Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia ng mga Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Siyam

Number Nine

Bilang Siyam

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF
Word

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Nakarating na ako sa puntong ito ng panimula sa aklat ni Joel upang maikling ibuod ang ilan sa mga punto mula sa unang walong artikulo at upang tukuyin kung ano ang dapat nating asahan mula sa aklat ni Joel ngayo’t mas tuwiran natin itong tinatalakay; at saka, siyempre, ano ang kaugnayan nito sa mga labanan sa Raphia at Panium na binabanggit sa Daniel 11:11–16?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

Ibinigyang-diin natin ang awit ng ubasan sapagkat sa paraang propetiko, ang “karanasan” ay kinakatawan ng isang “awit.” Isa sa mga katangian ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ang pag-awit nila ng awit ni Moises at ng Kordero, na siyang paraan ni Juan upang katawanin ang awit ng ubasan ni Isaias. Bawat pangunahing propeta ay sinisimulan ang kanilang mga aklat sa mga kahatulan laban sa Israel dahil sa kanilang paghihimagsik, o masasabi na ang bawat pangunahing propeta ay unang inaawit ang awit ng ubasan. Pinaninindigan ko na ang awit ng ubasan ni Joel sa kabanata isa ay isa sa pinakamahahalagang pahayag hinggil sa awit ng ubasan. Hindi ko masasabing ako’y tama o mali, ngunit ang dahilan ng aking paninindigan ay sapagkat ang mga ugnayang propetikong sinasagisag sa aklat ni Joel ay tila isang susi, o marahil ay isang ehe para sa ilang mga rayo. Ang patotoo ni Joel ay hindi lamang nag-uugnay sa iba pang mga paralelong linya, kundi tila nagtatakda rin ng isang puntong sanggunian, lalo na sa pamamagitan ng simbolismo ng pagkawasak ng ubasan sa kabanata isa, at sa susunod na dalawang kabanata ay tinutukoy kapwa ang panahon ng pagsubok ng “larawan ng hayop” sa Estados Unidos at ang panahon ng pagsubok ng “larawan ng hayop” para sa sanlibutan. At ang lahat ng ito ay inilalatag sa konteksto ng isang ubasan, at ang isang ubasan ay hindi isang buhay na ubasan—kapag hindi ito nakatatanggap ng ulan.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Binigyan din namin ng diin ang panahong propetiko na kinakatawan ng simbolong “hanggang kailan?” Naramdaman kong kailangan na ipaalala sa atin ang nauna nang itinatag na prinsipyong ito hinggil sa “hanggang kailan?” upang bigyang-diin ang “capstone” na noon pa man, at maging ngayon, ay siya ring saligan at batong-panulok. Ang panghuling ganap na pag-unlad ng mensaheng Midnight Cry na kasalukuyang nagaganap ay ang “capstone.” Batay sa mga saligan, ang “capstone” na iyon ay ang mga hiyas ni Miller na nagniningning nang sampung ulit higit kaysa noong pasimula.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

Batay sa “kagila-gilalas na mga gawa” ng Diyos, ang batong-pangwakas ay yaong sandali kung kailan ang Kanyang bayan ay lumilipat mula sa isang karanasang Laodiceano tungo sa isang karanasang Filadelfiano, na kung kailan ang mga taong iyon ay nagiging ang ikawalo na sa mga pito at gayundin kung kailan sila lumilipat mula sa iglesiang nakikipagdigma tungo sa iglesiang nagtagumpay. Ang paglipat na ito ang batong-pangwakas. Naisasakatuparan ang paglipat kapag naririnig at nakikita ng bayan ng Diyos ang mensaheng “batong-pangwakas” at ito’y kagila-gilalas sa kanilang paningin. Ang mensaheng “batong-pangwakas” ang kasukdulan sapagkat pinagbubuklod nito ang lahat ng mga simbolikong katotohanan hinggil sa “batong-pangwakas.” Ang mensahe ng “pitong panahon” ang batong-pundasyon ni Miller, at ito sana ang magiging batong-pangwakas ng mga Milerita. Ang Pentecostes ang batong-pangwakas ng kapanahunan ng Pentecostes, gaya rin naman na ang “Sigaw sa Hatinggabi” ang batong-pangwakas ng kilusang Milerita ng unang at ikalawang anghel.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Bilang rurok o batong-pangtuktok ng apatnapu’t anim na taong panahong kung kailan itinayo ni Cristo ang templong Milerita ng unang at ikalawang anghel, ang batong-pangtuktok na iyon ay nakatakdang maging batong-pundasyon para sa gawain ni Cristo ng pagtatayo ng templo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang batong-pundasyong iyon ay itinindig noong 1844 bilang ilaw upang pagliwanagin ang landas patungo sa langit, at dahil dito ang bayan ng Diyos sa wakas ng sanlibutan ay nararapat bumalik sa “mga dating landas” upang makasumpong ng kapahingahan. Kung sakali at sa oras na sila’y bumalik sa kasaysayan ng mga tagapangunang Milerita, matutuklasan nila na ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ang rurok ng kasaysayang saligan. Ang Sigaw sa Hatinggabi ay isang kapahayagan ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Kapag ang isang kaluluwa ay bumalik sa “mga dating landas” at nasumpungan ang “maningning na ilaw” na itinindig sa pasimula o saligang punto ng landas, nasusumpungan niya ang Sigaw sa Hatinggabi, na kinikilala ni Jeremias bilang “kapahingahan.”

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> Mayroon silang isang maningning na tanglaw na inilagay sa kanilang likuran sa pasimula ng landas, na sinabi sa akin ng isang anghel na iyon ang 'sigaw sa hatinggabi.' Ang tanglaw na ito ay nagliwanag sa kahabaan ng landas at nagbigay-liwanag sa kanilang mga paa, upang sila’y huwag matisod.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> Kung itinuon nila ang kanilang mga mata kay Jesus, na nasa mismong unahan nila at umaakay sa kanila patungo sa lungsod, sila’y ligtas. Ngunit hindi naglaon, ang ilan ay nanghina at nagsabing napakalayo pa ng lungsod, at inaasahan nilang nakapasok na sana sila roon noon pa. Kung magkagayon, pinalalakas sila ni Jesus sa pamamagitan ng pagtaas ng Kaniyang maluwalhating kanang bisig, at mula sa Kaniyang bisig ay lumabas ang isang liwanag na kumalat sa ibabaw ng pangkat ng mga Adventista, at sila’y sumigaw, ‘Aleluya!’ Ang iba nama’y padalus-dalos na itinatwa ang liwanag na nasa likuran nila, at nagsabing hindi ang Diyos ang umakay sa kanila hanggang sa ganitong kalayo. Namatay ang liwanag sa likuran nila, iniwan ang kanilang mga paa sa ganap na kadiliman, at sila’y natisod at nawalan ng tanaw sa palatandaan at kay Jesus, at nahulog mula sa landas pababa sa madilim at masamang sanlibutan sa ibaba.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

Ang batong-pangtuktok ng kasaysayan ng mga Millerita ay ang batong-pundasyon para sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Mula sa pasimula ng tatlong anghel noong 1798 hanggang sa ang iglesyang matagumpay ay ibinabangon, sa katuparan ng paglilinis ng santuwaryo sa panahon ng batas ng Linggo, ang landas ay nililiwanagan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, sapagkat ang talinghaga ay tungkol sa Adventismo, at kung paanong ibinabangon ng Diyos ang isang bayan upang ganap na sumalamin sa Kanyang katangian habang nagsasara ang probasyon para sa sangkatauhan sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Sa landas, si Hesus ang nangunguna, at patuloy Niyang pinaliliwanagan ang landas sa pamamagitan ng pagtaas ng Kaniyang maluwalhating kanang bisig. Kaya’t may isang maningning na liwanag sa pasimula ng landas at isang maningning na liwanag na umaakay hanggang sa wakas ng landas. Si Hesus, bilang ang Alpha at Omega, ay inilalarawan ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, kaya ang liwanag sa magkabilang dulo ng landas ay ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

Ang unang anghel ay dumating noong 1798 at ipinahayag na dumating na ang oras ng Kanyang paghatol, "Na sinasabi ... dumating na ang oras ng kanyang paghatol." Dumating ang oras ng paghatol noong 1798 at, nang ito'y nagsimula, nagsimula rin ang pag-aasawa sa pagitan ni Cristo at ng Kanyang bagong nobya—ang Filadelfianong Adbentismong Millerita. Nakatakdang ikasal si Cristo noong Oktubre 22, 1844, at mula 1798 hanggang 1844 inihanda ang nobya. Ang nobya ay Filadelfiano, sapagkat walang kahatulan sa nobya ni Cristo, sapagkat inihanda niya ang kaniyang sarili—siya ay dalisay. Ang pagpapahayag ng paghatol ay ang pagpapahayag ng kasal sa pasimula noong 1798 na dumating sa wakas noong 1844.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Ang liwanag na saligan at ang liwanag na pangtuktok para sa kilusang Millerita ay ang mensaheng nagpapahayag ng kasal—ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Ang Sigaw sa Hatinggabi ang naging saligan at pangtuktok ng kasaysayan ng unang at ikalawang anghel, gayundin ng kasaysayang Millerita; at ang batong pangtuktok ng kasaysayang Millerita ang siyang batong saligan ng kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, at siya rin ang batong pangtuktok ng kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Natatapos ang pagtatayo ng templo kapag naipatong na ang batong pangtuktok, at ang gawaing paglalagay ng huling “kamangha-manghang” batong iyon ay nagsimula noong Hulyo 2023.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Mayroong iba’t ibang mga katuparang propetiko na bubuo ng batong-panapos, ngunit ang batong-panapos ay kumakatawan din sa rurok ng isang mensahe. Ang Pentekostes ang batong-panapos ng mensahe ng panahon ng Pentekostes, gaya rin ng liwanag ng “pitong panahon” na dumaan sa panulat ni Hiram Edson noong 1856, na siyang nilalayong batong-panapos sa mensahe ni Miller, sapagkat ang unang katotohanang saligan na natuklasan ni Miller ay ang “pitong panahon.” Noong 1856, ang pagtanggi sa bagong liwanag ng katotohanang batong-panapos ay katumbas ng pagpiling mamatay sa ilang ng Laodicea, gaya ng ginawa ng sinaunang Israel sa loob ng apatnapung taon. Tinutukoy nito ang Hulyo ng 2023 bilang 1856, ang punto ng pagliko mula sa Filadelfia tungo sa Laodicea sa kasaysayan ng mga Millerite, at ang pagbabaliktad mula sa Laodicea pabalik sa Filadelfia sa kasaysayan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Hindi pinakasalan ni Cristo ang isang di-dalisay na babae noong 1844, sapagkat siya ay nasa kalagayang Filadelfia, at Siya’y pakakasal sa isang nobya mula sa Filadelfia sa Batas ng Linggo. Ngunit una, kailangan niyang ihanda ang kanyang sarili. Handa ka na ba?

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> Huwag kayong matakot, munting kawan; sapagkat ikinalulugod ng inyong Ama na ibigay sa inyo ang kaharian. Lucas 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

Noong ika-22 ng Oktubre, 1844, ikinasal ang Panginoon sa nobyang Kanyang inihanda upang sumunod sa Kanya tungo sa kasaysayan ng ikatlong anghel at ng lahat ng kinakatawan nito, ngunit pagsapit ng 1863 ang kasaysayan ng ikatlong anghel ay inalihis tungo sa ilang ng Laodicea. Ang kasaysayan mula 1844 hanggang 1863 ay kumakatawan sa kapanahunan ng ikatlong anghel, na sa gayo’y nagbibigay ng isang paglalarawan ng mga mangmang na dalaga sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mga dalaga ay trigo at mga panirang-damo na pinaghihiwalay sa pamamagitan ng mga mensaheng inilalarawan ng mga anghel; sapagkat ang mga anghel ang gumagawa ng gawain ng paghihiwalay.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> “Pagkatapos ay nakita ko ang ikatlong anghel. Wika ng aking kasamang anghel, ‘Kakila-kilabot ang kaniyang gawain. Kasindak-sindak ang kaniyang misyon. Siya ang anghel na maghihiwalay ng trigo mula sa mga panirang-damo, at tatakan, o bigkisin, ang trigo para sa makalangit na kamalig. Ang mga bagay na ito ay dapat lubos na sakupin ang buong isipan, ang buong pansin.’” Early Writings, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

Ang mga mensahe ng tatlong anghel sa Apocalipsis 14 ay ang mensahe ng huling ulan na naghahati at nagbibigkis sa dalawang pangkat.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> "Nabuksan kay Juan ang mga tagpong malalim at lubhang kapanapanabik sa karanasan ng iglesia. Nakita niya ang kalagayan, mga panganib, mga pakikibaka, at ang pangwakas na pagliligtas ng bayan ng Diyos. Kanyang itinala ang mga huling mensahe na magpapahinog sa ani ng lupa, alinman bilang mga bigkis para sa kamalig sa langit o bilang mga bigkis na panggatong para sa mga apoy ng pagkawasak. Mga paksang napakalaki ang kahalagahan ang inihayag sa kanya, lalo na para sa huling iglesia, upang yaong mga tatalikod mula sa kamalian tungo sa katotohanan ay maturuan hinggil sa mga panganib at mga pakikibakang nasa kanilang harapan. Walang sinuman ang dapat manatili sa kadiliman tungkol sa mga darating sa daigdig." The Great Controversy, 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

Ang "mga salita ng katotohanan," na sa henerasyong ito ay ang "mga pangwakas na mensaheng magpapahinog sa ani," ang naghihiwalay sa dalawang uri. Ang gawaing iyon ay siya ring gawain ng "dirt brush man" mula sa panaginip ni Miller.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> "'Ang kaniyang kalaykay ay nasa kaniyang kamay, at kaniyang lubos na lilinisin ang kaniyang giikan, at titipunin ang kaniyang trigo sa kamalig.' Mateo 3:12. Ito ay isa sa mga panahon ng pagdalisay. Sa pamamagitan ng mga salita ng katotohanan, ang ipa ay pinaghihiwalay sa trigo. Sapagkat sila ay lubhang palalo at nagtitiwala sa sariling katuwiran upang tumanggap ng saway, at labis na maibigin sa sanlibutan upang tanggapin ang isang buhay ng pagpapakumbaba, marami ang tumalikod kay Jesus. Marami pa rin ang gumagawa ng gayon. Sinusubok ang mga kaluluwa ngayon gaya ng mga alagad sa sinagoga sa Capernaum. Kapag ang katotohanan ay ipinakikintal sa puso, nakikita nila na ang kanilang mga buhay ay hindi naaayon sa kalooban ng Diyos. Nakikita nila ang pangangailangan ng ganap na pagbabago sa kanilang sarili; ngunit hindi sila nakahandang pasanin ang gawaing pagtatwa sa sarili. Kaya nagagalit sila kapag nahahayag ang kanilang mga kasalanan. Umalis silang natitisod, gaya ng pag-alis ng mga alagad kay Jesus, na nagbubulong-bulong, 'Ito'y mabigat na pananalita; sino ang makakarinig nito?'" The Desire of Ages, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

Simula sa Dakilang Kabiguan noong 1844, ang mga panandang-daan at mga pangyayari hanggang sa 1863 ay kumakatawan sa kasaysayan mula 9/11 hanggang sa Batas sa Linggo. Bakit 9/11 ang 1844, itatanong ninyo?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

Malinaw sa mga sulatin ni Sister White na dumating ang ikatlong anghel noong Oktubre 22, 1844, ngunit dumating din noong 1888 na nagsisilbing tipo ng 9/11. Higit na mahalaga, itinutukoy at inihihiwalay ng lahat ng mga propeta ang mismong kasaysayan mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, kaya hindi ito ang patotoo ng dalawa o tatlo, kundi ang nagkakaisang patotoo ng bawat saksi mula sa Salita ng Diyos na mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo ang panahong natutupad ang “epekto ng bawat pangitain.”

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

Ang kasaysayan ng pagdating at pagwawakas ng ikatlong anghel ay mula 1844 hanggang 1863 at kumakatawan sa panahon ng mga kahanga-hangang gawa ng Diyos mula 9/11 hanggang sa Batas ng Linggo. Ang kasaysayang iyon ay kinakatawan din ng 1840 hanggang 1844, at sa linyang iyon ang 1840 ang Alfa at ang 1844 ang Omega. Sa linyang 1844 hanggang 1863, ang 1844 ang Alfa at ang 1863 ang Omega. Ang 1844 ay kapwa Alfa at Omega.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Ang krus ay tumutugma sa 1844, at ang Alpha at Omega ay nagbubo ng Kanyang dugo sa krus. Mula sa 9/11 (1840), nasusumpungan natin na inilalahad ng ika-sampung kabanata ng Apocalipsis ang kasaysayang nagsisimula sa pagkain ni Juan sa munting aklat noong 1840, at pagkatapos ay ang pagkadismaya sa kanyang tiyan noong 1844. Ang pagkain ang pasimula; ang tiyan ang nagmamarka ng wakas. Ang huling talata ng ika-sampung kabanata ay kumakatawan sa kasaysayang nauulit sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko yaon; at sa aking bibig ay naging matamis na parang pulot; at nang aking makain yaon, pumait ang aking tiyan. At sinabi niya sa akin, Dapat kang muling magpropesiya sa harap ng maraming mga bayan, at mga bansa, at mga wika, at mga hari. Apocalipsis 10:10, 11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Ang Apocalipsis kabanata 10 at Habakuk kabanata 2 ay kumakatawan sa dalawang kabanata na nagbibigay ng patotoo sa propetikong panahon mula 1840 hanggang 1844. Ang kasaysayan mula 1844 hanggang 1863 ay nagsisimula sa isang panandang-daan ng kabiguan, na sinusundan ng isang pagkakalat na sinusundan naman ng isang pagtitipon. Sa panahong iyon, nagwakas ang propetikong kasaysayan ng dalawang tapyas ni Habakuk nang mailimbag ang ikalawang tapyas noong 1849 at ipinalathala sa ibayong-dagat noong 1850. Ang panahon ng mga tapyas ni Habakuk ay mula noong Mayo ng 1842, nang inilathala ang tsart ng 1843, at ang panahong propetiko ay nagtapos kung saan ito nagsimula—sa publikasyon ng isa sa dalawang tapyas ni Habakuk. Ang tsart ng 1843 ang alpha at ang tsart ng 1850 ang omega.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

Noong 1856, sumulat si Hiram Edson ng isang serye ng mga artikulo na nag-angat sa pagkaunawa ni William Miller hinggil sa "pitong panahon" sa isang bagong antas. Ang akda ni Edson ang omega ng akda ni Miller, na nag-angat sa saligang katotohanan ni Miller sa katayuan ng isang batong-tuktok na nilalayong magbigay ng kapangyarihan sa bayan ng Diyos. Ang liwanag ni Miller hinggil sa "pitong panahon" ang alfa, at ang liwanag ni Edson hinggil sa "pitong panahon" ang omega.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

Noong 1863, ang kilusan ay naging iglesya na sa kalaunan ay magluluwal ng isang kilusang magmumula sa sarili nitong hanay, kung paanong ang mga Millerita ay nagmula sa mga Protestante, at gaya rin ng paglabas ng mga alagad mula sa Hudaismo tungo sa Kristiyanismo, at gaya rin nina Josue at Kaleb na nagmula sa dating bayang tipan na nakatakdang mamatay sa ilang.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

Sa mismong kasaysayang iyon (1844 hanggang 1863), ang Republikanong sungay ng halimaw na mula sa lupa ay dumaraan sa isang kahalintulad na pakikibaka na sa wakas ay sumiklab sa Digmaang Sibil, na pinagkakaisahan ng lahat ng mga historyador na naabot ang kalagitnaan nito noong 1863 sa pamamagitan ng Proklamasyon ng Emansipasyon ni Lincoln. Si Lincoln ay kumakatawan sa kauna-unahang pangulong Republikano, na nanumpa sa pagkapangulo kasunod ng pinakamasamang Demokratang Pangulo sa kasaysayan hanggang sa panahong iyon. Siya ay kalaunang pinaslang. Ang lahat ng mga katangiang propetikong ito at iba pa ay nauulit sa huling pangulong Republikano.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

Ang panahon mula 1844 hanggang 1863 ay sumaklaw sa pagkakalat at pagtitipon. Ang 1863 ay kumakatawan sa batas ng Linggo, kaya ang pagkakalat na naganap noong 1844 ang tanging pagkakalat hanggang 1863, nang ang mga Seventh-day Adventist na Laodiceano ay nangalat sa ilang ng Laodicea. Ang 1844 ay nagbunga ng pagkakalat at ang 1863 ay nagbunga ng pagkakalat, na sa gayon ay nagpapatotoo sa katotohanang ang kasaysayang iyon ay isang natukoy na propetikong simbolo, sapagkat ito’y nagsisimula sa isang pagkakalat na alpha noong 1844 at nagwawakas sa isang pagkakalat na omega noong 1863. Ang unang pagkakalat ay dumating noong Hulyo 18, 2020 at ang pangwakas na pagkakalat na omega ay natutupad sa batas ng Linggo.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> “Darating ang panahon na tayo’y mahihiwalay at mangangalat, at bawat isa sa atin ay kailangang tumindig nang walang pribilehiyo ng pakikipag-isa sa mga may katulad na mahalagang pananampalataya; at paano ka makatatayo malibang ang Diyos ay nasa iyong tabi, at batid mong ikaw ay pinangungunahan at ginagabayan Niya?” Review and Herald, Marso 25, 1890.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Hindi sapat na ang Diyos ay "nasa iyong tabi," dapat mo ring "mabatid na Siya ang nangunguna at pumapatnubay sa iyo." Ang katotohanang ito ay paksa ng propesiya na kinakatawan ng iba't ibang parirala na nakabatay sa kung kailan "makikilala ninyo ang Panginoon."

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> At kayo’y kakain nang sagana, at mabubusog, at pupurihin ninyo ang pangalan ng Panginoon ninyong Diyos, na gumawa ng kagila-gilalas sa inyo; at ang aking bayan ay hindi kailanman mapapahiya. At inyong malalaman na ako’y nasa gitna ng Israel, at na ako ang Panginoon ninyong Diyos, at wala nang iba; at ang aking bayan ay hindi kailanman mapapahiya. ... Sa gayon ay malalaman ninyo na ako ang Panginoon ninyong Diyos na tumatahan sa Sion, aking banal na bundok; kung magkagayo’y magiging banal ang Jerusalem, at hindi na daraan pa sa loob niya ang mga taga-ibang lupa. Joel 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Kapag banal ang Jerusalem, siya ang Simbahang Matagumpay, sapagkat ang Simbahang Militante ay inilalarawan bilang isang iglesiang binubuo ng trigo at mga damo; at kapag "wala nang mga dayuhan na daraan" sa "Jerusalem" "magpakailanman," ang bayan ng Diyos ay "malalaman" "na siya ang umaakay at pumapatnubay." Alam nila, sapagkat sila ang mga tumupad sa panalangin ng "pitong ulit," na kinabibilangan ng pag-amin na hindi ka noon pinangungunahan ng Diyos bilang isang Laodiceano; ngunit kapag nagbago ka tungo sa pagiging isang Filadelfiano, malalaman mo "na siya ang umaakay at pumapatnubay" at na ang Diyos ay "nasa gitna ng Israel."

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

Ang alpha na pagkakakalat (pagkabigo) noong Abril 19 at ang omega na pagkakakalat (pagkabigo) noong Oktubre 22 ay minarkahan ng unang opisyal na publikasyon matapos ang dakilang pagkabigo noong Oktubre 22. Ang paglalathala ay isang panandang-propetiko sa kasaysayan ng mga Millerita at sa propetikong kasaysayan ng Estados Unidos, kaya ang kauna-unahang opisyal na inilathala pagkatapos ng 1844 ay isang panandang-daan ng kasaysayang iyon, at ang panandang-daan ay tumutukoy sa isang pagkakakalat.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

1847-Ang Nalabi na Nangalat sa Iba’t Ibang Bansa

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> Isang Salita sa 'Munting Kawan.'

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> Ang mga sumusunod na artikulo ay isinulat para sa The Day-Dawn, na inilathala sa Canandaigua, New York, ni O. R. L. Crosier. Ngunit yamang ang pahayagang iyon ay hindi na ngayon inilalathala, at yamang hindi natin nalalaman kung ito’y muling ilalathala, minabuti ng ilan sa amin sa Maine na ilabas ang mga ito sa ganitong anyo. Nais kong tawagin ang pansin ng 'munting kawan' sa mga bagay na malapit nang maganap sa daigdig na ito. . . .

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> Mapapansin ng mambabasa na kabilang sa A Word to the 'Little Flock' ang tatlong sulatin mula sa panulat ni Gng. E. G. White. . . .

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> "Ang ikalawang pahayag mula kay Gng. White, na matatagpuan sa mga pahina 14-18, ay isang salaysay ng kanyang unang pangitain na may pamagat na To the Remnant Scattered Abroad. Isinulat ito noong Disyembre 20, 1845, bilang isang personal na liham kay Enoch Jacobs, at unang inilathala ng pinagpadalhan sa The Day-Star noong Enero 24, 1846. Pagkaraan, noong Abril 6, 1846, muling inilimbag ito sa anyong broadside nina James White at H. S. Gurney. Ang pahayag, gaya ng lumilitaw sa A Word to the 'Little Flock,' maliban sa maliliit na pagbabagong editoryal at mga idinagdag na sanggunian sa Kasulatan, ay ganap na magkatulad sa buong salaysay ng pangitain gaya ng unang inilimbag." James White, A Word to the 'Little Flock', 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

Minamarkahan ng 1844 ang pagdating ng isang anghel at ng isang pagkabigo. Noong 1845 nasulat ang unang pangitain at nalathala ito noong 1846. Ang unang pangitain ay nakatuon sa “ang nalabi na nangalat sa iba't ibang dako.” Nag-aalinlangan ako na nalaman ng dalagitang propetisang walang asawa, nang isinusulat niya ang kaniyang unang pangitain, na isang katangiang propetiko ng “nalabi” ang, ayon sa kinakailangan ng propesiya, pagkapangalat ng nalabi “sa iba't ibang dako,” bilang isa sa mga katangian ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Noong 1846, ikinasal ang mga White, kaya’t naging White ang apelyido ni Ellen. Sa gayunding taon, sinimulang ipangilin ng mga White ang Sabat ng ikapitong araw. Noong 1846, napagtibay ang tipan, ang propetikong pag-aasawa na nagsimula noong 1844 ay naisakatuparan noong 1846, at noong 1847 ang unang opisyal na publikasyon ay naimprenta at naipadala sa koreo.

## May, 1850

Mayo, 1850

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> Minamahal na Mambabasa-Ang aking layunin sa pagsusuring ito ay ilantad ang kamalian sa liwanag ng banal na katotohanan. . . .

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> "Sa paghahandog ng munting akdang ito sa nangalat na kawan, natupad ko na ang aking tungkulin sa kanila hinggil dito, at nawa'y idagdag ng Diyos ang Kanyang pagpapala. Amen." James White, Ang Sabat ng Ikapitong Araw ay Hindi Pinawalang-bisa, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

Ipinakikita ng publikasyon ni James White na ang kanyang madla ay nananatiling isang kawan na nagkawatak-watak, ngunit ito rin ay isang pagtatanggol sa Sabat ng ikapitong araw. Ito ang mensahe ng ikatlong anghel sa unang yugto nito, ayon sa pagkaunawa ng Milleritang Adbentismo hinggil sa Sabat at sa ikatlong anghel. Inilathala ito sa parehong taon na inilathala ang tsart ng 1850, at magkasama nilang kinakatawan ang pagbangon ng hukbo ng Panginoon para sa nalalapit na krisis ng batas ng Linggo. Laging inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at yaong mga nagpahayag ng mensahe noong 1844 na gumamit ng tsart ng 1843 ay nagsilbing huwaran ng mga magpapahayag ng mensahe na gagamit ng tsart ng 1850. Sa pasimula ng panahon ng dalawang talahanayan ni Habakuk, ang mga kalalakihan ay nagpahayag ng mensahe ng oras na iyon kaugnay ng talahanayan ni Habakuk, at noong 1850 si James White ay nagpahayag ng mensahe ng ikatlong anghel kalakip ang tsart ng 1850. Ang tsart ay ginawa ni Kapatid na Nichols noong panahong 1849, panahong naninirahan sina James at Ellen White kasama ni Kapatid na Nichols. Si James White ay tuwirang kaugnay sa pagbuo ng tsart ng 1850, at sa taong iyon sinimulan niyang ipahayag ang mensahe ng ikatlong anghel.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "Ika-23 ng Setyembre, [1850], ipinakita sa akin ng Panginoon na inunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang muling bawiin ang nalabi ng Kanyang bayan, at na ang mga pagsisikap ay dapat na pagdoblehin sa panahong ito ng pagtitipon. Sa panahon ng pagkakawatak-watak ay hinampas at pinilas ang Israel; ngunit ngayo'y, sa panahon ng pagtitipon, pagagalingin at tatalian ng Diyos ang Kanyang bayan. Sa pagkakawatak-watak, ang mga pagsisikap na ilaganap ang katotohanan ay may kaunti lamang na naging bisa, kaunti lamang o halos walang natamo; ngunit sa pagtitipon, kapag ipinatong ng Diyos ang Kanyang kamay upang tipunin ang Kanyang bayan, ang mga pagsisikap na ilaganap ang katotohanan ay magkakaroon ng kanilang itinakdang bisa. Lahat ay dapat magkaisa at maging masigasig sa gawain. Nakita ko na kahiya-hiya na ang sinuman ay tumukoy sa panahon ng pagkakawatak-watak bilang mga halimbawang gagabay at magtatakda sa atin ngayon sa panahon ng pagtitipon; sapagkat kung hindi na higit ang gagawin ng Diyos para sa atin ngayon kaysa ginawa Niya noon, ang Israel ay kailanma'y hindi matitipon. Kasingkinakailangan na mailathala sa isang pahayagan ang katotohanan gaya ng ito'y ipinangangaral." Review and Herald, Nobyembre 1, 1850.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> Ang pangitain na ang Panginoon ‘ay muling iniunat ang Kanyang kamay upang mabawi ang nalabi ng Kanyang bayan,’ sa pahina 74, ay tumutukoy lamang sa pagkakaisa at kalakasang minsang umiral sa mga naghihintay kay Cristo, at sa katunayang sinimulan Niyang muling pag-isahin at ibangon ang Kanyang bayan. Early Writings, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

Si Sister White sa Early Writings ay naglalahad ng puna hinggil sa isang sipi mula sa Review and Herald, kaugnay ng paggamit niya sa mga salita ng propetang Isaias nang sinabi niya, “ipinakita sa akin ng Panginoon na iniunat Niya ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang bawiin ang nalabi ng Kanyang bayan.” Iniunat Niya ang Kanyang kamay noong 1850. Nang tinipon Niya ang mga taong iyon sa Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844, iyon ay sa pagtatapos ng pagkakalat mula 677 BK hanggang Oktubre 22, 1844. Ang literal na Juda na nananahan sa literal na maluwalhating lupain ay ikinalat sa loob ng 2520 taon, alinsunod sa “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim, na nagsimula noong 677 BK. Sa katapusan ng 2520 taon, ang espirituwal na Israel ay tinipon noong Oktubre 22, 1844, at agad silang muling ikinalat, at ang pagkakalat ay nagtapos nang iniunat ng Panginoon ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon. Tinitipon Niya sila sa ikalawang pagkakataon sa nasabing talata upang ganapin ang dalawang bagay: upang “buklurin ang kanyang bayan” at upang “ibangon” ang Kanyang bayan.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> Noon ay nakita ko ang ikatlong anghel. Wika ng anghel na kasama ko, 'Kakila-kilabot ang kaniyang salita, kakila-kilabot ang kaniyang misyon. Siya ang anghel na pipili ng trigo mula sa mga panirang-damo, at tatatakan o tatalian ang trigo para sa makalangit na kamalig.' Ang mga bagay na ito ay dapat pag-ukulan ng buong isipan at buong pansin. Muling ipinakita sa akin ang pangangailangan na ang mga naniniwalang mayroon tayong huling mensahe ng awa ay mahiwalay sa mga araw-araw na tumatanggap o sumisimsim ng mga bagong kamalian. Nakita ko na ni bata ni matanda ay hindi dapat dumalo sa mga pagtitipon ng mga nasa kamalian at kadiliman. Wika ng anghel, 'Hayaang ang isip ay huminto sa pagmumuni sa mga bagay na walang kapakinabangan.' Manuscript Releases, tomo 5, 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

Ang ikalawang pagtitipon na nagsimula noong 1850 ay sumagisag sa pagtatatakan (pagbubuklod) sa bayan ng Diyos habang sila ay itinataas, “inaangat,” bilang isang watawat. Itinutukoy ng 1850 kung kailan titipunin ng Panginoon ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Bilang isang kinakailangang pang-propetikong pangyayari, dapat na sila’y nagkawatak-watak muna bago sila tipunin. Kaya, ang “tatlo at kalahating araw” ng Apocalipsis 11:11 ay sumasagisag sa 1260, na kalahati ng 2520, at kumakatawan sa pagkakawatak-watak na sumunod sa Hulyo 18, 2020. Ang Apocalipsis 11:11 ay kumakatawan sa ikalawang pagtitipon ng mga magiging isang daan at apatnapu’t apat na libo at sa watawat na itinatataas sa mga bansa, gaya ng inilalahad sa Isaias 11:11!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> At sa araw na yaon ay magkakaroon ng isang ugat ni Jesse, na tatayo bilang isang watawat ng bayan; siya’y hahanapin ng mga Hentil, at ang kaniyang kapahingahan ay magiging maluwalhati.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> At mangyayari sa araw na yaon, na sa ikalawang pagkakataon ay muling iuunat ng Panginoon ang kaniyang kamay upang bawiin ang nalabi ng kaniyang bayan na maiiwan, mula sa Asiria, at mula sa Egipto, at mula sa Patros, at mula sa Cus, at mula sa Elam, at mula sa Sinar, at mula sa Hamat, at mula sa mga pulo ng dagat.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> At itataas niya ang isang watawat para sa mga bansa, at pipisanin ang mga tapon ng Israel, at titipunin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng daigdig. Isaias 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

Noong 1850, iniunat ng Panginoon ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang mga tao na nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel na kaugnay ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, gaya ng kinakatawan ng dalawang tapyas ni Habakuk. Noong Hulyo ng 2023, iniunat ng Panginoon ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang mga tao na nagpapahayag ng mensahe ng ikatlong anghel na kaugnay ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, gaya ng kinakatawan ng dalawang tapyas ni Habakuk. Kapwa ang 1850 at Hulyo 2023 ay tumutukoy sa pagtitipon ng "nalabi ng Kaniyang bayan," gaya ng sinasabi ni Isaias sa talatang 11 ng kabanata 11. Ang talatang 11 ay nasa pagitan ng mga talatang 10 at 12, at kapuwa tinutukoy ng dalawang talatang iyon ang pagtaas ng watawat sa sanlibutan.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Bawat isa sa tatlong talata ay tumutukoy sa “watawat,” bagaman ang gitnang talata ay tumutukoy sa kanila bilang ang “nalabi.” Ang “nalabi” roon ay titipunin sa ikalawang pagkakataon at ang bilang ng mga liping pinanggalingan nila ay walo. Ang “8” ay kumakatawan hindi lamang sa mga nasa daong ni Noe na lumipat mula sa dating sanlibutan patungo sa bagong sanlibutan nang hindi nakakita ng kamatayan, kundi ang “8” ay kumakatawan din sa ikawalong iglesia na sa mga pito. Ang dalawang saksi ng Apocalipsis 11:11 ay yaong mga muling binuhay. Ang bilang na “8” ay sagisag ng pagkabuhay na mag-uli, sagisag ng isandaang apatnapu’t apat na libo, sagisag ng bautismo, at sagisag ng mga lumilipat mula sa Laodicea tungo sa Philadelphia at nagiging watawat ni Isaias sa mga bansa. Iniunat ng Panginoon ang Kaniyang kamay sa ikalawang pagkakataon noong 1850 hanggang 1865 at muli noong Hulyo 2023.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

Noong 2023, nagkaroon ng bagong liwanag hinggil sa 'pitong panahon,' gaya rin ng nangyari noong 1856. Ang panahon mula 1856 hanggang 1863 ay kumakatawan sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu't apat na libo, kung kailan itinitindig ng Panginoon ang Kaniyang nalalabing bayan bilang isang hukbo.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Ganap na tumutugma ang Isaias 11:11 sa Pahayag 11:11, na ganap ding tumutugma sa Daniel 11:11. Si Isaias at si Juan ay naglalarawan ng panloob na kasaysayan, at si Daniel naman ay naglalarawan ng panlabas na kasaysayan. Ang panlabas na linya ni Daniel sa 11:11 ay kahanay ng panloob na linya ni Juan sa 11:11, at inilalahad ng Isaias 11:11 ang watawat ng panloob na linya na tumatawag sa ibang kawan ng Diyos mula sa panlabas na linya. Binigkis ni Palmoni ang mga talatang ito sa isang mainam na bigkis, isang bagay na tanging maisasakatuparan lamang ng Isa na Siyang Maylalang ng lahat ng bagay.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

## Dialogue with Artificial Information:

Pakikipag-diyalogo sa Artipisyal na Impormasyon:

Does the math world find any significance in the number “11”?

May itinuturing bang anumang kahalagahan ang larangan ng matematika sa bilang na "11"?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Oo, ang bilang na 11 ay nagtataglay ng ilang punto ng tunay na matematikal na interes at kahalagahan (higit pa sa pagiging isang bilang na primo lamang). Narito ang mga pangunahing punto na madalas na binibigyang-diin ng mga matematiko at mga mahilig sa matematika:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

Ang 11 ay ang ikalimang bilang na primo, ang pinakamaliit na dalawang-digit na primo, at ang unang primong palindromiko sa base 10. Ang “11” ang pinakamaliit na repunit (isang bilang na binubuo ng inuulit na mga yunit) na isang primo. Ito lamang ang natatanging dalawang-digit na primo na magkapareho ang dalawang digit. 11, 22, 33, 44, atbp. Tanging sa “11” lamang ito gumagana. Ang “11” ay isang eksponente ng primong Mersenne. Ang pagpapalawak na desimal ng 1/11 = 0.090909... ay may haba ng siklo ng pag-uulit na 2 lamang, ngunit ang 1/11 ay bantog sa isa pang paraan: ang hanay ng mga primo na 11, 101, 1009, 10007, 100003, atbp., ay lumilitaw sa mga pagtalakay hinggil sa mga primong nasa aritmetikong progresyon. Ang dihedral na pangkat na may orden na 22 (mga simetriya ng isang regular na 11-gon) ay kapansin-pansin sapagkat ang “11” ang pinakamaliit na primo kung saan ang dihedral na pangkat ay may hindi-abelyanong istrakturang walang sentro na may kabuluhan sa teorya ng mga pangkat. Sa teoretikal na pisika (teorya ng kuwerdas / M-teorya), ang sansinukob ay madalas na inilarawan sa 11 dimensiyon ng espasyo-panahon, at ang mga pisiko at mga matematiko na gumagawa sa larangang iyon ay madalas na bumabanggit sa paglitaw ng 11. Ang “11” ang kaisa-isang palindromikong primo na may pantay na bilang ng mga digit (ang lahat ng iba pang may pantay na bilang ng mga digit at mahigit sa 2 ay nahahati sa 11 at samakatuwid ay tambalan). Ito ay isang teorema sa libangang teorya ng mga bilang.

Bottom line:

Pangwakas na punto:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

Bagaman ang “11” ay walang kaparehong antas ng kasikatan bilang isang superstar gaya ng π, e, o ng gintong proporsiyon, madalas itong lumilitaw bilang pinakamaliit o unang halimbawa ng maraming penomeno (unang repunit na primo, kaisa-isang palindromikong primo na may pantay na bilang ng mga digit, maagang paglitaw sa maraming pagpapatunay at kontra-halimbawa, 11 na dimensiyon sa Teoryang M, atbp.). Kaya, oo—itinuturing ng pamayanang matematikal na makabuluhang bilang ang 11.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> Siya na nagbigay-inspirasyon sa Salita ang tunay na tagapagpaliwanag ng Salita. Inilarawan ni Cristo ang kaniyang mga turo sa pamamagitan ng pagtawag ng pansin ng kaniyang mga nakikinig sa mga payak na batas ng kalikasan, at sa mga kilalang bagay na araw-araw nilang nakikita at hinahawakan. Sa gayon, inakay niya ang kanilang mga isipan mula sa likas tungo sa espirituwal. Marami ang hindi kaagad naunawaan ang kahulugan ng kaniyang mga talinghaga; subalit habang araw-araw nilang nakakaharap ang mga bagay na iniugnay ng Dakilang Guro sa mga espirituwal na katotohanan, ang ilan ay nabatid ang mga aral ng banal na katotohanan na pinagsikapan niyang ikintal, at ang mga ito ay nakumbinsi sa katotohanan ng kaniyang misyon at nagbagong-loob sa ebanghelyo. Sabbath School Worker, Disyembre 1, 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> Sa gayong pag-aakay mula sa kalikasan patungo sa kahariang espirituwal, ang mga talinghaga ni Cristo ay mga kawing sa tanikala ng katotohanan na nagbubuklod sa tao at sa Diyos, at sa lupa at sa langit. Christ's Object Lessons, 17.

Back to Articles