Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Five

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu’t Lima

Number Twenty-Five

Bilang Dalawampu't Lima

Author

Jeff Pippenger

Published

January 11, 2026

Formats

PDF
Word

The book of Joel confronts the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church with the testimony of its escalating rebellion over four generations. Those four generations are also illustrated in Ezekiel chapter eight, where the twenty-five men of that fourth-generation bow to the sun. In 1901, 13 years after the rebellion of 1888, the Adventist church organized a committee to lead the church.

Ang aklat ni Joel ay humaharap sa pamunuan ng Laodiceang Iglesia ng mga Seventh-day Adventist sa pamamagitan ng patotoo ng patindi nang patinding paghihimagsik nito sa loob ng apat na salinlahi. Ang apat na salinlahing iyon ay inilalarawan din sa aklat ni Ezekiel, kabanata walo, kung saan ang dalawampu’t limang lalaki ng ikaapat na salinlahing iyon ay yumuyukod sa araw. Noong 1901, labing-tatlong taon matapos ang paghihimagsik noong 1888, ang Iglesia ng mga Seventh-day Adventist ay bumuo ng isang lupon upang pamunuan ang Iglesia.

The initial General Conference’s Executive Committee was established during the major reorganization at the 1901 General Conference Session, and it consisted of 25 members. This was a significant expansion from the pre-1901 committee, which had only 13 members. The members have increased through the years, but Jesus always identifies the end with the beginning. The beginning was 25 members, with one as the leader, paralleling a course in the sanctuary, which consisted of 24 priests and one high priest.

Ang unang Komiteng Ehekutibo ng Pangkalahatang Kumperensiya ay itinatag sa panahon ng malaking muling pagsasaayos sa Sesyon ng Pangkalahatang Kumperensiya noong 1901, at binubuo ito ng dalawampu’t limang kasapi. Ito ay isang makabuluhang pagpapalawak mula sa komite bago ang 1901, na labintatlo lamang ang mga kasapi. Nadagdagan ang bilang ng mga kasapi sa paglipas ng mga taon, ngunit palaging iniuugnay ni Jesus ang wakas sa pasimula. Ang pasimula ay dalawampu’t limang kasapi, na may isa bilang pinuno, kaayon ng isang pangkat sa santuwaryo na binubuo ng dalawampu’t apat na saserdote at isang punong saserdote.

Judas and the Sanhedrin are two symbols of rebellion in the time of Christ. The Sanhedrin represents the Laodicean Seventh-day Adventist church. The Sanhedrin’s participation in the crucifixion of Christ, typifies the role of Adventism in the Sunday law crisis. The Sanhedrin—the supreme Jewish council in Jerusalem, composed of chief priests, elders, and scribes, presided over by High Priest Caiaphas—played a central role in the events leading to Jesus’ death.

Hudas at ang Sanedrin ay dalawang sagisag ng paghihimagsik sa panahon ni Cristo. Ang Sanedrin ay kumakatawan sa Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Ang pakikilahok ng Sanedrin sa pagkapako sa krus ni Cristo ay isang tipo ng papel ng Adventismo sa krisis ng batas sa Linggo. Ang Sanedrin—ang kataas-taasang konsehong Hudyo sa Jerusalem, na binubuo ng mga punong saserdote, mga matatanda, at mga eskriba, na pinamumunuan ng Punong Saserdote na si Kayafas—ay gumanap ng pangunahing papel sa mga pangyayaring humantong sa kamatayan ni Jesus.

After Jesus’ arrest in Gethsemane (orchestrated with Judas’ betrayal), he was brought before the Sanhedrin at night in Caiaphas’ house. They sought testimony to condemn him, producing witnesses who accused him of blasphemy and insurrection.

Pagkaraan ng pag-aresto kay Jesus sa Getsemani (na isinagawa kaugnay ng pagtataksil ni Judas), dinala siya sa harap ng Sanedrin sa gabi, sa bahay ni Kayafas. Naghanap sila ng patotoo upang siya’y mahatulan, at nagharap sila ng mga saksi na nagparatang sa kanya ng paglapastangan sa Diyos at paghihimagsik.

When Caiaphas directly asked Jesus if he was the Messiah (or Son of God), Jesus’ affirmative response, “You have said so” led the high priest to declare, “Blasphemy!” The council condemned Him as deserving death. Lacking authority under Roman rule to execute capital sentences, they handed Jesus over to Pontius Pilate, the Roman governor, accusing him of sedition to secure a Roman execution. The actual crucifixion was carried out by Roman soldiers under Pilate’s order, but only after Pilate yielded to pressure from the chief priests and a crowd (who demanded Jesus’ death and the release of Barabbas).

Nang tuwirang tanungin ni Caiaphas si Jesus kung Siya ang Mesiyas (o Anak ng Diyos), ang Kanyang tugong nagpapatibay, “Ikaw ang nagsabi,” ang nag-udyok sa punong saserdote na magpahayag, “Pamumusong!” Hinatulan Siya ng kapulungan na karapat-dapat sa kamatayan. Yamang wala silang kapangyarihan sa ilalim ng pamamahalang Romano upang isakatuparan ang hatol na kamatayan, isinuko nila si Jesus kay Pontius Pilate, ang gobernador Romano, at inakusahan Siya ng sedisyon upang matiyak ang pagpapatupad ng Romanong parusang kamatayan. Ang mismong pagpapapako sa krus ay isinagawa ng mga sundalong Romano sa utos ni Pontius Pilate, ngunit lamang matapos na napahinuhod si Pontius Pilate sa presyon ng mga punong saserdote at ng isang karamihan (na humihiling ng kamatayan ni Jesus at ng pagpapalaya kay Barabbas).

> “When Christ was upon this earth, the world preferred Barabbas. And today the world and the churches are making the same choice. The scenes of the betrayal, the rejection, and the crucifixion of Christ have been re-enacted, and will again be re-enacted on an immense scale. People will be filled with the attributes of the enemy, and with them his delusions will have great power. Just to that degree that light is refused will there be misconception and misunderstanding. Those who reject Christ and choose Barabbas work under a ruinous deception. Misrepresentation and false witness will grow to open rebellion. The eye being evil, the whole body will be full of darkness. Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie. They are ensnared and taken, and by their every action they cry, Release unto us Barabbas, but crucify Christ.

> Nang si Cristo ay nasa daigdig na ito, mas pinili ng sanlibutan si Barabas. At sa kasalukuyan, ang sanlibutan at ang mga iglesia ay gumagawa ng gayunding pagpili. Ang mga tagpo ng pagtataksil, pagtanggi, at pagpapapako kay Cristo ay muling naganap, at muli pang magaganap sa napakalaking saklaw. Ang mga tao ay mapupuspos ng mga katangian ng kaaway, at sa pamamagitan nito ang kanyang mga panlilinlang ay magiging lubhang makapangyarihan. Sa sukat na tinatanggihan ang liwanag, gayon din kasidhi ang maling akala at maling pagkaunawa. Ang mga tumatanggi kay Cristo at pumipili kay Barabas ay kumikilos sa ilalim ng isang mapanirang panlilinlang. Ang pagpapalihis ng katotohanan at ang bulaang patotoo ay lalago tungo sa hayagang paghihimagsik. Yamang masama ang mata, ang buong katawan ay mapupuno ng kadiliman. Ang mga naglalaan ng kanilang pagsuyo sa sinumang pinuno maliban kay Cristo ay masusumpungan ang kanilang mga sarili na nasa ilalim ng kapangyarihan, sa katawan, kaluluwa, at espiritu, ng isang pagkahumaling na lubhang nakabibighani, anupa’t sa ilalim ng kapangyarihan nito ang mga kaluluwa ay tumatalikod sa pakikinig sa katotohanan upang paniwalaan ang kasinungalingan. Sila ay nasisilo at nadadakip, at sa bawat gawa nila ay sumisigaw sila, “Pakawalan mo sa amin si Barabas, ngunit ipako sa krus si Cristo.”

> “Even now this decision is being made. The scenes enacted at the cross are being re-enacted. In the churches that have departed from truth and righteousness it is being revealed what human nature can do and will do when the love of God is not an abiding principle in the soul. We need not be surprised at anything that may take place now. We need not marvel at any developments of horror. Those who trample under their unholy feet the law of God have the same spirit as had the men who insulted and betrayed Jesus. Without any compunction of conscience, they will do the deeds of their father, the devil. They will ask the question that came from the traitorous lips of Judas, What will you give me if I betray unto you Jesus the Christ? Even now Christ is being betrayed in the person of his saints.” Review and Herald, January 30, 1900.

> Maging ngayon ay ginagawa na ang pasyang ito. Ang mga tagpong naganap sa krus ay muling nagaganap. Sa mga iglesyang lumihis sa katotohanan at katuwiran, nahahayag kung ano ang kayang gawin at gagawin ng kalikasang pantao kapag ang pag-ibig ng Diyos ay hindi namamalaging simulain sa kaluluwa. Hindi na natin dapat ikagulat ang anumang maaaring maganap ngayon. Hindi rin natin dapat ipagtaka ang anumang pag-usbong ng mga kakila-kilabot. Ang mga yumuyurak sa kautusan ng Diyos sa ilalim ng kanilang di-banal na mga paa ay may gayunding espiritu gaya ng sa mga taong lumait at nagkanulo kay Jesus. Walang anumang pagkabagabag ng budhi, gagawin nila ang mga gawa ng kanilang ama, ang diyablo. Itatanong nila ang katanungang lumabas sa taksil na mga labi ni Judas, “Ano ang ibibigay ninyo sa akin kung ipagkakanulo ko sa inyo si Jesus na ang Cristo?” Maging ngayon, si Cristo ay ipinagkakanulo sa katauhan ng kaniyang mga banal. Review and Herald, Enero 30, 1900.

If the passage truly means what it says, then those who were being identified as “choosing Barabbas,” will be unable to understand what the passage teaches. Those people are the people in 2 Thessalonians who receive strong delusion, because they loved not the truth. She says of those who choose Barabbas, “Those who give their affections to any leader but Christ will find themselves under the control, body, soul, and spirit, of an infatuation that is so entrancing that under its power souls turn away from hearing the truth to believe a lie.” Those who are choosing Barabbas, are under the control of Satan before the waymark of the cross and Sunday law. In that condition they cannot possibly understand what the passage teaches. They will therefore suggest that, “the conditions when Sister White penned these words were for that peculiar history, not now.” Perhaps they would say, “She is speaking about Christianity in a generic way, and this does not apply directly to Seventh-day Adventists.” Poppycock.

Kung tunay ngang ang talata ay nangangahulugang gaya ng sinasabi nito, kung gayon yaong kinikilalang “pumipili kay Barabas” ay hindi makauunawa ng itinuturo ng talata. Ang mga taong iyon ang mga tinutukoy sa Ikalawang Tesalonica na tumatanggap ng makapangyarihang pagdaraya, sapagkat hindi nila inibig ang katotohanan. Sinabi niya hinggil sa mga pumipili kay Barabas, “Ang mga nagbibigay ng kanilang pagsinta sa sinumang pinuno maliban kay Cristo ay masusumpungang nasa ilalim, sa katawan, kaluluwa, at espiritu, ng kapangyarihan ng isang pagkahumaling na lubhang nakabibighani, anupa’t sa ilalim ng kapangyarihan nito ang mga kaluluwa ay napapaling mula sa pakikinig sa katotohanan upang maniwala sa isang kasinungalingan.” Ang mga pumipili kay Barabas ay nasa ilalim ng kapangyarihan ni Satanas bago ang mga palatandaan ng krus at ng batas ng Linggo. Sa kalagayang iyon ay hindi nila sa anumang paraan mauunawaan ang itinuturo ng talata. Kaya’t ipanunukala nila na, “ang mga kalagayan noong isinulat ni Sister White ang mga salitang ito ay para sa natatanging kasaysayang iyon, hindi para sa ngayon.” Marahil ay sasabihin nila, “Tinutukoy niya ang Kristiyanismo sa pangkalahatang paraan, at hindi ito tuwirang naaangkop sa mga Adventista ng Ikapitong Araw.” Kahangalan.

Of course, the circumstances of the history when Sister White wrote those words were actually a commentary on her personal history, but just as with John in the Revelation, when a prophet is told to write, he is told to write “the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter.” When a prophet records the things that are, he is simultaneously recording the things that will be.

Walang pasubali, ang mga kalagayang pangkasaysayan noong sinulat ni Sister White ang mga salitang iyon ay sa katunayan isang komentaryo hinggil sa kaniyang pansariling kasaysayan; subalit, gaya ng kay Juan sa Apocalipsis, kapag inuutusan ang isang propeta na sumulat, inuutusan siyang isulat, “ang mga bagay na iyong nakita, at ang mga bagay na ngayon, at ang mga bagay na mangyayari pa pagkatapos ng mga ito.” Kapag itinatala ng isang propeta ang mga bagay na ngayon, kasabay niyang itinatala ang mga bagay na mangyayari.

The leadership of Adventism is represented by Ezekiel’s 25 men, who are also prophetically aligned with the 250 men who stood with Korah, Dathan and Abiram. Just as significantly the rebels of 1888 and the Minneapolis General Conference were identified by Sister White as repeating the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. Sister White directly teaches that when the angel of Revelation eighteen descends and lightens the earth with his glory, the latter rain begins.

Ang pamunuan ng Adbentismo ay kinakatawan ng dalawampu’t limang lalaki na binanggit ni Ezekiel, na gayundin ay propetikong kaayon ng dalawang daan at limampung lalaki na tumindig na kasama nina Korah, Dathan at Abiram. Gayon ding mahalaga, ang mga rebelde noong 1888 at ng Minneapolis General Conference ay tinukoy ni Sister White bilang pag-uulit ng paghihimagsik nina Korah, Dathan at Abiram. Tuwirang itinuturo ni Sister White na kapag bumaba ang anghel ng Apocalipsis labing-walo at nililiwanagan ang lupa sa pamamagitan ng kaniyang kaluwalhatian, magsisimula ang huling ulan.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> Ang huling ulan ay ibubuhos sa bayan ng Diyos. Isang makapangyarihang anghel ay bababa mula sa langit, at ang buong daigdig ay liliwanagan ng kanyang kaluwalhatian. Review and Herald, Abril 21, 1891.

Sister White directly teaches that the angel of Revelation eighteen descended at the 1888 General Conference with the messages of A. T. Jones and E. J. Waggoner. When she was at the Conference she was so overwhelmed with the rebellion that she decided to pack up her things and leave, but an angel told her that she must stay and record the history, for it was a repetition of the rebellion of Korah. Why did the angel want it recorded, if it wasn’t for a testimony in the latter days? If it is a testimony for the latter days, what else could it mean; other than the Laodicean Seventh-day Adventist church will walk in the footsteps of the Sanhedrin during the Sunday law crisis, and particularly the history that leads up to it.

Tuwirang itinuturo ni Sister White na ang anghel ng Apocalipsis 18 ay bumaba sa Pangkalahatang Kumperensya noong 1888, dala ang mga mensahe nina A. T. Jones at E. J. Waggoner. Nang siya ay nasa Kumperensya, lubha siyang nabagabag sa paghihimagsik kaya’t nagpasiyang tipunin ang kanyang mga gamit at umalis, ngunit sinabi sa kanya ng isang anghel na kailangan niyang manatili at itala ang kasaysayan, sapagkat iyon ay isang pag-uulit ng paghihimagsik ni Korah. Bakit ninais ng anghel na ito’y maitala, kung hindi ito para sa isang patotoo sa mga huling araw? Kung ito’y isang patotoo para sa mga huling araw, ano pa ang maaaring ipakahulugan nito, maliban sa na ang Laodiceang Iglesya ng mga Ikapitong Araw na Adventista ay lalakad sa mga yapak ng Sanedrin sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo, at lalo na ang kasaysayang humahantong dito.

The message of Jones and Waggoner was represented as the “message of justification by faith, in verity,” the “Laodicean message,” the “message of Christ’s righteousness” and the “third angel’s message.” The rebels resisted the message, and also rejected the guidance of the Spirit of Prophecy and the chosen messengers of the meeting. Sister White also teaches that when the great buildings of New York City are brought down, by a touch of God’s power, then Revelation 18:1–3, will be fulfilled. Since 9/11 the leadership of the Laodicean Seventh-day Adventist church has been repeating the rebellion of Korah, the rebellion of the 25 ancient men, the rebellion of the leadership in 1888 and the rebellion of the Sanhedrin at the time leading up to the cross. Those 25 men, are a symbol representing a counterfeit Levitical priesthood.

Ang mensahe nina Jones at Waggoner ay inilarawan bilang "ang mensahe ng pag-aaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, sa katotohanan," ang "mensahe sa Laodicea," ang "mensahe ng katuwiran ni Cristo" at ang "mensahe ng ikatlong anghel." Sumalungat ang mga manghihimagsik sa mensahe, at itinakwil din ang patnubay ng Espiritu ng Propesiya at ang mga hinirang na mensahero ng pagpupulong. Itinuturo rin ni Kapatid na White na kapag ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York ay ibinagsak sa isang paghipo ng kapangyarihan ng Diyos, kung magkagayo'y matutupad ang Apocalipsis 18:1-3. Mula noong 9/11, ang pamunuan ng Laodiceang iglesya ng Seventh-day Adventist ay inuulit ang paghihimagsik ni Korah, ang paghihimagsik ng 25 matatandang lalaki, ang paghihimagsik ng pamunuan noong 1888 at ang paghihimagsik ng Sanedrin sa panahong humahantong sa krus. Yaong 25 lalaki ay isang sagisag na kumakatawan sa huwad na Levitikong pagkasaserdote.

A Levite was to 25 years old when he began to serve.

Ang isang Levita ay dapat na dalawampu’t limang taong gulang nang siya’y nagsimulang maglingkod.

> And the Lord spake unto Moses, saying, This is it that belongeth unto the Levites: from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service of the tabernacle of the congregation: And from the age of fifty years they shall cease waiting upon the service thereof, and shall serve no more: But shall minister with their brethren in the tabernacle of the congregation, to keep the charge, and shall do no service. Thus shalt thou do unto the Levites touching their charge. Numbers 8:23–26.

> At nagsalita ang Panginoon kay Moises, na sinasabi, Ito ang nauukol sa mga Levita: mula sa dalawampu’t limang taong gulang pataas ay papasok sila upang gampanan ang paglilingkod sa tabernakulo ng kapisanan; at mula sa gulang na limampung taon ay titigil sila sa pagganap ng paglilingkod doon, at hindi na maglilingkod. Subalit maglilingkod silang kasama ng kanilang mga kapatid sa tabernakulo ng kapisanan, upang ingatan ang katungkulan, at hindi sila gagawa ng anumang paglilingkod. Gayon mo gagawin sa mga Levita tungkol sa kanilang katungkulan. Mga Bilang 8:23–26.

A Levite begins his service at age twenty-five and serves for twenty-five years, until he is fifty. The Messenger of the Covenant in Malachi three, is purging and also cleansing the Levites at the Sunday law, as He did on October 22, 1844.

Ang isang Levita ay nagsisimula ng kaniyang paglilingkod sa gulang na dalawampu’t limang taon at naglilingkod sa loob ng dalawampu’t limang taon, hanggang sa siya’y umabot sa limampung taong gulang. Ang Sugo ng Tipan sa Malakias 3 ay Kanyang pinadadalisay at nililinis ang mga Levita sa panahon ng batas ng Linggo, gaya ng Kanyang ginawa noong Oktubre 22, 1844.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> Narito, susuguin ko ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa aking harapan; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, maging ang sugo ng tipan na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagparito? at sino ang makatatayo pagka siya’y napakita? sapagkat siya’y gaya ng apoy ng mangdadalisay, at tulad sa sabon ng mga tagapagpaputi: At siya’y uupo na parang mangdadalisay at tagapaglinis ng pilak: at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila gaya ng ginto at pilak, upang sila’y maghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at Jerusalem ay magiging kalugod-lugod sa Panginoon, gaya ng mga araw nang una, at gaya ng mga taon nang una. Malakias 3:1-4.

The number “25” as a symbol, represents not only a faithful Levite, but a counterfeit Levite. “25” as a symbol is therefore identifying the separation of two classes of worshippers, whether they be wise and foolish virgins, sheep and goats, wheat and tares. The number twenty-five is a symbol of not only a Levite, but just as importantly it is a symbol of the separation (purging) of the Levites. That separation is at the Sunday law, and it is a primary subject of God’s prophetic Word. It is fitting that Matthew chapter twenty-five, is simply a continuation of Jesus’ prophecy of the end of the world in Matthew twenty-four.

Ang bilang "25," bilang sagisag, ay kumakatawan hindi lamang sa isang tapat na Levita, kundi rin sa isang huwad na Levita. Samakatuwid, ang "25" bilang sagisag ay tumutukoy sa paghiwalay ng dalawang uri ng mga mananamba, maging yaong mga dalagang matatalino at mangmang, mga tupa at mga kambing, trigo at mga lalang. Ang bilang dalawampu’t lima ay isang sagisag hindi lamang ng isang Levita, kundi, at kasinghalaga nito, ay isang sagisag din ng paghiwalay (pagdadalisay) ng mga Levita. Ang paghiwalay na iyon ay nagaganap sa panahon ng batas ng Linggo, at ito ay isang pangunahing paksa ng propetikong Salita ng Diyos. Nararapat lamang na ang Kabanata dalawampu’t lima ng Mateo ay simpleng pagpapatuloy ng propesiya ni Jesus hinggil sa wakas ng sanlibutan sa Kabanata dalawampu’t apat ng Mateo.

> And Jesus went out, and departed from the temple: and his disciples came to him for to shew him the buildings of the temple. And Jesus said unto them, See ye not all these things? verily I say unto you, There shall not be left here one stone upon another, that shall not be thrown down. Matthew 24:1, 2.

> At si Jesus ay lumabas at umalis mula sa templo; at lumapit sa kanya ang kanyang mga alagad upang ipakita sa kanya ang mga gusali ng templo. At sinabi ni Jesus sa kanila, Hindi ba ninyo nakikita ang lahat ng ito? Katotohanang sinasabi ko sa inyo, hindi maiiwan rito ang isa mang bato na nakapatong sa ibabaw ng isa pa na hindi ibabagsak. Mateo 24:1, 2.

When Jesus departed the temple, He never returned again. In the final verses of chapter twenty-three, Jesus had pronounced judgment upon the Sanhedrin, and the judgment is expressed as “eight,” woes, thus counterfeiting the eight souls upon the ark, the eighth day of circumcision, the eighth day of resurrection, the eight generations of Abraham 430 years and on. The counterfeit number “eight,” aligns with the counterfeit Levite.

Nang lisanin ni Jesus ang templo, hindi na Siya muling bumalik. Sa mga huling talata ng ikadalawampu’t tatlong kabanata, ipinahayag ni Jesus ang hatol laban sa Sanedrin, at ang hatol ay inihayag bilang “walo” na “sa aba,” kaya’t ito’y isang paghuhuwad sa walong kaluluwa sa daong, sa ikawalong araw ng pagtutuli, sa ikawalong araw ng muling pagkabuhay, sa walong salinlahi ni Abraham—430 taon—at iba pa. Ang huwad na bilang na “walo” ay kaayon ng huwad na Levita.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation.

> Katotohanang sinasabi ko sa inyo, sasapit sa salinlahing ito ang lahat ng mga bagay na ito.

> O Jerusalem, Jerusalem, thou that killest the prophets, and stonest them which are sent unto thee, how often would I have gathered thy children together, even as a hen gathereth her chickens under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate.

> O Jerusalem, Jerusalem, na pumapatay sa mga propeta at bumabato sa mga sinugo sa iyo, makailang-ulit na ninais kong tipunin ang iyong mga anak, gaya ng inahing manok na tinitipon ang kaniyang mga sisiw sa ilalim ng kaniyang mga pakpak, at ayaw ninyo! Narito, iniwan sa inyo ang inyong bahay na tiwangwang.

> For I say unto you, Ye shall not see me henceforth, till ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Matthew 23:36–39.

> Sapagkat sinasabi ko sa inyo, mula ngayon ay hindi ninyo ako makikita, hanggang sa sabihin ninyo, Mapalad ang dumarating sa pangalan ng Panginoon. Mateo 23:36-39.

Matthew chapter twenty-two concludes with an illustration of the binding of the wicked into bundles, and concludes with the final interaction between Christ and the quibbling Jews. Then in chapter 24 He leaves the temple for the last time, ceasing His labors for ancient Israel. The chapter ends where it began, with the pronouncement that their house was left unto them empty, and what He called His Father’s house when He first cleansed the temple was now the empty Jewish house.

Ang ikadalawampu’t dalawang kabanata ng Mateo ay nagtatapos sa isang paglalarawan tungkol sa pagbibigkis sa mga masasama sa mga bungkos, at nagwawakas sa huling pakikiharap ni Cristo sa mga Judiong mapagtalo. Pagkatapos, sa kabanata 24, nilisan Niya ang templo sa huling pagkakataon, at inihinto Niya ang Kanyang pagpapagal para sa sinaunang Israel. Nagtatapos ang kabanata kung saan ito nagsimula, sa pahayag na ang kanilang bahay ay iniwan sa kanila na walang laman, at ang tinawag Niyang Bahay ng Kanyang Ama nang una Niyang linisin ang templo ay ngayo’y ang walang lamang bahay ng mga Judio.

In chapter 24, Jesus is going to answer questions about the temple, and its approaching destruction. The destruction was to take place in that very generation, which was a generation of vipers. He left that temple never to return, so the predictions he sets forth are addressing spiritual not literal Israel. When Christ leaves the temple which is the Laodicean Seventh-day Adventist church as He did with ancient Israel; simultaneously, the human temple of the one hundred and forty-four thousand will be joined to the Divine temple for eternity. When Jesus left the temple of ancient Israel, He divorced His former covenant people for eternity.

Sa kabanata 24, sasagutin ni Jesus ang mga katanungan tungkol sa templo at sa nalalapit nitong pagkawasak. Ang pagkawasak ay magaganap sa mismong salinlahing iyon, na isang lahi ng mga ulupong. Iniwan Niya ang templong iyon at hindi na kailanman babalik, kaya’t ang mga hulang Kaniyang inilatag ay tumutukoy sa Israel na espirituwal, hindi sa Israel na literal. Kapag nilisan ni Cristo ang templo, na siyang iglesyang Laodicean ng mga Seventh-day Adventist, gaya ng ginawa Niya sa sinaunang Israel; kasabay nito, ang templong pantao ng isang daan at apatnapu't apat na libo ay ipagkakaisa sa dibinong templo magpakailanman. Nang lisanin ni Jesus ang templo ng sinaunang Israel, inihiwalayan Niya ang dating Kaniyang bayang tipan magpakailanman.

Chapter eleven through to chapter twenty-two of Matthew is the omega to the line of chapter eleven to twenty-two in the book of Genesis. When the line begins in Genesis eleven, it also marks the beginning of Babel and Babel’s covenant of death, which reaches its omega fulfillment in Revelation chapter seventeen, verse eleven, the verse that is the dead center of the verses that make up chapter eleven through twenty-two. The middle of chapters eleven to twenty-two in Genesis, Matthew and Revelation each emphasize the ensign or its counterfeit ensign. In Genesis it was circumcision, in Matthew it was Peter and the Rock which Christ would build his church upon, and in Revelation it was the counterfeit beast that was and is and shall ascend, who is the eight, that is of the seven, and who is then married to the dragon.

Ang mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu't dalawa ng Mateo ay ang omega ng linyang binubuo ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu't dalawa sa aklat ng Henesis. Nang magsimula ang linyang ito sa Henesis labing-isa, minarkahan din nito ang pasimula ng Babel at ng tipan ng kamatayan ng Babel, na umaabot sa kaganapang omega nito sa Apocalipsis kabanata labing-pito, talatang labing-isa, ang talatang nasa eksaktong gitna ng hanay ng mga talatang bumubuo sa mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu't dalawa. Ang gitna ng mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu't dalawa sa Henesis, Mateo, at Apocalipsis ay pawang nagbibigay-diin sa tanda o sa huwad na tanda nito. Sa Henesis, ito ay ang pagtutuli; sa Mateo, ito ay si Pedro at ang Bato na pagtatayuan ni Cristo ng Kaniyang Iglesia; at sa Apocalipsis, ito ay ang huwad na Halimaw na dating umiiral, umiiral ngayon, at aahon, na siyang ikawalo, na kabilang sa pito, at saka ikinakasal sa Dragon.

Eleven and twenty-two are symbols that identify the combination of Divinity with humanity, which is the very issue represented by Christ writing His law upon our hearts and minds. 11 and 22 are symbols of the covenant of the one hundred and forty-four thousand. In Matthew, chapter twenty-three the false priesthood received eight woes, at the same point in time, the true priesthood is anointed. The priests were consecrated for seven days, and on the eighth day they began to serve.

Ang labing-isa at dalawampu’t dalawa ay mga sagisag na tumutukoy sa pagsasanib ng Pagka-Diyos at ng pagkatao, na siyang mismong usapin na kinakatawan sa pagsusulat ni Kristo ng Kanyang kautusan sa ating mga puso at isipan. Ang 11 at 22 ay mga sagisag ng tipan ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Sa Mateo, kabanata dalawampu’t tatlo, ang huwad na pagkasaserdote ay tumanggap ng walong “sa aba”; sa gayunding panahon, ang tunay na pagkasaserdote ay pinahiran. Ang mga saserdote ay itinalaga sa loob ng pitong araw, at sa ikawalong araw sila’y nagsimulang maglingkod.

It is not an accident that the seven days of consecration of the priests that led to their service beginning on the eighth day begins in Numbers chapter eight and verse one, for “81” is a symbol of the priests.

Hindi nagkataon na ang pitong araw ng pagtatalaga ng mga saserdote, na nagbunga sa pagsisimula ng kanilang paglilingkod sa ikawalong araw, ay nagsisimula sa Aklat ng mga Bilang, kabanata walo, talata isa, sapagkat ang “81” ay isang sagisag ng mga saserdote.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Take Aaron and his sons with him, and the garments, and the anointing oil, and a bullock for the sin offering, and two rams, and a basket of unleavened bread; And gather thou all the congregation together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses did as the Lord commanded him; and the assembly was gathered together unto the door of the tabernacle of the congregation. And Moses said unto the congregation, This is the thing which the Lord commanded to be done. …

> At ang Panginoon ay nagsalita kay Moises, na sinasabi, Dalhin mo si Aaron at ang kanyang mga anak, at ang mga kasuotan, at ang langis ng pagpapahid, at isang toro para sa handog ukol sa kasalanan, at dalawang lalaking tupa, at isang buslo ng tinapay na walang lebadura; At tipunin mo ang buong kapulungan sa pintuan ng tabernakulo ng kapulungan. At ginawa ni Moises ayon sa ipinag-utos sa kanya ng Panginoon; at ang kapulungan ay nagtipon sa pintuan ng tabernakulo ng kapulungan. At sinabi ni Moises sa kapulungan, Ito ang bagay na ipinag-utos ng Panginoon na gawin. ...

> And ye shall not go out of the door of the tabernacle of the congregation in seven days, until the days of your consecration be at an end: for seven days shall he consecrate you. As he hath done this day, so the Lord hath commanded to do, to make an atonement for you. Therefore shall ye abide at the door of the tabernacle of the congregation day and night seven days, and keep the charge of the Lord, that ye die not: for so I am commanded. So Aaron and his sons did all things which the Lord commanded by the hand of Moses. And it came to pass on the eighth day, that Moses called Aaron and his sons, and the elders of Israel; And he said unto Aaron, Take thee a young calf for a sin offering, and a ram for a burnt offering, without blemish, and offer them before the Lord. … And Moses said, This is the thing which the Lord commanded that ye should do: and the glory of the Lord shall appear unto you. … And Aaron lifted up his hand toward the people, and blessed them, and came down from offering of the sin offering, and the burnt offering, and peace offerings. And Moses and Aaron went into the tabernacle of the congregation, and came out, and blessed the people: and the glory of the Lord appeared unto all the people. And there came a fire out from before the Lord, and consumed upon the altar the burnt offering and the fat: which when all the people saw, they shouted, and fell on their faces. Leviticus 8:1–5, 33–36; 9:1, 2, 6, 22–24.

> At huwag kayong lalabas sa pintuan ng tabernakulo ng kapisanan sa loob ng pitong araw, hanggang sa matapos ang mga araw ng inyong pagtatalaga; sapagkat pitong araw niya kayong itatalaga. Gaya ng ginawa niya sa araw na ito, gayon iniutos ng Panginoon na gawin, upang sa inyo'y gawin ang pagbabayad-sala. Kaya't mananatili kayo sa pintuan ng tabernakulo ng kapisanan araw at gabi sa loob ng pitong araw, at tutuparin ninyo ang bilin ng Panginoon, upang huwag kayong mamatay; sapagkat gayon ako inutusan. Kaya ginawa ni Aaron at ng kanyang mga anak ang lahat ng bagay na iniutos ng Panginoon sa pamamagitan ni Moises. At nangyari, sa ikawalong araw, na tinawag ni Moises si Aaron at ang kanyang mga anak, at ang matatanda ng Israel; At sinabi niya kay Aaron, Kumuha ka para sa iyo ng isang batang guya para sa handog dahil sa kasalanan, at isang lalaking tupa para sa handog na sinusunog, walang kapintasan, at ihandog mo ang mga iyon sa harap ng Panginoon. ... At sinabi ni Moises, Ito ang bagay na iniutos ng Panginoon na inyong gawin; at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay mahahayag sa inyo. ... At itinaas ni Aaron ang kanyang kamay patungo sa bayan, at binasbasan sila, at bumaba mula sa paghahandog ng handog dahil sa kasalanan, at ng handog na sinusunog, at ng mga handog na pangkapayapaan. At pumasok si Moises at si Aaron sa tabernakulo ng kapisanan, at lumabas, at binasbasan ang bayan; at ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nahayag sa buong bayan. At may apoy na lumabas mula sa harap ng Panginoon, at tinupok sa ibabaw ng dambana ang handog na sinusunog at ang taba; at nang makita ito ng buong bayan, sila'y sumigaw, at nagpatirapa sa kanilang mga mukha. Levitico 8:1-5, 33-36; 9:1, 2, 6, 22-24.

Chapter twenty-three is identifying the counterfeit Levites who are revealed at the time the genuine Levites are sealed. Chapter twenty-two of Matthew concludes with no man ever asking Jesus any more questions, then chapter twenty-three he sets forth the eight woes, identifying the Sanhedrin’s probation was closed, and that the executive judgment was then to begin. In chapter twenty-four, He identifies the temple as the Jews house. It is important to see the sequence in the chapters.

Ang Kabanata dalawampu’t tatlo ay tumutukoy sa mga huwad na Levita na nahahayag sa panahong tinatatakan ang mga tunay na Levita. Nagtatapos ang Kabanata dalawampu’t dalawa ng Mateo sa kalagayang wala nang sinumang nagtatanong kay Jesus; at sa Kabanata dalawampu’t tatlo, inilalahad Niya ang walong “sa aba ninyo,” na nagpapahayag na nagsara na ang panahon ng probasyon ng Sanedrin, at na magsisimula na ang ehekutibong paghatol. Sa Kabanata dalawampu’t apat, itinutukoy Niya ang templo bilang bahay ng mga Hudyo. Mahalagang makita ang pagkakasunod-sunod sa mga kabanata.

Chapters eleven to twenty-two of Matthew, is identifying the finishing of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in the context of God’s covenant with a chosen people. Palmoni’s symbolism of the alpha chapter eleven, and His symbolism of the omega chapter twenty-two, add to the story within the chapters.

Ang mga kabanata labing-isa hanggang dalawampu’t dalawa ng Mateo ay tumutukoy sa pagwawakas ng pagseselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo, sa konteksto ng tipan ng Diyos sa isang hinirang na bayan. Ang simbolismo ni Palmoni hinggil sa alpha sa Kabanata Labing-isa, at ang Kanyang simbolismo hinggil sa omega sa Kabanata Dalawampu’t Dalawa, ay nagdaragdag sa salaysay na nasa loob ng mga kabanata.

Chapter twenty-three is the atonement, the combining of the Divine with the human as represented by the number twenty-three. But the chapter is telling of the executive judgment of the tares, the counterfeit priesthood, the counterfeit Levites. Every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Within the descendants of Levi, only the bloodline of Aaron, qualified for priesthood. The Bible identifies that the Levites would begin to serve at age twenty-five, but the sons of Kohath would serve at age 30.

Ang ikadalawampu’t tatlong kabanata ay ang pagbabayad-sala, ang pagkakaisa ng pagka-Diyos at ng pagka-tao na kinakatawan ng bilang dalawampu’t tatlo. Ngunit ang kabanata ay nagsasalaysay hinggil sa pagpapatupad ng hatol laban sa mga masamang damo, sa huwad na pagkasaserdote, at sa mga huwad na Levita. Bawat saserdote ay Levita, ngunit hindi bawat Levita ay saserdote. Sa hanay ng mga inapo ni Levi, ang lahi lamang ni Aaron ang may karapatan sa pagkasaserdote. Sinasaad sa Biblia na ang mga Levita ay magsisimulang maglingkod sa gulang na dalawampu’t limang taon, ngunit ang mga anak ni Kohath ay maglilingkod sa gulang na tatlumpung taon.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, Take the sum of the sons of Kohath from among the sons of Levi, after their families, by the house of their fathers, From thirty years old and upward even until fifty years old, all that enter into the host, to do the work in the tabernacle of the congregation. Numbers 4:1–3.

> At nagsalita ang Panginoon kay Moises at kay Aaron, na sinasabi, Kunin ninyo ang bilang ng mga anak ni Kohat mula sa gitna ng mga anak ni Levi, ayon sa kanilang mga angkan, ayon sa sambahayan ng kanilang mga ama, mula sa tatlumpung taon ang gulang at pataas, hanggang sa limampung taon ang gulang, ang lahat ng pumapasok sa hukbo, upang gawin ang gawain sa tabernakulo ng kapulungan. Mga Bilang 4:1-3.

The number “30” represents the priests that were in the bloodline of Kohath, who was the son of Levi, and Kohath’s son was Amram, who was the father of Aaron. Levi means “attached or joined to God.” Kohath means “assembled around His presence.” Amram means “exalted people,” and Aaron means “light bearer or exalted mediator.” Together, they trace a movement from the Red Sea to Sinai, thus typifying the covenant between God and the one hundred and forty-four thousand, who are the human temple that joins with the divine temple, when Christ stretches forth His hand a second time to gather His remnant people into His sanctuary, where He then lifts them up and exalts them as they are illuminated with the Heavenly High Priest, as He illuminated Shadrach, Meshach and Abednego.

Ang bilang na "30" ay kumakatawan sa mga saserdote sa angkan ni Kohath, na anak ni Levi, at ang anak naman ni Kohath ay si Amram, na ama ni Aaron. Ang kahulugan ng Levi ay "idinugtong o iniuugnay sa Diyos." Ang kahulugan ng Kohath ay "nagtitipon sa palibot ng Kanyang presensya." Ang kahulugan ng Amram ay "pinadakilang bayan," at ang Aaron ay nangangahulugang "tagapagdala ng liwanag o pinadakilang tagapamagitan." Sama-sama, naglalarawan sila ng isang paglalakbay mula sa Dagat na Pula tungo sa Sinai, at sa gayon ay nagsasagisag sa tipan sa pagitan ng Diyos at ng isandaa't apatnapu't apat na libo, na siyang templong pantao na nakikipag-isa sa templong banal, kapag iniuunat ni Cristo ang Kanyang kamay sa ikalawang pagkakataon upang tipunin ang Kanyang nalalabing bayan sa Kanyang santuwaryo, kung saan pagkatapos ay itinataas at dinadakila Niya sila habang sila'y nililiwanagan kasama ng Makalangit na Dakilang Saserdote, gaya ng niliwanagan Niya sina Shadrach, Meshach, at Abednego.

The number “30” represents a period for preparation for the priests and 25, as the age of the Levites, is to be applied to 30, line upon line, for every priest was a Levite, but not every Levite was a priest. Thirty represents the period of preparation which began in 1989, at the time of the end, and it ends at the Sunday law in the United States. The number twenty-five as a symbol of Levites, is also the symbol of separation between two classes, and in relation to the priests it identifies a separation. Twenty-five marks the separation of the Levites and counterfeit Levites at the Sunday law, and in the context of the genuine priests and the genuine Levites it also creates a distinction, howbeit, not a negative separation, as with the counterfeit Levites.

Ang bilang na “30” ay kumakatawan sa isang yugto ng paghahanda para sa mga saserdote, at ang 25, bilang gulang ng mga Levita, ay dapat ilapat sa 30 sa paraang “linya sa linya,” sapagkat bawat saserdote ay Levita, ngunit hindi bawat Levita ay saserdote. Ang 30 ay kumakatawan sa yugto ng paghahanda na nagsimula noong 1989, sa panahon ng wakas, at nagwawakas ito sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Ang bilang na dalawampu’t lima, bilang sagisag ng mga Levita, ay sagisag din ng paghihiwalay sa pagitan ng dalawang uri, at, kaugnay ng mga saserdote, kinikilala nito ang isang paghihiwalay. Minamarkahan ng dalawampu’t lima ang paghihiwalay ng mga Levita at ng mga huwad na Levita sa batas ng Linggo, at, sa konteksto ng mga tunay na saserdote at ng mga tunay na Levita, lumilikha rin ito ng isang pagkakaiba, datapuwa’t hindi isang negatibong paghihiwalay, gaya ng sa mga huwad na Levita.

Kohath was one of the three main branches of the Levites (along with Gershon and Merari). The priestly line came specifically through Kohath’s descendant Aaron. Aaron is the fourth-generational descendant of Levi, and the priestly privilege was restricted to his male descendants within this Kohathite branch. The Kohathites as a whole (all descendants of Kohath) had the honor of carrying the most sacred items, but only Aaron’s line could actually perform the priestly functions at the altar and in the sanctuary. Aaron represents the same fourth generation as Joel’s “old men,” or the “ancient men” in Ezekiel chapter eight, who bow to the sun.

Si Kohath ay isa sa tatlong pangunahing sangay ng mga Levita (kasama sina Gershon at Merari). Ang linyang saserdotal ay partikular na dumaan sa inapo ni Kohath na si Aaron. Si Aaron ay inapo ni Levi sa ikaapat na salinlahi, at ang pribilehiyong saserdotal ay itinakda lamang para sa mga lalaking inapo niya sa loob ng sangay na ito ng mga Kohatita. Ang mga Kohatita sa kabuuan (lahat ng inapo ni Kohath) ay may karangalang magdala ng mga pinakabanal na kasangkapan, ngunit ang lahi lamang ni Aaron ang may karapatang gumanap ng mga tungkuling saserdotal sa dambana at sa santuwaryo. Si Aaron ay kumakatawan sa gayon ding ikaapat na salinlahi gaya ng “old men” ni Joel, o ng “ancient men” sa ikawalong kabanata ng Ezekiel, na yumuyukod sa araw.

The system of 24 rotating courses (divisions) for the priests (and similarly for non-priestly Levites in supporting roles like musicians and gatekeepers) was established by King David. David organized the descendants of Aaron into 24 courses (divisions) to serve in rotation (1 Chronicles 24:1–19). David, with help from priests Zadok (from Eleazar’s line) and Ahimelech (from Ithamar’s line), divided them into 24 groups (16 from Eleazar’s larger family, 8 from Ithamar’s). Lots were cast to determine the order of service.

Ang kaayusan ng 24 na pangkat (mga dibisyon) na naglilingkod nang salitan para sa mga pari (at gayundin para sa mga Levita na hindi pari, sa mga tungkuling pantulong gaya ng mga tagapag-awit at mga bantay-pinto) ay itinatag ni Haring David. Inayos ni David ang mga inapo ni Aaron sa 24 na pangkat upang maglingkod nang salitan (1 Cronica 24:1-19). Sa tulong ng mga paring sina Zadok (mula sa linya ni Eleazar) at Ahimelech (mula sa linya ni Ithamar), hinati ni David ang mga inapo ni Aaron sa 24 na pangkat (16 mula sa mas malaking sambahayan ni Eleazar, 8 mula sa sambahayan ni Ithamar). Ipinagpalabunutan ang pagkakasunod-sunod ng paglilingkod.

Each course served for one week (from Sabbath to Sabbath), twice a year, plus all courses served together during the major festivals (Passover, Pentecost, Tabernacles). David similarly organized non-priestly Levites into 24 courses for music, gatekeeping, etc. (1 Chronicles 23–26). This system was implemented under Solomon (2 Chronicles 8:14) and continued through the Second Temple period. Zechariah, father of John the Baptist, was in the course of Abijah—Luke 1:5; 1 Chronicles 24:10. The order of the 24 courses of priests was selected by lot, and Zechariah was in the course of Abijah, who out of the twenty-four courses, represented the “eighth” course. Zechariah means “God remembers,” and his father’s name Abijah means “God is my father.”

Bawat pangkat ay naglilingkod sa loob ng isang linggo (mula Sabat hanggang Sabat), dalawang ulit sa isang taon; bukod dito, ang lahat ng mga pangkat ay sabay-sabay na naglilingkod sa mga pangunahing kapistahan (Paskuwa, Pentekostes, Kapistahan ng mga Tabernakulo). Sa gayon ding paraan, inorganisa ni David ang mga Levita na hindi mga saserdote sa dalawampu’t apat na pangkat para sa musika, pagbabantay sa mga pintuan, at iba pa (1 Cronica 23–26). Ang sistemang ito ay ipinatupad sa ilalim ni Solomon (2 Cronica 8:14) at nagpatuloy hanggang sa panahon ng Ikalawang Templo. Si Zacarias, ama ni Juan na Bautista, ay kabilang sa pangkat ni Abias—Lucas 1:5; 1 Cronica 24:10. Ang pagkakasunud-sunod ng dalawampu’t apat na pangkat ng mga saserdote ay pinili sa pamamagitan ng palabunutan, at si Zacarias ay kabilang sa pangkat ni Abias, na siyang “ika-walo” sa dalawampu’t apat na pangkat. Ang pangalang Zacarias ay nangangahulugang “Ang Diyos ay naaalala,” at ang pangalan ng kanyang ama na si Abias ay nangangahulugang “Ang Diyos ay aking Ama.”

The heavenly Father remembered His promise to raise up a messenger who would prepare the way for the Messiah. But Zechariah also aligns with the Sunday law, for it is there that the Sabbath, the day men were to always remember—becomes the final test. Zechariah represents a priest, of the course of Abijah, which is the “eighth” course. Zechariah disbelieves the message of the angel and is made dumb, until the birth of his son John. When John is born Zechariah enters into the discussion about the name of John, and he then speaks. The prophetic speaking of the latter days is when the United States speaks as a dragon.

Naalaala ng Ama sa langit ang Kaniyang pangako na magbangon ng isang sugo upang ihanda ang daan para sa Mesiyas. Nguni’t si Zacarias ay nauugnay din sa batas sa Linggo, sapagkat doon ang Sabat, ang araw na dapat laging alalahanin ng mga tao, ay nagiging pangwakas na pagsubok. Si Zacarias ay kumakatawan sa isang saserdote, mula sa pangkat ni Abias, na siyang “ika-walong” pangkat. Hindi pinaniwalaan ni Zacarias ang mensahe ng anghel at siya’y ginawang pipi hanggang sa kapanganakan ng kaniyang anak na si Juan. Pagkapanganak ni Juan, nakilahok si Zacarias sa pagtalakay tungkol sa pangalan ni Juan, at saka siya nagsalita. Ang makahulang pagsasalita sa mga huling araw ay yaong panahon kung kailan ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon.

> And it came to pass, that on the eighth day they came to circumcise the child; and they called him Zacharias, after the name of his father. And his mother answered and said, Not so; but he shall be called John. And they said unto her, There is none of thy kindred that is called by this name. And they made signs to his father, how he would have him called. And he asked for a writing table, and wrote, saying, His name is John. And they marvelled all. And his mouth was opened immediately, and his tongue loosed, and he spake, and praised God. Luke 1:59–64.

> At nangyari, na sa ikawalong araw ay dumating sila upang tuliin ang sanggol; at tinawag nila siyang Zacarias, ayon sa pangalan ng kaniyang ama. Ngunit sumagot ang kaniyang ina at nagsabi, Hindi ganoon; kundi tatawagin siyang Juan. At sinabi nila sa kaniya, Wala kahit isa sa iyong mga kamag-anak na tinatawag sa pangalang ito. At nagpasenyas sila sa kaniyang ama, kung ano ang ibig niyang itawag sa kaniya. At humingi siya ng isang tablita upang sulatan, at sumulat, na sinasabi, “Ang kaniyang pangalan ay Juan.” At nanggilalas silang lahat. At pagdaka’y nabuksan ang kaniyang bibig, at nakalag ang kaniyang dila, at siya’y nagsalita at nagpuri sa Diyos. Lucas 1:59-64.

John the Baptist is of the eighth course of Abijah, as was his father. At John’s circumcision, on the eighth day his name is changed. John the Baptist represents those who are priests, of the fourth generation, who are in a covenant relation with God, who changes their name (from Laodicea unto Philadelphia), seals them with the sign of the covenant, when the United States speaks as a dragon.

Si Juan Bautista ay mula sa ikawalong pulutong ni Abias, gaya rin ng kanyang ama. At sa pagtutuli ni Juan, sa ikawalong araw, ay binago ang kanyang pangalan. Si Juan Bautista ay kumakatawan sa mga saserdote, sa ikaapat na salinlahi, na nasa ugnayang tipan sa Diyos, na Siyang nagpapalit ng kanilang pangalan (mula sa Laodicea patungo sa Philadelphia), at tinatatakan sila ng tanda ng tipan, kapag ang Estados Unidos ay nagsasalita na gaya ng isang dragon.

We are the temple of God. The prophetic lines which address the temple are speaking to men and women as individuals, and also corporately, for God’s church is also a temple. And of course there is a heavenly temple, and it is Christ who builds the temple of the Lord. It is He who lays the foundation and places the capstone upon the temple. In terms of the number “25” being a symbol, 25 represents the Levites, who are purged (separated) from counterfeit Levites in Malachi chapter three, and who are also purified in the same passage. In Ezekiel chapter 40 to 48 a symbolic temple is described with great detail. The water of life comes out of that temple and fills the earth.

Tayo ang templo ng Diyos. Ang mga pahayag na propetiko na tumutukoy sa templo ay nagsasalita sa mga lalaki at babae bilang mga indibiduwal, at gayundin bilang isang kabuuan, sapagkat ang Iglesya ng Diyos ay templo rin. At siyempre’y may templong makalangit, at si Cristo ang nagtatayo ng templo ng Panginoon. Siya ang naglalagay ng saligan at ng batong pangtuktok sa templo. Tungkol naman sa bilang na "25" bilang isang sagisag, ang 25 ay kumakatawan sa mga Levita, na nililinis (inihihiwalay) mula sa mga huwad na Levita sa Malakias kabanata tatlo, at dinadalisay din sa gayunding bahagi. Sa Ezekiel kabanata 40 hanggang 48, inilalarawan nang masusi ang isang templong sagisag. Mula sa templong iyon ay lumalabas ang tubig ng buhay at pinupuno ang daigdig.

> “Wonderful is the work which God designs to accomplish through His servants, that His name may be glorified. God made Joseph a fountain of life to the Egyptian nation. Through Joseph the life of that whole people was preserved. Through Daniel God saved the life of all the wise men of Babylon. And these deliverances were as object lessons; they illustrated to the people the spiritual blessings offered them through connection with the God whom Joseph and Daniel worshiped. So through His people today God desires to bring blessings to the world. Every worker in whose heart Christ abides, everyone who will show forth His love to the world, is a worker together with God for the blessing of humanity. As he receives from the Saviour grace to impart to others, from his whole being flows forth the tide of spiritual life. Christ came as the Great Physician to heal the wounds that sin has made in the human family; and His Spirit, working through His servants, imparts to sin-sick, suffering human beings a mighty healing power that is efficacious for the body and the soul. ‘In that day,’ says the Scriptures, ‘there shall be a fountain opened to the house of David and to the inhabitants of Jerusalem for sin and for uncleanness.’ Zechariah 13:1. The waters of this fountain contain medicinal properties that will heal both physical and spiritual infirmities.

> Kagila-gilalas ang gawaing ninanais ng Diyos na ganapin sa pamamagitan ng Kanyang mga lingkod, upang ang Kanyang pangalan ay mapaluwalhati. Ginawa ng Diyos si Jose na bukal ng buhay para sa bansang Ehipto. Sa pamamagitan ni Jose, napanatili ang buhay ng buong bayang yaon. Sa pamamagitan ni Daniel, iniligtas ng Diyos ang buhay ng lahat ng mga pantas ng Babilonia. At ang mga pagliligtas na ito ay nagsilbing mga buhay na aral; ipinakita ng mga ito sa bayan ang mga espirituwal na pagpapalang iniaalok sa kanila sa pamamagitan ng pakikipag-ugnayan sa Diyos na sinasamba nina Jose at Daniel. Kaya, sa pamamagitan ng Kanyang bayan sa kasalukuyan, nais ng Diyos na magdala ng mga pagpapala sa sanlibutan. Bawat manggagawa na sa puso’y nananahan si Cristo, bawat isa na maghahayag ng Kanyang pag-ibig sa sanlibutan, ay kamanggagawa ng Diyos para sa pagpapala ng sangkatauhan. Habang tumatanggap siya mula sa Tagapagligtas ng biyayang ipamamahagi sa iba, mula sa kanyang buong pagkatao ay dumadaloy ang agos ng espirituwal na buhay. Si Cristo ay naparito bilang ang Dakilang Manggagamot upang pagalingin ang mga sugat na idinulot ng kasalanan sa sangkatauhan; at ang Kanyang Espiritu, na kumikilos sa pamamagitan ng Kanyang mga lingkod, ay nagpapaabot sa mga taong maysakit dahil sa kasalanan at nagdurusa ng makapangyarihang kapangyarihang nakagagamot na mabisa para sa katawan at sa kaluluwa. “Sa araw na yaon,” sabi ng Kasulatan, “magbubukas ang isang bukal para sa sambahayan ni David at sa mga nananahan sa Jerusalem, ukol sa kasalanan at sa karumihan.” Zacarias 13:1. Ang tubig ng bukal na ito ay nagtataglay ng mga katangiang nakagagamot na magpapagaling sa mga karamdaman, pisikal man o espirituwal.

> “From this fountain flows the mighty river seen in Ezekiel’s vision. ‘These waters issue out toward the east country, and go down into the desert, and go into the sea: which being brought forth into the sea, the waters shall be healed. And it shall come to pass, that everything that liveth, which moveth, whithersoever the rivers shall come, shall live…. And by the river upon the bank thereof, on this side and on that side, shall grow all trees for meat, whose leaf shall not fade, neither shall the fruit thereof be consumed: it shall bring forth new fruit according to his months, because their waters they issued out of the sanctuary: and the fruit thereof shall be for meat, and the leaf thereof for medicine.’ Ezekiel 47:8–12.” Testimonies, volume 6, 227.

> "Mula sa bukal na ito ay dumadaloy ang makapangyarihang ilog na nakita sa pangitain ni Ezekiel. 'Ang mga tubiging ito ay umaagos patungo sa silangang lupain, at bumababa sa ilang, at pumapasok sa dagat: na pagdating ng mga ito sa dagat, ang mga tubig ay gagaling. At mangyayari, na bawat bagay na may buhay, na gumagalaw, saan man dumating ang mga ilog, ay mabubuhay.... At sa tabi ng ilog, sa pampang nito, sa dakong ito at sa dakong yaon, ay tutubo ang lahat ng punongkahoy para sa pagkain, na ang dahon ay hindi malalanta, ni ang bunga nito ay mauubos: magbubunga ito ng bagong bunga ayon sa kaniyang mga buwan, sapagkat ang kanilang mga tubig ay lumabas mula sa santuwaryo: at ang bunga nito ay magiging pagkain, at ang dahon nito ay magiging gamot.' Ezekiel 47:8-12." Testimonies, tomo 6, 227.

Ezekiel’s temple is prophetic symbolism of the highest nature, and John was commanded in Revelation chapter eleven, to measure the temple, but to leave off the courtyard. When we do that very thing to Ezekiel’s temple, we find that the two most prominent numbers within the temple dimensions represent the priesthood. 50 cubits is the most prominent number, and it is repeated 11 times as the overall length of each gate complex (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, etc.). 50 is also used for certain wall and chamber lengths (42:7–8). It defines the full gate passageway from outer to inner threshold.

Ang templo ni Ezekiel ay makahulang simbolismong nasa pinakamataas na antas, at si Juan ay inatasan sa Pahayag kabanata labing-isa na sukatin ang templo, ngunit huwag isama ang patyo. Kapag ginawa natin ang gayunding bagay sa templo ni Ezekiel, natutuklasan natin na ang dalawang pinakamatampok na bilang sa mga sukat ng templo ay kumakatawan sa kaparian. Ang 50 siko ang pinakamatampok na bilang, at inuulit ito nang 11 beses bilang kabuuang haba ng bawat kompleks ng tarangkahan (Ezekiel 40:15, 21, 25, 29, 33, 36, atbp.). Ginagamit din ang 50 para sa ilang haba ng pader at mga silid (42:7-8). Tinutukoy nito ang buong lagusan ng tarangkahan mula sa panlabas hanggang sa panloob na bungad.

25 cubits is the clear second-most prominent. It is repeated 10 times as the breadth and width of the gate complexes (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Combined, 50 and 25 form the consistent 50 by 25 rectangular patterns for the six main gates. This 50 by 25 pairing dominates the architectural description of the gates leading into the inner areas. There is no other pair that repeats with such systematic frequency in the temple building itself.

Ang sukat na 25 siko ang malinaw na ikalawang pinakanamumukod-tangi. Ito ay nauulit nang sampung beses bilang lapad at luwang ng mga kompleks ng tarangkahan (Ezekiel 40:13, 21, 25, 29, 30, 33, 36). Kapag pinagsama, ang 50 at 25 ay bumubuo ng pare-parehong mga parihabang padron na 50 sa 25 para sa anim na pangunahing tarangkahan. Ang pagkakaparis na 50 sa 25 na ito ang nangingibabaw sa paglalarawang arkitektural ng mga tarangkahang patungo sa mga panloob na dako. Wala nang ibang pares na nauulit nang gayong sistematikong dalas sa mismong gusali ng templo.

Levites entered active service at 25 (Numbers 8:24: “from twenty and five years old and upward they shall go in to wait upon the service”). They served until 50 (Numbers 4:3, 39, 43; 8:25: “until fifty years old”). This gives exactly 25 years of active service (50 – 25 = 25).

Ang mga Levita ay pumasok sa aktibong paglilingkod sa edad na 25 (Bilang 8:24: “mula sa dalawampu’t limang taong gulang pataas ay papasok sila upang gampanan ang paglilingkod”). Naglingkod sila hanggang 50 (Bilang 4:3, 39, 43; 8:25: “hanggang sa limampung taong gulang”). Ito’y katumbas ng eksaktong 25 taon ng aktibong paglilingkod (50 - 25 = 25).

Thus, the 25-year span of Levitical service is directly reflected in the 25 by 50-cubit measurements that dominate the temple gates and structure—the very place where the Levites served. The primary dimensions of Ezekiel’s temple, that is the temple of the church triumphant and the one hundred and forty-four thousand are architecturally designed into the very temple where they were to serve; JUST as the forty-six chromosomes are built into the very temple where God’s people are to serve. Palmoni has placed His signature upon the individual human temple and the corporate body temple that is to be His bride.

Kaya, ang dalawampu’t limang taóng saklaw ng paglilingkod ng mga Levita ay tuwirang nasasalamin sa mga sukat na dalawampu’t lima sa limampung siko na nangingibabaw sa mga pintuang-daan at estruktura ng templo—yaon mismong dako kung saan naglingkod ang mga Levita. Ang pangunahing mga sukat ng templo ni Ezekiel—yaong templo ng Simbahang nagtatagumpay at ng isang daan at apatnapu’t apat na libo—ay nakapaloob sa mismong anyong-arkitektura ng templong kung saan sila nakatakdang maglingkod; gaya rin ng apatnapu’t anim na kromosoma na nakapaloob sa mismong templo kung saan maglilingkod ang bayan ng Diyos. Inilagay ni Palmoni ang Kanyang lagda sa indibiduwal na templong pantao at sa kolektibong katawan-templo na magiging Kanyang nobya.

We will continue these lines in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga linyang ito sa susunod na artikulo.

> “Those who are in responsible positions are not to become converted to the self-indulgent, extravagant principles of the world, for they cannot afford it; and if they could, Christlike principles would not allow it. Manifold teaching needs to be given. ‘Whom shall He teach knowledge? and whom shall He make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little.’ Thus the word of the Lord is patiently to be brought before the children and kept before them, by parents who believe the word of God. ‘For with stammering lips and another tongue will He speak to this people. To whom He said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.’ Why?—because they did not heed the word of the Lord that came unto them.

> Ang mga nasa mga posisyong may pananagutan ay hindi dapat maakit na umayon sa mga prinsipyong makasarili at maluho ng sanlibutan, sapagkat hindi nila iyon kaya; at kung kaya man nila, hindi ito papahintulutan ng mga maka-Kristong prinsipyo. Kinakailangang maibigay ang sari-saring pagtuturo. ‘Kanino Siya magtuturo ng kaalaman? at kanino Niya paiintindihin ang aral? sa mga inawat na sa gatas, at inihiwalay na sa mga suso. Sapagkat dapat ay utos sa utos, utos sa utos; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito kaunti, at doon kaunti.’ Kaya’t ang salita ng Panginoon ay dapat na matiyagang iharap sa mga bata at panatilihing nasa harap nila, sa pamamagitan ng mga magulang na sumasampalataya sa salita ng Diyos. ‘Sapagkat sa pamamagitan ng pautal-utal na mga labi at ibang wika ay sasalitain Niya sa bayang ito. Sa kanila’y sinabi Niya, Ito ang kapahingahan na sa pamamagitan nito ay maipapahinga ninyo ang napagod; at ito ang kaginhawahan: gayon ma’y ayaw nilang makinig. Ngunit ang salita ng Panginoon sa kanila ay naging: utos sa utos, utos sa utos; guhit sa guhit, guhit sa guhit; dito kaunti, at doon kaunti; upang sila’y pumaroon, at mabuwal na paurong, at madurog, at masilo, at madakip.’ Bakit?—sapagkat hindi nila pinakinggan ang salita ng Panginoon na dumating sa kanila.

> “This means those who have not received instruction, but have cherished their own wisdom, and have chosen to work themselves according to their own ideas. The Lord gives these the test, that they shall either take their position to follow His counsel, or refuse and do according to their own ideas, and then the Lord will leave them to the sure result. In all our ways, in all our service to God, He speaks to us, ‘Give Me thine heart.’ It is the submissive, teachable spirit that God wants. That which gives to prayer its excellence is the fact that it is breathed from a loving, obedient heart.

> Ang ibig sabihin nito ay yaong mga hindi tumanggap ng pagtuturo, kundi pinahalagahan ang sarili nilang karunungan, at piniling gumawa ayon sa sarili nilang mga kaisipan. Ang Panginoon ay nagbibigay sa mga ito ng pagsubok, na alinman sa sila’y tumindig upang sundin ang Kanyang payo, o tumanggi at gumawa ayon sa sarili nilang mga kaisipan; at kung magkagayo’y ipauubaya sila ng Panginoon sa tiyak na kahihinatnan. Sa lahat ng ating mga lakad, sa lahat ng ating paglilingkod sa Diyos, Siya’y nangungusap sa atin, ‘Ibigay mo sa Akin ang iyong puso.’ Ang nais ng Diyos ay ang espiritung mapagpasakop at natuturuan. Ang nagbibigay sa panalangin ng kahusayan ay ang katotohanang ito’y hiningang nagmumula sa isang mapagmahal at masunuring puso.

> “God requires certain things of His people; if they say, I will not give up my heart to do this thing, the Lord lets them go on in their supposed wise judgment without heavenly wisdom, until this scripture [Isaiah 28:13] is fulfilled. You are not to say, I will follow the Lord’s guidance up to a certain point that is in harmony with my judgment, and then hold fast to your own ideas, refusing to be molded after the Lord’s similitude. Let the question be asked, Is this the will of the Lord? not, Is this the opinion or judgment of—–?” Testimonies to Ministers, 419.

> Hinihingi ng Diyos ang ilang bagay sa Kanyang bayan; kung sasabihin nila, “Hindi ko isusuko ang aking puso upang gawin ang bagay na ito,” pinahihintulutan sila ng Panginoon na magpatuloy sa kanilang inaakalang matalinong paghatol, nang walang makalangit na karunungan, hanggang sa matupad ang kasulatang ito [Isaiah 28:13]. Huwag mong sabihin, “Susunod ako sa patnubay ng Panginoon hanggang sa isang tiyak na hangganang kaayon ng aking sariling paghatol,” at pagkatapos ay mahigpit mong panghawakan ang sarili mong mga kaisipan, na tumatangging mahulma ayon sa wangis ng Panginoon. Nawa’y itanong, “Ito ba ang kalooban ng Panginoon?” hindi, “Ito ba ang opinyon o paghatol ng—?” Testimonies to Ministers, 419.

Back to Articles