Article

# Panium - Number Nineteen

Panium - Bilang Labinsiyam

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

Ang mga Dakila: Antiochus, Constantine, at ang Huling Pangulo

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

Ang susi sa matuwid na paghahati sa mga talatang sampu hanggang labing-anim ng Daniel kabanata labing-isa ay nasusumpungan sa mga batayang propetikong aplikasyon na ginamit mahigit tatlumpung taon na ang nakalilipas, noong 1996, nang mailathala ang magasin na The Time of the End. Pagkaraan ng tatlumpung taon, inihayag ng Panginoon na may isa pang propetikong mensahe na dapat ipormalisa, gaya ng napormalisa ang mensaheng Milerita noong 1831. Sa kasaysayang omega ng tatlumpung taong ito, ang mensaheng ipapormalisa ay kinakatawan bilang isang pagtutuwid sa naunang mensahe hinggil sa Islam, na kinakatawan ni Josiah Litch, at gayundin bilang isang tinuwid na mensahe tungkol sa saradong pinto, na kinakatawan ni Samuel Snow, na siyang sagisag ng talinghaga ng sampung dalaga. Isang mensahe hinggil sa Islam, na sinasamahan ng babala tungkol sa sunud-sunod na pagsasara ng mga pintuan ng probasyon habang tinatapos ni Cristo ang Kanyang gawaing paghatol, ay ipangangaral. Ang mensahe ay dalawahang-aspekto, na taglay ang panloob at panlabas na linya, na siya namang kumakatawan sa unang dalawang hakbang ng tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok na laging nagaganap kapag inaalisan ng selyo ang isang propesiya, gaya ng kapahayagan ni Jesucristo noong Disyembre 31, 2023.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

Ang magasin na "The Time of the End" ay naglalaman ng pangunahing pangkalahatang-ideya ng kinabukasan para sa Amerika, gaya ng kinakatawan sa huling anim na talata ng Daniel 11 na inalisan ng tatak sa panahon ng wakas noong 1989. Ang magasin ay nasa talaang pampubliko sa loob ng tatlumpung taon at walang nakakita na ang isang pangunahing tema nito ay ang relihiyosong pakikibaka sa pagitan ng komunismo at ng mga iglesya sa ilalim ng impluwensiya ng Katolisismo, lalo na sa Ukraina. Ang relihiyosong labang iyon mula noong 1989 ang nagpapaliwanag ng konteksto ng panrelihiyong pagbagsak ni Putin, na kinakatawan nina Ptolemy at Uzziah sa paghihimagsik na kapwa nilang ipinamalas sa templo sa Jerusalem. Ang templo sa Jerusalem ay templo ni Uzziah, hindi templo ni Ptolemy. Kapwa nilalapastangan nina Putin at Zelenskyy ang iisang templo sa dalawang magkaibang paraan; ang isa bilang isang Ehipsiyo at ang isa bilang isang Hudyo.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

Ang simbahang nakikipaglaban sa hari ng timog noong 1989 ay ang Simbahang Katolika. At bakit hindi? Ang ateismo ng Pransiya ang nagdulot ng nakamamatay na sugat sa hari ng hilaga noong 1798, kaya bakit hindi gaganti ang Papado laban sa malawig na pag-uusig ng ateismo sa Simbahang Katolika, lalo na sa Ukraine? Higit na mahalaga, ang malinaw na patotoong ito tungkol sa Ukraine ay nagmula sa isang publikasyon noong 1996 na nagsisipi sa mga sekular na historyador hinggil sa kasaysayan ng 1989. Ngayong inaalis na ng Panginoon ang selyo sa nakatagong kasaysayan ng talatang apatnapu, itinuro Niya ang tunggalian sa pagitan ng dalawang simbahang ortodokso upang magbigay ng propetikong at makasaysayang konteksto ng labanan sa Raphia at ng mga naging bunga nito, at Kaniya nang isinama ang mga kinakailangang pananaw sa magasin na The Time of the End na inilathala tatlumpung taon na ang nakalilipas.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

Ang pagbagsak ni Napoleon ay kaayon ng unti-unting pagbagsak nina Lenin, Stalin, at ng sistema ng Unyong Sobyet. Nang inilipat ng propetikong kahariang timog ang kabisera nito sa Rusya, nagkaroon ng dalawang malalaking rebolusyon noong 1917. Ang una ay ang tinatawag na Rebolusyong Ruso, nang mapatalsik ang Tsar, at sa gayunding taon ay sumunod ang Rebolusyong Bolshevik, na humantong sa digmaang sibil mula 1917 hanggang 1922. Noong 1922, itinatag ang Unyong Sobyet.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

Ang pasimula ng Rusya bilang espirituwal na hari sa timog ay kumatawan sa isang rebolusyong may dalawang yugto na humantong sa digmaang sibil, at pagkatapos ay sa pagbuo ng isang konpederasyon ng mga bansa. Ang pagbagsak ng Unyong Sobyet ay may dalawang yugto rin, na nagsimula sa pagbagsak ng Pader ng Berlin noong Nobyembre 9, 1989, na siya namang humantong sa paglusaw ng Unyong Sobyet noong Disyembre 31, 1991. Si Vladimir Lenin, ang unang pinunong Ruso, ang naging tipo ni Vladimir Putin, ang huling pinuno ng Rusya, ang hari sa timog.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Ang pangalang Vladimir ay nangangahulugang “isang dakilang pinuno,” at ang pangalang Putin ay nangangahulugang “ang landas.” Ang pangalang Lenin ay nangangahulugang “isang dakilang ilog,” ngunit pinili ni Vladimir Lenin ang pangalang Lenin upang ikubli ang kaniyang tunay na pangalan, na Vladimir Ilyich Ulyanov. Ang Ilyich ay nangangahulugang “anak ni Elias,” at ang Ulyanov ay nangangahulugang “kabataang anak ni Elias.”

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

Ang dakilang pinunong Ruso sa landas, sa kasaysayang kinakatawan ng labanan sa Raphia noong 217 BK, ay isinagisag ng unang pinuno ng Rusya, na, bilang Vladimir Lenin, ay ang dakilang pinuno ng makapangyarihang ilog, subalit itinago ang kaniyang pangalan. Ang pangalan ay isang sagisag ng karakter, at ang pagtagong iyon ni Vladimir sa kaniyang dalawang pangalan ay kumakatawan sa isang karakter na pumili ng isang dakilang ilog ng pampulitikang kaisipan, kaysa sa isang karakter na kinakatawan ni Elijah, na ang ibig sabihin ay "Ang Diyos ay si Jehova." Ang ugat ng ateismo ay ang pagtanggi sa Diyos, at ang ateismo ay isang pangunahing katangian ng hari sa timog. Ang ikalawa at ikatlong pangalang ibinigay kay Lenin ay nagbibigay-diin kay Elijah at sa kaniyang anak, at ang wakas ng Rusya bilang hari sa timog ay kinakatawan ni Ptolemy IV, na nagtagumpay sa labanan sa Raphia, ngunit nang bumalik si Antiochus noong 200 BK sa labanan sa Panium, ang limang-taong-gulang na anak ni Ptolemy ang noo’y namumuno. Ang dalawang orihinal na pangalan ni Lenin ay tumutukoy kay Elijah at sa kaniyang anak, at umaayon kina Ptolemy at sa kaniyang anak. Si Elijah at ang mensahe sa kaniyang mga anak ay nagaganap sa mga huling araw, bago lamang ang “dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon;” na siya ring kinalalagyan ng mga labanan sa Raphia at Panium.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabaling ang puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang puso ng mga anak tungo sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at hampasin ang lupain ng sumpa. Malakias 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

Ang patotoo nina Uzziah at Ptolemy ay nagtutugma sa talatang labing-isa ng Daniel kabanata labing-isa, at si Uzziah ay nabuhay pa nang labing-isang taon matapos ang kaniyang paghihimagsik at pagkakaroon ng ketong; samantalang si Ptolemy ay nagharing kabuuang labimpitong taon, na siya ring bilang ng mga taon sa pagitan ng mga labanan ng talatang labing-isa at ng talatang labinlima. Ang 250-taong hula na nagsimula noong 457 BC ay nagtapos noong 207 BC, sa gitna ng dalawang labanan na iyon; sampung taon pagkaraan ng Raphia at pito bago ang Panium. Nagsimula ang paghahari ni Ptolemy IV noong 221 BC, at siya’y namatay noong 204 BC, kaya’t ang labimpitong taon ni Ptolemy ay hindi iisang guhit ng panahon gaya ng labimpitong taon mula sa Raphia hanggang sa Panium. Hindi rin iyon ang gayunding labimpitong taon na kinakatawan ng pagwawakas ng 250-taong hula na nagsimula kay Nero noong 64 at nagtapos noong 313. Mula 313 hanggang sa unang batas sa Linggo noong 321 ay walong taon, at makalipas ang siyam na taon, noong 330, hinati ni Constantine ang kaharian sa silangan at kanluran.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

Sa napakalapit na hinaharap, si Putin at ang Rusya ay tatalunin ang Ukraina, at ang mga yapak nina Ptolemy at Uzziah ay magsisimulang maulit sa kasaysayang kinakatawan ng talatang labindalawa. Itinutukoy ng dalawang biblikal na saksi na ang pangwakas na krisis para kay Putin ay isang krisis sa pagitan ng Simbahan at Estado. Ang kanilang paghihimagsik ay nahayag sa templo sa Jerusalem, kaya’t kinikilala ang templo at relihiyon ni Uzziah bilang punto ng propetikong sanggunian.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

Si Zelenskyy, na ang kahulugan ay “luntian,” ay ang tau-tauhan ng mga globalistang burukrata ng Unyong Europeo at ng Mga Nagkakaisang Bansa, na ang kanilang globalistang adyenda ay angkop na kinakatawan ng luntiang kilusang politikal na sumasamba kay Inang Lupa. Makatwiran na dating artista si Zelenskyy, sapagkat siya ay malinaw na kasangkapan ng ibang mga kapangyarihan, at ang kahulugan ng kaniyang pangalan na “luntian” ay tumutukoy sa pilosopiyang politikal na gumagabay sa kaniyang mga galaw sa tablero ng ahedres ng kasaysayan ng sangkatauhan. Malapit na ang checkmate para kay Zelenskyy.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

Sa pangwakas na kasaysayang ito, ang paghihimagsik nina Uzziah at Ptolemy ay muling magaganap, ngunit si Ptolemy (Putin) ay namatay apat na taon bago ang labanan sa Panium, at ang huling pinuno ng hari ng timog ay kinakatawan ng isang limang taong gulang na bata na pinamamahalaan ng sunud-sunod na mga rehenteng tiwali at walang-kakayahan.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

Si Ptolemy V ay humigit-kumulang lima hanggang anim na taong gulang lamang nang siya ay naluklok sa trono noong 204 BC (pagkaraan ng misteryosong pagkamatay ng kaniyang ama), at ang kahariang Ptolemaiko ay naparalisa ng sunod-sunod na pamamahala ng mga rehenteng walang kakayahan o tiwali sa panahon ng kaniyang paghahari. Ang unang pamamahala ng rehente ay mula 204–202 BC, matapos ipaglihim ang pagkamatay ni Ptolemy IV at paslangin ang ina ni Ptolemy V na si Arsinoe III. Ang mga paborito sa hukuman na sina Sosibius, isang matagal nang ministro sa ilalim ni Ptolemy IV, at si Agathocles, kapatid ng kalaguyo ni Ptolemy IV na si Agathoclea, ay ipinahayag ang kanilang mga sarili bilang mga rehente. Pinalsipika o iniharap nila ang isang testamento na nagtatalaga sa kanila bilang mga tagapangalaga, ipinagkatiwala ang batang hari sa pangangalaga ni Agathoclea at ng kaniyang pamilya, at nilipol ang mga posibleng katunggali. Si Sosibius ang humawak sa malaking bahagi ng unang yugto ng pamamahala.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

Nagkaroon ng pagbabago bandang 202 BK, nang si Agathocles ay naging nangingibabaw na rehente, ngunit lubhang kinamumuhian dahil sa kalaswaan at masamang pamamahala. Isang pag-aalsang bayan sa Alexandria ang humantong sa kaniyang malupit na pagpatay nang walang paglilitis ng isang nagkakagulong karamihan, na may pagsang-ayon ng batang hari sa pangalan lamang. Ang sumunod na mga rehente ay sina Tlepolemus, ang gobernador ng Pelusium, at pagkatapos ay si Aristomenes. Pagsapit ng labanan sa Panium noong 200 BK, ang kaharian ay nasa ilalim ng ganitong nagpapalitang hanay ng mga rehente at mga tagapayo sa hukuman.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

Sa labanan sa Panium, ang mga puwersang Ptolemaiko ay pinamunuan sa larangan ni Heneral Scopas ng Aetolia, isang upahang heneral na itinalaga sa ilalim ng rehensiya, at hindi ni Ptolemy V mismo. Ang batang hari ay walang tunay na kapangyarihan sa pamamahala; ang mga pasiya, ang estratehiyang militar, at ang pangkalahatang kahinaan ng kaharian ay nag-ugat sa pagkaparalisa ng mga rehente, sa mga pag-aalsa sa loob (gaya ng mga pag-aalsang katutubong Ehipsiyo), at sa mga intriga sa hukuman. Ang kawalang-tatag na ito ang nagbigay-daan kay Antiochus III na Dakila upang tuluyang magapi si Scopas sa Panium at masakop ang Coele-Syria, kabilang ang Judea, na tuluyang inagaw mula sa pamamahalang Ptolemaiko.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

Tinalalakay ng mga mananalaysay ang posibilidad na ang pagkamatay ni Ptolemy IV ay dulot ng pagkalason, na bahagi rin ng historikal na spekulasyon hinggil kina Vladimir Lenin at Joseph Stalin, gayundin hinggil sa reyna ng timog na si Cleopatra. Nangibabaw si Putin sa Digmaan sa Ukraina, subalit saka nagsimula ang kanyang pagbagsak dahil sa kanyang pagnanais na muling ipatupad ang ugnayang mapang-kontrol na dating umiiral sa pagitan ng Unyong Sobyet at ng Simbahan sa Ukraina, na, nang alisin noong 1989, ay naging sagisag ng tagumpay ng hari ng hilaga laban sa hari ng timog.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

Ang Ukraina ang duyan ng Silangang Eslabikong Ortodoksiya. Ang pagbibinyag kay Vladimir na Dakila ay naganap noong 988 sa Kyiv. Nang maglaon, inangkin ng Moscow ang titulong "Ikatlong Roma" pagkaraan ng pagbagsak ng Constantinople, at inilugar nito ang sarili bilang lehitimong tagapagmana at espirituwal na tagapangalaga ng lahat ng lupain ng Rusya, kabilang ang Ukraina bilang "kanonikal na teritoryo" nito.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

Ang Patriarkado ng Moskow ay palaging itinuturing ang Ukraina bilang espirituwal na di-maihihiwalay sa Rusya, na may moto na "Isang bayan, isang pananampalataya," isang katagang paulit-ulit na ginamit mismo ni Putin. Ang Ukraina, lalo na mula noong 2014/2022, ay patuloy na tinitingnan ang pangangasiwa ng Moskow bilang kolonyal at imperyal na pamamayani sa halip na tunay na espirituwal na pagiging ina. Sa kalagayan noong Pebrero 2026, may dalawang nagkakatunggaling Ortodoksong istruktura. Ang isa ay ang Ortodoksong Simbahan ng Ukraina, na mula pa noong 2019 ay naging malaya mula sa Ekumenikong Patriarka Bartholomew ng Konstantinopla. Sa Kyiv, itinuturing ang Ortodoksong Simbahan ng Ukraina bilang ang tunay na pambansang simbahan.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

Mag-ingat ang mambabasa: ang Orthodox Church of Ukraine ay ibang simbahan kaysa sa Ukrainian Orthodox Church. Ang Ukrainian Orthodox Church ay nakaugnay sa Simbahang Ortodokso ng Rusya, at dahil dito, patuloy itong inaatake ni Zelenskyy. Tinututulan ng Vatican ang mga pag-atake ni Zelenskyy na kasalukuyan nang nagaganap, ngunit ang paghihimagsik ni Putin na nasa ikalabindalawang talata ay susunod sa kaniyang tagumpay sa Raphia, at nasa hinaharap pa.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

Ang Iglesyang Ortodokso ng Ukrayna ay historikal na nakaugnay sa katawang panrelihiyon sa Moscow. Pagkaraan ng pananalakay noong 2022, idineklara ng Iglesyang Ortodokso ng Ukrayna ang ganap na awtonomiya noong Mayo 2022, subalit paulit-ulit na iginigiit ng mga imbestigasyon ng estado ng Ukrayna (DESS) na nananatili itong kanonikal at ligal na kaakibat sa Moscow. Ipinasa ng Ukrayna ang isang batas noong Agosto 2024 (nilagdaan ni Zelenskyy) na nagbabawal sa anumang katawang panrelihiyon na nakaugnay sa Iglesyang Ortodokso ng Rusya (ang “estadong agresor”). Inatasan ang Iglesyang Ortodokso ng Ukrayna na lubusang putulin ang mga ugnayan nito o humarap sa ipinag-utos ng hukuman na pagbuwag sa Metropolis nito sa Kyiv. Pagsapit ng huling bahagi ng 2025 at unang bahagi ng 2026, nagpapatuloy ang mga pagsalakay, ang paglilipat ng mga parokya sa Iglesyang Ortodokso ng Ukrayna (higit sa 1,300 mula 2022), mga kaso sa hukuman, at mga babala mula sa mga eksperto ng UN hinggil sa mga pangamba sa kalayaan sa relihiyon ukol sa Iglesyang Ortodokso ng Ukrayna.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

Hayagang tinutulan ng Vaticano ang anumang sapilitang paglusaw ng Simbahang Ortodokso ng Ukrayna. Ipinapalabas ito ng Rusya at ni Putin bilang lantad na pag-uusig sa kanonikong Ortodoksiya, at ginawa nilang tahasang kahilingan sa anumang usapang pangkapayapaan ang pangangalaga sa mga "Simbahang Ortodokso ng Rusya." Ang propagandang Ruso ay palagiang inuugnay ang Simbahang Ortodokso ng Ukrayna at ang mga pag-atake ng estado ng Ukrayna laban dito bilang "Nazism" at bilang bahagi ng kanilang katwirang "denazification."

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

Si Putin ay mapangahas na “papasok sa templo” at aangkinin ang ganap na kapangyarihang espirituwal sa Ortodoksiya ng Ukraina, sa tangkang muling isailalim ang buong estruktura ng Simbahang Ukraina sa Moscow, at hihiling ng pagkilala bilang lehitimong pinunong espirituwal ng daigdig ng Ortodoksiyang Ruso.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

Ito ang tiyak na kaparis ng pagpasok ni Ptolemy sa Kabanal-banalang Dako, samantalang si Uzias ay si Zelenskyy na nagnanais magsunog ng insenso. Ang paghihimagsik ni Ptolemy ay nasa Kabanal-banalang Dako at ang kay Uzias ay nasa Banal na Dako. Isang hari sa timog, pinalakas-loob ng tagumpay ng “borderline,” na nagwawakas sa kapangyarihang kinatawan ng Nazismo, at pagkatapos ay lumalampas sa dakong nauukol lamang sa saklaw ng relihiyon. Pagkatapos ay darating, ayon sa pagtatadhana ng Diyos, ang isang biglaang pagpapakumbaba, at mawawala si Putin sa tanawin (gaya ng pagkamatay ni Ptolemy IV noong 204 BK). Pagkaraan ng vacuum ng kapangyarihan ng isang “weak-successors phase,” babalik ang hari sa hilaga na may higit na puwersa at mananaig sa makabagong labanan sa Panium sa talatang 15.

## Seventeen

Labimpito

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

Ang labimpitong taon ay lumilitaw nang tatlong beses sa kasaysayan kung saan ang mga labanan sa Raphia at Panium ay nagsasanib, linya sa linya. Ang labimpitong taon mula sa Edikto ng Milan—kung kailan ang silanganin at kanluraning mga trono ng imperyo ay pinagbuklod sa pamamagitan ng pag-aasawa—hanggang sa ang kaharian ay nahati at nahiwalay noong 330. Ang pasimula at wakas ng nasabing labimpitong taon ay mga palatandaan ng dalawa pang magkaugnay na mga kapanahunang propetiko. Mula kay Nero noong taóng 64 ay nabakas ang isang panahon ng pag-uusig na nagwakas sa kasaysayan ni Constantino ang Dakila. Ang paglipat mula sa panahon ng pag-uusig ni Nero tungo sa kompromisong kinakatawan ni Constantino ay tumutukoy sa paglipat mula sa iglesia sa Esmirna tungo sa iglesia sa Pergamo. Ang 313 at ang Edikto ng Milan ay tumutukoy sa wakas ng iglesia sa Esmirna, at ang wakas ng labimpitong-taóng panahon ay ang taóng 330, na siyang katuparan ng tatlong-daang-at-animnapung-taóng propesiya ng Daniel 11:24.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Papasok siya nang mapayapa maging sa pinakamatabang mga dako ng lalawigan; at gagawin niya ang hindi nagawa ng kaniyang mga magulang, ni ng mga magulang ng kaniyang mga magulang; ipamamahagi niya sa kanila ang dambong, ang samsam, at ang mga kayamanan: oo, at magbabalak siya ng kaniyang mga pakana laban sa mga katibayan, hanggang sa isang panahon. Daniel 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

Ang labimpitong taon mula sa taong 313 at sa Edikto ng Milan ay nagsisimula sa isang katuparan ng propesiya at nagwawakas sa katuparan ng isa pang propesiya. Ang unang katuparan ng propesiya, na siyang tumatakda sa pasimula, ay tumutukoy sa paglipat mula sa Iglesia ng Smyrna tungo sa Iglesia ng Pergamo; at ang propesiyang nagtatakda ng wakas ng mga labimpitong taong iyon ay tumutukoy sa pagkakahati ng Roma sa Silanganing at Kanluraning Roma. Ang labimpitong taon ay natutukoy sa pamamagitan ng kasaysayang propetiko, hindi sa pamamagitan ng anumang tiyak na proklamasyon hinggil sa labimpitong taon. Ang alpha ng pagkakabahagi ng ikalawang iglesia mula sa ikatlong iglesia ay tumugma sa pagkakahati ng imperyo sa Silangan at Kanluran sa katuparan ng propesiyang pangpanahon na 360 taon. Itinatag ng dalawang propesiyang iyon ang isang panahong labimpitong taon, at kailangang itatag ito bilang isang lehitimong propetikong panahon batay sa patotoo ng dalawa o tatlo; kung ang labimpito ay isang balidong propetikong simbolo.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

Ang mga saksi na yaon ay umiiral sa isa pang 250-taong yugto na nagsimula noong 457 BC. Sa petsang iyon nagsimula ang propesiya ng 2,300 taon ng Daniel 8:14. Ang 457 BC ay isang panimulang puntong propetiko, at isang itinatag na palatandaang propetiko. Kung palalawigin ito ng 250 taon pasulong, darating ka sa 207 BC, na sumasaklaw sa kasaysayan sa pagitan ng mga labanan sa Raphia at Panium. Ang labanan sa Raphia at ang labanan sa Panium ay hindi maihihiwalay, sapagkat kapwa nilahukan ni Antiochus ang Dakila. Mula sa labanan sa Raphia noong 217 BC hanggang sa labanan sa Panium noong 200 BC ay labimpitong taon. Tinutukoy ng propesiya ng 2,300 taon ang isang pagbabago ng dispensasyon sa pasimula, nang ang ikatlong dekretong nagpanumbalik sa pambansang soberanya ng Juda, at sa katapusan ay nagkaroon ng pagbabago ng dispensasyon nang si Cristo ay lumipat mula sa Dakong Banal patungo sa Kabanal-banalang Dako. Ang 207 BC ay kumakatawan sa pagbabago ng dispensasyon mula sa pamumunong Ehipsiyo sa Hudea tungo sa dispensasyong Seleucid ng pamamahala sa maluwalhating lupain. Ang dispensasyon ng pamamahalang Seleucid sa maluwalhating lupain ay nagbunga ng paghihimagsik ng mga Makabeo noong 167 BC.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

Ang 250-taong panahon ni Nero ay nagwawakas sa kasaysayan ni Constantino ang Dakila, at ang 250 taon na nagtatapos sa pagitan ng dalawang labanan ay ang kasaysayan ni Antioco ang Dakila. Sa labanan sa Raphia, tinalo ni Ptolomeo IV si Antioco ang Dakila at naghari si Ptolomeo sa loob ng labimpitong taon. Ang dalawang 250-taong panahon ay kapwa naglalaman ng isang natatanging labimpitong-taong yugto. Kapwa nagwawakas sa kasaysayan ng isang pinunong kilala bilang ang Dakila. Ang dalawang 250-taong panahon ay nagsisimula sa isang itinatag na palatandaang propetiko, at kapwa nagwawakas sa isang itinatag na palatandaang propetiko.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

Nagsimula ang Estados Unidos noong Hulyo 4, 1776, at ang 250 taon pagkaraan ay tumutumbas sa Hulyo 4, 2026, kung kailan si Donald Trump, na kilala bilang ang naghahangad na gawing “dakila” ang Amerika, ay ipagdiriwang ang 250 taong iyon. Ang 2026, tulad ng panahong 250 taon mula 457 BK, ay nagtatapos sa kalagitnaan ng kasaysayan ng mga modernong labanan ng Raphia at Panium, na kilala bilang Digmaan sa Ukraina at Ikatlong Digmaang Pandaigdig. Ang paghahari ng isang hari sa timog, ang panahon ng unang batas sa Linggo, at ang panahon mula sa labanan ng Raphia hanggang Panium ay nagbibigay ng tatlong panahong tig-labimpitong taon na pawang magkakaugnay sa iisang kasaysayang propetiko. Tatlong 250-taong panahon ay sabay-sabay na dumarating sa mga kaparehong kasaysayang propetiko. Itinatatag ng tatlong panahong tig-250 taon ang tatlong linya ng katotohanang propetiko na may kasaysayang kaugnay kay Donald Trump, na kinakatawan bilang alinman kay Constantino ang Dakila o kay Antiochus ang Dakila.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

Ang tatlong linya na tig-250 taon ay nagbibigay ng tatlong magkakaiba ngunit magkakatugmang mga paglalarawan ng mga huling araw. Ang linya ni Nero ang tumutukoy sa labimpitong taong kasaysayan ng kompromiso na ganap na nagpapahayag ng mga propetikong katangian ng pagkakabuo ng larawan ng hayop.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Malinaw na ipinakita sa akin ng Panginoon na ang larawan ng hayop ay mabubuo bago magsara ang panahon ng probasyon; sapagkat ito ang magiging dakilang pagsubok para sa bayan ng Diyos, na sa pamamagitan nito ay pagpapasyahan ang kanilang walang hanggang kahihinatnan. Ang iyong paninindigan ay isang samu’t saring pagsasalungatan, kaya iilan lamang ang malilinlang.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> Sa Apocalipsis 13 ay maliwanag na inilalahad ang paksang ito; [Apocalipsis 13:11-17, sinipi].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> Ito ang pagsubok na dapat pagdaanan ng bayan ng Diyos bago sila matatakan. Lahat ng nagpatunay ng kanilang katapatan sa Diyos sa pamamagitan ng pag-iingat sa Kanyang kautusan, at tumangging tumanggap ng huwad na sabat, ay mabibilang sa ilalim ng watawat ng Panginoong Diyos na Jehova, at tatanggap ng tatak ng Diyos na buhay. Yaong mga magsusuko ng katotohanang makalangit ang pinagmulan at tatanggap ng sabat ng Linggo ay tatanggap ng tanda ng hayop. Manuscript Releases, tomo 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

Ang larawan ng hayop ay ang pagsasanib ng simbahan at ng estado, kung saan ang simbahan ang may kontrol sa ugnayang ito. Ang kompromiso ni Constantino sa pagtatangkang pag-isahin ang paganismo at ang Kristiyanismo ay ang klasikong halimbawa ng kompromiso ng mga huling araw.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> Sa mga kilusang kasalukuyang nagaganap sa Estados Unidos upang matiyak ang pagtangkilik ng estado sa mga institusyon at kaugalian ng iglesya, ang mga Protestante ay sumusunod sa yapak ng mga papista. Higit pa rito, binubuksan nila ang pinto upang muling mabawi ng kapapahan sa Protestanteng Amerika ang pangingibabaw na nawala nito sa Lumang Daigdig. At ang lalong nagbibigay-kahalagahan sa kilusang ito ay ang katotohanang ang pangunahing layunin ay ang pagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo—isang kaugalian na nagmula sa Roma, at inaangkin nito bilang tanda ng kaniyang awtoridad. Ito ang diwa ng kapapahan—ang diwa ng pagkakaayon sa makamundong mga kaugalian, ang pagpaparangal sa mga tradisyong makatao higit sa mga utos ng Diyos—na tumatagos sa mga iglesyang Protestante at umaakay sa kanila upang gawin ang gayunding gawaing pagpapadakila sa Linggo na ginawa na ng kapapahan bago pa sila.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> “Kung ibig maunawaan ng mambabasa ang mga kaparaanang gagamitin sa dumarating na tunggaliang malapit nang sumiklab, kailangan lamang niyang sundan ang tala ng mga paraang ginamit ng Roma para sa gayunding layunin noong mga nagdaang kapanahunan. Kung ibig niyang malaman kung paano pakikitunguhan ng magkasanib na mga papista at mga Protestante yaong mga tumatanggi sa kanilang mga dogma, masdan niya ang diwang ipinamalas ng Roma laban sa Sabbath at sa mga tagapagtanggol nito.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> "Ang mga edikto ng hari, mga pangkalahatang konsilyo, at mga ordinansa ng simbahan na sinusuportahan ng sekular na kapangyarihan ang naging mga hakbang na pinagdaanan ng kapistahang pagano upang makamit ang katayuang marangal nito sa daigdig na Kristiyano. Ang unang pampublikong hakbang na nagpapatupad ng pagpangingilin ng Linggo ay ang batas na ipinag-utos ni Constantino. (A.D. 321) Inaatasan ng ediktong ito ang mga taga-bayan na magpahinga sa 'ang kagalang-galang na araw ng Araw,' ngunit pinahihintulutan ang mga taga-nayon na ipagpatuloy ang kanilang mga gawaing pang-agrikultura. Bagaman sa esensya ay isang batas na pagano, ipinatupad pa rin ito ng emperador matapos ang kanyang pagtanggap sa Kristiyanismo na sa pangalan lamang." The Great Controversy, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

Ang pagsulong ng kompromiso na humantong sa, at muling hahantong sa, batas ng Linggo ay kinakatawan ng labimpitong-taong panahon mula 313 hanggang 330, na ang unang batas ng Linggo noong 321 ang gitnang punto ng kasaysayan. Sa pasimula ay may pag-iisang-dibdib ng Silangan at Kanluran, at sa wakas ay ang diborsiyo ng Silangan at Kanluran. Ang unang batas ng Linggo ang gitnang palatandaan na kumakatawan sa paghihimagsik, gaya ng ikalabintatlong titik ng alpabetong Hebreo na, kapag inunahan ng unang titik at sinundan ng ikadalawampu’t-dalawang titik, na siyang huli sa alpabeto, ay bumubuo sa salitang Hebreo na katotohanan. Ang pag-iisang-dibdib sa pasimula at ang diborsiyo sa wakas ay nagpapakilala sa titik na Alpha na kaayon ng titik na Omega. Ang 250-taong panahon na nagsimula kay Nero ay may lagda ni Cristo, at nagsasalita ito ukol sa isang paksa ng kasalukuyang katotohanan sa mga huling araw.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

Ang 250-taóng panahon na nagsisimula noong 457 BK ay nagbibigay-diin sa sining ng pamamahala ng estado na kinakatawan ni Antiochus ang Dakila, yamang siya’y nakapaloob sa labimpitong-taóng yugto mula Raphia hanggang Panium. Nauunawaan natin ito bilang sining ng pamamahala ng estado, sapagkat noong 457 BK nagsimula rin ang 2,300-taóng propesiya. Ang 2,300 taon ay ang panloob na linya ng propesiya na tumutukoy sa gawaing pagtubos ng Diyos, na umaayon sa isang simbolo ng sining ng pamamahala ng iglesya. Di tulad ng 250-taóng panahon na nagsimula kay Nero, ang panahong nagsisimula noong 457 BK ay tumatalakay sa pampolitikong papel ng huling pangulong Amerikano na nagsisikap na gawing dakila ang Amerika at pagkatapos ay ang sanlibutan, habang kaniyang isinasulong ang maling kaisipang Katoliko ng isang gintong panahon ng isang libong taon ng kapayapaan.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

Ang dalawang daan at limampung taon ng Estados Unidos, na siyang hayop na mula sa lupa sa Pahayag labintatlo, ay tumutukoy sa pagwawakas ng ikaanim na kaharian sa hulang biblikal, na nagwawakas kung saan ito nagsimula, sa gitna ng digmaan. Ang mga nagtagumpay sa kasaysayan ang nagtatakda ng tala ng kasaysayan na napapanatili. Ang mga Demokrata na globalista, na pinalalakas ng dragon, ay tinitingnan ang kasalukuyang anarkiya bilang isang rebolusyon, at ang mga Republikano na pawang salita at walang gawa ay tinitingnan ang kasalukuyang yugto ng kasaysayan bilang isang digmaang sibil. Ang mga Demokrata ay mga kinatawan ng dragon sa hulang biblikal, at ang mga Republikano ay kinakatawan bilang mga tumalikod na Protestante, o, sa mga salita ni Juan sa Pahayag labing-anim, sila ang bulaang propeta. Ang Estados Unidos ay nagsimula sa isang digmaan ng rebolusyon at magwawakas sa isang digmaan ng rebolusyon. Ang Partidong Republikano ay nagsimula sa isang digmaang sibil at magwawakas sa isang digmaang sibil. Nakikita ng mga Republikano ang digmaang sibil na tinatawag ng mga Demokrata na rebolusyon.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

Si Trump, bilang huling pangulong Republikano, ay taglay ang mga propetikong katangian ng unang pangulong Republikano, na lumitaw sa panlabas na kasaysayan ng Digmaang Sibil. Ang panlabas na Digmaang Sibil ni Lincoln ay siya ring panloob na kasaysayan ng propesiya ni Isaias sa kabanata pito, talata walo, na nagtapos noong 1863, mismong taon ng Proklamasyon ng Emansipasyon. Ang pagkakaiba ng dalawang partido ay isang pangunahing at saligang prinsipyong propetiko. Nagsimula ito kina Cain at Abel, na sa panahon ni Cristo ay kinatawan ng mga Saduceo at mga Pariseo, dalawang uri ni Cain na nakatakdang pumaslang sa iisang Abel.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

Ang mga Pariseo at mga Saduseo ay kumakatawan sa mga sumang-ayon na ipako sa krus ang kanilang Mesiyas, sa iba’t ibang dahilan, ngunit gayunman, nagkaisa pa rin sila. Ipinapahayag ng mga Pariseo na kanilang pinangangalagaan ang Kautusan, ngunit hindi nila ito ginagawa, gaya ng mga Republikano. Ipinapahayag ng mga Pariseo na pinaninindigan nila ang orihinal na banal na Kautusan, ngunit binigyang-kahulugan nila ang Kautusan sa pamamagitan ng sarili nilang mapagkiling na lohika. Ang orihinal na Kautusan para sa mga Pariseo ay ang Saligang-Batas para sa mga Republikano, yaon mismong Saligang-Batas na ipinapahayag nilang sinusuportahan nila, ngunit hindi naman. Itinakwil ng mga Saduseo ang kapangyarihan ng Diyos, at bagaman mas maliit na sekta kaysa sa mga Pariseo, ang mga Saduseo ang may kontrol sa relihiyoso at pampulitikang kaayusan ng Hudea noong panahon ni Cristo. Ang mga Demokrata ay mas maliit na sekta kaysa sa mga Republikano, napakaliit na kailangan nilang mandaya upang manatili sa kapangyarihan, ngunit nananatili nga sila sa kapangyarihan, sapagkat ang kanilang mga katunggali, na ipinapahayag na pinaninindigan nila ang pantay na katarungan para sa lahat, ay walang ginagawa upang ipatupad ang mga simulain ng batas na ipinapahayag nilang kanilang pinaninindigan.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

Walang bago sa ilalim ng araw, at ang dalawang partidong politikal sa Estados Unidos ay kasing-bahagi ng tanawing propetiko tulad ng mga Pariseo at Saduceo. Mayroon, siyempre, marami pang ibang mga pagkakatulad sa linyang propetikong ito, ngunit saka mo lamang makikita sina Ptolemy at Uzziah sa wastong liwanag kapag nakita mo ang ugnayang propetiko ng dalawang di-banal na kapangyarihan, na bagaman magkaaway, ay nagkakaisa laban sa kabanalan. Parehong nagtangkang maghandog sa iisang templo ang dalawang haring mula sa timog, ngunit si Ptolemy, na mula sa Ehipto, ay kumakatawan sa kapangyarihan ng dragon—ang mga Demokrata. Si Uzziah, bilang hari ng Hudea, ay ang pinuno ng maluwalhating lupain, na siyang tumalikod na Protestantismo, o ang huwad na propeta—ang mga Republikano.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

Ang ugnayan ng dragon at ng bulaang propeta ay klasikal na kinakatawan sa Bundok Carmel. Sa bundok, si Ahab ay kumakatawan sa dragon at ang mga propeta ni Jezebel ng Baal at Ashtaroth ay kumakatawan sa mga bulaang propeta na tumindig laban kay Elijah. Ang halimaw na si Jezebel ay nananatili pang nasa likod ng tabing sa Samaria. Ang dragon na nagkaisa sa bulaang propeta ay inilarawan din sa pag-iisa ng paganong Roma at ng mga Judio sa krus, gaya rin ng magiging pag-iisa ng mga Demokratiko at mga Republikano sa batas ng Linggo. Ang mga sangkap ng isang nagkakaisang kapangyarihan ay kinakatawan ng mga Demokratiko at mga Republikano sa loob ng Republikanong sungay ng halimaw na mula sa lupa. Ang dalawang di-banal na kapangarihang pampulitika na iyon ay kinakatawan ni Cain, at ang angkan ni Abel ay nagtataglay din ng isang dalawahang paghahati.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

Ang linya ni Abel, na, kaugnay sa panlabas na linya ni Cain, ay ang panloob na linya, at kinakatawan ng dalawang uri ng mga birhen. Ang pagsulong ng Protestanteng sungay ng hayop mula sa lupa, na siyang Estados Unidos, ay kinakatawan ng isang serye ng mga pagdadalisay sa relihiyon na nagsimula sa Iglesia sa Sardis noong 1798, nang ang Estados Unidos ay naging ikaanim na kaharian ng propesiya sa Bibliya. Ang Sardis ay isang iglesia na may pangalang nagsasabing ito ay buhay, ngunit ito ay patay. Pagsapit ng 1798, ang mga Protestanteng sekta na humiwalay sa simbahang papal ay muli nang nagbabalik sa Roma. Ang mga Kristiyano ay unang tinawag na Kristiyano sa Antioquia.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> Sa Antioquia unang tinawag na mga Kristiyano ang mga alagad. Ibinigay sa kanila ang pangalang ito sapagkat si Cristo ang pangunahing paksa ng kanilang pangangaral, pagtuturo, at pakikipag-usap. Palagian nilang isinasalaysay ang mga pangyayaring naganap noong mga araw ng Kanyang ministeryo sa lupa, nang ang Kanyang mga alagad ay pinagpala ng Kanyang personal na presensya. Walang kapagurang kanilang pinagtutuunan ang Kanyang mga aral at ang Kanyang mga himala ng pagpapagaling. Nanginginig ang mga labi at luhaan ang mga mata, kanilang isinalaysay ang Kanyang pagdurusa sa halamanan, ang Kanyang pagkakanulo, paglilitis, at pagpapatupad ng hatol na kamatayan sa Kanya, ang pagpapahinuhod at kababaang-loob na taglay Niya sa pagtitiis sa mga alipusta at pagpapahirap na ipinataw sa Kanya ng Kanyang mga kaaway, at ang maka-Diyos na habag na ipinamalas Niya sa pananalangin para sa mga umuusig sa Kanya. Ang Kanyang pagkabuhay na mag-uli at pag-akyat sa langit, at ang Kanyang gawain sa langit bilang Tagapamagitan para sa taong nahulog sa kasalanan, ay mga paksang kinalulugdan nilang pagbulay-bulayan. Tunay ngang nararapat na tawagin sila ng mga pagano na mga Kristiyano, yamang ipinangangaral nila si Cristo at inihaharap ang kanilang mga panalangin sa Diyos sa pamamagitan Niya.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> Ang Diyos ang nagbigay sa kanila ng pangalang Kristiyano. Ito ay isang maharlikang pangalan, ibinigay sa lahat ng nakikipag-isa kay Cristo. Tungkol sa pangalang ito sumulat si Santiago pagkaraan, “Hindi ba ang mga mayayaman ang nang-aapi sa inyo at kinakaladkad kayo sa harap ng mga hukuman? Hindi ba nila nilalapastangan ang marangal na pangalang iyon na sa pamamagitan niyon ay tinatawag kayo?” Santiago 2:6, 7. At ipinahayag ni Pedro, “Kung ang sinuman ay magdusa bilang isang Kristiyano, huwag siyang mahiya; kundi luwalhatiin niya ang Diyos dahil dito.” “Kung kayo’y tinutuligsa dahil sa pangalan ni Cristo, mapalad kayo; sapagkat ang Espiritu ng kaluwalhatian at ng Diyos ay sumasainyo.” 1 Pedro 4:16, 14. Mga Gawa ng mga Apostol, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

Ang iglesia ng Efeso ay binigyan ng pangalang Kristiyano, na humantong sa pinag-uusig na iglesia ng Esmirna, na sinundan naman ng iglesiang nakipagkompromiso sa kasaysayan ng Pergamo. Nang ang Kapapahan ay naluklok sa trono, isang pagkakahiwalay ang nagpakilala sa tunay na iglesia ng Diyos bilang ang iglesia sa ilang. Ang iglesia ng Roma ay Tiatira. Sa katapusan ng panahon ng ilang na isang libo dalawang daan at animnapung taon, bumangon ang iglesia ng Protestantismo, at mula noon pasulong, ang sungay ng Protestantismo ay kinakatawan ng isang banal na serye ng mga pagsubok at pagdadalisay.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

Ang Protestantismo ay nagsimula nang ipinako ni Martin Luther ang kanyang siyamnapu’t limang tesis sa pinto noong 1517, at pagkalipas ng “23” taon noong 1540 ay nagsimula ang Orden ng mga Heswita. Noong 2013, ang ika-95 at panghuling paglalahad ng mga tapyas ni Habakuk ay ipinako sa pinto, at noong Marso 13, 2013, iniluklok ang kauna-unahang Heswitang Papa. Si Martin Luther ay ineskumunika ni Papa Leo sa mismong kasaysayang iyon. Pag-isipan mo...

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

Noong 1798, ang iglesia ng Sardis ay nag-angking naninindigan sa pangalang “Protestante,” ngunit sa pagbabalik nila sa Roma ay nabigo na silang pangatawanan ang kanilang pangalan. Nang ang Millerite Adventism ay tumanggap ng sulo ng Protestantismo noong 1844, kinatawan nila ang isang saway laban kay Jeroboam, ang unang hari ng Israel, isang bansa na mga kaanak sa dugo ng lipi sa Juda, kung saan inilagay ng Diyos ang Kanyang templo. Nagtatag si Jeroboam ng isang huwad na pamalit, batay sa relihiyong kumakatawan sa dating pagkaalipin ng kanyang bansa. Inulit niya ang saligang paghihimagsik ni Aaron ng pagtatayo ng isang larawan ng isang hayop, kalakip ang lahat ng makahulang kabuluhan na nauugnay sa salaysay. Ngunit sa kanyang seremonya ng paghahandog, sinaway ng Millerite Adventism ang kanyang kawalang-kahandaang ipagpatuloy na ituon ang tunay na pagsamba sa santuwaryong kung saan nananahan ang Diyos. Si Jeroboam ay nagnanais na sa Bethel at Dan ituon ang pagsamba, na kumakatawan sa mga mula sa Sardis noong 1844 na tumangging sumunod kay Cristo papasok sa Kabanal-banalang Dako.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

Pinili ng Millerite Adventism na magbalik sa relihiyon ng Roma, at pinanghawakan pa ang mismong mga doktrinal na argumento ng mga kalalantad lamang bilang mga huwad na propeta dahil sa kanilang pagtanggi sa mensahe ni Miller, bilang kanilang mga awtoridad na teolohikal upang bigyang-katwiran ang kanilang pagtanggi sa mensaheng propetiko ng pitong panahon. Ang Millerite Adventism, gaya ng suwail na propeta, ay pumili ng sarili nitong landas, sa halip na sundin ang patnubay ng Diyos. Ang landas na pinipili ng mga mangmang sa lahat ng mga pagsubok at pagdalisay ng mga marurunong at mangmang na dalaga, mula sa Repormasyong Protestante at pasulong sa kasaysayang propetiko, ay ang landas na nagbabalik sa pagsamba sa lupain na mula roon ka pinalaya, at gaya ng wika nila, "lahat ng daan ay patungo sa Roma." Lahat ng daan maliban sa mga daang dating lakaran ni Jeremias.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

Ang Repormasyong Protestante ay inilarawan sa pamamagitan ng huwaran ng pagbabalik ni Moises sa Ehipto upang pangunahan ang bayan ng Diyos papasok sa Lupang Pangako. Pagkalabas nila sa lupain ng pagkabihag, ipinasiya ng Diyos na ibigay sa Kanyang hinirang na bayan ang Kanyang kautusan. Sa huwaran ni Moises at ng Repormasyong Protestante, agad na nahayag ang paghihimagsik matapos ang pagpapalaya. Sinubok ng Diyos ang Sardis, isang bayang nag-aangking may pangalang buhay, ngunit patay na pagsapit ng mensahe ni William Miller. Dalawang pagdadalisay ang naganap noong 1844; ang una ay ang pagdadalisay sa iglesya ng Sardis, na nag-angking sila’y mga Protestante, ngunit napatunayang patay; at pagkatapos ay dinalisay ang mga Millerite sa gayon ding taon, sa katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

Ang mga Demokrata at mga Republikano ay kumakatawan sa dalawang uring pampolitika na magkakasamang bumubuo sa Republikanong sungay sa Halimaw sa lupa ng Pahayag labing-tatlo. Ang mga matalinong dalaga at ang mga mangmang na dalaga ay dalawang uring panrelihiyon na magkakasamang bumubuo sa Protestanteng sungay sa Halimaw sa lupa. Ang mga matalinong dalaga ay nagtataglay ng unang pangalang ibinigay sa Antioch. Ang mga matalinong dalaga ay mga Kristiyano, ngunit sila rin ay mga taga-Philadelphia na may pangakong pagkakalooban ng isang pangalan.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Ang magtagumpay ay gagawin ko siyang haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na siyang Bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Pahayag 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

Ang unang pagkakataon na tinawag ng Diyos ang Kaniyang bayan na Kristiyano ay sa Antioch, at ang kasaysayan kung saan ang kilusang Laodiceano ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay nagbabago tungo sa kilusang Filadelfiano ng isandaan at apatnapu’t apat na libo ay siya ring kasaysayan ni Antiochus na Dakila, na ipinangalan sa kaniya ang lunsod na Antioch, at na kinakatawan sa katapusan ng isang 250-taong yugto sa pagitan ng mga labanan sa Raphia at Panium.

We will continue these things in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang mga ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles