Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiseyang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Apat

Number Four

Bilang Apat

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

Sa Isaias, kabanata dalawampu’t walo, ang “mga mapanghamak na namumuno” sa “Jerusalem” ay inilalarawan bilang “mga lasing ng Efraim,” at bilang “korona ng kapalaluan.” Ang “korona” ay sumasagisag sa pamumuno at ang “kapalaluan” ay sumasagisag sa isang makasatanas na katangian.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

Ang mga lango sa alak ay inihaharap na kasalungat ng nalabi ("residyo") na nagiging "korona" ng kaluwalhatian ng Diyos, sapagkat sa panahon ng Huling Ulan itinatatag ng Panginoon ang Kaniyang "kaharian ng kaluwalhatian" gaya ng tinipuhan ng Kaniyang pagtatatag ng "kaharian ng biyaya" sa krus. Ang "kaharian ng biyaya" sa krus ay tipo ng "kaharian ng kaluwalhatian" sa batas ng Linggo. Nagsimula ang Huling Ulan noong 9/11, nang nagsimula ang pagtatatak sa isang daan at apatnapu't apat na libo at ang paghuhukom ng mga buhay.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> Nakita ko na ang lahat ay masidhing nakatuon ang paningin at iniuunat ang kanilang mga pag-iisip sa nalalapit na krisis sa kanilang harapan. Ang mga kasalanan ng Israel ay dapat maunang iharap sa paghuhukom. Bawat kasalanan ay dapat ikumpisal sa santuwaryo; saka uusad ang gawain. Dapat itong gawin ngayon. Ang nalabi sa panahon ng kapighatian ay dadaing, "Diyos ko, Diyos ko, bakit Mo ako pinabayaan?"

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Ang huling ulan ay darating sa yaong mga dalisay—kung magkagayo’y tatanggapin iyon ng lahat gaya noong una.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “Sa oras na pakawalan ng apat na anghel, itatatag ni Cristo ang Kaniyang kaharian. Walang tatanggap ng huling ulan kundi ang mga gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya. Tutulungan tayo ni Cristo. Lahat ay maaaring maging mga magtatagumpay sa biyaya ng Diyos, sa pamamagitan ng dugo ni Jesus. Ang buong langit ay interesado sa gawain. Interesado ang mga anghel.” Spalding at Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

Ang apat na hangin ng Apocalipsis ay inilarawan din ni Isaias bilang isang mabagsik na hangin na pinigil sa araw ng silangang hangin, gaya ng apat na hangin ng sigalot sa Apocalipsis na pinipigil ng apat na anghel. Itinukoy ni Sister White ang apat na hangin bilang isang “galit na kabayong naghahangad kumawala” na nagdadala ng “kamatayan at pagkawasak.” Ang apat na hangin ay paunti-unting pinakakawalan, na nagsisimula noong 9/11, pagkatapos ay labis na pinatindi sa batas ng Linggo, at saka lubos na pakakawalan kapag nagsara ang probasyon ng tao.

## Released and Restrained

Pinakawalan at Pinigil

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

Ang ikapitong trumpeta, na siya ring ikatlong aba, na nagpapahayag ng pagwawakas ng hiwaga ng Diyos, ay propetikong tinunog noong 9/11 nang ang Islam ay pinakawalan at pagkatapos ay propetikong pinigil ni George W. Bush pagkaraan ng 9/11. Ang ina ng Islam, si Hagar, ang ina ni Ishmael, ay isang sagisag ng pagpigil at pagpapakawala. Siya ay pinakawalan ni Sarah upang magkaanak kay Abraham sa pamamagitan ni Sarah, saka dahil sa panibugho ay pinigil siya ni Sarah, na naging sanhi upang tumakas si Hagar, hanggang sa pigilin ng anghel si Hagar sa pagtakas at sinabi sa kanya na bumalik. Pagkatapos ng kapanganakan ni Isaac, nagpatuloy ang alitan nina Hagar at Sarah hanggang sa pinalayas ni Abraham ang aliping babae, at sa gayon ay naglagay ng panibagong pagpigil sa kanya.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

Ang apat na anghel ng Islam ay pinawalan sa pasimula ng hula sa Apocalipsis kabanata siyam, talatang labinlima, na may tagal na tatlong daan at siyamnapu’t isang taon at labinlimang araw; at saka sila ay pinigil noong ika-11 ng Agosto, 1840.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> At humihip ang ikaanim na anghel, at narinig ko ang isang tinig mula sa apat na sungay ng dambanang ginto na nasa harap ng Diyos, na nagsasabi sa ikaanim na anghel na may trumpeta, Kalagan mo ang apat na anghel na nagagapos sa malaking ilog na Eufrates. At kinalagan ang apat na anghel, na inihanda para sa isang oras, at isang araw, at isang buwan, at isang taon, upang patayin ang ikatlong bahagi ng mga tao. Apocalipsis 9:13-15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

Matapos na ang Islam ng ikatlong sa aba ay pinakawalan upang sumalakay noong 9/11, inilunsad ni George W. Bush ang kaniyang pandaigdigang digmaan laban sa terorismo at nagpatupad ng paghihigpit sa Islam. Ang unang pagbanggit kay Ismael, na sagisag ng Islam, ay nagsasaad na ang mga inapo ni Ismael ay magiging laban sa bawat tao at ang bawat tao ay magiging laban sa kanila.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> At sinabi sa kaniya ng anghel ng Panginoon: Narito, ikaw ay nagdadalang-tao, at magsisilang ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong Ishmael ang kaniyang pangalan; sapagkat dininig ng Panginoon ang iyong kapighatian. At siya’y magiging isang mailap na tao; ang kaniyang kamay ay laban sa bawat tao, at ang kamay ng bawat tao ay laban sa kaniya; at siya’y maninirahan sa harap ng lahat ng kaniyang mga kapatid. Genesis 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

Ang Islam ang kapangyarihan sa katapusan ng sanlibutan na ang “kamay ng bawat tao” ay laban dito, at ang Islam ay laban sa bawat tao, gaya ng ganap na natutupad sa kasalukuyan. Ang natatanging gawain ng Islam bilang sagisag ng propesiya ay ang magbunsod ng isang digmaang pandaigdig. Ang paksang ito ay pinagtitibay ng salaysay nina Elias at Juan Bautista at inilalarawan bilang “ang pagkagalit ng mga bansa” sa Aklat ng Pahayag.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> "'Ang pasimula ng panahong yaon ng kapighatian,' na binanggit dito ay hindi tumutukoy sa panahon na magsisimulang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling panahon bago sila ibuhos, habang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, samantalang nagtatapos ang gawain ng kaligtasan, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, subalit sila'y mapipigil upang huwag hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon, darating ang 'huling ulan,' o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatindig sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot." Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

Sa mga "araw" na bumubuhos ang huling ulan, itatatag ni Cristo ang Kanyang maluwalhating kaharian, gaya ng sinasagisag sa Aklat ni Daniel.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> At sa mga araw ng mga haring ito, ang Diyos ng langit ay magtatatag ng isang kahariang hindi kailanman mawawasak; at ang kahariang iyon ay hindi iiwan sa ibang bayan, kundi dudurugin at lilipulin nito ang lahat ng mga kahariang ito, at mananatili ito magpakailanman. Daniel 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

Sa mga “araw” na itatatag ni Cristo ang Kanyang kaharian ng kaluwalhatian, yaong mga siyang “korona” ng kaluwalhatian ni Cristo ay itinatambis sa mga manginginom na nagsusuot ng “korona” ng kapalaluan. Ang “pangitain” ni Habakuk na dapat isulat at gawing malinaw sa mga “talahanayan” ay maliwanag na inilalarawan ang makasaysayang patotoo ng mga saligang katotohanan ng Adbentismo. Sa patotoo ni Habakuk, ang dalawang uri ni Joel—ng alinman sa “kapalaluan” o “kaluwalhatian”—ay kinakatawan bilang dalawang uri—ang mga inaaaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalataya, at ang mga itinaas sa kapalaluan. Ang ikaapat na talata ng ikalawang kabanata ay tumutukoy sa dalawang uring ito, at tumutumbas sa klasikong paglalarawan ng Pariseo at ng Publikano. Umuwi ang Publikano na inaring-ganap, at ang “kaluluwa” ng Pariseo ay “hindi matuwid” sapagkat ito ay “mataas ang loob.”

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Narito, ang kaluluwa niyang palalo ay hindi matuwid sa kaniya; ngunit ang matuwid ay mabubuhay sa pamamagitan ng kaniyang pananampalataya. Habakkuk 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

Sa susunod na talata, tinutukoy ni Habakuk ang uring may mga pusong nagmamataas sa kapalaluan bilang mga lasing, at sa gayo’y iniuugnay ang mga lasing nina Isaias at Habakuk sa ‘kapalaluan’.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> Oo, gayon din, sapagkat siya’y lumalabag dahil sa alak, siya ay taong palalo, ni hindi siya nananatili sa kaniyang tahanan, na pinalalawak ang kaniyang pita gaya ng impiyerno, at gaya ng kamatayan ay hindi masisiyahan, kundi tinitipon para sa kaniyang sarili ang lahat ng mga bansa, at nagbubunton para sa kaniyang sarili ng lahat ng mga bayan. Habakuk 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

Mahalagang alalahanin na ang mga talatang ito sa Habakuk ay hindi lamang natupad sa kasaysayang Millerita, kundi ang kanilang katuparan ay naging karaniwang paksa kapwa ni Ellen White at ng mga unang tagapanguna ng Adventismo. Ang mga inaring-ganap sa pamamagitan ng pananampalatayang kinakatawan sa talatang ikaapat, sa kasaysayang Millerita, ay yaong mga nagtiis sa krisis ng unang kabiguan, na minarkahan ang parehong panahon ng paghihintay at ang pagdating ng mensahe ng ikalawang anghel na nag-aanunsiyo ng pagbagsak ng Babilonia. Nauunawaan ng mga Millerita sa loob ng kasaysayang iyon ng pagsubok na ang dating bayang nasa tipan, na makasaysayang naging mga Protestante, ay naging mga anak na babae ng Babilonia. Ang mga Protestanteng iyon ay yaong inilarawan sa Iglesia sa Sardis, na kumakatawan sa bayang nasa tipan, sapagkat sila’y may "pangalan," sagisag ng kapwa karakter at ugnayang tipan, ngunit sila’y patay.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> At sa anghel ng iglesia sa Sardis ay isulat: Ito ang sinasabi niya na nagtataglay ng pitong Espiritu ng Diyos at ng pitong bituin: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na may pangalan kang ikaw ay nabubuhay, at ikaw ay patay. Apocalipsis 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

Sa proseso ng pagsubok noong 1844 na nagsimula noong Abril 19 at pagkaraan ay nagtapos noong Oktubre 22—yaong mga hindi nakapagtagumpay sa pagsubok ay nagmataas sa kapalaluan; at kung babasahin lamang natin ang mga talatang sumusunod sa ika-limang talata, ang katangian ng kapalaluan ng tao ay inilalarawan roon sa pamamagitan ng isang halimbawa ng kayabangan ng kapapahan at ng pagpapakataas sa sarili. Nagwawakas ito sa ika-dalawampung talata, kung saan ipinahayag na ang Panginoon ay nasa Kanyang banal na templo; manahimik ang buong lupa.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Nguni’t ang Panginoon ay nasa kaniyang banal na templo: tumahimik ang buong lupa sa harap niya. Habakuk 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

Ang ikalawang talata ng ikalawang kabanata ng Habakuk ay tumutukoy sa unang pagkabigo noong Abril 19, 1844, at nagwawakas ang kabanata sa talatang ikadalawampu, na maliwanag na tumutukoy sa Oktubre 22, 1844, nang biglang pumarito ang Panginoon sa Kanyang templo.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

Apat na Pagparito noong ika-22 ng Oktubre, 1844 (tuntunin sa tuntunin)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

Ang ikatlo at ikaapat na talata ay tumutukoy sa dalawang uri na nabubunga ng proseso ng pagsubok na inilalarawan mula sa ikalawang hanggang sa ikadalawampung talata, yaong proseso ng pagsubok mula ika-19 ng Abril 1844 hanggang ika-22 ng Oktubre 1844. Ang mga talatang ikaapat hanggang ikalabing-siyam ay tumatalakay sa kapangyarihang papal, maliban sa ikalabing-apat na talata na tumatalakay sa kasaysayang sumusunod sa pagbaba ng anghel ng Apocalipsis kabanata labing-walo sa 9/11.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> Sapagkat ang lupa ay mapupuno ng kaalaman tungkol sa kaluwalhatian ng Panginoon, gaya ng tubig na tumatakip sa dagat. Habakuk 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

Sa proseso ng pagsubok ng ikalawang anghel sa kasaysayan ng mga Millerita, nabuo ang dalawang uri ng mga mananamba at pagkatapos ay nahayag sa krisis noong Oktubre 22, 1844. Ang katangian ng masasama sa talatang iyon ay ang katangian ng papado, at sa panahong iyon ng pagsubok ay ipinahayag ng mga tapat na Millerita, kaayon ng mensahe ng ikalawang anghel, na ang Iglesyang Protestante ay naging mga anak na babae ng Roma dahil sa kanilang pagtanggi sa mensahe ng mga Millerita. Ang kontrobersiyang sumiklab sa pagitan ng pagsisimula noong Abril 19 at ng pagtatapos noong Oktubre 22 ang naging dako ng paglalantad ng katangian—maging bilang palalong manginginom ng alak ng Babilonya, gaya ni Belsasar, o bilang isang tulad ni Daniel sa harap ni Belsasar na inaring-ganap sa pamamagitan ng kanyang pananampalataya. Sa kontrobersiyang iyon nagaganap ang dramang gumigising sa sanlibutan sa mga walang hanggang realidad na kaugnay ng mensahe ng ikatlong anghel. Ang balangkas ng salungatan sa pagitan ng lasing at ng inaring-ganap ay inilalagay sa konteksto ng pagtalakay kung paano naliwanagan ang sanlibutan hinggil sa mga isyung ito, “Sapagkat ang lupa ay mapupuno ng kaalaman ng kaluwalhatian ng Panginoon, gaya ng tubig na tumatakip sa dagat.” Ang pagliliwanag na iyon ay nagsimula noong 9/11.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

Sa pagtatapos ng kasaysayang kinakatawan sa Habakuk kabanata dalawa, ang Panginoon ay biglang naparoon sa Kanyang templo noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ginawa Niya ito bilang katuparan ng propesiya na Kanyang ipinahayag bilang Palmoni sa talatang labing-apat ng Daniel kabanata walo.

## Palmoni

Palmoni

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

Sa ikasampung araw ng ikapitong buwan ng kalendaryong biblikal, na noong 1844 ay tumapat sa ikadalawampu’t dalawang araw ng ikasampung buwan, natupad ang Habakuk 2:20, at ang simbolikong bilang na “220” ay makikita sa ‘kabanata at talata’ na nagpapakilala ng isang dispensasyonal na pagbabago sa gawain ni Cristo sa makalangit na santuwaryo. Isang katangiang propetiko ng isang daan at apatnapu’t apat na libo ay na sila yaong sumusunod sa Kordero saan man Siya pumaroon. Ang pagsunod kay Cristo ay nangangahulugang pagsunod sa Kanya sa Kanyang Salita.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

Sa Kanyang Salita, ang bilang "220" ay sumasagisag sa pagsasanib ng pagka-Diyos at pagkatao, at ang mismong gawaing sinimulan ni Cristo sa petsang iyon ay ang gawaing pagsasanib ng Kanyang pagka-Diyos sa pagkatao. Noong 1844, sa ika-dalawampu’t dalawang araw ng ikasampung buwan, o sa paraang sagisag, dalawampu’t dalawa na pinarami ng sampu na katumbas ng "220" (22 X 10 = 220), o maaaring sabihing, sa mismong petsang katumbas, sa paraang sagisag, ng "220," natupad ang Habakuk "2:20" nang si Cristo ay lumipat mula sa Banal na Dako patungo sa Kabanal-banalang Dako upang pasimulan ang paghuhukom na pagsisiyasat.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

Si Palmoni, ang Kamangha-manghang Bilang, ay nakapaloob sa “tanong at sagot” na siyang sentral na haligi ng Adbentismo, at ang nakararaming mga Adbentista ay lubos na hindi batid ang katotohanang iyon.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “Ang kasulatan na, higit sa lahat ng iba, ay naging kapwa saligan at haliging sentral ng pananampalatayang Advent ay ang pahayag, ‘Hanggang sa dalawang libo at tatlong daang araw; kung magkagayo’y malilinis ang santuwaryo.’ [Daniel 8:14.]” Ang Dakilang Tunggalian, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

Ang ikawalong kabanata ng Daniel, talatang labintatlo at labing-apat, ay naglalaman ng isang tanong sa talatang labintatlo na sinusundan ng isang kasagutan sa talatang labing-apat. Ang salitang Hebreo na Palmoni ay isinalin bilang "yaong isang banal" sa talatang labintatlo, at ang natatanging pangalang iyon ni Cristo ay nangangahulugang ang Kamangha-manghang Tagabilang o ang Tagabilang ng mga lihim.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

Kapag kinikilala ni Ellen White na ang talatang labing-apat ang pangunahing haligi at saligan ng Adventismo, inilalagay niya ang banal na diin sa tanong at sagot ng dalawang talatang ito, na nangangailangan na si Cristo, bilang ang Kamangha-manghang Tagapagbilang, ay siyang dapat maging pangunahing sanggunian. Paulit-ulit na binigyang-diin ni Kapatid na White ang kahalagahan ng pagtingin kay Cristo bilang ubod na katotohanan ng alinmang sipi, at sa mga talatang labintatlo at labing-apat ay may tuwirang pagpapakita si Cristo - "yaong isang banal" - na siya si Palmoni.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

Nang tanggihan ng Adventismo ang "pitong ulit" ng Levitico dalawampu't anim noong 1863, ipinikit nila ang kanilang mga mata kay Palmoni, sapagkat ang balangkas na propetiko ng tanong at sagot ay nakasalig sa ugnayan ng "pitong ulit" ni Moises at ng "dalawang libo't tatlong daang araw" ni Daniel. Ang ugnayang propetiko sa pagitan ng "pitong ulit" ni Moises—na katumbas ng dalawang libo't limang daan at dalawampung taon—at ng "dalawang libo't tatlong daang gabi at umaga" ni Daniel—na katumbas ng dalawang libo't tatlong daang taon—ay itinatatag ng panahon, na kinakatawan ng mga bilang; at ang Kamangha-manghang Tagabilang ay nasa mismong gitna ng tanong at sagot na siyang sentral na haligi ng Adventismo. Yaong mga maaaring nakabasa ng mga sinulat ni Josephus ay maaalala marahil ang kaniyang mga lohikal na pangangatwiran na nagtutukoy sa dalawang natatanging bagay na nilikha ng Diyos. Ang una ay ang wikang Hebreo at ang ikalawa ay ang nasusukat na panahon, na siya namang nangangailangan ng matematika.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

Ang talatang ikalabintatlo ay nagtatanong, "Gaano katagal?" Hindi ito nagtatanong ng "kailan," kundi "gaano katagal?" Mahalaga sa wastong pag-unawa na matukoy kung ang tanong ay tungkol sa tagal (gaano katagal?) o tungkol sa isang takdang sandali sa panahon (kailan?). Ang sagot sa tanong sa talatang ikalabing-apat ay maaaring tumukoy sa isang takdang sandali, o sa isang yugto ng panahon, at maaaring kapwa; ngunit ano man ang sagot, kinakailangan itong itakda sa loob ng konteksto ng tanong sa talatang ikalabintatlo. Upang wastong mahati ang salita, ibig sabihin, upang wastong maunawaan ang sagot ng talatang ikalabing-apat, kinakailangan ang tamang pagkaunawa sa konteksto ng tanong. Ito ba ay "kailan" o "saka"?

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

Malabo nilang itinuturo, ang mga lango sa Efraim, na ang talatang ikalabing-apat ay tumutukoy sa isang tiyak na punto ng panahon, na kanilang kinikilala bilang ika-22 ng Oktubre, 1844; at sa paggawa nila nito maaari pa nga silang tumukoy sa bahaging katatapos lamang nating sinipi mula sa The Great Controversy, ngunit ang Salita ng Diyos ay hindi kailanman nagbabago at hindi kailanman nabibigo. Ang tanong na “hanggang kailan” ay tumutukoy sa tagal ng panahon, hindi sa isang punto ng panahon. Noong ika-22 ng Oktubre, 1844 nagsimula ang panahon ng paghuhukom na pagsisiyasat, at ang mga katotohanang kaugnay ng gawaing iyon ay kumakatawan sa walang-hanggang Ebanghelyo at higit na mahalaga kaysa sa simpleng petsa kung kailan ito nagsimula.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

Malinaw ang balarilang Hebreo, at ang gayunding kahulugan ay naisalin sa King James Version. Hindi lamang malinaw na inilalagay ng balarila ang tanong sa konteksto ng tagal ng panahon, kundi ang tanong na “hanggang kailan” ay isang simbolo ng biblikal na propesiya. Maipakikita sa pamamagitan ng ilang saksi na ang tanong na “hanggang kailan,” bilang isang simbolo, ay kumakatawan sa kasaysayan ng 9/11 hanggang sa batas ng Linggo. Isasaalang-alang muna natin ang simbolo ng “hanggang kailan” bago tayo bumalik kay Palmoni at kay Joel.

## How Long? Isaiah Six

Hanggang kailan? Isaias Anim

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

Sa Isaias kabanata anim, talata tatlo, ipinahayag ng mga anghel na ang daigdig ay puspos ng kaluwalhatian ng Diyos.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> At ang isa ay sumigaw sa isa, at sinabi, Banal, banal, banal ang Panginoon ng mga hukbo: ang buong lupa ay puspos ng kaniyang kaluwalhatian. Isaias 6:3.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

Iniuugnay ni Sister White ang pagbaba ng anghel ng Apocalipsis labing-walo sa mga anghel ng talatang tatlo.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> Habang nakikita nila [ang mga anghel] ang hinaharap, kung kailan mapupuno ang buong lupa ng Kanyang kaluwalhatian, ang matagumpay na awit ng papuri ay umaalingawngaw mula sa isa patungo sa isa pa sa mahimig na pag-awit, "Banal, banal, banal, ang Panginoon ng mga hukbo." Review and Herald, Disyembre 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

Si Isaias ay nasa 9/11 at itinatanong niya, “hanggang kailan” niya dapat ihayag ang mensahe ng 9/11 sa isang bayang Laodiceano na ayaw makakita ni makarinig. Sinabihan siyang dapat magtiyaga hanggang sa magiba ang mga lungsod, at nagsisimula ang pagkawasak ng mga lungsod sa batas ng Linggo, kung kailan sinusundan ang pambansang apostasya ng pambansang pagkawasak.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> Nang magkagayo’y sinabi ko, Panginoon, hanggang kailan? At sumagot siya, Hanggang sa ang mga lunsod ay maging wasak na walang tumatahan, at ang mga bahay ay walang tao, at ang lupain ay lubos na tiwangwang, at ilalayo ng Panginoon ang mga tao sa malayo, at magkaroon ng malaking pagkatiwangwang sa gitna ng lupain. Ngunit gayon ma’y may matitira rito na ikasampung bahagi, at ito’y babalik, at kakanin: gaya ng punong terebinto at ng encina, na ang tuod ay nananatili sa kanila kapag inihuhulog nila ang kanilang mga dahon: sa gayo’y ang banal na binhi ang magiging tuod niyon. Isaias 6:11-13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

Noong 9/11, nang napaliwanagan ang lupa ng kaluwalhatian ng Diyos, si Isaias ay pinahiran upang ihayag ang mensahe ng huling ulan, at itinanong niya kung “hanggang kailan” niya kailangang ihayag ang mensahe ng 9/11 sa mga taong matataba ang puso. Ang sagot ay “hanggang” sa Batas sa Linggo, kung kailan magkakaroon ng “isang dakilang pagtalikod sa gitna ng lupain.” Ang “dakilang pagtalikod” ay isinasakatuparan ng Laodiceang Adventismo na, sa Isaias kabanata dalawampu’t dalawa, ay inilarawan ni Isaias bilang si Sebna.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> Narito, dadalhin ka ng Panginoon bilang bihag sa isang matinding pagkabihag, at walang pagsalang babalutin ka niya. Walang pagsalang marahas kang paiikutin at itatapon na gaya ng bola sa isang malawak na lupain: doon ka mamamatay, at doon ang mga karo ng iyong kaluwalhatian ay magiging kahihiyan ng bahay ng iyong panginoon. At aalisin kita mula sa iyong katungkulan, at mula sa iyong katayuan ay ibabagsak ka niya. Isaias 22:17-19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

Ang Laodiceanong Adventismo ay tatalikod sa katotohanan sa panahon ng batas ng Linggo, at doon sila ay "ibabagsak" gaya ng inilalarawan sa Daniel kabanata labing-isa, talatang apatnapu’t isa.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

Nang itanong ni Isaias, "hanggang kailan," siya ay sinabihang iharap ang mensahe sa Adventismo hanggang sa mismong batas ng Linggo, kung kailan ang "marami" ng Daniel labing-isa talatang apatnapu't isa ay "ibabagsak," kapag kanilang tinalikdan ang Sabat at ang Diyos. Pagkatapos ay isusuka sila mula sa bibig ng Panginoon gaya ng inilalarawan sa aklat ng Apocalipsis, kung saan ang lahat ng mga aklat ng Bibliya ay nagtatagpo at nagwawakas, at kung saan, sa Isaias dalawampu't dalawa, si Sebna ay "marahas" na itinatapon "na parang bola sa isang malaking bansa," habang sila ay "inaalis" "sa malayo."

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

Sa panahong iyon, ang nalabi, na inilarawan bilang isang "ikasampu" (na siyang ikapu), ay "babalik"; at sa nasabing sipi, inihahambing sila sa mga punungkahoy na may "substansiya" na nananatili kapag nalalagas ang mga dahon. Ang "mga dahon" ay kumakatawan sa pag-aangkin ng pananampalataya sa makahulang simbolismo. Kapag dumating ang Adventismo sa batas ng Linggo at tinanggap ang unang araw ng sanlinggo kapalit ng Sabat ng Diyos, iwawaksi nila ang kanilang mga "dahon" ng "pag-aangkin" at hindi na mag-aangking pinaninindigan ang ikapitong-araw na Sabat ng Diyos.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> Ang pagsumpa sa puno ng igos ay isang talinghagang isinalarawan sa gawa. Ang punong yaong baog, na ipinangangalandakan ang mapagpanggap nitong luntiang mga dahon sa mismong harapan ni Kristo, ay sagisag ng bansang Hudyo. Ninais ng Tagapagligtas na ipaliwanag nang malinaw sa Kaniyang mga alagad ang sanhi at ang katiyakan ng kapahamakan ng Israel. Sa layuning ito, pinagkalooban Niya ang punong iyon ng mga katangiang moral, at ginawa Niya itong tagapagpaliwanag ng banal na katotohanan. Ang mga Hudyo ay tumayong natatangi sa lahat ng ibang bansa, na nagpapahayag ng katapatan sa Diyos. Sila ay natatanging kinilingan Niya, at inaangkin nila ang isang katuwirang nakahihigit sa alinmang ibang bayan. Ngunit ginawang tiwali sila ng pag-ibig sa sanlibutan at ng kasakiman sa pakinabang. Ipinagmamalaki nila ang kanilang kaalaman, ngunit mangmang sila sa mga kahingian ng Diyos, at punô ng pagpapaimbabaw. Gaya ng punong baog, ibinuka nila paitaas ang kanilang mapagpanggap na mga sanga, malago sa anyo at kaaya-aya sa paningin, ngunit "pawang mga dahon lamang" ang naibunga. Ang relihiyong Hudyo, kasama ang maringal nitong templo, ang mga banal nitong dambana, ang mga paring nakamitra, at ang mga kahanga-hangang seremonya, ay tunay na kaaya-aya sa panlabas na anyo, ngunit nagkukulang sa pagpapakumbaba, pag-ibig, at kabutihang-loob.

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> Ang lahat ng punong igos sa taniman ay walang bunga; ngunit ang mga punong walang dahon ay hindi nagbangon ng pag-asa at hindi nagdulot ng pagkabigo. Sa pamamagitan ng mga punong ito ay inilarawan ang mga Hentil. Sila ay kasing-salát, gaya ng mga Judio, sa kabanalan; ngunit hindi sila umangking naglilingkod sa Diyos. Wala silang mapagmalaking pag-aangkin sa kabutihan. Bulag sila sa mga gawa at mga daan ng Diyos. Sa kanila, hindi pa panahon ng igos. Naghihintay pa rin sila ng isang araw na magdadala sa kanila ng liwanag at pag-asa. Ang mga Judio, na tumanggap ng higit na dakilang mga pagpapala mula sa Diyos, ay pinanagot sa kanilang pang-aabuso sa mga kaloob na ito. Ang mga pribilehiyong ipinagmamalaki nila ay lalo lamang nagpalala ng kanilang sala. The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

Pagdating ng batas sa Linggo, nawawala ang pag-aangkin ng Laodiceanong Adventismo na sila ang bayang tipan ng Diyos, sapagkat tinatanggap nila ang tanda ng tipan ng kamatayan at itinatakwil ang tatak ng tipan ng buhay. Pagkatapos ay inilalaglag nila ang kanilang mga dahon ng pag-aangkin, at ang inilalantad sa tanaw ay isang nalabi na kinakatawan ni Isaias, na noong 9/11 ay “bumalik” sa mga dating landas, at saka pinakumbaba hanggang sa alabok nang matanto ni Isaias ang kaniyang nadungisang karanasan, at pagkatapos noon ay dinalisay sa pamamagitan ng isang baga mula sa ibabaw ng dambana. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na ang baga mula sa dambana ay kumakatawan sa pagdadalisay, subalit ang pagdadalisay ay yaon lamang na nagaganap kapag ang baga ay dumampi sa mga labi ni Isaias.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> Ang nagniningas na baga ay sumasagisag sa pagdadalisay. Kung humipo ito sa mga labi, wala nang maruming salita ang mamumutawi mula roon. Sumasagisag din ang nagniningas na baga sa bisa ng mga pagsisikap ng mga lingkod ng Panginoon. Review and Herald, Oktubre 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

Ang “baga” mula sa dambana na inihahagis sa lupa sa mga huling araw ay yaong mga baga na inihagis sa lupa nang buksan ang ikapito at panghuling tatak sa unang limang talata ng ikawalong kabanata ng Pahayag. Si Isaias—at kung gayon pati ang isandaan at apatnapu't apat na libo—ay nililinis sa pagdampi ng baga sa kanilang mga labi, subalit ang “baga” ay isang mensahe. Ito'y dumadampi sa kanilang mga labi kapag kinukuha nila ang aklat mula sa kamay ng anghel at kinakain ito.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Pakabanalin mo sila sa pamamagitan ng Iyong katotohanan: ang Iyong salita ay katotohanan. Juan 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

Yaong mga “nagbabalik” at nagiging nalabi (residuo) ay inilarawan bilang ang mga punong-kahoy na oak at teal, at kung paanong “pinagkalooban ni Cristo ang punong-kahoy ng mga moral na katangian, at ginawa itong tagapagpaliwanag ng banal na katotohanan,” ang mga punong-kahoy ni Isaias ay may “moral na kalidad” sa kanilang kalooban na kinakatawan ng “substansiya.” Ang substansiya ay nananatili sa mga punong-kahoy, kahit kapag ang mga yaong pawang mga dahon lamang ng pagpapahayag ay iwinawaksi. Ang “banal na binhi” ang “substansiya” at si Cristo ang “banal na binhi” ng propesiya. Ang mga punong-kahoy na inilarawan bilang ang nalabi, at ni Isaias mismo sa ika-anim na kabanata, ay kumakatawan sa mga tao at sa gayon sa sangkatauhan, at ang banal na binhi ay kumakatawan sa pagka-Diyos. Kaya, ang ika-anim na kabanata ni Isaias ay tumutukoy sa paglilinis ng Adventismo mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, at ang mga detalye na iniaambag ni Isaias sa kasaysayang propetiko na iyon ay lahat kinakatawan ng kanyang tanong na “hanggang kailan.” Para kay Isaias, ang sagot sa “hanggang kailan” ay mula 9/11 hanggang sa batas ng Linggo.

## How Long? 1840–1844

Hanggang Kailan? 1840-1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

Ang Agosto 11, 1840 ay naging tipo ng 9/11, at sa loob ng makahulang kasaysayan mula Agosto 11, 1840 hanggang Oktubre 22, 1844, naganap ang labanan sa Bundok Karmelo sa pagitan ni Elias at ng mga propeta ni Jezabel. Sa wakas, ang mga propeta ni Baal ay napatunayang mga huwad na propeta at pinatay ni Elias, subalit sa pasimula pa lamang ng pagtutuos ay ipinukol ni Elias ang tanong, “hanggang kailan” magpaparoo’t parito kayo sa dalawang isipan.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> At lumapit si Elias sa buong bayan at nagsabi: Hanggang kailan kayo magdadalawang-isip sa pagitan ng dalawang paninindigan? Kung ang Panginoon ay Diyos, sumunod kayo sa kanya; ngunit kung si Baal, kay Baal kayo sumunod. At hindi siya sinagot ng bayan ni isang salita. Pagkatapos ay sinabi ni Elias sa bayan, Ako, ako lamang, ang natitirang propeta ng Panginoon; ngunit ang mga propeta ni Baal ay apat na raan at limampung lalaki. Unang Hari 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

Si Elias ay nasa petsang ika-11 ng Agosto, 1840; kanyang tinatanong ang salinlahing iyon kung ang mensahe ng mga Milerita ay totoo o huwad. Ito ay isa pang mensahe para sa Laodicea, gaya ng sa Isaias 6.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> Libu-libong tao ang inakay upang yakapin ang katotohanang ipinangaral ni William Miller, at mga lingkod ng Diyos ang ibinangon sa espiritu at kapangyarihan ni Elias upang ipahayag ang mensahe. Tulad ni Juan, ang tagapagpauna ni Jesus, ang mga nangaral ng taimtim na mensaheng ito ay nadama nilang dapat ilagay ang palakol sa ugat ng punongkahoy, at manawagan sa mga tao na magbunga ng bungang karapat-dapat sa pagsisisi. Ang kanilang patotoo ay likas na pumupukaw at makapangyarihang umaantig sa mga iglesia at nagbubunyag ng kanilang tunay na likas. At nang ipinahayag ang taimtim na babala upang tumakas mula sa galit na darating, marami sa mga kaanib ng mga iglesia ang tumanggap ng mapagpagaling na mensahe; nakita nila ang kanilang mga pagtalikod, at sa mapapait na luha ng pagsisisi at malalim na pighati ng kaluluwa ay nagpakababa sila sa harap ng Diyos. At nang manahan sa kanila ang Espiritu ng Diyos, tumulong sila sa pagpapahayag ng panawagan, 'Matakot kayo sa Diyos, at magbigay luwalhati sa Kanya; sapagkat dumating na ang oras ng Kanyang paghatol.' Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

Sa kasaysayan ng pagsubok mula 1840 hanggang 1844, ang mga Protestante na tumanggi sa mensahe ni Elias ay naging mga anak na babae ng Roma at isinuko ang balabal ng Protestantismo sa Mileritang Adbentismo. Sa pamamagitan nina Isaias at Elias, mayroon tayong dalawang saksi na nagpapatotoo sa katotohanang ang tanong na “hanggang kailan” ay isang sagisag ng kasaysayang nagsisimula sa 9/11 at nagwawakas sa batas ng Linggo. Sa kasaysayang Milerita, ang 11 Agosto 1840 ay tumutugma sa 9/11, at ang 22 Oktubre 1844 ay tumutugma sa batas ng Linggo. Nang bumaba ang apoy mula sa langit at tinupok ang handog ni Elias, ang labindalawang bato ay pawang nagniningning kalakip ng handog, kaya’t tinandaan ang isandaan at apatnapu’t apat na libo bilang isang watawat, na inilarawan bilang mga nagniningning na bato. Ang mga bulaang propeta ay pinatay noon ni Elias, kung paanong ang Estados Unidos, ang bulaang propeta, ay papatayin bilang ikaanim na kaharian sa batas ng Linggo.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

Ang Isaias 6 ay nagbibigay-diin sa isang proseso ng pagsubok, pagdadalisay at paglilinis sa bayan ng Diyos mula 9/11 hanggang sa Batas ng Linggo. Si Elias ay tinutugunan ang kalagayang Laodiseyano ng bayan ng Diyos, at nagbibigay rin ng katibayan sa pagitan ng propetang totoo at bulaang propeta, at samakatuwid ng mensaheng totoo o huwad. Kaya, magmula ika-11 ng Agosto, 1840 hanggang ika-22 ng Oktubre, 1844, isang makahulang pagsubok ang ipinataw sa mga Protestante sa panahon ng Sardis, at kung paanong ang apoy sa Bundok Carmel ay nagbunga ng paghahati sa dalawang uri, gayon din naman ay nahayag ang dalawang uri noong 1844. Ang isa sa mga uri sa proseso ng pagsubok ay ang malapit nang maging “dating” bayan ng tipan, at ang isa pa ay ang Adbentismong Millerita na makikipagtipan ang Diyos sa kanila noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang panahong ito ng pagsubok at paghahati ay ang kuwento ng ubasan, sapagkat ang Adbentismong Millerita ay ipinakitang tunay na propeta sa gayunding sandali na ang Protestantismong Sardis ay nagsimulang tuparin ang gampanin nito bilang tumalikod na Protestantismo. Kung paanong ang mga propeta ni Baal ay nalantad na mga huwad, gayundin nalantad ang dating bayan ng tipan at pagkatapos ay tinukoy ng mga Millerita bilang isang anak na babae ng Roma. Ang kuwento ng Bundok Carmel, at gayundin ang katuparan ng kasaysayang iyon sa kapanahunan ng mga Millerita, ay nagbibigay ng ikalawang saksi sa Isaias 6 na ang tanong na “hanggang kailan” ay sagisag ng panahong mula 9/11 hanggang sa Batas ng Linggo.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “Panginoong Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Israel,” nagsusumamo ang propeta, “ipakilala Mo sa araw na ito na Ikaw ang Diyos sa Israel, at na ako’y Iyong lingkod, at na aking ginawa ang lahat ng mga bagay na ito ayon sa Iyong salita. Dinggin Mo ako, O Panginoon, dinggin Mo ako, upang malaman ng bayang ito na Ikaw ang Panginoong Diyos, at na muli Mong ibinalik ang kanilang puso.”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> Isang katahimikang mabigat sa kasolemnidad ang nakalukob sa lahat. Nangangatog sa sindak ang mga saserdote ni Baal. Batid ang kanilang pagkakasala, nag-aabang sila ng agarang ganting-katarungan.

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> Halos hindi pa natatapos ang panalangin ni Elias, nang mga ningas ng apoy, tulad ng maningning na kisap ng kidlat, ay bumababa mula sa langit sa itinayong dambana, nilalamon ang handog, sinisimot ang tubig sa hukay, at tinutupok maging ang mga bato ng dambana. Ang ningning ng alab ay nagliliwanag sa bundok at nakasisilaw sa mga mata ng karamihan. Sa mga libis sa ibaba, kung saan marami ang nagmamatyag nang may balisang pananabik sa mga kilos ng mga nasa itaas, maliwanag na nakikita ang pagbaba ng apoy, at ang lahat ay namamangha sa tanawin. Katulad ito ng haliging apoy na sa Dagat na Pula ay naghiwalay sa mga anak ni Israel at sa hukbo ng mga Egipcio.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> Ang mga tao sa bundok ay nagpatirapa nang may banal na pagkamangha at takot sa harap ng di-nakikitang Diyos. Hindi nila pinangahasan na patuloy na tumingin sa apoy na mula sa langit. Natatakot silang sila man ay lamunin; at, nahatulan sa budhi tungkol sa kanilang tungkuling kilalanin ang Diyos ni Elias bilang Diyos ng kanilang mga ninuno, na Siyang pinagkakautangan nila ng katapatan, sabay-sabay silang sumigaw, na waring iisang tinig, “Ang Panginoon, Siya ang Diyos; ang Panginoon, Siya ang Diyos.” Na may nakabibiglang linaw, umalingawngaw ang sigaw sa buong bundok at umuugong hanggang sa kapatagang nasa ibaba. Sa wakas, napukaw ang Israel, di na nalilinlang, nagsisisi. Sa wakas, nakita ng bayan kung gaano nila lubhang dinungisan ang karangalan ng Diyos. Ang likas ng pagsamba kay Baal, na kasalungat ng makatuwirang paglilingkod na hinihingi ng tunay na Diyos, ay lubos na nahayag. Kinikilala ng bayan ang katarungan at awa ng Diyos sa pagpigil Niya sa hamog at sa ulan hanggang madala sila sa pag-amin sa Kaniyang pangalan. Handa na silang aminin ngayon na ang Diyos ni Elias ay higit sa bawat diyus-diyosan. Prophets and Kings, 153.

## How Long? Moses

Hanggang Kailan? Moises

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

Ang unang pagkakataon na inilahad ang tanong na may kahulugang sagisag, “hanggang kailan,” sa Salita ng propesiya ay nasa ikawalong salot na dumating sa mga Ehipsiyo noong kapanahunan ni Moises. Ang ikawalong salot ay “mga balang” (isang sagisag ng Islam) na dinala ng “hanging silanganan” (isang sagisag ng Islam).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> At si Moises at si Aaron ay pumasok kay Faraon, at sinabi sa kaniya, Ganito ang sabi ng Panginoon Diyos ng mga Hebreo, Hanggang kailan mo tatanggihan ang magpakumbaba sa harap ko? Payaunin mo ang aking bayan, upang ako’y mapaglingkuran nila. Ngunit kung tumanggi kang payaunin ang aking bayan, narito, bukas ay dadalhin ko ang mga balang sa iyong lupain: At tatakpan nila ang mukha ng lupa, anupa’t hindi na makikita ang lupa: at kakanin nila ang nalabi na nakatanan, na natitira sa inyo mula sa granizo, at kakanin ang bawat punong kahoy na sumisibol para sa inyo sa parang: At pupunuin nila ang iyong mga bahay, at ang mga bahay ng lahat ng iyong mga lingkod, at ang mga bahay ng lahat ng mga Ehipsiyo; na hindi nakita ng iyong mga magulang, ni ng mga magulang ng iyong mga magulang, mula sa araw na sila’y nasa ibabaw ng lupa hanggang sa araw na ito. At siya’y pumihit, at lumabas mula sa harap ni Faraon.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> At sinabi sa kaniya ng mga lingkod ni Paraon, Hanggang kailan magiging silo sa atin ang taong ito? Payaunin mo ang mga lalaki, upang sila'y makapaglingkod sa Panginoon nilang Diyos: hindi mo pa ba nalalaman na ang Egipto ay nawasak?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> At si Moises at si Aaron ay ipinaharap na muli kay Faraon; at sinabi niya sa kanila, Humayo kayo, at paglingkuran ninyo ang Panginoon ninyong Diyos; ngunit sino-sino ang mga paroroon?

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> At sinabi ni Moises, Paroroon kami kasama ang aming mga bata at ang aming matatanda, ang aming mga anak na lalaki at ang aming mga anak na babae, pati ang aming mga kawan ng tupa at ng baka; sapagkat kailangang magdaraos kami ng kapistahan sa Panginoon.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> At sinabi niya sa kanila, Gayon nawa ang Panginoon ay sumainyo, gaya ng ipahihintulot kong yumaon kayo at ang inyong maliliit na anak; pakatandaan ninyo, sapagkat ang kasamaan ay nasa inyong harapan. Hindi gayon; yumaon ngayon, kayong mga lalaki, at maglingkod sa Panginoon; sapagkat iyan ang inyong ninais. At sila’y ipinagtabuyan mula sa harapan ni Faraon.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> At sinabi ng Panginoon kay Moises, Iunat mo ang iyong kamay sa ibabaw ng lupain ng Egipto, ukol sa mga balang, upang sila’y pumaroon sa ibabaw ng lupain ng Egipto at tunggain ang bawat damo sa lupain, pati ang lahat ng iniwan ng graniso. At iniunat ni Moises ang kaniyang tungkod sa ibabaw ng lupain ng Egipto, at nagdala ang Panginoon ng hanging silanganan sa lupain buong maghapon at buong magdamag; at pag-umaga, dinala ng hanging silanganan ang mga balang. At ang mga balang ay umakyat sa ibabaw ng buong lupain ng Egipto, at humimpil sa lahat ng nasasakupan ng Egipto; lubhang matindi ang mga yaon; bago nila ay wala pang naging mga balang na gaya nila, ni magkakaroon pa pagkatapos nila. Sapagkat tinakpan nila ang mukha ng buong lupa, anupa’t nagdilim ang lupain; at kinain nila ang bawat damo sa lupain, at ang lahat ng bunga ng mga punong-kahoy na iniwan ng graniso; at walang natirang anumang luntiang bagay sa mga punong-kahoy, o sa mga halaman sa parang, sa buong lupain ng Egipto.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> Nang magkagayo’y madaliang ipinatawag ni Faraon sina Moises at Aaron; at sinabi niya, “Ako’y nagkasala laban sa Panginoon ninyong Diyos at laban sa inyo. Kaya ngayon, ipinamamanhik ko sa iyo, patawarin mo ang aking kasalanan sa pagkakataong ito lamang, at ipamanhik mo sa Panginoon ninyong Diyos na alisin niya sa akin ang kamatayang ito lamang.” At siya’y lumabas mula kay Faraon at dumalangin sa Panginoon. At pinaihip ng Panginoon ang isang lubhang malakas na hanging mula sa kanluran, na nag-alis sa mga balang at itinapon ang mga ito sa Dagat na Pula; walang natirang kahit isa mang balang sa buong lupain ng Egipto. Exodo 10:3-19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

Una, ang "Panginoong Diyos ng mga Hebreo" ay nagtatanong, "Hanggang kailan ka magtatangging magpakumbaba sa harap ko?" at pagkatapos ay muling tinanong ng mga lingkod ni Paraon si Paraon, "Hanggang kailan magiging silo sa atin ang lalaking ito?" Ang tanong ay itinanong sa panahon ng ikawalong salot, na tumutugma sa 9/11 dahil sa ilang dahilan. Ang ikasampung salot ay ang pagpaslang sa mga panganay, na tumutugma sa krus at sinusundan ng kabiguan sa Dagat na Pula, na, ayon sa inspirasyon, ay tumutugma sa kabiguan ng mga alagad sa krus, na tumutugma sa dakilang kabiguan ng mga Millerite noong 1844. Ang tatlong saksing iyon ay pawang tumutugma sa batas ng Linggo. Ang ikasampung salot ay ang batas ng Linggo at, dalawang salot bago nito, ang ikawalong salot ay nagdala ng "mga balang" sa pamamagitan ng "hanging silanganan." Ang "mga balang" ay pumuno sa buong lupa, gaya ng kung paanong ang Islam ay niyayanig ang buong sanlibutan ngayon habang ipinakakalat nito ang kadiliman sa pamamagitan ng sapilitang imigrasyon. Ang Latin na pangalan ng "disyertong balang" ay "locusta migratoria," na kumakatawan sa paglaganap ng Islam sa pamamagitan ng imigrasyon na itinatipikal sa likas na daigdig bilang migrasyon.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

Ang ikasiyam na salot ay isang kadilimang nasasalat.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> At sinabi ng Panginoon kay Moises, Iunat mo ang iyong kamay tungo sa langit, upang magkaroon ng kadiliman sa ibabaw ng lupain ng Egipto, isang kadilimang nadarama. At iniunat ni Moises ang kaniyang kamay tungo sa langit; at nagkaroon ng makapal na kadiliman sa buong lupain ng Egipto sa loob ng tatlong araw: hindi nila nakita ang isa’t isa, ni tumindig man ang sinuman mula sa kaniyang kinalalagyan sa loob ng tatlong araw; ngunit ang lahat ng mga anak ni Israel ay may liwanag sa kanilang mga tahanan. Exodo 10:21-23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

Sa simbolismo ng “hanggang kailan” na kinakatawan ng Bundok Karmelo at ni Elias, may isang pagkakaibang nahahayag kapag ang apoy ay bumababa mula sa langit. Ginawa ng Diyos ni Elias ang hindi kayang gawin ni Baal. Sa kasaysayan ng Millerite, ginawa ang pagkakaiba sa pagitan ng bumagsak na Sardis na Protestantismo at ng Adventismong Millerite. Kay Moises, ang pagkakaiba ay kadiliman o liwanag. May liwanag sa mga tahanan ng mga Hebreo. Higit pang ipinaaalam sa atin ni Isaias na yaong mga walang liwanag sa linya ni Moises, na sila rin ang mga nilipol ni Elias, at yaong mga nawalan ng balabal ng Protestantismo sa kapanahunan ng Millerite, ay isang “bayan” na “dumirinig” “tunay nga, ngunit hindi nakauunawa; at nakakakita” “tunay nga, ngunit hindi nakakatalos.” Pagkatapos, may isang pahayag na ginawa tungkol sa bayang ito na nagsasaad, “Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa pamamagitan ng kanilang mga mata, at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa pamamagitan ng kanilang puso, at magbalik-loob, at mapagaling.”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

Handang gawin ang gawain, ngunit lubhang nabigatan sa atas na mangaral sa mga hindi makikinig; kung magkagayo’y sinabi ni Isaias, “Panginoon, hanggang kailan?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

Ang huling tatlo sa sampung salot ng Ehipto ay nagbibigay ng patotoo tungkol sa tatlong hakbang mula sa 9/11 patungo sa batas ng Linggo. Noong Agosto 11, 1840 ay pinalakas ang mensahe ng unang anghel, at noong Abril 19, 1844 ay dumating ang ikalawang anghel at ito ay pinalakas sa Exeter Camp Meeting noong Agosto 12-17, at ang ikatlong anghel ay dumating noong Oktubre 22, 1844. Ang ikatlong anghel ay nakahanay sa batas ng Linggo, at kaya’t kinikilala nito ang isang tatlong-hakbang na proseso, sapagkat hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ikalawa.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> Ang unang at ikalawang mga mensahe ay ibinigay noong 1843 at 1844, at ngayo’y nasa ilalim tayo ng proklamasyon ng ikatlo; ngunit ang tatlong mensaheng ito ay kailangang ipahayag pa rin. Kasinghalaga ngayon gaya ng dati na ang mga ito ay maulit sa mga naghahanap ng katotohanan. Sa pamamagitan ng panulat at tinig ay iparirinig natin ang proklamasyon, na ipinakikita ang kanilang pagkakasunod-sunod, at ang paglalapat ng mga propesiya na nagdadala sa atin sa mensahe ng ikatlong anghel. Hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung wala ang una at ang ikalawa. Ang mga mensaheng ito ay dapat nating ibigay sa sanlibutan sa pamamagitan ng mga publikasyon at sa mga pangangaral, na ipinakikita sa linya ng propetikong kasaysayan ang mga bagay na naganap at ang mga bagay na magaganap. Selected Messages, aklat 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

Ang ikasampung salot ng Egipto ay, sa pamamagitan ng inspirasyon, iniugnay sa krus at sa kasunod na kabiguang kaakibat nito. Kaya ang ikasampung salot ang ikatlong mensahe, na, dahil sa panghulang kahingian, ay dapat pangunahan ng una at ikalawang mensahe. Noong 9/11 tinanong ng Panginoon si Faraon, “Hanggang kailan?” at pagdaka naman ay nagtanong din ang mga lingkod ni Faraon, “Hanggang kailan?” Pagkatapos na iparating ni Moises kay Faraon ang tanong ng Diyos na “hanggang kailan,” at bago maulit ng mga lingkod ang tanong ni Moises kay Faraon, minarkahan ni Moises ang isang punto ng pagbabaling sa salitang, “siya’y pumihit at lumabas na mula kay Faraon.” Exodo 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

Ang 9/11 ay isang propetikong punto ng pagbabaling, na ang huwaran nito ay ang nangyari noong ipinadala ni Moises ang salot ng mga balang na dinala ng silangang hangin.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> May mga yugto sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya na nagsisilbing mga punto ng pagbaling. Sa probidensiya ng Diyos, kapag sumapit ang mga iba’t ibang krisis na ito, ipinagkakaloob ang liwanag na ukol sa panahong yaon. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

Ang sumunod na salot ay nagdulot ng kadiliman o liwanag, batay sa uring kinabibilangan. Ang 9/11 ay isang mahalagang punto ng pagbaling sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesya. Sa sandaling iyon, ang bayan ng Diyos ay tinawagang magbalik at magsilakad sa mga dating landas, ngunit tumanggi silang lumakad doon at hindi nakinig sa tunog ng pakakak. Pagkaraan ni Elias, naisakatuparan ang isang pagbubukod sa pagitan ng kadiliman at liwanag, at nagtanong si Moises, “Hanggang kailan?” Dagdag pa niyang ipinahayag sa sipi:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> May mga yugto na nagsisilbing mga punto ng pagbabago sa kasaysayan ng mga bansa at ng iglesia. Sa probidensiya ng Diyos, kapag dumarating ang iba't ibang krisis na ito, ibinibigay ang liwanag na ukol sa panahong iyon. Kung ito'y tinatanggap, may espirituwal na pagsulong; kung itinatakwil, sumusunod ang espirituwal na paghina at pagkalubog. Bible Echo, Agosto 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang paksang "hanggang kailan" sa susunod na artikulo.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> Noong Mayo 1842, ipinatawag sa Boston, Massachutes ang isang Pangkalahatang Kumperensya. Sa pagbubukas ng pulong na ito, ang mga kapatid na sina Charles Fitch at Apollos Hale, mula sa Haverhill, ay iniharap ang mga larawang propesiya nina Daniel at Juan, na kanilang ipininta sa tela, kasama ang mga bilang na propetiko, na nagpapakita ng katuparan ng mga ito. Si Kapatid na Fitch, sa pagpapaliwanag mula sa kaniyang tsart sa harap ng Kumperensya, ay nagsabi na, habang sinusuri niya ang mga propesiyang ito, naisip niya na kung makalilikha siya ng isang bagay na tulad ng ipinakikita rito ay mapapasimple ang paksa at magiging mas madali para sa kaniya na iharap ito sa isang madla. Narito ang higit pang liwanag sa aming landasin. Ang mga kapatid na ito ay ginagawa ang ipinakita ng Panginoon kay Habakkuk sa kaniyang pangitain 2,468 taon nang nakalipas, na nagsasabi, ‘Isulat mo ang pangitain at gawin mo itong malinaw sa mga tapyas, upang ang bumabasa nito ay makatakbo. Sapagkat ang pangitain ay para pa sa isang takdang panahon.’ Habakkuk 2:2.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> Matapos ang ilang pagtatalakay hinggil sa paksa, ipinasiya sa nagkakaisang boto na ipalimbag sa litograpiya ang tatlong daang katulad nito, na hindi naglaon ay naisakatuparan. Tinawag ang mga iyon na "the '43 charts'." Ito ay isang napakahalagang Kumperensiya. The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> Aking nakita na ang tsart ng 1843 ay pinatnubayan ng kamay ng Panginoon, at na hindi ito dapat baguhin; na ang mga bilang ay ayon sa Kaniyang nais; na ang Kaniyang kamay ay nakalukob at ikinubli ang isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang, anupa’t walang sinuman ang makakita nito, hanggang sa inalis ang Kaniyang kamay. Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> “Ito ang nagkakaisang patotoo ng mga mangangaral at mga pahayagan ng Ikalawang Pagparito, nang sila’y naninindigan sa ‘orihinal na pananampalataya,’ na ang paglalathala ng tsart ay isang katuparan ng Habakkuk 2:2, 3. Kung ang tsart ay isang paksa ng hula (at yaong mga nagkakaila nito ay tumatalikod sa orihinal na pananampalataya), kung gayon ay sumusunod na ang BC 457 ang siyang taon na pagmumulan ng bilang ng 2300 araw. Kinailangan na ang 1843 ang maging unang nalathalang panahon upang ‘ang pangitain’ ay ‘maglumagpak,’ o upang magkaroon ng isang panahon ng paghihintay, na doo’y ang pulutong ng mga birhen ay aantok at matutulog sa dakilang paksa ng panahon, bago pa sila gisingin ng Sigaw sa Hatinggabi.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles