and when that occurs, God’s faithful 300 are sealed, and the world can only be warned by seeing a people who are sanctified during the Sunday law crisis.

Malalaman ng mga Hentil na ang Panginoon ang nagpapabanal sa Israel kapag inilagay Niya ang Kanyang santuwaryo sa kalagitnaan nila. Ang pagsasanib ng santuwaryo ng Diyos sa bayan ng Diyos ay kumakatawan sa pagsasanib ng templong pantao sa templong banal, at kapag naganap iyon, ang tapat na 300 ng Diyos ay tatatakan, at mababalaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita sa isang bayang pinabanal sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> Ang gawain ng Espiritu Santo ay ang pagsumbat sa sanlibutan tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa kahatulan. Maaaring balaan lamang ang sanlibutan sa pamamagitan ng pagkakita na ang mga sumasampalataya sa katotohanan ay pinabanal sa pamamagitan ng katotohanan, na kumikilos ayon sa mataas at banal na mga simulain, na sa isang mataas at marangal na diwa ay ipinakikita ang hangganang naghihiwalay sa mga nag-iingat ng mga utos ng Diyos at sa mga yumuyurak sa mga ito sa ilalim ng kanilang mga paa. Ang pagpapabanal ng Espiritu ang siyang nagpapakilala sa kaibhan sa pagitan ng mga may tatak ng Diyos at ng mga nagpapangilin ng huwad na araw ng kapahingahan. Kapag dumating ang pagsubok, maliwanag na mahahayag kung ano ang tanda ng hayop. Ito ang pangilin ng Linggo. Ang mga yaong, matapos marinig ang katotohanan, ay patuloy na itinuturing na banal ang araw na ito; sila'y nagtataglay ng lagda ng tao ng kasalanan, na nag-akalang baguhin ang mga panahon at mga kautusan. Bible Training School, Disyembre 1, 1903.

God’s sanctuary is joined to His church when the church transforms from the church militant unto the church triumphant. The covenant referred to by Ezekiel, is set forth in connection with the joining of the two sticks, that form one nation.

Ang santuwaryo ng Diyos ay ipinagkakaisa sa Kaniyang Iglesia kapag ang Iglesia ay nagbabago mula sa Iglesia militante tungo sa Iglesia matagumpay. Ang tipang tinutukoy ni Ezekiel ay inilalahad na kaugnay ng pagdudugtong ng dalawang patpat upang maging isang bansa.

> Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them,

> Sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang kahoy ni Jose, na nasa kamay ni Efraim, at ang mga lipi ng Israel na kaniyang mga kasamahan, at ilalakip ko ang mga yaon sa kaniya, sa makatuwid baga’y sa kahoy ni Juda, at gagawin ko silang isang kahoy, at sila’y magiging isa sa aking kamay. At ang mga kahoy na sinusulatan mo ay mapapasa iyong kamay sa harap ng kanilang mga mata. At sabihin mo sa kanila,

> Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:19–23.

> Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga bansa, saanman sila naparoon, at titipunin ko sila mula sa lahat ng panig, at dadalhin ko sila sa sarili nilang lupain: At gagawin ko silang isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang magiging hari sa kanilang lahat: at hindi na sila magiging dalawang bansa, ni mahahati pa sa dalawang kaharian kailanman: Ni hindi na nila lalapastanganin ang kanilang mga sarili sa kanilang mga diyus-diyosan, ni sa kanilang mga kasuklam-suklam na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang: kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng mga dakong kanilang tinatahanan, na doo’y nagkasala sila, at dadalisayin ko sila: kaya’t sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. Ezekiel 37:19-23.

The stick of Ephraim and the stick of Judah are the two 2520 year scatterings against Ephraim and Judah that reached their conclusion on 1798 and October 22, 1844, respectively. They became the single nation of modern spiritual Israel on October 22, 1844, when the work of cleansing His people, or His sanctuary began. That history typifies the history of the one hundred and forty-four thousand who will be purged and purified (cleansed) by the Messenger of the Covenant who suddenly comes to his temple at the Sunday law. When that purging is fulfilled, just in advance of the Sunday law, the church triumphant will have a king over them, and that king is David, who began his reign at thirty years old. It is the same David that in Matthew chapter one, is the fourteenth generation since Abraham. This identifies a third witness of David at the Sunday law. The mighty army that is raised up from the two sticks is led by king David, when the church is purged of tares.

Ang patpat ni Efraim at ang patpat ni Juda ay ang dalawang 2520-taóng pagkakalat laban kina Efraim at Juda na nagtapos noong 1798 at noong Oktubre 22, 1844, ayon sa pagkakasunod-sunod. Sila ay naging iisang bansa ng makabagong espirituwal na Israel noong Oktubre 22, 1844, nang magsimula ang gawaing paglilinis sa Kaniyang bayan, o sa Kaniyang santuwaryo. Ang kasaysayang iyon ay isang tipo ng kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na lilinisin at dadalisayin ng Sugo ng Tipan na biglang paroroon sa kaniyang templo sa panahon ng batas sa Linggo. Kapag natupad na ang paglilinis na iyon, kaunti bago ang batas sa Linggo, ang iglesia na matagumpay ay magkakaroon ng isang hari na mamumuno sa kanila, at ang haring iyon ay si David, na nagsimulang maghari sa gulang na tatlumpung taon. Siya rin ang David na, sa Mateo kabanata 1, ay ang ikalabing-apat na salinlahi mula kay Abraham. Ito’y nagpapakilala ng ikatlong patotoo hinggil kay David sa batas sa Linggo. Ang makapangyarihang hukbong ibabangon mula sa dalawang patpat ay pamumunuan ni haring David, kapag ang iglesia ay nalinis na sa mga panirang-damo.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> At ang aking lingkod na si David ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng iisang pastol: lalakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga yaon. At sila’y mananahan sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinahanan ng inyong mga magulang; at sila’y mananahan doon, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman: at ang aking lingkod na si David ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Ezekiel 37:24, 25.

That army is also the priests of first Peter chapter two, that are thirty years old when they begin their service.

Ang hukbong iyon ay ang mga saserdote rin na binanggit sa Unang Pedro kabanata 2, na tatlumpung taong gulang sa pasimula ng kanilang paglilingkod.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Kayo rin, na gaya ng mga batong buhay, ay itinatayong bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na kalugud-lugod sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo. 1 Pedro 2:5.

Those priests were also typified by the three hundred Millerite preachers who took the three hundred 1843 charts that were published, and employed the charts to take the message to their generation.

Ang mga saserdoteng yaon ay sinagisagan din ng tatlong-daang mangangaral na Millerite na kinuha ang tatlong-daang tsart ng 1843 na inilathala, at ginamit ang mga tsart upang ihatid ang mensahe sa kanilang salinlahi.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> Matapos ang ilang pagtatalakay hinggil sa paksa, ipinasiya sa nagkakaisang boto na ipalimbag sa litograpiya ang tatlong daang katulad nito, na hindi naglaon ay naisakatuparan. Tinawag ang mga iyon na "the '43 charts'." Ito ay isang napakahalagang Kumperensiya. The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

> "Ngayon, ipinakikita ng ating kasaysayan na may daan-daan na nagtuturo mula sa gayunding mga kronolohikal na tsart na ginagamit ni William Miller, pawang magkakahuwaran. Noon, iisa ang mensahe, at lahat ay nakatuon sa iisang paksa: ang pagparito ng Panginoong Hesus sa isang takdang panahon, 1844." Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.

The 300 Millerite preachers accomplished their work during the history of the first angel, and inspiration informs us the first angel typifies the third angel. They were according to Joseph Bates, “all of one stamp.” Gideon instructs his army of three hundred to do as he did. The 300 Millerite preachers, who were typified by Gideon’s army of three hundred, are to be aligned at 9/11, where the first message is empowered and the testing begins.

Tinapos ng 300 na mangangaral na Millerite ang kanilang gawain sa kasaysayan ng unang anghel, at ipinabatid sa atin ng inspirasyon na ang unang anghel ay tipo ng ikatlong anghel. Ayon kay Joseph Bates, sila ay “pawang iisa ang tatak.” Iniuutos ni Gideon sa kaniyang hukbong tatlong daan na gawin ang gaya ng kaniyang ginawa. Ang 300 na mangangaral na Millerite, na tinipuhan ng hukbo ni Gideon na tatlong daan, ay nararapat ihanay sa 9/11, kung saan ang unang mensahe ay binibigyan ng kapangyarihan at nagsisimula ang pagsubok.

> Then Jerubbaal, who is Gideon, and all the people that were with him, rose up early, and pitched beside the well of Harod: so that the host of the Midianites were on the north side of them, by the hill of Moreh, in the valley. And the Lord said unto Gideon, The people that are with thee are too many for me to give the Midianites into their hands, lest Israel vaunt themselves against me, saying, Mine own hand hath saved me. Now therefore go to, proclaim in the ears of the people, saying, Whosoever is fearful and afraid, let him return and depart early from mount Gilead. And there returned of the people twenty and two thousand; and there remained ten thousand. And the Lord said unto Gideon, The people are yet too many; bring them down unto the water, and I will try them for thee there: and it shall be, that of whom I say unto thee, This shall go with thee, the same shall go with thee; and of whomsoever I say unto thee, This shall not go with thee, the same shall not go.

> Nang magkagayo’y si Jerubbaal, na siyang si Gideon, at ang buong bayan na kasama niya, ay bumangong maaga at nagkampo sa tabi ng balon ng Harod; at ang hukbo ng mga Midianita ay nasa dakong hilaga nila, sa may burol ng Moreh, sa libis. At sinabi ng Panginoon kay Gideon, Napakarami ang bayang kasama mo, upang ibigay ko ang mga Midianita sa kamay nila, baka ipagmalaki ng Israel laban sa akin, na sasabihin, Aking sariling kamay ang nagligtas sa akin. Kaya ngayo’y yumaon ka, ipahayag sa pakinig ng bayan, na sinasabi, Sinumang natatakot at nanginginig, bumalik at umalis nang maaga mula sa bundok ng Gilead. At dalawampu’t dalawang libo sa bayan ang bumalik; at sampung libo ang naiwan. At sinabi ng Panginoon kay Gideon, Sobrang marami pa ang bayan; dalhin mo sila pababa sa tubig, at susubukin ko sila roon para sa iyo; at mangyayari na ang sinuman na sasabihin ko sa iyo, Ito’y sasama sa iyo, ay siyang sasama sa iyo; at ang sinuman na sabihin ko sa iyo, Ito’y hindi sasama sa iyo, ay hindi sasama.

> So he brought down the people unto the water: and the Lord said unto Gideon, Every one that lappeth of the water with his tongue, as a dog lappeth, him shalt thou set by himself; likewise every one that boweth down upon his knees to drink. And the number of them that lapped, putting their hand to their mouth, were three hundred men: but all the rest of the people bowed down upon their knees to drink water. Judges 7:1–6.

> Kaya’t ibinaba niya ang bayan sa tubig; at sinabi ng Panginoon kay Gideon, Bawat umiinom ng tubig sa pamamagitan ng pagdila, gaya ng pagdila ng aso, ilagay mo siya sa isang tabi; gayundin ang bawat yumuyukod sa kaniyang mga tuhod upang uminom. At ang bilang ng mga umiinom sa pamamagitan ng pagdila, na inilalapit ang kanilang kamay sa kanilang bibig, ay tatlong daang lalaki; ngunit ang lahat ng nalabi sa bayan ay yumukod sa kanilang mga tuhod upang uminom ng tubig. Mga Hukom 7:1-6.

Gideon’s name is changed to Jerubbaal, meaning “to contend with Baal.” Gideon means “feller,” and John the Baptist laid the ax at the foot of the tree. John typified William Miller, the messenger of the first angel, which is where Gideon aligns. Gideon is Miller, the alpha Elijah, in the history of the three angels.

Ang pangalan ni Gedeon ay binago sa Jerubbaal, na ang ibig sabihin ay “makipagtunggali kay Baal.” Ang pangalang Gedeon ay nangangahulugang “tagaputol,” at inilagay ni Juan Bautista ang palakol sa ugat ng punongkahoy. Si Juan ay naging tipo ni William Miller, ang mensahero ng unang anghel, na doon tumutugma si Gedeon. Si Gedeon ay si Miller, ang alpha na Elias, sa kasaysayan ng tatlong anghel.

The Midianites are the northern enemy, and they pitched by the hill of Moreh, and Gideon by the well of Harod, meaning fear and terror. 9/11 introduced terrorism and the first message is a call to fear God. Gideon is at 9/11, the well of Harod (terrorism), and the northern enemy in the valley by the hill of Moreh, meaning early rain. At 9/11 the sprinkling of the latter rain, which is the early rain, began to fall from the hill of Moreh. After the first of two tests, the twenty-two thousand were sent home from mount Gilead. Gilead means waymark, and the waymark where the twenty-two thousand were sent home is the first disappointment of April 19, 1844 or July 18, 2020. Twenty-two marks the waymark of the first disappointment, just as 22 identifies the day when the great disappointment arrived on October 22, 1844.

Ang mga Midianita ang hilagang kaaway, at nagkampo sila sa tabi ng burol ng Moreh, at si Gideon naman sa tabi ng balon ng Harod, na ang kahulugan ay takot at sindak. Ipinakilala ng 9/11 ang terorismo at ang unang mensahe ay isang panawagan na matakot sa Diyos. Si Gideon ay nasa 9/11, sa balon ng Harod (terorismo), at ang hilagang kaaway ay nasa libis sa tabi ng burol ng Moreh, na ang kahulugan ay unang ulan. Sa 9/11, ang pagwiwisik ng huling ulan, na siyang unang ulan, ay nagsimulang bumagsak mula sa burol ng Moreh. Pagkaraan ng una sa dalawang pagsubok, ang dalawampu’t dalawang libo ay pinauwi mula sa bundok ng Gilead. Ang Gilead ay nangangahulugang waymark, at ang waymark kung saan pinauwi ang dalawampu’t dalawang libo ay ang unang pagkakabigo noong Abril 19, 1844 o Hulyo 18, 2020. Minamarkahan ng dalawampu’t dalawa ang waymark ng unang pagkakabigo, kung paanong ang 22 ay tumutukoy sa araw nang dumating ang dakilang pagkakabigo noong Oktubre 22, 1844.

The next test was the test of the water, illustrated in Millerite history by the Exeter camp meeting, where there were two tents associated with water, thus representing two classes of worshippers. Exeter means “fortress on the water,” and the other tent was occupied by the foolish virgins from Watertown. Exeter represents the water test of Gideon, but it was not the water so much, as the methodology employed to drink the water. One class was too weary to keep moving as they scooped up the water, and the other class kept moving forward. One class was the weary class, represented by Leah in contrast with Rachel, who was the good traveler.

Ang susunod na pagsubok ay ang pagsubok ng tubig, na inilarawan sa kasaysayan ng mga Millerite sa pamamagitan ng pagtitipon sa kampamento sa Exeter, kung saan may dalawang toldang iniuugnay sa tubig, at sa gayo’y kumakatawan sa dalawang uri ng mga mananamba. Ang kahulugan ng Exeter ay “kuta sa ibabaw ng tubig,” at ang kabilang tolda ay tinahanan ng mga hangal na dalaga mula sa Watertown. Ang Exeter ay kumakatawan sa pagsubok ng tubig ni Gedeon, ngunit hindi gaano ang mismong tubig, kundi ang pamamaraan na ginamit sa pag-inom ng tubig. Ang isang uri ay lubhang lupaypay upang magpatuloy sa paglakad habang sumasalok sila ng tubig, at ang kabilang uri ay nagpatuloy sa pagsulong. Ang isang uri ay ang uring lupaypay, na kinakatawan ni Lea, sa kaibahan kay Raquel, na siyang mahusay na manlalakbay.

The ministry of Future for America was Gideon at 9/11, when the first of two tests would purge a large class from Gideon’s band. The terrorism of 9/11 identifies the well of Harod’s fear and terror, and the hill of Moreh identifies the beginning of the latter rain. A separation took place on July 18, 2020 when twenty-two-thousand left, thus marking the arrival of the tarrying time with the number twenty-two. Gideon’s three hundred are those who pass the second test, which is the test of the methodology of the latter rain as identified in Isaiah twenty-eight.

Ang ministeryo ng Future for America ay si Gideon noong 9/11, nang ang una sa dalawang pagsubok ay magpapadalisay ng isang malaking bahagi mula sa pangkat ni Gideon. Ang terorismo ng 9/11 ay tumutukoy sa balon ni Harod ng takot at sindak, at ang burol ng Moreh ay tumutukoy sa pasimula ng huling ulan. Isang paghihiwalay ang naganap noong Hulyo 18, 2020 nang umalis ang dalawampu’t dalawang libo, kaya’t minarkahan nito ang pagdating ng panahon ng paghihintay sa bilang na dalawampu’t dalawa. Ang tatlong daan ni Gideon ay yaong mga pumapasa sa ikalawang pagsubok, na siyang pagsubok ng metodolohiya ng huling ulan gaya ng tinukoy sa Isaias dalawampu’t walo.

Peter is at Panium as well as Pentecost. Pentecost is the Sunday law, and Daniel eleven verse sixteen is also the Sunday law. Verses thirteen through fifteen of chapter eleven of Daniel are Panium, and those verses represent the external prophetic history that leads to the Sunday law, and Peter in Acts, at the third and ninth hour represent the internal prophetic history that leads to the Sunday law. The external line is identifying the history that leads to the mark of the beast, and the internal identifies the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. With Peter being such an important symbol in both the external and internal history that is now in the process of fulfillment, it seemed appropriate to place Peter into the prophetic context which runs below the surface reading of Scripture.

Si Pedro ay nasa Panium, gayundin sa Pentekostes. Ang Pentekostes ay ang batas sa Linggo, at ang Daniel kabanata labing-isa, talata labing-anim, ay isa ring batas sa Linggo. Ang mga talatang labintatlo hanggang labinlima ng kabanata labing-isa ng Daniel ay Panium, at ang mga talatang iyon ay kumakatawan sa panlabas na kasaysayang pangpropesiya na humahantong sa batas sa Linggo; at si Pedro sa aklat ng Mga Gawa, sa ikatlo at ikasiyam na oras, ay kumakatawan sa panloob na kasaysayang pangpropesiya na humahantong sa batas sa Linggo. Ang panlabas na linya ay tumutukoy sa kasaysayang humahantong sa tanda ng halimaw, at ang panloob ay tumutukoy sa kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Yamang si Pedro ay isang napakahalagang sagisag sa kapwa panlabas at panloob na kasaysayang ngayo’y nasa proseso ng katuparan, tila nararapat na ilagay si Pedro sa propetikong kontekstong dumadaloy sa ilalim ng panlabas na pagbasa ng Kasulatan.

The twelve Messianic prophecies that are marked as fulfilled in the book of Matthew represent the history of the one hundred and forty-four thousand. The “time of the end” marks the beginning of a reformatory movement, and just as the birth of Aaron and Moses marked the “time of the end” in the line of Moses, the alpha of Christ, so too the birth of John, and his cousin Jesus marked the “time of the end” in 1989. Whether it is worthwhile to consider the twelve Messianic prophecies is more intriguing, when placed in context by raising another question. What other biblical book marks as many Messianic fulfillments as found in Matthew?

Ang labindalawang Mesyanikong propesiyang tinukoy bilang natupad sa aklat ni Mateo ay kumakatawan sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang “panahon ng wakas” ay nagtatakda ng pasimula ng isang kilusang panreporma, at kung paanong ang kapanganakan nina Aaron at Moises ay minarkahan ang “panahon ng wakas” sa linya ni Moises, ang Alpha ni Cristo, gayundin ang kapanganakan ni Juan at ng pinsan niyang si Jesus ay minarkahan ang “panahon ng wakas” noong 1989. Ang tanong kung makabuluhan bang isaalang-alang ang labindalawang Mesyanikong propesiya ay lalong nakapupukaw kapag inilagay sa konteksto sa pamamagitan ng paglalatag ng isa pang tanong. Aling iba pang aklat sa Bibliya ang tumutukoy sa kasindami ring Mesyanikong katuparan gaya ng nasusumpungan sa aklat ni Mateo?

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> Ang gawain ng Diyos sa lupa, mula sa kapanahunan hanggang sa kapanahunan, ay nagpapakita ng kapansin-pansing pagkakatulad sa bawat dakilang repormasyon o kilusang panrelihiyon. Ang mga prinsipyong sinusunod ng Diyos sa pakikitungo sa mga tao ay hindi nagbabago kailanman. Ang mahahalagang kilusan ng kasalukuyan ay may mga kahalintulad sa mga nagdaan, at ang karanasan ng iglesya sa mga naunang kapanahunan ay nagtataglay ng mga aral na may dakilang halaga para sa ating sariling panahon. The Great Controversy, 343.

Every reformatory movement has a starting point, which is labelled as “the time of the end,” in the book of Daniel. The time of the end in the reformatory movement of Christ was His birth, which typified both 1798 and 1989,

Bawat kilusang repormatibo ay may panimulang punto, na tinaguriang "ang panahon ng wakas" sa Aklat ni Daniel. Ang panahon ng wakas sa kilusang repormatibo ni Cristo ay ang Kaniyang kapanganakan, na naging tipo ng kapwa 1798 at 1989,

## The First Messianic Waymark—1989

Ang Unang Mesiyanikong Palatandaan sa Landas-1989

> And they said unto him, In Bethlehem of Judaea: for thus it is written by the prophet, And thou Bethlehem, in the land of Juda, art not the least among the princes of Juda: for out of thee shall come a Governor, that shall rule my people Israel. Matthew 2:5, 6.

> At sinabi nila sa kaniya, Sa Betlehem ng Judea; sapagkat ganito ang nasusulat sa pamamagitan ng propeta, At ikaw, Betlehem, sa lupain ng Juda, hindi ikaw ang pinakamababa sa mga pinuno ng Juda; sapagkat mula sa iyo ay lalabas ang isang Tagapamahala na siyang mamamahala sa aking bayang Israel. Mateo 2:5, 6.

## Prediction

Prediksiyon

> But thou, Bethlehem Ephratah, though thou be little among the thousands of Judah, yet out of thee shall he come forth unto me that is to be ruler in Israel; whose goings forth have been from of old, from everlasting. Micah 5:2.

> Ngunit ikaw, Betlehem Efrata, bagaman ikaw ay maliit sa mga angkan ng Juda, gayon ma’y mula sa iyo ay lalabas para sa akin ang siyang magiging tagapamahala sa Israel; na ang kaniyang mga paglabas ay mula pa noong una, mula pa sa walang hanggan. Mikas 5:2.

1989 was the time of the end for the movement of the third angel. It arrived 126 years after the rebellion of 1863, and was represented by Ronald Reagan and George Bush the senior. The time of the end in the history of Moses was the birth of Aaron and Moses, as was the time of the end in the history of Christ the birth of John the Baptist and Christ. When the book of Daniel is unsealed, as it was in 1989, there is an increase of knowledge. That increase of knowledge leads to the second waymark, identifying when a testing message is developed from the knowledge that was unsealed.

Ang 1989 ang naging panahon ng wakas para sa kilusan ng ikatlong anghel. Dumating ito pagkaraan ng 126 taon mula sa paghihimagsik noong 1863, at kinakatawan ito nina Ronald Reagan at George Bush na nakatatanda. Ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Moises ay ang kapanganakan nina Aaron at Moises, at gayundin, ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Cristo ay ang kapanganakan nina Juan Bautista at Cristo. Kapag ang aklat ni Daniel ay naaalisan ng selyo, gaya noong 1989, nagkakaroon ng paglago ng kaalaman. Ang paglago ng kaalamang iyon ay humahantong sa ikalawang palatandaan, na tumutukoy kung kailan nabubuo ang isang mensahe ng pagsubok mula sa kaalamang inalisan ng selyo.

Every reformatory movement marks a point when the message is formalized and thereafter becomes a testing message. Christ always explains the test, in advance of holding men and women responsible for the test. Adam and Eve were told in advance of the results that would happen if they disobeyed, and God never changes.

Bawat kilusang pangreporma ay nagmamarka ng isang yugto kung kailan ang mensahe ay isinasapormal at pagkaraan ay nagiging isang mensaheng pagsubok. Laging ipinapaliwanag ni Cristo ang pagsubok bago Niya panagutin ang mga lalaki at mga babae sa pagsubok. Sina Adan at Eva ay sinabihan na nang pauna hinggil sa mga kahihinatnang mangyayari kung sila’y sumuway, at ang Diyos ay kailanma’y hindi nagbabago.

> And the Lord God commanded the man, saying, Of every tree of the garden thou mayest freely eat: But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die. Genesis 2:16, 17.

> At iniutos ng Panginoong Diyos sa tao, na sinasabi, Sa bawat punongkahoy sa halamanan ay malaya kang kumain: ngunit sa punongkahoy ng kaalaman sa mabuti at masama ay huwag kang kakain nito: sapagkat sa araw na ikaw ay kumain nito ay tiyak na mamamatay ka. Henesis 2:16, 17.

William Miller “formalized” the testing message of the first angel in 1831 through 1833. The message of the one hundred and forty-four thousand was formalized in 1996, with the publication of the Time of the End magazine that covers the last six verses of Daniel eleven, that were unsealed in 1989. In that year the publication titled, Prophetic Time Lines was also published, and set forth the methodology that is twenty-two times more powerful than the rules adopted by William Miller. Those rules are now set forth in the publication Prophetic Keys. The rules which all who proclaim the third angel’s message will employ are Miller’s rules.

"Pinormalisa" ni William Miller ang mensaheng panubok ng unang anghel mula 1831 hanggang 1833. Ang mensahe ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay pinormalisa noong 1996, kasabay ng paglalathala ng magasing Time of the End na tumatalakay sa huling anim na talata ng Daniel 11, na naalisan ng selyo noong 1989. Noong taong iyon ay nalathala rin ang publikasyong pinamagatang Prophetic Time Lines, at inilatag nito ang metodolohiyang dalawampu't dalawang beses na higit na makapangyarihan kaysa sa mga tuntuning pinagtibay ni William Miller. Ang mga tuntuning iyon ay inilalahad na ngayon sa publikasyong Prophetic Keys. Ang mga tuntuning gagamitin ng lahat ng maghahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay ang mga tuntunin ni Miller.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted.” Review and Herald, November 25, 1884.

> Ang mga nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel ay nagsasaliksik sa Kasulatan ayon sa gayunding pamamaraan na ginamit ni Amang Miller. Review and Herald, Nobyembre 25, 1884.

Miller’s rules are the alpha and Prophetic Keys are the omega. The only way to pass a prophetic testing message, is to employ the methodology of study outlined in God’s Word. The true message cannot be separated from the true methodology that establishes the message. In every reform movement the testing message for that generation is set forth, and it includes the correct methodology as an element of the waymark. Miller’s message was based upon the unsealing of the book of Daniel. His message was Gideon’s message, for it also produced an army of three hundred.

Ang mga tuntunin ni Miller ang Alpha, at ang mga Susing Propetiko ang Omega. Ang tanging paraan upang makapasa sa isang propetikong mensahe ng pagsubok ay ang paggamit ng metodolohiya ng pag-aaral na itinakda sa Salita ng Diyos. Ang tunay na mensahe ay hindi maihihiwalay sa tunay na metodolohiyang nagtatatag ng mensahe. Sa bawat kilusang reporma ay itinatanghal ang mensaheng pagsubok para sa salinlahing iyon, at kasama rito ang wastong metodolohiya bilang isang bahagi ng palatandaan sa daan. Ang mensahe ni Miller ay nakabatay sa pagbubukas ng tatak ng aklat ni Daniel. Ang kaniyang mensahe ay mensahe ni Gideon, sapagkat nagbunga rin ito ng isang hukbong tatlong daan.

> And he divided the three hundred men into three companies, and he put a trumpet in every man’s hand, with empty pitchers, and lamps within the pitchers. And he said unto them, Look on me, and do likewise: and, behold, when I come to the outside of the camp, it shall be that, as I do, so shall ye do. When I blow with a trumpet, I and all that are with me, then blow ye the trumpets also on every side of all the camp, and say, The sword of the Lord, and of Gideon. Judges 7:16–18.

> At hinati niya ang tatlong daang lalaki sa tatlong pulutong, at binigyan niya ang bawat isa ng isang pakakak, at isang bangang walang laman, at isang sulo sa loob ng kani-kaniyang banga. At sinabi niya sa kanila, Masdan ninyo ako, at gayon din ang inyong gawin: at, narito, kapag dumating ako sa labas ng kampamento, mangyayari na kung ano ang aking gagawin, gayon din ang inyong gagawin. Kapag hinipan ko ang pakakak, ako at ang lahat ng kasama ko, saka ninyo hihipan ang mga pakakak sa bawat panig ng buong kampamento, at inyong sabihin, Ang tabak ng Panginoon at ni Gedeon. Mga Hukom 7:16-18.

Miller’s message was the “trumpet,” and the “sword.” Yet it was the sword of both Gideon and the Lord. The Word of the Lord was published in 1611, and 220 years later Miller published his message of the first angel. The Declaration of Independence was published in 1776, and 220 years later in 1996, the message of the third angel was published. Millers was the first angel’s internal message of God’s people, as represented by the vision of the Ulai River, announcing the opening of judgment. The third angel’s message of Future for America is the external message of God’s people, as represented by the vision of the Hiddekel River, announcing the close of judgment.

Ang mensahe ni Miller ay ang “trompeta” at ang “tabak.” Gayunman, ito ang tabak kapuwa ni Gideon at ng Panginoon. Ang Salita ng Panginoon ay inilathala noong 1611, at makalipas ang 220 taon ay inilathala ni Miller ang kaniyang mensahe ng unang anghel. Ang Deklarasyon ng Kalayaan ay inilathala noong 1776, at makalipas ang 220 taon, noong 1996, inilathala ang mensahe ng ikatlong anghel. Ang mensahe ni Miller ang panloob na mensahe ng unang anghel sa bayan ng Diyos, na kinakatawan ng pangitain ng Ilog Ulai, na nagpapahayag ng pagbubukas ng paghuhukom. Ang mensahe ng ikatlong anghel ng Future for America ay ang panlabas na mensahe ng bayan ng Diyos, na kinakatawan ng pangitain ng Ilog Hiddekel, na nagpapahayag ng pagtatapos ng paghuhukom.

The prophetic methodology is represented by one of the Messianic prophecies identified by Matthew as being fulfilled by Christ, and in so doing typifies 1831, with the “father” representing his son in 1996. The two witnesses of methodology are an alpha and omega, and with the human messenger’s involvement, together they establish a father and son relationship, which is the relationship of Malachi’s Elijah message. The hearts of the father are turned to the children, and vice versa. Miller’s rules are to be joined with the rules titled as Prophetic Keys. The new light must be built upon the old light. Those who choose not to employ the methodology of 1831 and 1996 are cursed. One class is cursed, and the other is blessed. The choice is yours?

Ang propetikong metodolohiya ay isinasagisag ng isa sa mga Mesianikong propesiya na tinukoy ni Mateo bilang natupad kay Cristo, at sa gayon ay tumatayong tipo ng 1831, na ang “ama” ay kumakatawan sa kaniyang anak noong 1996. Ang dalawang saksi ng metodolohiya ay ang Alpha at ang Omega, at sa pakikilahok ng sugong pantao, magkasama nilang itinatatag ang ugnayang ama at anak, na siyang ugnayan ng mensahe ni Elias sa Malakias. Ang puso ng ama ay ibinabalik sa mga anak, at gayon din naman ng mga anak sa ama. Ang mga alituntunin ni Miller ay dapat isanib sa mga alituntuning pinamagatang Mga Susi ng Propesiya. Ang bagong liwanag ay dapat maitayo sa pundasyon ng dating liwanag. Ang mga pumipiling huwag gamitin ang metodolohiya ng 1831 at 1996 ay nasa ilalim ng sumpa. Isang uri ang sinumpa, at ang isa naman ay pinagpala. Nasa iyo ang pagpili?

## The Second Messianic Waymark —1996

Ang Ikalawang Mesyanikong Palatandaan sa Daan -1996

> That it might be fulfilled which was spoken by the prophet, saying, I will open my mouth in parables; I will utter things which have been kept secret from the foundation of the world. Matthew 13:35.

> Upang matupad ang isinabi sa pamamagitan ng propeta, na nagsasabi, Bubuksan ko ang aking bibig sa mga talinghaga; ihahayag ko ang mga bagay na iningatang lihim mula pa nang itatag ang sanlibutan. Mateo 13:35.

## Prediction

Prediksiyon

> I will open my mouth in a parable: I will utter dark sayings of old. Psalms 78:2.

> Aking ibubuka ang aking bibig sa isang talinghaga: aking sasalitain ang mga malalabong pananalita ng una. Mga Awit 78:2.

The dark sayings; the parables that the Lion of the tribe of Judah “utters” represent line upon line presentations of truths that have been sealed up, or kept secret from the foundation of the world. Once the message is formalized, it is thereafter empowered by a fulfillment of prophecy that marks the beginning of a testing time.

Ang mga mahihiwagang pananalita; ang mga talinghaga na “binibigkas” ng Leon ng lipi ni Juda ay kumakatawan sa sunud-sunod na pagpapahayag ng mga katotohanang dating tinatakan, o itinago mula pa sa pagkakatatag ng sanlibutan. Kapag ang mensahe ay naipormalisa, pagkatapos noon ay binibigyang-kapangyarihan ito ng isang katuparan ng propesiya na nagtatalaga ng pasimula ng isang panahon ng pagsubok.

When the latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, the rebellion of 1888 and of Korah was repeated. At the Minneapolis rebellion of 1888 and with Korah’s rebellion, God’s selected messengers were rejected along with the message they presented. Both the baby and the bath water were thrown out together. They were thrown out under the premise that the whole congregation was as holy, as those God had selected. The rebels were unable to see Divinity with the human messengers. All they could see was themselves, humanity void of Divinity, so they thought everyone was the same.

Nang nagsimulang umambon ang Huling Ulan noong Setyembre 11, 2001, naulit ang paghihimagsik ng 1888 at ni Korah. Sa paghihimagsik sa Minneapolis noong 1888 at sa paghihimagsik ni Korah, ang mga hinirang na sugo ng Diyos ay itinakwil, kasama pati ang mensaheng kanilang iniharap. Sabay na itinapon ang sanggol kasama ang tubig na pinagliguan. Itinapon ang mga iyon sa ilalim ng palagay na ang buong kapulungan ay kasingbanal ng mga hinirang ng Diyos. Hindi nakita ng mga rebelde ang Pagka-Diyos na kasama ng mga taong sugo. Ang sarili lamang nila, ang pagkataong walang Pagka-Diyos, ang kanilang nakita, kaya inakala nilang magkakatulad ang lahat.

> Now Korah, the son of Izhar, the son of Kohath, the son of Levi, and Dathan and Abiram, the sons of Eliab, and On, the son of Peleth, sons of Reuben, took men: And they rose up before Moses, with certain of the children of Israel, two hundred and fifty princes of the assembly, famous in the congregation, men of renown: And they gathered themselves together against Moses and against Aaron, and said unto them, Ye take too much upon you, seeing all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord? Numbers 16:1–3.

> Ngayon si Korah, anak ni Izhar, anak ni Kohath, anak ni Levi, at sina Dathan at Abiram, mga anak ni Eliab, at si On, anak ni Peleth, mga anak ni Reuben, ay nagsama ng mga lalaki: At sila’y tumindig sa harap ni Moises, kasama ang ilan sa mga anak ni Israel, dalawang daan at limampung pangulo ng kapulungan, bantog sa kapulungan, mga lalaking kilalang-kilala: At sila’y nagtipon laban kay Moises at laban kay Aaron, at sinabi sa kanila, Sobra na ang inaangkin ninyo sa inyong sarili, yamang ang buong kapulungan ay banal, bawat isa sa kanila, at ang Panginoon ay nasa gitna nila: bakit nga itinataas ninyo ang inyong sarili higit sa kapulungan ng Panginoon? Mga Bilang 16:1-3.

The rebellion of Korah, 1888 and 9/11 is represented as a refusal to submit to God’s choice of selected leadership, while placing confidence in a false definition of God’s congregation. Jeremiah identifies the same phenomenon when the rebels claimed the “temple of the Lord, the temple of the Lord are these.”

Ang paghihimagsik ni Korah, ang 1888, at ang 9/11 ay inilalarawan bilang isang pagtangging pasakop sa piniling pamunuan ng Diyos, samantalang inilalagak ang pagtitiwala sa isang maling pakahulugan ng kapulungan ng Diyos. Tinukoy ni Jeremias ang gayunding pangyayari nang inangkin ng mga manghihimagsik, “ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay ang mga ito.”

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying,

> Ang salita na dumating kay Jeremias mula sa Panginoon, na nagsasabi,

> Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Tumayo ka sa pintuan ng bahay ng Panginoon, at ipahayag mo roon ang salitang ito, at sabihin mo, Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong lahat na taga-Juda, na pumapasok sa mga pintuang ito upang sumamba sa Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel: Ituwid ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa, at aking patatahanin kayo sa dakong ito. Huwag kayong magtiwala sa mga salitang kabulaanan, na nagsasabi, Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang mga ito.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever.

> Sapagkat kung lubos ninyong itutuwid ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa; kung lubos ninyong isasagawa ang kahatulan sa pagitan ng isang tao at ng kanyang kapuwa; kung hindi ninyo aapihin ang dayuhan, ang ulila, at ang babaing bao, at hindi ninyo ibububo ang dugong walang sala sa dakong ito, ni susunod man kayo sa ibang mga diyos sa ikapapahamak ninyo: kung magkagayo’y patitirahin ko kayo sa dakong ito, sa lupaing ibinigay ko sa inyong mga magulang, magpakailanman at walang hanggan.

> Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Jeremiah 7:1–8.

> Narito, kayo’y nagtitiwala sa mga salitang kabulaanan, na hindi makapapakinabang. Jeremias 7:1-8.

The lying words of the Jews in Jeremiah’s period, are the lying words of Korah and his cohorts, the rebels of 1888 and of course, the rebels of 9/11. They are the lies that the drunkards of Ephraim hide beneath in Isaiah twenty-eight.

Ang mga salitang sinungaling ng mga Hudyo sa kapanahunan ni Jeremias ay ang mga salitang sinungaling ni Korah at ng kaniyang mga kasamahan, ng mga rebelde noong 1888, at, siyempre, ng mga rebelde ng 9/11. Ang mga iyon ang mga kasinungalingang pinagtataguan ng mga lango sa alak ng Efraim sa Isaias dalawampu't walo.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:14, 15.

> Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga manunuya na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami sa kamatayan, at sa impiyerno ay nakipagkasundo kami; pagka ang nag-uumapaw na hagupit ay daraan, hindi ito darating sa amin: sapagkat ang kasinungalingan ang ginawa naming kanlungan, at sa ilalim ng kabulaanan ay nagkubli kami. Isaias 28:14, 15.

It is also the lie that represents a lack of love of the Truth, which brings strong delusion in 2 Thessalonians.

Ito rin ang kasinungalingang kumakatawan sa kawalan ng pag-ibig sa Katotohanan, na nagdudulot ng matinding pagkalinlang sa 2 Tesalonica.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:11, 12.

> At dahil dito ay ipapadala sa kanila ng Diyos ang isang makapangyarihang pagkalinlang, upang sila’y sumampalataya sa isang kasinungalingan: Upang ang lahat ng hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nalugod sa kalikuan, ay mahatulan. 2 Tesalonica 2:11, 12.

The “lying words” represent the foolish idea that the church is where salvation is found, not in chosen messengers and their chosen messages. The connection between God and man is accomplished and maintained only through His Word. He is the Word, and no man cometh to the Father except by the Word. Christ is represented by His chosen messengers and the message they present. To believe otherwise, is to hate the Truth and believe a lie. Jeremiah condemns the Jews who trust in the temple, by reminding them of Shiloh, where God’s Ark had been since the entrance into the Promised Land.

Ang “mga salitang bulaan” ay kumakatawan sa hangal na kaisipan na sa iglesia natatagpuan ang kaligtasan, at hindi sa mga hinirang na sugo at sa kanilang mga hinirang na mensahe. Ang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng tao ay natutupad at napapanatili lamang sa pamamagitan ng Kanyang Salita. Siya ang Salita, at walang sinumang makaparoroon sa Ama kundi sa pamamagitan ng Salita. Si Cristo ay kinakatawan ng Kanyang mga hinirang na sugo at ng mensaheng kanilang ipinapahayag. Ang maniwala nang iba ay pagkapoot sa Katotohanan at paniniwala sa kasinungalingan. Hinahatulan ni Jeremias ang mga Hudyo na nagtitiwala sa templo, sa pagpapaalala sa kanila tungkol sa Shiloh, kung saan nanatili ang Kaban ng Diyos mula pa nang pagpasok nila sa Lupang Pangako.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Kaya’t gagawin ko sa bahay na ito, na tinatawag sa aking pangalan, na inyong tinitiwalaan, at sa dakong ibinigay ko sa inyo at sa inyong mga ninuno, ang gaya ng ginawa ko sa Shiloh. At itataboy ko kayo mula sa aking paningin, gaya ng itinaboy ko ang lahat ninyong mga kapatid, maging ang buong binhi ni Efraim. Kaya’t huwag kang manalangin para sa bayang ito, ni magtaas ng daing o panalangin para sa kanila, ni mamagitan ka sa harap ko; sapagkat hindi kita diringgin. Jeremias 7:14-16.

Wicked Eli, and his two wicked sons, Hophni and Phineas parallel and align with Korah, Dathan and Abiram for allowing escalating apostasy to develop until probation closed and all three died on the same day, as did Korah, Dathan and Abiram. They all die at the Sunday law!

Ang masamang si Eli, at ang dalawa niyang masasamang anak na sina Hofni at Finehas, ay humahalintulad at umaayon kina Korah, Dathan, at Abiram sapagkat pinahintulutan nilang lumaganap at lalo pang lumala ang apostasya hanggang sa nagsara ang panahong palugit, at silang tatlo ay namatay sa iisang araw, gaya rin nina Korah, Dathan, at Abiram. Mamamatay silang lahat sa panahon ng Batas ng Linggo!

At 9/11 Korah’s rebellion, and the rebellion of Eli, the rebellion of the Jews in Jeremiah’s testimony and the rebels of 1888 reject and rebel against the message and messengers of that period. That period concludes at the Sunday law after two tests. The first test is from 9/11 unto July 18, 2020, and the second test is the purging and sealing represented by the message of the Midnight Cry. Out of that purification process Gideon and His three hundred are prepared to blow their trumpets, and they do so when Samuel is raised up at the Sunday law, which is when the Ark is captured by the Philistines. Then the church triumphant is lifted up as an ensign.

Sa 9/11, ang paghihimagsik ni Korah, at ang paghihimagsik ni Eli, ang paghihimagsik ng mga Hudyo sa patotoo ni Jeremias, at ang mga manghihimagsik noong 1888 ay tumatanggi at naghihimagsik laban sa mensahe at sa mga sugo ng kapanahunang iyon. Nagtatapos ang kapanahunang iyon sa batas sa Linggo pagkaraan ng dalawang pagsubok. Ang unang pagsubok ay mula 9/11 hanggang Hulyo 18, 2020, at ang ikalawang pagsubok ay ang pagdadalisay at pagselyo na kinakatawan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Mula sa prosesong iyon ng pagdadalisay, si Gedeon at ang kaniyang tatlong daan ay inihahanda upang hipan ang kanilang mga trompeta, at ginagawa nila ito kapag itinindig si Samuel sa batas sa Linggo, na siya ring panahon nang masamsam ng mga Filisteo ang Kaban. Pagkatapos, itataas ang iglesiang nagtatagumpay bilang isang watawat.

That church has a king, David by name, and a prophet represented by Ezekiel, and Samuel, at the overthrow of Shiloh. The church will also have the priesthood represented by Joseph. The Sunday law testing time is where the fire of the Holy Spirit is poured out without measure, as represented by the seventh seal. That fire destroys the men of renown who rebelled with Korah, Dathan, Abiram, Eli, Hophni, Phineas and the rebels of 1888.

Ang iglesyang iyon ay may isang hari, na ang pangalan ay David, at isang propeta na kinakatawan ni Ezekiel, at ni Samuel noong pagbagsak ng Shiloh. Magkakaroon din ang iglesia ng pagkasaserdote na kinakatawan ni Joseph. Ang panahon ng pagsubok ng batas sa Linggo ay kung kailan ang apoy ng Espiritu Santo ay ibinubuhos nang walang sukat, gaya ng kinakatawan ng ikapitong tatak. Ang apoy na iyon ang lumilipol sa mga lalaking bantog na nanghimagsik kasama nina Korah, Dathan, Abiram, Eli, Hophni, Phineas, at ang mga rebelde noong 1888.

That very fire of the outpouring of the Holy Spirit, is the backdrop of the drama of the church triumphant. The church is represented by king David, the prophet Ezekiel and Joseph the priest. Those three are standing in the fire that destroys the 250 men of renown, as did Nebuchadnezzar’s fire destroy the men who threw the three worthies into the furnace. As the church triumphant, the whole world watches as they are thrown into the fiery furnace, and suddenly, the Son of God appears with the churches’ prophet, priest and king—represented by Shadrach, Meshak and Abednego. Four thirty-year old’s in the fiery furnace representing the truth that Divinity combined with humanity does not sin!

Ang mismong apoy ng pagbubuhos ng Banal na Espiritu ang nagsisilbing tagpo sa likuran ng dula ng Iglesiang Nagtatagumpay. Ang Iglesia ay kinakatawan nina Haring David, ng Propetang Ezekiel, at ni Jose na saserdote. Ang tatlong iyon ay nakatayo sa apoy na pumupuksa sa dalawang daan at limampung lalaking bantog, gaya ng apoy ni Nebukadnezar na pumuksa sa mga lalaking naghagis sa tatlong mararangal sa maapoy na hurno. Bilang Iglesiang Nagtatagumpay, pinanonood sila ng buong mundo habang inihahagis sila sa maapoy na hurno, at biglang nagpapakita ang Anak ng Diyos kasama ang propeta, saserdote, at hari ng Iglesia—na kinakatawan nina Shadrach, Meshak, at Abednego. Apat na tatlumpung taong gulang sa maapoy na hurno, na kumakatawan sa katotohanang ang Pagka-Diyos na kaisa ng pagkatao ay hindi nagkakasala!

Korah, Dathan and Abiram, who are also Eli, Hophni and Phineas are the counterfeit of the church triumphant that is made up with a prophet, priest and king. Those three are Gideon’s 300, the three thousand souls at Pentecost, the 300 Millerite preachers, the three-hundred 1843 charts, who are thirty years old when the Sunday law arrives and fire comes down out of heaven. With Elijah the fire was to distinguish between the true and false prophets. The fire that comes down in Leviticus on the “eighth” day, when Aaron begins to serve, consumes Aaron’s offering, which is the offering of Malachi three, that is pleasant as in former years. That same fire destroys those who offer strange or common fire, as represented by Hophni and Phineas, the sons of Aaron.

Sina Korah, Dathan at Abiram, na sila rin ay sina Eli, Hophni at Phineas, ay ang huwad na katumbas ng Iglesyang nagtatagumpay na binubuo ng propeta, saserdote, at hari. Ang tatlong iyon ay ang 300 ni Gideon, ang tatlong libong kaluluwa sa Pentekostes, ang 300 na mga tagapangaral na Millerita, ang 300 na mga tsart ng 1843, na may tatlumpung taon ang gulang kapag dumating ang batas ng Linggo at bumaba ang apoy mula sa langit. Kay Elijah, ang apoy ay upang ibukod ang tunay at ang huwad na mga propeta. Ang apoy na bumababa sa Leviticus sa “ika-walong” araw, nang magsimulang maglingkod si Aaron, ay tumutupok sa handog ni Aaron, na siyang handog ng Malachi tatlo, na kaaya-aya gaya noong mga dating taon. Ang gayon ding apoy ay pumupuksa sa mga naghahandog ng kakaiba o karaniwang apoy, gaya ng kinakatawan nina Hophni at Phineas, mga anak ni Aaron.

When God is confirming the true prophet with Elijah, or the true priest with Aaron the fire leads to the death of the false prophets of Baal, who are also Hophni and Phineas. Hophni and Phineas are the sons of Aaron, they are the last generation of a covenant people who are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law.

Kapag pinagtitibay ng Diyos ang tunay na propeta sa pamamagitan ni Elias, o ang tunay na saserdote sa pamamagitan ni Aaron, ang apoy ay nagdudulot ng kamatayan sa mga huwad na propeta ni Baal, na sila rin sina Hophni at Phineas. Sina Hophni at Phineas ay mga anak ni Aaron; sila ang huling salinlahi ng isang bayang nasa tipan na isusuka mula sa bibig ng Panginoon sa panahon ng batas sa Linggo.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> Ito ay hindi mga salita ni Sister White, kundi ang mga salita ng Panginoon, at ang Kanyang mensahero ay ibinigay ang mga ito sa akin upang ibigay sa inyo. Tinatawag kayo ng Diyos na huwag nang kumilos na kasalungat sa Kanya. Maraming tagubilin ang ibinigay hinggil sa mga lalaking nag-aangking sila’y mga Kristiyano, samantalang ibinubunyag nila ang mga katangian ni Satanas, na sa diwa, salita, at gawa ay sinasalungat ang pagsulong ng katotohanan, at tiyak na sumusunod sa landas kung saan sila inaakay ni Satanas. Sa katigasan ng kanilang puso, kinamkam nila ang kapangyarihang sa anumang paraan ay hindi nauukol sa kanila, at hindi nila dapat gamitin. Wika ng dakilang Guro, ‘Ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko.’ Sinasabi ng mga tao sa Battle Creek, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami’ ngunit sila’y gumagamit ng karaniwang apoy. Ang kanilang mga puso ay hindi napalalambot at napapasuko ng biyaya ng Diyos. Manuscript Releases, tomo 13, 222.

The “common fire” is what Aaron’s son used when the priesthood began. The number “81” is a symbol of the priesthood, and in Leviticus eight, verse one, the seven days of purification and consecration of the priest is illustrated. Their clothes are removed and replaced with the garments of the Heavenly High Priest’s, as illustrated in Zechariah’s vision of Joshua and the angel in chapter three. The 300 in Zechariah are represented as “men wondered at,” for they represented in the history when God removes the iniquities of His people, which is the Sunday law, when the church is transformed from militant to triumphant. After seven days of consecration, the began to serve on day eight.

Ang "karaniwang apoy" ang ginamit ng anak ni Aaron nang magsimula ang pagkasaserdote. Ang bilang na "81" ay sagisag ng pagkasaserdote, at sa Levitico kabanata walo, talata isa, inilalarawan ang pitong araw ng paglilinis at pagtatalaga ng saserdote. Inaalis ang kanilang mga kasuutan at pinapalitan ng mga kasuutan ng Makalangit na Punong-saserdote, gaya ng inilalarawan sa pangitain ni Zacarias tungkol kay Josue at sa anghel sa ikatlong kabanata. Ang 300 sa Zacarias ay inilalarawan bilang "mga lalaking pinagtakhan," sapagkat kinakatawan nila sa kasaysayan ang panahon kung kailan inaalis ng Diyos ang mga kasamaan ng Kaniyang bayan, na siyang batas ng Linggo, kung kailan ang iglesya ay binabago mula sa militante tungo sa matagumpay. Pagkaraan ng pitong araw ng pagtatalaga, nagsimula silang maglingkod sa ikawalong araw.

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. Leviticus 8:33.

> At huwag kayong lalabas sa pintuan ng tabernakulo ng kapisanan sa loob ng pitong araw, hanggang sa matapos ang mga araw ng inyong pagtatalaga; sapagkat pitong araw kayong kaniyang itatalaga. Levitico 8:33.

Day eight, is a symbol of the eighth that is of the seven, of Laodicea turning into Philadelphia, of the eight souls on Noah’s ark, of the eighth day of circumcision, and the eighth day of resurrection. That day is the Sunday law, when the papacy’s deadly wound is healed, and therefore resurrected it becomes the eighth, that is of the seven.

Ang ikawalong araw ay sagisag ng ikawalo na kabilang sa pito, ng Laodicea na nagiging Philadelphia, ng walong kaluluwa sa daong ni Noe, ng ikawalong araw ng pagtutuli, at ng ikawalong araw ng pagkabuhay na muli. Ang araw na yaon ay ang batas ng Linggo, kapag napagaling ang nakamamatay na sugat ng Papado, kaya’t sa muling pagkabuhay nito, ang Papado ay nagiging ikawalo, na kabilang sa pito.

> And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel. Leviticus 9:1.

> At nangyari, nang ikawalong araw, na tinawag ni Moises si Aaron at ang kaniyang mga anak, at ang mga matatanda ng Israel. Levitico 9:1.

On day eight, the priests began to serve, but Aaron’s sons offered “common fire.” Adventism claim that they are the temple of the Lord, and Sister White identified that claim as common fire. Not only is it a lie, but it is common fire, as contrasted with holy fire. The holy fire is the message of the Midnight Cry, and the common fire is the counterfeit peace and safety message, that will be the last message proclaimed by the dumb dogs that refused to bark, and give a warning message. In chapter nine, Aaron presents the offering, and fire comes down out of heaven and consumes the offering. Then his two wicked sons, offer common fire and God’s fire consumes them.

Sa ikawalong araw, nagsimulang maglingkod ang mga saserdote, ngunit ang mga anak ni Aaron ay naghandog ng “karaniwang apoy.” Inaangkin ng Adventismo na sila ang templo ng Panginoon, at tinukoy ni Sister White ang pag-aangking iyon bilang karaniwang apoy. Hindi lamang iyon isang kasinungalingan, kundi iyon ay karaniwang apoy, na salungat sa banal na apoy. Ang banal na apoy ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang karaniwang apoy ay ang huwad na mensahe ng “kapayapaan at katiwasayan,” na siyang magiging huling mensaheng ipahahayag ng mga piping asong tumangging tumahol at magbigay ng babala. Sa kabanata siyam, iniharap ni Aaron ang handog, at may apoy na bumaba mula sa langit at tinupok ang handog. Pagkatapos, ang dalawa niyang masasamang anak ay naghandog ng karaniwang apoy, at tinupok sila ng apoy ng Diyos.

> And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. And Nadab and Abihu, the sons of Aaron, took either of them his censer, and put fire therein, and put incense thereon, and offered strange fire before the Lord, which he commanded them not. And there went out fire from the Lord, and devoured them, and they died before the Lord. Leviticus 9:22–10:2.

> At itinaas ni Aaron ang kaniyang kamay tungo sa bayan, at binasbasan sila; at bumaba matapos maghandog ng handog dahil sa kasalanan, at ng handog na susunugin, at ng mga handog sa kapayapaan. At pumasok si Moises at si Aaron sa tabernakulo ng kapisanan, at lumabas, at binasbasan ang bayan; at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nagpakita sa buong bayan. At may apoy na lumabas mula sa harap ng Panginoon at tinupok sa ibabaw ng dambana ang handog na susunugin at ang taba; at nang makita ito ng buong bayan, sila’y sumigaw at nagpatirapa. At sina Nadab at Abihu, na mga anak ni Aaron, ay kumuha, bawat isa, ng kani-kaniyang insensaryo, at naglagay ng apoy doon, at naglagay ng insenso sa ibabaw niyon, at naghandog ng kakaibang apoy sa harap ng Panginoon, na hindi niya iniutos sa kanila. At may apoy na lumabas mula sa Panginoon at tinupok sila, at namatay sila sa harap ng Panginoon. Levitico 9:22–10:2.

The men of Battle Creek are the modern Sanhedrin who trust in their church structure above the message of the True Witness to Laodicea. The True Witness to Laodicea is Christ, and He never changes, and he has always used men of His own choosing to present the message to a people who were manifesting the characteristics of Laodicea. There is nothing new under the sun.

Ang mga lalaki ng Battle Creek ay ang makabagong Sanedrin na nagtitiwala sa kaayusan ng kanilang iglesia nang higit kaysa sa mensahe ng Tunay na Saksi sa Laodicea. Ang Tunay na Saksi sa Laodicea ay si Cristo, at hindi Siya kailanman nagbabago, at lagi Niyang ginagamit ang mga lalaking Kaniyang pinili upang ipahayag ang mensahe sa isang sambayanang nagpapamalas ng mga katangian ng Laodicea. Walang bagong bagay sa ilalim ng araw.

He selected Moses, who had been trained by God alone for forty years, just as Jesus and his cousin John had been trained. He selected Moses, Christ and John as examples of those trained outside of the formal educational system. Nazareth represents a symbol of a person who has been chosen, as were the new upstarts; Jones and Waggoner in the 1888 Minneapolis rebellion. Nazareth represents the calling and consecration of a chosen man, but the chosen man is a citizen of a city that is disrespected.

Pinili niya si Moises, na hinubog ng Diyos lamang sa loob ng apatnapung taon, gaya rin ng pagkakahubog kina Jesus at Juan na pinsan niya. Pinili niya sina Moises, Cristo, at Juan bilang mga huwaran ng mga hinubog sa labas ng pormal na sistema ng edukasyon. Ang Nazaret ay sumasagisag sa isang taong hinirang, gaya ng mga bagong umusbong (sina Jones at Waggoner) sa paghihimagsik sa Minneapolis noong 1888. Ang Nazaret ay kumakatawan sa pagtawag at pagtatalaga ng isang lalaking hinirang, subalit ang hinirang na ito ay mamamayan ng isang lunsod na hinahamak.

> And Nathanael said unto him, Can there any good thing come out of Nazareth? Philip saith unto him, Come and see. John 1:46.

> At sinabi sa kaniya ni Natanael, May anumang mabuti bang maaaring magmula sa Nazaret? Sinabi sa kaniya ni Felipe, Halika at tingnan mo. Juan 1:46.

The stammering tongues of Isaiah 28, represent those who came from Nazareth. After the formalization of Miller’s message in 1831, the message was empowered by the fulfillment of the prophecy of the second woe, typifying the fulfillment of a prophecy of the third woe at 9/11. We will take up the third Messianic prophecy in the next article.

Ang mga pautal-utal na dila sa Isaias 28 ay kumakatawan sa mga nagmula sa Nazaret. Pagkatapos ng pormalisasyon ng mensahe ni Miller noong 1831, ang mensahe ay pinagkalooban ng kapangyarihan sa pamamagitan ng katuparan ng propesiya ng ikalawang kaabahan, na nagsilbing tipo ng katuparan ng isang propesiya ng ikatlong kaabahan noong 9/11. Tatalakayin natin ang ikatlong Mesyanikong propesiya sa susunod na artikulo.

> “Three nights before the Review office burned, I was in an agony that words cannot describe. I could not sleep. I walked the room, praying to God to have mercy upon His people. Then I seemed to be in the Review office with the men who have the management of the institution. I was trying to speak to them and thus to help them. One of authority arose and said, ‘You say, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we; therefore, we have authority to do this thing and that thing and the other thing. But the word of God forbids many of the things that you propose to do.’ At His first advent, Christ cleansed the Temple. Prior to His second advent He will again cleanse the temple. He was there cleansing the temple. Why? Because commercial work had been brought in, and God had been forgotten. With hurry here and hurry there and hurry somewhere else, there was no time to think of heaven. The principles of God’s law were presented, and I heard the question asked, ‘How much of the law have you obeyed?’ Then the word was spoken, ‘God will cleanse and purify His temple in His displeasure.’

> Tatlong gabi bago nasunog ang tanggapan ng Review, ako’y nasa isang matinding paghihirap na hindi maisasalarawan ng mga salita. Hindi ako makatulog. Naglakad-lakad ako sa silid, na dumadalangin sa Diyos na kahabagan Niya ang Kanyang bayan. Pagkaraan ay waring nasa tanggapan ng Review ako, kasama ang mga lalaking namamahala sa institusyong iyon. Pinagsisikapan kong kausapin sila, at sa gayon ay matulungan sila. Isang may awtoridad ang tumindig at nagsabi, “Sinasabi ninyo, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, kami ang templo ng Panginoon; kaya’t kami’y may awtoridad na gawin ang bagay na ito at ang bagay na iyon at iba pang mga bagay.’ Ngunit ipinagbabawal ng salita ng Diyos ang marami sa mga bagay na ipinanukala ninyong gawin.” Sa Kanyang unang pagparito, nilinis ni Cristo ang Templo. Bago ang Kanyang ikalawang pagparito, muli Niyang lilinisin ang templo. Naroroon Siya, nililinis ang templo. Bakit? Sapagkat naipasok ang gawaing pangkalakalan, at ang Diyos ay nakalimutan. Sa pagmamadali dito at roon at kung saan-saan pa, wala nang panahon upang pag-ukulan ng pag-iisip ang langit. Ipinahayag ang mga simulain ng kautusan ng Diyos, at narinig kong itanong, “Gaano na ang inyong nasunod sa kautusan?” Pagkatapos ay sinalita ang salitang ito, “Lilinisin at dadalisayin ng Diyos ang Kanyang templo sa Kanyang hindi pagkalugod.”

> “In the visions of the night I saw a sword of fire hung out over Battle Creek.

> Sa mga pangitain sa gabi ay aking nakita ang isang nagniningas na tabak na nakabitin sa ibabaw ng Battle Creek.

> “Brethren, God is in earnest with us. I want to tell you that if after the warnings given in these burnings the leaders of our people go right on, just as they have done in the past, exalting themselves, God will take the bodies next. Just as surely as He lives, He will speak to them in language that they cannot fail to understand.

> Mga kapatid, ang Diyos ay may buong kaseryosohan sa pakikitungo sa atin. Nais kong ipahayag sa inyo na kung, pagkatapos ng mga babalang ibinigay sa pamamagitan ng mga pagsunog na ito, ang mga pinuno ng ating bayan ay magpapatuloy lamang—gaya ng kanilang ginawa noong nakaraan—sa pagdadakila sa kanilang sarili, sa susunod, ang mga katawan ang kukunin ng Diyos. Kung paanong Siya’y buhay, sasalitain Niya sa kanila sa pananalitang hindi nila maaaring hindi maunawaan.

> “God is watching us to see if we will humble ourselves before Him as little children. I speak these words now that we may come to Him in humility and contrition and find out what He requires of us.’ Publishing Ministry, 170, 171.

> “Minamasdan tayo ng Diyos upang makita kung magpapakumbaba tayo sa harap Niya tulad ng maliliit na bata. Binibigkas ko ang mga salitang ito ngayon, upang tayo’y lumapit sa Kanya nang may kababaang-loob at taos-pusong pagsisisi at upang ating malaman kung ano ang Kaniyang hinihingi sa atin.” Publishing Ministry, 170, 171.

> “The message for this time is not, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.’ Whom does the Lord receive as vessels unto honor?—Those who co-operate with Christ; those who believe the truth, who live the truth, who proclaim the truth in all its bearings.” Review and Herald, October 22, 1903.

> Ang mensahe para sa panahong ito ay hindi, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay tayo.’ Sino ang tinatanggap ng Panginoon bilang mga sisidlang ukol sa karangalan?—Yaong mga nakikipagtulungan kay Cristo; yaong mga sumasampalataya sa katotohanan, namumuhay sa katotohanan, at ipinapahayag ang katotohanan sa lahat ng aspekto nito. Review and Herald, Oktubre 22, 1903.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> Ito ay hindi mga salita ni Sister White, kundi ang mga salita ng Panginoon, at ang Kanyang mensahero ay ibinigay ang mga ito sa akin upang ibigay sa inyo. Tinatawag kayo ng Diyos na huwag nang kumilos na kasalungat sa Kanya. Maraming tagubilin ang ibinigay hinggil sa mga lalaking nag-aangking sila’y mga Kristiyano, samantalang ibinubunyag nila ang mga katangian ni Satanas, na sa diwa, salita, at gawa ay sinasalungat ang pagsulong ng katotohanan, at tiyak na sumusunod sa landas kung saan sila inaakay ni Satanas. Sa katigasan ng kanilang puso, kinamkam nila ang kapangyarihang sa anumang paraan ay hindi nauukol sa kanila, at hindi nila dapat gamitin. Wika ng dakilang Guro, ‘Ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko.’ Sinasabi ng mga tao sa Battle Creek, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami’ ngunit sila’y gumagamit ng karaniwang apoy. Ang kanilang mga puso ay hindi napalalambot at napapasuko ng biyaya ng Diyos. Manuscript Releases, tomo 13, 222.

Back to Articles