Article

# Rome Establishes the Vision - Number Nine

Pinagtitibay ng Roma ang Pangitain - Bilang Siyam

Rejecting the Foundations: The Controversy of ‘The Daily’ and the Consequences of Denying Truth in Adventist Prophecy

Pagtatakwil sa mga Saligan: Ang Kontrobersiya hinggil sa 'The Daily' at ang mga Kahihinatnan ng Pagtatwa sa Katotohanan sa Propesiyang Adbentista

Author

Jeff Pippenger

Published

August 21, 2024

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the prophetic line of the controversies within Advent history that have taken place concerning the various symbols of Rome. We are currently addressing “the daily” in the book of Daniel. That controversy represents a rejection of the foundations of Adventism, the rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, and the rejection of the messenger that was chosen by God. Rejecting the work of Miller also represents a rejection of the instruction that had been given to Miller by heavenly angels, who led Miller to his understanding of the message produced by the increase of knowledge when the book of Daniel was unsealed in 1798.

Kasalukuyan nating tinatalakay ang linyang propetiko ng mga kontrobersiya sa loob ng kasaysayan ng Adbentismo na naganap hinggil sa iba’t ibang sagisag ng Roma. Kasalukuyan nating tinatalakay ang “araw-araw” sa Aklat ni Daniel. Ang kontrobersiyang iyon ay kumakatawan sa pagtanggi sa mga pundasyon ng Adbentismo, sa pagtanggi sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya, at sa pagtanggi sa sugo na hinirang ng Diyos. Ang pagtanggi sa gawain ni Miller ay kumakatawan din sa pagtanggi sa tagubiling ibinigay kay Miller ng mga makalangit na anghel, na gumabay kay Miller tungo sa kaniyang pagkaunawa sa mensaheng ibinunga ng pagdami ng kaalaman nang maalis ang selyo sa Aklat ni Daniel noong 1798.

Those that reject the truth identifying the power (pagan Rome) that restrained the papal power from being revealed in Second Thessalonians, manifest that they do not love the truth, and for rejecting the love of truth, they receive a lie. The lie in turn brings strong delusion upon them. The lie is the cause, and the strong delusion they receive is the effect. The lack of love of the truth is their motivation. The lie represents the choice of a pluralistic acceptance of biblical doctrine, as opposed to those who believe in absolute truth. This is why Isaiah’s representation of Paul’s strong delusion is represented as delusions, not simply a delusion. The other class are those who do love the truth, accept the premise of absolute truth, and are identified by Isaiah as those who tremble at God’s word.

Ang mga tumatanggi sa katotohanang tumutukoy sa kapangyarihang (paganong Roma) na pumigil na mahayag ang kapangyarihan ng papa, ayon sa Ikalawang Tesalonica, ay ipinapamalas na hindi nila iniibig ang katotohanan; at dahil sa kanilang pagtanggi sa pag-ibig sa katotohanan, tumatanggap sila ng isang kasinungalingan. Ang kasinungalingan, sa gayo’y, ay nagdadala sa kanila ng matinding panlilinlang. Ang kasinungalingan ang sanhi, at ang matinding panlilinlang na kanilang tinatanggap ang bunga. Ang kawalan ng pag-ibig sa katotohanan ang kanilang motibasyon. Ang kasinungalingan ay kumakatawan sa pagpili ng pluralistikong pagtanggap sa doktrinang biblikal, taliwas sa mga naniniwala sa ganap na katotohanan. Kaya’t ang paglalarawan ni Isaias sa matinding panlilinlang ni Pablo ay inihaharap bilang mga panlilinlang, hindi lamang isang panlilinlang. Ang kabilang uri ay yaong mga umiibig sa katotohanan, tinatanggap ang saligan ng ganap na katotohanan, at kinikilala ni Isaias bilang mga nanginginig sa salita ng Diyos.

> Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:1–5.

> Ganito ang sabi ng Panginoon, Ang langit ay aking luklukan, at ang lupa ay tuntungan ng aking mga paa: saan ang bahay na inyong itatayo para sa akin? at saan ang dako ng aking pamamahingahan? Sapagkat ang lahat ng mga bagay na iyon ay ginawa ng aking kamay, at ang lahat ng mga bagay na iyon ay umiral, sabi ng Panginoon; ngunit sa taong ito ako titingin, sa dukha at may bagbag na espiritu, at nanginginig sa aking salita. Ang pumapatay ng baka ay gaya ng pumapatay ng tao; ang naghahain ng kordero ay para bang pinuputol ang leeg ng aso; ang nag-aalay ng handog, na para bang nag-aalay ng dugo ng baboy; ang nagsusunog ng kamangyan ay gaya ng nagbabasbas sa diyus-diyosan. Oo, pinili nila ang sarili nilang mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga karumaldumal. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at ipapanaog ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang tumawag ako, walang sumagot; nang ako’y nagsalita, hindi sila nakinig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng aking mga mata, at pinili nila yaong hindi ko kinalulugdan. Dinggin ninyo ang salita ng Panginoon, kayong nanginginig sa kaniyang salita; Ang inyong mga kapatid na napoot sa inyo, na pinalayas kayo dahil sa aking pangalan, ay nagsabi, Maluwalhati nawa ang Panginoon: ngunit siya’y magpapakita sa inyong kagalakan, at sila’y mahihiya. Isaias 66:1-5.

Those who tremble at God’s Word are the outcasts of Israel, who in the last days are those who are represented as the ensign.

Yaong mga nanginginig sa Salita ng Diyos ay ang mga itinakwil sa Israel, na sa mga huling araw ay siyang inilalarawan bilang ang watawat.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> At siya’y magtitindig ng watawat sa mga bansa, at pipisanin ang mga itinapon ng Israel, at titipunin ang mga nangalat ng Juda mula sa apat na sulok ng lupa. Isaias 11:12.

God identifies that it is He who made the house that the class who are presenting corrupted offerings claim to have made. It is that house they trust in when they proclaim “the temple of the Lord are these.”

Ipinahahayag ng Diyos na Siya ang gumawa ng bahay na inaangkin ng pangkat na nag-aalay ng mga handog na nadungisan na sila ang gumawa. Sa bahay na iyon nila inilalagak ang kanilang tiwala kapag ipinapahayag nila, "ang templo ng Panginoon ay ang mga ito."

> Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:2–4.

> Tumayo ka sa pintuang-daan ng bahay ng Panginoon, at ipahayag mo roon ang salitang ito, at sabihin mo, Pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong lahat na taga-Juda, na pumapasok sa mga pintuang-daan na ito upang sumamba sa Panginoon. Ganito ang sabi ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng Israel: Ituwid ninyo ang inyong mga lakad at ang inyong mga gawa, at aking patatahanin kayo sa dakong ito. Huwag kayong magtiwala sa mga salitang kabulaanan, na nagsasabi, Ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang templo ng Panginoon, ang mga ito. Jeremias 7:2-4.

Those who “trust” in lying words, are those who believe a lie. The house which the Lord built was raised upon the foundation which He also made. The class who refused to answer when God called, chose their own ways and delighted in abominations. They chose “ways,” and “abominations,” in the plural, when Jeremiah stated that there was only one way to walk within.

Ang mga “nagtitiwala” sa mga salitang mapanlinlang ay yaong mga naniniwala sa kabulaanan. Ang bahay na itinayo ng Panginoon ay itinindig sa saligang Kanya ring ginawa. Ang uring tumangging sumagot nang tumawag ang Diyos ay pinili ang sarili nilang mga daan at nalugod sa mga karumaldumal. Pinili nila ang “mga daan” at ang “mga karumaldumal,” sa anyong maramihan, samantalang sinabi ni Jeremiah na may iisa lamang na daang lalakaran sa loob.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Therefore hear, ye nations, and know, O congregation, what is among them. Hear, O earth: behold, I will bring evil upon this people, even the fruit of their thoughts, because they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it. To what purpose cometh there to me incense from Sheba, and the sweet cane from a far country? your burnt offerings are not acceptable, nor your sacrifices sweet unto me. Jeremiah 6:16–20.

> Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumayo kayo sa mga daan, at masdan, at magtanong tungkol sa mga dating landas, kung saan naroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon, at makakasumpong kayo ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad roon. Naglagay din ako ng mga bantay sa inyo, na nagsasabi, Makinig kayo sa tinig ng pakakak. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig. Kaya’t dinggin ninyo, mga bansa, at alamin, O kapulungan, kung ano ang nasa kanila. Dinggin mo, O lupa: narito, magdadala ako ng kasamaan sa bayang ito, ang bunga ng kanilang mga pag-iisip, sapagkat hindi nila dininig ang aking mga salita, ni ang aking kautusan, kundi itinakuwil nila ito. Ano ang kabuluhan sa akin ng kamanyang mula sa Sheba, at ng masamyong tambo mula sa malayong lupain? Ang inyong mga handog na susunugin ay hindi katanggap-tanggap, ni ang inyong mga hain ay kalugod-lugod sa akin. Jeremias 6:16-20.

In chapter fifteen, Jeremiah calls the evil congregation that would not hearken, though they had ears, the “assembly of mockers.” This congregation was given a “watchman” in both the history of the first and second angels’ messages, and again in the history of the third angel, but they refused to walk in the good way, which is the old paths. Instead, they walked in the “ways.” For this reason, Isaiah identifies that God will choose multiple delusions, for they chose a plurality of false paths instead of the absolute way of the old paths. As with Isaiah’s testimony the assembly of mockers’ worship is rejected by the Lord. Sister White directly associates Isaiah’s plurality of delusions with Paul’s strong delusion, and she places it in the context of the rejection of the foundational truths, the foundation which the Lord built and builds His house upon.

Sa ikalabinglimang kabanata, tinawag ni Jeremias ang masamang kapulungan na ayaw makinig, bagaman sila’y may mga tainga, na “kapulungan ng mga manunuya.” Ang kapulungang ito ay binigyan ng isang “bantay” sa kasaysayan ng unang at ikalawang mensahe ng mga anghel, at muli sa kasaysayan ng ikatlong anghel, ngunit tumanggi silang lumakad sa mabuting daan, na siyang mga dating landas. Sa halip, lumakad sila sa mga “daan.” Dahil dito, tinutukoy ni Isaias na pipili ang Diyos ng maraming paglilinlang, sapagkat pumili sila ng maraming huwad na landas sa halip na ang ganap na daan ng mga dating landas. Gaya ng patotoo ni Isaias, ang pagsamba ng kapulungan ng mga manunuya ay itinakwil ng Panginoon. Si Sister White ay tuwirang inuugnay ang maramihang mga paglilinlang na tinukoy ni Isaias sa matinding paglilinlang ni Pablo, at inilalagay niya ito sa konteksto ng pagwawaksi sa mga saligang katotohanan, ang saligang itinayo ng Panginoon at siyang pinagtatayuan Niya ng Kanyang bahay.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Ang nakakakita sa kaloob-looban, ang bumabasa sa mga puso ng lahat ng tao, ay nagsasabi hinggil sa mga nagkaroon ng dakilang liwanag: ‘Hindi sila napipighati ni nagugulat dahil sa kanilang moral at espirituwal na kalagayan.’ Oo, pinili nila ang kanilang sariling mga lakad, at nalulugod ang kanilang kaluluwa sa kanilang mga kasuklamsuklam. Pipiliin ko rin ang kanilang mga maling akala, at dadalhin ko sa kanila ang kanilang mga kinatatakutan; sapagkat nang Ako’y tumawag, walang sumagot; nang Ako’y nagsalita, hindi nila dininig: kundi gumawa sila ng kasamaan sa harap ng Aking mga mata, at pinili nila ang hindi Ko kinalulugdan.’ ‘Ipadadala sa kanila ng Diyos ang malakas na pagkadaya, upang sila’y maniwala sa kasinungalingan,’ sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila’y maligtas,’ ‘kundi nalugod sa kalikuan.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’

> Ang Makalangit na Guro ay nagtanong: “Anong higit na matinding panlilinlang ang makalilinlang sa isip kaysa sa pagpapanggap na ikaw ay nagtatayo sa wastong saligan at na tinatanggap ng Diyos ang iyong mga gawa, samantalang sa katotohanan ay isinasakatuparan mo ang maraming bagay ayon sa patakarang makamundo at nagkakasala laban kay Jehova? O, tunay na isang malaking pandaraya, isang mapang-akit na panlilinlang, ang sumasakop sa mga isipan kapag yaong minsan nang nakaalam ng katotohanan ay napagkakamalan ang anyo ng kabanalan bilang ang espiritu at kapangyarihan nito; kapag iniaakala nilang sila’y mayaman at nanagana sa mga pag-aari at wala nang kailangan, samantalang sa katotohanan ay nangangailangan sila ng lahat ng bagay.”

> “God has not changed toward His faithful servants who are keeping their garments spotless. But many are crying, ‘Peace and safety,’ while sudden destruction is coming upon them. Unless there is thorough repentance, unless men humble their hearts by confession and receive the truth as it is in Jesus, they will never enter heaven. When purification shall take place in our ranks, we shall no longer rest at ease, boasting of being rich and increased with goods, in need of nothing.

> Hindi nagbago ang Diyos sa Kaniyang mga tapat na lingkod na pinananatiling walang dungis ang kanilang mga kasuotan. Ngunit marami ang sumisigaw, “Kapayapaan at katiwasayan,” samantalang ang biglang pagkapuksa ay dumarating sa kanila. Maliban na magkaroon ng lubos na pagsisisi, maliban na magpakumbaba ang mga tao sa kanilang mga puso sa pamamagitan ng pag-amin ng kanilang mga kasalanan at tanggapin ang katotohanan gaya ng nasa kay Jesus, kailanman ay hindi sila makapapasok sa langit. Kapag naganap ang paglilinis sa ating hanay, hindi na tayo magpapakampante na nagmamalaki na tayo’y mayaman at naging masagana, na wala nang kailangan.

> “Who can truthfully say: ‘Our gold is tried in the fire; our garments are unspotted by the world’? I saw our Instructor pointing to the garments of so-called righteousness. Stripping them off, He laid bare the defilement beneath. Then He said to me: ‘Can you not see how they have pretentiously covered up their defilement and rottenness of character? ‘How is the faithful city become an harlot!’ My Father’s house is made a house of merchandise, a place whence the divine presence and glory have departed! For this cause there is weakness, and strength is lacking.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> "Sino ang makapagsasabi nang tapat: 'Ang aming ginto ay subok sa apoy; ang aming mga kasuotan ay hindi nadungisan ng sanlibutan'? Nakita ko ang ating Tagapagturo na itinuturo ang mga kasuotan ng tinatawag na katuwiran. Hinubad Niya ang mga iyon, at inihantad ang karumihang nasa ilalim. Pagkatapos ay sinabi Niya sa akin: 'Hindi mo ba nakikita kung paanong sa pagkukunwari ay tinakpan nila ang kanilang karumihan at kabulukan ng pagkatao? "Ano't ang bayang tapat ay naging patutot!" Ang bahay ng Aking Ama ay ginawang bahay ng kalakal, isang dako na iniwan na ng banal na presensiya at kaluwalhatian! Dahil sa dahilang ito ay may kahinaan, at kulang ang lakas.'" Testimonies, tomo 8, 249, 250.

In the passage, Jeremiah’s assembly of mockers is identified as Laodiceans, who are foolish virgins.

Sa sipi, ang kapulungan ng mga manunuya ni Jeremias ay tinutukoy bilang mga Laodiceano, na mga dalagang mangmang.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> Ang kalagayan ng Iglesia na kinakatawan ng mga hangal na dalaga ay tinutukoy din bilang kalagayang Laodiceano. Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The foolish virgins manifest their lack of oil at the arrival of the Midnight Cry, when they receive a delusion that aligns with their own previous choice of which way to take, while rejecting Jeremiah’s old paths. The old paths are where rest and refreshing are to be found, and the rest and refreshing is the latter rain.

Ang mga mangmang na dalaga ay inilalantad ang kanilang kawalan ng langis sa pagdating ng Sigaw sa Hatinggabi, kapag tumanggap sila ng isang pagkalinlang na umaayon sa sarili nilang naunang pagpili kung aling daan ang tatahakin, habang itinatakwil ang mga daang sinauna ni Jeremias. Sa mga daang sinauna natatagpuan ang kapahingahan at kapanariwaan, at ang kapahingahan at kapanariwaan ay ang huling ulan.

> “I was pointed down to the time when the third angel’s message was closing. The power of God had rested upon His people; they had accomplished their work and were prepared for the trying hour before them. They had received the latter rain, or refreshing from the presence of the Lord, and the living testimony had been revived. The last great warning had sounded everywhere, and it had stirred up and enraged the inhabitants of the earth who would not receive the message.” Early Writings, 279.

> Ipinakita sa akin ang panahon nang ang mensahe ng ikatlong anghel ay nagtatapos na. Nanahan ang kapangyarihan ng Diyos sa Kaniyang bayan; natapos na nila ang kanilang gawain at sila’y handa na para sa oras ng pagsubok na nasa kanilang harapan. Tinanggap na nila ang huling ulan, o ang pagpapasariwa mula sa harapan ng Panginoon, at ang buhay na patotoo ay muling pinasigla. Ang huling dakilang babala ay umalingawngaw sa lahat ng dako, at nito’y pinukaw at pinasiklab ang galit ng mga naninirahan sa lupa na ayaw tumanggap ng mensahe. Early Writings, 279.

It is during the outpouring of the Holy Spirit that the strong delusion is poured out upon the foolish Laodicean virgins who do not love the truth, and therefore chose a lie to believe instead of the truth. The rejection of the truth is equated with rejecting the law, for God’s law is embodied in His prophetic rules.

Sa panahon ng pagbubuhos ng Espiritu Santo ibinubuhos ang makapangyarihang paglilinlang sa mga mangmang na Laodiceanong dalaga na hindi umiibig sa katotohanan, kaya’t pinili nilang paniwalaan ang isang kasinungalingan sa halip na ang katotohanan. Ang pagtanggi sa katotohanan ay katumbas ng pagtatakwil sa kautusan, sapagkat ang kautusan ng Diyos ay isinasakatawan sa Kanyang mga alituntuning propetiko.

> “Revelation is not the creation or invention of something new, but the manifestation of what was, until revealed, unknown to human beings. The great and eternal truths contained in the gospel are revealed through diligent searching and humbling of ourselves before God. The divine Teacher leads the mind of the humble seeker for truth; and by the Holy Spirit’s guidance, the truths of the Word are made known to him. And there can be no more certain and efficient way of knowledge than in being thus guided. The promise of the Saviour was, ‘When he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth.’ It is through the impartation of the Holy Spirit that we are made to understand the Word of God.

> Ang pagbubunyag ay hindi paglikha o pag-iimbento ng bagong bagay, kundi ang pagpapamalas ng mga bagay na, hanggang sa mabunyag, ay hindi nalalaman ng mga tao. Ang mga dakila at walang hanggang katotohanang nakapaloob sa ebanghelyo ay nabubunyag sa pamamagitan ng masigasig na pagsasaliksik at ng pagpapakumbaba ng ating sarili sa harap ng Diyos. Ang Dibinong Guro ay umaakay sa isipan ng mapagkumbabang naghahanap ng katotohanan; at sa pamamagitan ng paggabay ng Espiritu Santo, ang mga katotohanan ng Salita ay ipinakikilala sa kaniya. At walang higit na tiyak at mabisa na paraan upang magtamo ng kaalaman kaysa kapag ginagabayan sa ganitong paraan. Ang pangako ng Tagapagligtas ay, 'Pagdating niya, ang Espiritu ng katotohanan, papatnubayan niya kayo sa buong katotohanan.' Sa pamamagitan ng pagkakaloob ng Espiritu Santo tayo ay ginagawang makaunawa sa Salita ng Diyos.

> “The psalmist writes, ‘Wherewithal shall a young man cleanse his way? by taking heed thereto according to thy word. With my whole heart have I sought thee: O let me not wander from thy commandments. . . . Open thou mine eyes, that I may behold wondrous things out of thy law.’

> Isinulat ng salmista, 'Paano lilinisin ng isang binata ang kanyang lakad? Sa pamamagitan ng maingat na pagbabantay sa kanyang lakad, ayon sa iyong salita. Buong puso kitang hinanap: O huwag mo akong hayaang maligaw mula sa iyong mga utos. . . . Buksan mo ang aking mga mata, upang mamasdan ko ang kagila-gilalas na mga bagay mula sa iyong kautusan.'

> “We are admonished to seek for the truth as for hid treasure. The Lord opens the understanding of the true seeker after truth; and the Holy Spirit enables him to grasp the truths of revelation. This is what the psalmist means when he asks that his eyes may be opened to behold wondrous things out of the law. When the soul pants after the excellencies of Jesus Christ, the mind is enabled to grasp the glories of the better world. Only by the aid of the divine Teacher can we understand the truths of the Word of God. In Christ’s school we learn to be meek and lowly because there is given to us an understanding of the mysteries of godliness.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> Pinaaalalahanan tayong hanapin ang katotohanan gaya ng paghahanap sa nakatagong kayamanan. Binubuksan ng Panginoon ang pag-unawa ng tunay na naghahanap ng katotohanan; at ang Espiritu Santo ang nagbibigay sa kaniya ng kakayahang masapol ang mga katotohanan ng kapahayagan. Ito ang ibig sabihin ng mang-aawit sa kaniyang panalangin na buksan ang kaniyang mga mata upang masdan ang mga kagila-gilalas na bagay mula sa Kautusan. Kapag ang kaluluwa ay nananabik sa mga kadakilaan ni Jesucristo, ang isipan ay binibigyan ng kakayahang masapol ang mga kaluwalhatian ng lalong mabuting daigdig. Tanging sa tulong ng Banal na Guro natin mauunawaan ang mga katotohanan ng Salita ng Diyos. Sa paaralan ni Cristo natututo tayong maging maamo at mapagpakumbaba, sapagkat ipinagkakaloob sa atin ang pagkaunawa sa mga hiwaga ng kabanalan. Sabbath School Worker, 1 Disyembre 1909.

To reject the message or the methodology of the latter rain is to reject the law of God. When Jeremiah stated that “they have not hearkened unto my words, nor to my law, but rejected it,” he is agreeing with Hosea.

Ang pagtatakwil sa mensahe o sa pamamaraan ng huling ulan ay pagtatakwil sa kautusan ng Diyos. Nang sinabi ni Jeremias na "Hindi nila dininig ang aking mga salita, ni ang aking kautusan, kundi ito'y kanilang itinakwil," siya ay sumasang-ayon kay Oseas.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Ang aking bayan ay napapahamak dahil sa kakulangan ng kaalaman; sapagkat itinakwil mo ang kaalaman, itatakwil din kita, upang huwag kang maging saserdote para sa akin; yamang nakalimutan mo ang kautusan ng iyong Diyos, kakalimutan ko rin ang iyong mga anak. Oseas 4:6.

The knowledge the foolish reject is the increase of knowledge, identified by Daniel as occurring at the time of the end. At the time of the end in 1798, and then again at the time of the end in 1989, there was an increase of knowledge that was formalized by the messenger which God chose to employ as He erected the foundation for each of those two parallel generations. Those foundational truths were organized by certain biblical rules which were revealed to the chosen messengers of their respective histories, and those foundational truths are Jeremiah’s old paths, and they are the truths which ultimately represent the oil of the midnight and the loud cry messages. The latter rain, produces the Midnight Cry message in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and thereafter produces the loud cry message in the history of the gathering of God’s other flock that is still in Babylon. The latter rain is both a message and the methodology that produces the message. Daniel’s increase of knowledge initiates a three-step testing process.

Ang kaalamang itinatakwil ng mga mangmang ay ang paglago ng kaalaman, na kinilala ni Daniel na nagaganap sa panahon ng wakas. Sa panahon ng wakas noong 1798, at muli sa panahon ng wakas noong 1989, nagkaroon ng paglago ng kaalaman na ipinormalisa ng mensaherong pinili ng Diyos na Kaniyang gamitin habang itinayo Niya ang pundasyon para sa bawat isa sa dalawang magkakatulad na salinlahi na iyon. Ang mga katotohanang saligan na iyon ay inayos ayon sa ilang tuntuning biblikal na inihayag sa mga hinirang na mensahero sa kani-kaniyang kasaysayan, at ang mga katotohanang saligan na iyon ang mga dating landas ni Jeremias, at sila ang mga katotohanang sa wakas ay kumakatawan sa langis ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi at ng Malakas na Sigaw. Ang Huling Ulan ay nagbubunga ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng pagtatatak sa isang daan at apatnapu’t apat na libo, at pagkatapos ay nagbubunga ng mensahe ng Malakas na Sigaw sa kasaysayan ng pagtipon sa iba pang kawan ng Diyos na nasa Babilonia pa. Ang Huling Ulan ay kapwa isang mensahe at ang metodolohiyang nagbubunga ng mensahe. Ang paglago ng kaalaman ayon kay Daniel ay nagpapasimula ng isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay nakapinid at tinatakan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, papuputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan; at walang sinuman sa masasama ang makakaunawa; ngunit ang mga pantas ay makakaunawa. Daniel 12:9, 10.

Daniel’s wicked are Matthew’s foolish virgins who choose to retain their Laodicean condition. Their condition is manifested in the third step of Daniel’s three tests, when both the wise and wicked are tried. The final test is where judgment is executed, and both classes manifest whether they have the oil.

Ang mga masasama ayon kay Daniel ay ang mga mangmang na dalaga sa Mateo na pinipiling panatilihin ang kanilang kalagayang Laodiceano. Ang kanilang kalagayan ay nahahayag sa ikatlong hakbang ng tatlong pagsubok ni Daniel, kapag sinusubok kapwa ang marurunong at ang masasama. Ang huling pagsubok ang yugto kung saan isinasakatuparan ang paghatol, at ang dalawang uri ay nagsisiwalat kung taglay nila ang langis.

> “Again these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “Muli, itinuturo ng mga talinghagang ito na wala nang probasyon pagkatapos ng paghuhukom. Kapag natapos na ang gawain ng ebanghelyo, kaagad na susunod ang paghihiwalay sa pagitan ng mabuti at ng masama, at ang kahihinatnan ng bawat uri ay itinakda na magpakailanman.” Christ's Object Lessons, 123.

The manifestation of character at the third test identifies the worshippers as either a foolish Laodicean or a wise Philadelphian. The final test is accomplished in conjunction with the latter rain message, which has been brought to light by the methodology of the latter rain. To reject the methodology of the latter rain places a soul in the position where they cannot understand the message of the latter rain. The message and methodology are identified by Isaiah as the final test.

Ang pagpapakita ng karakter sa ikatlong pagsubok ay nagpapakilala sa mga mananamba bilang alinman sa isang mangmang na Laodiceano o isang matalinong Filadelfiano. Ang huling pagsubok ay isinasakatuparan kaugnay ng mensahe ng huling ulan, na inilantad sa pamamagitan ng metodolohiya ng huling ulan. Ang pagtakwil sa metodolohiya ng huling ulan ay naglalagay sa isang kaluluwa sa kalagayang hindi niya maunawaan ang mensahe ng huling ulan. Ang mensahe at metodolohiya ay itinutukoy ni Isaias bilang ang huling pagsubok.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> Kanino niya ituturo ang kaalaman? At kanino niya ipauunawa ang aral? Yaong mga inawat sa gatas at inihiwalay sa mga suso. Sapagkat utos sa ibabaw ng utos, utos sa ibabaw ng utos; guhit sa ibabaw ng guhit, guhit sa ibabaw ng guhit; dito kaunti, doon kaunti. Sapagkat sa pautal-utal na mga labi at sa ibang wika siya magsasalita sa bayang ito. Sa kanila niya sinabi, Ito ang kapahingahan na ikapapahinga ng napapagod; at ito ang pagpapasariwa: gayunma’y ayaw nilang makinig. Nguni’t ang salita ng Panginoon ay naging sa kanila, utos sa ibabaw ng utos, utos sa ibabaw ng utos; guhit sa ibabaw ng guhit, guhit sa ibabaw ng guhit; dito kaunti, doon kaunti; upang sila’y pumaroon, at mabuwal na paurong, at madurog, at masilo, at mahuli. Kaya’t pakinggan ninyo ang salita ng Panginoon, kayong mga nangungutya, na namumuno sa bayang ito na nasa Jerusalem. Sapagkat inyong sinabi, Nakipagtipan kami kay kamatayan, at sa impiyerno kami’y nakipagkasundo; pagka ang umaapaw na paghagupit ay dumaan, hindi ito aabot sa amin: sapagkat ginawa naming kanlungan ang mga kasinungalingan, at sa ilalim ng kabulaanan kami’y nagkubli. Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, Narito, naglalagay ako sa Sion ng isang batong saligan, isang batong nasubok, isang mahalagang batong panulok, isang tiyak na saligan: ang sumasampalataya ay hindi magmamadali. At itatakda ko ang kahatulan sa pisi ng panukat, at ang katuwiran sa pabigat na panukat; at wawalisin ng graniso ang kanlungan ng mga kasinungalingan, at babahain ng mga tubig ang pinagtataguan. At ang inyong tipan kay kamatayan ay mawawalan ng bisa, at ang inyong kasunduan sa impiyerno ay hindi mananatili; pagka ang umaapaw na paghagupit ay dumaan, kayo’y yuyurakan nito. Isaias 28:9-18.

The “overflowing scourge” of Bible prophecy is the progressive Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. Those foolish, wicked Laodiceans who do not possess the “love of the truth,” and therefore reject the increase of knowledge, believe the “overflowing scourge” will “not come” upon them, for among other things, they chose to accept a false definition of a symbol of Rome in Bible prophecy. In doing so, they produced a false prophetic model based upon their own prophetic foundation. Their foundation is built upon sand, which represents a multitude of tiny crushed rocks. The foundation of the wise is built upon the singular Rock.

Ang "umaapaw na hagupit" ng propesiya ng Bibliya ay ang progresibong krisis ng batas sa Linggo na nagsisimula sa malapit nang darating na batas sa Linggo sa Estados Unidos. Yaong mga mangmang at masasamang taga-Laodicea na hindi nagtataglay ng "pag-ibig sa katotohanan," at kaya’t itinatakwil ang paglago ng kaalaman, ay naniniwalang ang "umaapaw na hagupit" ay "hindi darating" sa kanila, sapagkat, bukod sa iba pa, pinili nilang tanggapin ang isang maling pakahulugan sa isang sagisag ng Roma sa propesiya ng Bibliya. Sa paggawa nito, lumikha sila ng isang huwad na modelong propetiko na nakasalig sa sarili nilang pundasyong propetiko. Ang kanilang pundasyon ay itinayo sa buhangin, na sumasagisag sa napakaraming maliliit na dinurog na bato. Ang pundasyon ng mga pantas ay itinayo sa iisang Bato.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> Ayon sa biyaya ng Diyos na sa akin ay ibinigay, bilang isang marunong na punong tagapagtayo ay inilagay ko ang saligan, at may iba namang nagtatayo sa ibabaw nito. Subalit mag-ingat ang bawat isa kung paano siya nagtatayo sa ibabaw nito. Sapagkat walang makapaglalagay ng ibang saligan liban sa nalagay na, na si Jesucristo. At kung ang sinuman ay magtayo sa ibabaw ng saligang ito ng ginto, pilak, mga mahalagang bato, kahoy, dayami, tuyong damo; ang gawa ng bawat isa ay mahahayag: sapagkat ipahahayag ito ng araw, sapagkat sa pamamagitan ng apoy ito’y mahahayag; at susubukin ng apoy ang gawa ng bawat isa kung anong uri ito. 1 Corinto 3:10-13.

The false foundations are contrasted with the true foundation, which is Christ Jesus—the Rock. The true or false foundation is revealed in the final of Daniel’s three tests. It is “revealed by fire”—the fire of the Messenger of the Covenant, who will suddenly come to His temple. Then a class is manifested who have made a covenant with death, and a class is manifested who have made a covenant of life.

Ipinagkakaiba ang mga huwad na saligan sa tunay na saligan, na si Cristo Jesus—ang Bato. Ang tunay o huwad na saligan ay nahahayag sa panghuli ng tatlong pagsubok ni Daniel. Ito ay “nahahayag sa pamamagitan ng apoy”—ang apoy ng Sugo ng Tipan, na biglang darating sa Kanyang templo. Kung magkagayo’y nahahayag ang isang uri na nakipagtipan sa kamatayan, at nahahayag ang isang uri na pumasok sa tipan ng buhay.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1–5.

> Narito, aking susuguin ang aking sugo, at ihahanda niya ang daan sa harap ko; at ang Panginoon na inyong hinahanap ay biglang darating sa kaniyang templo, maging ang sugo ng tipan na inyong kinalulugdan; narito, siya’y darating, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Ngunit sino ang makatatagal sa araw ng kaniyang pagdating? at sino ang makatatayo sa kaniyang pagpapakita? sapagkat siya’y tulad ng apoy ng tagapagdalisay at tulad ng sabon ng mga tagapagpaputi. At siya’y uupo na parang tagapagdalisay at tagapaglinis ng pilak; at kaniyang lilinisin ang mga anak ni Levi, at dadalisayin sila na gaya ng ginto at pilak, upang sila’y makapaghandog sa Panginoon ng handog sa katuwiran. Kung magkagayo’y magiging kalugod-lugod sa Panginoon ang handog ng Juda at ng Jerusalem, gaya ng mga araw ng una at ng mga taong nagdaan. At ako’y lalapit sa inyo para sa paghatol; at ako’y magiging isang mabilis na saksi laban sa mga manggagaway, at laban sa mga mangangalunya, at laban sa mga nanunumpang sinungaling, at laban sa mga dumadaya sa upahang manggagawa sa kaniyang sahod, at sa mga nang-aapi sa babaing bao at sa ulila, at sa mga nagkakait sa dayuhan ng kaniyang karapatan, at hindi natatakot sa akin, sabi ng Panginoon ng mga hukbo. Malakias 3:1-5.

The Messenger of the Covenant comes near in judgment when the testing process of Daniel reaches the third test, and the wise and wicked are tried. The three-step testing process of Daniel begins at the time of the end, when the book of Daniel is unsealed and knowledge is increased. The increase of knowledge is brought into clarity through the work of the chosen messenger who sounds a trumpet. That messenger is addressed by Malachi as the “messenger” that “prepares the way” before the arrival of the Messenger of the Covenant who reveals by fire who has entered into covenant with Him, or who chose to make a covenant with death. In Millerite history Christ came suddenly to His temple on October 22, 1844, a waymark which prefigures the soon-coming Sunday law.

Ang Sugo ng Tipan ay lumalapit sa paghatol kapag ang proseso ng pagsubok ni Daniel ay umaabot sa ikatlong pagsubok, at sinusubok ang mga marurunong at ang mga masasama. Nagsisimula ang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok ni Daniel sa panahon ng wakas, kapag inaalis ang selyo sa aklat ni Daniel at nadaragdagan ang kaalaman. Ang pagdami ng kaalaman ay nagiging malinaw sa pamamagitan ng gawain ng hinirang na sugo na humihip ng pakakak. Ang sugo na iyon ay tinutukoy ni Malakias bilang ang "sugo" na "naghahanda ng daan" bago ang pagdating ng Sugo ng Tipan, na sa pamamagitan ng apoy ay naghahayag kung sino ang pumasok sa tipan na kasama Niya, o kung sino ang pumili na makipagtipan sa kamatayan. Sa kasaysayang Millerita, biglang dumating si Cristo sa Kaniyang templo noong Oktubre 22, 1844, isang palatandaan na nagbibigay ng paunang larawan sa nalalapit na batas ng Linggo.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> Ang pagdating ni Cristo, bilang ating Dakilang Saserdote, sa Kabanal-banalang Dako para sa paglilinis ng santuwaryo, na ipinakikita sa Daniel 8:14; ang pagdating ng Anak ng Tao sa Matanda sa mga Araw, gaya ng iniharap sa Daniel 7:13; at ang pagdating ng Panginoon sa Kanyang templo, na ipinanghula ni Malakias, ay mga paglalarawan ng iisang pangyayari; at ito rin ay kinakatawan ng pagdating ng lalaking ikakasal sa kasalan, na inilarawan ni Cristo sa talinghaga ng sampung dalaga, sa Mateo 25. The Great Controversy, 426.

The final of Daniel’s three tests occurs at the soon-coming Sunday law, when the Messenger of the Covenant arrives to reveal by fire who has made a covenant with life or death which is placed in the context of the Levites. When Malachi describes Matthew’s wise and foolish virgins, who are John’s Laodiceans and Philadelphians, and Daniel’s wise and wicked, both groups are tested by fire, and they then manifest who is, or who is not, a Levite.

Ang pangwakas sa tatlong pagsubok ni Daniel ay magaganap sa pagdating ng nalalapit na batas sa Linggo, kung kailan darating ang Sugo ng Tipan upang sa pamamagitan ng apoy ay ihayag kung sino ang nakipagtipan sa buhay o sa kamatayan, na ipinapaloob sa konteksto ng mga Levita. Kapag inilarawan ni Malakias ang mga dalagang matatalino at mangmang na binabanggit ni Mateo, na sila ang mga Laodiceano at mga Filadelfiano ni Juan, at ang marurunong at masasama ni Daniel, kapwa pangkat ay sinusubok sa pamamagitan ng apoy, at sa gayo’y nahahayag kung sino ang Levita at kung sino ang hindi.

The Levites are the symbol of those who stood faithfully in the two rebellions of the golden calves. The first rebellion being that of Aaron, and the second being the rebellion of Jeroboam. In both illustrations the Levites represented the faithful, and both illustrations provide two witnesses of the faithfulness of a group represented by the Levites at the soon coming Sunday law. Aaron made a golden calf. Gold is the symbol of Babylon, and a calf is an image of a beast. He then ordained a feast and the foolish people danced naked around the calf. All their rebellion was premised and motivated in their rejection of Moses, the chosen messenger.

Ang mga Levita ay sagisag ng mga nanindigang tapat sa dalawang paghihimagsik na kaugnay ng mga ginintuang guya. Ang unang paghihimagsik ay ang kay Aaron, at ang ikalawa ay ang paghihimagsik ni Jeroboam. Sa kapuwa larawang ito, ang mga Levita ay kumakatawan sa mga tapat, at ang dalawang larawang ito ay nagbibigay ng dalawang saksi sa katapatan ng isang pangkat na kinakatawan ng mga Levita sa nalalapit na batas ng Linggo. Gumawa si Aaron ng isang ginintuang guya. Ang ginto ay sagisag ng Babilonya, at ang guya ay larawan ng isang hayop. Pagkatapos ay itinakda niya ang isang kapistahan at ang mga hangal na tao ay nagsayaw na hubad sa palibot ng guya. Ang lahat ng kanilang paghihimagsik ay nakabatay at ibinunsod ng kanilang pagtakwil kay Moises, ang hinirang na mensahero.

> And Moses said unto Aaron, What did this people unto thee, that thou hast brought so great a sin upon them? And Aaron said, Let not the anger of my lord wax hot: thou knowest the people, that they are set on mischief. For they said unto me, Make us gods, which shall go before us: for as for this Moses, the man that brought us up out of the land of Egypt, we wot not what is become of him. And I said unto them, Whosoever hath any gold, let them break it off. So they gave it me: then I cast it into the fire, and there came out this calf. And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:21–28.

> At sinabi ni Moises kay Aaron, Ano ang ginawa sa iyo ng bayang ito, na ipinataw mo sa kanila ang gayong malaking kasalanan? At sinabi ni Aaron, Huwag mag-alab ang poot ng aking panginoon: nalalaman mo ang bayan, na sila’y nakahilig sa kasamaan. Sapagkat sinabi nila sa akin, Gawan mo kami ng mga diyos na mangunguna sa amin: sapagkat tungkol sa Moises na ito, ang lalaking nag-ahon sa amin mula sa lupain ng Egipto, hindi namin nalalaman kung ano na ang nangyari sa kaniya. At sinabi ko sa kanila, Sinumang may ginto, alisin niya ito. Kaya’t ibinigay nila iyon sa akin; saka ko iyon inihagis sa apoy, at lumabas itong guya. At nang makita ni Moises na ang bayan ay hubad; (sapagkat hinubaran sila ni Aaron, sa ikahihiya nila sa gitna ng kanilang mga kaaway:) Nang magkagayo’y tumayo si Moises sa pintuang-daan ng kampo, at nagsabi, Sino ang nasa panig ng Panginoon? lumapit siya sa akin. At ang lahat ng mga anak ni Levi ay nagkatipon sa kaniya. At sinabi niya sa kanila, Ganito ang sabi ng Panginoon, ang Diyos ng Israel, Isukbit ng bawat isa ang kaniyang tabak sa kaniyang tagiliran, at magparoo’t parito mula sa pintuang-daan hanggang sa pintuang-daan sa buong kampo, at patayin ng bawat isa ang kaniyang kapatid, at ng bawat isa ang kaniyang kasamahan, at ng bawat isa ang kaniyang kapuwa. At ginawa ng mga anak ni Levi ayon sa salita ni Moises: at nang araw na yaon ay nabuwal sa bayan ang may mga tatlong libong lalaki. Exodo 32:21-28.

Those who danced were Laodiceans who manifested the “shame of their nakedness,” which is the warning of the sixth plague, a warning of the necessity to correctly understand the threefold makeup of modern Rome as the dragon, the beast and the false prophet. That warning sharply contradicts Uriah Smith’s private interpretation that destroyed the truths associated with the six plague and Armageddon.

Ang mga nagsayaw ay mga Laodiceano na nagpamalas ng “kahihiyan ng kanilang kahubaran,” na siyang babala ng ikaanim na salot, isang babala tungkol sa pangangailangang maunawaan nang wasto ang tatluhang komposisyon ng makabagong Roma bilang ang dragon, ang hayop, at ang bulaang propeta. Ang babalang iyon ay tahasang sumasalungat sa sariling interpretasyon ni Uriah Smith na winasak ang mga katotohanang kaugnay ng ikaanim na salot at ng Armagedon.

Those who manifested their Laodicean condition had rejected the authority of the chosen messenger and manifested the same confused understanding as those who choose to identify the satanic symbol of “the daily” as the godly symbol of Christ’s sanctuary ministry. They attributed their deliverance to a symbolic god, but the god they chose to worship was a symbol of the god of Egypt, and Egypt is a symbol of the dragon. As with Laodicean Adventism they rejected the truth that “the daily” is a symbol of pagan Rome, the dragon, and identified the satanic symbol as a symbol of Christ.

Yaong mga naghayag ng kanilang kalagayang Laodiceano ay itinakwil ang awtoridad ng hinirang na sugo at nagpamalas ng gayunding magulong pagkaunawa gaya ng mga pumipiling kilalanin ang makasatanas na sagisag ng “the daily” bilang makadiyos na sagisag ng ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Iniugnay nila ang kanilang pagliligtas sa isang diyos na sagisag, ngunit ang diyos na pinili nilang sambahin ay isang sagisag ng diyos ng Ehipto, at ang Ehipto ay isang sagisag ng dragon. Gaya sa Adventismong Laodiceano, itinakwil nila ang katotohanang ang “the daily” ay isang sagisag ng paganong Roma, ang dragon, at kinilala ang makasatanas na sagisag bilang sagisag ni Cristo.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Anak ng tao, ituon mo ang iyong mukha laban sa Faraon na hari ng Egipto, at magpropesiya laban sa kaniya, at laban sa buong Egipto. Magsalita ka, at sabihin mo, Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos: Narito, ako’y laban sa iyo, Faraon na hari ng Egipto, ikaw na malaking dragon na nakahiga sa kalagitnaan ng kaniyang mga ilog, na nagsabi, Ang aking ilog ay akin, at aking ginawa yaon para sa aking sarili. Ezekiel 29:2, 3.

Aaron’s rebels believed the lie that a symbol of the dragon, represented by the golden calf was the god that had delivered them from the bondage of Egypt. Laodicean Adventism believes the lie that a symbol of pagan Rome (the dragon), represented by “the daily,” is a symbol of Christ whose work is to deliver men from the bondage of sin in His ministry in the heavenly sanctuary. They also rejected the chosen messenger, as did Laodicean Adventism in the controversy over the symbolism of “the daily.”

Ang mga rebeldeng kasama ni Aaron ay naniwala sa kasinungalingan na ang isang sagisag ng dragon, na kinakatawan ng gintong guya, ang siyang diyos na nagligtas sa kanila mula sa pagkaalipin sa Ehipto. Ang Adbentismong Laodiceano ay naniniwala sa kasinungalingan na ang isang sagisag ng paganong Roma (ang dragon), na kinakatawan ng "the daily," ay isang sagisag ni Cristo na ang Kanyang gawain ay palayain ang mga tao mula sa pagkaalipin ng kasalanan sa Kanyang ministeryo sa makalangit na santuwaryo. Tinanggihan din nila ang hinirang na mensahero, gaya rin ng ginawa ng Adbentismong Laodiceano sa kontrobersiya hinggil sa simbolismo ng "the daily."

In the first generation (1844 to 1888) of Laodicean Adventism, they rejected Miller’s work in identifying the seven times. In the second generation (1888 to 1919) they began the process of rejecting the truth of “the daily.” In their third generation (1919 to 1957) they had reverted to the understanding of apostate Protestantism that the robbers of thy people is Antiochus Epiphanes. On September 11, 2001 they rejected the role of Islam in Bible prophecy when the third woe arrived on that date. Each of those four truths were upheld by Miller and are represented upon Habakkuk’s two tables, and each are foundational truths attributed to the work of Miller, who Sister White calls the “chosen one.”

Sa unang salinlahi (1844 hanggang 1888) ng Laodiceang Adventismo, tinanggihan nila ang gawa ni Miller sa pagtukoy sa “pitong panahon.” Sa ikalawang salinlahi (1888 hanggang 1919) sinimulan nila ang proseso ng pagtanggi sa katotohanan hinggil sa “palagian.” Sa kanilang ikatlong salinlahi (1919 hanggang 1957) bumalik sila sa pagkaunawa ng tumalikod na Protestantismo na ang “mga magnanakaw ng iyong bayan” ay si Antiochus Epiphanes. Noong Setyembre 11, 2001, tinanggihan nila ang papel ng Islam sa propesiya sa Biblia nang dumating sa petsang iyon ang ikatlong “aba.” Bawat isa sa apat na katotohanang iyon ay pinanghawakan ni Miller at nakalarawan sa dalawang tapyas ni Habakuk, at ang bawat isa ay saligang katotohanan na iniuugnay sa gawa ni Miller, na tinatawag ni Sister White na “hinirang.”

Jeroboam’s rebellion began at the beginning of the northern kingdom which consisted of the ten tribes who made Jeroboam their first king. Jeroboam made two golden calves and placed one in Bethel, meaning house of God, and the other at Dan, meaning judgment. Together Bethel and Dan represent the combination of church (Bethel) and state (Dan.) And as with Aaron’s rebellion the calves were made of gold, a symbol of Babylon, and both were an image of a beast. As with Aaron, Jeroboam ordained an annual feast and identified the calves as the god’s that delivered God’s people out of Egypt.

Ang paghihimagsik ni Jeroboam ay nagsimula kasabay ng pagtatatag ng hilagang kaharian, na binubuo ng sampung lipi na ginawa si Jeroboam na kanilang unang hari. Gumawa si Jeroboam ng dalawang ginintuang guya at inilagay ang isa sa Bethel, na ang kahulugan ay "bahay ng Diyos," at ang isa pa sa Dan, na ang kahulugan ay "paghatol." Magkasama, ang Bethel at Dan ay kumakatawan sa pagsasanib ng Simbahan (Bethel) at Estado (Dan). At gaya ng sa paghihimagsik ni Aaron, ang mga guya ay yari sa ginto, isang sagisag ng Babilonia, at kapwa ay larawan ng isang hayop. At tulad ni Aaron, itinalaga ni Jeroboam ang isang taunang kapistahan at itinuro ang mga guya bilang mga diyos na nagligtas sa bayan ng Diyos mula sa Egipto.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> At nagsabi si Jeroboam sa kanyang puso, Ngayo’y babalik ang kaharian sa sambahayan ni David. Kung ang bayang ito ay aahon upang maghandog sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, kung magkagayo’y babaling muli ang puso ng bayang ito sa kanilang panginoon, kay Rehoboam na hari ng Juda; at ako’y kanilang papatayin, at babalik sila kay Rehoboam na hari ng Juda. Kaya’t ang hari ay sumangguni, at gumawa ng dalawang guya na ginto, at sinabi sa kanila, Mahirap para sa inyo ang umakyat sa Jerusalem; narito ang iyong mga diyos, O Israel, na nag-ahon sa iyo mula sa lupain ng Egipto. At inilagay niya ang isa sa Bethel, at ang isa ay inilagay niya sa Dan. At ang bagay na ito ay naging kasalanan; sapagkat ang bayan ay naparoon upang sumamba sa harap ng isa, hanggang sa Dan. At gumawa siya ng isang bahay ng mga mataas na dako, at nagtalaga ng mga saserdote mula sa mga pinakababa sa bayan, na hindi sa mga anak ni Levi. At nagtakda si Jeroboam ng isang pista sa ikawalong buwan, sa ikalabing-limang araw ng buwan, gaya ng pistang nasa Juda, at naghandog siya sa ibabaw ng dambana. Gayon ang ginawa niya sa Bethel, na naghahandog sa mga guya na kanyang ginawa; at inilagay niya sa Bethel ang mga saserdote ng mga mataas na dako na kanyang ginawa. Kaya’t naghandog siya sa ibabaw ng dambanang ginawa niya sa Bethel sa ikalabing-limang araw ng ikawalong buwan, sa buwan na kanyang binalak sa kanyang sariling puso; at nagtakda ng isang pista para sa mga anak ni Israel: at naghandog siya sa ibabaw ng dambana, at nagsunog ng kamangyan. 1 Mga Hari 12:26-33.

Jeroboam “devised in his own heart,” which represents the work of Uriah Smith in introducing a “private interpretation” in which to build his prophetic model. Jeroboam followed the pattern of Aaron and thereby misrepresented a god of Egypt as the true God. The god that both Aaron and Jeroboam produced was based upon a misapplication of a symbol of Rome’s twofold nature as a symbol of statecraft and churchcraft. Aaron and Jeroboam were both identifying an image of the dragon power, with the symbolism of an image of a beast. Thus, both those sacred histories of rebellion represent the great test of the people of God, by which their eternal destiny will be decided. That test according to inspiration is the test of the formation of the image of the beast.

Si Jeroboam ay "nagpanukala sa kaniyang sariling puso," na kumakatawan sa gawain ni Uriah Smith sa pagpapakilala ng isang "sariling pagpapaliwanag" na naging batayan sa pagtatayo ng kaniyang huwarang propetiko. Sumunod si Jeroboam sa padron ni Aaron at sa gayon ay ipinakilala niyang mali ang isang diyos ng Egipto bilang ang tunay na Diyos. Ang diyos na kapwa ipinakilala nina Aaron at Jeroboam ay nakasalig sa maling paglalapat ng isang sagisag sa dalawahang kalikasan ng Roma—ang kapangyarihang sibil at ang kapangyarihang eklesiastiko. Kapwa nina Aaron at Jeroboam ay tumutukoy sa isang larawan ng kapangyarihan ng dragon, sa pamamagitan ng simbolismo ng isang larawan ng hayop. Kaya, ang dalawang banal na kasaysayang iyon ng paghihimagsik ay kumakatawan sa dakilang pagsubok sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay papasyahan ang kanilang walang hanggang kapalaran. Ang pagsubok na iyon, ayon sa inspirasyon, ay ang pagsubok ng pagbuo ng larawan ng hayop.

The first controversy over the symbol of Rome as the robbers of thy people, which made its way on to the 1843 pioneer chart argued that Antiochus Epiphanes was the robber, in place of the fact that the robbers are Rome. The first controversy represented the last controversy over the robbers of thy people being Rome, where it is now argued that the United States is the robbers, and not Rome. However, Antiochus is a symbol of the United States in verses ten through fifteen of Daniel eleven, so the beginning lie and the ending lie about who is represented is identical.

Ang unang kontrobersiya hinggil sa simbolo ng Roma bilang mga mandarambong ng iyong bayan—na nakapasok sa tsart ng mga tagapagpasimuno noong 1843—ay iginigiit na si Antiochus Epiphanes ang mandarambong, sa halip na kilalaning ang mga mandarambong ay ang Roma. Ang unang kontrobersiyang iyon ay kumakatawan sa huling kontrobersiya hinggil sa pagtukoy na ang mga mandarambong ng iyong bayan ay ang Roma, sapagkat ngayo’y iginigiit na ang Estados Unidos ang mga mandarambong, at hindi ang Roma. Gayunman, si Antiochus ay isang sagisag ng Estados Unidos sa mga talata 10 hanggang 15 ng Daniel 11, kaya’t ang pasimulang kasinungalingan at ang pangwakas na kasinungalingan tungkol sa kung sino ang kinakatawan ay magkatulad.

The darkness and confusion over what Antiochus represented in the last days, produces a confusion over the image of the beast, as did the rebellion of Aaron and Jeroboam. The confusion over the image of the beast is occurring at the very time when the great test for the people of God is the formation of the image of the beast.

Ang kadiliman at kalituhan hinggil sa kung ano ang kinakatawan ni Antiochus sa mga huling araw ay nagbubunga ng kalituhan hinggil sa larawan ng hayop, gaya ng ginawa ng paghihimagsik nina Aaron at Jeroboam. Ang kalituhan hinggil sa larawan ng hayop ay nagaganap sa mismong panahong ang dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos ay ang pagbuo ng larawan ng hayop.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Malinaw na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang panahon ng probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan. Ang iyong paninindigan ay isang samu’t saring pagsasalungatan, kaya iilan lamang ang malilinlang.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> Sa Apocalipsis 13 ay maliwanag na inilalahad ang paksang ito; [Apocalipsis 13:11-17, sinipi].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan. Lahat ng nagpatunay ng kanilang katapatan sa Diyos sa pamamagitan ng pag-iingat sa Kanyang kautusan, at tumangging tumanggap ng huwad na sabat, ay mabibilang sa ilalim ng watawat ng Panginoong Diyos na Jehova, at tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga magsusuko ng katotohanang makalangit ang pinagmulan at tatanggap ng sabat ng Linggo ay tatanggap ng tanda ng hayop. Manuscript Releases, tomo 15, 15.

When Sister White endorsed Miller’s view of “the daily” representing pagan Rome, she stated that since 1844, “other views”, in the plural, have been embraced which produced “darkness and confusion.” The confusion produced by false views of “the daily,” which is a symbol of pagan Rome, as the “robbers of thy people,” produces confusion and darkness concerning the distinction between Rome and Rome’s image.

Nang sinang-ayunan ni Sister White ang pananaw ni Miller na ang “the daily” ay kumakatawan sa Romang pagano, ipinahayag niya na mula noong 1844 ay tinanggap ang “ibang mga pananaw”—sa maramihan—na nagbunga ng “kadiliman at kalituhan.” Ang kalituhang idinulot ng mga maling pananaw hinggil sa “the daily”—na isang sagisag ng Romang pagano, bilang “mga mandarambong ng iyong bayan”—ay lumilikha ng kalituhan at kadiliman hinggil sa pagkakaiba sa pagitan ng Roma at ng larawan ng Roma.

The first and last controversies over a symbol of Rome occurred between a former covenant people who were being passed by and a people who were then becoming the new covenant people of God. The controversy included an unwillingness to be governed by the established rules of grammar, for the word “also” in verse fourteen, was disallowed by the Protestants, thus claiming that the robbers must be the same power represented within the previous verses.

Ang una at ang huli sa mga pagtatalo hinggil sa isang sagisag ng Roma ay naganap sa pagitan ng isang dating bayang tipan na pinalalampasan at ng isang bayang noon ay nagiging bagong bayang tipan ng Diyos. Kabilang sa pagtatalong ito ang kawalang-pagpayag na magpasakop sa itinatag na mga tuntunin ng balarila, sapagkat ang salitang “also” sa talatang labing-apat ay itinakwil ng mga Protestante, kaya iginigiit nilang ang mga mandarambong ay dapat na siya ring kapangyarihang kinakatawan sa mga naunang talata.

It represented a wresting of the Scriptures when Antiochus was forced to be the robbers. It was a private interpretation, for any false doctrine in opposition to truth is a private interpretation. The controversy itself became a foundational truth, for it was recorded upon the 1843 pioneer chart. The ratification of the chart by inspiration confirmed and validated “the robbers” as a symbol of Rome, and magnified the seriousness of the truth, for to reject the doctrine was to reject both, the foundations and the authority of the Spirit of Prophecy.

Ito’y kumakatawan sa isang pagbabaluktot ng Kasulatan nang pilit na ipinakahulugan na si Antiochus ang “mga tulisan.” Ito’y isang sariling pagpapaliwanag, sapagkat ang anumang maling doktrina na sumasalungat sa katotohanan ay isang sariling pagpapaliwanag. Ang mismong kontrobersiya ay naging isang saligang katotohanan, sapagkat ito’y naitala sa tsart ng mga pionero noong 1843. Ang pagpapatibay sa tsart sa pamamagitan ng inspirasyon ay nagkumpirma at nagpatunay na ang “mga tulisan” ay sagisag ng Roma, at lalo ring pinatingkad ang kabigatan ng katotohanan, sapagkat ang pagtanggi sa doktrinang iyon ay pagtanggi kapwa sa mga saligan at sa awtoridad ng Espiritu ng Propesiya.

The correct understanding of the robbers of thy people representing Rome, added to the prophetic model which angels gave unto William Miller, for it agreed with the prophetic model he came to understand and present, that being: that pagan and papal Rome were the foundation of all his prophetic applications.

Ang wastong pagkaunawa na ang mga mandarambong ng iyong bayan ay kumakatawan sa Roma ay idinugtong sa huwarang propetiko na ibinigay ng mga anghel kay William Miller, sapagkat ito’y umayon sa huwarang propetiko na kanyang naunawaan at iniharap, ito nga: na ang paganong Roma at ang papal na Roma ang naging saligan ng lahat ng kanyang mga paglalapat ng propesiya.

Uriah Smith’s private interpretation identifying the king of the north in verse thirty-six of Daniel eleven as France, and then as Turkey in verse forty, consisted of two false identifications of the king of the north. Smith’s rejection of the foundations in 1863, produced a blindness that disallowed him from seeing a most basic rule of prophecy, that being: that roughly at the time of Christ prophecy illustrated the modern spiritual entities that were typified by the ancient literal entities. Paul specifically taught this truth as he identified that what came first was the literal and afterward the spiritual.

Ang sariling interpretasyon ni Uriah Smith na tumutukoy sa hari ng hilaga sa talatang tatlumpu’t anim ng Daniel labing-isa bilang Pransiya, at pagkatapos bilang Turkiya sa talatang apatnapu, ay binubuo ng dalawang maling pagtukoy sa hari ng hilaga. Ang pagtanggi ni Smith sa mga saligan noong 1863 ay nagbunga ng isang pagkabulag na humadlang sa kaniya na makita ang isang pinakapayak na tuntunin ng propesiya, ito ay: na, bandang panahon ni Cristo, inilalarawan ng propesiya ang mga makabagong espirituwal na entidad na itinipo ng mga sinaunang literal na entidad. Partikular na itinuro ni Pablo ang katotohanang ito nang kaniyang tinukoy na ang nauna ay ang literal at saka ang espirituwal.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Datapuwa’t hindi ang espirituwal ang nauna, kundi ang likas; at pagkatapos ang espirituwal. 1 Corinto 15:46.

Smith was of the covenant people who had replaced apostate Protestantism as God’s people, but he championed their rebellion when he rejected the seven times, and introduced his 1863 chart. Applying his private interpretation produced a false understanding of Armageddon in Revelation chapter sixteen, which is another test over the correct understanding of Rome.

Si Smith ay kabilang sa bayang nasa tipan na pumalit sa tumalikod na Protestantisismo bilang bayan ng Diyos, ngunit ipinagtanggol niya ang kanilang paghihimagsik nang kaniyang itakwil ang pitong panahon at ipinakilala ang kaniyang tsart noong 1863. Ang paglalapat ng kaniyang sariling pagpapakahulugan ay nagbunga ng maling pagkaunawa sa Armagedon sa Apocalipsis kabanata labing-anim, na isang panibagong pagsubok hinggil sa wastong pagkaunawa sa Roma.

With the first controversy over the robbers, Smith represented those who had been involved with the first fulfillment of the parable of the ten virgins. Thus, with his personal view of the king of the north, he represents a covenant people who were being passed by between 1856 and 1863, as they became the Laodicean Seventh-day Adventist Church. As with the Protestants in the controversy of the robbers, Smith disregarded the grammatical authority of the passage he wrested with his private interpretation, because grammatically the king of the north from verse thirty-one to verse forty-five is always and only the papal power.

Sa unang kontrobersiya hinggil sa mga tulisan, kumatawan si Smith sa mga nakibahagi sa unang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Samakatuwid, sa kaniyang pansariling pananaw tungkol sa hari sa hilagaan, kinakatawan niya ang isang bayang nasa tipan na pinalalagpasan sa pagitan ng 1856 at 1863, samantalang sila’y naging Laodiceanong Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw. Gaya ng mga Protestante sa kontrobersiya ng mga tulisan, binalewala ni Smith ang awtoridad na gramatikal ng sipì na kaniyang pinilipit sa pamamagitan ng kaniyang sariling pagpapakahulugan, sapagkat ayon sa balarila ang hari sa hilagaan mula talatang tatlumpu’t isa hanggang talatang apatnapu’t lima ay palagi at tanging ang kapangyarihang papal.

With the controversy of “the daily,” lies were introduced into Advent history by Willie White and A. G. Daniells to uphold the old Protestant view that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry. That particular history has been identified in Habakkuk’s Tables, but is important to note the false witness associated with the promotion and establishment of the incorrect view, for the correct understanding was recognized by Miller in Second Thessalonians, where the issue is the contrast between those who love the truth and those who believe a lie.

Sa kontrobersiya hinggil sa “the daily,” ipinasok nina Willie White at A. G. Daniells ang mga kasinungalingan sa kasaysayang Adventista upang ipanindigan ang lumang Protestanteng pananaw na ang “the daily” ay kumakatawan sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Ang partikular na kasaysayang iyon ay natukoy sa mga Talahanayan ni Habakuk, ngunit mahalagang tandaan ang bulaang patotoo na nauugnay sa pagsusulong at pagtatatag ng maling pananaw, sapagkat ang tamang pagkaunawa ay kinilala ni Miller sa Ikalawang Tesalonica, kung saan ang isyu ay ang pagtatambis sa pagitan ng mga umiibig sa katotohanan at ng mga sumasampalataya sa kasinungalingan.

“The daily” controversy adds to the line upon line understanding that the final controversy of Rome takes place in the time of the outpouring of the Holy Spirit. As the Holy Spirit is being poured out from above, a power from beneath is rising up and possessing those who receive it as the power of God, though it is a strong delusion.

Ang kontrobersiya hinggil sa “daily” ay nagdaragdag sa pagkaunawang “line upon line” na ang pangwakas na kontrobersiya ng Roma ay nagaganap sa panahon ng pagbubuhos ng Espiritu Santo. Habang ibinubuhos mula sa itaas ang Espiritu Santo, isang kapangyarihan mula sa ibaba ang umaahon at sumasapi sa mga tumatanggap nito bilang kapangyarihan ng Diyos, bagaman ito’y isang matinding panlilinlang.

> “The two great powers in controversy are working, one from beneath, the other from above. Every man is under the secret influence of the one or the other, and his acts will reveal the character of the inspiration from which they proceed. Those who are united with Christ will work always in Christ’s lines. Those who are in union with Satan will work under the inspiration of their leader, opposed to the Holy Spirit’s power and action. The will of man is left free to act, and by action is revealed what spirit is moving upon the heart. ‘By their fruits ye shall know them.’” The 1888 Materials, 1508.

> Ang dalawang dakilang kapangyarihang nagkakatunggali ay kumikilos, ang isa mula sa ibaba, ang isa naman mula sa itaas. Bawat tao ay nasa lihim na impluwensiya ng isa o ng kabila, at ang kanyang mga gawa ang magbubunyag ng likas ng inspirasyong pinagmumulan ng mga ito. Ang mga nakipag-isa kay Cristo ay laging gagawa ayon sa mga panuntunan ni Cristo. Ang mga nakipag-isa kay Satanas ay kikilos sa ilalim ng inspirasyon ng kanilang pinuno, na sumasalungat sa kapangyarihan at pagkilos ng Banal na Espiritu. Ang kalooban ng tao ay iniiwang malaya upang kumilos, at sa pamamagitan ng pagkilos ay nahahayag kung aling espiritu ang kumikilos sa puso. ‘Sa kanilang mga bunga ninyo sila makikilala.’ The 1888 Materials, 1508.

The prophetic contrast in the controversy of “the daily” is the identification of a symbol of the dragon as a symbol of Christ. Those who reject the truth, are also rejecting the role of Miller who discovered this truth, and in so doing they are rejecting the Holy Spirit and accomplishing the unpardonable sin.

Ang propetikong pagtatambis sa kontrobersiya hinggil sa “ang palagian” ay ang pagtukoy sa isang sagisag ng dragon bilang sagisag ni Cristo. Ang mga tumatanggi sa katotohanan ay tinatanggihan din ang gampanin ni Miller, na siyang nakatuklas ng katotohanang ito, at sa gayon ay itinatakwil nila ang Banal na Espiritu at isinasakatuparan ang kasalanang hindi mapapatawad.

We will take up a controversy over Rome that occurred shortly after September 11, 2001 in the next article.

Tatalakayin natin sa susunod na artikulo ang isang kontrobersiyang hinggil sa Roma na naganap hindi naglaon pagkaraan ng Setyembre 11, 2001.

> “We are living in a time when life is most precious and most interesting. The end of all things is at hand. Startling developments will be continually unfolding before us; for unseen agencies are at work, manifesting intense activity. The powers of darkness from beneath are moving upon human agents, and evil men are cooperating with evil angels to war against the commandments of God and the faith of Jesus; at the same time a power from above is moving upon those who will yield to divine influences, and the people of God are cooperating with heavenly intelligences. Nothing short of real, genuine faith will survive the strain that will come upon every soul of man in these last days to test and try him. God must be our refuge; we cannot trust in form, profession, ceremony, or position, or think that because we have a name to live, we shall be able to stand in the day of trial. Everything that can be shaken will be shaken, and those things that cannot be shaken by the deceptions and delusions of these last days, will remain. Rivet the soul to the eternal Rock; for in Christ alone there will be safety. Jesus described the days in which we are living as days of peril. He said, ‘As the days of Noe were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noe entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ ‘Likewise also as it was in the days of Lot; they did eat, they drank, they bought, they sold, they planted, they builded; but the same day that Lot went out of Sodom it rained fire and brimstone from heaven, and destroyed them all. Even thus shall it be in the day when the Son of man is revealed.’ ‘When the Son of man shall come in his glory, and all the holy angels with him, then shall he sit upon the throne of his glory: and before him shall be gathered all nations: and he shall separate them one from another, as a shepherd divideth his sheep from the goats: and he shall set the sheep on his right hand, but the goats on the left. Then shall the King say unto them on his right hand, Come, ye blessed of my Father, inherit the kingdom prepared for you from the foundation of the world.’ Our course in this life will decide our eternal destiny there; it is left with us to say whether we shall be with those who inherit the kingdom of God, or with those who go away into outer darkness. God has made every provision for our salvation; then let us avail ourselves of that which has been purchased at infinite cost. ‘For God so loved the world, that he gave his only begotten Son, that whosoever believeth in him should not perish, but have everlasting life.’” Youth Instructor, August 3, 1893.

> Namumuhay tayo sa panahong ang buhay ay lubhang mahalaga at lubhang kapanapanabik. Malapit na ang wakas ng lahat ng mga bagay. Mga nakakagulat na pangyayari ang patuloy na mabubunyag sa harap natin; sapagkat ang mga di-nakikitang kapangyarihan ay kumikilos, na nagpapamalas ng masidhing pagkilos. Ang mga kapangyarihan ng kadiliman mula sa kailaliman ay kumikilos sa mga taong kasangkapan, at ang masasamang tao ay nakikipagtulungan sa masasamang anghel upang makipagdigma laban sa mga utos ng Diyos at sa pananampalataya ni Jesus; samantalang sa gayunding panahon, isang kapangyarihan mula sa itaas ay kumikilos sa mga magpapasakop sa mga banal na impluwensiya, at ang bayan ng Diyos ay nakikipagtulungan sa mga katalinuhang makalangit. Walang anumang kulang sa tunay, wagas na pananampalataya ang makatatagal sa bigat ng pagsubok na darating sa bawat kaluluwa ng tao sa mga huling araw na ito upang siya’y subukin at tikisin. Ang Diyos ang dapat maging ating kanlungan; hindi tayo maaaring umasa sa anyo, sa pagpapahayag ng pananampalataya, sa seremonya, o sa katungkulan, ni mag-isip na dahil mayroon tayong pangalang buháy, tayo’y makatatayo sa araw ng pagsubok. Ang bawat bagay na maaaring mayanig ay mayayanig, at ang mga bagay na hindi mayayanig ng mga panlilinlang at mga maling akala ng mga huling araw na ito ay mananatili. Ikawit nang mahigpit ang kaluluwa sa Walang-hanggang Bato; sapagkat kay Cristo lamang may kaligtasan. Inilarawan ni Jesus ang mga araw na ating kinalalagyan bilang mga araw ng panganib. Sinabi niya, “Gaya ng mga araw ni Noe, gayon din naman ang pagdating ng Anak ng tao. Sapagkat gaya ng mga araw bago ang baha, sila’y kumakain at umiinom, nag-aasawa at ipinag-aasawa, hanggang sa araw na pumasok si Noe sa daong, at hindi nila nalaman hanggang sa dumating ang baha at tinangay silang lahat; gayon din naman ang pagdating ng Anak ng tao.” “Gayundin naman gaya noong mga araw ni Lot; sila’y kumakain, umiinom, bumibili, nagbibili, nagtatanim, nagtatayo; datapuwa’t nang araw ding iyon na lumabas si Lot sa Sodoma, umulan ng apoy at asupre mula sa langit, at nilipol silang lahat. Gayon din ang mangyayari sa araw na mahayag ang Anak ng tao.” “Pagparito ng Anak ng tao sa kaniyang kaluwalhatian, at ang lahat ng mga banal na anghel na kasama niya, siya’y uupo sa luklukan ng kaniyang kaluwalhatian; at sa harap niya’y titipunin ang lahat ng mga bansa; at sila’y paghihiwalayin niya sa isa’t isa, gaya ng paghihiwalay ng pastol sa mga tupa sa mga kambing; at ilalagay niya ang mga tupa sa kaniyang kanang kamay, datapuwa’t ang mga kambing sa kaliwa. Kung magkagayo’y sasabihin ng Hari sa mga nasa kaniyang kanan, Halikayo, kayong mga pinagpala ng aking Ama, manahin ninyo ang kahariang inihanda para sa inyo mula pa sa pagkakatatag ng sanlibutan.” Ang ating landas sa buhay na ito ang magtatakda ng ating walang-hanggang kapalaran doon; nasa atin ang pagpapasya kung tayo’y makakasama ng mga nagmamana ng kaharian ng Diyos, o ng mga napapasa kadiliman sa labas. Ginawa ng Diyos ang bawat paglalaan para sa ating kaligtasan; kaya’t pakinabangan natin yaong binili sa walang kapantayang halaga. “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, anupa’t ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa kaniya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan.” Youth Instructor, Agosto 3, 1893.

Back to Articles