Article

# The Book of Daniel - Number Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pito

Seven Kings

Pitong Hari

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

Ang pitong kulog ay kumakatawan sa kasaysayan mula noong 1798 hanggang sa Oktubre 22, 1844. Ang kasaysayang iyon ay itinipikal ng huling pitong hari ng kaharian ng Juda, mula kay Manases noong 677 BK hanggang kay Zedekias noong 586 BK.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

Sa mga banal na linya ng reporma, isang katangian ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang anghel ang pagkakaroon ng isang simbolo na nagpapakilala ng isang bagay na may saklaw na pandaigdig. Noong ika-11 ng Agosto, 1840, ang mensahe ng unang anghel ay binigyang-kapangyarihan, at pagkatapos ay dinala ang mensaheng ito sa bawat himpilan ng misyon sa buong daigdig.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> "Ang kilusang Adbento noong 1840-44 ay isang maluwalhating pagpapakita ng kapangyarihan ng Diyos; ang mensahe ng unang anghel ay naiparating sa bawat himpilan ng misyon sa buong sanlibutan." Ang Dakilang Tunggalian, 611.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

Sa panahong iyon, ayon sa propesiya, bumaba ang anghel sa Pahayag kabanata sampu at inilagay ang isang paa sa lupa at ang isa pa sa dagat. Tinukoy iyon ni Sister White bilang isang sagisag ng pandaigdigang lawak ng mensahe.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> "Ang posisyon ng anghel, na may isang paa sa dagat at ang isa sa lupa, ay nangangahulugan ng malawak na saklaw ng pagpapahayag ng mensahe. Tatawid ito sa malalawak na katubigan at ipahahayag sa ibang mga bansa, maging sa buong sanlibutan." The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

Ang unang dekreto na ipinroklama ni Cyrus ay isang pandaigdigang dekreto.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> Noong unang taon ni Ciro na hari ng Persia, upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, ginising ng Panginoon ang espiritu ni Ciro na hari ng Persia, kaya’t siya’y nagpalabas ng isang pahayag sa buong kaniyang kaharian, at inilagay din iyon sa sulat, na nagsasabi, Ganito ang sabi ni Ciro na hari ng Persia: Ibinigay sa akin ng Panginoon, ang Diyos ng langit, ang lahat ng mga kaharian sa lupa; at iniatas niya sa akin na ipagtayo siya ng isang bahay sa Jerusalem, na nasa Juda. Sino sa inyo ang kabilang sa kaniyang buong bayan? Sumakanya nawa ang kaniyang Diyos, at umahon nawa siya sa Jerusalem, na nasa Juda, at itayo ang bahay ng Panginoon, ang Diyos ng Israel (siya ang Diyos), na nasa Jerusalem. At sinumang manatili sa alinmang dako na kaniyang tinatahanan, tulungan nawa siya ng mga tao sa dakong iyon ng pilak, at ng ginto, at ng mga pag-aari, at ng mga hayop, bukod pa sa kusang-loob na handog para sa bahay ng Diyos na nasa Jerusalem. Kung magkagayo’y nagsibangon ang mga pangulo ng mga sambahayan ng Juda at Benjamin, at ang mga saserdote, at ang mga Levita, kasama ang lahat ng mga pinukaw ng Diyos ang espiritu, upang umahon at itayo ang bahay ng Panginoon na nasa Jerusalem. Ezra 1:1-4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

Kung paanong ang unang anghel ay naiparating sa bawat himpilan ng misyon sa buong sanlibutan noong Agosto 11, 1840, gayon din ay ipinakilala ni Cyrus ang sarili bilang hari ng “lahat ng mga kaharian sa lupa,” nang iprinoklama niya ang unang dekreto. Ang pagbaba ng anghel ng Pahayag 10, ang anghel na tinukoy ni Sister White bilang “hindi ibang persona kundi si Jesucristo mismo,” ay taglay ang gayunding mga katangiang propetiko gaya ng makapangyarihang anghel sa Pahayag 18. Itinukoy ni Sister White na ang layunin ng unang anghel ay katulad ng layunin ng anghel sa Pahayag 18.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> "Inatasan ni Jesus ang isang makapangyarihang anghel na bumaba at balaan ang mga naninirahan sa lupa na maghanda para sa Kanyang ikalawang pagparito. Nang lisanin ng anghel ang presensya ni Jesus sa langit, isang lubhang maningning at maluwalhating liwanag ang nauna sa kanya. Sinabi sa akin na ang kanyang misyon ay liwanagan ang lupa ng kanyang kaluwalhatian at balaan ang tao tungkol sa darating na poot ng Diyos." Early Writings, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

Ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel ay isang sagisag na nagbibigay-diin sa isang pandaigdigang aspekto. Ang unang mensahe sa kapanahunan ni Cristo ay binigyan ng kapangyarihan sa bautismo ni Cristo. Isinasaad ng Kasulatan na ang buong Israel ay pumaroon sa ilang upang pakinggan ang mensahe ni Juan.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> Nang magkagayo’y nagsilabas sa kaniya ang Jerusalem, at ang buong Judea, at ang buong lupain sa palibot ng Jordan. At sila’y binautismuhan niya sa Ilog Jordan, na ipinagtapat nila ang kanilang mga kasalanan. Mateo 3:5, 6.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

Ang ministeryo ni Cristo ay nakatuon sa sinaunang Israel, at sa gayong makahulang diwa ang buong sanlibutan ay napadako sa Jordan, ang pook ng bautismo ni Cristo. Gayunma’y ang rito ng bautismo, at ang sinasagisag nito nang binautismuhan si Cristo, ay nakatuon sa buong sanlibutan.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

Ang pangalang Jehoiakim ay nangangahulugang “Ang Diyos ay babangon,” at sa bautismo ni Cristo, samantalang iniahon ni Juan si Cristo mula sa tubig, ang sagisag ng “pagbangon” mula sa isang libingang-tubig ay naging isang sangkap ng ganoong pagkakaloob ng kapangyarihan. Sa unang apat na talata ng Ezra na ating nauna nang sinipi, tinutukoy sa talatang lima ang tugon ng mga nakarinig ng dekreto sa mga salitang, “Nang magkagayo’y nagsibangon ang mga pangulo ng mga sambahayan ng Juda at Benjamin, at ang mga saserdote, at ang mga Levita, kasama ang lahat ng ang kanilang espiritu ay ibinangon ng Diyos, upang umahon at itayo ang bahay ng Panginoon na nasa Jerusalem.” Kapag ang unang mensahe ay binibigyan ng kapangyarihan, may pagbangon, gaya ng kinakatawan ng pangalang Jehoiakim.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

Noong Setyembre 11, 2001, pinalakas ang unang mensahe ng makapangyarihang kilusan ng ikatlong anghel, alinsunod sa tipo ng pagpapalakas sa unang mensahe ng makapangyarihang kilusan ng unang anghel. Si Sister White ay may komentaryo hinggil sa pagkawasak ng Twin Towers noong petsang iyon.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Ngayo’y may lumalabas na balita na ipinahayag ko raw na ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Hindi ko kailanman ito sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, “Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin nang kakila-kilabot ang lupa! Kung magkagayon ay matutupad ang mga salita ng Pahayag 18:1-3.” Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Pahayag ay isang babala tungkol sa darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pag-ikot at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita lamang mula sa Panginoon, isang dampi ng kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at babagsak ang mga dambuhalang gusaling ito. Magaganap ang mga tagpong ang kakila-kilabot ay hindi natin maisapantaha. Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

Sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe sa kasaysayan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang Panginoon ay “bumangon” upang “yanigin nang kakilakilabot ang lupa.” Sumasagisag ang pangalan ni Jehoiakim sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe. Noong Agosto 11, 1840, ang Panginoon ay bumangon mula sa Kanyang trono at bumaba sa daigdig at tumindig sa lupain at sa dagat. Sa unang kautusan ni Ciro, ang mga tapat ay bumangon. Si Jehoiakim ay isang sagisag, hindi lamang ng pagdating ng unang anghel, kundi sumasagisag din siya sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang anghel.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

Si Jehoiakim ay kumakatawan sa una sa huling tatlong hari, ngunit kumakatawan din siya sa ikalima sa pitong haring nagbigay-daan sa pagkawasak ng Jerusalem. Lubhang mapagbigay-kaalaman ang mga pangalan ng pitong haring iyon. Ang pitong haring iyon ay sina Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin, at Zedekiah.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

Sa kasaysayan ng mga Millerite, si Manases ang kumakatawan sa panahon ng kawakasan, noong 1798. Ang kahulugan ng pangalang Manases ay "nagdudulot ng pagkalimot," at noong 1798, ang patutot ng Tiro ay nalimutan sa loob ng pitumpung taon. Si Manases ay isa sa mga pinakamasasamang hari, at taglay niya ang mga katangiang propetiko na dapat isaalang-alang.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

Ang huling pitong hari ng Juda ay kumakatawan sa kasaysayan ng pitong kulog mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844. Si Manases ang una sa pitong hari, at bilang unang hari sa pito, siya ay naging tipo ni Zedekias, ang huli sa pitong hari. Laging iniuugnay ni Jesus ang wakas sa pasimula. Si Zedekias, ang huling hari sa pito, ay dinala sa pagkaalipin ng Babiloniang pagkabihag. Ang unang hari ng huling pitong hari ay dinala rin sa Babiloniang pagkabihag, na naging tipo ng pagdadala sa huling hari sa Babiloniang pagkabihag.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> At nagsalita ang Panginoon kay Manases at sa kaniyang bayan; ngunit hindi sila nakinig. Kaya’t ipinasalakay ng Panginoon sa kanila ang mga punong kawal ng hukbo ng hari ng Asiria, na dumakip kay Manases sa gitna ng mga tinik, at iginapos siya ng mga tanikala, at dinala siya sa Babilonia. At nang siya’y nasa kapighatian, nagsumamo siya sa Panginoon na kaniyang Diyos, at lubhang nagpakumbaba sa harap ng Diyos ng kaniyang mga ninuno, at nanalangin sa Kaniya; at napakiusapan Siya nito, at dininig Niya ang kaniyang pagsusumamo, at ibinalik Niya siya sa Jerusalem, sa kaniyang kaharian. Nang magkagayo’y nakilala ni Manases na ang Panginoon ay siyang Diyos. 2 Cronica 33:10-13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

Ang naging karanasan ni Manases, ang pagkilalang ang Panginoon ang Diyos, ay naisakatuparan sa pamamagitan ng pagtatanggal sa kanya sa kanyang kaharian, at pagkatapos ay ng kanyang muling panunumbalik sa kanyang kaharian. Si Nebukadnezar, gaya ni Manases, ay nakilala ang Panginoon nang siya ay inalis sa kanyang kaharian at pagkatapos ay ibinalik.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> At sa katapusan ng mga araw, ako, si Nabucodonosor, ay itiningala ang aking mga mata sa langit, at nagbalik sa akin ang aking pagkaunawa; at pinagpala ko ang Kataastaasan, at pinuri at pinarangalan ko siya na nabubuhay magpakailanman, na ang kaniyang kapamahalaan ay walang hanggang kapamahalaan, at ang kaniyang kaharian ay mula sa salinlahi hanggang sa salinlahi: At ang lahat ng mga nananahan sa lupa ay ibinibilang na parang wala: at ginagawa niya ayon sa kaniyang kalooban sa hukbo ng langit, at sa mga nananahan sa lupa: at walang makapipigil sa kaniyang kamay, ni makapagsasabi sa kaniya, Ano ang iyong ginagawa? Nang magkagayo’y nagbalik sa akin ang aking katinuan; at alang-alang sa kaluwalhatian ng aking kaharian, ang aking dangal at kaningningan ay nagbalik sa akin; at ako’y hinanap ng aking mga tagapayo at ng aking mga panginoon; at ako’y naitatag muli sa aking kaharian, at lalong dakilang kamahalan ang naidagdag sa akin. Ngayon, ako, si Nabucodonosor, ay pumupuri, dinadakila, at pinararangalan ang Hari ng langit, na ang lahat ng kaniyang mga gawa ay katotohanan, at ang kaniyang mga daan ay kahatulan: at ang mga lumalakad sa kapalaluan ay kaya niyang ibaba. Daniel 4:34-37.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

Ang karanasan ni Manases ay naganap kay Nebukadnezar. Si Manases ay kumakatawan sa “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng huling tatlong hari ng Juda, at sa pagdating ng propesiya hinggil sa pitumpung taon ng pagkabihag. Si Nebukadnezar ay kumakatawan sa “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng tatlong dekreto, gaya rin ng 1798 na “panahon ng wakas” sa kasaysayan ng pitong kulog. Sa mga talatang binanggit, nagbalik ang pagkaunawa ni Nebukadnezar sa “wakas ng mga araw.” Ang “wakas ng mga araw” ay tinutukoy din sa Daniel kabanata labindalawa.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Datapuwa’t yumaon ka sa iyong daan hanggang sa dumating ang wakas: sapagka’t magpapahinga ka, at tatayo ka sa iyong itinalagang bahagi sa katapusan ng mga araw. Daniel 12:13.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

Ang "wakas ng mga araw" sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel ay ang "panahon ng wakas," sapagkat inutusan si Daniel na humayo "hanggang sa dumating ang wakas." Sa panahong iyon si Daniel ay "tatayo sa kaniyang bahagi." Ang "tumayo sa kaniyang bahagi" ay nangangahulugang tuparin ang kaniyang layunin, na siyang ginawa ni Daniel nang inalis ang selyo sa kaniyang aklat sa wakas ng mga araw, na siyang "panahon ng wakas." Sa panahong iyon magkakaroon ng "paglaganap ng kaalaman" na mauunawaan ng marurunong. Sa wakas ng mga araw ni Nabucodonosor, ang kaniyang "kaunawaan" ay nagbalik sa kaniya.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> Kapag ipinagkaloob ng Diyos sa isang tao ang isang natatanging gawain, nararapat siyang tumindig sa kaniyang bahagi at dako, gaya ng ginawa ni Daniel, handang tumugon sa tawag ng Diyos, handang tuparin ang Kaniyang layunin. Manuscript Releases, tomo 6, 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

Si Manases ay kumakatawan sa "panahon ng wakas" sa kasaysayan ng huling tatlong hari ng Juda; si Nebukadnezar ay kumakatawan sa "panahon ng wakas" sa tatlong dekreto. Sinundan si Manases ng kaniyang anak na si Amon.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

Ang Amon ay nangangahulugang "training" at kumakatawan sa panahong nagkaroon ng "increase of knowledge" na magsasanay sa mga "wise" sa mensaheng naalisan ng tatak. Sumunod kay Amon si Josias, ang tanging hari sa pito na may medyo mabuti, bagaman masalimuot, na kasaysayang propetiko.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

Ang kahulugan ng pangalang Josiah ay “ang saligan ng Diyos,” at kumakatawan ito sa pagtatatag ng mga katotohanang naalisan ng selyo sa “panahon ng wakas.” Ang paglago ng kaalaman na kinatawan ni Amon ay binuo ni William Miller, sa pamamagitan ng patnubay ni Gabriel at ng iba pang mga banal na anghel. Ang gawa ni Miller ay kinakatawan ng pangalang Josiah, sapagkat kaniyang itinatag ang mga saligan ng kilusan. Marami pang maitutukoy hinggil kay Josiah, ngunit magpapatuloy tayo sa kaniyang anak na si Jehoahaz.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> Si Jehoahaz ay dalawampu’t tatlong taon ang gulang nang magsimulang maghari; at naghari siya sa Jerusalem sa loob ng tatlong buwan. At ang pangalan ng kaniyang ina ay Hamutal, ang anak ni Jeremiah na taga-Libnah. At ginawa niya ang masama sa paningin ng Panginoon, ayon sa lahat ng ginawa ng kaniyang mga ninuno. At iginapos siya ni Pharaohnechoh sa Riblah sa lupain ng Hamath, upang hindi siya maghari sa Jerusalem; at ipinataw niya sa lupain ang buwis na isang daang talento ng pilak at isang talento ng ginto. At ginawa ni Pharaohnechoh na hari si Eliakim na anak ni Josiah bilang kahalili ni Josiah na kaniyang ama, at pinalitan ang kaniyang pangalan na naging Jehoiakim, at dinala niya si Jehoahaz; at siya’y naparoon sa Ehipto, at doo’y namatay. 2 Hari 23:31-34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

Ang kahulugan ng Jehoahaz ay “Si Jehova ay dumakip,” at siya ay dinakip ni Pharaohnecho. Si Jehoahaz, na anak ni Josiah, ay dinakip ni Pharaohnechoh at pinalitan ng kanyang kapatid na si Eliakim, na ang kahulugan ay “Diyos ng pagbangon.” Pagkatapos, binago ni Pharaohnechoh ang pangalan ni Eliakim at ginawang Jehoiakim, na ang kahulugan ay “Ang Diyos ay babangon.” Ang pagbabago ng pangalan ay isang sagisag ng ugnayang pangtipan, at sa pagkakaloob ng kapangyarihan sa unang mensahe, ang Diyos ay pumapasok sa tipan kasama ang isang bayan, kasabay Niyang nilalampasan ang isang dating bayang tipan.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

Noong ika-11 ng Agosto, 1840, ang Imperyong Otomano, na kinakatawan ng apat na hangin na pinakawalan sa loob ng tatlong daan at siyamnapu't isang taon at labinlimang araw, ay pinigil—o, gaya ng kahulugan ng pangalang Jehoahaz, "dinakip" sila. Kasabay noon, si Eliakim ay itinalagang hari at ang kaniyang pangalan ay pinalitan upang maging Jehoiakim, na ang kahulugan ay "Ang Diyos ay babangon." Sinundan si Jehoiakim ng kaniyang anak na si Jehoiachin, na may tatlong pangalan sa Kasulatan.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

Ang pangalang Jehoiachin ay nangangahulugang “itatayo at itatatag ng Panginoon.” Anak siya ni Jehoiakim at siya ang palatandaan ng pagdating ng ikalawang anghel noong tagsibol ng 1844, nang “itinayo at pinagtibay” ng Diyos ang bagong, tunay na Protestanteng sungay. Ang mensahe ng ikalawang anghel ay pinalakas ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ang mga pangalang Jeconiah at Coniah ay nangangahulugang “ang Diyos ang magtatatag.” Ang tatlong pangalan, na pawang may iisang kahulugan, ay kumakatawan sa pag-uugnay ng Sigaw sa Hatinggabi sa mensahe ng ikalawang anghel. Sa huling pagbubuhos ng Espiritu Santo sa panahon ng Malakas na Sigaw siniselyuhan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagseselyo sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay tinipuhan sa Sigaw sa Hatinggabi ng kilusang Millerita, at si Jehoiachin, na tinatawag ding Jeconiah at Coniah, ay isang sagisag ng pagseselyo.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> Buhay ako, sabi ng Panginoon, kahit si Conias na anak ni Jehoiakim, hari ng Juda, ay maging singsing na pantatak sa aking kanang kamay, gayon ma’y huhugutin kita roon; at ibibigay kita sa kamay ng mga naghahangad ng iyong buhay, at sa kamay ng mga yaong ang mukha ay kinatatakutan mo, maging sa kamay ni Nebuchadrezzar, hari ng Babilonia, at sa kamay ng mga Caldeo. At itatapon kita, pati ang inang nagsilang sa iyo, sa ibang lupain na hindi ninyo sinilangan; at doon kayo mamamatay. Ngunit sa lupaing pinananabikan nilang balikan, hindi sila babalik doon. Ito ba ang lalaking si Conias, isang hinamak na basag na diyos-diyosan? Siya ba’y isang sisidlang walang kinalulugdan? Bakit sila itinatapon, siya at ang kanyang binhi, at itinatapon sa isang lupain na hindi nila kilala? O lupa, lupa, lupa, pakinggan mo ang salita ng Panginoon. Jeremias 22:24-29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

Si Jehoiachin, Jeconiah, at Coniah ay kumakatawan sa panahon ng pagsaselyo, kung kailan ang ikalawang anghel ay sinasamahan ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi. Siya ay kumakatawan sa panahon ng pagsaselyo ng mga mangmang. Ang masamang hari ay kumakatawan sa yaong mga mangmang na Laodiceanong dalaga na, sa panahon ng pagsaselyo, ay nakatakdang tumanggap ng tatak ng halimaw, sapagkat sila ay magpakailanman isusuka mula sa bibig ng Panginoon.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

Ang singsing na panlagda sa kanang kamay ng Diyos ay ang Kanyang tatak, at ang mga isinusuka mula sa bibig ng Panginoon sa panahon ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo ay ipinagtatambis kay Zerubbabel, ang lalaking may pising panukat ng “pitong ulit” sa kanyang kamay.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> Sabihin mo kay Zerubbabel, tagapamahala ng Juda: Aking yayanigin ang langit at ang lupa; at ibabagsak ko ang luklukan ng mga kaharian, at wawasakin ko ang lakas ng mga kaharian ng mga Hentil; at ibabagsak ko ang mga karo at ang mga nakasakay sa mga iyon; at babagsak ang mga kabayo at ang mga nakasakay sa mga iyon, bawat isa sa pamamagitan ng tabak ng kaniyang kapatid. Sa araw na yaon, sabi ng Panginoon ng mga hukbo, kukunin kita, O Zerubbabel, lingkod ko, anak ni Shealtiel, sabi ng Panginoon, at gagawin kitang parang singsing na pantatak; sapagkat pinili kita, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Haggai 2:21-23.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

Ang “batong katitisuran” na siyang “pitong panahon” ay ang “pisi na may tingga” sa kamay ni Zerubbabel, at siya ay inilalarawan bilang “singsing na panlagda” na ginagamit ng Diyos upang tatakan ang isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang singsing na panlagda, o ang “tanda,” ay inilalagay sa mga “dumaraing at tumatangis” dahil sa mga karumaldumal na ginagawa sa Jerusalem. Ang pagdaing at pagtangis ay tumutukoy sa karanasan ng mga tinatakan, at ang paglalagda at pagtangis ay sagisag ng kanilang panloob na tugon sa lunas ng “pitong panahon.” Ito ay pag-amin sa kanilang mga kasalanan at sa mga kasalanan ng kanilang mga magulang. Ito ang pagkilala na hindi sila lumalakad na kasama ang Diyos at na ang Diyos ay hindi lumalakad na kasama nila mula pa noong kabiguan noong Hulyo 18, 2020. Ito ang pagsubok na nabigo noong 1863, sa panahong ang Philadelphia ay lumilipat tungo sa Laodicea. Iyon ay naging tipo ng kapanahunang yaon kung kailan ang mga kinakatawan ni Coniah ay itinatatag magpakailanman bilang mga mangmang na birhen ng Laodicea, at ang mga kinakatawan ni Zerubbabel ay itinatatag magpakailanman bilang mga marurunong na birhen ng Philadelphia.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

Si Jehoichin ay sinundan ni Zedekiah, ang huli sa pitong hari. Kung paanong si Manasseh ay kumakatawan sa 1798 at sa "panahon ng wakas," si Zedekiah ay dapat kumatawan sa ika-22 ng Oktubre, 1844, kung kailan ang pangitain ay "magsasalita, at hindi magsisinungaling." Ang pangalang Zedekiah ay binubuo ng pagsasama ng dalawang salitang Hebreo. Ang isa ay "Jehovah", at ito ay pinagsama sa salitang isinalin sa Daniel kabanata walo at talatang labing-apat bilang "nilinis." Ang pangalang Zedekiah ay nangangahulugang ang paglilinis ng templo ng Diyos, na nagsimula noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

Ang huling pitong hari ng Juda ay kumakatawan sa pasulong na kasaysayan mula 1798 hanggang Oktubre 22, 1844. Si Jehoiakim ay sagisag ng Agosto 11, 1840, na siya namang kumakatawan sa Setyembre 11, 2001. Siya ay sagisag ng pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel, at siya ay ipinakilala sa unang talata ng unang kabanata ng Daniel. Kaya, ang tagpo at konteksto ng unang kabanata ng Daniel ay ang pagbibigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel, gaya ng kinakatawan sa ikasampung kabanata ng Pahayag. Sa ikasampung kabanata ng Pahayag, bumaba si Cristo na may maliit na aklat sa Kanyang kamay na ipinag-utos na kainin ni Juan. Ito ang dahilan kung bakit ang unang pagsubok sa aklat ni Daniel ay may kinalaman sa pagkain.

We will continue these subjects in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga paksang ito sa susunod na artikulo.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> At sinabi niya sa akin, Anak ng tao, pakainin mo ang iyong tiyan, at busugin mo ang iyong kaloob-looban ng balumbong ito na ibinibigay ko sa iyo. Nang magkagayo’y kinain ko ito; at sa aking bibig ay naging parang pulot sa tamis. Ezekiel 3:3.

Back to Articles