Article

# Elijah - Number Thirteen

Elias - Bilang Labintatlo

Forty-six

Apatnapu't anim

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

Sa naunang artikulo, iniaayon natin si Elias sa kasaysayan mula 1798 hanggang 1844. Sa paraang simboliko, pumasok si Elias sa kasaysayang iyon nang ibinangon si William Miller upang ipahayag ang unang mensahe ng anghel. Ang balo sa Sarepta ay kumakatawan sa isang tapat na iglesia na nangangalap ng dalawang patpat, o dalawang bansa na magiging isang bansa noong Oktubre 22, 1844.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> At sabihin mo sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, kukunin ko ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga bansa, saan man sila naparoon, at titipunin ko sila sa bawat panig, at dadalhin ko sila sa kanilang sariling lupain. At gagawin ko silang isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang magiging hari sa kanilang lahat; at hindi na sila magiging dalawang bansa, ni mahahati pa sila kailanman sa dalawang kaharian. Ni hindi na nila dadungisan ang kanilang sarili sa kanilang mga diyus-diyusan, ni sa kanilang mga karumaldumal na bagay, ni sa alinman sa kanilang mga pagsalangsang; kundi ililigtas ko sila mula sa lahat ng kanilang mga pook na tinatahanan, na doon sila nagkasala, at lilinisin ko sila; kaya’t sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos. At si David na aking lingkod ay magiging hari sa kanila; at silang lahat ay magkakaroon ng iisang pastol. Lalakad din sila sa aking mga kahatulan, at iingatan ang aking mga palatuntunan, at isasagawa ang mga iyon. At tatahan sila sa lupain na ibinigay ko kay Jacob na aking lingkod, na tinirhan ng inyong mga magulang; at tatahan sila roon, sila, at ang kanilang mga anak, at ang mga anak ng kanilang mga anak, magpakailanman; at si David na aking lingkod ay magiging kanilang prinsipe magpakailanman. Bukod dito, gagawa ako sa kanila ng tipan ng kapayapaan; ito’y magiging tipang walang hanggan sa kanila; at itatatag ko sila at pararamihin ko sila, at ilalagay ko ang aking santuwaryo sa gitna nila magpakailanman. At ang aking tabernakulo ay sasakanila rin; oo, ako’y magiging kanilang Diyos, at sila’y magiging aking bayan. At makikilala ng mga bansa na ako, ang Panginoon, ang nagpapabanal sa Israel, kapag ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila magpakailanman. Ezekiel 37:21-28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

May ilang pagpapalang tinukoy ni Ezekiel na ipinangako sa dalawang patpat, na siyang dalawang bansang nagiging iisang bansa. Magsisimula tayo sa pagsasaalang-alang sa apat sa mga pagpapalang iyon na tinukoy ni Sister White bilang apat na “pagparito,” na pawang natupad nang sabay-sabay noong ika-22 ng Oktubre, 1844.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

Ang unang “pagparito” na tinutukoy ni Sister White ay ang pagparito ng mataas na saserdote para sa “paglilinis ng santuwaryo,” na magaganap sa katapusan ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Ang talatang iyon ang nagbibigay ng sagot sa tanong sa Daniel walo, talatang labintatlo, na nagtatanong, “Hanggang kailan ang pangitain hinggil sa araw-araw na hain, at sa pagsalansang na nagdudulot ng pagkatiwangwang, upang ibigay ang santuwaryo at ang hukbo upang yurakan?” Tinutukoy ng talatang labing-apat na ang paglilinis ng santuwaryo ay magsisimula sa katapusan ng dalawang libo’t tatlong daang taon. Sinasabi ni Ezekiel na kukunin ng Diyos “ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga bansa, saan man sila naparoon, at titipunin Niya sila sa bawat panig, ... at ang bansang natipon ay hindi na magpapakadumi pa sa kanilang sarili” sapagkat “lilinisin ko sila: kaya’t sila’y magiging aking bayan, at ako’y magiging kanilang Diyos.”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

Noong Oktubre 22, 1844, ang ikalawang “pagparito” na tinukoy ni Sister White ay ang kaganapan ng Daniel kabanata pito, talatang labintatlo, na nagsasaad na ang Anak ng tao ay darating sa Matanda sa mga Araw upang tumanggap ng isang kaharian. Sinasabi ni Ezekiel na gagawin ng Diyos silang “isang bansa sa lupain, sa mga bundok ng Israel; at isang hari ang magiging hari nila sa kanilang lahat.” Inilalarawan ni Ezekiel si Cristo bilang hari sa pangalang “David,” nang sabihin niya na “Si David na aking lingkod ang magiging hari sa kanila.” Tinutukoy din niya na si Cristo, bilang si David, ang magiging “iisa nilang pastol” at na ang Kanyang “lingkod na si David” ay “magiging prinsipe nila magpakailanman.” Ang isang hari, ayon sa kahulugan, ay kailangang may pamagat bilang hari, at kailangan din niya ng isang sakop na pamamahalaan at ng mga mamamayan ng kanyang kaharian. Kung walang mga mamamayan, walang kaharian.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Nakita ko sa mga pangitain sa gabi, at narito, may isang tulad sa Anak ng tao na dumating na kasama ng mga alapaap ng langit; at lumapit siya sa Matanda sa mga Araw, at dinala nila siya na malapit sa harap niya. At ibinigay sa kaniya ang kapamahalaan, ang kaluwalhatian, at ang kaharian, upang ang lahat ng mga bayan, mga bansa, at mga wika ay maglingkod sa kaniya: ang kaniyang kapamahalaan ay isang walang hanggang kapamahalaan, na hindi lilipas, at ang kaniyang kaharian, yaong hindi mawawasak. Daniel 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

Ang ikatlong "pagparito" na tinukoy ni Sister White ay yaong nang si Cristo, bilang "sugo ng tipan," ay biglang pumarito sa Kanyang templo upang dalisayin ang mga anak ni Levi. Sinasabi ni Ezekiel na si Cristo "ay lilinisin sila: kaya sila'y magiging aking bayan, at ako'y magiging kanilang Diyos," at na "bukod dito" Siya'y gagawa ng "isang tipan ng kapayapaan sa kanila," na "magiging isang tipang walang hanggan." Matutupad ang tipan kapag "ilalagay" ng Diyos ang Kanyang "santuwaryo sa gitna nila," at na "malalaman ng mga bansa na ako, ang Panginoon, ay nagpapabanal sa Israel, kapag ang aking santuwaryo ay nasa gitna nila."

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> Narito, aking susuguin ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, ang Sugo ng Tipan, na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? at sino ang makakatayo kapag siya’y nahayag? sapagkat siya’y gaya ng apoy ng tagapadalisay, at gaya ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo na parang tagapadalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang dadalisayin ang mga anak ni Levi, at lilinisin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y maghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y ang handog ni Juda at ng Jerusalem ay magiging kalugud-lugod sa Panginoon, gaya ng sa mga unang araw, at gaya ng sa mga taong una. Malakias 3:1-4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

Ang sugong naghanda ng daan para kay Cristo, ang “sugo ng tipan” sa kasaysayan mula 1798 hanggang 1844, ay si Elias, na kinatawan ni William Miller. Nang biglang dumating si Cristo sa Kanyang templo, Kanyang dinalisay ang “mga anak ni Levi” na gaya ng “apoy ng tagadalisay.”

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

Ang isa pang “pagdating” na natupad noong Oktubre 22, 1844, ay ang pagdating ng kasintahang-lalaki. Makalawang tinukoy ni Ezekiel na ang bansang tinipon mula sa dalawang patpat ay magiging bayan ng Diyos, at na Siya’y magiging kanilang Diyos. Ito ay naisakatuparan sa pamamagitan ng kasal. Noong Oktubre 22, 1844, ang apat na propesiyang natupad, na tinutukoy ni Kapatid na White, ay pawang natukoy sa pamamagitan ng patotoo ng dalawang patpat ni Ezekiel.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

Si Elias ay kumakatawan sa mensaherong naghahanda ng daan para sa Mensahero ng Tipan. Kinilala ni Cristo si Juan Bautista bilang ang mensaherong naghanda ng daan para sa Kaniyang unang pagparito. Kinilala ni Sister White si William Miller bilang si Elias, at inihanda ni Miller ang daan para sa pagdating ni Cristo bilang ang "Dakilang Saserdote," ang "Anak ng Tao," ang "Mensahero ng Tipan," at ang "Lalaking Ikakasal."

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

Pagkaraan ng tatlo’t kalahating taon, si Elias ay nagmula sa Sarepta, na doo’y siya’y nanuluyan kasama ng balo at ng anak nito, at inutusan niya si Ahab na ipatawag ang buong Israel sa Bundok Karmelo. Sinasabi ni Ezekiel na malalaman ng mga Hentil na ang Diyos ay Diyos, kapag inilagay Niya ang Kaniyang santuwaryo sa kalagitnaan ng bansang natipon mula sa dalawang patpat. Sa Bundok Karmelo, sinabi ni Elias sa Israel na pumili kung ang Diyos ba ang Diyos o si Baal ang Diyos, ngunit inilagay niya ang tanong sa balangkas hindi lamang ng kung sino ang tunay na Diyos, kundi pati ng kung sino ang tunay na propeta.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> At lumapit si Elias sa buong bayan at nagsabi: Hanggang kailan kayo magdadalawang-isip sa pagitan ng dalawang paninindigan? Kung ang Panginoon ay Diyos, sumunod kayo sa kanya; ngunit kung si Baal, kay Baal kayo sumunod. At hindi siya sinagot ng bayan ni isang salita. Pagkatapos ay sinabi ni Elias sa bayan, Ako, ako lamang, ang natitirang propeta ng Panginoon; ngunit ang mga propeta ni Baal ay apat na raan at limampung lalaki. Unang Hari 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

Nang bumaba ang apoy mula sa langit at tinupok ang handog ni Elias, nalaman ng buong Israel, kabilang si Ahab, na ang Diyos ni Elias ay ang Diyos. Ang pagbaba ng apoy sa Bundok Karmel ay palatandaan ng panahon kung kailan inilagay ng Diyos ang Kanyang santuwaryo sa gitna ng bansang binubuo ng dalawang patpat. Ipinakita ng himala ng apoy sa Bundok Karmel na ang Diyos ay Siya ngang Diyos, at si Baal ay isang huwad na diyos.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

Ang himala sa Sarepta, nang si Elias ay nag-unat ng kaniyang sarili sa ibabaw ng patay na anak ng balo nang makaitlo, ay nagpatunay sa kaniya na si Elias ay isang tao ng Diyos, at ang himala sa Karmelo ay nagpamalas din ng gayon. Hindi lamang pinatunayan ng apoy sa Karmelo na ang Diyos ay Diyos, kundi ipinamalas din nito na si Elias ay tunay na propeta ng Diyos, kaiba sa mga propeta ni Baal at sa mga propeta ng mga kakahuyan. Sa kasaysayan ng 1840 hanggang 1844, si Miller at ang mga Millerita ay napatunayang mga tunay na propeta, kaiba sa mga huwad na propeta ng apostatang Protestantismo, na sa mismong kasaysayang iyon ay ipinamalas nila na sila ang mga anak na babae ni Jezebel.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

Ang pangyayari kay Elias sa Karmelo ay kumakatawan sa gawaing pagtukoy sa tunay na sungay ng Protestantismo, sapagkat ang ikaanim na kaharian sa hula ng Biblia, ang halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis labing-tatlo, ay may isang sungay ng Protestantismo at isang sungay ng Republikanismo, at noong 1798 ay bagong nagsimula ang kaniyang paghahari. Noong 1798, sa katapusan ng tatlo at kalahating taon ng paghahari ni Jezebel, si Elias ay nagmula sa Sarepta upang malinaw na itangi kung aling iglesia ang siyang sungay ng Protestantismo sa halimaw na mula sa lupa.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

Ang balo ng Sarepta ay naglalakbay mula sa kasaysayan ng Tiatira tungo sa kasalan, kung saan aalisin ang kaniyang pagkabalo. Ang kaniyang muling nabuhay na anak ay kumakatawan sa mga pinatay ni Jezabel sa loob ng tatlo't kalahating taon ng tagtuyot. Ang dalawang patpat na kaniyang tinitipon upang magsiga ay ang dalawang sambahayan ng literal na Israel na titipunin upang maging isang bansa, at ang bansang iyon ay ang espirituwal na Israel. Gagamitin ng balo ang dalawang patpat upang magpaningas ng apoy, na naganap sa Karmelo at noong Oktubre 22, 1844, nang dalisayin ng sugo ng tipan ang mga anak ni Levi sa pamamagitan ng "apoy ng tagapagdalisay."

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

Ang apoy ay sagisag ng pagbubuhos ng Espiritu ng Diyos, na naganap sa Carmel at sa Midnight Cry na umabot sa rurok noong Oktubre 22, 1844.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> At nang ganap nang sumapit ang araw ng Pentecostes, silang lahat ay may isang diwa at nagkakatipon sa isang dako. At biglang may dumating na isang tunog mula sa langit na gaya ng humahagibis na malakas na hangin, at napuno nito ang buong bahay na kinaroroonan nila, na sila’y nakaupo. At nagpakita sa kanila ang mga dilang gaya ng apoy na nahahati, at lumapag ito sa bawat isa sa kanila. At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo, at nagsimulang magsalita sa ibang mga wika, ayon sa ibinigay sa kanila ng Espiritu na kanilang bibigkasin. Mga Gawa 2:1-4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

Ang pagbubuhos ng Espiritu ay sumasagisag sa pagpapahayag ng isang mensahe, at ang balo ay magpapaningas ng apoy upang siya’y makapaghanda ng pagkaing kaniyang kakainin, na siyang mensahe.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> At naparoon ako sa anghel, at sinabi ko sa kaniya, Ibigay mo sa akin ang munting aklat. At sinabi niya sa akin, Kunin mo ito, at kainin mo; at papaitin nito ang iyong tiyan, ngunit sa iyong bibig ay magiging matamis na gaya ng pulot. At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko ito; at sa aking bibig ay matamis na gaya ng pulot; at pagkakain ko nito, ang aking tiyan ay naging mapait. Apocalipsis 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

Ang mensaheng kaagad na ipinahayag ni Ahab kay Jezebel ay na ang Diyos ni Elijah ang tunay na Diyos, sapagkat katatapos lamang niyang masaksihan ang pagsagot ng Diyos ni Elijah sa pamamagitan ng apoy. Ang mensaheng kaagad na nabuksan noong Oktubre 22, 1844 ay ang mensahe ng ikatlong anghel. Sa alinmang kaso, ang mensaheng inihatid ni Ahab, o ang mensahe ng ikatlong anghel, ay nagpapaalab ng poot ni Jezebel.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> Ngunit ang mga balitang mula sa silangan at mula sa hilaga ay magbibigay-ligalig sa kanya; kaya’t siya’y lalabas na may matinding poot upang magwasak at lubos na puksain ang marami. Daniel 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

Ang “mga balitang mula sa silangan at hilaga” ni Daniel ay kumakatawan sa mensaheng nagpapagalit sa hari ng hilagaan, na si Jezebel, at siya ang nagpapasimula ng pangwakas na pag-uusig sa kasaysayan ng sanlibutan. Ang mensaheng iyon ay isinagisag ng pabalita ni Ahab kay Jezebel, at ng pagdating ng mensahe ng ikatlong anghel sa pagbubukas ng paghuhukom noong 1844.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> At isinaysay ni Ahab kay Jezebel ang lahat ng ginawa ni Elias, pati kung paanong pinaslang niya sa tabak ang lahat ng mga propeta. Nang magkagayo’y nagsugo si Jezebel ng isang sugo kay Elias, na sinasabi, Gayon nawa ang gawin sa akin ng mga diyos, at higit pa, kung hindi ko gawing gaya ng buhay ng isa sa kanila ang iyong buhay bukas sa ganitong oras. 1 Hari 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

Si Elias, bilang isang simbolo, ay kinakatawan ng panahong nasa ilang mula 538 hanggang 1798. Pagkatapos, noong 1798, si Elias ay lumitaw sa kasaysayan bilang si William Miller. Noong 1844, si Elias ay tumatawag na bumaba mula sa langit ang apoy ng Sigaw sa Hatinggabi. Pagkatapos, noong 1863, si Elias at ang kaniyang mensahe ay itinakwil. Ang kaniyang mensahe ay ang mensahe ni Moises hinggil sa "pitong ulit," na kinakatawan din ng mensahe ng dalawang kahoy ni Ezekiel. Ang pagtitipon ng dalawang kahoy sa pagtatapos ng kanilang pagkakalat ay siyang mensahe ng balo ng Sarepta, at tinipon niya ang dalawang kahoy bago maghanda ng pagkain.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

Ayon kina James at Ellen White, ang Adbentismong Millerita ay naging Adbentismong Laodiceano noong 1856, at nang pagkaraan ay tinanggihan nila noong 1863 ang mensahe ni Elias hinggil sa “pitong ulit” ni Moises, inalis nila ang kakayahang lohikal na maunawaan ang paglago ng kaalaman hinggil sa “pitong ulit” na nilayon ng Diyos na ipalitaw noong 1856 (sa pamamagitan ng walong hindi natapos na artikulo ni Hiram Edson). Napilitan sila ng lohika na simulang buwagin ang saligang sistema ng mga katotohanang inakay ng mga anghel si William Miller upang tipunin. Ang unang “bato” na natuklasan ni Miller ay ang batong-panulukang ikatitisod ng Adbentismong Laodiceano sa buong kasaysayan nito. Ang pagtatakwil sa unang batong iyon ng katotohanan ang nagbunga ng pagkabulag ng Laodicea, isang sintomas na maaaring malunasan, ngunit bihirang pagsikapan.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

Ang paglilinis ng templo na nagsimula noong Oktubre 22, 1844, ay sumaklaw sa paglilinis ng “hukbo” na nayurakan kasama ng santuwaryo sa Daniel 8:13. Ang hukbong ito ay kinakatawan ng “dalawang patpat” na tinipon ng balo ng Zarephath bilang panggatong. Ang dalawang patpat ay ang dalawang sambahayan ng literal na sinaunang Israel. Ang literal na Efraim at Juda ay titipunin upang maging isang espirituwal na bansa, at dadalisayin ng sugo ng tipan sa pagbubukas ng paghatol. Ang dalawang bansang iyon ang “hukbo” na nayurakan.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

Ang pangako ni Ezekiel ay na kukunin ng Diyos “ang mga anak ni Israel mula sa gitna ng mga Hentil, saan man sila naparoon”, at “titipunin sila” “at dadalhin sila sa kanilang sariling lupain.” Ang lupain ng literal na Israel ay ang maluwalhating lupain, o ang Lupang Pangako, o ang Juda. Noong 1798, ang espirituwal na maluwalhating lupain ay ang lupain ng halimaw sa lupa na may dalawang sungay na binanggit sa Apocalipsis labing-tatlo.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> Noong araw na itinaas ko ang aking kamay sa kanila, upang ilabas sila mula sa lupain ng Egipto tungo sa isang lupaing aking siniyasat para sa kanila, na umaapaw sa gatas at pulot, na siyang kaluwalhatian ng lahat ng lupain. . . . Gayunma’y itinaas ko rin ang aking kamay sa kanila sa ilang, na hindi ko sila ipapasok sa lupaing ibinigay ko sa kanila, na umaapaw sa gatas at pulot, na siyang kaluwalhatian ng lahat ng lupain. Ezekiel 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

Ang dalawang literal na sambahayan ng Israel ay nanirahan sa lupain na siyang “kaluwalhatian ng lahat ng lupain,” ang lupain na “umaagos” ng “gatas at pulot.” Nang ang dalawang literal na sambahayan ng Israel ay tinipon na maging espirituwal na Israel, sila’y pinangakuang ilalagay sa kanilang sariling lupain. Ang espirituwal na “maluwalhating lupain” ay ang dako kung saan, sa panahon ng paghahari ng halimaw na mula sa lupa, matatagpuan ang kilusan ng mga Millerite sa pasimula at ang kilusan ng sandaang apatnapu’t apat na libo sa wakas. Ang kilusang kumakatawan sa sandaang apatnapu’t apat na libo ay maitatayo lamang sa lupain ng halimaw na mula sa lupa. Anumang kilusan na nag-aangking ito ang kilusan ng ikatlong anghel mula sa alinmang ibang lupain ay huwad, sapagkat ang Alpha at Omega ay laging inilalarawan ang wakas sa pamamagitan ng pasimula.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> Ang walang kapantayang mga habag at mga pagpapala ng Diyos ay ibinuhos sa ating bansa; ito’y naging lupain ng kalayaan, at naging kaluwalhatian ng buong daigdig. Ngunit sa halip na magbalik ng pasasalamat sa Diyos, sa halip na parangalan ang Diyos at ang kaniyang kautusan, ang mga nagpapakilalang Kristiyano ng Amerika ay napaalsa ng pagmamataas, kasakiman, at sariling kasapatan. . . .

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> Dumating na ang panahon na ang kahatulan ay nabuwal sa mga lansangan, at ang katarungan ay hindi makapasok, at ang umiiwas sa kasamaan ay nagiging biktima. Ngunit ang bisig ng Panginoon ay hindi maikli upang hindi makapagligtas, at ang kaniyang pakinig ay hindi mabigat upang hindi makarinig. Ang bayan ng Estados Unidos ay naging bayang kinatangi; ngunit kapag kanilang pinaghihigpitan ang kalayaang pangrelihiyon, isinusuko ang Protestantismo, at nagbibigay-katigan sa Papismo, mapupuno ang takal ng kanilang pagkakasala, at ang 'pambansang apostasiya' ay itatala sa mga aklat sa langit. Ang ibubunga ng apostasyang ito ay pambansang pagkawasak. Review and Herald, Mayo 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

Tinutukoy ng Daniel kabanata 8, talata 13 at 14, ang pagyurak sa kapuwa santuwaryo at hukbo. Ang hukbo ay ang dalawang sambahayan ng literal na Israel. Ang Jerusalem ay niyurakan sa loob ng isang libo dalawang daan at animnapung taon ng Madilim na Panahon.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng isang pamalo; at ang anghel ay tumayo at nagsabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba doon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at yuyurakan nila ang banal na lunsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Pahayag 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

Sa kabanata labing-isa ng Apocalipsis, si Juan ay inutusan na sukatin hindi lamang ang templo, kundi pati “ang mga sumasamba roon.” Sa pananaw ng propesiya, si Juan ay itinakda sa petsang ika-22 ng Oktubre, 1844, nang siya’y inutusan na sukatin ang templo at ang mga sumasamba roon.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> At kinuha ko ang munting aklat mula sa kamay ng anghel, at kinain ko ito; at sa aking bibig ay matamis na gaya ng pulot; at pagkakain ko nito, pumait ang aking tiyan. Apocalipsis 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

Sa kabanata sampu, talatang sampu ng Apocalipsis, isinagisag ni Juan ang mapait na kabiguan ng Oktubre 22, 1844, at siya’y agad na inutusang sukatin kapwa ang santuwaryo at ang hukbo. Ang paksa ng tanong sa Daniel walo, talatang labintatlo, ay ang pagyurak sa kapwa santuwaryo at hukbo. Ipinabatid sa atin ni Juan na ang “mga Hentil” ay “yuyurak” sa “banal na lunsod” sa loob ng “apatnapu’t dalawang buwan.” Ang apatnapu’t dalawang buwan ay ang tatlo’t kalahating taon ni Elias. Ito ang Panahon ng Kadiliman mula 538 hanggang 1798. Nasa pananaw na propetiko noong Oktubre 22, 1844, si Juan ay inutusang iwan ang looban at “huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay ito sa mga Hentil, at ang banal na lunsod ay kanilang yuyurakan sa loob ng apatnapu’t dalawang buwan.”

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

Nang utusan si Juan na sukatin ang “templo, at ang dambana, at ang mga sumasamba roon,” ayon sa mga salita ng Daniel kabanata walo, talatang labintatlo, inutusan siyang sukatin ang santuwaryo at ang hukbo. Kung si Juan ay sinabihang “huwag” bilangin ang isang libo dalawang daan at animnapung taon, kung gayon ay dapat niyang sukatin mula 1798 hanggang sa kinatatayuan niya noong 1844. Mula 1798 hanggang 1844, kapag sinukat, ay kumakatawan sa apatnapu’t anim na taon. Ang pasimula ng apatnapu’t anim na taon ay noong 1798, nang natupad ang “pitong ulit” ni Moises laban sa hilagang sambahayan ng Israel. Ang wakas ng apatnapu’t anim na taon ay noong 1844, nang natupad ang “pitong ulit” ni Moises laban sa timog na sambahayan ng Israel. Ang pagsukat ni Juan ay tumutumbas sa apatnapu’t anim na taon. Ang bilang na apatnapu’t anim ay sumasagisag sa templo. Sinabi ni Jesus, “Wasakin ninyo ang templong ito, at sa tatlong araw ay ibabangon ko ito,” ngunit ang mga Judiong mapagtalo ay nagsabing ang templo ay itinayo sa loob ng apatnapu’t anim na taon.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> Sumagot si Jesus at sinabi sa kanila, “Wasakin ninyo ang templong ito, at sa loob ng tatlong araw ay ibabangon ko itong muli.” Pagkatapos ay sinabi ng mga Hudyo, “Apatnapu’t anim na taon nang itinatayo ang templong ito, at itatayo mo ba itong muli sa loob ng tatlong araw?” Ngunit ang tinutukoy niya ay ang templo ng kanyang katawan. Juan 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

Tinaglay ni Hesus ang laman ni Adan matapos ang pagkahulog ni Adan, kalakip ang lahat ng mga minanang kapinsalaan nito, upang magtakda ng halimbawa upang tayo’y makapagtagumpay gaya ng Kanyang pagtagumpay. Batay sa patotoo ng dalawang saksi, ang ituro na ang laman ni Cristo ay hindi nagtataglay ng mga minanang kapinsalaan ng apat na libong taon ng kasalanan ay pagpapalaganap ng alak ng Babilonya, sapagkat ang ituro na hindi tinanggap ni Cristo ang mga minanang kahinaang iyon ay isang pangunahing doktrina ng Katolisismo.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> At bawat espiritu na hindi nagpapahayag na si Jesucristo ay naparito sa laman ay hindi sa Diyos; at ito ang espiritu ng antikristo, na inyong narinig na darating; at ngayo’y nasa sanlibutan na. 1 Juan 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> Sapagkat maraming manlilinlang ang nagsilitaw sa sanlibutan, na hindi kumikilala na si Jesucristo ay naparito sa laman. Ito ang manlilinlang at ang antikristo. 2 Juan 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

Ang templo ng katawan ni Cristo ay ang templo ng katawan ng bawat tao.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> Si Cristo ay hindi nasa kasing-paborableng kalagayan sa tigang at mapanglaw na ilang upang tiisin ang mga tukso ni Satanas gaya ni Adan nang siya’y tinukso sa Eden. Ang Anak ng Diyos ay nagpakababa at nag-ako ng kalikasang pantao matapos na ang lahi ng tao ay maligaw sa loob ng apat na libong taon palayo sa Eden at sa kanilang orihinal na kalagayan ng kadalisayan at katuwiran. Sa mahabang mga panahon ay inukitan na ng kasalanan ang lahi ng kakila-kilabot na mga bakas; at ang pisikal, pangkaisipan, at moral na pagkasira ay nanaig sa buong sangkatauhan.

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> Nang sinalakay si Adan ng Manunukso sa Eden, siya’y walang dungis ng kasalanan. Siya’y nakatayo sa lakas ng kaniyang kasakdalan sa harap ng Diyos. Ang lahat ng mga sangkap at mga kapangyarihan ng kaniyang pagkatao ay magkakapantay ang pagkahubog at nasa maayos na pagkakatimbangan.

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> Si Cristo, sa ilang ng tukso, ay tumayo sa lugar ni Adan upang harapin at tiisin ang pagsubok na hindi natiis ni Adan. Dito, alang-alang sa makasalanan, nagtagumpay si Cristo, apat na libong taon matapos talikuran ni Adan ang liwanag ng kanyang tahanan. Sa pagkakahiwalay sa presensya ng Diyos, ang angkan ng tao ay, sa bawat sunud-sunod na salinlahi, lalong napapalayo mula sa orihinal na kadalisayan, karunungan, at kaalamang tinaglay ni Adan sa Eden. Pinasan ni Cristo ang mga kasalanan at kahinaan ng sangkatauhan ayon sa kalagayan ng mga iyon noong Siya’y pumarito sa lupa upang tulungan ang tao. Alang-alang sa sangkatauhan, taglay Niya ang mga kahinaan ng bumagsak na tao, kinailangan Niyang tiisin ang mga tukso ni Satanas sa lahat ng punto kung saan sasalakayin ang tao. Selected Messages, book 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

Sa ikalawang kabanata ng Juan, si Cristo ay nagsalita tungkol sa Kanyang katawan bilang isang templo, at ang Kanyang katawan-templo ay tulad ng sa isang tao na may mga dehenerasyon bunga ng apat na libong taon ng nagkapatong-patong na kahinaan. Ang templong pantao na tinukoy ni Cristo ay binubuo ng apatnapu’t anim na kromosoma. Nang umakyat si Moises sa Sinai upang tanggapin ang kautusan at ang mga tagubilin para sa pagtatayo ng templo, nanatili siya sa bundok sa loob ng apatnapu’t anim na araw. Tumutukoy si Ezekiel sa paglalagay ni Cristo ng Kanyang templo sa “kalagitnaan” ng dalawang tungkod. Ang panahong mula sa pagtatapos ng pitong panahon ng kaharian sa hilaga at ng kaharian sa timog, na ipinasukat kay Juan, ay apatnapu’t anim na taon, at kinakatawan nito ang “kalagitnaan” o ang yugto ng panahon sa pagitan ng 1798 at 1844. Sa mga apatnapu’t anim na taong iyon, itinayo ni Jesus ang espirituwal na templo na bigla Niyang lilinisin sa Kanyang pagdating bilang Sugo ng Tipan. Bilang Sugo ng Tipan, isusulat Niya ang Kanyang kautusan sa mga puso ng Kanyang bayan. Ang kautusang iyon ay kinakatawan ng dalawang tapyas na bato. Ang unang tapyas ay may apat na utos, ang ikalawang tapyas ay may anim. Kapag pinagsama, kinakatawan nila ang bilang na apatnapu’t anim.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

Ang pagtitipon ng espirituwal na Israel mula 1798 hanggang 1844 ay kumakatawan sa pagtitipon ng espirituwal na Israel, subalit kumakatawan din ito sa pagtatatag ng isang templo.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> Sa kanya na inyong nilalapitan, na gaya ng batong buhay, bagaman itinakwil ng mga tao, gayunma’y hinirang ng Diyos at mahalaga, kayo rin, na tulad ng mga batong buhay, ay itinatayo bilang isang bahay na espirituwal, isang banal na pagkasaserdote, upang maghandog ng mga haing espirituwal na katanggap-tanggap sa Diyos sa pamamagitan ni Jesucristo.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> Kaya nga nasusulat din sa Kasulatan, Narito, inilalagay ko sa Sion ang isang pangunahing batong panulok, hinirang, mahalaga: at ang sumasampalataya sa kaniya’y hindi mapapahiya.

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> Kaya, sa inyo na sumasampalataya, siya’y mahalaga; ngunit sa mga masuwayin, ang batong itinakwil ng mga tagapagtayo, siya rin ang ginawang pangulo sa panulok, at isang batong katitisuran, at isang malaking batong ikatitisod, maging sa mga natitisod sa salita, sapagkat sila’y masuwayin; na sa bagay ding ito sila’y itinalaga.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> Datapuwa’t kayo ay isang lahing hinirang, isang maharlikang pagkasaserdote, isang bansang banal, isang bayang natatangi; upang inyong ipahayag ang mga kapurihan niya na tumawag sa inyo mula sa kadiliman tungo sa kaniyang kagila-gilalas na liwanag: Na noong una’y hindi isang bayan, datapuwa’t ngayo’y bayan ng Diyos; na hindi nakatamo ng awa, datapuwa’t ngayo’y nakatamo na ng awa. 1 Pedro 2:4-10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

Ang templong itinayo mula 1798 hanggang 1844 ay may isang uri ng mga tao na “itinalaga” sa pagsuway. Ang kanilang pagsuway ay nahayag sa pamamagitan ng kanilang pagtanggi sa “pitong panahon,” sa “batong panulukan,” sa “batong itinakwil ng mga tagapagtayo,” na siyang “malaking batong pangbuwal” at “batong katitisuran.”

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

Ang uring "hirang ng Diyos" ay kinilala ang "bato" na "itinakuwil ng mga tao" bilang ang "batong buhay," at bilang ang "bato" na "hirang ng Diyos, at" "mahalaga." Ang "hirang ng Diyos," ang "lahing hirang" ay sa "nakaraang mga panahon" ay "hindi isang bayan, ngunit" pagkatapos ay magiging "bayan ng Diyos." Nang tinipon ng Diyos ang dalawang kahoy, inilabas Niya sila mula sa "mga Hentil." Sila ay magiging Kaniyang bayan nang pinag-isa Niya ang dalawang bansa bilang isa sa loob ng apatnapu’t anim na taon, mula 1798 hanggang 1844.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

Iisa lamang ang saligan, at ang saligang iyon ay si Jesucristo, ngunit ang "batong katitisuran" na naging saligan ng kasaysayan na itinakwil ng mga masuwayin ay ang "pitong ulit" ni Moises. Noong itinakwil ang "pitong ulit" noong 1863, iyon ay pagtatakwil kay Jesucristo.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

Ang paghahain ng mga kathang-isip na nagpapahiwatig na ang paglilinis ng santuwaryo na nagsimula noong Oktubre 22, 1844 ay kaganapan lamang ng propesiya ng dalawang libo’t tatlong daang taon, ay nagtutukoy sa isang hungkag na santuwaryo, isang santuwaryong walang hukbo, isang kahariang walang mga mamamayan. Walang anumang layunin para sa santuwaryo na ibinigay sa pamamagitan ng inspirasyon na may higit na prayoridad kaysa sa sinabi ng Diyos na layunin ng santuwaryo.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> At igagawa nila ako ng isang santuwaryo; upang ako’y manahan sa gitna nila. Exodo 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

Sa Banal na Kasulatan, ang santuwaryo ng Diyos ay laging kaugnay ng Kaniyang bayan, na siyang hukbo. Ang dalawang patpat ni Ezekiel, na tinutukoy bilang dalawang bansa, ay magiging isang bansa, at ang santuwaryo ng Diyos ay magiging nasa gitna nila. Ang pagbaluktot sa tanong ng talatang labing-tatlo ng Daniel walo, upang ikubli ang tunay na itinatanong ng tanong, ay kasabay na pagtanggi rin sa "isang banal" sa talatang labing-tatlo, na siyang tinanong upang sagutin ang tanong.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Nang magkagayo’y narinig ko ang isang banal na nagsasalita, at ang isa pang banal ay nagsabi sa banal na yaong nagsasalita, Hanggang kailan ang pangitain tungkol sa palaging handog, at sa pagsalangsang ng pagkatiwangwang, na kapuwa ang santuario at ang hukbo ay ibinibigay upang yurakan? At sinabi niya sa akin, Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuario. Daniel 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

Ang makalangit na nilalang na tinanong ng katanungan ay tinawag na “yaong isang banal,” at ang pananalita ay isinalin mula sa salitang Hebreo na “Palmoni,” na ang ibig sabihin ay ang kamangha-manghang tagabilang, ang tagabilang ng mga lihim. Sa sipì na siyang pangunahing haligi at saligan ng Adbentismo, ipinakikilala ni Cristo ang Kaniyang sarili bilang ang kamangha-manghang tagabilang. Ginagawa Niya ito mismo doon kung saan Kaniyang tinutukoy ang ugnayan sa pagitan ng pinakamahabang hula ukol sa panahon sa Biblia at gayundin ng hula ukol sa dalawanlibo’t tatlong-daang araw. Ang pinakamahabang hula ukol sa panahon ay ang panunumpa ni Moises, na siyang “pitong panahon” ng Levitico dalawampu’t anim. Ito ang hula na tumutukoy sa pagkakapangalat at pagkaalipin ng dalawang sambahayan ng Israel, na kinikilala bilang ang “hukbo” na yuyurakan sa talatang labintatlo; samantalang sa talatang labing-apat, kinikilala naman ang hula tungkol sa pagyurak sa santuwaryo. Ang dalawang hulang ito ay natupad noong Oktubre 22, 1844, matapos tipunin ng balo ng Zarephath ang dalawang patpat para sa apoy ng sugo ng tipan.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

Sa pagtanggi ng Adventismo sa pinakaunang katotohanan hinggil sa panahong propetiko na ipinaunawa ng mga anghel kay William Miller, nabulag ito. Noong 1856, sa pamamagitan ng walong artikulo ni Hiram Edson, sinikap ni Palmoni na dagdagan ang liwanag hinggil sa “pitong panahon,” ngunit walang naging bunga. Tinanggihan nito ang mensahe para sa Laodicea, at tinanggap ang limang malignong pagpapamalas ng Laodicea, sa gayo’y ipinakilala nito ang sarili bilang limang mangmang na dalaga.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Ang animnapu’t limang taon ng Isaias kabanata pito, na tumutukoy sa 742 BK, 723 BK, at 677 BK sa pasimula nito, ay naulit sa pangwakas na kasaysayan ng 1798, 1844, at 1863. Ang pangwakas na kasaysayang iyon ay kinakatawan ng pagbubuklod ng dalawang kahoy sa Ezekiel kabanata tatlumpu’t pito, at ang balo ng Sarepta (gaya ng tawag sa kaniya sa Griyego ng Bagong Tipan), ay ang kasaysayan ng pagtatatag ng Diyos ng isang tipanang ugnayan sa espirituwal na Israel sa espirituwal na Juda (ang maluwalhating lupain) sa kasaysayan ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya. Yamang ang kasaysayang iyon ang katapusan ng propesiya ng animnapu’t limang taon, ito rin ay kumakatawan sa pasimula ng halimaw na mula sa lupa sa Apocalipsis labintatlo. Sa pasimula ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya, ang pagbubuklod ng dalawang kahoy ay naglalarawan ng pagtatapos ng ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya. Ang kasaysayang iyon ay naglalaman ng isang paralelong kasaysayan ng sungay ng Protestantismo at ng sungay ng Republikanismo.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

Sa pananaw-propetiko, ang kapangyarihan, ang sungay, ang bansa, ang kaharian, ang hari, o ang ulo ay mapagpapalit na mga sagisag, ayon sa konteksto kung saan ginagamit ang mga ito. Ang lahat ng mga sagisag na ito ay tumutukoy din sa dalawang patpat na kinilala ni Ezekiel bilang dalawang bansa. Sa pasimula ng propetikong kasaysayan ng halimaw sa lupa, ang sungay ng Protestantismo ay pinagsama-sama upang maging isang bansa, o isang sungay. Sa wakas ng gayon ding kasaysayan, ang Republicanong sungay ay magsasama sa sungay ng tumalikod na Protestantismo upang bumuo ng isang bansa. Ang bansang iyon ay magiging isang larawan ng halimaw sa dagat ng Apocalipsis labintatlo. Lohikal, kung tumanggi tayong makita ang patotoo ng sumpa ng pitong ulit (na ipinatupad laban sa kapwa mga sambahayan ng literal na Israel), tiyak na hindi natin mauunawaan kung paanong ang dalawang literal na sambahayan ng sinaunang Israel ay naging bansa ng espirituwal na Israel noong 1844. Kung hindi natin nakikita ang kasaysayang iyon, lubos tayong “walang kaalam-alam” tungkol sa kung paanong yaong kasaysayan sa pasimula ng Estados Unidos ay tumutukoy sa kasaysayan sa wakas, kapag inuulit ng Republicanong sungay ang proseso ng pagtitipon at ng pagsasanib na inilarawan sa pasimula sa pamamagitan ng sungay ng Protestantismo.

We will continue to consider these truths in the next article.

Patuloy nating isasaalang-alang ang mga katotohanang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles