Article

# What is Truth? - Number Four

Ano ang Katotohanan? - Bilang Apat

Let not Your Heart be Troubled

Huwag magulumihanan ang inyong puso

Author

Jeff Pippenger

Published

September 9, 2023

Formats

PDF
Word

At the beginning of Millerite history in 1798, the vision of the Ulai River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Ulai vision represents the internal message for God’s people as represented by the seven churches of Revelation chapters two and three. At the end of the prophetic history that began in 1798, at the Exeter camp meeting from August 12–17, 1844, the message of the Midnight Cry was unsealed when the Lion of the tribe of Judah removed His hand from a hidden truth, which produced an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers.

Sa pasimula ng kasaysayang Millerita noong 1798, ang pangitain sa Ilog Ulai sa aklat ni Daniel ay inalisan ng selyo, na nagbunga ng paglago ng kaalaman na sumubok at naglantad ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang pangitaing Ulai ay kumakatawan sa panloob na mensahe para sa bayan ng Diyos na kinakatawan ng pitong iglesya sa Pahayag kabanata dalawa at tatlo. Sa katapusan ng propetikong kasaysayang nagsimula noong 1798, sa pagpupulong-kampo sa Exeter mula Agosto 12-17, 1844, ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay inalisan ng selyo nang inalis ng Leon mula sa lipi ni Juda ang Kanyang kamay mula sa isang nakatagong katotohanan, na nagbunga ng paglago ng kaalaman na sumubok at naglantad ng dalawang uri ng mga sumasamba.

In 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, the vision of the Hiddekel River in the book of Daniel was unsealed, producing an increase of knowledge that tested and manifested two classes of worshippers. The Hiddekel vision represents the external message of the enemies of God’s people as represented by the seven seals in the book of Revelation. At the end of the prophetic history that began in 1989, beginning in the last couple of weeks of July, 2023, the Lion of the tribe of Judah began the process of unsealing the message of the Midnight Cry by removing His hand from a hidden truth, which is producing an increase of knowledge that is testing and will ultimately manifest two classes of worshippers among God’s people.

Noong 1989, nang, gaya ng inilarawan sa Daniel labing-isa, talatang apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos, naalisan ng selyo ang pangitain tungkol sa Ilog Hiddekel sa aklat ni Daniel, na nagbunga ng paglago ng kaalaman na sumubok at naghayag ng dalawang uri ng mga mananamba. Ang pangitaing Hiddekel ay kumakatawan sa panlabas na mensahe ng mga kaaway ng bayan ng Diyos, gaya ng kinakatawan ng pitong selyo sa aklat ng Apocalipsis. Sa katapusan ng kasaysayang propetiko na nagsimula noong 1989, simula sa huling dalawang linggo ng Hulyo 2023, sinimulan ng Leon ng lipi ni Juda ang proseso ng pag-aalis ng selyo sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa pamamagitan ng pag-alis ng Kanyang kamay mula sa isang nakatagong katotohanan, na nagbubunga ng paglago ng kaalaman na sumusubok at sa kahuli-hulihan ay maghahayag ng dalawang uri ng mga mananamba sa bayan ng Diyos.

In the first verse of John chapter fourteen, Christ encourages the disciples to let not their hearts be troubled.

Sa unang talata ng ika-labing-apat na kabanata ng Juan, hinihikayat ni Cristo ang mga alagad na huwag magulumihanan ang kanilang mga puso.

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Huwag magulumihanan ang inyong puso: sumampalataya kayo sa Diyos, sumampalataya rin naman kayo sa akin. Juan 14:1.

Within hours Christ was arrested and shortly thereafter He was crucified, buried and resurrected. After ascending to the Father, He returned to His disciples.

Sa loob ng ilang oras ay inaresto si Kristo, at di naglaon ay ipinako Siya sa krus, inilibing, at muling nabuhay. Pagkaraang umakyat Siya sa Ama, nagbalik Siya sa Kaniyang mga alagad.

> And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Luke 24:36–38.

> At samantalang sila’y nagsasalita nang gayon, si Jesus mismo ay tumayo sa gitna nila at sinabi sa kanila, Kapayapaan ang sumainyo. Ngunit sila’y lubhang natakot at nangilabot, at inakala nilang nakakita sila ng isang espiritu. At sinabi niya sa kanila, Bakit kayo nababagabag? at bakit nagsisibangon ang mga pag-iisip sa inyong mga puso? Lucas 24:36-38.

The first disappointment in a reform line occurs when God’s people forget a previously revealed truth. The disciples had forgotten what Jesus had told them less than a week before their fear and disappointment was manifested at the crisis of the cross. The first disappointment is followed by a time of tarrying, which in the parable of the ten virgins is represented by the absence of the Bridegroom. Jesus had directly told the disciples He was going to His Father but would be back. The foreknowledge He had provided the disciples did not prevent them from being overwhelmed by the crisis. In the context of the parable of the ten virgins, a crisis is where character is manifested, but never developed. Jesus had chosen and ordained the disciples, and he told them that very truth before the crisis.

Ang unang pagkabigo sa isang linya ng reporma ay nagaganap kapag nalilimutan ng bayan ng Diyos ang dati nang inihayag na katotohanan. Nakalimutan ng mga alagad ang sinabi sa kanila ni Jesus wala pang isang linggo bago mahayag ang kanilang takot at pagkabigo sa krisis ng krus. Ang unang pagkabigo ay sinusundan ng isang panahon ng paghihintay, na sa talinghaga ng sampung dalaga ay inilarawan sa pagkaantala ng Kasintahang Lalaki. Hayagang sinabi ni Jesus sa mga alagad na Siya’y paroroon sa Kanyang Ama, ngunit babalik Siya. Ang paunang kaalamang ibinigay Niya sa mga alagad ay hindi nakapagpigil na madaig sila ng krisis. Sa konteksto ng talinghaga ng sampung dalaga, ang isang krisis ay kalagayang nahahayag ang karakter, ngunit kailanman ay hindi nalilinang. Pinili at itinalaga ni Jesus ang mga alagad, at sinabi Niya sa kanila ang mismong katotohanang iyon bago ang krisis.

> Ye have not chosen me, but I have chosen you, and ordained you, that ye should go and bring forth fruit, and that your fruit should remain: that whatsoever ye shall ask of the Father in my name, he may give it you. John 15:16.

> Hindi ninyo ako pinili, kundi ako ang pumili sa inyo, at itinalaga ko kayo, upang kayo’y pumaroon at magbunga, at upang ang inyong bunga ay manatili: upang anuman ang hingin ninyo sa Ama sa aking pangalan ay ipagkaloob niya sa inyo. Juan 15:16.

Yet even though they were chosen, it did not prevent them from being overwhelmed by the crisis.

Gayunman, bagama’t sila’y hinirang, hindi iyon nakapigil sa kanila na madaig ng krisis.

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> Ang pagkatao ay nahahayag sa panahon ng krisis. Nang ipinahayag ng isang taimtim na tinig sa hatinggabi, “Narito, dumarating ang kasintahang lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga dalagang natutulog ay nagising mula sa kanilang idlip, at nahayag kung sino ang naghanda para sa pangyayaring iyon. Kapwa panig ay nabigla, ngunit ang isa ay nakahanda sa kagipitan, at ang isa nama’y nasumpungang walang paghahanda. Ang pagkatao ay nahahayag sa pamamagitan ng mga pangyayari. Ang mga kagipitan ang naglalantad ng tunay na tibay ng pagkatao. Ang biglaang at di-inaasahang kapahamakan, pagdadalamhati dahil sa pagpanaw, o krisis, ang hindi inaasahang karamdaman o matinding pighati—anumang naglalagay sa kaluluwa sa harap-harapan ng kamatayan—ay maglalantad ng tunay na kaibuturan ng pagkatao. Mahahayag kung mayroon o wala mang tunay na pananampalataya sa mga pangako ng salita ng Diyos. Mahahayag kung ang kaluluwa ay itinataguyod ng biyaya, kung may langis sa sisidlan kasama ng lampara.

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.

> Dumarating sa lahat ang mga panahon ng pagsubok. Paano natin inihaharap ang ating sarili sa ilalim ng pagsubok at pagpapatunay ng Diyos? Nauupos ba ang ating mga lampara, o patuloy pa ba nating pinananatiling nagniningas ang mga ito? Tayo ba’y nakahanda sa bawat kagipitan sa pamamagitan ng ating ugnayan sa Kanya na puspos ng biyaya at katotohanan? Ang limang marurunong na dalaga ay hindi maipagkakaloob ang kanilang karakter sa limang mangmang na dalaga. Ang karakter ay dapat nating hubugin bilang mga indibidwal. Review and Herald, 17 Oktubre 1895.

The Revelation of Jesus Christ that is identified in the first verses of the book of Revelation is the final warning message to the church and thereafter to the world. That revelation is unsealed just before the close of probation by the Lion of the tribe of Judah who has been identified in Revelation chapter five as the only one who is worthy to open the book that was sealed.

Ang Pahayag ni Jesucristo na tinukoy sa mga unang talata ng aklat ng Pahayag ay ang pangwakas na mensahe ng babala sa Iglesia at, pagkaraan, sa sanlibutan. Kaagad bago ang pagsasara ng panahon ng probasyon, ang pahayag na iyon ay inaalisan ng selyo ng Leon mula sa lipi ni Juda, na tinukoy sa ikalimang kabanata ng Pahayag bilang ang tanging karapat-dapat na magbukas ng aklat na tinatakan.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. Revelation 5:5.

> At isa sa mga matatanda ay nagsabi sa akin, Huwag kang tumangis: narito, ang Leon ng lipi ni Juda, ang Ugat ni David, ay nanaig upang buksan ang aklat, at upang kalagin ang pitong tatak nito. Apocalipsis 5:5.

The Lion of the tribe of Judah is also the “root of David,” and He is also “the son of David” and He is also the Lord of David. The connection represented by the Lion of the tribe of Judah identifies that when the Lion of the tribe of Judah seals or unseals a truth, he does so by employing the rule of first mention, that identifies the end of a thing by the beginning of a thing as represented by Jesus as the “root of David.” When a truth is unsealed at ‘a’ time of the end, a purification process is initiated as represented in Daniel twelve.

Ang Leon ng lipi ni Juda ay Siya rin ang "ugat ni David," at Siya rin ang "anak ni David," at Siya rin ang Panginoon ni David. Ang ugnayang kinakatawan ng Leon ng lipi ni Juda ay nagsasaad na, kapag ang Leon ng lipi ni Juda ay tinatatakan o inaalisan ng tatak ang isang katotohanan, ginagawa Niya ito sa pamamagitan ng paglalapat ng prinsipyo ng unang pagbanggit, na kinikilala ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, gaya ng kinakatawan ni Jesus bilang ang "ugat ni David." Kapag ang isang katotohanan ay inaalisan ng tatak sa 'isang' panahon ng wakas, sinisimulan ang isang proseso ng paglilinis, gaya ng kinakatawan sa Daniel labindalawa.

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days. Daniel stood in his lot to bear his testimony, which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days, but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’” Manuscript Releases, volume 18, 14, 15.

> Ang Leon mula sa lipi ng Juda ang nagbukas ng mga selyo ng aklat at nagbigay kay Juan ng pahayag tungkol sa mga dapat maganap sa mga huling araw na ito. Si Daniel ay tumindig sa kaniyang itinalagang bahagi upang magbigay ng kaniyang patotoo, na tinatakan hanggang sa panahon ng wakas, kung kailan ang mensahe ng unang anghel ay dapat ipahayag sa ating sanlibutan. Ang mga bagay na ito ay may sukdulang kahalagahan sa mga huling araw na ito, ngunit samantalang “marami ang dadalisayin, gagawing maputi, at susubukin,” “ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa masasama ang makauunawa.” Manuscript Releases, tomo 18, 14, 15.

The work of Jesus as the Lion of the tribe of Judah is of infinite importance, but “none” of the “wicked shall understand” his work or the message that is unsealed.

Ang gawain ni Jesus bilang ang Leon ng lipi ni Juda ay may walang-hanggang kahalagahan, ngunit "walang sinuman" sa "masasama ay makauunawa" sa kanyang gawain o sa mensaheng natanggalan ng tatak.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng kawakasan. Marami ang dadalisayin, paputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa mga masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. Daniel 12:9, 10.

The testing process is represented by three steps; “purified, made white, and tried.” These three steps represent the three steps of “the everlasting gospel,” which in the first angel’s message is represented as fear God (purified), give him glory (made white) for the hour of His judgment is come (tried). Those three steps are the ‘truth,’ as represented by the first letter, thirteenth letter and last letter of the Hebrew alphabet and when those letters are brought together in that order, the Hebrew word “truth” is created.

Ang proseso ng pagsubok ay kinakatawan ng tatlong hakbang: “dinalisay, pinaputi, at sinubok.” Ang tatlong hakbang na ito ay kumakatawan sa tatlong hakbang ng “walang hanggang Ebanghelyo,” na sa mensahe ng unang anghel ay inilalarawan bilang matakot sa Diyos (dinalisay), ibigay sa Kanya ang kaluwalhatian (pinaputi), sapagkat dumating na ang oras ng Kanyang paghatol (sinubok). Ang tatlong hakbang na iyon ang “katotohanan,” gaya ng kinakatawan ng unang titik, ikalabintatlong titik, at huling titik ng alpabetong Hebreo, at kapag ang mga titik na iyon ay pinagsama sa gayong pagkakasunod-sunod, nabubuo ang salitang Hebreo na “katotohanan.”

Those three steps are the ‘way,’ for God’s way, according to Asaph in Psalms 77:13 is in the sanctuary where in the courtyard a sinner is purified by the shedding of blood. The blood is thereafter taken into the holy place which represents sanctification which is the process of being “made white.”

Ang tatlong hakbang na iyon ang ‘daan,’ sapagkat ang daan ng Diyos, ayon kay Asaph sa Awit 77:13, ay nasa santuwaryo kung saan, sa patyo, ang isang makasalanan ay nililinis sa pamamagitan ng pagbububo ng dugo. Ang dugo ay pagkatapos ay dinadala sa Banal na Dako, na kumakatawan sa pagpapabanal, na siyang proseso ng “pagpapaputi.”

> And one of the elders answered, saying unto me, What are these which are arrayed in white robes? and whence came they? And I said unto him, Sir, thou knowest. And he said to me, These are they which came out of great tribulation, and have washed their robes, and made them white in the blood of the Lamb. Revelation 7:13, 14.

> At sumagot ang isa sa mga matanda, na nagsasabi sa akin, Sino ang mga ito na nararamtan ng mapuputing damit? at saan nagsipanggaling ang mga ito? At sinabi ko sa kaniya, Ginoo, nalalaman mo. At sinabi niya sa akin, Ito ang mga nagsipanggaling sa malaking kapighatian, at nilabhan ang kanilang mga damit, at pinaputi sa dugo ng Cordero. Apocalipsis 7:13, 14.

The justified and sanctified sinner is then prepared to be “tried” in the judgment represented by the Most Holy Place. Jesus is the “way”, the “truth” and the “life”. The way is the beginning, the truth is the middle and the life is the end. If we are purified by the first step, we are on the way, which is the path of the justified.

Ang makasalanang inaring-ganap at pinabanal ay saka nahahandang “litisin” sa paghuhukom na kinakatawan ng Kabanal-banalang Dako. Si Jesus ang “daan”, ang “katotohanan”, at ang “buhay”. Ang daan ang pasimula, ang katotohanan ang kalagitnaan, at ang buhay ang wakas. Kung tayo’y dinadalisay ng unang hakbang, tayo ay nasa daan, na siyang landas ng mga inaring-ganap.

> But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. Proverbs 4:18.

> Nguni’t ang landas ng mga matuwid ay gaya ng maningning na liwanag, na lumiliwanag nang higit at higit hanggang sa ganap na araw. Kawikaan 4:18.

The second step is the manifestation of righteousness that is accomplished by His truth, for His Word is truth.

Ang ikalawang hakbang ay ang pagpapamalas ng katuwiran na isinasakatuparan sa pamamagitan ng Kanyang katotohanan, sapagkat ang Kanyang Salita ay katotohanan.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

Those justified are represented by step one, the sanctified are represented by step two. The first two steps prepare those who are justified and sanctified to enter into judgment and receive eternal life. Jesus is the way, the truth and the life.

Ang mga inaaring-ganap ay kinakatawan ng unang hakbang; ang mga pinabanal ay kinakatawan ng ikalawang hakbang. Ang unang dalawang hakbang ay naghahanda sa mga inaaring-ganap at pinabanal upang pumasok sa paghuhukom at tumanggap ng buhay na walang hanggan. Si Jesus ang daan, ang katotohanan, at ang buhay.

> “Righteousness within is testified to by righteousness without. He who is righteous within is not hard-hearted and unsympathetic, but day by day he grows into the image of Christ, going on from strength to strength. He who is being sanctified by the truth will be self-controlled, and will follow in the footsteps of Christ until grace is lost in glory. The righteousness by which we are justified is imputed; the righteousness by which we are sanctified is imparted. The first is our title to heaven, the second is our fitness for heaven.” Review and Herald, June 4, 1895.

> Ang katuwirang nasa loob ay pinatutunayan ng katuwirang nasa labas. Ang sinumang matuwid sa kalooban ay hindi matigas ang puso ni walang malasakit, kundi araw-araw ay lumalago sa wangis ni Cristo, mula sa lakas tungo sa lakas. Ang sinumang pinababanal ng katotohanan ay magiging mapagpigil sa sarili at susunod sa mga yapak ni Cristo hanggang sa ang biyaya ay mawala sa kaluwalhatian. Ang katuwirang sa pamamagitan nito tayo ay pinapawalang-sala ay ibinibilang; ang katuwirang sa pamamagitan nito tayo ay pinababanal ay ipinagkakaloob. Ang una ay ang ating karapatan sa langit, ang ikalawa ay ang ating kaangkupan para sa langit. Review and Herald, Hunyo 4, 1895.

John chapter fourteen through chapter seventeen repeatedly addresses the issues of the disciple’s reaction when Christ leaves them to go to His Father. He promises to return, and he understood, (though the disciples did not), that the soon-coming crisis would produce a profound disappointment. Woven into the four chapters is the identification and definition of the Holy Spirit as the “Comforter.” The Holy Spirit is identified four times as the “Comforter” in the gospel of John, and once in first John, but there the word is translated as “advocate.” It is located nowhere else in the New Testament.

Ang ika-labing-apat hanggang ika-labing-pitong kabanata ng Ebanghelyo ayon kay Juan ay paulit-ulit na tumatalakay sa mga usapin hinggil sa magiging tugon ng mga alagad kapag iiwan sila ni Cristo upang pumunta sa Kaniyang Ama. Ipinangako Niyang Siya’y babalik, at nauunawaan Niya (bagaman hindi nauunawaan ng mga alagad) na ang nalalapit na krisis ay magdudulot ng malalim na pagkadismaya. Nakahabi sa apat na kabanatang ito ang pagkakakilanlan at pagpapakahulugan sa Espiritu Santo bilang ang “Tagapag-aliw.” Ang Espiritu Santo ay kinilala nang apat na ulit bilang “Tagapag-aliw” sa Ebanghelyo ayon kay Juan, at isang beses sa Unang Juan, ngunit doon ang salitang iyon ay isinalin bilang “tagapagtanggol.” Wala na ang salitang ito saanman pa sa Bagong Tipan.

The Old Testament has a Hebrew word that has been translated as “comforter” in Ecclesiastes four verse one and in Lamentations chapter one verses nine and sixteen. All three of those references identify that oppressors have oppressed God’s people and they have no comforter to support them in the distress and disappointment they find themselves in.

May salitang Hebreo sa Lumang Tipan na isinalin bilang “tagapag-aliw” sa Eclesiastes kabanata apat, talata isa, at sa Panaghoy kabanata isa, mga talatang siyam at labing-anim. Ipinakikita ng tatlong sangguniang iyon na ang mga mang-aapi ay umapi sa bayan ng Diyos, at wala silang tagapag-aliw upang umagapay sa kanila sa kapighatian at pagkadismayang kinasasadlakan nila.

The identification of the Holy Spirit as the “Comforter” is placed in the passage that Jesus is seeking to prepare the disciples for the great disappointment that lies just hours ahead. In that context He emphasizes that even in His absence the Holy Spirit will be present to provide them with comfort. In identifying the Holy Spirit in the context of the Comforter, Jesus specifies the characteristics of the work that the Comforter will accomplish.

Ang pagtukoy sa Espiritu Santo bilang “Tagapag-aliw” ay matatagpuan sa bahaging kasulatan kung saan sinisikap ni Jesus na ihanda ang mga alagad para sa matinding pagkadismaya na ilang oras na lamang ang layo. Sa ganoong konteksto, binibigyang-diin Niya na kahit sa Kanyang kawalan ay mananatiling naroroon ang Espiritu Santo upang magkaloob sa kanila ng kaaliwan. Sa pagtukoy Niya sa Espiritu Santo sa konteksto ng Tagapag-aliw, itinutukoy ni Jesus ang mga katangian ng gawaing isasakatuparin ng Tagapag-aliw.

Jesus’ repeated references of His departure and return, places that very subject at the top of the list in terms of the primary theme of the passage.

Ang mga paulit-ulit na pagbanggit ni Hesus hinggil sa Kaniyang paglisan at pagbabalik ay naglalagay sa mismong paksang iyon sa tuktok ng talaan kaugnay ng pangunahing tema ng sipi.

John 14:2–4, 18, 19, 28, 16:5–7, 10, 28, 17:11–13 are verses that directly address the tarrying time in the parable of the ten virgins. Included with the previous verses is the following passage that through repetition emphasizes the tarrying time, for “the Lord does not repeat things that are of no great consequence.”

Juan 14:2-4, 18, 19, 28, 16:5-7, 10, 28, 17:11-13 ay mga talatang tuwirang tumutukoy sa panahong pagkaantala sa talinghaga ng sampung dalaga. Kasama ng mga naunang talata ay ang sumusunod na sipi na, sa pamamagitan ng pag-uulit, ay binibigyang-diin ang panahong pagkaantala, sapagkat “ang Panginoon ay hindi nag-uulit ng mga bagay na walang malaking kabuluhan.”

> A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me, because I go to the Father. Then said some of his disciples among themselves, What is this that he saith unto us, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me: and, Because I go to the Father? They said therefore, What is this that he saith, A little while? we cannot tell what he saith. Now Jesus knew that they were desirous to ask him, and said unto them, Do ye inquire among yourselves of that I said, A little while, and ye shall not see me: and again, a little while, and ye shall see me? Verily, verily, I say unto you, That ye shall weep and lament, but the world shall rejoice: and ye shall be sorrowful, but your sorrow shall be turned into joy. A woman when she is in travail hath sorrow, because her hour is come: but as soon as she is delivered of the child, she remembereth no more the anguish, for joy that a man is born into the world. And ye now therefore have sorrow: but I will see you again, and your heart shall rejoice, and your joy no man taketh from you. John 16:16–22.

> Kaunti pang panahon, at hindi na ninyo ako makikita; at muli, kaunti pang panahon, at makikita ninyo ako, sapagkat ako’y paroroon sa Ama. Sinabi nga ng ilan sa kanyang mga alagad sa isa’t isa, Ano itong sinasabi niya sa atin, “Kaunti pang panahon, at hindi na ninyo ako makikita; at muli, kaunti pang panahon, at makikita ninyo ako”; at, “Sapagkat ako’y paroroon sa Ama”? Kaya’t sinabi nila, Ano itong sinasabi niya, “Kaunti pang panahon”? Hindi namin mawari ang kanyang sinasabi. Ngayon, nalalaman ni Jesus na ibig nila siyang tanungin, at sinabi niya sa kanila, Nagtatanungan ba kayo sa isa’t isa tungkol sa sinabi ko, “Kaunti pang panahon, at hindi na ninyo ako makikita; at muli, kaunti pang panahon, at makikita ninyo ako”? Katotohanang, katotohanang sinasabi ko sa inyo, na kayo’y iiyak at magluluksa, ngunit ang sanlibutan ay magagalak; kayo’y mamamanglaw, ngunit ang inyong dalamhati ay magiging kagalakan. Ang babae, kapag siya’y nagdaramdam sa panganganak, ay may dalamhati, sapagkat dumating na ang kanyang oras; ngunit pagkasiya’y nakapanganak na, hindi na niya naaalaala ang kapighatian, dahil sa kagalakan na may isang tao na ipinanganak sa sanlibutan. At ngayon, kayo’y may dalamhati; ngunit muli ko kayong makikita, at magagalak ang inyong puso, at ang inyong kagalakan ay hindi maaagaw ninuman sa inyo. Juan 16:16-22.

At least twenty-one verses in chapter fourteen through chapter seventeen identify the period of time in which the disciples would need to wait for Christ to return. That period of time would begin at Christ’s death and continue until His return from His Father. The time they were to wait for His return symbolizes the tarrying time in the parable of the ten virgins. As with Luke’s account of the disciples of Emmaus, the disappointment of the cross is prophetically typifying the beginning of the tarrying time that follows the first disappointment.

Hindi bababa sa dalawampu’t isang talata, mula kabanata labing-apat hanggang kabanata labing-pito, ang tumutukoy sa yugto ng panahon kung kailan kinakailangang maghintay ang mga alagad sa pagbabalik ni Cristo. Ang nasabing yugto ay magsisimula sa kamatayan ni Cristo at magpapatuloy hanggang sa Kanyang pagbabalik mula sa Kanyang Ama. Ang panahong dapat nilang hintayin para sa Kanyang pagbabalik ay sumasagisag sa panahon ng paghihintay sa talinghaga ng sampung dalaga. Gaya ng salaysay ni Lucas tungkol sa mga alagad sa Emaus, ang pagkadismaya sa krus ay propetikong tumitipo sa pasimula ng panahon ng paghihintay na sumusunod sa unang pagkadismaya.

In the first passage of the first book of the Bible we find the creation story and we recognize the three persons of the heavenly trio. In the first passage of the last book of the Bible we find the three persons of the heavenly trio. In the four chapters we are considering we find the three persons of the heavenly trio. Recognizing this fact allows us to lay John’s four chapters over the prophetic line of Genesis chapter one verse one through to chapter two verse three and over Revelation chapter one verses one through eleven.

Sa unang bahagi ng unang aklat ng Bibliya, nasusumpungan natin ang salaysay ng paglalang at kinikilala natin ang tatlong Persona ng makalangit na Trio. Sa unang bahagi ng huling aklat ng Bibliya, nasusumpungan natin ang tatlong Persona ng makalangit na Trio. Sa apat na kabanatang ating isinasaalang-alang, nasusumpungan natin ang tatlong Persona ng makalangit na Trio. Ang pagkilala sa katotohanang ito ay nagbibigay-daan sa atin na ilapat ang apat na kabanata ni Juan sa linya ng propesiya ng Henesis kabanata 1 talata 1 hanggang kabanata 2 talata 3, at sa Pahayag kabanata 1, mga talata 1 hanggang 11.

In the passage Jesus says to Thomas that if a person has seen Jesus, they have seen the Father. The passage also identifies that Christ is the one who comforted the disciples by his presence, but that when he leaves, He would send “another” “comforter.” The Holy Spirit is the comforter, but Christ was also the comforter.

Sa talatang ito, sinabi ni Jesus kay Tomas na kung ang sinuman ay nakakita kay Jesus, nakita na niya ang Ama. Tinutukoy din ng talata na si Cristo ang siyang umaliw sa mga alagad sa pamamagitan ng Kaniyang presensya, subalit pag-alis Niya ay magsusugo Siya ng "isa pang" "Tagapag-aliw." Ang Espiritu Santo ang Tagapag-aliw, ngunit si Cristo rin ang Tagapag-aliw.

> If ye had known me, ye should have known my Father also: and from henceforth ye know him, and have seen him. Philip saith unto him, Lord, show us the Father, and it sufficeth us. Jesus saith unto him, Have I been so long time with you, and yet hast thou not known me, Philip? he that hath seen me hath seen the Father; and how sayest thou then, Show us the Father? John 14:7–9.

> Kung ako’y inyong nakilala, nakilala rin sana ninyo ang aking Ama; at buhat ngayon ay kilala ninyo siya, at nakita na ninyo siya. Sinabi sa kaniya ni Felipe, Panginoon, ipakita mo sa amin ang Ama, at sapat na iyon sa amin. Sinabi sa kaniya ni Jesus, Matagal na akong kasama ninyo, at gayon ma’y hindi mo ako nakilala, Felipe? Ang nakakita sa akin ay nakakita na sa Ama; kung gayo’y paanong sinasabi mo, Ipakita mo sa amin ang Ama? Juan 14:7-9.

Thomas represents those in Adventism that refuse to see the testimony of the relationship of the heavenly trio, in spite of the fact that they probably have read the testimonies which uphold that truth over and over.

Si Tomas ay kumakatawan sa mga nasa Adventismo na tumatangging kilalanin ang patotoo hinggil sa ugnayan ng makalangit na tatluhan, sa kabila ng katotohanang malamang na paulit-ulit na nilang nabasa ang mga patotoong nagpapatunay sa katotohanang iyon.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever; Even the Spirit of truth; whom the world cannot receive, because it seeth him not, neither knoweth him: but ye know him; for he dwelleth with you, and shall be in you. I will not leave you comfortless: I will come to you. Yet a little while, and the world seeth me no more; but ye see me: because I live, ye shall live also. John 14:16–19.

> At ako’y dadalangin sa Ama, at siya’y magbibigay sa inyo ng isa pang Mang-aaliw, upang siya’y manatiling kasama ninyo magpakailanman: ang Espiritu ng katotohanan, na hindi matatanggap ng sanlibutan, sapagkat hindi siya nakikita ni nakikilala ng sanlibutan; ngunit nakikilala ninyo siya, sapagkat siya’y tumatahan sa piling ninyo, at sasa inyo. Hindi ko kayo iiwan na mga ulila; paririto ako sa inyo. Kaunti pang panahon, at hindi na ako makikita ng sanlibutan; ngunit makikita ninyo ako, sapagkat ako’y nabubuhay, kayo man ay mabubuhay din. Juan 14:16-19.

If we have seen Jesus, we have seen the Father. Jesus is the “Comforter” and the Holy Spirit is “another Comforter.” If we have seen Jesus, we have seen the Father and we have seen the Comforter. Of the five times the word comforter is used in the Bible, they are all employed by the apostle John. In the fifth reference the word is translated as “advocate.”

Kung nakita natin si Jesus, nakita natin ang Ama. Si Jesus ang "Mang-aaliw" at ang Espiritu Santo ay "isa pang Mang-aaliw." Kung nakita natin si Jesus, nakita natin ang Ama at nakita natin ang Mang-aaliw. Sa limang pagkakataon na ginamit sa Bibliya ang salitang "mang-aaliw," lahat ng ito ay ginamit ng Apostol Juan. Sa ikalimang pagbanggit, isinalin ang salita bilang "tagapagtanggol."

> My little children, these things write I unto you, that ye sin not. And if any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous. 1 John 2:1.

> Munting mga anak ko, ang mga bagay na ito ay isinusulat ko sa inyo, upang huwag kayong magkasala. At kung ang sinuman ay magkasala, mayroon tayong Tagapagtanggol sa Ama, si Jesu-Cristo, ang Matuwid. 1 Juan 2:1.

If any man sin, we have a Comforter, Jesus Christ the righteous. An advocate is one who intercedes in behalf of the sinner. Paul identifies Jesus’ work as our advocate.

Kung ang sinuman ay magkasala, mayroon tayong Tagapagtanggol, si Jesucristo na siyang Matuwid. Ang tagapagtanggol ay yaong namamagitan sa ngalan ng makasalanan. Tinutukoy ni Pablo ang gawain ni Jesus bilang ating tagapagtanggol.

> Who is he that condemneth? It is Christ that died, yea rather, that is risen again, who is even at the right hand of God, who also maketh intercession for us. Romans 8:34.

> Sino ang hahatol? Si Cristo ang namatay; oo, higit pa rito, siya’y muling nabuhay, na nasa kanan ng Diyos, at siya rin ang namamagitan para sa atin. Roma 8:34.

Jesus is the sinner’s advocate, which includes that He is the comforter. In the same chapter Paul had previously identified that the Holy Spirit also makes intercession for us.

Si Jesus ang tagapagtanggol ng mga makasalanan, at kasama rito ang Kanyang pagiging Tagapag-aliw. Sa gayunding kabanata, nauna nang tinukoy ni Pablo na ang Espiritu Santo ay namamagitan din para sa atin.

> Likewise the Spirit also helpeth our infirmities: for we know not what we should pray for as we ought: but the Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered. And he that searcheth the hearts knoweth what is the mind of the Spirit, because he maketh intercession for the saints according to the will of God. Romans 8:26, 27.

> Gayundin naman, ang Espiritu ay tumutulong sa ating mga kahinaan; sapagkat hindi natin nalalaman kung ano ang dapat nating idalangin ayon sa nararapat; ngunit ang Espiritu mismo ang namamagitan para sa atin na may mga daing na hindi maisasambit. At ang sumasaliksik ng mga puso ay nakaaalam kung ano ang kaisipan ng Espiritu, sapagkat siya ang namamagitan para sa mga banal ayon sa kalooban ng Diyos. Roma 8:26, 27.

Jesus and the Holy Spirit are both identified as the Comforter, and therefore they are both advocates that make intercession for us. The three persons of the heavenly trio are all represented in the passage of John we are considering, and when brought together with the first testimony of the first book of the Bible and the first testimony of the last book of the Bible the light concerning the relationship and work of the three persons of the godhead is magnified.

Si Jesus at ang Espiritu Santo ay kapwa kinikilala bilang Mang-aaliw, at kaya’t sila ay kapwa mga tagapagtanggol na namamagitan para sa atin. Ang tatlong Persona ng makalangit na triyo ay pawang kinakatawan sa siping mula kay Juan na ating pinagbubulay-bulayan, at kapag iniuugnay ito sa unang patotoo ng unang aklat ng Bibliya at sa unang patotoo ng huling aklat ng Bibliya, ang liwanag hinggil sa ugnayan at gawain ng tatlong Persona ng Pagka-Diyos ay lalo pang pinatitingkad.

> “The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight. The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> Ang Ama ay hindi mailalarawan sa pamamagitan ng mga bagay na makalupa. Ang Ama ay ang buong kapuspusan ng Pagka-Diyos sa anyong katawan, at hindi nasasaklaw ng paningin ng mga mortal. Ang Anak ay ang buong kapuspusan ng Pagka-Diyos na nahayag. Idinedeklara Siya ng salita ng Diyos na ‘ang tumpak na larawan ng Kanyang pagkatao.’ ‘Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan na ibinigay Niya ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa Kanya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.’ Dito ay ipinakikita ang pagka-persona ng Ama.

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio. In the name of these three powers,—the Father, the Son, and the Holy Ghost, those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will cooperate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.

> Ang Mang-aaliw na ipinangakong isusugo ni Cristo pagkaraang Siya’y umakyat sa langit ay ang Espiritu sa ganap na kapuspusan ng Pagka-Diyos, na ibinubunyag ang kapangyarihan ng banal na biyaya sa lahat ng tumatanggap at sumasampalataya kay Cristo bilang personal na Tagapagligtas. May tatlong buhay na persona ang makalangit na tatluhan. Sa pangalan ng tatlong kapangyarihang ito, ang Ama, ang Anak, at ang Espiritu Santo, ang mga tumatanggap kay Cristo sa buhay na pananampalataya ay binibinyagan, at ang mga kapangyarihang ito ay makikipagtulungan sa mga masunuring sakop ng langit sa kanilang pagsisikap na mamuhay ng bagong buhay kay Cristo.

> “What is the sinner to do?—Believe in Christ. He is Christ’s property, bought with the blood of the Son of God. Through test and trial the Saviour redeemed human beings from the slavery of sin. What then must we do to be saved from sin?—Believe on the Lord Jesus Christ as the sin-pardoning Saviour. He who confesses his sin and humbles his heart will receive forgiveness. Jesus is the sin-pardoning Saviour as well as the only begotten Son of the infinite God. The pardoned sinner is reconciled to God through Jesus Christ our Deliverer from sin. Keeping in the path of holiness, he is a subject of the grace of God. There is brought to him full salvation, joy, and peace, and the true wisdom that comes from God.

> Ano ang dapat gawin ng makasalanan?—Sumampalataya kay Cristo. Siya ay pag-aari ni Cristo, binili sa pamamagitan ng dugo ng Anak ng Diyos. Sa pamamagitan ng mga pagsubok at pagdurusa ay tinubos ng Tagapagligtas ang mga tao mula sa pagkaalipin ng kasalanan. Kaya, ano ang dapat nating gawin upang maligtas mula sa kasalanan?—Sumampalataya sa Panginoong Jesu-Cristo bilang Tagapagligtas na nagpapatawad ng kasalanan. Ang nagpapahayag ng kanyang kasalanan at nagpapakumbaba ng puso ay tatanggap ng kapatawaran. Si Jesus ang Tagapagligtas na nagpapatawad ng kasalanan, at Siya rin ang bugtong na Anak ng walang-hanggang Diyos. Ang makasalanang pinatawad ay napagkakasundo sa Diyos sa pamamagitan ni Jesu-Cristo, ang ating Tagapagpalaya mula sa kasalanan. Sa pananatili sa landas ng kabanalan, siya ay nasa ilalim ng biyaya ng Diyos. Ipinagkakaloob sa kanya ang ganap na kaligtasan, kagalakan, at kapayapaan, at ang tunay na karunungang mula sa Diyos.

> “Faith in the atoning blood of Jesus Christ is the assurance of pardon. Christ can cleanse away all sin. Simple reliance on that power day by day will give the human agent keen wisdom to discern what will keep the soul in these last days from the bondage of sin. By faith and prayer, through the knowledge of Christ, he is to work out his own salvation.

> Ang pananampalataya sa dugong nagbabayad-sala ni Jesucristo ay katiyakan ng kapatawaran. Kayang linisin ni Cristo ang lahat ng kasalanan. Ang payak na pananalig sa kapangyarihang iyon araw-araw ay magbibigay sa tao ng matalas na karunungan upang makilala kung ano ang mag-iingat sa kaluluwa sa mga huling araw na ito mula sa pagkaalipin ng kasalanan. Sa pamamagitan ng pananampalataya at panalangin, sa pamamagitan ng pagkakilala kay Cristo, dapat niyang ganapin ang kaniyang sariling kaligtasan.

> “The Holy Spirit recognizes and guides us into all truth. God has given His only begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish but have everlasting life. Christ is the sinner’s Saviour. Christ’s death has redeemed the sinner. This is our only hope. If we make a full surrender of self, and practice the virtues of Christ, we shall gain the prize of eternal life.

> Ang Espiritu Santo ay kumikilala sa katotohanan at pumapatnubay sa atin tungo sa buong katotohanan. Ibinigay ng Diyos ang Kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumasampalataya sa Kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. Si Cristo ang Tagapagligtas ng makasalanan. Ang kamatayan ni Cristo ay tumubos sa makasalanan. Ito ang ating tanging pag-asa. Kung ganap nating isusuko ang sarili, at isasagawa ang mga birtud ni Cristo, makakamit natin ang gantimpala ng buhay na walang hanggan.

> “‘He that believeth in the Son, hath the Father also.’ He who has continual faith in the Father and the Son has the Spirit also. The Holy Spirit is his comforter, and he never departs from the truth.” Bible Training School, March 1, 1906.

> 'Ang sumasampalataya sa Anak ay nasa kaniya rin ang Ama.' Ang sinumang patuloy na sumasampalataya sa Ama at sa Anak ay taglay din ang Espiritu. Ang Espiritu Santo ang kaniyang Mang-aaliw, at hindi siya kailanman lumilihis sa katotohanan. Bible Training School, Marso 1, 1906.

Beyond the added light of the work and relationship of the heavenly trio, the identification of the heavenly trio in the passage provides a witness that these four chapters are to be aligned with the message that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

Bukod pa sa karagdagang liwanag hinggil sa gawain at ugnayan ng makalangit na tatlong Persona, ang pagkakakilanlan ng makalangit na tatlong Persona sa nasabing sipi ay nagpapatotoo na ang apat na kabanatang ito ay dapat ihanay sa mensaheng ngayo’y pinawawalang-selyo ng Leon ng lipi ni Juda.

The witness in the story of the disciples of Emmaus, represents three testimonies that identify that the disappointment and tarrying times that followed the cross represents the disappointment and tarrying time that follows the first disappointment. There is another witness that upholds that the history represented in John’s four chapters represents the circumstances of the first disappointment.

Ang patotoong nasa salaysay tungkol sa mga alagad sa Emaus ay tumitindig bilang tatlong patotoo na nagsasaad na ang kabiguan at mga panahon ng paghihintay na sumunod sa krus ay kumakatawan sa kabiguan at panahon ng paghihintay na sumusunod sa unang kabiguan. Mayroon pang isang patotoo na nagpapatibay na ang kasaysayang kinakatawan sa apat na kabanata ni Juan ay kumakatawan sa mga kalagayan ng unang kabiguan.

The final verse of the creation story that is the first truth mentioned in God’s Word ends with three words, and each of those words begin with one of the three letters that create the word truth, and they do so in the correct order. The creation story in Genesis begins with the words, “In the beginning” and it ends with the three words “God created and made.”

Ang huling talata ng salaysay ng paglikha, na siyang unang katotohanang binanggit sa Salita ng Diyos, ay nagtatapos sa tatlong salita, at bawat isa sa mga salitang iyon ay nagsisimula sa isa sa tatlong titik na bumubuo sa salitang truth, at ginagawa nila ito sa wastong pagkakasunod-sunod. Nagsisimula ang salaysay ng paglikha sa Genesis sa mga salitang "In the beginning" at nagtatapos ito sa tatlong salitang "God created and made."

The first letter of those three words when combined create the word truth. The creation story starts with the “beginning” and ends with the word symbolically represented by the letters that represent the Alpha and Omega. So too, in the opening passage of the last book of the Bible Jesus is twice identified as the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last. Those three letters which represent the Alpha and Omega provide still another witness that the passage in John must be brought together with the prophetic line at the beginning of Genesis and the prophetic line at the beginning of Revelation. That testimony is recognized within the description of the work of the Comforter. The work of the Comforter is the three-step work represented by those same three Hebrew letters. The signature of Alpha and Omega allows us to place these four chapters in the context of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes.

Ang unang titik ng tatlong salitang iyon, kapag pinagsama, ay bumubuo sa salitang “truth.” Nagsisimula ang salaysay ng paglalang sa “pasimula” at nagtatapos sa salitang sinasagisag ng mga titik na kumakatawan sa Alfa at Omega. Gayundin, sa panimulang talata ng huling aklat ng Biblia, dalawang ulit na kinilala si Jesus bilang ang Alfa at Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Ang tatlong titik na iyon na kumakatawan sa Alfa at Omega ay nagbibigay pa ng isa pang saksi na ang sipi sa Juan ay dapat pag-isahin sa linyang propetiko sa pasimula ng Genesis at sa linyang propetiko sa pasimula ng Pahayag. Ang patotoong iyon ay nakikilala sa loob ng paglalarawan ng gawain ng Mang-aaliw. Ang gawain ng Mang-aaliw ay ang tatlong-hakbang na gawain na kinakatawan ng gayunding tatlong titik na Hebreo. Ang lagda ng Alfa at Omega ang nagbibigay-daan upang mailagay natin ang apat na kabanatang ito sa konteksto ng mensahe ng Pahayag ni Jesu-Cristo na inaalisan ng selyo bago magsara ang probasyon.

The seven thunders represent four specific waymarks (points in time) and three specific periods of time that begin with the waymark of the descent of an angel that is to lighten the earth with His glory. That waymark was a point in time. The second waymark (point in time) is the first disappointment, that ushers in the period of the tarrying time. The tarrying time leads to the third waymark (point in time) where a truth is unsealed and that produces a movement. The movement concludes at the fourth waymark (point in time) represented as judgment. Those four waymarks and the three periods of time each represent a thunder, totaling seven thunders. They also represent a four-three combination.

Ang pitong kulog ay kumakatawan sa apat na tiyak na mga panandang-daan (mga punto sa panahon) at tatlong tiyak na mga yugto ng panahon na nagsisimula sa panandang-daan ng pagbaba ng isang anghel na magbibigay-liwanag sa lupa sa pamamagitan ng Kanyang kaluwalhatian. Ang panandang-daan na iyon ay isang punto sa panahon. Ang ikalawang panandang-daan (punto sa panahon) ay ang unang pagkabigo, na nagpapasimula sa yugto ng panahon ng pag-antala. Ang panahon ng pag-antala ay humahantong sa ikatlong panandang-daan (punto sa panahon) kung saan nabubuksan ang selyo sa isang katotohanan at iyon ay nagbubunga ng isang kilusan. Ang kilusang iyon ay nagwawakas sa ikaapat na panandang-daan (punto sa panahon) na kinakatawan bilang paghuhukom. Ang apat na panandang-daan na iyon at ang tatlong yugto ng panahon ay bawat isa’y kumakatawan sa isang kulog, na bumubuo sa pitong kulog. Kumakatawan din ang mga ito sa isang kumbinasyong apat-tatlo.

In earlier articles we have identified that the pioneer understanding of the seven churches, the seven seals and the seven trumpets acknowledge a ‘four-three combination.’ The first four churches, seals and trumpets are distinct from the last three churches, seals and trumpets. The seven thunders represent four waymarks, but within those four waymarks are three periods of time. The divine combination of ‘four and three’ that in the book of Revelation is established upon three witnesses (churches, seals and trumpets), and those witnesses testify to the validity of the ‘four and three’ combination of the book of Revelation’s seven thunders.

Sa mga naunang artikulo ay natukoy natin na ang pagkaunawa ng mga pionero hinggil sa pitong iglesia, pitong tatak, at pitong trumpeta ay kumikilala sa isang ‘apat-tatlong kombinasyon.’ Ang unang apat na iglesia, unang apat na tatak, at unang apat na trumpeta ay naiiba sa huling tatlong iglesia, huling tatlong tatak, at huling tatlong trumpeta. Ang pitong kulog ay kumakatawan sa apat na panandang-daan, ngunit sa loob ng apat na panandang-daan na iyon ay may tatlong yugto ng panahon. Ang banal na kombinasyon ng ‘apat at tatlo’ ay, sa aklat ng Apocalipsis, itinatag sa tatlong saksi (mga iglesia, mga tatak, at mga trumpeta); at ang mga saksi na iyon ay nagpapatotoo sa bisa ng kombinasyong ‘apat at tatlo’ ng pitong kulog ng aklat ng Apocalipsis.

Yet embedded within the line of history represented by the seven thunders is another hidden and distinct line of prophecy that possesses three waymarks that are distinct from the symbol represented as seven thunders. Therefore, when we consider the prophetic relation of the seven thunders with the hidden history that is now being unsealed, we find that the seven thunders present four waymarks (points in time) and the hidden history presents three waymarks (points in time.) Like unto the churches, seals, trumpets and thunders the hidden history represents three waymarks that are connected with the four waymarks of the seven thunders. The hidden history also possesses a three-four combination.

Gayunman, nakapaloob sa linya ng kasaysayang kinakatawan ng pitong kulog ang isa pang nakatagong at natatanging linya ng propesiya na nagtataglay ng tatlong pananda na naiiba sa simbolong inilarawan bilang pitong kulog. Kaya, kapag isinasaalang-alang natin ang ugnayang propetiko ng pitong kulog sa nakatagong kasaysayang ngayo’y inaalisan ng selyo, nasusumpungan natin na ang pitong kulog ay naglalahad ng apat na pananda (mga punto sa panahon) at ang nakatagong kasaysayan ay naglalahad ng tatlong pananda (mga punto sa panahon). Gaya ng mga iglesia, mga selyo, mga trompeta, at mga kulog, ang nakatagong kasaysayan ay kumakatawan sa tatlong pananda na nakaugnay sa apat na pananda ng pitong kulog. Taglay din ng nakatagong kasaysayan ang isang kombinasyong tatlo-apat.

In the hidden history which is embedded within the seven thunders, there are three distinct waymarks that are each a ‘point in time,’ and the first and last of those three waymarks represent a disappointment. There is a distinct ‘period of time’ between the first and second waymarks and a distinct ‘period of time’ between the second and third points in time. The word “disappointment” evolved from the concept of a missed appointment and carries with its definition the emphasis of a point in time. Midnight is also a specific time. The hidden history is portrayed by three points in time separated by two periods of time; the tarrying time and the seventh month movement.

Sa lingid na kasaysayang nakapaloob sa pitong kulog, may tatlong natatanging panandang-daan na bawat isa ay isang ‘takdang sandali,’ at ang una at huli sa tatlong panandang-daang iyon ay kumakatawan sa isang ‘disappointment.’ May isang natatanging ‘yugto ng panahon’ sa pagitan ng una at ikalawang panandang-daan at isang natatanging ‘yugto ng panahon’ sa pagitan ng ikalawa at ikatlong takdang sandali. Ang salitang ‘disappointment’ ay umusbong mula sa konsepto ng isang napalampas na tipanan at sa kahulugan nito ay binibigyang-diin ang isang takdang sandali. Ang hatinggabi ay isa ring tiyak na oras. Ang lingid na kasaysayan ay inilarawan ng tatlong takdang sandali na pinaghiwalay ng dalawang yugto ng panahon; ang panahon ng pag-antala at ang kilusang ikapitong buwan.

The first waymark of the hidden history identifies a disappointment and the last waymark also identifies a disappointment. Therefore, from the first disappointment on unto the last disappointment is a hidden line of prophecy that possesses the same three steps as do all reform lines. It also possesses the signature of Alpha and Omega, for the three letters that create “truth” correspond to the three waymarks that begin and end with a disappointment. That hidden history within the seven thunders is the truth that the Lion of the tribe of Judah is currently unsealing.

Ang unang palatandaan ng nakatagong kasaysayan ay tumutukoy sa isang pagkabigo at ang huling palatandaan ay tumutukoy din sa isang pagkabigo. Samakatuwid, mula sa unang pagkabigo hanggang sa huling pagkabigo ay may isang nakatagong linya ng propesiya na nagtataglay ng gayunding tatlong hakbang tulad ng sa lahat ng mga linya ng reporma. Taglay din nito ang lagda ng Alfa at Omega, sapagkat ang tatlong titik na bumubuo sa "katotohanan" ay tumutugma sa tatlong palatandaan na nagsisimula at nagwawakas sa isang pagkabigo. Ang nakatagong kasaysayang iyon sa loob ng pitong kulog ay ang katotohanang kasalukuyang inaalisan ng tatak ng Leon mula sa lipi ni Juda.

The passage in John we are considering is introduced in the previous chapter with the Last Supper, emphasizing that the message of these four chapters is to be eaten. Those four chapters end with the walk to Gethsemane. The narrative takes place in the movement from the eating until the crisis of the cross begins. Prophetically the setting of the four chapters defines the last message that is to be eaten before the judgment. The message that leads to judgment closing, is the message that is unsealed in the book of Revelation, just before judgment closes.

Ang siping sinusuri natin sa Ebanghelyo ni Juan ay ipinakilala sa naunang kabanata sa pamamagitan ng Huling Hapunan, na binibigyang-diin na ang mensahe ng apat na kabanatang ito ay dapat kainin. Ang apat na kabanatang iyon ay nagwawakas sa paglakad patungo sa Getsemani. Naganap ang salaysay sa pagdaloy mula sa pagkain hanggang sa pagsisimula ng krisis ng krus. Sa propetikong pananaw, ang pagkakalatag ng apat na kabanata ay nagtatakda ng huling mensaheng dapat kainin bago ang paghuhukom. Ang mensaheng nagdudulot sa pagwawakas ng paghuhukom ay ang mensaheng inalisan ng selyo sa Aklat ng Pahayag, bago mismo magwakas ang paghuhukom.

The disciples and Jesus are at the point in prophetic history where they are being informed of the tarrying time. In Millerite history the Lord removed His hand to produce the understanding of the message of the Midnight Cry, but the understanding that produced the message of Samuel Snow also informed the Millerites that they were in the tarrying time of the ten virgins. The disciples had just eaten the Last Supper and as they were digesting the message Christ explained the tarrying time in John’s four chapters.

Ang mga alagad at si Jesus ay nasa puntong iyon sa propetikong kasaysayan kung saan ipinababatid sa kanila ang panahon ng pagluwat. Sa kasaysayang Millerite, inalis ng Panginoon ang Kanyang kamay upang magbunga ng pagkaunawa sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, ngunit ang pagkaunawang nagbunga sa mensahe ni Samuel Snow ay nagpabatid din sa mga Millerite na sila ay nasa panahon ng pagluwat ng sampung dalaga. Kakakain lamang ng mga alagad ng Huling Hapunan, at samantalang kanilang pinagninilayan ang mensahe, ipinaliwanag ni Cristo ang panahon ng pagluwat sa apat na kabanata ni Juan.

Samuel Snow’s understanding can be documented as a series of articles, that developed the final understanding represented as the Midnight Cry message. As his message was developing, he also presented the message at a series of camp meetings. The series of articles leading to the camp meetings ultimately brought him to the Exeter camp meeting, which lasted six days. Prophetically the message of the Midnight Cry is progressively developed over a period of time. The four chapters in John take place in the prophetic history where the message is being developed.

Ang pagkaunawa ni Samuel Snow ay maaaring idokumento bilang isang serye ng mga artikulo, na nagpaunlad sa pangwakas na pagkaunawang kinakatawan ng mensaheng “Sigaw sa Hatinggabi.” Habang umuunlad ang kanyang mensahe, inilahad din niya ito sa isang serye ng mga camp meeting. Ang serye ng mga artikulong naglatag ng landas tungo sa mga camp meeting ay sa huli ay nagdala sa kanya sa camp meeting sa Exeter, na tumagal ng anim na araw. Sa diwang propetiko, ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ay progresibong nalilinang sa paglipas ng panahon. Ang apat na kabanata sa Juan ay nagaganap sa kasaysayang propetiko kung saan ang mensahe ay inuunlad.

In John’s four chapters we have the work of the Holy Spirit defined as three steps; conviction of sin, righteousness and judgment. These three steps are also the three waymarks of the hidden history embedded within the seven thunders.

Sa apat na kabanata ni Juan, matatagpuan natin ang gawain ng Espiritu Santo na inilalarawan bilang tatlong hakbang: pagpapatunay tungkol sa kasalanan, sa katuwiran, at sa paghatol. Ang tatlong hakbang na ito ay siya ring tatlong palatandaan sa landas ng nakalingid na kasaysayan na nakapaloob sa pitong kulog.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:7–14.

> Gayon man, sinasabi ko sa inyo ang katotohanan: makabubuti sa inyo na ako’y umalis; sapagkat kung hindi ako umalis, hindi paririto sa inyo ang Mang-aaliw; ngunit kung ako’y umalis, susuguin ko Siya sa inyo. At kapag dumating Siya, susumbatan Niya ang sanlibutan tungkol sa kasalanan, at sa katuwiran, at sa kahatulan: Tungkol sa kasalanan, sapagkat hindi sila sumasampalataya sa akin; Tungkol sa katuwiran, sapagkat ako’y paroroon sa aking Ama, at hindi na ninyo ako makikita; Tungkol sa kahatulan, sapagkat ang prinsipe ng sanlibutang ito ay nahatulan na. Marami pa akong sasabihin sa inyo, ngunit ngayon ay hindi pa ninyo kayang tanggapin. Gayunman, pagdating Niya, ang Espiritu ng katotohanan, papatnubayan Niya kayo sa buong katotohanan: sapagkat hindi Siya magsasalita sa ganang sarili; kundi anuman ang Kanyang marinig, iyon ang Kanyang sasalitain; at ipahahayag Niya sa inyo ang mga bagay na darating. Luluwalhatiin Niya ako: sapagkat tatanggap Siya mula sa akin, at ipahahayag Niya iyon sa inyo. Juan 16:7-14.

In Millerite history, Jesus did not return to end the tarrying time at the Midnight Cry. He removed His hand, and poured out or sent the Holy Spirit. The Holy Spirit represented as the Comforter, came to dispel the disappointment. He came to provide comfort to those who have been chosen, but who were perplexed by the disappointment of a failed prediction.

Sa kasaysayang Millerite, hindi nagbalik si Jesus upang wakasan ang panahon ng paghihintay sa Sigaw sa Hatinggabi. Inalis Niya ang Kanyang kamay, at ibinuhos o isinugo ang Banal na Espiritu. Ang Banal na Espiritu, na inilarawan bilang ang Mang-aaliw, ay dumating upang pawiin ang pagkadismaya. Siya ay naparito upang magkaloob ng kaaliwan sa mga hinirang na nagulumihanan dahil sa pagkadismaya na dulot ng nabigong hula.

We have previously pointed out that the apostle John, Ezekiel and Jeremiah all are illustrated eating the little book that is sweet as honey in the mouth. There is a purposeful distinction between those three prophets, that is often missed.

Nauna na nating binigyang-diin na ang apostol Juan, si Ezekiel, at si Jeremiah ay pawang inilarawang kumakain ng maliit na aklat na matamis na parang pulot sa bibig. May sadyang pagkakaiba sa pagitan ng tatlong propetang ito na madalas na hindi napapansin.

Ezekiel is used to illustrate those who ate the little book, and are given a message to take to God’s apostate church. Ezekiel represents that the book that is eaten identifies the work that is then to be accomplished. He represents the message given to the former chosen people of God. His message is what binds the former chosen people into bundles destined for the fire. In John’s four chapters Jesus identifies the purpose of Ezekiel’s work.

Si Ezekiel ay ginagamit upang ilarawan ang mga kumain ng maliit na aklat at binigyan ng mensaheng dadalhin sa tumalikod na iglesia ng Diyos. Ipinakikita sa pamamagitan ni Ezekiel na ang aklat na kinain ay tumutukoy sa gawaing pagkatapos ay dapat na isakatuparan. Kinakatawan niya ang mensaheng ibinigay sa dating hinirang na bayan ng Diyos. Ang kaniyang mensahe ang nagbubuklod sa dating hinirang na bayan bilang mga bungkos na nakatakdang para sa apoy. Sa apat na kabanata ni Juan, tinutukoy ni Jesus ang layunin ng gawain ni Ezekiel.

> Remember the word that I said unto you, The servant is not greater than his lord. If they have persecuted me, they will also persecute you; if they have kept my saying, they will keep yours also. But all these things will they do unto you for my name’s sake, because they know not him that sent me. If I had not come and spoken unto them, they had not had sin: but now they have no cloak for their sin. He that hateth me hateth my Father also. If I had not done among them the works which none other man did, they had not had sin: but now have they both seen and hated both me and my Father. But this cometh to pass, that the word might be fulfilled that is written in their law, They hated me without a cause. But when the Comforter is come, whom I will send unto you from the Father, even the Spirit of truth, which proceedeth from the Father, he shall testify of me. John 15:20–26.

> Alalahanin ninyo ang salitang aking sinabi sa inyo: Hindi dakila ang alipin kaysa sa kaniyang panginoon. Kung ako’y kanilang inusig, kayo rin ay uusigin nila; kung kanilang iningatan ang aking salita, iingatan din nila ang sa inyo. Ngunit ang lahat ng mga bagay na ito ay gagawin nila sa inyo dahil sa aking pangalan, sapagkat hindi nila nakikilala ang nagsugo sa akin. Kung hindi sana ako naparito at nagsalita sa kanila, wala sana silang kasalanan; ngunit ngayo’y wala na silang anumang madahilan sa kanilang kasalanan. Ang napopoot sa akin ay napopoot din sa aking Ama. Kung hindi ko sana ginawa sa gitna nila ang mga gawang hindi ginawa ninuman, wala sana silang kasalanan; ngunit ngayo’y nakita nila at kinapootan nila kapuwa ako at ang aking Ama. Ngunit ito’y nangyayari, upang matupad ang salitang nasusulat sa kanilang kautusan, “Ako’y kanilang kinapootan nang walang sanhi.” Ngunit pagdating ng Mang-aaliw, na aking susuguin sa inyo mula sa Ama, ang Espiritu ng katotohanan, na nagbubuhat sa Ama, siya ang magpapatotoo tungkol sa akin. Juan 15:20-26.

Ezekiel’s work, that began when he ate the book represents the presentation of a message that will be rejected, but the rejection is the evidence that they hate God and have fully filled their cup of probationary time.

Ang gawain ni Ezekiel, na nagsimula nang kinain niya ang aklat, ay kumakatawan sa pagpapahayag ng isang mensaheng itatakwil; ngunit ang pagtakwil na iyon ay katibayan na kinamumuhian nila ang Diyos at ganap nang napuno ang kanilang saro ng panahon ng probasyon.

> And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. Ezekiel 2:3–5.

> At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, sinusugo kita sa mga anak ni Israel, sa isang bansang mapaghimagsik na naghimagsik laban sa akin: sila at ang kanilang mga ama ay sumalangsang laban sa akin, hanggang sa araw na ito. Sapagkat sila’y mga anak na mapagwalang-hiya at matitigas ang puso. Akin ngang sinusugo ka sa kanila; at sasabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos. At sila, makinig man sila o tumanggi man sila, (sapagkat sila’y sambahayan na mapaghimagsik,) gayon ma’y malalaman nila na nagkaroon ng isang propeta sa gitna nila. Ezekiel 2:3-5.

Ezekiel’s work was as a witness against the former covenant people, as was Christ with the quibbling Jews and thus Ezekiel’s message is the final warning message that binds the former covenant people as tares as a bundle, destined for the fire of destruction.

Ang gawain ni Ezekiel ay bilang patotoo laban sa dating bayang nasa tipan, gaya rin ng ginawa ni Cristo sa mga Judiong mapagtalo; kaya’t ang mensahe ni Ezekiel ang siyang huling mensaheng babala na nagbibigkis sa dating bayang nasa tipan bilang mga damo sa isang bigkis, na nakatakda sa apoy ng paglilipol.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 118.

> Pagkatapos ay nakita ko ang ikatlong anghel. Sinabi ng aking kasamang anghel, ‘Kahindik-hindik ang kaniyang gawain. Kakilakilabot ang kaniyang misyon. Siya ang anghel na pipili ng trigo mula sa mga panirang-damo, at tatatakan, o tatalian, ang trigo para sa makalangit na kamalig. Ang mga bagay na ito ay dapat sumaklaw sa buong pag-iisip, sa buong pansin.’ Early Writings, 118.

The work represented with the eating of the little book begins when the mighty angel descends with a little book in his hand. In the first angel’s history that took place on August 11, 1840 and in the history of the third angel it took place on September 11, 2001. Both those dates represent fulfillments of prophecies associated with either Islam of the second woe or Islam of the third woe respectively. That is why Isaiah in chapter twenty-two, when describing the crisis in the valley of vision for the Philadelphians and the Laodiceans identifies that the Laodiceans, which were the chosen people of Protestantism in 1840 and Adventism who were the chosen people in 2001 were “bound by the archers.” The archers of Bible prophecy are Islam, and when the vision of Islam was fulfilled in 1840 and in 2001, the former chosen people rejected the prophecy of Islam as presented by those represented by Ezekiel. They were there and then bound as tares. The work of Ezekiel was to remove the “cloak” covering “their sin,” which is represented by Jesus as hatred for God.

Ang gawaing kinakatawan ng pagkain ng munting aklat ay nagsisimula kapag ang makapangyarihang anghel ay bumababa na may munting aklat sa kanyang kamay. Sa kasaysayan ng unang anghel, naganap ito noong Agosto 11, 1840, at sa kasaysayan ng ikatlong anghel, naganap ito noong Setyembre 11, 2001. Ang kapwa petsang iyon ay kumakatawan sa mga katuparan ng mga propesiyang kaugnay ng alinman sa Islam ng ikalawang kapahamakan o ng Islam ng ikatlong kapahamakan, ayon sa pagkakasunod. Iyan ang dahilan kung bakit si Isaias, sa kabanata dalawampu't dalawa, sa paglalarawan ng krisis sa lambak ng pangitain para sa mga taga-Filadelfia at mga taga-Laodicea, ay kinikilala na ang mga taga-Laodicea—na siyang bayang hinirang ng Protestantismo noong 1840—at ang mga Adventista—na siyang bayang hinirang noong 2001—ay "binigkis ng mga mamamana." Ang mga mamamana sa propesiya ng Bibliya ay ang Islam, at nang matupad ang pangitain tungkol sa Islam noong 1840 at noong 2001, ang dating bayang hinirang ay tinanggihan ang propesiya tungkol sa Islam na inilahad ng mga kinakatawan ni Ezekiel. At doon at noo'y binigkis sila bilang mga masamang damo. Ang gawain ni Ezekiel ay alisin ang "balabal" na tumatakip sa "kanilang kasalanan," na inilalarawan ni Jesus bilang pagkapoot sa Diyos.

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Isaiah 22:1–3.

> Ang pasanin ng libis ng pangitain. Ano ang nangyari sa iyo ngayon, na ikaw ay lubos na umaakyat sa mga bubungan? Ikaw na punô ng kaguluhan, lungsod na magulo, lungsod ng kagalakan: ang iyong mga napatay ay hindi pinatay sa tabak, ni nangabuwal sa pagbabaka. Lahat ng iyong mga pinuno ay nagsitakas na magkakasama; sila’y pinagapos ng mga mamamana: lahat ng nasusumpungan sa iyo ay magkakasamang ginapos, yaong nagsitakas mula sa malayo. Isaias 22:1-3.

> And God was with the lad [Ishmael]; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> At ang Diyos ay sumasa sa batang lalaki [Ishmael]; at siya’y lumaki, at tumahan sa ilang, at naging mamamana. Genesis 21:20.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

Jeremiah represents those that ate the book when the mighty angel descended that was to lighten the earth with his glory, but who experienced the disappointment of the failed prediction of 1843. Jeremiah considers prophetically if God had lied. That reference connects Jeremiah with Habakkuk two.

Si Jeremias ay kumakatawan sa mga kumain ng aklat nang bumaba ang makapangyarihang anghel upang pagliwanagin ang lupa sa pamamagitan ng kanyang kaluwalhatian, ngunit nakaranas ng pagkadismaya dahil sa nabigong paghuhula noong 1843. Pinagninilayan ni Jeremias, sa paraang propetiko, kung nagsinungaling ang Diyos. Ang pagtukoy na iyon ay nag-uugnay kay Jeremias sa Habakuk 2.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Ako’y tatayo sa aking bantayan, at maninindigan ako sa moog; at magbabantay upang makita ko kung ano ang kaniyang sasabihin sa akin, at kung ano ang aking isasagot kapag ako’y sinaway. At sinagot ako ng Panginoon at sinabi, Isulat mo ang pangitain, at gawin mong maliwanag sa mga tapyas, upang tumakbo ang bumabasa nito. Sapagkat ang pangitain ay ukol pa sa takdang panahon; sa wakas ito’y magsasalita at hindi magsisinungaling: bagaman nagluluwat, hintayin mo ito; sapagkat tiyak na darating, hindi magluluwat. Narito, ang kaniyang kaluluwa na nakapalalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakuk 2:1-4.

John was used to symbolize those who experienced the sweetness and the bitter disappointment, representing the entire history of August 11, 1840 until October 22, 1844.

Si Juan ay ginamit bilang sagisag ng mga nakaranas ng katamisan at ng mapait na pagkadismaya, na kumakatawan sa buong kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> At naparoon ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at papaitin nito ang iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na gaya ng pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko ito; at sa aking bibig ay matamis na gaya ng pulot; at pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. Apocalipsis 10:9, 10.

Ezekiel represents the work of presenting the prophetic message that binds off the former chosen people that was initiated when the angel descended on August 11, 1840 and September 11, 2001.

Kinakatawan ni Ezekiel ang gawaing paglalahad ng propetikong mensahe na nagbibigkis sa dating piniling bayan, na sinimulan nang bumaba ang anghel noong Agosto 11, 1840 at Setyembre 11, 2001.

> But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 2:8–3:3.

> Ngunit ikaw, anak ng tao, pakinggan mo ang sinasabi ko sa iyo; huwag kang maging mapaghimagsik tulad ng yaong mapaghimagsik na sambahayan; ibuka mo ang iyong bibig, at kainin mo ang ibinibigay ko sa iyo. At nang tumingin ako, narito, isang kamay ang isinugo sa akin; at, narito, taglay nito ang isang balumbon ng aklat; at iniunat niya iyon sa harap ko; at nakasulat iyon sa loob at sa labas; at nakasulat doon ang mga panaghoy, pagdadalamhati, at kapahamakan. Bukod dito, sinabi niya sa akin, Anak ng tao, kainin mo ang masumpungan mo; kainin mo ang balumbong ito, at pumaroon ka at magsalita sa sambahayan ng Israel. Kaya’t ibinuka ko ang aking bibig, at pinakain niya ako ng balumbong iyon. At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pakanin mo ang iyong tiyan, at busugin mo ang iyong mga laman-loob ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Kaya’t kinain ko iyon; at sa aking bibig ay parang pulot sa tamis. Ezekiel 2:8-3:3.

Jeremiah represents the history of August 11, 1840 until just before the Midnight Cry.

Si Jeremias ay kumakatawan sa kasaysayan mula ika-11 ng Agosto, 1840 hanggang sa mismong bago ang Sigaw sa Hatinggabi.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Nasumpungan ang iyong mga salita, at aking kinain ang mga yaon; at ang iyong salita ay naging kagalakan at kasayahan ng aking puso; sapagka’t sa iyong pangalan ako’y tinatawag, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y umupong nag-iisa dahil sa iyong kamay; sapagka’t pinuspos mo ako ng poot. Bakit ang aking kirot ay walang patid, at ang aking sugat ay walang lunas, na tumatangging mapagaling? Magiging lubos ka bang parang sinungaling sa akin, at gaya ng mga tubig na nagkukulang? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manumbalik, muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung iyong ihiwalay ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging parang aking bibig; magsibalik sila sa iyo, ngunit huwag kang magsibalik sa kanila. At gagawin kita, para sa bayang ito, isang nakukutang pader na tanso; at sila’y makikipaglaban laban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo; sapagka’t ako’y sumasaiyo upang iligtas ka at upang iadya ka, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:16-21.

Jeremiah represents our current history and message. The current message is the Midnight Cry message that is being progressively developed at the point when God’s people represented by Jeremiah have been “filled” with “indignation” thinking their “pain” was to be “perpetual” and their “wound incurable,” a wound that was never to be healed. They have separated from the “assembly of mockers.” They no longer “rejoice” as they had when they first had eaten the book and it had been the “rejoicing of” their “heart.”

Si Jeremias ay kumakatawan sa ating kasalukuyang kasaysayan at mensahe. Ang kasalukuyang mensahe ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na unti-unting umuunlad sa puntong ang bayan ng Diyos, na kinakatawan ni Jeremias, ay "napuno" ng "poot," inaakalang ang kanilang "kirot" ay magiging "walang hanggan" at na ang kanilang "sugat" ay "hindi magagamot," isang sugat na kailanman ay hindi pagagalingin. Sila ay humiwalay na mula sa "kapulungan ng mga manunuya." Hindi na sila "nagagalak" gaya noong una nilang kinain ang aklat at iyon ay naging "kagalakan ng" kanilang "puso."

But there is counsel for those in that condition. “If thou return” and also “if thou take forth the precious from the vile” then God will return unto them. In the Hebrew “will I bring thee again” in the passage means, God will return unto them, if they return unto Him.

Datapuwa’t may payo para sa mga nasa gayong kalagayan. “Kung ikaw ay manunumbalik” at gayon din, “kung iyong ilalabas ang mahalaga mula sa hamak,” kung magkagayo’y ang Diyos ay manunumbalik sa kanila. Sa wikang Hebreo, ang “ibabalik kitang muli” sa nasabing talata ay nangangahulugang ang Diyos ay manunumbalik sa kanila, kung sila’y manunumbalik sa Kanya.

> Submit yourselves therefore to God. Resist the devil, and he will flee from you. Draw nigh to God, and he will draw nigh to you. Cleanse your hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up. James 4:7–10.

> Kaya’t magpasakop kayo sa Diyos. Labanan ninyo ang diyablo, at siya’y tatakas mula sa inyo. Lumapit kayo sa Diyos, at siya’y lalapit sa inyo. Linisin ninyo ang inyong mga kamay, kayong mga makasalanan; at dalisayin ninyo ang inyong mga puso, kayong mga nagdadalawang-isip. Magdalamhati kayo, magluksa, at tumangis; mapalitan ang inyong pagtawa ng pagluluksa, at ang inyong kagalakan ng kapanglawan. Magpakumbaba kayo sa harap ng Panginoon, at itataas niya kayo. Santiago 4:7-10.

If they will draw nigh unto God, He will draw nigh unto them. If they will do these things, then they will “stand before” the Lord and they will be God’s “mouth.” Further he instructs Jeremiah (us) that he will make His people a “fenced brazen wall” for the “wicked” and thereafter the “terrible” are going to bring a war against those represented by Jeremiah. The “wicked” are Daniel’s representation of Matthew’s foolish virgins. The “terrible” represents the three-fold union of modern Babylon during the Sunday law crisis.

Kung sila’y lalapit sa Diyos, Siya’y lalapit sa kanila. Kung gagawin nila ang mga bagay na ito, sila’y “tatayo sa harap” ng Panginoon at sila’y magiging “bibig” ng Diyos. Higit pa rito, tinuturuan Niya si Jeremias (tayo) na gagawin Niya ang Kaniyang bayan na isang “pinagtibay na pader na tanso” para sa “masama” at pagkaraan nito ang “kakilakilabot” ay magpapasimula ng digmaan laban sa mga kinakatawan ni Jeremias. Ang “masama” ay ang paglalarawan ni Daniel sa mga mangmang na dalaga ni Mateo. Ang “kakilakilabot” ay kumakatawan sa tatluhang unyon ng makabagong Babilonya sa panahon ng krisis sa batas ng Linggo.

The three prophets’ testimonies all address the same history, but they address three different aspects of the same history. Jeremiah represents those who have just experienced the first disappointment, but have not yet reached the waymark of the Midnight Cry. This is where we have been since July 18, 2020. The question is whether we will return. If we do, we will “speak” for the Lord at the very time the United States “speaks” as a dragon.

Ang mga patotoo ng tatlong propeta ay pawang tumatalakay sa iisang kasaysayan, subalit bawat isa ay tumatalakay sa isa sa tatlong magkakaibang aspekto ng gayunding kasaysayan. Kinakatawan ni Jeremias ang mga nakaranas pa lamang ng unang pagkabigo, subalit hindi pa nararating ang panandang-daan ng Sigaw sa Hatinggabi. Nasa ganitong kalagayan tayo mula pa noong Hulyo 18, 2020. Ang tanong ay kung tayo ay babalik. Kung gagawin natin iyon, "magsasalita" tayo para sa Panginoon sa mismong panahong "magsasalita" ang Estados Unidos na gaya ng dragon.

The history Jeremiah is illustrating is our current history and it is the history represented by the three hidden waymarks within the seven thunders. It is also the history where the passage in John is prophetically set, for the emphasis of the four chapters in John is the work of the Holy Spirit in comforting Jeremiah who is questioning whether he has believed a lie, and whether the message that tasted so sweet was actually failed waters.

Ang kasaysayang inilalarawan ni Jeremias ay ang ating kasalukuyang kasaysayan, at ito ang kasaysayang kinakatawan ng tatlong nakatagong palatandaan sa landas sa loob ng pitong kulog. Ito rin ang kasaysayan kung saan ang sipi sa Juan ay itinakda nang propetiko, sapagkat ang diin ng apat na kabanata sa Juan ay ang gawain ng Espiritu Santo sa pag-aliw kay Jeremias na nagtatanong kung siya ba’y naniwala sa isang kasinungalingan, at kung ang mensaheng natikman niyang napakatamis ay sa katunayan ay mga tubig na bumibigo.

Jeremiah therefore represents the history from September 11, 2001 onward to July 18, 2020 when the tarrying time began as represented by three and a half symbolic days after. When I say “symbolic” I am not referring to a time prediction. I am saying that July 18, 2020 is when the two witnesses, the Bible and the Spirit of Prophecy were slain and their dead bodies were left in the street for three and a half days in Revelation eleven.

Samakatuwid, si Jeremias ay kumakatawan sa kasaysayan mula Setyembre 11, 2001 hanggang Hulyo 18, 2020, nang nagsimula ang panahon ng pag-antala, na kinakatawan ng tatlo at kalahating simbolikong araw pagkaraan. Kapag sinasabi kong “simboliko,” hindi ako tumutukoy sa pagtatakda ng panahon. Ang sinasabi ko ay na noong Hulyo 18, 2020 naganap na ang dalawang saksi, ang Bibliya at ang Espiritu ng Propesiya, ay pinaslang at ang kanilang mga bangkay ay iniwan sa lansangan sa loob ng tatlo at kalahating araw sa Apocalipsis labing-isa.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth. And if any man will hurt them, fire proceedeth out of their mouth, and devoureth their enemies: and if any man will hurt them, he must in this manner be killed. These have power to shut heaven, that it rain not in the days of their prophecy: and have power over waters to turn them to blood, and to smite the earth with all plagues, as often as they will. And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:3–10.

> At ibibigay ko ang kapangyarihan sa aking dalawang saksi, at sila’y magpopropesiya sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung araw, na nakadamit ng kayong-sako. Sila ang dalawang punong olibo, at ang dalawang kandelero na nakatayo sa harap ng Diyos ng lupa. At kung may sinumang magnanais manakit sa kanila, apoy ang lalabas mula sa kanilang bibig at tutupukin ang kanilang mga kaaway; at kung may sinumang magnanais manakit sa kanila, sa gayong paraan siya dapat patayin. Ang mga ito’y may kapangyarihang isara ang langit, upang huwag umulan sa mga araw ng kanilang propesiya; at may kapangyarihan sila sa mga tubig upang gawing dugo ang mga iyon, at salutin ang lupa ng lahat ng salot, sa tuwing kanilang ibigin. At kapag natapos na nila ang kanilang patotoo, ang hayop na umaahon mula sa kalaliman ay makikipagdigma laban sa kanila, at magtatagumpay sa kanila, at papatayin sila. At ang kanilang mga bangkay ay nakahandusay sa lansangan ng dakilang lungsod, na sa espiritu’y tinatawag na Sodoma at Egipto, na doo’y ipinako rin sa krus ang ating Panginoon. At ang mula sa mga bayan at mga angkan at mga wika at mga bansa ay makakakita sa kanilang mga bangkay sa loob ng tatlong araw at kalahati, at hindi papahintulutang mailibing ang kanilang mga bangkay. At ang mga nananahan sa lupa ay magagalak dahil sa kanila, at magdiriwang, at magpapadalahan ng mga kaloob sa isa’t isa; sapagkat ang dalawang propetang ito ay nagpahirap sa mga nananahan sa lupa. Apocalipsis 11:3-10.

The witness presented by Jeremiah’s condition is located after the disappointment, but before the Midnight Cry. Jeremiah needed to return before he could be the voice of the message of the Midnight Cry. This is our condition today. It is also the historical setting of the four chapters in John that we are considering, and it is also the history represented by the hidden history within the seven thunders.

Ang patotoong inilalahad ng kalagayan ni Jeremias ay matatagpuan pagkatapos ng pagkadismaya, ngunit bago ang Sigaw sa Hatinggabi. Kinailangang magbalik si Jeremias bago siya maging tinig ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ito ang ating kalagayan ngayon. Ito rin ang makasaysayang konteksto ng apat na kabanata sa Juan na ating isinasaalang-alang, at ito rin ang kasaysayang kinakatawan ng nakatagong kasaysayan sa loob ng pitong kulog.

If we consider the light connected with the “Comforter” in John’s four-chapter testimony, we find abundant evidence to recognize the narrative is about July 18, 2020, the disappointment and tarrying time, the message of the Midnight Cry which is unsealed, and the coming judgment of the Sunday law. The chapters are building upon the prophetic structure of the hidden history.

Kung isasaalang-alang natin ang liwanag na kaugnay ng “Mang-aaliw” sa apat na kabanatang patotoo ni Juan, nasusumpungan natin ang masaganang katibayan upang kilalanin na ang salaysay ay hinggil sa Hulyo 18, 2020, sa pagkadismaya at panahon ng paghihintay, sa mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na naalisan ng selyo, at sa darating na paghatol ng batas ng Linggo. Ang mga kabanata ay bumubuo batay sa propetikong balangkas ng nakatagong kasaysayan.

If we are to be as God’s mouth in the soon coming crisis our work now is to “take forth the precious from the vile,” or as James identifies the same work, we are to “cleanse” our “hands, ye sinners; and purify your hearts, ye double minded. Be afflicted, and mourn, and weep: let your laughter be turned to mourning, and your joy to heaviness. Humble yourselves in the sight of the Lord, and he shall lift you up” as an ensign in the very near future.

Kung tayo’y magiging gaya ng bibig ng Diyos sa nalalapit na krisis, ang ating gawain ngayon ay “ihiwalay ang mahalaga mula sa hamak,” o, gaya ng itinukoy ni Santiago sa gayunding gawain: “Linisin ang inyong mga kamay, kayong makasalanan; at dalisayin ninyo ang inyong mga puso, kayong dalawa ang pag-iisip. Magsipagpighati, at magluksa, at tumangis: ang inyong pagtawa ay maging pagluluksa, at ang inyong kagalakan ay maging kalumbayan. Magpakumbaba kayo sa paningin ng Panginoon, at kayo’y itataas niya” bilang isang watawat sa lubhang nalalapit na hinaharap.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> At siya’y magtitindig ng watawat sa mga bansa, at pipisanin ang mga itinapon ng Israel, at titipunin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:12.

We will bring our consideration of these four chapters to a conclusion in the next article.

Ipagwawakas natin ang ating pagsasaalang-alang sa apat na kabanatang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles