Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Four

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Animnapu't Apat

The Prophetic Significance of Daniel 11: Unveiling the Historical and Future Implications

Ang Propetikong Kahalagahan ng Daniel 11: Pagbubunyag ng mga Implikasyong Makasaysayan at Panghinaharap

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

In verse sixteen of Daniel eleven, the conquering of Judah and Jerusalem by Pompey in 63 BC is set forth. It represents the soon coming Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one of the same chapter. The history associated with the verse identifies a civil war that is taking place when the city is captured, thus identifying the repetition of the US Civil War that is now taking place in the United States. Whether shots have been fired or not, two classes are now in a struggle for the control of the United States. When Pompey conquered Jerusalem, it identified that Jerusalem would remain under Roman authority until it was destroyed in the year 70 AD. Thus, it typified the soon coming Sunday law which marks the end of the sixth kingdom of Bible prophecy.

Sa talatang labing-anim ng Daniel onse, inilalahad ang pananakop sa Juda at Jerusalem ni Pompey noong 63 BC. Ito ay kumakatawan sa malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo sa Estados Unidos bilang katuparan ng talatang apatnapu’t isa ng gayunding kabanata. Ang kasaysayang kaugnay ng talata ay tumutukoy sa isang digmaang sibil na nagaganap nang masakop ang lunsod, sa gayon ay itinutukoy ang pag-uulit ng Digmaang Sibil ng Estados Unidos na ngayon ay nagaganap sa Estados Unidos. Magkahit nagpaputok na ng mga putok o hindi pa, may dalawang uri ngayon na nasa isang tunggalian para sa pagkontrol sa Estados Unidos. Nang lupigin ni Pompey ang Jerusalem, ipinakilala nito na ang Jerusalem ay mananatili sa ilalim ng kapangyarihang Romano hanggang sa ito ay mawasak noong taong 70 AD. Sa gayon, ito ay naging isang tipo ng malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo na nagmamarka sa wakas ng ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia.

Pompey is the first of four Roman powers that are identified in the passage. Marc Antony, who was a Roman, is also identified, but of the four powers that are represented as Roman leaders, Antony represents Roman leadership that has rebelled and formed an alliance with Egypt against Rome. Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberius Caesar are the four Romans that are prophetically employed to represent the four generations of the earth beast’s Republican horn.

Si Pompeyo ang una sa apat na kapangyarihang Romano na kinikilala sa talata. Si Marc Antony, na isang Romano, ay kinikilala rin, ngunit sa apat na kapangyarihang inilarawan bilang mga pinunong Romano, si Antony ay kumakatawan sa pamumunong Romano na naghimagsik at nakipag-alyansa sa Ehipto laban sa Roma. Sina Pompeyo, Julius Caesar, Augustus Caesar, at Tiberius Caesar ang apat na Romano na makahulang ginamit upang kumatawan sa apat na salinlahi ng sungay na Republikano ng hayop ng lupa.

Pompey, representing the rebellion of the US Civil War in the generation of 1863, also illustrates the last generation and the current “civil war” that is now under way. Julius Caesar represents the second generation, when the United States was firmly established as the premier nation among nations, but was assassinated in 1913, when the sovereignty of the financial system was given unto the globalist banking system, and the work for a one world government began. Caesar Augustus represents the glory years of the first two world wars, when in spite of the bloodshed, the United States became the envy of the world. Then in the last generation Tiberius Caesar, known for his drunkenness and the crucifixion of Christ, represents the period that essentially began with the election of John F. Kennedy, the first Catholic president, thus identifying the generation that would bow to Rome.

Si Pompeyo, na kumakatawan sa paghihimagsik ng Digmaang Sibil ng US sa salinlahing 1863, ay naglalarawan din ng huling salinlahi at ng kasalukuyang “digmaang sibil” na ngayon ay isinasagawa. Si Julio Cesar ay kumakatawan sa ikalawang salinlahi, nang ang Estados Unidos ay matatag na naitatag bilang pangunahing bansa sa gitna ng mga bansa, ngunit pinaslang noong 1913, nang ang soberanya ng sistemang pinansiyal ay ibinigay sa pandaigdigang sistemang pagbabangko ng mga globalista, at nagsimula ang gawain tungo sa isang pamahalaang pandaigdig. Si Cesar Augusto ay kumakatawan sa mga taong maluwalhati ng unang dalawang digmaang pandaigdig, nang sa kabila ng pagdanak ng dugo, ang Estados Unidos ay naging kainggitan ng sanlibutan. Pagkatapos, sa huling salinlahi, si Tiberio Cesar, na kilala sa kaniyang paglalasing at sa pagpapapako kay Cristo sa krus, ay kumakatawan sa yugto na sa diwa ay nagsimula sa pagkahalal kay John F. Kennedy, ang unang pangulong Katoliko, sa gayon ay tinutukoy ang salinlahing yuyukod sa Roma.

These prophetic issues connected with Pompey are important, but we are currently focusing on the prophetic history that precedes Pompey and verse sixteen, a history that begins in the first two verses of the chapter identifying 1989, as the time of the end, and then pointing out the rich sixth President since Reagan, who stirs up the globalists, as Trump has most certainly accomplished.

Ang mga isyung propetikong may kaugnayan kay Pompeyo ay mahalaga, ngunit sa kasalukuyan ay nakatuon tayo sa propetikong kasaysayang nauuna kay Pompeyo at sa talatang labing-anim, isang kasaysayang nagsisimula sa unang dalawang talata ng kabanata na kinikilala ang 1989 bilang panahon ng wakas, at saka itinuturo ang mayamang ikaanim na Pangulo mula kay Reagan, na pumupukaw sa mga globalista, gaya ng walang pag-aalinlangang naisakatuparan ni Trump.

Trump is typified by the fourth ruler following Cyrus, named Xerxes, the rich Persian king, who is also known as Ahasuerus in the story of Esther. In the verses, the next king to follow Xerxes is Alexander the Great in verse three. Historically there were eight rulers between Xerxes and Alexander the Great. From Trump, to the one world government represented by Alexander the Great, ten kings are represented; Trump being the first and Alexander being the last.

Si Trump ay itinatanghal bilang tipo ng ikaapat na pinunong sumunod kay Cyrus, na ang pangalan ay Xerxes, ang mayamang haring Persa, na kilala rin bilang Ahasuerus sa salaysay ni Esther. Ayon sa mga talata, ang kasunod na hari pagkatapos ni Xerxes, sa ikatlong talata, ay si Alexander the Great. Sa kasaysayan, may walong pinuno sa pagitan nina Xerxes at Alexander the Great. Mula kay Trump hanggang sa iisang pamahalaang pandaigdig na kinakatawan ni Alexander the Great, sampung hari ang inilalarawan; si Trump ang una at si Alexander ang huli.

The prophetic lines identify that all the kings of the earth will commit fornication with the papacy at the end of the world, and those kings are represented as “ten kings”. Ahab, who was the head of a tenfold kingdom, and who was married to Jezebel represents the fact that even though all ten kings commit fornication with the papacy, there is one primary king that is the first to do so. The first time the papacy was given the throne of the earth the primary king was Clovis, king of the Franks (France) in 496 AD. This agrees with the papacy giving France the title of firstborn of the Catholic church, and eldest daughter of the Catholic church.

Ipinakikilala ng mga linyang makapropesiya na ang lahat ng mga hari sa lupa ay makikiapid sa kapapahan sa wakas ng sanlibutan, at ang mga haring iyon ay inilalarawan bilang “sampung hari.” Si Ahab, na siyang ulo ng isang sampung-bahaging kaharian, at na napangasawa kay Jezebel, ay kumakatawan sa katotohanang bagaman ang lahat ng sampung hari ay makikiapid sa kapapahan, may isang pangunahing hari na siyang unang gumagawa nito. Nang unang ipagkaloob sa kapapahan ang trono ng lupa, ang pangunahing hari ay si Clovis, hari ng mga Franco (Pransiya) noong AD 496. Ito ay kaayon ng pagbibigay ng kapapahan sa Pransiya ng titulong panganay ng Simbahang Katoliko, at pinakamatandang anak na babae ng Simbahang Katoliko.

The prophetic work accomplished by France in placing Rome on the throne of the civilized world, typifies the prophetic work of the United States. The Sunday law of Bible prophecy begins in the United States, and then every nation on earth follows that example. Line after prophetic line, identify that the premier king of the ten kings, that first and foremost commits fornication with the man of sin in the last days, is the United States. Though no kings are represented between Xerxes the first rich king and Alexander the Great the last king in verses two and three, history identifies ten kings. The number ten represents a test, and it also represents a confederacy.

Ang gawaing propetiko na isinakatuparan ng Pransiya sa paglalagay sa Roma sa luklukan ng sibilisadong sanlibutan ay sumasagisag sa gawaing propetiko ng Estados Unidos. Ang batas ng Linggo ng propesiya sa Biblia ay nagsisimula sa Estados Unidos, at pagkatapos ay sinusundan ng bawat bansa sa daigdig ang halimbawang iyon. Sunod-sunod na linyang propetiko ang tumutukoy na ang pangunahing hari sa sampung hari, na siyang una at higit sa lahat na nakikiapid sa tao ng kasalanan sa mga huling araw, ay ang Estados Unidos. Bagaman walang mga haring kinakatawan sa pagitan ni Xerxes, ang unang mayamang hari, at ni Alexander the Great, ang huling hari, sa mga talatang dalawa at tatlo, tinutukoy ng kasaysayan ang sampung hari. Ang bilang na sampu ay kumakatawan sa isang pagsubok, at kumakatawan din ito sa isang konpederasyon.

The test that the world is confronted with is the setting up of a worldwide system, represented as the image of the beast. That test begins in the United States at the soon coming Sunday law and ends when every nation on the globe follows that example. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning, so even though no kings are listed between the rich king and Alexander in verses two and three, history identifies a testing process which begins with the richest president, who was rich from his business endeavors not because he produced wealth by participating in a corrupted political system.

Ang pagsubok na kinakaharap ng sanlibutan ay ang pagtatatag ng isang pandaigdigang sistema, na inilalarawan bilang larawan ng hayop. Nagsisimula ang pagsubok na iyon sa Estados Unidos sa nalalapit na batas ng Linggo at nagwawakas kapag ang bawat bansa sa buong daigdig ay susunod sa halimbawang iyon. Palaging inilalarawan ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, kaya bagaman walang mga hari na nakatala sa pagitan ng mayamang hari at ni Alexander sa mga talata 2 at 3, kinikilala ng kasaysayan ang isang proseso ng pagsubok na nagsisimula sa pinakamayamang pangulo, na yumaman sa pamamagitan ng kanyang mga pagsisikap sa negosyo at hindi dahil lumikha siya ng kayamanan sa pamamagitan ng pakikilahok sa isang tiwaling pampulitikang sistema.

The name America is derived from the Latin version of the name “Amerigo,” which comes from the Italian explorer Amerigo Vespucci, who was an explorer and navigator who made several voyages to the New World in the late 15th and early 16th centuries. Overall, Vespucci’s explorations were made possible through the financial backing, capital investments, of sponsors and patrons who saw potential opportunities for profit, expansion, and prestige in the exploration of the New World. The name “America” is a symbol of the endeavor to produce profits.

Ang pangalang America ay hinango mula sa Latin na bersiyon ng pangalang “Amerigo,” na nagmula sa Italyanong si Amerigo Vespucci, isang manlalakbay at nabigador na nagsagawa ng ilang paglalayag patungo sa Bagong Daigdig noong huling bahagi ng ika-15 at unang bahagi ng ika-16 na siglo. Sa kabuuan, ang mga paggalugad ni Vespucci ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pampinansyal na pagsuporta at mga pamumuhunan sa kapital mula sa mga tagapagtaguyod at mga patron na nakakita ng posibleng mga pagkakataon para sa tubo, pagpapalawak, at prestihiyo sa paggalugad ng Bagong Daigdig. Ang pangalang “America” ay isang sagisag ng pagsusumikap na magkamit ng tubo.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning, and the beginning of the ten kings that represent the bridge from the two-horned kingdom of Medo-Persia to the one world government represented by Alexander the Great, begins with the rich king, who is president of the kingdom typified by France and Ahab, who will also become the head represented by Alexander the Great, when the entire world is confronted with the economics associated with the power of the United States, as it forces the entire world to bow to the Catholic church, if they wish to be able to buy and sell.

Laging inihahalimbawa ni Jesus ang wakas ng isang bagay sa pasimula nito, at ang pasimula ng sampung hari na kumakatawan sa tulay mula sa kahariang may dalawang sungay ng Medo-Persia tungo sa iisang pamahalaang pandaigdig na kinakatawan ni Alejandro na Dakila ay nagsisimula sa mayamang hari, na siyang pangulo ng kahariang inilalarawan ng Pransiya at ni Ahab, na magiging ulo rin na kinakatawan ni Alejandro na Dakila, kapag ang buong sanlibutan ay naharap sa mga usaping pang-ekonomiya na kaugnay ng kapangyarihan ng Estados Unidos, habang pinipilit nito ang buong sanlibutan na yumukod sa Simbahang Katolika, kung nais nilang makabili at makapagbili.

The seventh kingdom in Revelation chapter seventeen, is the ten kings, and one of the ten king’s prophetic characteristics, is that they only continue a “short space,” before they agree to give their seventh kingdom unto the whore of Babylon, that only holds together for “one hour”. The prophetic reason they accept that agreement is because they are drunk with the wine of Babylon. Historically Alexander the Great only ruled for a short space, for his life ended as quickly as his kingdom was established, for he drank himself to death, thus symbolizing the short space and drunkenness of the ten kings of the United Nations. As soon as Alexander the Great stood up he was broken, and his kingdom was given to the four winds, identifying the following struggle to re-establish his former kingdom.

Ang ikapitong kaharian sa Apocalipsis kabanata labing-pito ay ang sampung hari, at isa sa mga katangiang propetiko ng sampung hari ay na sila’y magpapatuloy lamang sa “maikling panahon,” bago sila magkasundo na ibigay ang kanilang ikapitong kaharian sa patutot ng Babilonya, na nananatiling magkakaisa lamang nang “isang oras”. Ang propetikong dahilan kung bakit tinatanggap nila ang kasunduang iyon ay sapagkat sila’y lasing sa alak ng Babilonya. Sa kasaysayan, si Alejandro Magno ay namahala lamang sa maikling panahon, sapagkat nagtapos ang kanyang buhay kasingdali ng pagkakatatag ng kanyang kaharian, sapagkat nilasing niya ang sarili hanggang sa kamatayan, kaya’t sinasagisag nito ang maikling panahon at ang kalasingan ng sampung hari ng Mga Nagkakaisang Bansa. Pagkatindig pa lamang ni Alejandro Magno ay nabuwal siya, at ang kanyang kaharian ay ibinigay sa apat na hangin, na nagpapakilala sa kasunod na pakikibaka upang muling maitatag ang dati niyang kaharian.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> At ako man, sa unang taon ni Dario na Medo, ay tumindig upang patibayin at palakasin siya. At ngayo’y ihahayag ko sa iyo ang katotohanan. Narito, may babangon pang tatlong hari sa Persia; at ang ikaapat ay magiging lalong higit na mayaman kaysa sa kanilang lahat: at sa lakas na dulot ng kaniyang mga kayamanan ay uudyukin niya ang lahat laban sa kaharian ng Gresya. At isang makapangyarihang hari ang babangon, na maghahari na may lubhang malawak na kapangyarihan, at gagawa ayon sa kaniyang kalooban. At pagkabangon niya, ang kaniyang kaharian ay mabibiyak, at mahahati patungo sa apat na hangin ng langit; at hindi sa kaniyang lahi, ni ayon sa saklaw ng kaniyang paghahari: sapagka’t ang kaniyang kaharian ay bubunutin, at ibibigay sa iba pa, bukod sa mga iyon. Daniel 11:1-4.

Alexander’s kingdom fell apart as quickly as it came together, for it represents the last days, in which prophecy is identified as happening rapidly.

Ang kaharian ni Alejandro ay nagkawatak-watak nang kasingbilis ng pagkakabuo nito, sapagkat ito’y kumakatawan sa mga huling araw, kung kailan ang propesiya ay kinikilalang nagaganap nang mabilis.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.” Testimonies, volume 9, 11.

> Ang mga ahente ng kasamaan ay nagsasanib-puwersa at nagkokonsolida. Sila’y nagpapalakas para sa huling dakilang krisis. Malalaking pagbabago’y malapit nang maganap sa ating sanlibutan, at ang mga pangwakas na pangyayari ay magiging mabilis. Testimonies, tomo 9, 11.

The third woe of Islam is established upon the prophetic characteristics of the first and second woes. In the first woe there was a period which began with the arrival of Mohammed and continued until the next period, which is identified as “five months” or one hundred and fifty years, in which Islam would “hurt” the armies of Rome. The end of the one-hundred and fifty year time prophecy simultaneously marks the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy, in which Islam of the second Woe, would then “kill” the armies of Rome.

Ang ikatlong sawing-palad ng Islam ay itinatatag batay sa mga propetikong katangian ng una at ikalawang sawing-palad. Sa unang sawing-palad ay may isang yugto na nagsimula sa pagdating ni Mohammed at nagpatuloy hanggang sa sumunod na yugto, na kinikilala bilang “limang buwan” o isang daan at limampung taon, kung saan ang Islam ay “mananakit” sa mga hukbo ng Roma. Ang katapusan ng propesiya ng panahong isang daan at limampung taon ay kasabay na nagtatakda ng pasimula ng propesiya ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw, kung saan ang Islam ng ikalawang sawing-palad ay saka “papatay” sa mga hukbo ng Roma.

September 11, 2001 marked the arrival of the period represented by Mohammed of the first woe, which includes October 7, 2023 as marking the beginning of the period when Islam would “hurt” the “armies of Rome” in the ancient literal “Glorious Land” which is a proxy for the United States, and since October 7, 2023 the attacks by Islam against the army of Rome, is approaching two hundred at the writing of this article on February 17, 2024.

Ang Setyembre 11, 2001 ay nagmarka ng pagdating ng panahong kinakatawan ni Mohammed ng unang sawi, na kinabibilangan ng Oktubre 7, 2023 bilang pagmamarka ng pasimula ng panahon na doo’y “pahihirapan” ng Islam ang mga “hukbo ng Roma” sa sinaunang literal na “Maluwalhating Lupain” na kumakatawan sa Estados Unidos, at mula noong Oktubre 7, 2023, ang mga pag-atake ng Islam laban sa hukbo ng Roma ay papalapit na sa dalawang daan sa panahon ng pagsulat ng artikulong ito noong Pebrero 17, 2024.

At the soon-coming Sunday law the United States is “killed” as the sixth kingdom of Bible prophecy, which parallels the three hundred and ninety-one years and fifteen days of Islamic attacks that killed the former armies of Rome, as the warfare of their third great jihad intensifies. When Michael stands up, human probation closes, and the four winds are fully released during the seven last plagues.

Sa nalalapit na batas sa Linggo, ang Estados Unidos ay “mapapatay” bilang ikaanim na kaharian ng propesiyang biblikal, na kaparis ng tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labing-limang araw ng mga Islamikong pag-atake na pumatay sa mga dating hukbo ng Roma, habang tumitindi ang pakikidigma ng kanilang ikatlong dakilang jihad. Kapag tumindig si Michael, magwawakas ang panahon ng palugit para sa sangkatauhan, at ang apat na hangin ay lubusang pakakawalan sa panahon ng pitong huling salot.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> Nakita ko na ang galit ng mga bansa, ang poot ng Diyos, at ang panahon ng paghuhukom sa mga patay ay magkakahiwalay at malinaw na magkakaiba, na ang isa’y sumusunod sa nauna; gayundin, na si Miguel ay hindi pa tumindig, at na ang panahon ng kapighatian, na kailanma’y wala pang katulad, ay hindi pa nagsisimula. Ang mga bansa ngayo’y nagagalit, ngunit kapag natapos na ng ating Dakilang Saserdote ang Kanyang gawain sa santuwaryo, Siya’y titindig, magbibihis ng mga kasuutan ng paghihiganti, at saka ibubuhos ang pitong huling salot.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> Aking nakita na ang apat na anghel ay pipigilan ang apat na hangin hanggang sa matapos ang gawain ni Jesus sa santuwaryo, at kung magkagayo’y darating ang pitong huling salot. Early Writings, 36.

The “four winds” are represented as “an angry horse, seeking to break loose and bring death and destruction in its path,” by Sister White and they are fully released when probation closes. They were portrayed as being released in the second woe as “four angels”, not four winds.

Ang “apat na hangin” ay inilarawan ni Sister White bilang “isang galít na kabayo, na nagsisikap makawala at maghatid ng kamatayan at pagkawasak sa dinaraanan nito,” at lubos na pakakawalan ang mga ito kapag nagsara na ang panahon ng pagsubok. Inilarawan ang mga ito bilang pinakakawalan sa ikalawang aba bilang “apat na anghel,” hindi bilang apat na hangin.

> Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.

> Na sinasabi sa ikaanim na anghel na may hawak ng trumpeta, “Pakawalan mo ang apat na anghel na ginapos sa dakilang ilog na Eufrates.” At pinakawalan ang apat na anghel, na inihanda para sa isang oras at isang araw at isang buwan at isang taon, upang patayin ang ikatlong bahagi ng mga tao. Pahayag 9:14, 15.

The “four winds”, or the “four angels”, are both symbols of Islam as determined by the context where the symbol is employed. When Alexander the Great stood up, his kingdom, which represents the seventh kingdom, that is one third of the threefold kingdom of the dragon, the beast and the false prophet; “when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven.” When human probation closes the four winds, or the four angels are released, and they break his kingdom, for his kingdom “shall be broken.” Those ten kings and their partners, the globalist merchants, will then stand afar off and lament and cry.

Ang "apat na hangin," o ang "apat na anghel," ay kapwa mga simbolo ng Islam, ayon sa konteksto ng paggamit ng simbolo. Pagka tumindig si Alexander na Dakila, ang kaniyang kaharian, na kumakatawan sa ikapitong kaharian—na isang-ikatlo ng tatluhang kaharian ng dragon, ng halimaw, at ng huwad na propeta—: "pagka siya'y tumindig, mabubuwag ang kaniyang kaharian, at mahahati tungo sa apat na hangin ng langit." Kapag nagsara ang probasyon ng sangkatauhan, ang apat na hangin, o ang apat na anghel, ay pakakawalan, at wawasakin nila ang kaniyang kaharian, sapagkat ang kaniyang kaharian "ay mabubuwag." Kung magkagayo'y ang sampung haring iyon at ang kanilang mga kasosyo, ang mga globalistang mangangalakal, ay tatayo sa malayo at magdadalamhati at mananangis.

> For, lo, the kings were assembled, they passed by together. They saw it, and so they marvelled; they were troubled, and hasted away. Fear took hold upon them there, and pain, as of a woman in travail. Thou breakest the ships of Tarshish with an east wind. Psalms 48:4–7.

> Sapagkat, narito, ang mga hari ay nagkatipon; sila ay sabay-sabay na nagsidaan. Kanilang nakita ito, at sa gayon sila'y nanggilalas; sila'y nangagulumihanan, at nagmadaling nagsialis. Dinakip sila roon ng takot, at ng kirot, na gaya ng babae sa pagdaramdam sa panganganak. Iyong binabasag ang mga sasakyang-dagat ng Tarsis sa pamamagitan ng hanging silanganan. Mga Awit 48:4–7.

The economic structure of the ten kings is broken by the “east wind” of Islam.

Ang estrukturang pang-ekonomiya ng sampung hari ay winasak ng "hanging silanganan" ng Islam.

> Thy rowers have brought thee into great waters: the east wind hath broken thee in the midst of the seas. Thy riches, and thy fairs, thy merchandise, thy mariners, and thy pilots, thy calkers, and the occupiers of thy merchandise, and all thy men of war, that are in thee, and in all thy company which is in the midst of thee, shall fall into the midst of the seas in the day of thy ruin. Ezekiel 27: 26, 27.

> Ang mga manggagaod mo ay nagdala sa iyo sa malalawak na tubig; binasag ka ng hanging silanganan sa gitna ng mga dagat. Ang iyong kayamanan, at ang iyong mga pamilihan, ang iyong mga kalakal, ang iyong mga mandaragat, at ang iyong mga piloto, ang iyong mga tagapagtapal, at ang mga mangangalakal ng iyong kalakal, at lahat ng iyong mga lalaking pandigma na nasa iyo, at ang buong iyong pulutong na nasa gitna mo, ay mabubuwal sa kalagitnaan ng mga dagat sa araw ng iyong pagkawasak. Ezekiel 27:26, 27.

The “east wind” of Islam breaks the ten kings’ kingdom in “the day of their ruin,” as represented by Alexander the Great’s kingdom being “broken” and given to the four winds. Much of the history that has taken place in the eleventh of Daniel will be repeated as chapter eleven reaches its final fulfillment. Determining where to rightly divide those histories is the prophetic work of those who are called to be students of prophecy. The last six verses of Daniel eleven conclude at the close of human probation, when Michael stands up. When Alexander the Great’s kingdom is divided to the four winds, it represents the close of probation, and identifies that the following prophetic history from verse five onward is to be considered as a new prophetic line.

Ang "silangang hangin" ng Islam ay winawasak ang kaharian ng sampung hari sa "araw ng kanilang pagkawasak," gaya ng kinakatawan sa kaharian ni Alejandro Magno na "nabasag" at ibinigay sa apat na hangin. Marami sa kasaysayang naganap sa ikalabing-isang kabanata ni Daniel ay mauulit pagdating ng kabanatang iyon sa hulíng katuparan nito. Ang pagtukoy kung saan nararapat hatiin nang wasto ang mga kasaysayang iyon ay gawaing propetiko ng mga tinawag na maging mga mag-aaral ng propesiya. Ang huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ng Daniel ay nagtatapos sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan, kapag si Miguel ay tatayo. Kapag ang kaharian ni Alejandro Magno ay hinati sa apat na hangin, ito ay kumakatawan sa pagsasara ng probasyon, at itinutukoy na ang kasunod na kasaysayang propetiko mula sa talatang lima pasulong ay dapat isaalang-alang bilang isang bagong linyang propetiko.

Verse five unto verse sixteen identifies the history of 538 unto the soon coming Sunday law. Verses five through nine, represent the history of the twelve hundred and sixty years of papal rule that began in the year 538 and concluded at the time of the end in 1798. Verse ten identifies the history that typifies verse forty, when the papacy swept away the Soviet Union at the time of the end in 1989. Verses eleven and twelve identify the current proxy war in the Ukraine, which Putin and Russia are going to win, but the aftermath of Putin’s victory will parallel “the battle of Nineveh,” and “the fall of Chosroes,” which was the “key that opened the bottomless pit” which released Islam in the history of the first woe.

Ang talata lima hanggang talata labing-anim ay tumutukoy sa kasaysayan mula 538 hanggang sa malapit nang dumating na batas ng Linggo. Ang mga talata lima hanggang siyam ay kumakatawan sa kasaysayan ng isang libo at dalawang daan at animnapung taon ng pamumunong papal na nagsimula noong taong 538 at nagtapos sa panahon ng wakas noong 1798. Tinutukoy ng talata sampu ang kasaysayang tumitipo sa talata apatnapu, nang walisin ng kapapahan ang Unyong Sobyet sa panahon ng wakas noong 1989. Tinutukoy ng mga talata labing-isa at labindalawa ang kasalukuyang digmaang proxy sa Ukraine, na pananagumpayan ni Putin at ng Russia, ngunit ang mga bunga ng tagumpay ni Putin ay magiging kaagapay ng “labanan sa Nineveh,” at ng “pagbagsak ni Chosroes,” na siyang “susi na nagbukas sa balon ng kalaliman” na nagpalaya sa Islam sa kasaysayan ng unang kahabag-habag.

In the aftermath of Putin’s short-lived triumph, the United States, in verses thirteen to fifteen, will win the proxy war, that is the conclusion of the proxy war that had been engaged in from World War Two. The passage identifies three battles, the first battle concluded in 1989, in fulfillment of verses ten and forty, the second being the current war in the Ukraine, represents verses eleven and twelve, and the third proxy war, representing the final victory of the United States, is represented in verse thirteen through fifteen.

Pagkatapos ng panandaliang pagtatagumpay ni Putin, ang Estados Unidos, sa mga talata labintatlo hanggang labinlima, ay mananaig sa digmaang kinatawan; iyon ang magiging wakas ng digmaang kinatawan na isinasagawa na mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Tinutukoy ng sipi ang tatlong labanan: ang unang labanan ay nagtapos noong 1989, bilang katuparan ng mga talata sampu at apatnapu; ang ikalawa, na siyang kasalukuyang digmaan sa Ukraine, ay kumakatawan sa mga talata labing-isa at labindalawa; at ang ikatlong digmaang kinatawan, na kumakatawan sa pangwakas na tagumpay ng Estados Unidos, ay inilalarawan sa mga talata labintatlo hanggang labinlima.

What needs to be recognized with these four periods represented from verse five to verse fifteen, is that the last two periods, which represent the current war in the Ukraine, and then the retaliation of the United States, occur in the time of the sealing. Verse sixteen identifies the soon coming Sunday law in the United States. Verses five through ten represent the history of 538 through to both the time of the end in 1798, and then on to the time of the end in 1989. The two battles of the final proxy war, represented in verses eleven to fifteen, are therefore fulfilled in the period where Ezekiel chapter twelve identifies that the effect of every vision is fulfilled.

Ang kailangang kilalanin tungkol sa apat na panahong ito na kinakatawan mula sa talata lima hanggang sa talata labinlima, ay na ang huling dalawang yugto, na kumakatawan sa kasalukuyang digmaan sa Ukraine, at pagkatapos ay sa pagganti ng Estados Unidos, ay nagaganap sa panahon ng pagtatatak. Tinutukoy ng talata labing-anim ang malapit nang dumating na batas ukol sa Linggo sa Estados Unidos. Ang mga talata lima hanggang sampu ay kumakatawan sa kasaysayan mula 538 hanggang sa panahon ng wakas noong 1798, at pagkatapos ay hanggang sa panahon ng wakas noong 1989. Ang dalawang labanan ng pangwakas na digmaang kinatawan, na kinakatawan sa mga talata labing-isa hanggang labinlima, ay samakatuwid ay natutupad sa panahong tinutukoy ng Ezekiel kabanata labindalawa na ang bunga ng bawat pangitain ay natutupad.

Those visions were represented to Ezekiel as “wheels within wheels”, which Sister White identifies as the “complicated interplay of human events.” The history of the war in the Ukraine, Putin’s victory, and then his demise, followed by the victory of the United States, is one of the most complex revelations of line upon line in God’s Word.

Ipinakita kay Ezekiel ang mga pangitaing iyon bilang “mga gulong sa loob ng mga gulong,” na kinikilala ni Sister White bilang “ang masalimuot na pagkakasalimbayan ng mga kaganapang pantao.” Ang kasaysayan ng digmaan sa Ukraine, ang pagtatagumpay ni Putin, at pagkatapos ang kaniyang pagbagsak, na sinundan ng pagtatagumpay ng Estados Unidos, ay isa sa pinakamasalimuot na mga pahayag ng line upon line sa Salita ng Diyos.

Commenting upon Ezekiel’s “wheels within wheels,” Sister White says that when Ezekiel first saw those wheels it appeared as confusion, but Ezekiel ultimately recognized perfect order in the wheels, which are the “complicated interplay of human events”. In order to rightly divide the history represented in verses eleven to fifteen, the relationship between the Catholic church and Nazi Germany must be understood, for the Nazi leaders in the Ukraine are the proxies for that relationship.

Sa pagkokomento hinggil sa “mga gulong sa loob ng mga gulong” ni Ezekiel, sinasabi ni Sister White na nang unang makita ni Ezekiel ang mga gulong na iyon ay tila kaguluhan, ngunit sa bandang huli ay kinilala ni Ezekiel ang ganap na kaayusan sa mga gulong, na siyang “masalimuot na ugnayang-ugnayan ng mga pangyayari ng tao.” Upang wastong mahati ang kasaysayang inilarawan sa mga talatang labing-isa hanggang labinlima, dapat maunawaan ang ugnayan sa pagitan ng Simbahang Katoliko at ng Alemanyang Nazi, sapagkat ang mga pinunong Nazi sa Ukrayna ang mga kinatawan ng ugnayang iyon.

It is also necessary to understand the role of the apparition of the so-called virgin Mary at Fatima, Portugal in 1918, including the three secrets that the so-called virgin Mary left with the three children from that history. The premise of those three messages, which describe a struggle between the Catholic church and atheistic Russia, and the Second World War, is part of the Fatima message that is represented in the war in the Ukraine.

Kailangan ding maunawaan ang papel ng aparisyon ng tinatawag na birheng Maria sa Fatima, Portugal noong 1918, kabilang ang tatlong lihim na iniwan ng tinatawag na birheng Maria sa tatlong bata mula sa kasaysayang iyon. Ang premisa ng tatlong mensaheng iyon, na naglalarawan ng isang tunggalian sa pagitan ng Simbahang Katolika at ng ateistikong Rusya, at ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ay bahagi ng mensahe ng Fatima na kinakatawan sa digmaan sa Ukraina.

The French Revolution, and its prophetic relationship to the Catholic church, and ultimately Napoleon Bonaparte, who represents Putin, is also one of the “wheels” that are represented in the war in the Ukraine. The French Revolution’s prophetic relationship to the United States is also represented in the history, for just as Putin is represented by Napoleon as France was going down, the former actor Ronald Reagan, as the head of the armies of Catholicism in the battle of 1989, typifies the former actor Zelenskyy as Ukraine is going down. In the wheels that intersect and connect in these verses, the final straw for the Democrat politicians in the United States, that have been and are promoting Zelenskyy, will be exposed by Putin when he prevails.

Ang Rebolusyong Pranses, at ang makahulang kaugnayan nito sa simbahang Katoliko, at sa huli kay Napoleon Bonaparte, na kumakatawan kay Putin, ay isa rin sa mga “gulong” na kinakatawan sa digmaan sa Ukraine. Ang makahulang kaugnayan ng Rebolusyong Pranses sa Estados Unidos ay kinakatawan din sa kasaysayan, sapagkat kung paanong si Putin ay kinakatawan ni Napoleon habang bumabagsak ang France, ang dating artista na si Ronald Reagan, bilang pinuno ng mga hukbo ng Katolisismo sa labanan ng 1989, ay tumitipo sa dating artista na si Zelenskyy habang bumabagsak ang Ukraine. Sa mga gulong na nagsasalubong at nagdurugtong sa mga talatang ito, ang huling dagok para sa mga politikong Demokratiko sa Estados Unidos, na noon pa man at hanggang ngayo’y nagtataguyod kay Zelenskyy, ay ilalantad ni Putin kapag siya ay nanaig.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.

> Sa mga pampang ng Ilog Chebar, natanaw ni Ezekiel ang isang ipo-ipo na tila nanggagaling sa hilaga, ‘isang malaking ulap, at apoy na bumabalot sa sarili nito, at may liwanag sa palibot nito, at mula sa gitna niyaon ay gaya ng kulay ng ambar.’ Maraming gulong, na nagsasalikop sa isa’t isa, ay pinakikilos ng apat na buhay na nilalang. At mataas sa ibabaw ng lahat ng ito ‘ay ang wangis ng isang luklukan, na gaya ng anyo ng batong sapiro: at sa ibabaw ng wangis ng luklukan ay may wangis na gaya ng anyo ng isang tao na nasa itaas niyon.’ ‘At nakita sa mga kerubin ang anyo ng kamay ng tao sa ilalim ng kanilang mga pakpak.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. Ang mga gulong ay napakamasalimuot ang pagkakaayos anupa’t sa unang tingin ay tila nagkakagulo; ngunit gumagalaw sila sa ganap na pagkakaisa. Ang mga nilalang sa langit, na inaalalayan at pinapatnubayan ng kamay na nasa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin, ang siyang nagpapagalaw sa mga gulong na ito; sa ibabaw nila, sa luklukang sapiro, ay ang Walang Hanggan; at sa palibot ng luklukan ay isang bahaghari, ang sagisag ng banal na kahabagan.

> “As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.

> Kung paanong ang mga kasalimuotang kawangis ng mga gulong ay nasa patnubay ng kamay na nasa ilalim ng mga pakpak ng mga kerubin, gayon din ang masalimuot na galaw ng mga pangyayari ng sangkatauhan ay nasa ilalim ng banal na pamamahala. Sa gitna ng alitan at kaguluhan ng mga bansa, Siya na nakaluklok sa ibabaw ng mga kerubin ay patuloy na gumagabay sa mga usapin ng daigdig.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> Ang kasaysayan ng mga bansang, isa-isa, ay umiral sa itinalagang panahon at pook para sa kanila, na di-namamalayang nagpapatotoo sa katotohanang ang kahulugan nito’y hindi nila nauunawaan, ay nangungusap sa atin. Sa bawat bansa at sa bawat indibidwal sa kasalukuyan, itinalaga na ng Diyos ang isang lugar sa Kaniyang dakilang panukala. Sa ngayon, ang mga tao at ang mga bansa ay sinusukat sa panukat na pisi na may tingga na nasa kamay Niya na kailanman ay hindi nagkakamali. Ang lahat ay, sa pamamagitan ng kanilang sariling pasiya, pinagpapasiyahan ang sarili nilang kapalaran, at ang Diyos ay pinaiilalim ang lahat sa Kaniyang pamamahala upang maisakatuparan ang Kaniyang mga layunin.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.

> Ang kasaysayang itinakda ng dakilang “AKO AY” sa Kaniyang salita, na nag-uugnay ng kawing sa kawing sa tanikala ng propesiya, mula sa kawalang-hanggan ng nakaraan hanggang sa kawalang-hanggan ng hinaharap, ay nagsasabi sa atin kung nasaan tayo ngayon sa pagkakasunod-sunod ng mga kapanahunan, at kung ano ang maaaring asahan sa panahong darating. Ang lahat ng ipinahayag ng propesiya na magaganap, hanggang sa kasalukuyang panahon, ay naisulat na sa mga pahina ng kasaysayan, at makatitiyak tayo na ang lahat ng nalalabi pang darating ay matutupad ayon sa pagkakasunod-sunod nito. Education, 178.

Back to Articles