Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-Seven

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Tatlumpu't Pito

Unveiling the Prophetic Significance of Waymarks: From 1776 to 2023

Pagbubunyag ng Kabuluhang Propetiko ng mga Panandang-daan: Mula 1776 hanggang 2023

Author

Jeff Pippenger

Published

March 15, 2024

Formats

PDF
Word

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and concludes at the Sunday law in the United States, is the period where the effect of every vision is fulfilled. Some of those visions extend all the way through to the second coming of Christ, but even those that occur after the Sunday law are anchored to the period of the sealing. The sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the everlasting covenant is perfectly fulfilled. In that period Christ writes His law upon the hearts and minds of His people for eternity. That sealing is represented by the combination of divinity with humanity, which does not sin.

Ang panahon ng pagtatatak ng isang daan apatnapu’t apat na libo, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at magwawakas sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, ay ang panahong kung kailan natutupad ang bisa ng bawat pangitain. Ang ilan sa mga pangitaing iyon ay umaabot hanggang sa ikalawang pagparito ni Cristo, ngunit maging yaong mga nagaganap pagkatapos ng batas ng Linggo ay naangkla sa panahon ng pagtatatak. Sa pagtatatak ng isang daan apatnapu’t apat na libo, ang walang hanggang tipan ay ganap na natutupad. Sa panahong iyon, isinusulat ni Cristo ang Kanyang kautusan sa mga puso at kaisipan ng Kanyang bayan magpakailanman. Ang pagtatatak na iyon ay kinakatawan ng pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, na hindi nagkakasala.

The symbolic link of “two hundred and twenty,” represents both restoration, and the combination of divinity with humanity. The two hundred and twenty years from the King James Bible to William Miller’s first public presentation in 1831 and the eventual publishing in the Vermont Telegraph in 1833, represents the combination of divinity with humanity. It contains the signature of “truth,” which is the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist that combines the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to form the word “truth”. The two hundred and twenty years from 1611, and the King James Bible, unto 1831 and Miller’s publication of his message, reflects the Wonderful Linguist’s signature.

Ang simbolikong ugnayan ng “dalawang daan at dalawampu” ay kumakatawan kapwa sa pagpapanumbalik at sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao. Ang dalawang daan at dalawampung taon mula sa King James Bible hanggang sa unang pampublikong paglalahad ni William Miller noong 1831, at ang kalaunang paglalathala sa Vermont Telegraph noong 1833, ay kumakatawan sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao. Taglay nito ang lagda ng “katotohanan,” yaong salitang Hebreo na binuo ng Kahanga-hangang Lingguwista sa pamamagitan ng pagsasama ng una, ikalabintatlo, at huling titik ng alpabetong Hebreo upang mabuo ang salitang “katotohanan.” Ang dalawang daan at dalawampung taon mula 1611, at ang King James Bible, hanggang 1831 at ang paglalathala ni Miller ng kaniyang mensahe, ay sumasalamin sa lagda ng Kahanga-hangang Lingguwista.

In the middle of those two dates (1611 and 1831), the time of the end in 1798, represents the unsealing of a message from the book of Daniel (the King James Bible), that produces the increase of knowledge that led to Miller’s publication in 1831. The time of the end in 1798 also marked the beginning of a testing process that produced the rebellion of the foolish virgins, who Daniel in chapter twelve identifies as the wicked. Thus 1798 represents the number thirteen, in the middle of the first and last letter, for thirteen is a symbol of rebellion. 1798 also connects with the period of preparation from 1776 unto 1798, the time of the end.

Sa gitna ng dalawang petsang iyon (1611 at 1831), ang panahon ng wakas noong 1798 ay kumakatawan sa pag-alis ng selyo ng isang mensahe mula sa aklat ni Daniel (ang King James Bible), na nagbunga ng paglago ng kaalaman na humantong sa paglalathala ni Miller noong 1831. Ang panahon ng wakas noong 1798 ay minarkahan din ang pasimula ng isang proseso ng pagsubok na nagbunga ng paghihimagsik ng mga mangmang na dalaga, na tinutukoy ni Daniel sa ikalabindalawang kabanata bilang mga balakyot. Kaya’t ang 1798 ay kumakatawan sa bilang na labintatlo, na nasa gitna ng unang at huling titik, sapagkat ang labintatlo ay isang sagisag ng paghihimagsik. Ang 1798 ay nauugnay din sa panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798, ang panahon ng wakas.

As with Miller’s link of two hundred and twenty years, 1776 is also marked by a divine publication, the Declaration of Independence, and begins a period that ends at 1798 with the publication of the Alien and Sedition Acts. The two hundred and twenty years of Miller’s symbolic link of divinity and humanity, is connected by the year 1798 with the twenty-two years of preparation from the publication of the Declaration of Independence unto the publication of the Alien and Sedition Acts of 1798. Twenty-two being a tenth of two hundred and twenty, or a tithe of two hundred and twenty; the number twenty-two, as with the number two hundred and twenty, represents the link of divinity with humanity.

Gaya ng ugnayan ni Miller na may habang dalawang daan at dalawampung taon, ang 1776 ay minarkahan din ng isang banal na paglalathala, ang Declaration of Independence, at nagpasimula ng isang panahon na nagtatapos noong 1798 sa paglalathala ng Alien and Sedition Acts. Ang dalawang daan at dalawampung taon ng sagisag na ugnayan ni Miller sa pagitan ng pagka-Diyos at sangkatauhan ay iniuugnay ng taong 1798 sa dalawampu't dalawang taong paghahanda mula sa paglalathala ng Declaration of Independence hanggang sa paglalathala ng Alien and Sedition Acts noong 1798. Yamang ang dalawampu't dalawa ay ikasampung bahagi ng dalawang daan at dalawampu, o ang ikapu ng dalawang daan at dalawampu; ang bilang na dalawampu't dalawa, gaya ng bilang na dalawang daan at dalawampu, ay kumakatawan sa ugnayan ng pagka-Diyos at sangkatauhan.

Miller’s two hundred and twenty years possesses the signature of truth, as does the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and the period of preparation from 1776 unto 1798 also possesses the same signature, for the middle date of 1789, marks the publication of the Constitution which was ratified by thirteen colonies.

Ang dalawang daan at dalawampung taon ni Miller ay nagtataglay ng tatak ng katotohanan, gayon din ang panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at ang panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798 ay nagtataglay rin ng gayunding tatak, sapagkat ang gitnang petsang 1789 ay nagsisilbing palatandaan ng paglalathala ng Saligang-Batas na pinagtibay ng labintatlong kolonya.

Miller’s link that began in 1611 and ended in 1831, which found its midpoint in 1798, is linked to the twenty-two year period of 1776 to 1798, with the midpoint of 1789. All five dates; 1611, 1776, 1789, 1798 and 1831, are represented by a work of publishing. The dates of the period of preparation contain the tithe of twenty-two years from 1776 to 1798, and that period illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which is the time when divinity is combined with humanity. Miller’s period of two hundred and twenty years, and the twenty-two year preparation period of 1776 unto 1798, both represent the link of divinity with humanity.

Ang kawing ni Miller na nagsimula noong 1611 at nagtapos noong 1831, na ang kalagitnaan ay 1798, ay nauugnay sa dalawampu’t dalawang taong panahon mula 1776 hanggang 1798, na ang kalagitnaan ay 1789. Ang limang petsang ito—1611, 1776, 1789, 1798, at 1831—ay kinakatawan ng isang gawaing paglathala. Ang mga petsa ng panahon ng paghahanda ay naglalaman ng ikapu ng dalawampu’t dalawang taon mula 1776 hanggang 1798, at ang panahong iyon ay naglalarawan sa panahon ng pagtatatakan ng isandaang apatnapu’t apat na libo, na siyang panahon kung kailan pinagsasanib ang pagka-Diyos at ang sangkatauhan. Ang dalawang daan at dalawampung taong panahon ni Miller, at ang dalawampu’t dalawang taong panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798, ay kapwa kumakatawan sa kawing ng pagka-Diyos at ng sangkatauhan.

The sealing time of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001 and was marked by Islam of the third woe striking the spiritual glorious land. Twenty-two years later, on October 7, 2023, Islam of the third woe, struck again at the typical, literal glorious land. At the soon coming Sunday law the sealing of the one hundred and forty-four thousand will be completed, and Islam of the third woe, will again strike the United States.

Ang panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay nagsimula noong ika-11 ng Setyembre 2001, at tinandaan ito ng pagtama ng Islam ng ikatlong “sa aba” sa espirituwal na maluwalhating lupain. Makalipas ang dalawampu’t dalawang taon, noong ika-7 ng Oktubre 2023, ang Islam ng ikatlong “sa aba” ay muling tumama sa tipikal, literal na maluwalhating lupain. Sa nalalapit na batas ng Linggo ay matatapos ang pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, at ang Islam ng ikatlong “sa aba” ay muling tatama sa Estados Unidos.

The sealing time begins with an attack by Islam upon the earth beast, and it ends with an attack of Islam upon the earth beast. In the middle Islam of the third woe, struck the nation of Israel, which biblically is represented as Judah. Judah was the ancient literal glorious land of the Bible, and the United States is the modern spiritual glorious land.

Nagsisimula ang panahon ng pagselyo sa isang pag-atake ng Islam laban sa hayop na mula sa lupa, at nagtatapos ito sa isang pag-atake ng Islam laban sa hayop na mula sa lupa. Sa kalagitnaan, ang Islam ng ikatlong sa aba ay sumalakay sa bansang Israel, na sa Biblia ay kinakatawan bilang Juda. Ang Juda ang sinaunang literal na maluwalhating lupain ng Biblia, at ang Estados Unidos ang makabagong espirituwal na maluwalhating lupain.

The three strikes of Islam were all carried out against the glorious land. The first and last was against the modern spiritual glorious land, and the middle strike was carried out against the ancient literal glorious land. The middle waymark was an attack against the modern nation of Israel, and in the crucifixion of their Messiah literal Israel became a symbol of rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

Ang tatlong pag-atake ng Islam ay pawang isinagawa laban sa maluwalhating lupain. Ang una at ang huli ay laban sa makabagong espirituwal na maluwalhating lupain, at ang gitnang pag-atake ay isinagawa laban sa sinaunang literal na maluwalhating lupain. Ang gitnang pananda ay isang pag-atake laban sa makabagong bansa ng Israel, at sa pagpapako sa krus ng kanilang Mesiyas, ang literal na Israel ay naging sagisag ng paghihimagsik, na kinakatawan ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo.

The preparation period from 1776 to 1798 is also connected with the two hundred and twenty years of the movement of the third angel, for, beginning in 1776 with the Declaration of Independence, until 1996, and the publication of The Time of the End magazine, is two hundred and twenty years. In the middle of that history is the time of the end in 1989, marking the rebellion of the foolish wicked virgins. Therefore, 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 and the soon-coming Sunday law are all waymarks associated with the truth that divinity combined with humanity does not sin. Ten waymarks, two of which are twice repeated.

Ang panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798 ay kaugnay din sa dalawang daan at dalawampung taon ng kilusan ng ikatlong anghel, sapagkat, mula 1776 sa pamamagitan ng Declaration of Independence, hanggang 1996 at sa paglalathala ng The Time of the End na magasin, ay sumasaklaw ng dalawang daan at dalawampung taon. Sa kalagitnaan ng kasaysayang iyon ay ang panahon ng wakas noong 1989, na nagmamarka sa paghihimagsik ng mga hangal na masasamang birhen. Samakatuwid, ang 1611, 1776, 1789, 1798, 1831, 1989, 1996, 2001, 2023 at ang nalalapit na batas ng Linggo ay pawang mga palatandaan sa daan na kaugnay sa katotohanang ang pagka-Diyos na pinagsanib sa pagkataong-tao ay hindi nagkakasala. Sampung palatandaan sa daan, na dalawa sa mga ito ay naulit nang makalawa.

Ten is the number representing a test, and when you add the two repeated dates of 1776 and 1798, you have a total of twelve waymarks, representing the one hundred and forty-four thousand. The waymarks all address the testing process of the one hundred and forty-four thousand that takes place from September 11, 2001 unto the soon coming Sunday law, where Christ accomplishes the work of the third angel by combining His divinity with the humanity of the one hundred and forty-four thousand who, for the rest of eternity—do not sin. Of course, this fact can only be seen by those who as Isaiah says it, choose to “see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

Ang bilang na sampu ay kumakatawan sa pagsubok, at kapag idinagdag ang dalawang inuulit na petsa ng 1776 at 1798, may kabuuang labindalawang palatandaan, na kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mga palatandaang ito ay pawang tumutukoy sa proseso ng pagsubok ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na nagaganap mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, kung saan isinasakatuparan ni Cristo ang gawain ng ikatlong anghel sa pamamagitan ng pagsasama ng Kanyang pagka-Diyos at ng pagkatao ng isang daan at apatnapu’t apat na libo na—magpasawalang-hanggan—hindi nagkakasala. Walang alinlangan, ang katotohanang ito ay makikita lamang ng mga yaong, gaya ng sinasabi ni Isaias, pumipiling “makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at gumaling.”

On October 22, 1844 the third angel arrived as Christ suddenly came to His temple to accomplish the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A group of Millerites then followed Christ into the Most Holy Place, even though they thereafter ceased to follow the advancing light of the third angel and repeated the rebellion of the first Kadesh, and were assigned to wander in the wilderness of Laodicea until they all died.

Noong Oktubre 22, 1844, dumating ang ikatlong anghel, nang si Cristo ay biglang pumarito sa Kaniyang templo upang ganapin ang pagtatatak sa isandaan at apatnapu’t apat na libo. Isang pangkat ng mga Millerita ang sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako, bagaman pagkatapos noon ay tumigil silang sumunod sa sumusulong na liwanag ng ikatlong anghel at inulit ang paghihimagsik ng unang Kadesh, at itinalaga silang maglagalag sa ilang ng Laodicea hanggang sa silang lahat ay namatay.

When Christ suddenly entered the Most Holy Place, the combination of divinity and humanity represented the work He was prepared to accomplish, and that work was symbolically represented by the Wonderful Linguist with two witnesses. Those witnesses were Habakkuk and John. In chapter TWO verse TWENTY, of both books, October 22, 1844 is identified. One emphasized the work of atonement (at-one-ment), that began on that date, and the other identified a temple that was to be cleansed.

Nang biglang pumasok si Cristo sa Kabanal-banalang Dako, ang pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao ay kumatawan sa gawaing Kanyang nakahandang ganapin, at ang gawaing iyon ay sinagisag ng Kamangha-manghang Dalubwika na may dalawang saksi. Ang mga saksi na iyon ay sina Habakkuk at Juan. Sa kabanata DALAWA, talatang DALAWAMPU, ng kapwa aklat, tinutukoy ang Oktubre 22, 1844. Ang isa ay binigyang-diin ang gawaing pagbabayad-sala (at-one-ment) na nagsimula sa petsang iyon, at ang isa naman ay nagtukoy ng isang templong lilinisin.

The temple He suddenly came to is represented by the temple which had been trampled down by the daily (paganism) and the abomination of desolation (papalism) powers. The temple also represented Christ, who is the temple that was destroyed and then raised up in three days. It also represented the temple of the Millerites that was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. It also represented the human temple, which is organized by the forty-six chromosomes and defines and governs a human body’s genetic makeup. It is not an accident that every cell in the human body is fully replaced every twenty-five hundred and twenty days.

Ang templong bigla Niyang pinuntahan ay kinakatawan ng templong nayurakan ng mga kapangyarihan ng araw-araw (paganismo) at ng kasuklam-suklam na pagkatiwangwang (papalismo). Ang templo ay kumakatawan din kay Cristo, na siyang templong winasak at muling ibinangon sa loob ng tatlong araw. Kinakatawan din nito ang templo ng mga Millerita, na itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon mula 1798 hanggang 1844. Kinakatawan din nito ang templong pantao, na isinasaayos ng apatnapu’t anim na kromosoma at siyang tumutukoy at namamahala sa henetikong pagkakayari ng katawan ng tao. Hindi nagkataon lamang na ang bawat selula sa katawan ng tao ay ganap na napapalitan tuwing dalawang libo at limang daan at dalawampung araw.

In all these divine illustrations of the temple, that represent Christ’s work of combining divinity with humanity, divinity always precedes humanity. 1611 precedes 1831. 1776 precedes 1798. 1776 precedes 1996. 2001 precedes 2023. The Millerites followed Christ into the Most Holy Place. In the beginning God created man.

Sa lahat ng mga banal na paglalarawan ng templo, na kumakatawan sa gawain ni Cristo ng pag-iisa ng pagka-Diyos at pagkatao, laging nauuna ang pagka-Diyos kaysa sa pagkatao. Ang 1611 ay nauuna sa 1831. Ang 1776 ay nauuna sa 1798. Ang 1776 ay nauuna sa 1996. Ang 2001 ay nauuna sa 2023. Ang mga Millerite ay sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako. Sa pasimula ay nilikha ng Diyos ang tao.

We will now return to our consideration of the three waymarks of 1776, 1789 and 1798, which represent the period of preparation that typifies the sealing time. The first period represented by 1776, the Declaration of Independence, and the period of the two Continental Congresses; and the second period represented by 1789, the Constitution, and the period of the Articles of Confederation unto 1798.

Babalikan natin ngayon ang ating pagsasaalang-alang hinggil sa tatlong palatandaan sa daan na 1776, 1789, at 1798, na kumakatawan sa panahon ng paghahanda na nagsisilbing huwaran ng panahon ng pagtatatakan. Ang unang yugto ay kinakatawan ng 1776, ng Pagpapahayag ng Kalayaan, at ng panahon ng dalawang Kongresong Kontinental; at ang ikalawang yugto ay kinakatawan ng 1789, ng Konstitusyon, at ng panahon ng Mga Artikulo ng Konpederasyon hanggang 1798.

The secret of the image of the beasts, which is the truth that the eighth head is of the seven heads, is identified in both periods. It is also identified in the third waymark of that history, but that waymark is addressing the eighth, being of the seven, as fulfilled by the papacy. The first two periods represent the fulfillment of the eighth being of the seven within the United States.

Ang hiwaga ng larawan ng mga halimaw, na siyang katotohanang ang ikawalong ulo ay kabilang sa pitong ulo, ay natukoy sa dalawang kapanahunan. Natukoy rin ito sa ikatlong palatandaan ng kasaysayang iyon, ngunit ang palatandaang iyon ay tumutukoy sa ikawalo, na kabilang sa pito, na tinutupad ng kapapahan. Ang unang dalawang kapanahunan ay kumakatawan sa katuparan ng ikawalo, na kabilang sa pito, sa loob ng Estados Unidos.

The United States consists of two horns, one is associated with a man and the other with a woman. The man is the political power, it is the Republican horn. The woman is the religious power, it is the Protestant horn. Therefore, the period represented by 1776, and the Declaration of Independence, is representing the Protestant horn, for divinity always precedes humanity. The period represented by 1789, and the Constitution, is representing the Republican horn.

Ang Estados Unidos ay binubuo ng dalawang sungay; ang isa ay iniuugnay sa isang lalaki at ang isa nama’y sa isang babae. Ang lalaki ang kapangyarihang pampolitika; ito ang Republikanong sungay. Ang babae ang kapangyarihang panrelihiyon; ito ang Protestanteng sungay. Samakatuwid, ang panahong kinakatawan ng 1776 at ng Deklarasyon ng Kalayaan ay kumakatawan sa Protestanteng sungay, sapagkat ang pagka-Diyos ay laging nauuna sa pagkatao. Ang panahong kinakatawan ng 1789 at ng Konstitusyon ay kumakatawan sa Republikanong sungay.

In 2020, both horns were slain by modern satanic atheistic dragon powers. The true Protestant horn was slain on July 18, 2020, and the Republican horn was slain afterwards on November 3, 2020. In 2023, the two witnesses stood up, and the world which had been rejoicing over their dead bodies, began to fear.

Noong 2020, ang dalawang sungay ay pinaslang ng mga makabagong satanikong ateistikong kapangyarihan ng dragon. Ang tunay na Protestanteng sungay ay pinaslang noong Hulyo 18, 2020, at ang Republikanong sungay ay pinaslang pagkaraan, noong Nobyembre 3, 2020. Noong 2023, tumindig ang dalawang saksi, at ang sanlibutan na nagdiriwang sa ibabaw ng kanilang mga bangkay ay nagsimulang matakot.

In 2023, the final work of the sealing of the one hundred and forty-four thousand began in the final generation of earth’s history. Divinity is now being combined with humanity for eternity, as the faithful of the last days reproduce for eternity—the image of Christ.

Noong 2023, sa huling salinlahi ng kasaysayan ng daigdig ay nagsimula ang pangwakas na gawain ng pagseselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo. Ang pagka-Diyos ay ngayo’y ipinagkakaisa na sa pagkatao magpakailanman, habang ang mga tapat sa mga huling araw ay muling nililikha magpakailanman ang wangis ni Cristo.

In 2023, the final work of combining the apostate Church with the apostate State in the nation of the earth beast began. The structure of power represented by the papacy, consisting of an apostate Church ruling over an apostate State was then being set up, and reproducing the image of the beast.

Noong 2023, nagsimula ang huling gawain ng pagsasanib ng apostatang Simbahan at ng apostatang Estado sa bansa ng halimaw na mula sa lupa. Ang istruktura ng kapangyarihan na kinakatawan ng Pagkapapa, na binubuo ng isang apostatang Simbahan na naghahari sa isang apostatang Estado, ay noon itinatatag, at muling ginagawa ang larawan ng halimaw.

The great test for those who have been called is the test of seeing the formation of the image of the beast, as represented by the “voices, lightnings, thunders” and the coming “earthquake.” The sealing time is the period where every vision finds its perfect effect (fulfillment). In the period of preparation from 1776 unto 1798, that typifies the sealing time, there were wheels within wheels, which is part of the vision which Ezekiel saw when he looked into the Most Holy Place, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Those wheels, Sister White identifies as the “complex interplay of human events.” The period of preparation from 1776 to 1798 contained some of those “complex interplays of human events,” that should be noted.

Ang dakilang pagsubok para sa yaong mga tinawag ay ang pagsubok ng pagkakita sa pagbuo ng larawan ng hayop, na kinakatawan ng “mga tinig, mga kidlat, mga kulog” at ng darating na “lindol.” Ang panahon ng pagtatatak ang kapanahunan kung saan ang bawat pangitain ay nagkakamit ng ganap na bisa (katuparan). Sa panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798, na naglalarawan bilang tipo ng panahon ng pagtatatak, mayroong mga gulong sa loob ng mga gulong, na bahagi ng pangitaing nakita ni Ezekiel nang siya’y tumingin sa Kabanal-banalang Dako, sa panahon ng pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang mga gulong na iyon ay tinukoy ni Sister White bilang ang “masalimuot na pag-uugnayan ng mga pangyayaring pantao.” Ang panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798 ay naglaman ng ilan sa mga “masalimuot na pag-uugnayan ng mga pangyayaring pantao,” na dapat tandaan.

One is associated with the truth that Revolutionary France typified the United States. Both nations place the papacy on the throne of the earth, and both take her down. Both nations dedicate their military and economic power to accomplish that work. Both nations suddenly remove their established religions to become Catholic. Both nations suffer an “earthquake” that overthrows their established governments. Both nations histories are tied together with 1789, for in 1789, the French Revolution began and the US Constitution took effect.

Ang isa ay may kaugnayan sa katotohanang ang Rebolusyonaryong Pransiya ay naging tipo ng Estados Unidos. Kapwa bansa ay iniluluklok ang papado sa trono ng daigdig, at kapwa rin nila ito ibinabagsak. Kapwa bansa ay inilalaan ang kanilang kapangyarihang militar at pang-ekonomiya upang maisakatuparan ang gawaing iyon. Kapwa bansa ay biglang inaalis ang kanilang mga naitatag na relihiyon upang maging Katoliko. Kapwa bansa ay nakararanas ng isang “lindol” na nagpapabagsak sa kanilang mga naitatag na pamahalaan. Ang kasaysayan ng kapwa bansang ito ay nakaugnay sa 1789, sapagkat noong 1789, nagsimula ang Rebolusyong Pranses at pumasok sa bisa ang Saligang Batas ng Estados Unidos.

The French Revolution lasted ten years. Napoleon Bonaparte rose to power during the latter stages of the French Revolution. He became a prominent military leader and played a key role in the French government following his successful coup on November 9, 1799, which led to him becoming the First Consul of the French Republic.

Ang Rebolusyong Pranses ay tumagal nang sampung taon. Umangat sa kapangyarihan si Napoleon Bonaparte sa mga huling yugto ng Rebolusyong Pranses. Naging isang bantog na pinunong militar siya at gumanap ng pangunahing papel sa pamahalaang Pranses kasunod ng kaniyang matagumpay na kudeta noong Nobyembre 9, 1799, na nagbunga ng kaniyang pagiging Unang Konsul ng Republikang Pranses.

In the second period of the preparation period of 1776 to 1798, the man who was the eighth (not in sequence), that was of the seven, was John Hancock. He was one of the eight presidents in the second period represented by 1789 (the year of the French Revolution). He was the only one of those eight presidents, who had also presided as president in the first period, represented by 1776. In this prophetic sense he was the eighth, that was of the seven.

Sa ikalawang yugto ng panahon ng paghahanda mula 1776 hanggang 1798, ang taong siyang ikawalo (hindi ayon sa pagkakasunod-sunod), na kabilang sa pito, ay si John Hancock. Isa siya sa walong pangulo sa ikalawang yugto na kinakatawan ng 1789 (ang taon ng Rebolusyong Pranses). Siya lamang sa walong pangulong iyon ang namuno rin bilang pangulo sa unang yugto, na kinakatawan ng 1776. Sa ganitong makahulang diwa, siya ang ikawalo, na kabilang sa pito.

He is the signature of the human period, for the first period represents the divine, and he is therefore the signature that ties both periods together (the divine and the human). His signature is the most well-known signature in human history, and it represented more than his wonderful penmanship.

Siya ang lagda ng yugtong pantao, sapagkat ang unang yugto ay kumakatawan sa pagka-Diyos, at samakatwid siya ang lagdang nagbubuklod sa dalawang yugto (ang pagka-Diyos at ang pagkatao). Ang kaniyang lagda ang pinakatanyag na lagda sa kasaysayan ng sangkatauhan, at kumakatawan ito sa higit pa kaysa sa kaniyang kahanga-hangang sulat-kamay.

John Hancock’s signature on the Declaration of Independence is the most famous signature in history. His large and flamboyant signature has become iconic, symbolizing American independence and the defiance of the American colonies against British rule. Hancock, who was President of the Continental Congress at the time the Declaration was signed in 1776, reportedly signed his name prominently to ensure that King George III could read it without his spectacles, symbolizing his boldness and commitment to the cause of independence.

Ang lagda ni John Hancock sa Deklarasyon ng Kalayaan ang pinakabantog na lagda sa kasaysayan. Ang kaniyang malaki at magarbong lagda ay naging isang bantog na sagisag, na kumakatawan sa kalayaan ng Estados Unidos at sa pagsuway ng mga kolonya sa Amerika laban sa pamamahala ng Britanya. Si Hancock, na noon ay Pangulo ng Kongresong Kontinental nang lagdaan ang Deklarasyon noong 1776, ay sinasabing isinulat niya ang kaniyang lagda nang kapansin-pansin upang matiyak na mababasa ito ni Haring George III nang walang suot na salamin sa mata, na sumasagisag sa kaniyang katapangan at pagtatalaga sa adhikain ng kalayaan.

Hancock was one of the eight presidents from the period represented by 1789, but he was of the seven men who were presidents in the period represented by 1776. He was the president when the Declaration of Independence was signed. Hancock ties the two periods together with his human signature, and he is located in both the first history and the second history. The first history represents the divine and the second represent the human, and the signature that ties the two histories together is the signature of the Wonderful Linguist that employed a human instrument to combine the divine period represented by 1776, with the human period represented by 1789.

Si Hancock ay isa sa walong pangulo mula sa panahong kinakatawan ng 1789, ngunit kabilang siya sa pitong lalaking naging pangulo sa panahong kinakatawan ng 1776. Siya ang pangulo nang lagdaan ang Deklarasyon ng Kalayaan. Pinagdurugtong ni Hancock ang dalawang kapanahunan sa pamamagitan ng kaniyang lagdang pantao, at matatagpuan siya kapwa sa unang kasaysayan at sa ikalawang kasaysayan. Ang unang kasaysayan ay kumakatawan sa banal at ang ikalawa ay kumakatawan sa pantao, at ang lagdang nagdurugtong sa dalawang kasaysayan ay ang lagda ng Kamangha-manghang Lingguwista na gumamit ng kasangkapang pantao upang pag-ugnayin ang panahong banal na kinakatawan ng 1776 at ang panahong pantao na kinakatawan ng 1789.

There is only one other signature in the history of the world that competes with the Hancock’s signature in terms of recognition, and it is also a signature associated with 1789, and the French Revolution. The signature contains the same type of boldness that Hancock intended to convey, and it is found in the history of France.

Sa buong kasaysayan ng daigdig, iisa lamang ang ibang lagda na maituturing na katunggali ng lagda ni Hancock sa usapin ng pagkilala, at ito rin ay isang lagdang kaugnay ng 1789 at ng Rebolusyong Pranses. Taglay ng lagdang iyon ang gayunding uri ng kapangahasang ninais ipamalas ni Hancock, at ito’y nasusumpungan sa kasaysayan ng Pransiya.

In terms of global recognition and symbolic significance, the signature of Napoleon Bonaparte has a status that compares to John Hancock’s, albeit in a different historical and cultural context. Napoleon, a prominent military and political leader of France, left a significant mark on European and global history, especially during the Napoleonic Wars. His signature, often characterized by its bold and distinctive style, came to symbolize his powerful influence and the sweeping changes he brought to Europe, including legal reforms known as the Napoleonic Code.

Kung pag-uusapan ang pandaigdigang pagkilala at kabuluhang sagisag, ang lagda ni Napoleon Bonaparte ay may katayuang maihahambing sa lagda ni John Hancock, bagaman nasa ibang kontekstong historikal at kultural. Si Napoleon, isang bantog na pinunong militar at politikal ng Pransiya, ay nag-iwan ng mahalagang bakas sa kasaysayang Europeo at pandaigdig, lalo na noong mga Digmaang Napoleonic. Ang kaniyang lagda, na kilala sa matapang at natatangi nitong estilo, ay naging sagisag ng kaniyang makapangyarihang impluwensiya at ng malalawak na pagbabagong dinala niya sa Europa, kabilang ang mga repormang pangbatas na kilala bilang Napoleonic Code.

Like Hancock’s signature, which symbolizes defiance against British rule and the quest for American independence, Napoleon’s signature represents a different kind of boldness and ambition—the reshaping of European political boundaries and the promotion of French revolutionary ideals. Both signatures are emblematic of their respective historical figures’ roles in shaping the destinies of their nations and the broader implications of their actions on world history.

Gaya ng lagda ni Hancock, na sumasagisag sa paghamon sa paghaharing Britaniko at sa paghahangad ng kasarinlan ng Amerika, ang lagda ni Napoleon ay kumakatawan sa ibang uri ng katapangan at ambisyon—ang muling paghubog ng mga hanggahang pampulitika sa Europa at ang pagtataguyod ng mga ideyal ng Rebolusyong Pranses. Ang dalawang lagda ay kapwa sagisag ng gampanin ng kanilang mga may-ari sa paghubog ng tadhana ng kanilang mga bansa at ng mas malawak na implikasyon ng kanilang mga gawa sa kasaysayan ng daigdig.

When Ezekiel saw the wheels within the wheels, representing the complex interplay of human events during the history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, one of those wheels had been typified by a wheel in 1789, when the Constitution of the United States, the beast with a Republican horn and a Protestant horn, intersected with France the beast with the horn of Egypt and the horn of Sodom.

Nang nakita ni Ezequiel ang mga gulong sa loob ng mga gulong, na kumakatawan sa masalimuot na ugnayang-ugnayan ng mga kaganapang pantao sa kasaysayan ng panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, isa sa mga gulong na iyon ay naisagisag sa pamamagitan ng isang gulong noong 1789, nang nagkrus ang landas ng Saligang-Batas ng Estados Unidos, ang hayop na may isang sungay na Republikano at isang sungay na Protestante, at ng Pransiya, ang hayop na may sungay ng Ehipto at sungay ng Sodoma.

From 1789, onward to 1799, France was convulsed with an “earthquake” that originated with the beast of atheism that came from the bottomless pit. In the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, 1789 represents the period beginning on July 18, 2020, when the beast of atheism overthrew and slew the horn of true Protestantism, and then on November 3, 2020 the beast of atheism also overthrew and slew the horn of Republicanism. The wheel of 1789 represents the wheel of 2020, as represented by July 18 (divinity), and November 3, 2020 (humanity).

Mula 1789 hanggang 1799, ang Pransiya ay niyanig ng isang “lindol” na ang pinagmulan ay ang halimaw ng ateismo na nagmula sa balon ng kalaliman. Sa panahon ng paglalagay ng tatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, ang 1789 ay kumakatawan sa panahong nagsisimula noong Hulyo 18, 2020, nang ibinagsak at pinaslang ng halimaw ng ateismo ang sungay ng tunay na Protestantismo, at pagkatapos, noong Nobyembre 3, 2020, ibinagsak at pinaslang din ng halimaw ng ateismo ang sungay ng Republikanismo. Ang gulong ng 1789 ay kumakatawan sa gulong ng 2020, na kinakatawan ng Hulyo 18 (pagka-Diyos) at Nobyembre 3, 2020 (pagkatao).

God’s signature, as represented by humanity, is found in the world’s two most famous signatures, that are both tied to 1789, and both represent the powers who place and remove the papacy from the throne of the earth. 1789, as the middle of the three waymarks that represent God’s signature of truth, possesses the signature of “thirteen” colonies and the “rebellion” of the French Revolution.

Ang lagda ng Diyos, na kinakatawan ng sangkatauhan, ay nasusumpungan sa dalawang pinakabantog na lagda sa daigdig, na kapuwa nakaugnay sa 1789, at kapuwa kumakatawan sa mga kapangyarihang naglaluklok sa kapapahan sa trono ng daigdig at nag-aalis nito mula roon. Ang 1789, bilang gitna ng tatlong panandang-daan na kumakatawan sa lagda ng katotohanan ng Diyos, ay nagtataglay ng lagda ng “labintatlong” kolonya at ng “pag-aalsa” ng Rebolusyong Pranses.

1789, unto 1799, represents the history of the French Revolution, and the number ten represents a test. 1789 is the first letter of “truth”, and 1799 represents the last letter of the period in France. The middle period was marked by the execution of the king of France in 1793, as the citizens rebelled against his arrogant kingly rule.

Ang panahong mula 1789 hanggang 1799 ay kumakatawan sa kasaysayan ng Rebolusyong Pranses, at ang bilang na sampu ay kumakatawan sa isang pagsubok. Ang 1789 ang unang titik ng “truth,” at ang 1799 ay kumakatawan sa huling titik ng nasabing panahon sa Pransiya. Ang gitnang yugto ay tinandaan ng pagsasagawa ng parusang kamatayan sa hari ng Pransiya noong 1793, sapagkat ang mga mamamayan ay naghimagsik laban sa kaniyang mapagmataas na makaharing pamamahala.

> “The gospel of peace which France had rejected was to be only too surely rooted out, and terrible would be the results. On the 21st of January, 1793, two hundred and fifty-eight years from the very day that fully committed France to the persecution of the Reformers, another procession, with a far different purpose, passed through the streets of Paris.” The Great Controversy, 230.

> Ang ebanghelyo ng kapayapaang itinakwil ng Pransiya ay walang pagsalang bubunuting-ugat, at kakila-kilabot ang magiging mga kahihinatnan. Noong ika-21 ng Enero, 1793, makalipas ang dalawang daan at limampu’t walong taon mula sa mismong araw na ganap na itinali ng Pransiya ang sarili sa pag-uusig sa mga Repormador, isa pang prusisyon, na may lubhang naiibang layunin, ang nagdaan sa mga lansangan ng Paris. The Great Controversy, 230.

1789 marked the rebellion of the thirteenth letter for the two horned beast of the United States, and the first letter for the two-horned beast of France. France’s middle letter was 1793, when the king of France had his head removed, and Napoleon represented the last letter when he took control of the government in 1799. The signature of “truth” in the history of the overthrow of France, represented by 1789, 1793, and 1799 is a prophetic wheel that is tied together with the prophetic wheel of 1776, 1789, and 1798.

Ang 1789 ay naghudyat ng paghihimagsik ng ikalabintatlong titik para sa dalawang-sungay na hayop ng Estados Unidos, at ng unang titik para sa dalawang-sungay na hayop ng Pransiya. Ang gitnang titik ng Pransiya ay 1793, nang pinugutan ng ulo ang hari ng Pransiya, at si Napoleon ang kumatawan sa huling titik nang humawak siya ng kapangyarihan sa pamahalaan noong 1799. Ang lagda ng "katotohanan" sa kasaysayan ng pagpapatalsik sa pamahalaan ng Pransiya, na kinakatawan ng 1789, 1793, at 1799, ay isang gulong na propetiko na nakabigkis sa gulong na propetiko ng 1776, 1789, at 1798.

Both histories contain the two most famous signatures in human history, thus tying the divine signature of “truth” together with two human signatures. Both wheels are connected with the thirteenth letter in the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period from the slaying of the two witnesses in 2020, until they stood up in 2023, which is marked by October 7, 2023.

Ang dalawang kasaysayan ay naglalaman ng dalawang pinakatanyag na lagda sa kasaysayan ng sangkatauhan, kaya’t naiuugnay ang banal na lagda ng “katotohanan” sa dalawang lagdang pantao. Ang dalawang gulong ay nauugnay sa ikalabintatlong titik sa panahon ng pagtatatak sa isandaang apatnapu’t apat na libo, na siyang panahon mula sa pagpaslang sa dalawang saksi noong 2020, hanggang sa sila’y tumindig noong 2023, na minarkahan ng Oktubre 7, 2023.

We will continue our study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang ating pag-aaral sa susunod na artikulo.

Back to Articles