Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Dalawampu't Dalawa

Number Twenty-Two

Bilang Dalawampu't Dalawa

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2026

Formats

PDF
Word

We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.

Sa nakaraang artikulo, nasa kalagitnaan na tayo ng pagtalakay sa apat na pagtukoy sa sinaunang Israel bilang “lahi ng mga ulupong.” Sa Mateo, kapuwa si Juan at si Jesus ay tinawag ang mga Pariseo at mga Saduceo na lahi ng mga ulupong. Si Juan ay kumakatawan sa simula ng isang proseso ng pagsusubok na kinikilala sa kaniyang pagtuturo na si Jesus, na susunod sa kanya, ay lubos na lilinisin ang Kanyang giikan. Idinagdag ni Jesus sa proseso ng pagsusubok ni Juan, sa pamamagitan ng pagsasaklaw pati ng proseso ng paghuhukom, nang Kanyang binanggit ang reyna ng Seba at ang Ninive. Ang paghuhukom ay nagaganap sa ikaapat na salinlahi, at isang uri sa paghuhukom ay nahahayag bilang mga ahas, sapagkat ang kanilang ama ay ang diyablo. Idinagdag ni Jesus ang usapin ng ikaapat na salinlahing humihingi ng tanda, samantalang ang tanda ay hayagang nasa paningin.

In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.

Sa Mateo, kabanata dalawampu’t tatlo, ipinahayag ang mga "sa aba" laban sa mga Fariseo at Saduceo, at ang proseso ng pagsubok at paghuhukom ay muling iniuugnay sa huling salinlahi. Ang kabanata dalawampu’t dalawa ay naghahanda ng kaligiran para sa mga "sa aba" ng kabanata dalawampu’t tatlo.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Samantalang nagkakatipon ang mga Fariseo, tinanong sila ni Jesus: Ano ang iniisip ninyo tungkol kay Cristo? Kaninong anak siya?

> They say unto him, The Son of David.

> Wika nila sa kaniya, “Ang Anak ni David.”

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> At sinabi niya sa kanila, Kung gayon, paanong tinatawag ni David, sa Espiritu, siya na Panginoon, na sinasabi, “Sinabi ng Panginoon sa aking Panginoon, Umupo ka sa aking kanan, hanggang sa gawin ko ang iyong mga kaaway na tuntungan ng iyong mga paa”? Kung tinatawag nga siya ni David na Panginoon, paanong siya’y kanyang anak?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> At walang sinuman ang nakasagot sa kaniya kahit isang salita, ni may sinumang mula sa araw na iyon ay nangahas pang magtanong sa kaniya ng anuman. Mateo 22:41-46.

When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.

Nang masara na ang pinto para sa anumang karagdagang pakikipag-ugnayan, inilahad ni Jesus ang walong “sa aba” sa kasunod na kabanata. Sa talatang labintatlo ang “sa aba” ay laban sa pagsasara ng mga pintuan ng kaharian ng langit. Mula sa mga pintuan ng Langit ibinubuhos ang huling ulan. Ang walong “sa aba” ay tungkol sa mga nagpapakilalang sila ang nagbubukas ng pintong walang taong makapagbubukas at nagsasara ng pintong walang taong makapagsasara. Sa isang pangitain, ipinakita kay Kapatid na White ang mga hindi sumunod kay Cristo sa Kabanal-banalang Dako na ipinadadala nila ang kanilang mga panalangin sa walang-lamang Dakong Banal, kung saan, sa pagpapanggap na siya si Cristo, inakay sila ni Satanas na maniwalang nasa ayos ang lahat. Muli nilang binuksan ang Dakong Banal, at isinara ang Kabanal-banalang Dako.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> Marami ang tumitingin nang may pangingilabot sa ginawa ng mga Hudyo sa pagtakwil at pagpapako kay Cristo; at samantalang binabasa nila ang kasaysayan ng Kanyang kahiya-hiyang pag-aalipusta at pagmamalupit, iniisip nilang minamahal nila Siya, at hindi sana nila Siya ikinaila gaya ng ginawa ni Pedro, ni ipinako Siya sa krus gaya ng ginawa ng mga Hudyo. Ngunit ang Diyos na bumabasa sa mga puso ng lahat ay inilagay sa pagsubok ang pag-ibig kay Jesus na kanilang ipinahahayag na nadarama. Ang buong langit ay nagmasid nang may sukdulang pagkainteres sa pagtanggap sa mensahe ng unang anghel. Ngunit marami na nag-angking umiibig kay Jesus, at nagbubuhos ng luha habang binabasa ang salaysay ng krus, ay kinutya ang mabuting balita ng Kanyang pagdating. Sa halip na tanggapin ang mensahe nang may kagalakan, ipinahayag nila na ito’y isang panlilinlang. Namuhi sila sa mga umiibig sa Kanyang pagpapakita at itinakwil sila mula sa mga iglesya. Yaong mga tumanggi sa unang mensahe ay hindi napakinabangan ang ikalawa; gayundin ay hindi nila napakinabangan ang sigaw sa hatinggabi, na siyang dapat sana’y naghanda sa kanila upang pumasok, kasama ni Jesus, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong makalangit. At sa pagtanggi sa dalawang naunang mensahe, lubha nilang pinadilim ang kanilang pagkaunawa anupa’t wala silang nakikitang liwanag sa mensahe ng ikatlong anghel, na nagpapakita ng daan patungo sa Kabanal-banalang Dako. Nakita ko na, kung paanong ipinako ng mga Hudyo si Jesus sa krus, gayon din ipinako ng mga iglesyang sa pangalan lamang ang mga mensaheng ito, at kaya’t wala silang kaalaman sa daan patungo sa Kabanal-banalang Dako, at hindi sila mapapakinabangan ng pamamagitan ni Jesus doon. Gaya ng mga Hudyo, na naghahandog ng kanilang mga haing walang kabuluhan, inihahandog nila ang kanilang mga panalanging walang kabuluhan sa dakong iniwan na ni Jesus; at si Satanas, na nalulugod sa pandaraya, ay nagsusuot ng anyong relihiyoso, at iginigiya ang mga isipan ng mga nag-aangking Kristiyanong ito sa kaniya, na gumagawa sa pamamagitan ng kaniyang kapangyarihan, ng kaniyang mga tanda at ng mga kababalaghang sinungaling, upang itali sila sa kaniyang bitag. Early Writings, 258-261.

Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.

Sa talatang labing-apat, may sa aba laban sa mga sumisila sa mga bahay ng mga babaing balo at nagpapahaba ng mga panalangin. Ang sa aba sa talatang labing-lima ay dahil ginagawa nilang ang kanilang mga bagong-hikayat ay dalawang ulit na higit na anak ng impiyerno kaysa sa kanila. Sa mga talatang labing-anim hanggang dalawampu’t dalawa, ang mga balakyot ay sumusumpa sa templo.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> Ito ay hindi mga salita ni Sister White, kundi ang mga salita ng Panginoon, at ang Kanyang mensahero ay ibinigay ang mga ito sa akin upang ibigay sa inyo. Tinatawag kayo ng Diyos na huwag nang kumilos na kasalungat sa Kanya. Maraming tagubilin ang ibinigay hinggil sa mga lalaking nag-aangking sila’y mga Kristiyano, samantalang ibinubunyag nila ang mga katangian ni Satanas, na sa diwa, salita, at gawa ay sinasalungat ang pagsulong ng katotohanan, at tiyak na sumusunod sa landas kung saan sila inaakay ni Satanas. Sa katigasan ng kanilang puso, kinamkam nila ang kapangyarihang sa anumang paraan ay hindi nauukol sa kanila, at hindi nila dapat gamitin. Wika ng dakilang Guro, ‘Ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko, ibabaligtad Ko.’ Sinasabi ng mga tao sa Battle Creek, ‘Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon ay kami’ ngunit sila’y gumagamit ng karaniwang apoy. Ang kanilang mga puso ay hindi napalalambot at napapasuko ng biyaya ng Diyos. Manuscript Releases, tomo 13, 222.

In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.

Sa talatang dalawampu’t tatlo at dalawampu’t apat, ang “sa aba” ay dahil sa pagpapabaya sa katarungan, kahabagan, at katapatan. Ang mga talatang dalawampu’t lima at dalawampu’t anim ay hinggil sa pagkukunwari ng paglilinis sa labas ng kopa, ngunit hindi sa loob.

> “‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.

> Nagpatuloy ang apostol: ‘Taglay natin ang kayamanang ito sa mga sisidlang luwad, upang ang kadakilaan ng kapangyarihan ay mula sa Diyos, at hindi mula sa atin.’ Maaaring naipahayag sana ng Diyos ang Kanyang katotohanan sa pamamagitan ng mga anghel na walang kasalanan, ngunit hindi ito ang Kanyang panukala. Pinipili Niya ang mga tao, mga taong nababalot ng kahinaan, bilang mga kasangkapan sa pagsasakatuparan ng Kanyang mga panukala. Ang kayamanang hindi matutumbasan ang halaga ay inilalagak sa mga sisidlang luwad. Sa pamamagitan ng mga tao, ihahatid sa sanlibutan ang Kanyang mga pagpapala. Sa pamamagitan nila, magliliwanag ang Kanyang kaluwalhatian sa kadiliman ng kasalanan. Acts of the Apostles, 330.

Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:

Pagkatapos, tinutukoy ng mga talatang ika-dalawampu’t pito at ika-dalawampu’t walo ang masasama bilang mga libingang pinaputi, na inuugnay kay Sebna sa Isaias kabanata dalawampu’t dalawa, kung saan si Sebna ay nagmamapuri sa kahanga-hangang libingang kaniyang ginagawa, ngunit kailanman ay hindi siya malalagak doon, sapagkat itatapon siya ng Diyos mula sa Kaniyang bibig tungo sa isang malayong parang. Ang malayong parang ay kinakatawan ng libingan ng sinungaling na propeta ng Bethel na nagbunsod sa masuwaying propeta upang mailibing sa gayunding libingan. Pagkatapos, ganito ang sinasabi ng ikawalong “sa aba”:

> Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.

> Sa aba ninyo, mga eskriba at mga Pariseo, mga mapagpaimbabaw! Sapagkat itinatayo ninyo ang mga libingan ng mga propeta at ginagayakan ninyo ang mga puntod ng mga matuwid, at sinasabi ninyo, Kung kami sana’y nabuhay sa mga araw ng aming mga ama, hindi kami nakibahagi kasama nila sa pagbububo ng dugo ng mga propeta. Kaya’t kayo’y nagpapatotoo laban sa inyong sarili, na kayo ang mga anak ng mga pumatay sa mga propeta. Punuin ninyo kung gayon ang takal ng inyong mga ama.

> Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?

> Kayong mga ahas, kayong lahi ng mga ulupong, paano kayo makatatakas sa hatol ng impiyerno?

> Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.

> Kaya nga, narito, sinusugo ko sa inyo ang mga propeta, at mga pantas, at mga eskriba; at sa ilan sa kanila’y inyong papatayin at ipapako sa krus; at sa ilan sa kanila’y inyong hahagupitin sa inyong mga sinagoga, at uusigin ninyo sila mula sa bayan hanggang sa bayan; upang sumapit sa inyo ang lahat ng dugo ng mga matuwid na nabuhos sa ibabaw ng lupa, mula sa dugo ni Abel na matuwid hanggang sa dugo ni Zacarias na anak ni Barachias, na inyong pinatay sa pagitan ng templo at ng dambana.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.

> Katotohanang sinasabi ko sa inyo, darating sa lahing ito ang lahat ng mga bagay na ito. Mateo 23:29-36.

The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.

Ang mga ahas, na siyang lahi ng mga ulupong, ay hinahatulan sa nasabing bahagi. Sa naturang bahagi, ang paghatol ay hindi ibinabatay sa mga saksi—ang reyna ng Sheba at ang mga taga-Ninive—kundi sa dugo ni Abel hanggang kay Zacarias. Ang ikaapat na salinlahi, na tinatawag na mga ulupong, ay hinahatulan sa pamamagitan ng dalawang saksi mula sa panlabas na kasaysayan ng sinaunang Israel at dalawang saksi mula sa panloob na kasaysayan ng sinaunang Israel. Ang Lucas, kabanata tatlo, ang panghuli sa apat na pagtukoy sa mga ulupong ng ikaapat at pangwakas na salinlahi, at ito’y isang paralelo lamang sa Mateo, kabanata tatlo. Apat na pagtukoy ang nagpapakilala na, sa panahon ng pangwakas na paghatol sa sambahayan ng Diyos, sa ikaapat na salinlahi, ang isang uri ay ilalantad ang kaniyang likas bilang mga anak na lalaki at babae ni Satanas, at ang kabilang uri, bilang mga anak na lalaki at babae ng Diyos. Nagsisimula ang proseso ng pagsubok, na siyang pasimula ng paghihiwalay, kapag itinaas ng sugo na naghahanda ng daan para sa Sugo ng Tipan ang kaniyang tinig sa ilang.

In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.

Sa banal na habi ng Kasulatan, ang mga pangalan ay hindi lamang mga etiketa kundi mga pabulong na propesiya—mga pangalawang awit na inaawit sa ilalim ng rabaw ng kasaysayan, na naghahayag ng ubod ng pagtubos. Kapag isinaayos ang mga kahulugan ng mga inapo mula kay Adan hanggang kay Noe upang mabuo ang isang pahayag, nagbubunga ito ng isang mensaheng tumutugma sa kasaysayang kinakatawan ng talaangkanan. Ang pangalang Adan ay nangangahulugang “tao,” at si Set ay “itinalaga.” Si Enos ay “mortal” (nasasailalim sa kamatayan), at si Kenan ay “pighati.” Sa pamamagitan ng “papuri/pagpapala ng Diyos” (Mahalalel), ang Langit ay “bababa” (Jared). Bumaba ang Langit bilang ang “iniukol o pinahiran” (Enoc), na naghayag ng mensahe ng paghuhukom sa pamamagitan ng kanyang anak na si Metusela (“kapag siya’y namatay, ito’y ipapadala”). Ang kamatayan ni Metusela ang magiging kasukdulan ng isang “makapangyarihang” pagbubuhos ng Espiritu Santo, na kinatawan sa pagsasanib ni Lamec (hininga) kay Metusela, gaya ng pagsasanib ng Sigaw sa Hatinggabi sa Ikalawang Anghel. Si Metusela ang Ikalawang Anghel at si Lamec ang Sigaw sa Hatinggabi na nagkaroon ng kasukdulan sa baha ni Noe.

Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”

Sa isang higit pang pinadalisay na anyo, ipinapahayag ng mga pangalan: "Ang tao ay itinalagang mortal, nasasailalim sa dalamhati at kamatayan, bilang bunga ng unang Adan; ngunit sa pamamagitan ng pagpapala ng Diyos, si Cristo ay itinalaga ang Kanyang sarili upang bumaba at ipahayag ang kahatulan sa pamamagitan ng Kanyang kamatayan sa krus, na sinundan ng makapangyarihang pagbubuhos ng Espiritu Santo."

These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.

Binubuod ng sampung pangalang ito ang mensahe ng Ebanghelyo habang sinusundan ang kasaysayan ng daigdig mula sa paglalang hanggang sa huling ulan, na nagwawakas sa Ikalawang Pagdating. Ang simbolismong ito, na nakatago sa mga pangalang ito, ay may katapat sa Pahayag. Inilalahad ng Henesis ang talaangkanang Alpha, at ang 144,000 ng Pahayag 7 ay naglalahad ng kaganapang Omega sa tinatakan na nalabi.

Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”

Ang Judah ay nangangahulugang “papuri,” ang Reuben ay nangangahulugang “narito, isang anak na lalaki,” ang Gad ay nangangahulugang “mabuting kapalaran/pulutong,” ang Asher ay nangangahulugang “maligaya/mapalad,” at ang Naphtali ay nangangahulugang “pakikipagbuno.” Ang Manasseh ay nangangahulugang “pagpapalimot,” ang Simeon ay nangangahulugang “pakikinig,” ang Levi ay nangangahulugang “pagkakadugtong/pagkakalakip,” ang Issachar ay nangangahulugang “gantimpala,” ang Zebulun ay nangangahulugang “karangalan/tirahan,” ang Joseph ay nangangahulugang “pagdaragdag,” at ang Benjamin ay nangangahulugang “anak ng kanang kamay.”

Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.

Ang mga sumusunod sa Leon ng lipi ni Juda ay mga anak ng Diyos, na pinagpala habang sila'y dumaraan sa isang pagsubok na kinapapalooban ng pakikipagbuno sa Diyos gaya ng ginawa ni Jacob. Sa pamamagitan ng pakikipagbunong ito, ang kanilang mga kasalanan ay nalilimutan sa proseso ng pagpapaging-banal na idinidulot ng pakikinig sa Salita ng Diyos, na siya namang nag-uugnay sa kanila kay Cristo sa isang ugnayang tipan. Ang kanilang gantimpala ay manahan nang marangal kasama ni Cristo sa Kanyang trono, nakaluklok sa mga makalangit na dako, samantalang ginagamit sila ng Diyos upang palawakin ang Kanyang kaharian—sa pamamagitan nila'y tinatawag Niya ang malaking karamihan mula sa Babilonia bilang mga anak ng Kanyang kanang kamay.

The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.

Ang anim na anak na lalaki ni Lea ay sina Ruben, Juda, Simeon, Levi, Isacar, at Zabulon. Ang kanyang alilang si Zilpa, na ang kahulugan ng pangalan ay “isang mabangong patak,” ay nagkaroon ng dalawang anak na lalaki: Gad at Aser. Ang dalawang anak na lalaki ni Raquel ay sina Jose at Benjamin. Ang alila ni Raquel na si Bilha—na ang kahulugan ng pangalan ay “mahiyain o matatakutin”—ay nagkaanak ng mga lalaking sina Dan at Neftali. Sa pananaw na propetiko, ang talaangkanan dito ay nagbibigay ng ilang linya na dapat isaalang-alang. Hindi tulad ng Alpha at ng sampung salinlahi sa ikalimang kabanata ng Genesis, ang Omega ay may labindalawang inapo, na may sarili nitong mga natatanging propetikong salik. Sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, hindi binanggit si Dan at pinalitan ni Manases ang kanyang kapatid na si Efraim.

Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.

Ang Alpha na talaan ng lahi ng Henesis ay tumutugma sa Omega na talaan ng lahi ng Pahayag, sapagkat tinutukoy ng Henesis ang banal na gawaing pangkaligtasan ni Cristo, at tinutukoy naman ng Pahayag ang mga yaon na, sa katuparang Omega ng naturang propesiyang Alpha, ay ganap na tumutupad sa mismong pangako at propesiyang isinasaad sa propesiyang Alpha.

The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.

Ang paglalapat ng dalawang linyang ito ay kadalasang isinasagawa ng mga teologo, subalit hindi kailanman mula sa pananaw ng metodolohiyang “line upon line.” Ang dalawang talaangkanan sa Genesis at Pahayag ay nagbibigay ng dalawang saksi na ang Diyos ay nagsasalita sa ikalawang antas. Ang isang wika ay ang nasusulat na patotoo gaya ng pagkakatala nito, at ang isang sekundaryong linya sa loob ng patotoong iyon ay inilalatag sa antas na simboliko. Karaniwan, ang mga teologo ay hindi lumalampas sa mababaw na pagmamasid hinggil sa mensaheng naipapahayag sa pamamagitan ng mga kahulugan ng mga pangalan sa Genesis at Pahayag. Itinuturing nilang isang kabaguhan ang kanilang nakikita, na higit na nagsasalita tungkol sa sarili nilang karunungang makatao, na pinatutunayan ng kanilang mapagbanal-banalan na kakayahang makita ang talinghaga sa loob ng mga kahulugan ng mga pangalan. Hindi nila kailanman nakikita ang mensaheng inilatag sa labindalawang anak ni Ismael. Hindi nila nakikita nang wasto ang mga talaangkanan ni Jesus sa Mateo at Lucas. Hindi nila nakikita ang mga talaangkanan ng huling pitong hari ng Juda, at ng huling pitong hari ng Israel, ng unang pitong hari ng Juda, o ng unang pitong hari ng Israel.

When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.

Kapag sinasabi kong hindi nila nakikita, ang ibig kong sabihin ay: kung tatanungin mo ang Google kung may mga katuruan hinggil sa mga talaangkanang ito, ang sagot ay "oo," hinggil sa kay Adan hanggang kay Noe sa Genesis, at "oo" hinggil sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ngunit inaangkop ba nila sa ganitong paraan ang sampung inapo ni Abram sa Genesis labing-isa? Hindi. Inaangkop ba nila ang talaangkanan ni Cain at ang talaangkanan ni Set? Oo, ngunit napakalayo sa tunay na kahulugan, anupa't para bang ibang paksa na ang kanilang tinatalakay. Walang dudang tinatalakay nila ang mga talaangkanan ni Cristo sa Mateo at Lucas, ngunit minsan pa, malayong-malayong sumasala sila sa puntirya. Bakit mahalaga iyon, itatanong mo? Sapagkat nilalayon kong magbigay ng isang pangkalahatang pagtanaw sa mga maka-propetikong linya ng mga talaangkanang ito, at nais kong maging malinaw mula pa sa simula na sinusikap kong matukoy ang kabuluhan ng ikaapat na salinlahi bilang isang sagisag ng biblikal na propesiya. Makabubuti sa bagay na iyon ang pangkalahatang pagtanaw sa mga talaangkanang ito, ngunit magiging kapabayaan sa sinuman kung iisiping ang payak na buod ng mga bagay na susunod ay siya na ang lahat ng dapat maunawaan hinggil sa mga linyang ito ng mga talaangkanan.

After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.

Pagkaraan ng talaangkanan mula kay Adan hanggang kay Noe, matatagpuan natin ang dalawang hanay ng mga talaangkanan sa ikaapat at ikalimang kabanata ng Genesis. Ang dalawang hanay na iyon ay kinakatawan ng mga inapo ni Kain at ng mga inapo ni Set. Di gaya ng talaangkanan mula kay Adan hanggang kay Noe na kumakatawan sa sampung salinlahi, ang mga linya nina Set at Kain ay kapwa tumutukoy sa walong salinlahi. Dahil dito, dapat silang ituring bilang dalawang yugto na tig-aapat. Sina Set at Kain ay mga sagisag ng tipan, at si Kain ay kumakatawan sa mga, ayon sa Isaias dalawampu’t walo at dalawampu’t siyam, gumagawa ng isang tipan ng kamatayan, na pawawalang-bisa sa pagdating ng umaapaw na paghagupit. Sila ang mga nagtatayo ng kanilang mga bahay sa buhangin. Ang mga nagtatayo sa Bato ay gumagawa ng isang tipan ng buhay, gaya ng kinakatawan sa Unang Pedro, kabanata dalawa, bilang mga nakatikim na ang Panginoon ay mabuti, at sila ang “hinirang na lahi.” Ang “marami” ay nagtatayo sa buhangin, ngunit “iilan” ang hinirang.

Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.

Ang talaangkanan ni Kain ay isang mapanghimagsik na himig sa simponya ng mga pangalan, sapagkat ang mga pangalan ay kumakatawan sa kaluwalhatiang makatao na walang-kabuluhan, na humahantong sa paglalagalag nang walang patutunguhan, matapos hampasin ng langit. Sa pagwawalang-bahala sa babala, ang angkan ni Kain ay nagpapahayag ng isang huwad na kadiyosan, nababalutan ng mapaghiganting kapangyarihang makatao, na kinakatawan ng mga sining ng sangkatauhan, na humuhubog ng isang kulturang bakal: maganda, ngunit marahas, at salát sa pag-asa. Ang huling pahayag na iyan ay isang lagom ng mensahe sa walong salinlahi ni Kain na hinango mula sa mga pangalan.

Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.

Ang salinlahi ni Seth ay tumutugon sa salinlahi ni Cain sa pamamagitan ng biyaya. Sa kahinaang makatao na itinalaga sa sangkatauhan, ang dalamhati ng mga tumatawag sa Diyos ay magiging papuri, habang bumababa ang langit. Sila’y matapat na lumalakad sa landas na umaakyat tungo sa kaluwalhatian, sa panahon ng pagsubok, hanggang sa ang sigaw ng “pag-asa” ay magdala ng kapahingahan, sa pamamagitan ng mga tubig ng pagliligtas. Ang huling pahayag na iyon ay isang buod ng mensahe sa walong salinlahi ni Seth na hinango mula sa mga pangalan.

The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.

Ang dahilan ng paghahati sa walong salinlahi sa dalawang pangkat na tig-apat na salinlahi ay itinatag sa unang hakbang ng tipan, nang ang propesiya ng pagkaalipin sa Ehipto ay tinukoy bilang 400 taon at na ang 400 taon ay magwawakas sa ikaapat na salinlahi. Kapag ang patotoo ni Pablo ay isinanib sa propesiya ng tipang Alfa, nagbubunga ito ng dalawang yugto na tig-215 taon na binubuo ng apat na salinlahi sa bawat yugto. Ang walong salinlahi, sa loob ng 430 taon, ay kumakatawan sa dalawang yugto na tig-215 taon. Ang unang yugto ay kinakatawan ng mabuting Paraon na nakakilala kay Jose. Pagkaraan ng 215 taon, may lumitaw na bagong Paraon na hindi nakakilala kay Jose. At nagsimula ang sumunod na pangkat ng apat na salinlahi.

Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.

Ang walong salinlahi, na hinati nang pantay sa dalawang yugto, na ang bawat isa ay malinaw na itinatangi bilang sariling yugto ng apat na salinlahi, ay pinagtitibay ang paglalapat sa gayunding paraan ng walong salinlahi ni Kain at ni Set. Kapag ginawa ang paglalapat na iyon, ang walong salinlahi ni Set ay naihanay sa walong salinlahi ni Kain. Si Kain ay kumakatawan sa marami na tumatanggap ng tatak ng halimaw, at si Set ay kumakatawan sa kakaunti na tumatanggap ng selyo ng Diyos. Si Kain ay tanda ng sangkatauhan, at si Set ay tanda ng sangkatauhan na kaisa ng Pagka-Diyos sa konteksto ng tipan ni Noe, samantalang ang angkan nina Jose at Moises ay nasa konteksto ng tipan ni Abram.

Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.

Pagkatapos, sa kabanata labing-isa, ang talaangkanan ng hinirang na bayan ay kinakatawan ng sampung pangalan mula kay Shem hanggang kay Abram. Ang kabanata labing-isa ay ang salaysay ng tore ng Babel, ngunit ito rin ang talaangkanan ng hinirang na bayan, na kinakatawan ni Abraham. Ipinakikilala ng kabanata labing-isa ang isang hinirang na bayan na papasok sa isang tatluhang tipan sa Diyos. Ang ikatlo at pangwakas na hakbang ay ang paghahain kay Isaac sa kabanata dalawampu’t dalawa. Ang kabanatang "labing-isa" ang alpha na pasimula at ang kabanatang "dalawampu’t dalawa" ang omega na wakas. Ang pananampalatayang kailangan upang marinig ang tinig ng Diyos sa kahulugan ng mga pangalan ay hindi naiiba sa pananampalatayang kailangan upang marinig ang Kanyang tinig sa bilang ng Kanyang Salita. Isang paglalapat ng talaangkanan na hindi tinatalakay ng mga teologo ay ang talaangkanan ni Ishmael, ang sagisag ng Islam.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> At ito ang mga pangalan ng mga anak ni Ismael, ayon sa kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga salinlahi: ang panganay ni Ismael, si Nebajoth; at si Kedar, at si Adbeel, at si Mibsam, at si Mishma, at si Dumah, at si Massa, si Hadar, at si Tema, si Jetur, si Naphish, at si Kedemah: Ito ang mga anak ni Ismael, at ito ang kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga bayan, at ayon sa kanilang mga kuta; labindalawang prinsipe ayon sa kanilang mga bansa. Genesis 25:13-16.

When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.

Kapag ang mga kahulugan ng labindalawang pangalang ito ay inilahad bilang isang pahayag, ito ay mababasa nang ganito: “Sa paraang propetiko, ang mga inapo ni Ishmael ay isang mabunga, maitim ang balat na bayan na bantog bilang mga mandirigma, ngunit ayon sa kasaysayan at sa propetikong pananaw ay nagdalamhati noong Agosto 11, 1840, at pagkatapos ay noong Setyembre 11, 2001. Sila ay tinatawag na ‘mga anak ng silangan’ sa kasaysayang biblikal. Sila ay nagmula sa Arabia, kung saan tumutubo ang mga mababangong espesia na ginagamit sa mga paglilingkod sa santuwaryo ng mga Hebreo. Ang salitang ‘assassins’ ay hinango mula sa kasaysayang Islamiko at kumakatawan sa kamatayang idinudulot sa katahimikan. Sa panahon ng mga Krusada, ang Islam ay pumalibot, umikot, at kumubkob sa Katolikong Europa, ngunit ang kanilang sumunod na pagpipigil ay nagsilbing tanda ng pagdating ng pagpapasariwa mula 1840 hanggang 1844, at gayundin mula 9/11 hanggang sa krisis ng batas-Linggo. Ang mga kahulugan ng labindalawang pangalan ng mga anak ni Ishmael ay pawang kinakatawan sa naunang pahayag sa pamamagitan ng uri ng titik na naka-bold.”

The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.

Ang labindalawang pangalan sa talaangkanan ni Ismael ay umaabot sa kabuuang labintatlo, kung isasama si Ismael sa talaan. Ang labintatlo ang simbolikong bilang ng “paghihimagsik,” na siya ring ginawa ni Hagar, at iyon ang nagbunga upang pahintulutan ni Abraham na mapalayas sina Hagar at Ismael. Ginamit ni Pablo ang pangyayaring iyon upang ilarawan ang pagpapalayas sa sinaunang Israel bilang bayang nasa tipan ng Diyos, kasabay ng pagtatatag niya ng isang tipan sa kanyang Kristiyanong nobya.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.

> Sapagkat nasusulat na si Abraham ay nagkaroon ng dalawang anak; ang isa sa pamamagitan ng alilang babae, at ang isa sa pamamagitan ng malayang babae. Ngunit ang mula sa alilang babae ay ipinanganak ayon sa laman; subalit ang mula sa malayang babae ay sa pamamagitan ng pangako. Ang mga bagay na ito’y isang alegorya; sapagkat ito’y ang dalawang tipan: ang isa ay mula sa bundok ng Sinai, na nagbubunga ng pagkaalipin, na siyang si Agar. Sapagkat ang Agar na ito ay ang bundok ng Sinai sa Arabia, at tumutugma sa Jerusalem na umiiral ngayon, at nasa pagkaalipin kasama ng kanyang mga anak. Ngunit ang Jerusalem na nasa itaas ay malaya, na siyang ina nating lahat. Sapagkat nasusulat, Magalak ka, ikaw na baog na hindi nagluluwal; sumigaw at humiyaw, ikaw na hindi nagdaranas ng panganganak; sapagkat ang inulilang walang asawa ay may higit pang mga anak kaysa sa babaing may asawa. Ngayon, mga kapatid, gaya ni Isaac, tayo’y mga anak ng pangako. Ngunit kung paanong noon ang ipinanganak ayon sa laman ay umusig sa ipinanganak ayon sa Espiritu, gayon din naman ngayon. Gayunman, ano ang sinasabi ng Kasulatan? Palayasin mo ang alilang babae at ang kanyang anak; sapagkat ang anak ng alilang babae ay hindi magmamana kasama ng anak ng malayang babae. Kaya nga, mga kapatid, hindi tayo mga anak ng alilang babae, kundi ng malayang babae. Mga Taga-Galacia 4:22-31.

Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.

Si Ishmael ay sagisag ng Islam, at si Hagar, ang ina ni Ishmael, ay sagisag ng iglesya ng tipan ng kamatayan. Si Isaac ay sagisag ng Kristiyanismo, at si Sarah ang sagisag ng iglesya ng tipan ng buhay. Sa dahilang ito, nagkaroon si Ishmael ng labindalawang anak na lalaki, sapagkat ang labindalawa ay sagisag ng bayan ng tipan ng Diyos, at ang Islam ay isang huwad na anyo ng bayan ng tipan ng Diyos.

There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.

May dalawang talaangkanan ukol kay Cristo sa mga Ebanghelyo. Ang isa ay nasa Mateo at ang isa pa ay nasa Lucas.

> And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.

> At si Jacob ay naging ama ni Jose na asawa ni Maria; kay Maria ipinanganak si Jesus, na tinatawag na Cristo. Kaya’t ang lahat ng mga salinlahi mula kay Abraham hanggang kay David ay labing-apat na salinlahi; at mula kay David hanggang sa pagkatapon sa Babilonia ay labing-apat na salinlahi; at mula sa pagkatapon sa Babilonia hanggang kay Cristo ay labing-apat na salinlahi. At ang kapanganakan ni Jesucristo ay ganito ang pagkakaganap: Nang ang kanyang ina, si Maria, ay nakatakdang ipakasal kay Jose, bago sila magsama, nasumpungang nagdadalang-tao siya sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Mateo 1:16-18.

Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.

Tumutukoy ang talaan ng lahi ni Mateo sa tatlong magkakapantay na yugto na tig-labing-apat, na bumubuo ng isang yugto na apatnapu’t dalawa. Si Cristo ang Omega ng kasaysayan ng tipan kaugnay ni Moises bilang ang Alpha ng kasaysayan ng tipan. Ipinanghula ni Moises na si Cristo ay magiging “gaya niya.” Si Moises ay nagkaroon ng tatlong yugto na tig-aapatnapung taon sa kaniyang isandaan at dalawampung taong buhay. Bawat apatnapung-taong yugto ng buhay ni Moises, kapag inilatag na linya sa linya, ay nagtatapos sa Kades, isang sagisag ng 1863 at ng batas ng Linggo. Ang tatlong yugto ni Cristo ay nagtatapos kay David, sa pagkabihag sa Babilonia, at sa pagpapatibay ni Cristo ng tipan sa pamamagitan ng Kanyang dugo sa krus. Si David ay kumakatawan sa pag-angat ng iglesiang matagumpay sa ilalim ng batas ng Linggo, at ang ikalawang linya ay tumutukoy sa mga mangmang na dalagang dinadala sa Babilonia, sa ilalim ng batas ng Linggo. Ang ikatlong yugto ay nagtatapos sa krus, na, minsan pa, ay sumasagisag sa batas ng Linggo, kung saan pinagtitibay ni Cristo ang tipan ni Abraham kasama ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, at ang tipan ni Noe kasama ang dakilang karamihan.

What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.

Kahanga-hanga ang maaaring maunawaan kapag ang dalawang linyang ito ay ipinapatong sa ibabaw ng isa’t isa. Ang isandaan at dalawampung taon ni Moises ay nagtutugma sa isandaan at dalawampung taon ni Noe, at ang apatnapu’t dalawang salinlahi ni Cristo ay nauugnay sa paghahari ng antikristo sa loob ng apatnapu’t dalawang simbolikong buwan sa panahon ng batas sa Linggo.

> And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.

> At sinabi ng Panginoon, Ang aking Espiritu ay hindi makikipagtagalan sa tao magpakailanman, sapagka’t siya man ay laman: gayon ma’y magiging isandaan at dalawampung taon ang kaniyang mga araw. Henesis 6:3.

Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.

Kasabay ng talaan ng lahi sa Ebanghelyo ni Mateo, na nagbibigay-diin sa tipan kay Abraham, ang talaan ng lahi ni Cristo, na inilalahad ni Lucas, ay umaabot hanggang sa paglikha, kaya’t binibigyang-diin ang tipan ng buhay na nilabag ni Adan sa Eden. Nagsisimula ang talaan ni Lucas kay Jesus at paurong na sinusundan ang Kanyang lahi hanggang kay Adan, na kinikilalang anak ng Diyos. Nagtatapos ang linya sa sakdal na Ikalawang Adan, at nagsisimula sa sakdal na Unang Adan. Mula sa Unang Adan hanggang sa Ikalawang Adan ay itinatanghal na pitumpu't pitong salinlahi.

The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.

Ang mga talaangkanan sa Kasulatan ay kumakatawan sa mga linya ng katotohanan. Katatapos lamang nating tukuyin ang ilan na lubhang humihigit sa mga kinakailangang saksi upang mapagtibay ang isang katotohanan. Ang mga linya ng talaangkanan ay naglalaman ng tinig ng mga katuparang pangkasaysayan at ng mga hula tungkol sa hinaharap, at taglay din nila ang tinig ni Palmoni, ang Kamangha-manghang Tagabilang ng mga lihim, yamang ang mga palaisipang numerikal na inilagay sa loob ng mga linyang iyon ay nagbibigay ng ikalawang tinig. Ang dalawang tinig na iyon ay naririnig na may kasama pang isang ikatlong tinig, ang tinig ng Kamangha-manghang Dalubwika, na lumikha at namamahala sa lahat ng bagay, kabilang ang mga pangalan ng mga tao, mga dako, at mga bagay.

When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.

Nang bumaling si Juan upang makita ang tinig sa likuran niya, ito ay gaya ng ugong ng maraming tubig; at nang magkaroon si Daniel ng gayunding pangitain, ang Kanyang tinig ay tinig ng karamihan. Ang panlabas na mensahe ng Kasulatan, gayundin ang mga pangalang nasusumpungan kalakip ng mensahe, at maging ang mga bilang na nasa loob ng mensahe, ay tatlong tinig sa iisang sipi. Kapag kinuha mo ang isang linya na naglalaman ng tatlong tinig at ipinatong mo ito sa ibabaw ng isang kahanay na linya, ang tatlong tinig ay nagiging maraming tinig.

> And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.

> At may isang tinig na nagmula sa luklukan, na nagsasabi, Purihin ninyo ang ating Diyos, kayong lahat na kaniyang mga lingkod, at kayong may takot sa kaniya, maging maliliit at malalaki. At narinig ko na wari’y tinig ng isang malaking karamihan, at gaya ng tinig ng maraming tubig, at gaya ng tinig ng malalakas na kulog, na nagsasabi, Aleluya: sapagkat naghahari ang Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Apocalipsis 19:5, 6.

Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.

Ang ilan sa mga pinakamahahalagang talaangkanan ay matatagpuan sa mga hari ng Israel. Ang unang pitong hari ng Israel, ang hilagang kaharian, ay nagwawakas kina Ahab, Jezebel, at Elias, at sa gayo’y kumakatawan sa Batas sa Linggo. Ang linya ng huling pitong hari ng mga hilagang lipi ay nagsisimula sa Batas sa Linggo at nagwawakas sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan, kapag si Miguel ay tumindig sa Daniel 12. Ang unang pitong hari ng Juda ay naglalarawan ng kasaysayan mula sa Batas sa Linggo hanggang sa pagtindig ni Miguel, at ang huling pitong hari ay tumutukoy sa kasaysayang humahantong sa Batas sa Linggo. Dalawang linya ng talaangkanan, kapwa nagtataglay ng isang kasaysayang alpha at isang kasaysayang omega. Ang kasaysayang alpha ay ang panahon mula 9/11 hanggang sa Batas sa Linggo, at ang panahong omega ay ang Batas sa Linggo hanggang sa pagsasara ng probasyon. Ang unang pitong hari ng Israel ay tumutugma sa huling pitong hari ng Juda; at ang huling pitong hari ng Israel ay tumutugma sa unang pitong hari ng Juda.

We will continue in the next article.

Magpapatuloy tayo sa susunod na artikulo.

> “Be Steadfast Unto the End

> Maging matatag hanggang sa wakas

> “[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.

> [Apocalipsis 1:1, 2, sinipi.] Ang buong Biblia ay isang kapahayagan; sapagkat ang lahat ng kapahayagan sa mga tao ay dumarating sa pamamagitan ni Cristo, at ang lahat ay nakasentro sa Kanya. Nagsalita sa atin ang Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Anak, na pag-aari Niya tayo sa pamamagitan ng paglalang at ng pagtubos. Naparoon si Cristo kay Juan na ipinatapon sa Pulo ng Patmos upang ibigay sa kanya ang katotohanan para sa mga huling araw na ito, upang ipakita sa kanya ang mga bagay na malapit nang maganap. Si Jesucristo ang dakilang katiwala ng banal na kapahayagan. Sa pamamagitan Niya natin nalalaman kung ano ang dapat nating asahan sa mga nagwawakas na tagpo ng kasaysayan ng daigdig na ito. Ibinigay ng Diyos ang kapahayagang ito kay Cristo, at ipinabatid naman ni Cristo ang gayon kay Juan.

> “John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.

> Si Juan, ang minamahal na alagad, ang piniling tumanggap ng pahayag na ito. Siya ang huling natirang buhay sa mga unang hinirang na alagad. Sa ilalim ng dispensasyon ng Bagong Tipan, pinarangalan siya gaya ng pagkakaparangalan sa propetang si Daniel sa ilalim ng dispensasyon ng Lumang Tipan.

> “The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.

> Ang tagubiling ipaaabot kay Juan ay napakahalaga anupa’t si Cristo ay bumaba mula sa langit upang ibigay ito sa Kanyang lingkod, at inutusan siyang ipadala ito sa mga iglesia. Ang tagubiling ito ang dapat maging paksa ng masusi at mapanalanging pag-aaral natin; sapagkat nabubuhay tayo sa panahong ang mga taong hindi nasa ilalim ng pagtuturo ng Banal na Espiritu ay magpapasok ng mga maling teorya. Ang mga taong ito ay nakaluklok sa matataas na posisyon, at mayroon silang ambisyosong mga proyektong isasakatuparan. Hinahangad nilang dakilain ang sarili, at rebolusyonahin ang buong kalagayan ng mga bagay-bagay. Ibinigay sa atin ng Diyos ang natatanging tagubilin upang ingatan tayo laban sa gayong mga tao. Iniutos Niya kay Juan na isulat sa isang aklat ang mga magaganap sa mga pangwakas na tagpo ng kasaysayan ng daigdig na ito.

> “After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.

> Pagkaraan ng paglipas ng panahon, ipinagkatiwala ng Diyos sa Kaniyang mga tapat na tagasunod ang mahahalagang simulain ng kasalukuyang katotohanan. Ang mga simulain na ito ay hindi ibinigay sa mga walang naging bahagi sa pagpapahayag ng mensahe ng unang at ikalawang anghel. Ibinigay ang mga ito sa mga manggagawang may naging bahagi sa gawain mula pa sa pasimula.

> “Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.

> Yaong mga dumaan sa mga karanasang ito ay nararapat na maging matatag na parang bato sa mga simulain na humubog sa atin bilang mga Seventh-day Adventista. Sila’y maging mga kamanggagawa ng Diyos, na binibigkis ang patotoo at tinatatakan ang kautusan sa gitna ng Kanyang mga alagad. Yaong mga nakilahok sa pagtatatag ng ating gawain sa saligang katotohanan ng Bibliya, yaong mga nakaaalam ng mga palatandaan sa daan na nagturo sa tamang landas, ay dapat ituring na mga manggagawang pinakamataas ang kahalagahan. Sila’y makapagsasalita mula sa sariling karanasan hinggil sa mga katotohanang ipinagkatiwala sa kanila. Ang mga lalaking ito ay hindi dapat pumayag na ang kanilang pananampalataya ay mapalitan ng kawalang-pananampalataya; hindi sila dapat pumayag na ang bandila ng ikatlong anghel ay kunin mula sa kanilang mga kamay. Dapat nilang panghawakan nang matatag hanggang sa wakas ang pasimula ng kanilang pagtitiwala.

> “The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.

> Ang Panginoon ay nagpahayag na ang kasaysayan ng nakaraan ay muling isasalaysay sa ating pagpasok sa pangwakas na gawain. Bawat katotohanang ipinagkaloob Niya para sa mga huling araw na ito ay dapat ipahayag sa sanlibutan. Bawat haliging itinatag Niya ay dapat patatagin. Hindi natin ngayon maaaring lumihis mula sa saligang itinatag ng Diyos. Hindi natin ngayon maaaring pumasok sa anumang panibagong organisasyon; sapagkat ito’y mangangahulugan ng apostasya mula sa katotohanan.

> “The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.

> Ang gawaing medikal na misyonero ay kailangang dalisayin at linisin mula sa lahat ng bagay na makapagpapahina sa pananampalataya ng mga mananampalataya hinggil sa nakaraang karanasan ng bayan ng Diyos. Ang Eden, ang marikit na Eden, ay nadungisan sa pagpasok ng kasalanan. May pangangailangan ngayon na sariwain ang karanasan ng mga lalaking gumanap ng bahagi sa pagtatatag ng ating gawain sa pasimula.

> “From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.

> Sa pana-panahon ay nababasa natin ang mga pabatid ng pagkamatay ng mga dakilang lalaki ng sanlibutan. Ang kanilang oras ay dumarating nang bigla, na waring sa isang saglit. Marami, na inaakalang nasa mabuting kalusugan, ang namamatay matapos ang isang piging, o matapos magbalangkas ng mga makasariling balak para sa sariling pagpapadakila. Ipinahahayag, “Nakipisan siya sa kaniyang mga diyus-diyosan; pabayaan na siya.” Ito’y nangangahulugan na hindi na siya iniingatan ng Panginoon laban sa kapahamakan. Dumarating ang biglaang kamatayan, at ano ang halaga ng kaniyang gawain sa buhay? Ang kaniyang buhay ay naging kabiguan. Ang punongkahoy ay nabubuwal sapagkat ang kapangyarihang nagtaguyod dito ay iniiwan na ito sa kaniyang paghahain sa mga diyus-diyosan.

> “Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.

> Ang kalalakihan at kababaihan ay lubhang abala sa paghahanap ng anumang ikalulugod. Ipinagbibili nila ang kanilang mga kaluluwa sa walang kabuluhan, at binabawi ng Diyos ang Kanyang mahabang pagtitiis at pagtitimpi. Sila’y iniiwan sa kanilang pasya.

> “There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

> May mga tao na, habang ipinahahayag na naniniwala sa kasalukuyang katotohanan, ay dinungisan ang kanilang pananampalataya at tumangging lumakad sa liwanag. Sino ngayon ang magtatakwil sa kanilang mga makasarili at makamundong prinsipyo? Sino ngayon ang magsisikap na matanto ang kahalagahan ng kaluluwa? Anong pakinabang ang mapapasa-tao, kung makamtan niya ang buong sanlibutan at mawala ang kaniyang sariling kaluluwa? O ano ang maibibigay ng tao na kapalit ng kaniyang kaluluwa? Nagugutom at nauuhaw ba kayo sa tinapay ng buhay at sa tubig ng kaligtasan? Natatanto ba ninyo ang halaga ng mga kaluluwang pinagkamatayan ni Cristo? Ang mga inaakalang Cristiano ba ay namumuhay ayon sa kanilang pagpapahayag ng pananampalataya? Batid ba nila ang kahalagahan ng kaluluwa? Nagsisikap ba silang dalisayin ang kanilang mga kaluluwa sa pamamagitan ng pagsunod sa katotohanan? Manuscript Releases, tomo 20, 150, 151.

Back to Articles