Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Thirty-One

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isang Daan at Tatlumpu't Isa

Unveiling the Prophetic Tapestry: Connecting the Dots from Revelation to Present Realities

Paglalantad ng Propetikong Habi: Pag-uugnay-ugnay mula sa Apocalipsis hanggang sa mga Kasalukuyang Realidad

Author

Jeff Pippenger

Published

March 12, 2024

Formats

PDF
Word

In previous articles we identified that the Millerites recognized that they were fulfilling the parable of the ten virgins, Habakkuk chapter two and Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one through twenty-eight. The verses in Ezekiel identify that when these three prophetic passages are perfectly fulfilled in the last days, “the effect of every vision” will be fulfilled. Sister White also addresses this phenomenon.

Sa mga naunang artikulo, tinukoy natin na kinilala ng mga Millerita na sa kanila natutupad ang talinhaga ng sampung dalaga, pati ang Habakuk kabanata 2 at ang Ezekiel kabanata 12, mga talata 21 hanggang 28. Ipinahayag ng mga talata sa Ezekiel na kapag ang tatlong siping propetiko na ito ay lubos na natupad sa mga huling araw, ang "bisa ng bawat pangitain" ay matutupad. Tinalakay rin ni Kapatid na White ang pangyayaring ito.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> Nagtatagpo at nagwawakas sa Aklat ng Pahayag ang lahat ng mga aklat ng Bibliya. Narito ang katugma ng aklat ni Daniel. Ang isa ay propesiya; ang isa nama’y pahayag. Ang aklat na tinatakan ay hindi ang Aklat ng Pahayag, kundi yaong bahagi ng propesiya ni Daniel na tumutukoy sa mga huling araw. Iniutos ng anghel, “Nguni’t ikaw, O Daniel, itago mo ang mga salita, at tatakan mo ang aklat, hanggang sa panahon ng kawakasan.” Daniel 12:4. Gawa ng mga Apostol, 585.

The parable of the ten virgins is repeated to the very letter in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001 and ends when the door is closed upon the foolish virgins at the soon-coming Sunday law. In that period of history the effect of every vision represented in “all the books of the Bible meet and end.”

Ang talinhaga ng sampung dalaga ay inuulit hanggang sa mismong titik sa panahon ng pagtatatakan ng isang daan at apatnapu’t apat na libo, na nagsimula noong Setyembre 11, 2001 at magwawakas kapag ipinid ang pinto sa mga hangal na dalaga sa nalalapit na batas ng Linggo. Sa panahong iyon ng kasaysayan, ang bisa ng bawat pangitain na kinakatawan sa “nagtatagpo at nagwawakas ang lahat ng mga aklat ng Bibliya.”

We have been building a platform of understanding in the previous article to set forth the external line of history that is represented in verse forty of Daniel eleven, which represents the political history of the earth beast’s Republican horn. That history runs parallel with the religious history of the earth beast’s true Protestant horn. We have identified a handful of prophetic lines which address the Republican horn of the earth beast, and are placing those lines upon the prophetic history that began at the time of the end in 1989.

Nagbuo tayo sa nakaraang artikulo ng isang balangkas ng pag-unawa upang ilahad ang panlabas na linya ng kasaysayan na kinakatawan sa talatang apatnapu ng Daniel labing-isa; ang talatang iyon ay kumakatawan sa pulitikal na kasaysayan ng sungay na Republikano ng hayop na mula sa lupa. Ang kasaysayang iyon ay tumatakbo nang kahanay sa relihiyosong kasaysayan ng tunay na Protestanteng sungay ng hayop na mula sa lupa. Natukoy natin ang ilang propetikong linya na tumatalakay sa sungay na Republikano ng hayop na mula sa lupa, at inilalapat natin ang mga linyang iyon sa propetikong kasaysayan na nagsimula sa panahon ng wakas noong 1989.

The prophetic period of the earth beast that began in 1776, and concluded at the time of the end in 1798, is the line we intend to employ in an attempt to bring all of the lines which are now having their effect together. The period of 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it begins and ends with a legislative action, which is the speaking of a nation.

Ang panahong propetiko ng hayop na mula sa lupa na nagsimula noong 1776, at nagtapos sa panahon ng wakas noong 1798, ay ang linyang aming layuning gamitin sa pagtatangkang pag-isahin ang lahat ng mga linyang sa kasalukuyan ay nagkakaroon ng bisa. Ang panahong 1776 hanggang 1798 ay nagtataglay ng tanda ng Alfa at Omega, sapagkat ito’y nagsisimula at nagtatapos sa isang aksyong lehislatibo, na siyang pagsasalita ng isang bansa.

> “The speaking of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 443.

> "Ang pagpapahayag ng bansa ay ang pagkilos ng mga awtoridad nitong lehislatibo at hudisyal." Ang Dakilang Tunggalian, 443.

A primary characteristic of the earth beast is its speaking. The Constitution of the United States was a divine document that opened the doors for religious and political freedom, and in so doing swallowed the “flood” of persecution that had been carried on for centuries by the kings of Europe and the Catholic church.

Isang pangunahing katangian ng halimaw mula sa lupa ang pagsasalita nito. Ang Saligang Batas ng Estados Unidos ay isang banal na dokumento na nagbukas ng mga pintuan para sa kalayaang panrelihiyon at pampolitika, at sa gayong paraan ay nilunok ang “baha” ng pag-uusig na ipinagpatuloy sa loob ng maraming dantaon ng mga hari ng Europa at ng Simbahang Katolika.

> And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. Revelation 12:15, 16.

> At nagbuga ang ahas mula sa kanyang bibig ng tubig na parang baha laban sa babae, upang tangayin siya ng baha. At tinulungan ng lupa ang babae, at ibinuka ng lupa ang kanyang bibig, at nilamon ang bahang ibinuga ng dragon mula sa kanyang bibig. Apocalipsis 12:15, 16.

At the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy it will again speak, but then it will speak as a dragon, by enforcing the Sunday law.

Sa katapusan ng paghahari ng halimaw mula sa lupa bilang ika-anim na kaharian sa propesiya ng Bibliya, ito’y muling magsasalita; ngunit sa panahong iyon ay magsasalita ito gaya ng dragon, sa pamamagitan ng pagpapatupad ng batas ng Linggo.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.

> At nakita ko ang isa pang halimaw na umaahon mula sa lupa; at mayroon siyang dalawang sungay na tulad ng sa isang kordero, at nagsalita siya na gaya ng isang dragon. Pahayag 13:11.

The earth beast began as the sixth kingdom in 1798, when the papacy was robbed of its strength.

Ang halimaw na nagmumula sa lupa ay nagsimula bilang ikaanim na kaharian noong 1798, nang ang kapapahan ay inalisan ng kapangyarihan.

> “And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> At nang ang Kapapahan, na hinubdan ng kapangyarihan, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, namalas ni Juan ang isang bagong kapangyarihang umaahon upang magpaalingawngaw ng tinig ng dragon, at ipagpatuloy ang gayunding malupit at lapastangang gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huli na makikipagdigma laban sa iglesia at sa kautusan ng Diyos, ay isinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng sa kordero. Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.

In 1798, when the papacy received its deadly wound, the United States spoke, and as is always the case with Alpha and Omega, the speaking at the beginning prefigured the speaking at the end. The Alien and Sedition Acts were spoken into law in 1798, prefiguring the laws that are implemented at the end addressing illegal immigration, and the media.

Noong 1798, nang tumanggap ng sugat na nakamamatay ang kapapahan, nagsalita ang Estados Unidos, at gaya ng laging nangyayari sa Alfa at Omega, ang pagsasalita sa pasimula ay sumasagisag nang pauna sa pagsasalita sa katapusan. Ang Alien and Sedition Acts ay isinambit bilang batas noong 1798, na sumasagisag nang pauna sa mga batas na ipatutupad sa katapusan na tumutugon sa iligal na imigrasyon at sa midya.

The period we are considering from 1776 to 1798 possesses the signature of Alpha and Omega, for it identifies the “speaking” of the Declaration of Independence in the beginning, which typifies the Alien and Sedition Acts of 1798. In the middle of that period, you find the Constitution of the United States. The period provides a prophetic representation of the earth beast’s reign, for it begins speaking as a lamb, but the period ends with legislation representing a dragon. But as is often the case the beginning and ending of a thing align with opposites. The first waymark of the period is represented in the last waymark, and the middle waymark was the Constitution of the United States, which was ratified by THIRTEEN states. The Hebrew word “truth” was created by the first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet.

Ang panahong ating isinaalang-alang mula 1776 hanggang 1798 ay nagtataglay ng lagda ng Alpha at Omega, sapagkat tinutukoy nito ang "pagsasalita" ng Declaration of Independence sa pasimula, na sumasagisag sa Alien and Sedition Acts ng 1798. Sa gitna ng panahong iyon, masusumpungan ang Saligang-Batas ng Estados Unidos. Ang panahong iyon ay nagbibigay ng isang propetikong paglalalarawan ng paghahari ng halimaw na mula sa lupa, sapagkat nagsisimula itong magsalita na gaya ng kordero, ngunit nagwawakas ang panahong iyon sa batas na kumakatawan sa isang dragon. Subalit, gaya ng madalas, ang pasimula at ang wakas ng isang bagay ay nagtutugma sa pamamagitan ng mga kabaligtaran. Ang unang palatandaan ng panahong iyon ay nasasalamin sa huling palatandaan, at ang gitnang palatandaan ay ang Saligang-Batas ng Estados Unidos, na pinagtibay ng LABINTATLONG estado. Ang salitang Hebreo na "katotohanan" ay binuo ng unang titik, na sinusundan ng ikalabintatlong titik, na sinusundan naman ng huling titik ng alpabetong Hebreo.

The period we are now considering bears the signature of the First and the Last, who is the Truth. The period represents a period that leads to the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, and it therefore represents a period that leads to the end of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy. That period began at the time of the end in 1989. 1776 to 1798 is to be laid upon 1989 to the soon coming Sunday law when the earth beast speaks as a dragon, as represented by the Alien and Sedition Acts.

Ang panahong ating kasalukuyang pinag-aaralan ay nagtataglay ng lagda ng Una at ng Huli, na Siyang Katotohanan. Ang panahong ito ay kumakatawan sa isang yugto na tumutungo sa pasimula ng paghahari ng hayop na mula sa lupa bilang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia, at sa gayon ay kumakatawan din ito sa isang yugto na tumutungo sa wakas ng paghahari ng hayop na mula sa lupa bilang ikaanim na kaharian ng propesiya ng Biblia. Ang panahong iyon ay nagsimula sa panahon ng wakas noong 1989. Ang 1776 hanggang 1798 ay ilalapat sa 1989 hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo, kung kailan ang hayop na mula sa lupa ay magsasalita gaya ng dragon, gaya ng kinakatawan ng Alien and Sedition Acts.

It is worthwhile to place another prophetic truth into our study. That truth is an element of the “time of the end” as a symbol that is often overlooked. Laodicean Adventism may very well know that 1798 was the “time of the end,” but their understanding generally ends there, for they have no clue that every reform line parallels the other reform lines. Every reform line begins with the “time of the end.”

Mabuting isama sa ating pag-aaral ang isa pang propetikong katotohanan. Ang katotohanang iyon ay isang sangkap ng “panahon ng wakas”—bilang isang sagisag—na madalas na hindi napapansin. Malamang na batid ng Adbentismong Laodiceano na ang 1798 ang “panahon ng wakas,” ngunit karaniwang hanggang doon lamang nagwawakas ang kanilang pag-unawa, sapagkat hindi nila nalalaman na ang bawat linya ng reporma ay kahilera ng iba pang mga linya ng reporma. Nagsisimula sa “panahon ng wakas” ang bawat linya ng reporma.

Moses typified Christ, and Moses directly stated that fact, and Peter confirmed it in the book of Acts.

Si Moises ay naging tipo ni Cristo, at tuwirang ipinahayag ni Moises ang katotohanang iyon, at pinagtibay ito ni Pedro sa Aklat ng mga Gawa.

> The Lord thy God will raise up unto thee a Prophet from the midst of thee, of thy brethren, like unto me; unto him ye shall hearken. Deuteronomy 18:15.

> Ang Panginoon mong Diyos ay magbabangon sa iyo ng isang Propeta mula sa gitna mo, mula sa iyong mga kapatid, na gaya ko; sa kaniya kayo makikinig. Deuteronomio 18:15.

Jesus was to be “like unto” Moses.

Si Jesus ay magiging "kawangis ni" Moises.

> And now, brethren, I wot that through ignorance ye did it, as did also your rulers. But those things, which God before had showed by the mouth of all his prophets, that Christ should suffer, he hath so fulfilled. Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you: Whom the heaven must receive until the times of restitution of all things, which God hath spoken by the mouth of all his holy prophets since the world began. For Moses truly said unto the fathers, A prophet shall the Lord your God raise up unto you of your brethren, like unto me; him shall ye hear in all things whatsoever he shall say unto you. And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people. Yea, and all the prophets from Samuel and those that follow after, as many as have spoken, have likewise foretold of these days. Acts 3:17–24.

> At ngayon, mga kapatid, batid ko na sa kamangmangan ay inyong ginawa iyon, gaya rin ng ginawa ng inyong mga pinuno. Ngunit ang mga bagay na ipinahayag na noon ng Diyos sa pamamagitan ng bibig ng lahat ng kanyang mga propeta—na ang Cristo ay dapat magdusa—ay gayon niyang tinupad. Kaya nga, magsisi kayo at magbalik-loob, upang mapawi ang inyong mga kasalanan, kapag dumating ang mga kapanahunan ng kaginhawahan mula sa harapan ng Panginoon; at kanyang isusugo si Jesucristo, na una nang ipinangaral sa inyo; na kinakailangang tanggapin ng langit hanggang sa mga kapanahunan ng pagpapanumbalik ng lahat ng mga bagay, na sinalita ng Diyos sa pamamagitan ng bibig ng lahat ng kanyang mga banal na propeta mula pa nang pasimula ng sanlibutan. Sapagkat tunay na sinabi ni Moises sa mga ama, Magbabangon ang Panginoon ninyong Diyos para sa inyo ng isang propeta mula sa inyong mga kapatid, na gaya ko; sa kanya kayo makikinig sa lahat ng bagay, anuman ang kanyang sabihin sa inyo. At mangyayari na ang bawat kaluluwa na hindi makikinig sa propetang iyon ay lilipulin mula sa gitna ng bayan. Oo, at ang lahat ng mga propeta mula kay Samuel at yaong mga sumunod pagkatapos niya, lahat ng nagsalita, ay gayundin nagpahayag nang una tungkol sa mga araw na ito. Gawa 3:17-24.

The time of the end in the history of Moses was his birth, and it typified the birth of Christ. At the births of both Christ and of Moses there was an increase of knowledge that would test that generation. The knowledge of both their births led both the dragon power of Egypt and of Rome to attempt to kill the promised ones of prophecy. The shepherds on the hills, the wise men from the east represent those who understood the increase of knowledge at the time of the end.

Ang panahon ng wakas sa kasaysayan ni Moises ay ang kaniyang kapanganakan, at ito’y nagsilbing tipo ng kapanganakan ni Cristo. Sa kapanganakan kapwa ni Cristo at ni Moises ay nagkaroon ng paglago ng kaalaman na susubok sa salinlahing yaon. Ang kaalaman tungkol sa kapanganakan nilang dalawa ang nagbunsod sa kapangyarihan ng dragon sa Ehipto at sa Roma na tangkaing patayin ang mga ipinangako ng propesiya. Ang mga pastol sa mga burol at ang mga pantas mula sa silangan ay kumakatawan sa mga nakaunawa sa paglago ng kaalaman sa panahon ng wakas.

What is commonly missed is that there are two waymarks in the time of the end. It was not only Moses that was born, but three years prior his brother Aaron was born. Six months before Christ was born his cousin John was born. 1798 is the most common recognition of the “time of the end,” and in 1798 the beast (the political apparatus) (the whore) had ridden upon through the Dark Ages was killed, and a year later the “woman” who had ridden that beast also died.

Ang madalas na hindi napapansin ay na may dalawang palatandaan sa panahon ng wakas. Hindi lamang si Moises ang isinilang; tatlong taon bago siya, isinilang ang kaniyang kapatid na si Aaron. Anim na buwan bago isilang si Cristo, isinilang ang pinsan niyang si Juan. Ang 1798 ang pinakakaraniwang pagtukoy sa "panahon ng wakas," at noong 1798 ang halimaw (ang aparatong pampolitika) na sinakyan ng patutot sa kabuuan ng Panahong Madilim ay pinatay, at pagkaraan ng isang taon, ang "babae" na sumakay sa halimaw na iyon ay namatay din.

In 1989 there were two presidents. Reagan ruled until the inauguration in 1989, and then Bush the first began his reign. The end of the twelve hundred and sixty years had been typified by the seventy years of captivity in Babylon, and when General Cyrus, the nephew of Darius, executed Belshazzar on the night of the feast, Darius was the actual king. Darius and Cyrus represent the two waymarks of that time of the end.

Noong 1989 ay may dalawang pangulo. Naghari si Reagan hanggang sa inagurasyon noong 1989, at pagkatapos ay nagsimulang maghari ang unang Bush. Ang wakas ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ay sinagisagan ng pitumpung taon ng pagkabihag sa Babilonya, at nang sa gabing yaon ng piging ay pinatay ni Heneral Ciro, na pamangkin ni Dario, si Belsasar, si Dario ang tunay na hari. Si Dario at si Ciro ay kumakatawan sa dalawang palatandaan sa daan ng panahong yaon ng kawakasan.

The prophetic relationship between Moses and Aaron, John and Jesus, Darius and Cyrus, the papacy and the pope and Reagan and Bush are all sources of prophetic light when studied with the correct methodology. What we would point to here is that John, Jesus’ cousin, was the voice in the wilderness, which had been typified by Moses’ brother Aaron, who travelled into the wilderness to meet Moses, in order to be his voice.

Ang propetikong ugnayan sa pagitan nina Moises at Aaron; nina Juan at Hesus; nina Dario at Ciro; ng papasiya at ng papa; at nina Reagan at Bush ay pawang pinagmumulan ng liwanag na propetiko kapag sinuri sa pamamagitan ng wastong metodolohiya. Ang nais naming ituro rito ay na si Juan, pinsan ni Hesus, ang tinig sa ilang, na ang tipo nito ay si Aaron, kapatid ni Moises, na naglakbay patungo sa ilang upang makipagtagpo kay Moises, upang maging kaniyang tinig.

In the thirty-year period preceding Christ’s anointing, and for the thirty years preceding the antichrist, there is a waymark identifying a “voice.” For Christ it was the voice of John crying in the wilderness. In 533 Justinian made a decree identifying the antichrist as the corrector of heretics and the head of the church. Justinian’s decree was the “voice” that prepared for the Sunday law “decree” at the Council of Orleans in 538.

Sa tatlumpung-taóng panahon bago ang pagpapahid kay Cristo, at sa tatlumpung taon bago ang pagdating ng antikristo, may isang tanda sa daan na nagpapakilala ng isang "tinig." Para kay Cristo, iyon ang tinig ni Juan na sumisigaw sa ilang. Noong 533, nagpalabas si Justinian ng isang kautusan na tumutukoy sa antikristo bilang tagapagwasto ng mga erehe at pinuno ng simbahan. Ang kautusan ni Justinian ang "tinig" na naghanda ng daan para sa "kautusan" ng Batas sa Linggo sa Konsilyo ng Orleans noong 538.

General Cyrus’ army was the voice identifying that Darius’ conquering of Babylon was imminent.

Ang hukbo ni Heneral Cyrus ang naging tinig na nagsasaad na napipinto na ang pananakop ni Darius sa Babilonia.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity. Through Isaiah the word had been spoken:

> Ang pagdating ng hukbo ni Ciro sa harap ng mga pader ng Babilonia ay naging tanda sa mga Hudyo na nalalapit na ang kanilang paglaya mula sa pagkabihag. Higit sa isang siglo bago ipanganak si Ciro, tinukoy na siya sa pangalan ng Inspirasyon, at pinasulat ang isang tala tungkol sa mismong gawaing gagawin niya sa pagsakop sa lungsod ng Babilonia nang di-inaasahan, at sa paghahanda ng daan para sa pagpapalaya ng mga anak ng pagkabihag. Sa pamamagitan ni Isaias ay naipahayag ang salita:

> “‘Thus saith the Lord to His anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; … to open before him the two-leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: and I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel.’ Isaiah 45:1–3.” Prophets and Kings, 551.

> "'Ganito ang sabi ng Panginoon sa Kanyang pinahiran, kay Cyrus, na ang kanyang kanang kamay ay aking hinawakan, upang pasukuin ang mga bansa sa harap niya; ... upang buksan sa harap niya ang mga pintuang may dalawang dahon; at ang mga pintuan ay hindi isasara; Ako'y mangunguna sa iyo, at patutuwirin ko ang mga liku-likong dako: wawasakin ko ang mga pintuang tanso, at puputulin ko sa dalawa ang mga halang na bakal: at ibibigay ko sa iyo ang mga kayamanan ng kadiliman, at ang mga nakatagong yaman ng mga lihim na pook, upang iyong maalaman na ako, ang Panginoon, na tumatawag sa iyo sa iyong pangalan, ang Diyos ng Israel.' Isaias 45:1-3." Mga Propeta at mga Hari, 551.

When it is recognized that it is two witnesses or two waymarks by which a prophetic “time of the end,” is established, it can also be recognized that one of the two waymarks represents an identification, announcement or warning of the approaching history. Aaron, John, Cyrus, and Justinian represent a waymark that precedes the time of the end. The time of the end in 1798 is the end of the period represented from 1776 through to 1798. The waymark in the middle of that history is the voice crying in the wilderness for the approaching history. That history began with a publication rejecting the dictatorial rule of either a king or pope, and it ended with a publication representing the character of a dictator. The publication in the middle represented the “warning” of the coming history, and the warning was that the Constitution of the United States would be overturned at the end of the history.

Kapag kinilala na sa pamamagitan ng dalawang saksi o dalawang palatandaan itinatatag ang isang propetikong "panahon ng wakas," makikilala rin na ang isa sa dalawang palatandaan ay kumakatawan sa isang pagkakakilanlan, pag-aanunsiyo, o babala ng nalalapit na kasaysayan. Sina Aaron, John, Cyrus, at Justinian ay kumakatawan sa isang palatandaang nauuna sa panahon ng wakas. Ang panahon ng wakas noong 1798 ay ang katapusan ng panahong kinakatawan mula 1776 hanggang sa 1798. Ang palatandaan sa kalagitnaan ng kasaysayang iyon ay ang tinig na sumisigaw sa ilang para sa nalalapit na kasaysayan. Nagsimula ang kasaysayang iyon sa isang lathalain na tumatanggi sa diktatoryal na paghahari alinman sa isang hari o sa papa, at nagtapos ito sa isang lathalain na kumakatawan sa katangian ng isang diktador. Ang lathalain sa kalagitnaan ay kumakatawan sa "babala" ng nalalapit na kasaysayan, at ang babala ay na ang Saligang-Batas ng Estados Unidos ay mapapawalang-bisa sa katapusan ng kasaysayan.

That line of history began to be repeated in 1989, and it ends at the Sunday law when the warning from the wilderness two hundred years earlier in 1789 is rejected. 1989 was the time of the end at the end of verse forty, and it aligns with the time of the end in 1798. 1989 aligns with 1776, and the Sunday law represents 1798. In the middle of the history where the effect of every vision is accomplished, the history that began on September 11, 2001, and continues until the warning of 1789, is fulfilled and the Constitution is overturned. There must be a waymark in the middle, for God never changes. That waymark would represent a warning for the prophetic history that begins at the soon-coming Sunday law.

Ang linyang iyon ng kasaysayan ay nagsimulang maulit noong 1989, at nagtatapos ito sa batas sa Linggo kapag itinakwil ang babala mula sa ilang na dalawang daang taon nauna, noong 1789. Ang 1989 ang panahon ng wakas sa katapusan ng talatang apatnapu, at tumutugma ito sa panahon ng wakas noong 1798. Ang 1989 ay tumutugma sa 1776, at ang batas sa Linggo ay kumakatawan sa 1798. Sa gitna ng kasaysayan, kung saan ang kaganapan ng bawat pangitain ay naisasakatuparan, ang kasaysayang nagsimula noong Setyembre 11, 2001, at nagpapatuloy hanggang sa babala ng 1789, ay natutupad, at pinawawalang-bisa ang Saligang-Batas. Dapat mayroong isang palatandaan sa gitna, sapagkat ang Diyos ay hindi nagbabago kailanman. Ang palatandaang iyon ay kumakatawan sa isang babala para sa propetikong kasaysayan na magsisimula sa nalalapit na batas sa Linggo.

1989 marks the time of the end in verse forty that leads to the Sunday law in verse forty-one. The warning message that arrived after the time of the end, but before the Sunday law was September 11, 2001. It warns that at the conclusion of that period of history, the third Woe that arrived on September 11, 2001, and was immediately restrained, would strike again as an unexpected surprise, and thousands of cities would be destroyed. When that destruction arrives Satan would begin his marvelous work, and that work begins at the soon coming Sunday law.

Minamarkahan ng 1989 ang panahon ng wakas sa talata apatnapu, na siyang humahantong sa batas ng Linggo sa talata apatnapu't isa. Ang mensaheng babala na dumating pagkatapos ng panahon ng wakas, ngunit bago ang batas ng Linggo, ay ang Setyembre 11, 2001. Nagbababala iyon na, sa pagtatapos ng panahong iyon ng kasaysayan, ang ikatlong kapighatian na dumating noong Setyembre 11, 2001, at kaagad na pinigilan, ay muling mananalasa bilang isang hindi inaasahang sorpresa, at libo-libong mga lunsod ay mawawasak. Kapag dumating ang pagkawasak na iyon, sisimulan ni Satanas ang kaniyang kagila-gilalas na gawain, at ang gawaing iyon ay nagsisimula sa nalalapit na batas ng Linggo.

> “O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

> O nawa’y magkaroon ang bayan ng Diyos ng kabatiran sa nalalapit na pagkawasak ng libu-libong lungsod, na ngayo’y halos lubos nang nalugmok sa pagsamba sa mga diyus-diyosan! Ngunit marami sa mga dapat sanang naghahayag ng katotohanan ay nag-aakusa at hinahatulan ang kanilang mga kapatid. Kapag ang kapangyarihang nagpapabago ng Diyos ay dumating sa mga isipan, magkakaroon ng tiyak na pagbabago. Wala na silang hilig na manuligsa at gumiba. Hindi na sila titindig sa isang kalagayang humahadlang sa liwanag na magningning sa sanlibutan. Matitigil ang kanilang panunuligsa, ang kanilang pag-aakusa. Ang mga kapangyarihan ng kaaway ay nagtitipon upang makidigma. Matitinding tunggalian ang nasa ating harapan. Magkaisa, mga kapatid kong lalaki’t babae, magkaisa. Makipagbuklod kay Cristo. ‘Huwag ninyong sabihin, Isang pakikipag-alyansa, . . . ni huwag ninyong katakutan ang kanilang kinatatakutan, ni mangilabot kayo. Pakabanalin ninyo ang Panginoon ng mga hukbo; at siya ang inyong katakutan, at siya ang inyong kinasisindakan. At siya’y magiging isang santuwaryo; ngunit magiging isang batong katitisuran at isang malaking batong ikababagsak sa dalawang sambahayan ng Israel, isang patibong at isang silo sa mga nananahan sa Jerusalem. At marami sa kanila ang matitisod, at mabubuwal, at madudurog, at mabibitag, at madadakip.’

> “The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

> Ang sanlibutan ay isang teatro. Ang mga aktor, ang mga naninirahan dito, ay naghahanda upang gumanap ng kanilang bahagi sa huling dakilang dula. Ang Diyos ay nawawala sa paningin. Sa malawak na karamihan ng sangkatauhan ay walang pagkakaisa, maliban kung ang mga tao ay nagbubuklod upang isakatuparan ang kanilang mga makasariling layunin. Nakamasid ang Diyos. Ang Kaniyang mga layunin hinggil sa Kaniyang mga mapanghimagsik na nasasakupan ay matutupad. Ang sanlibutan ay hindi ipinagkaloob sa mga kamay ng mga tao, bagaman pinahihintulutan ng Diyos na ang mga elemento ng kalituhan at kaguluhan ay maghari sa loob ng isang panahon. May isang kapangyarihang mula sa kailaliman na kumikilos upang isakatuparan ang mga huling dakilang tagpo sa dula,—si Satanas na dumarating bilang si Cristo, at gumagawa sa lahat ng pandaraya ng kalikuan sa mga nagbubuklod-buklod sa mga lihim na kapisanan. Ang mga nagpapadala sa pagnanasa sa pagbubuklod-buklod ay isinasakatuparan ang mga panukala ng kaaway. Ang sanhi ay susundan ng epekto.

> “Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

> "Ang pagsalangsang ay halos umabot na sa hangganan nito. Kalituhan ang pumupuno sa sanlibutan, at isang matinding sindak ay malapit nang dumating sa mga tao. Napakalapit na ang wakas. Tayong nakaaalam ng katotohanan ay dapat na naghahanda para sa kung ano ang malapit nang bumugso sa sanlibutan bilang isang lubhang nakagugulat na sorpresa." Review and Herald, Setyembre 10, 1903.

The warning that was typified by the introduction of the Constitution in 1789, is the warning of the third angel, which returns to the second Kadesh, when the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. That warning is the warning of the first voice of Revelation chapter eighteen, and not only did the great buildings of New York City come down at that time, but the very essence of the Constitution was changed. The Constitution was written and based upon English law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is innocent, until proven guilty.” The Constitution was written for the purpose of rejecting what is known as Roman law, whose basic philosophy can be simply defined as “a person is guilty, until proven innocent.”

Ang babalang isinagisag ng pagpapakilala ng Konstitusyon noong 1789 ay ang babala ng ikatlong anghel, na bumabalik sa ikalawang Kadesh, kung kailan nagsisimula ang pagtatatak ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Ang babalang iyon ay ang babala ng unang tinig ng kabanata labing-walo ng Apocalipsis, at hindi lamang bumagsak ang mga malalaking gusali ng Lungsod ng New York noong panahong iyon, kundi nabago rin ang mismong diwa ng Konstitusyon. Ang Konstitusyon ay isinulat at ibinatay sa batas ng Inglatera, na ang batayang pilosopiya ay payak na maipapakahulugan bilang: ‘ang isang tao ay walang sala hanggang mapatunayang may sala.’ Ang Konstitusyon ay isinulat para sa layuning tanggihan ang tinatawag na batas Romano, na ang batayang pilosopiya ay payak na maipapakahulugan bilang: ‘ang isang tao ay may sala hanggang mapatunayang walang sala.’

The warning from the wilderness in 1789, represented by the Constitution, represents the warning of September 11, 2001, and not only did the burning buildings mark that history with a literal fulfillment, but the passage (speaking) of the Patriot Act also represented the warning.

Ang babala mula sa ilang noong 1789, na kinakatawan ng Konstitusyon, ay kumakatawan sa babala ng 11 Setyembre 2001, at hindi lamang ang nagliliyab na mga gusali ang tumatak sa kasaysayang iyon bilang isang literal na katuparan, kundi pati ang pagpapasa (pagsasalita) ng Patriot Act ay kumatawan din sa babalang iyon.

The Patriot Act (Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act of 2001) was introduced in the United States Congress shortly after the terrorist attacks on September 11, 2001. The bill was introduced in the House of Representatives on October 23, 2001, and in the Senate on October 24, 2001. It was signed into law by President George W. Bush on October 26, 2001. The Patriot Act aimed to enhance the government’s ability to investigate and prevent acts of terrorism and expand surveillance and law enforcement powers, and it rejected the basic and fundamental principle of English law that identifies that a man is innocent, until proven guilty. It is still used today by the elite within the government to circumvent due process of law, privacy and fair trials.

Ang Patriot Act (Pagkakaisa at Pagpapalakas sa Amerika sa pamamagitan ng Pagkakaloob ng Angkop na mga Kasangkapang Kailangan upang Masabat at Hadlangan ang Terorismo, Batas ng 2001) ay inihain sa Kongreso ng Estados Unidos di-kalaunan matapos ang mga pag-atakeng terorista noong Setyembre 11, 2001. Iniharap ang panukalang-batas sa Kapulungan ng mga Kinatawan noong Oktubre 23, 2001, at sa Senado noong Oktubre 24, 2001. Nilagdaan ito bilang batas ni Pangulong George W. Bush noong Oktubre 26, 2001. Nilalayon ng Patriot Act na pahusayin ang kakayahan ng pamahalaan na magsiyasat at pumigil sa mga gawaing terorismo at palawakin ang pagmamanman at mga kapangyarihan ng pagpapatupad ng batas, at tinanggihan nito ang batayang at pundamental na prinsipyo ng batas Ingles na nagsasaad na ang isang tao ay inosente hangga’t hindi napapatunayang nagkasala. Patuloy pa rin itong ginagamit hanggang ngayon ng hanay ng elite sa loob ng pamahalaan upang malusutan ang nararapat na proseso ng batas, ang karapatan sa pribasiya, at ang makatarungang paglilitis.

We will continue this study in our next article.

Ipagpapatuloy namin ang pag-aaral na ito sa aming susunod na artikulo.

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scripture, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.

> Ano ang ating kalagayan sa panahong ito na nakatatakot at solemne? Sa aba! Kay tindi ng kapalaluan na nangingibabaw sa iglesia, kay tindi ng pagkukunwari, ng pandaraya, ng pag-ibig sa magarang pananamit, ng kawalang-kabuluhan at mga aliwan, ng paghahangad sa pangingibabaw! Ang lahat ng mga kasalanang ito ay nagpalabo sa isip, anupa’t ang mga bagay na walang hanggan ay hindi natatalos. Hindi ba natin sasaliksikin ang Banal na Kasulatan, upang malaman natin kung nasaan na tayo sa kasaysayan ng sanlibutang ito? Hindi ba tayo magiging maalam hinggil sa gawaing ginaganap para sa atin sa panahong ito, at sa kalagayang nararapat nating panindigan, bilang mga makasalanan, habang nagpapatuloy ang gawaing pagbabayad-sala? Kung may anumang pagpapahalaga tayo sa kaligtasan ng ating mga kaluluwa, kailangan nating gumawa ng isang mapagpasiyang pagbabago. Dapat nating hanapin ang Panginoon na may tunay na pagsisisi; dapat nating ipahayag ang ating mga kasalanan, na may malalim na pagsisisi ng kaluluwa, upang ang mga iyon ay mapawi.

> “We must no longer remain upon the enchanted ground. We are fast approaching the close of our probation. Let every soul inquire, How do I stand before God? We know not how soon our names may be taken into the lips of Christ, and our cases be finally decided. What, oh, what will these decisions be! Shall we be counted with the righteous, or shall we be numbered with the wicked?

> Hindi na tayo dapat manatili sa lupang engkantado. Mabilis na tayong lumalapit sa pagtatapos ng ating panahon ng pagsubok. Tanungin nawa ng bawat kaluluwa, Ano ang aking katayuan sa harap ng Diyos? Hindi natin alam kung gaano kaaga mabanggit sa mga labi ni Cristo ang ating mga pangalan, at ang ating mga kaso ay mapasiyahan nang pinal. Ano, o ano ang magiging mga pasiyang ito! Mabibilang ba tayo sa mga matuwid, o mabibilang ba tayo sa mga masasama?

> “Let the church arise, and repent of her back-slidings before God. Let the watchmen awake, and give the trumpet a certain sound. It is a definite warning that we have to proclaim. God commands his servants, ‘Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins.’ The attention of the people must be gained; unless this can be done, all effort is useless; though an angel from heaven should come down and speak to them, his words would do no more good than if he were speaking into the cold ear of death. The church must arouse to action. The Spirit of God can never come in until she prepares the way. There should be earnest searching of heart. There should be united, persevering prayer, and through faith a claiming of the promises of God. There should be, not a clothing of the body with sackcloth, as in ancient times, but a deep humiliation of soul. We have not the first reason for self-congratulation and self exaltation. We should humble ourselves under the mighty hand of God. He will appear to comfort and bless the true seekers.

> Bangon nawa ang Simbahan, at magsisi sa kaniyang mga pagtalikod sa harap ng Diyos. Magising nawa ang mga bantay, at iparinig sa pakakak ang tiyak na tunog. Isang tiyak na babala ang dapat nating ipahayag. Iniuutos ng Diyos sa kaniyang mga lingkod, “Sumigaw ka nang malakas, huwag kang magpigil; itaas mo ang iyong tinig na parang pakakak, at ipakita mo sa aking bayan ang kanilang pagsalangsang, at sa sambahayan ni Jacob ang kanilang mga kasalanan.” Dapat makamit ang pansin ng mga tao; kung hindi ito magagawa, walang kabuluhan ang lahat ng pagsisikap; kahit bumaba pa ang isang anghel mula sa langit at mangusap sa kanila, ang kaniyang mga salita ay hindi magkakaroon ng higit na pakinabang kaysa kung siya’y nagsasalita sa malamig na tainga ng kamatayan. Ang Simbahan ay dapat magbangon at kumilos. Hindi kailanman darating ang Espiritu ng Diyos hangga’t hindi niya inihahanda ang daan. Dapat magkaroon ng taimtim na pagsisiyasat ng puso. Dapat magkaroon ng nagkakaisang, matiyagang pananalangin, at sa pamamagitan ng pananampalataya ang pag-angkin sa mga pangako ng Diyos. Hindi ang pagbibihis ng kayong-sako sa katawan, gaya ng sa sinaunang panahon, kundi ang malalim na pagpapakumbaba ng kaluluwa. Wala tayong kahit katiting na dahilan para sa sariling pagpupuri at pagpapakataas sa sarili. Dapat tayong magpakumbaba sa ilalim ng makapangyarihang kamay ng Diyos. Siya’y magpapakita upang aliwin at pagpalain ang mga tunay na naghahanap.

> “The work is before us; will we engage in it? We must work fast, we must go steadily forward. We must be preparing for the great day of the Lord. We have no time to lose, no time to be engaged in selfish purposes. The world is to be warned. What are we doing as individuals to bring the light before others? God has left to every man his work; everyone has a part to act, and we cannot neglect this work except at the peril of our souls.

> Ang gawain ay nasa harap natin; makikibahagi ba tayo rito? Dapat tayong gumawa nang mabilis; dapat tayong sumulong nang matatag. Dapat tayong maghanda para sa dakilang araw ng Panginoon. Wala tayong panahong masasayang, wala ring panahong ilalaan sa makasariling layunin. Dapat balaan ang sanlibutan. Ano ang ginagawa natin, bilang mga indibidwal, upang dalhin ang liwanag sa harap ng iba? Ipinagkatiwala ng Diyos sa bawat tao ang kaniyang gawain; bawat isa ay may bahaging gagampanan, at hindi natin maaaring ipagwalang-bahala ang gawaing ito malibang ilagay natin sa panganib ang ating mga kaluluwa.

> “O my brethren, will you grieve the Holy Spirit, and cause it to depart? Will you shut out the blessed Saviour, because you are unprepared for his presence? Will you leave souls to perish without the knowledge of the truth, because you love your ease too well to bear the burden that Jesus bore for you? Let us awake out of sleep. ‘Be sober, be vigilant; because your adversary the Devil, as a roaring lion, walketh about, seeking whom he may devour.’” Review and Herald, March 22, 1887.

> O aking mga kapatid, pighatiin ba ninyo ang Espiritu Santo at papalayuin Siya? Itataboy ba ninyo ang Pinagpalang Tagapagligtas, sapagkat hindi kayo nakahanda sa Kaniyang presensya? Pababayaan ba ninyong mapahamak ang mga kaluluwa na walang kaalaman sa katotohanan, sapagkat masyado ninyong iniibig ang inyong kaginhawahan para pasanin ninyo ang pasaning dinala ni Jesus alang-alang sa inyo? Magising tayo mula sa pagkakatulog. "Maging mahinahon kayo, maging mapagbantay; sapagkat ang inyong kaaway, ang Diyablo, na gaya ng umuungal na leon, ay gumagala, na humahanap kung sino ang maaari niyang lamunin." Review and Herald, Marso 22, 1887.

Back to Articles