Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Fourteen

Ang Aklat ni Joel at ang Laodiceang Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw - Bilang Labing-apat

Number Fourteen

Ang Bilang na Labing-apat

Author

Jeff Pippenger

Published

December 20, 2025

Formats

PDF
Word

The history of “God’s marvelous works,” is also represented by the prophetic question of “how long.” The history represented in those two, and many other symbols, represents the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period there is a debate over the true and the many other false latter rain messages. There is only one genuine latter rain message. The story line of the sacred history where God performs His marvelous works is placed within the context of the book of Joel where the “new wine” is cut off from one class while being poured out upon the other class.

Ang kasaysayan ng “kamangha-manghang mga gawa ng Diyos” ay kinakatawan din ng propetikong tanong na “hanggang kailan.” Ang kasaysayang kinakatawan ng dalawang iyon, at ng marami pang ibang sagisag, ay kumakatawan sa panahon ng pagseselyo ng isang daan at apatnapu’t apat na libo. Sa panahong iyon ay may pagtatalo hinggil sa tunay at sa marami pang ibang huwad na mga mensahe ng huling ulan. Iisa lamang ang tunay na mensahe ng huling ulan. Ang banghay ng banal na kasaysayan kung saan ginaganap ng Diyos ang Kaniyang mga kamangha-manghang gawa ay ipinapaloob sa konteksto ng aklat ni Joel, kung saan ang “bagong alak” ay inaalis sa isang uri habang ibinubuhos naman sa kabilang uri.

There are a few contrasts in the book of Joel that are to be noted. The root of the word “parable” means “placing beside” and inherently involves a contrast of two classes. We have touched some of the ‘contrasts’ in the book of Joel previously, pointing out that the crown of pride that is worn by the drunkards that rule Jerusalem is contrasted with those who wear the crown of glory. We have not yet shared how the symbol of joy is the opposite, but a counterpart of being ashamed, but it is, and we intend to show that. The subject of alpha and omega is also located in the book of Joel and that principle of the first illustrating the last is also confirmed by Peter’s two sermons in the book of Acts.

May ilang pagkakasalungat sa aklat ni Joel na dapat mapansin. Ang ugat ng salitang “talinghaga” ay nangangahulugang “pagtatabi” at likas na kinasasangkutan nito ang pagtatambal ng dalawang uri. Nauna na naming tinalakay ang ilan sa mga “pagkakasalungat” sa aklat ni Joel, at itinuro namin na ang korona ng kapalaluan na isinusuot ng mga lasenggong namumuno sa Jerusalem ay itinambal na kasalungat sa mga nagsusuot ng korona ng kaluwalhatian. Hindi pa namin naibahagi kung paanong ang sagisag ng kagalakan ay kasalungat, subalit katapat, ng kahihiyan; ngunit gayon nga, at layon naming ipakita iyon. Matatagpuan din sa aklat ni Joel ang paksa ng Alfa at Omega, at ang simulain na ang una ay naglalarawan sa huli ay pinagtitibay din ng dalawang pangaral ni Pedro sa aklat ng Mga Gawa.

Acts chapter two takes place on Pentecost at 9 AM (the third hour) and chapter three is the ninth hour (3 PM) the time of the evening sacrifice. In Acts two the message Peter proclaims is in the upper room of a private residence, but his sermon in chapter three is given in the temple. They are tied together by the call to repentance in both meetings. Same message, two geographical places representing the symbol of a doubling within the Pentecostal message that is divided between the courtyard and the temple. In Revelation eleven John is told to measure the temple, but leave off the courtyard for it was given to the Gentiles.

Ang ikalawang kabanata ng Mga Gawa ay naganap sa Araw ng Pentekostes nang alas-nuwebe ng umaga (ang ikatlong oras), at ang ikatlong kabanata naman ay sa ikasiyam na oras (alas-tres ng hapon), ang oras ng hain sa hapon. Sa Mga Gawa 2, ang mensaheng ipinangaral ni Pedro ay sa silid sa itaas ng isang pribadong tahanan, ngunit ang kanyang sermon sa kabanata 3 ay ibinigay sa templo. Pinag-uugnay ang mga ito ng panawagan sa pagsisisi sa kapwa pagtitipon. Iisang mensahe, dalawang heograpikong pook na nagsasagisag ng pagdodoble sa loob ng mensaheng Pentekostal, na nahahati sa pagitan ng patyo at ng templo. Sa Pahayag 11, inutusan si Juan na sukatin ang templo, ngunit huwag isama ang patyo sapagkat ito ay ibinigay sa mga Hentil.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> At ibinigay sa akin ang isang tambo na tulad ng isang pamalo; at ang anghel ay tumayo at nagsabi, Tumindig ka, at sukatin mo ang templo ng Diyos, at ang dambana, at ang mga sumasamba doon. Ngunit ang looban na nasa labas ng templo ay iwan mo, at huwag mo itong sukatin; sapagkat ibinigay iyon sa mga Hentil; at yuyurakan nila ang banal na lunsod sa loob ng apatnapu't dalawang buwan. Pahayag 11:1, 2.

Thus, the doubling of the two sermons and the division of the two sermon’s location, identifies two audiences for the latter rain in the book of Joel. One audience is the Gentiles outside the temple and the other is the Jews in the temple. In the judgment of the living the house of God is judged first, and from 9/11 unto the Sunday law the temple is judged, and from the Sunday law until the close of human probation the Gentiles are judged. That judgment occurs during the latter rain identified by Peter as being set forth in the book of Joel. What the courtyard (the Gentiles) and the temple (God’s church) in the division represented in Acts chapters two and three, is also the distinction in Joel of the former rain and the latter rain. The former rain arrived at 9/11 and is poured out while God’s temple is being judged. When that process is finished the latter rain is poured out upon the Gentiles in the courtyard.

Kaya, ang pagdodoble ng dalawang pangaral at ang pagkakabukod ng kinalalagyan ng dalawang pangaral ay nagpapakilala ng dalawang madla para sa huling ulan ayon sa aklat ni Joel. Isang madla ang mga Hentil sa labas ng templo at ang isa pa ay ang mga Judio sa loob ng templo. Sa paghuhukom sa mga buháy, ang sambahayan ng Diyos ang unang hinahatulan, at mula 9/11 hanggang sa Kautusang Linggo ang templo ang hinahatulan, at mula sa Kautusang Linggo hanggang sa pagtatapos ng probasyon ng sangkatauhan ang mga Hentil ang hinahatulan. Ang paghuhukom na iyon ay nagaganap sa panahon ng huling ulan na itinukoy ni Pedro bilang inilalahad sa aklat ni Joel. Ang pagkakabahagi sa pagitan ng patyo (ang mga Hentil) at ng templo (ang Iglesia ng Diyos) na inilalarawan sa Mga Gawa kabanata dalawa at tatlo, ay siya ring pagbubukod sa aklat ni Joel ng unang ulan at ng huling ulan. Dumating ang unang ulan noong 9/11 at ibinubuhos habang hinahatulan ang templo ng Diyos. Kapag natapos ang prosesong iyon, ang huling ulan ay ibubuhos sa mga Hentil sa patyo.

> Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for he hath given you the former rain moderately, and he will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain in the first month. Joel 2:23.

> Magalak nga kayo, mga anak ng Sion, at magdiwang sa Panginoon ninyong Diyos; sapagkat ipinagkaloob niya sa inyo ang unang ulan nang katamtaman, at pabubuhusin niya para sa inyo ang ulan, ang unang ulan at ang huling ulan, sa unang buwan. Joel 2:23.

It is not my point currently to identify the prophetic distinction between joy and being ashamed, but the verse informs God’s people to “be glad” because of the latter rain message. The latter rain message produces prophetic joy in God’s people. That being said the subject of the former or early rain, followed by the latter rain is an illustration of the stone of stumbling that was set aside and marveled at. The symbol of the corner stone that ultimately becomes the cap stone is what is marvelous in the eyes of both God and His people.

Hindi ko layon sa kasalukuyan na tukuyin ang propetikong pagkakaiba sa pagitan ng kagalakan at ng pagkapahiya, ngunit ipinababatid ng talata sa bayan ng Diyos na “magalak” dahil sa mensahe ng huling ulan. Ang mensaheng ito ng huling ulan ay nagbubunga ng propetikong kagalakan sa bayan ng Diyos. Gayunman, ang paksa ng unang o maagang ulan, na sinusundan ng huling ulan, ay isang paglalarawan ng batong katitisuran na itinabi at hinangaan. Ang sagisag ng batong-panulukan na sa wakas ay nagiging ulo ng panulukan ang siyang kahanga-hanga sa paningin ng Diyos at ng Kaniyang bayan.

The marvelous stone represents the Alpha and Omega of prophecy. The principle of the alpha and omega in terms of prophetic application is identified by Alpha and Omega repeatedly in His Word, and He is the Word. For this reason, that what has been revealed of this principle has been revealed to us and our children forever. The year 1863 is the cap stone of Bible prophecy, and it is the cap stone of the period of the third angel from 1844 unto 1863. 1844 was the foundation stone 1863 the cap stone of that prophetic period. 1844 to 1863 is an established prophetic period, just as established as 538 unto 1798. The fact that mankind does not know something which God has established, does not make that thing un-established!

Ang kamangha-manghang bato ay kumakatawan sa Alfa at Omega ng propesiya. Ang prinsipyo ng alfa at omega sa propetikong aplikasyon ay paulit-ulit na tinutukoy ng Alfa at Omega sa Kanyang Salita, at Siya ang Salita. Dahil dito, ang anumang ipinahayag hinggil sa prinsipyong ito ay ipinahayag sa atin at sa ating mga anak magpakailanman. Ang taong 1863 ang batong pangtuktok ng propesiya sa Bibliya, at ito rin ang batong pangtuktok ng panahon ng ikatlong anghel mula 1844 hanggang 1863. Ang 1844 ang batong pundasyon, ang 1863 ang batong pangtuktok ng panahong propetiko na iyon. Ang 1844 hanggang 1863 ay isang itinakdang panahong propetiko, kung paanong ang 538 hanggang 1798 ay itinakda rin. Ang katotohanang hindi nalalaman ng sangkatauhan ang isang bagay na itinakda ng Diyos ay hindi nangangahulugang hindi iyon itinakda!

We ended the previous article with the following passage.

Tinapos natin ang naunang artikulo sa sumusunod na sipi.

> “I was shown that his relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel. There were murmurers against Moses, when in adverse circumstances, and there have been murmurers against him.” Testimonies, volume 3, 85.

> “Ipinakita sa akin na ang kanyang ugnayan sa bayan ng Diyos ay, sa ilang aspekto, kahalintulad ng ugnayan ni Moises sa Israel. Nagkaroon ng mga nagbubulong-bulong laban kay Moises sa mga di-paborableng kalagayan, at nagkaroon din ng mga nagbubulong-bulong laban sa kanya.” Testimonies, volume 3, 85.

In 1863, James White represented “in some respects” “Moses to Israel.”

Noong 1863, si James White ay kumakatawan “sa ilang mga aspekto” sa “Moises para sa Israel.”

The period of 1844 unto 1863 was typified in the period of the Red Sea deliverance unto the first Kadesh. The first Kadesh is an alpha and the second Kadesh is the omega—providing two forty-year periods that lead to Kadesh and both ended in rebellion.

Ang panahon mula 1844 hanggang 1863 ay itinatipo ng panahon ng pagliligtas sa Dagat na Pula hanggang sa unang Kadesh. Ang unang Kadesh ay isang alfa at ang ikalawang Kadesh ay ang omega—na nagbibigay ng dalawang apatnapung-taong yugto na tumutungo sa Kadesh at kapwa nagwakas sa paghihimagsik.

The Spirit of Prophecy aligns the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. The Bible aligns the Red Sea crossing with the cross, and Sister White confirms the disappointment of the disciples at the cross was typifying the great disappointment of 1844. It was the Lord’s will to go directly into the Promise Land, and the geographical marker of the entrance into the Promise Land was Jericho, which is where in this second week of December, 2025, that the archeologists just dug out ancient Jericho—only to find to their dismay that the fallen walls they discovered there had all fallen outward, not inward as they always do during a siege. In an ancient siege the walls were beaten down and pushed over towards the inside. Not so with Jericho.

Iniuugnay ng Espiritu ng Propesiya ang pagtawid sa Dagat na Pula sa Dakilang Pagkakadismaya noong 1844. Iniuugnay ng Banal na Kasulatan ang pagtawid sa Dagat na Pula sa krus, at pinagtitibay ni Sister White na ang pagkadismaya ng mga alagad sa krus ay isang tipo ng Dakilang Pagkakadismaya noong 1844. Kalooban ng Panginoon na tuwirang pumasok sa Lupang Pangako, at ang heograpikal na palatandaan ng pasukan sa Lupang Pangako ay ang Jerico, na kung saan, ngayong ikalawang linggo ng Disyembre 2025, bagong nahukay ng mga arkeologo ang sinaunang Jerico—subalit sa kanilang pagkadismaya ay natuklasan nilang ang mga bumagsak na pader na kanilang nakita roon ay pawang bumagsak palabas, hindi papaloob gaya ng karaniwang nangyayari sa isang pagkubkob. Sa isang sinaunang pagkubkob, binabayo ang mga pader at ibinabagsak na papasok. Hindi gayon sa Jerico.

> So the people shouted when the priests blew with the trumpets: and it came to pass, when the people heard the sound of the trumpet, and the people shouted with a great shout, that the wall fell down flat, so that the people went up into the city, every man straight before him, and they took the city. Joshua 6:20.

> Kaya’t sumigaw ang bayan nang hipan ng mga saserdote ang mga trumpeta: at nangyari, nang marinig ng bayan ang tunog ng trumpeta, at sumigaw ang bayan ng isang malakas na sigaw, na ang pader ay bumagsak na patag, anupa’t umahon ang bayan sa lungsod, bawat isa’y sumulong tuwiran sa harap niya, at sinakop nila ang lungsod. Josue 6:20.

The archeologists also found jars with food, identifying that when the walls came down it was not a long drawn-out siege. It also answered a question among the archeological group as to why the biblical record of the fall of Jericho identifies them going “up” into Jericho over a hill or ramp, which they now know was created when the walls fell outward.

Natagpuan din ng mga arkeologo ang mga banga na may pagkain, na nagpapatunay na nang gumuho ang mga pader ay hindi ito bunga ng isang matagal na pagkubkob. Tinugunan din nito ang isang tanong sa pangkat ng mga arkeologo hinggil sa kung bakit ang biblikal na tala ng pagbagsak ng Jerico ay nagsasaad na sila ay "paakyat" na pumasok sa Jerico sa ibabaw ng isang burol o rampa, na ngayo'y alam nilang nalikha nang bumagsak palabas ang mga pader.

The first obstacle which announced the entrance into the Promised Land was Jericho, a city of influence and wealth. Jericho is 1863, and Jericho is a subject of Bible prophecy, not only as an illustration of the Sunday law time period, but also in connection with its fall and rise. Jericho also had its own specific prophetic curse pronounced upon it. Joshua pronounced a curse upon the man who rebuilt Jericho, and in so doing identified that the man who rebuilt Jericho would lose his youngest and oldest sons in the re-building of that cursed city. One son was to be lost at the laying of the foundation and the other at the raising of the gate. That prophecy was fulfilled, and the record of its fulfillment is recorded in the Bible, making Jericho an established biblical symbol.

Ang unang hadlang na naghudyat sa pagpasok sa Lupang Pangako ay ang Jeriko, isang lungsod ng impluwensiya at kayamanan. Ang Jeriko ay 1863, at ang Jeriko ay isang paksa ng propesiya sa Bibliya, hindi lamang bilang isang paglalarawan ng kapanahunan ng batas ng Linggo, kundi pati sa kaugnayan sa pagbagsak at muling pagbangon nito. Ang Jeriko ay mayroon ding sarili nitong tiyak na sumpang propetiko na ipinahayag laban dito. Si Josue ay nagpahayag ng sumpa laban sa lalaking muling magtatayo ng Jeriko, at sa gayon ay ipinahayag na ang lalaking muling magtatayo ng Jeriko ay mawawalan ng kaniyang bunso at panganay na mga anak sa muling pagtatayo ng sinumpang lungsod na iyon. Ang isa ay mawawala sa paglalagay ng pundasyon at ang isa pa sa pagbangon ng pintuang-bayan. Natupad ang hulang iyon, at ang tala ng katuparan nito ay nasusulat sa Bibliya, na sa gayo’y ginawang isang kinikilalang biblikal na sagisag ang Jeriko.

Within its historical demise, and in its prophetic curse, followed by the historical fulfillment of that prophecy, we find three witnesses speaking about Jericho in 1863. All three of those testimonies are to be applied to 1863. Those three witnesses stand together just as three Moses’s stand prophetically at the end of their respective forty-year periods. One of those forty-year periods is clearly aligned with Millerite history, establishing that all three representations of Moses at the end of each forty-year period align with the history of 1863—the history of the third angel.

Sa loob ng makasaysayang pagbagsak nito, at sa propetikong sumpa nito, na sinundan ng makasaysayang katuparan ng nasabing propesiya, nasumpungan natin ang tatlong saksi na nagsasalita tungkol sa Jerico noong 1863. Ang tatlong patotoong iyon ay dapat ilapat sa 1863. Ang tatlong saksi na iyon ay tumatayong magkakasama, gaya ng tatlong Moises na tumatayong ayon sa propesiya sa katapusan ng kani-kaniyang tig-aapatnapung-taóng panahon. Isa sa mga panahong iyon ay malinaw na nakahanay sa kasaysayang Millerita, na nagpapatibay na ang lahat ng tatlong paglalarawan kay Moises sa katapusan ng bawat tig-aapatnapung-taóng panahon ay nakahanay sa kasaysayan ng 1863—ang kasaysayan ng ikatlong anghel.

Two of those three witnesses of Moses’ forty years end at Kadesh, the third conclusion of the forty years was the Jordan River, and the conclusion of the second was the Red Sea. The conclusion of the first forty years was Moses fleeing Egypt. All three are describing a flight out of Egypt in fulfillment of Abraham’s four-hundred and thirty year prophecy of bondage in Egypt.

Dalawa sa tatlong saksi na iyon hinggil sa apatnapung taon ni Moises ay nagwawakas sa Kadesh; ang wakas ng ikatlong apatnapung taon ay ang Ilog Jordan, at ang wakas ng ikalawang apatnapung taon ay ang Dagat na Pula. Ang wakas ng unang apatnapung taon ay ang pagtakas ni Moises mula sa Ehipto. Ang tatlo ay pawang naglalarawan ng pagtakas mula sa Ehipto bilang katuparan ng apat na raang at tatlumpung taong hula ni Abraham tungkol sa pagkaalipin sa Ehipto.

Moses’ three forty-year periods, whose endings (capstone) represents a type of deliverance from Egypt, were a fulfillment of Abraham’s prophecy of captivity in and deliverance out of Egyptian bondage. As the prophesied deliverer of Abraham’s covenant promise, Moses himself began by being saved out of the water, as his name means. Thereafter Moses led God’s people through the waters of the Red Sea and thereafter to the shore of the deliverance, represented by the Jordan River. The alpha of Moses life was saving from the water of the Nile and omega was the salvation represented by the water of the Jordan River. The alpha of Moses life illustrated by the experience defined by his name and his parents, being godly parents knew that the baby had been sentenced to death, as he would be forty years later after killing the Egyptian. As godly parents who knew their son needed to be saved from the death sentence, prepared for him an ark, that passed from the Hebrew world unto the Egyptian world, just as Moses left at the end of forty years the Egyptian world for the Hebrew world.

Ang tatlong tig-aapatnapung-taóng yugto ng buhay ni Moises, na ang mga wakas nito (rurok) ay kumakatawan sa isang uri ng pagliligtas mula sa Ehipto, ay katuparan ng propesiya ni Abraham tungkol sa pagkabihag sa, at paglaya mula sa, pagkaalipin sa Ehipto. Bilang ang hinulang tagapagligtas ng pangakong tipan kay Abraham, si Moises mismo ay nagsimula sa pagkakaligtas niya mula sa tubig, alinsunod sa kahulugan ng kaniyang pangalan. Pagkatapos ay pinamunuan ni Moises ang bayan ng Diyos sa pagtawid sa mga tubig ng Dagat na Pula, at saka naman sa pampang ng pagliligtas, na kinakatawan ng Ilog Jordan. Ang alpha ng buhay ni Moises ay ang pagliligtas mula sa tubig ng Ilog Nilo, at ang omega ay ang kaligtasang kinakatawan ng tubig ng Ilog Jordan. Ang alpha ng buhay ni Moises ay inilalarawan ng karanasang tinutukoy ng kahulugan ng kaniyang pangalan; at ang kaniyang mga magulang, na maka-Diyos, ay nalalaman na ang sanggol ay nahatulan na ng kamatayan, gaya rin ng mangyayari sa kaniya pagkaraan ng apatnapung taon, matapos niyang mapatay ang Ehipsiyo. Bilang mga maka-Diyos na magulang na nakaaalam na kailangang iligtas ang kanilang anak mula sa hatol na kamatayan, naghanda sila para sa kaniya ng isang kaban na tumawid mula sa mundong Hebreo tungo sa mundong Ehipsiyo, kung paanong si Moises, sa katapusan ng apatnapung taon, ay lumisan mula sa mundong Ehipsiyo tungo sa mundong Hebreo.

Moses repeated the story of Noah in his salvation from the water. The very first mention of Moses as the “deliverer” of Abraham’s four-hundred and thirty year covenant prophecy was a repetition of the history where God entered into covenant with mankind, therefore bringing Abraham’s covenant prophecy of a chosen people together with the covenant promise to all mankind. This identifies a baptism in the transfer of the baby Moses to Pharaoh’s daughter, for the death was acknowledged by the parent’s work, the burial is represented by the ark upon the water, and the resurrection is Pharaoh’s daughter.

Sa kanyang kaligtasan mula sa tubig, inulit ni Moises ang salaysay ni Noe. Ang pinakaunang pagbanggit kay Moises bilang “tagapagpalaya” kaugnay ng apat na raan at tatlumpung-taong propesiyang tipan ni Abraham ay isang pag-uulit ng kasaysayan kung saan nakipagtipan ang Diyos sa sangkatauhan, kaya’t pinagbubuklod nito ang propesiyang tipan ni Abraham hinggil sa isang bayang hinirang at ang pangakong tipan para sa buong sangkatauhan. Ito’y nagpapakilala ng isang bautismo sa paglilipat ng sanggol na si Moises sa anak na babae ni Paraon, sapagkat ang kamatayan ay kinilala sa gawa ng mga magulang, ang paglilibing ay kinakatawan ng kaban sa ibabaw ng tubig, at ang muling pagkabuhay ay ang anak na babae ni Paraon.

Moses’ life begins with the baptism of Noah’s ark being typified. This then means that from the outset the number “8” is associated with Moses, for the root of his covenant relationship began with the number “8” from the covenant of Noah, and his work was to institute the rite of circumcision on the “eighth” day. He was then tested and he failed on the very rite. Moses life begins with a baptism and forty years later there is a death (of an Egyptian) that marks the point where the Egyptian Moses dies and becomes strictly a son of Abraham. The beginning and ending of Moses’s first forty years is represented by a baptism. The first identified a transition from Hebrew to Egyptian and the last from Egyptian to Hebrew. Forty years after that, Moses takes God’s people through the baptism of the Red Sea, on his way to the baptism at the Jordan, which he never made.

Nagsisimula ang buhay ni Moises sa isang bautismo, na inilalarawan ng daong ni Noe bilang huwaran. Kaya mula pa sa simula ay nauugnay kay Moises ang bilang na "8," sapagkat ang ugat ng kaniyang ugnayan sa tipan ay nagsimula sa bilang na "8" mula sa tipan ni Noe, at ang kaniyang gawain ay itatag ang ritong pagtutuli sa "ikawalong" araw. Pagkatapos ay sinubok siya at nabigo siya sa mismong riting iyon. Nagsisimula ang buhay ni Moises sa isang bautismo, at pagkalipas ng apatnapung taon ay may naganap na kamatayan (ng isang Ehipsiyo) na nagtatakda sa puntong namatay ang Ehipsiyong si Moises at siya’y naging ganap na anak ni Abraham. Ang simula at ang wakas ng unang apatnapung taon ni Moises ay kinakatawan ng isang bautismo. Ang una ay tumukoy sa paglipat mula sa Hebreo patungo sa Ehipsiyo, at ang huli mula sa Ehipsiyo patungo sa Hebreo. Pagkaraan pa ng apatnapung taon, pinaraan ni Moises ang bayan ng Diyos sa bautismo ng Dagat na Pula, patungo sa bautismo sa Ilog Jordan, na hindi niya narating.

God’s people under the guidance of Joshua entered the Promised Land without Moses for he died just before the baptism of the Jordan River arrived. Moses said, and Peter repeated that the Lord thy God would raise up a prophet like unto Moses. The prophet who was typified by Moses was Christ, and He began His work exactly where Moses left off. He began His work at His baptism, and that baptism was the exact place Joshua baptized ancient Israel when they crossed the Jordan into the Promised Land. The gospels inform us that John was baptizing at Bethabara, which is the crossing point, and means ferry crossing.

Ang bayan ng Diyos, sa patnubay ni Josue, ay pumasok sa Lupang Pangako nang wala si Moises, sapagkat siya’y namatay bago dumating ang bautismo ng Ilog Jordan. Sinabi ni Moises, at inulit ni Pedro, na ang Panginoon mong Diyos ay magbabangon ng isang propeta na gaya ni Moises. Ang propetang sinagisagan ni Moises ay si Kristo, at sinimulan Niya ang Kanyang gawain doon mismo kung saan tumigil si Moises. Sinimulan Niya ang Kanyang gawain sa Kanyang bautismo, at ang bautismong iyon ay naganap sa mismong dako kung saan bininyagan ni Josue ang sinaunang Israel nang tawirin nila ang Ilog Jordan papasok sa Lupang Pangako. Ipinababatid sa atin ng mga Ebanghelyo na si Juan ay nagbabautismo sa Bethabara, na siyang tawiran, at ang kahulugan ay tawiran ng lantsa.

The Red Sea is the symbol of the rebellion of Egypt, identifying Moses prophetic testimony in this line as truth. The Nile River to the Red Sea (sometimes called a river) and on to the Jordan. Moses, meaning ‘saved out of the water’ begins and ends his testimony at the water of deliverance, and each of those waters manifest two classes of worshippers.

Ang Dagat na Pula ay sagisag ng rebelyon ng Egipto, at sa linyang ito pinatutunayan nito ang patotoong propetiko ni Moises bilang katotohanan. Mula sa Ilog Nilo tungo sa Dagat na Pula (na minsan ay tinatawag ding ilog) at patuloy hanggang sa Jordan. Si Moises, na ang kahulugan ng kaniyang pangalan ay 'iniligtas mula sa tubig,' ay sinimulan at tinapos ang kaniyang patotoo sa tubig ng pagliligtas, at ang bawat isa sa mga tubig na iyon ay naghahayag ng dalawang uri ng mga sumasamba.

The first forty years of Moses represents the first angel’s message and the second forty years is the second angel, the third being the third. The three angels possess their own peculiar prophetic characteristics such as that all three messages are represented in the first message. We have demonstrated this phenomenon publicly for years in connection with the first three chapters of the book of Daniel.

Ang unang apatnapung taon ni Moises ay kumakatawan sa mensahe ng unang anghel; ang ikalawang apatnapung taon, sa ikalawang anghel; at ang ikatlong apatnapung taon, sa ikatlong anghel. Taglay ng tatlong anghel ang kani-kaniyang natatanging propetikong katangian, gaya ng katotohanang ang lahat ng tatlong mensahe ay kinakatawan sa unang mensahe. Sa loob ng maraming taon ay ipinamalas namin nang hayagan ang penomenong ito kaugnay ng unang tatlong kabanata ng aklat ni Daniel.

Daniel feared God in chapter one and refused to eat the Babylonian diet, and God glorified him in the second and dietary visual test that followed, which led to the judgment and third test carried out by Nebuchadnezzar himself. Daniel chapter one is the first angel of Revelation fourteen who announces “fear God,” “give him glory” as Daniel did in the second dietary and visual test, for “the hour of the judgment” of Nebuchadnezzar has come.

Sa unang kabanata ng Daniel, si Daniel ay may takot sa Diyos at tumangging kumain ng pagkaing Babilonyo, at niluwalhati siya ng Diyos sa ikalawang pandiyeta at biswal na pagsubok na sumunod, na humantong sa paghatol at sa ikatlong pagsubok na isinagawa mismo ni Nebukadnezar. Ang unang kabanata ng Daniel ay ang unang anghel ng Apocalipsis labing-apat na nagpapahayag, “matakot sa Diyos,” “ibigay sa kanya ang kaluwalhatian,” gaya ng ginawa ni Daniel sa ikalawang pandiyeta at biswal na pagsubok, sapagkat dumating na ang “oras ng paghatol” ni Nebukadnezar.

The first forty years of Moses’s life began because his parents feared God. When Pharaoh’s daughter saw the ark in the water, Moses had passed the second test, which is a visual test. Then Pharaoh’s daughter judged that he was not to die. Judgment also arrived at the end of the first forty; when He slew the Egyptian and had to flee Egypt.

Ang unang apatnapung taon ng buhay ni Moises ay nagsimula dahil sa takot sa Diyos ng kanyang mga magulang. Nang makita ng anak na babae ng Paraon ang arka sa tubig, naipasa ni Moises ang ikalawang pagsubok, na isang pagsubok sa paningin. Pagkatapos ay ipinasiya ng anak na babae ng Paraon na hindi siya mamamatay. Dumating din ang hatol sa katapusan ng unang apatnapu; nang patayin ni Moises ang Ehipsiyo at napilitang tumakas mula sa Ehipto.

In the second forty years, the second angel of Revelation fourteen announcing the fall of Babylon was typified by the fall of Egypt. In that fall, at the end of the forty years there was a tremendous manifestation of the power of God, as there was at the end of the second angel’s message during the Midnight Cry of 1844.

Sa ikalawang apatnapung taon, ang ikalawang anghel ng Apocalipsis labing-apat na naghahayag ng pagbagsak ng Babilonia ay tinipikal ng pagbagsak ng Ehipto. Sa pagbagsak na iyon, sa katapusan ng apatnapung taon ay nagkaroon ng napakalaking pagpapamalas ng kapangyarihan ng Diyos, gaya ng nangyari sa katapusan ng mensahe ng ikalawang anghel sa panahon ng Panawagang Hatinggabi noong 1844.

The third forty years begins with the judgment of death being pronounced on virtually the entire congregation, and it ends with the judgment of death upon the leader of that congregation.

Ang ikatlong apatnapung-taóng kapanahunan ay nagsisimula sa pagpapahayag ng hatol ng kamatayan sa halos buong kapulungan, at nagtatapos sa hatol ng kamatayan na ipinataw sa pinuno ng kapulungang iyon.

Sister White identifies that our work is to combine the three angels’ messages.

Tinutukoy ni Kapatid na White na ang ating gawain ay pagsamahin ang mga mensahe ng tatlong anghel.

> “The Lord is about to punish the world for its iniquity. He is about to punish religious bodies for their rejection of the light and truth which has been given them. The great message, combining the first, second, and third angels’ messages, is to be given to the world. This is to be the burden of our work.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 950.

> “Ang Panginoon ay malapit nang parusahan ang sanlibutan dahil sa kasamaan nito. Malapit na Niyang parusahan ang mga kapisanang panrelihiyon dahil sa kanilang pagtanggi sa liwanag at katotohanang ipinagkaloob sa kanila. Ang dakilang mensahe, na pinagsasama ang unang, ikalawa, at ikatlong mensahe ng mga anghel, ay nararapat na ipahayag sa sanlibutan. Ito ang magiging pasanin ng ating gawain.” Ang Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 7, 950.

Moses’ first forty years represents the first angel of Revelation fourteen, and his second period of forty years is the second angel and the third forty-year period is the third angel. Our “great message” is to combine “the first, second, and third angels’ messages” which places all three symbols of Moses’ in 1863, and therefore three Moses’ at the Sunday law.

Ang unang apatnapung taon ni Moises ay kumakatawan sa unang anghel ng Apocalipsis kabanata labing-apat, at ang ikalawang apatnapung-taong yugto niya ay ang ikalawang anghel, at ang ikatlong apatnapung-taong yugto ay ang ikatlong anghel. Ang ating "dakilang mensahe" ay ang pagsasama ng "mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel" na naglalagay ng tatlong sagisag ni Moises sa taong 1863, at samakatwid, may tatlong Moises sa batas ng Linggo.

1844 to 1863 includes two witnesses of both forty-year periods that led to Kadesh. Inspiration identifies that a third cannot exist without a first and a second, the first forty years of Moses’ life must also represent 1844 to 1863. Moses is killing the Egyptian in 1863, along with Moses striking the Rock with his rod of authority and also when Moses asks to see God’s glory in the history of the rebellion of the golden calf. There are three Moses’ at 1863 and the Sunday law, and they are all forty years old.

Ang 1844 hanggang 1863 ay sumasaklaw sa dalawang saksi ng kapwa mga apatnapung-taóng panahon na humantong sa Kadesh. Itinuturo ng Inspirasyon na hindi maaaring magkaroon ng ikatlo kung walang una at ikalawa; ang unang apatnapung taon ng buhay ni Moises ay dapat ding kumatawan sa 1844 hanggang 1863. Si Moises ay pumapatay sa Ehipsiyo noong 1863, kalakip ang pagpalo ni Moises sa Bato sa pamamagitan ng kaniyang tungkod ng kapamahalaan, at gayundin noong hiniling ni Moises na makita ang kaluwalhatian ng Diyos sa kasaysayan ng paghihimagsik ng gintong guya. May tatlong Moises sa 1863 at sa batas ng Linggo, at silang lahat ay apatnapung taong gulang.

Moses’ three periods each contain a deliverance by water; Moses in the basket aligns with Moses through the Red Sea which aligns with Moses twice at the Jordan River: the Nile, the Red Sea and twice at the Jordan. Waters of deliverance are represented in each of the three periods, for they all align with the period when the water of deliverance is being poured out during the latter rain period.

Bawat isa sa tatlong panahon ni Moises ay may isang pagliligtas sa pamamagitan ng tubig; ang pangyayaring si Moises ay nasa sisidlan ay tumutugma sa pangyayaring pagtawid niya sa Dagat na Pula, na tumutugma naman sa dalawang pangyayari na kinasangkutan niya sa Ilog Jordan: ang Nilo, ang Dagat na Pula, at makalawa sa Jordan. Ang mga tubig ng pagliligtas ay kinakatawan sa bawat isa sa tatlong panahong ito, sapagkat ang mga ito ay pawang tumutugma sa panahong ibinubuhos ang tubig ng pagliligtas sa panahon ng huling ulan.

At the end of the third period of forty years Moses struck the Rock with his rod. At the end of the second forty years his rod parted the Red Sea. At the end of the first forty years, he rejected the rod of Egyptian authority, chose to suffer with his people.

Sa katapusan ng ikatlong yugto ng apatnapung taon, hinampas ni Moises ang Bato sa pamamagitan ng kaniyang tungkod. Sa katapusan ng ikalawang apatnapung taon, hinati ng kaniyang tungkod ang Dagat na Pula. Sa katapusan ng unang apatnapung taon, itinakwil niya ang tungkod ng kapangyarihang Ehipsiyo, piniling magdusa kasama ng kaniyang bayan.

At the end of the first period an Egyptian died, and at the end of the second period the military, firstborn and leadership of Egypt died. At the end of the third period the nation of Israel, Aaron and Moses had all died. These are three parallel histories that “line upon line” each represent 1844 unto 1863—the history of the third angel, which in turn represents 9/11 to the Sunday law, and the Pentecostal season when the waters of deliverance are poured out.

Sa katapusan ng unang panahon, isang Ehipsiyo ang namatay, at sa katapusan ng ikalawang panahon, namatay ang hukbo, ang mga panganay, at ang pamunuan ng Ehipto. Sa katapusan ng ikatlong panahon, ang bansang Israel, si Aaron, at si Moises ay pawang namatay. Ito ay tatlong magkakatulad na kasaysayan na, "linya sa linya," ay bawat isa’y kumakatawan sa 1844 hanggang 1863 - ang kasaysayan ng ikatlong anghel - na siya namang kumakatawan sa 9/11 hanggang sa batas ng Linggo, at sa kapanahunan ng Pentecostes kung kailan ibinubuhos ang mga tubig ng pagliligtas.

Moses is at both rebellions at Kadesh, and the Kadesh rebellions are both capstones in their respective periods. They both represent 1863, which is also the capstone of the period of the third angel, starting with the alpha in 1844 unto the capstone of 1863. When considering the marvelous light of the stone that begins as the foundation and ends as the cap stone it is recognized that the capstone is always prophetically larger. The few drops at the beginning of the Pentecostal season, leading to the full outpouring at the capstone on the day of Pentecost, illustrates this truth.

Si Moises ay nasa kapwa mga paghihimagsik sa Kadesh, at ang mga paghihimagsik sa Kadesh ay kapwa mga batong-pangtuktok sa kani-kanilang mga kapanahunan. Kapwa ay kumakatawan sa 1863, na siya rin ang batong-pangtuktok ng panahon ng ikatlong anghel, na nagsisimula sa alpha noong 1844 hanggang sa batong-pangtuktok ng 1863. Kung isasaalang-alang ang kamangha-manghang liwanag ng batong nagsisimula bilang saligan at nagwawakas bilang batong-pangtuktok, nakikilala na ang batong-pangtuktok ay laging mas malaki sa kahulugang propetiko. Ang ilang patak sa pasimula ng kapanahunan ng Pentecostes, na humahantong sa ganap na pagbubuhos sa batong-pangtuktok sa araw ng Pentecostes, ay naglalarawan ng katotohanang ito.

At 9/11, the sprinkling began and it ends at the full outpouring at the Sunday law. This truth identifies Moses’ sin at the second and omega Kadesh as a greater sin than the rebellion in the first alpha Kadesh rebellion. The alpha rebellion produced the death of an entire nation, and omega rebellion produced the death of one man (Moses), but the one man’s sin was greater than the entire nations corporate sin. The man who sins dies, and at that level there is no distinction between the sins of Moses or any other Israelite, but prophetically Moses’ striking Christ a second time was greater, for it was the capstone of that forty-year period.

Noong 9/11, nagsimula ang pagwiwisik at magwawakas ito sa ganap na pagbubuhos sa Batas sa Linggo. Ipinakikita ng katotohanang ito na ang kasalanan ni Moises sa ikalawang Kadesh, ang Omega, ay higit na mabigat kaysa sa paghihimagsik sa unang Kadesh, ang Alfa. Ang Alfa na paghihimagsik ay nagbunga ng kamatayan ng isang buong bansa, at ang Omega na paghihimagsik ay nagbunga ng kamatayan ng isang tao (si Moises), ngunit ang kasalanan ng iisang taong iyon ay higit na mabigat kaysa sa panlahatang kasalanan ng buong bansa. Ang taong nagkakasala ay namamatay, at sa antas na iyon ay walang pagkakaiba sa pagitan ng mga kasalanan ni Moises at ng sinumang ibang Israelita, ngunit sa pananaw ng propesiya, ang ikalawang paghampas ni Moises kay Cristo ay higit, sapagkat iyon ang sukdulan ng apatnapung-taóng panahong iyon.

The rebellion of Moses at the second omega Kadesh was a greater sin than the rebellion of the children of Israel rejecting the message of Joshua and Caleb. Moses prophetically stands at 1863, where he dies in the wilderness for his rebellion. Moses also stands at 1863, where the former covenant people die in the wilderness for their rebellion, but Moses did not participate in that rebellion. 1863 aligns with the Sunday law, as does Aaron’s rebellion of the golden calf. That history, which aligns with Kadesh, 1863, and the Sunday law, Moses is praying to see God’s glory.

Ang paghihimagsik ni Moises sa ikalawang omega na Kadesh ay mas mabigat na kasalanan kaysa sa paghihimagsik ng mga anak ni Israel na tumanggi sa mensahe nina Josue at Caleb. Si Moises, sa paraang propetiko, ay tumatayo sa 1863, kung saan siya’y namatay sa ilang dahil sa kanyang paghihimagsik. Si Moises ay tumatayo rin sa 1863, kung saan ang dating bayang tipan ay nangamatay sa ilang dahil sa kanilang paghihimagsik, ngunit hindi nakilahok si Moises sa paghihimagsik na iyon. Ang 1863 ay nakaayon sa batas sa Linggo, gayundin ang paghihimagsik ni Aaron sa gintong guya. Sa kasaysayang iyon, na nakaayon sa Kadesh, 1863, at sa batas sa Linggo, si Moises ay nananalangin na makita ang kaluwalhatian ng Diyos.

Kadesh represents 1863, and Moses is at both Kadesh’s, so upon two biblical witnesses, who are both cap stones we establish that the third forty-year period which does not end at Kadesh represents 1863 as well. There ‘Moses the unsanctified’ is crucifying Christ afresh, as he rejects the Rock. In 1863, and the giving of the Law at Sinai, ‘Moses the sanctified’ is seeking Gods’ character. In 1863 Moses represents a wise and also a foolish virgin.

Ang Kadesh ay sumasagisag sa 1863, at si Moises ay nasa dalawang Kadesh; kaya, batay sa dalawang biblikal na saksi, na kapwa mga batong-pantuktok, ating itinatatag na ang ikatlong apatnapung-taong panahon, na hindi nagwawakas sa Kadesh, ay sumasagisag din sa 1863. Doon, si “Moises na hindi pinabanal” ay muling ipinapako si Cristo sa krus, samantalang kanyang itinatakwil ang Bato. Noong 1863, at sa pagbibigay ng Kautusan sa Sinai, si “Moises na pinabanal” ay hinahanap ang katangian ng Diyos. Noong 1863, si Moises ay sumasagisag sa isang matalinong dalaga at gayon din sa isang hangal na dalaga.

> “The Pharisee and the publican represent two great classes into which those who come to worship God are divided. Their first two representatives are found in the first two children that were born into the world.” Christ’s Object Lessons, 152.

> Ang Fariseo at ang maniningil ng buwis ay kumakatawan sa dalawang dakilang uri ng mga nagsisilapit upang sumamba sa Diyos. Ang kanilang unang dalawang kinatawan ay nasusumpungan sa unang dalawang anak na ipinanganak sa daigdig. Christ's Object Lessons, 152.

At Kadesh and 1863, Moses represents “two great classes into which those who” “worship God are divided”. Moses is an example of the one hundred and forty-four thousand as is Peter.

Sa Kadesh at noong 1863, si Moises ay kumakatawan sa "dalawang dakilang uri kung saan ang mga" "sumasamba sa Diyos ay nahahati". Si Moises ay isang halimbawa ng isang daan at apatnapu't apat na libo, gayundin si Pedro.

> “For each of the classes represented by the Pharisee and the publican there is a lesson in the history of the apostle Peter. In his early discipleship Peter thought himself strong. Like the Pharisee, in his own estimation he was ‘not as other men are.’ When Christ on the eve of His betrayal forewarned His disciples, ‘All ye shall be offended because of Me this night,’ Peter confidently declared, ‘Although all shall be offended, yet will not I.’ Mark 14:27, 29. Peter did not know his own danger. Self-confidence misled him. He thought himself able to withstand temptation; but in a few short hours the test came, and with cursing and swearing he denied his Lord.” Christ’s Object Lessons, 152.

> Sa bawat isa sa mga uri na kinakatawan ng Pariseo at ng maniningil ng buwis, may aral sa kasaysayan ni apostol Pedro. Sa mga unang araw ng kaniyang pagiging alagad, inakala ni Pedro na siya’y matatag. Gaya ng Pariseo, sa sariling pagtataya ay inisip niyang siya ay “hindi gaya ng ibang mga tao.” Nang si Cristo, sa bisperas ng Kaniyang pagkakanulo, ay nagpaunang binalaan ang Kaniyang mga alagad, “Kayong lahat ay matitisod dahil sa Akin sa gabing ito,” buong tiwalang idineklara ni Pedro, “Kahit matitisod ang lahat, hindi ako.” Mark 14:27, 29. Hindi nalalaman ni Pedro ang sariling panganib. Ang pagtitiwala sa sarili ang nagligaw sa kaniya. Inakala niyang kaya niyang labanan ang tukso; ngunit pagkalipas lamang ng ilang oras dumating ang pagsubok, at sa pagmumura at panunumpa ay ikinaila niya ang kaniyang Panginoon. Christ's Object Lessons, 152.

At the Sunday law, which is 1863, Peter represents two classes. Those who receive the mark of the beast or those who receive the seal of God. When Jesus changed Simon’s name to Peter, it symbolized the one-hundred and forty-four thousand. That understanding is also symbolized by multiplying Peter’s name using the number from the letter position in the English alphabet. If we use that same technique on 1863, we get 144.

Sa batas sa Linggo, na siyang 1863, si Peter ay kumakatawan sa dalawang uri. Yaong mga tumatanggap ng tanda ng hayop o yaong mga tumatanggap ng selyo ng Diyos. Nang pinalitan ni Jesus ang pangalan ni Simon at ginawang Peter, iyon ay sumasagisag sa isang daan at apatnapu't apat na libo. Ang pagkaunawang iyon ay sinasagisag din sa pamamagitan ng pagmumultiplika ng katumbas na bilang ng posisyon ng bawat titik ng pangalang Peter sa alpabetong Ingles. Kung gagamitin natin ang gayunding pamamaraan sa 1863, 144 ang lalabas.

Two of the three symbols of Moses which align with 1863, establish that the third period must align also. The two lines of Kadesh identify the story of the wise and foolish virgins, and the third period identifies an attempt to employ human effort to accomplish a godly work. To trust in human power as did Moses with the Egyptian represents trust in human authority over ordained authority.

Dalawa sa tatlong simbolo ni Moises na tumutugma sa 1863 ang nagpapatibay na ang ikatlong yugto ay dapat ding tumugma. Ang dalawang linya ng Kadesh ay tumutukoy sa salaysay ng mga matatalino at mga mangmang na dalaga, at ang ikatlong yugto ay tumutukoy sa isang pagtatangka na gamitin ang pagsisikap ng tao upang isakatuparan ang isang maka-Diyos na gawain. Ang pagtitiwala sa kapangyarihang pantao, gaya ng ginawa ni Moises sa Ehipsiyo, ay kumakatawan sa pagtitiwala sa awtoridad ng tao higit sa itinalagang awtoridad.

Sister White states her husbands, “relation to the people of God was similar, in some respects, to that of Moses to Israel.” In 1863, Moses was represented by James White. In 1863, James White is slaying an Egyptian, striking Christ a second time and praying for the rebels who rejected the message of “rest” set forth by Joshua and Caleb. Moses is both a foolish virgin when he struck the Rock a second time and a wise virgin as he interceded for the rebels of Israel.

Ayon kay Sister White, ang “kaugnayan ng kanyang asawa sa bayan ng Diyos ay, sa ilang mga aspekto, katulad ng kay Moises sa Israel.” Noong 1863, si James White ang kumakatawan kay Moises. Noong 1863, si James White ay pumapaslang ng isang Ehipsiyo, muling hinahampas si Cristo, at nananalangin para sa mga rebeldeng tumanggi sa mensahe ng “kapahingahan” na ipinahayag nina Josue at Caleb. Si Moises ay kapwa isang mangmang na dalaga nang kanyang hinampas ang Bato sa ikalawang pagkakataon at isang matalinong dalaga nang siya’y namagitan para sa mga rebelde ng Israel.

We will close this article with the passage in Numbers fourteen where Moses is at 1863, when he is given a view of God’s glory in the parallel history represented by the golden calf rebellion.

Tatapusin natin ang artikulong ito sa sipi mula sa Mga Bilang labing-apat, kung saan si Moises ay nasa 1863, nang siya’y pinagpakitaan ng kaluwalhatian ng Diyos sa kahilintulad na kasaysayang kinakatawan ng paghihimagsik ng gintong guya.

In the passage the Lord asks “how long” would he have to deal with the rebels of Israel, which is the same question Isaiah asked the Lord in chapter six. Notice that the book of Numbers places this history in the period when the earth is lightened with God’s glory, as the angels also marked in verse three of Isaiah six. 9/11 was the foundation stone of the history of 1844 to 1863 and the Sunday law is the capstone. The setting in Numbers is nothing less than an illustration of the song or the parable of the vineyard, as ancient Israel is being passed by as the Lord entered into covenant with Joshua.

Sa pasaheng ito, tinatanong ng Panginoon kung “hanggang kailan” niya kakailanganing pakitunguhan ang mga mapaghimagsik na Israelita, na siya ring tanong na itinanong ni Isaias sa Panginoon sa kabanata anim. Pansinin na inilalagay ng aklat ng Mga Bilang ang kasaysayang ito sa kapanahunan na ang lupa ay nililiwanagan ng kaluwalhatian ng Diyos, gaya rin ng tinukoy ng mga anghel sa talatang ikatlo ng kabanata anim ni Isaias. Ang 9/11 ang batong-pundasyon ng kasaysayan mula 1844 hanggang 1863, at ang batas ng Linggo ang batong-pangtuktok. Ang tagpuan sa Mga Bilang ay walang iba kundi isang paglalarawan ng awit o ng talinghaga ng ubasan, sapagkat ang sinaunang Israel ay pinalalampasan samantalang ang Panginoon ay pumapasok sa tipan kay Josue.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt.

> At itinaas ng buong kapulungan ang kanilang tinig at tumangis; at ang bayan ay umiyak nang gabing yaon. At nagbulung-bulungan ang lahat ng mga anak ni Israel laban kay Moises at laban kay Aaron; at sinabi sa kanila ng buong kapulungan, O nawa’y kami’y namatay na lamang sa lupain ng Egipto! o nawa’y kami’y namatay na lamang sa ilang na ito! At bakit tayo dinala ng Panginoon sa lupaing ito upang mabuwal sa tabak, upang ang ating mga asawa at ang ating mga anak ay maging samsam? Hindi ba’t lalong mabuti para sa atin na bumalik sa Egipto? At nagsabi sila sa isa’t isa, Maghirang tayo ng isang pinuno, at bumalik tayo sa Egipto.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying,

> Nang magkagayo’y si Moises at si Aaron ay nagpatirapa sa harap ng buong kapisanan ng kapulungan ng mga anak ni Israel. At si Josue na anak ni Nun, at si Caleb na anak ni Jephunneh, na kabilang sa mga nagsiyasat sa lupain, ay hinapak ang kanilang mga kasuutan; at sila’y nagsalita sa buong kapulungan ng mga anak ni Israel, na sinasabi,

> The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not.

> Ang lupaing aming dinaanan upang siyasatin ito ay isang lubhang mabuting lupain. Kung kalulugdan tayo ng Panginoon, dadalhin niya tayo sa lupang ito at ibibigay niya ito sa atin; isang lupain na inaagusan ng gatas at pulot. Huwag lamang kayong maghimagsik laban sa Panginoon, ni matakot man kayo sa mga tao ng lupain; sapagkat sila’y tinapay sa atin: ang kanilang sanggalang ay naalis sa kanila, at ang Panginoon ay sumasa atin; huwag ninyo silang katakutan.

> But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have shewed among them?

> Ngunit ipinag-utos ng buong kapulungan na batuhin sila ng mga bato. At ang kaluwalhatian ng Panginoon ay nagpakita sa tabernakulo ng kapisanan sa harap ng lahat ng mga anak ni Israel. At sinabi ng Panginoon kay Moises, “Hanggang kailan hahamakin ako ng bayang ito? at hanggang kailan bago sila sumampalataya sa akin, sa kabila ng lahat ng mga tanda na ipinakita ko sa gitna nila?”

> I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they.

> Patatamaan ko sila ng salot, at aalisin ko sa kanila ang mana, at gagawin ko mula sa iyo ang isang bansang higit na dakila at lalong makapangyarihan kaysa sa kanila.

> And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness.

> At sinabi ni Moises sa Panginoon, Kung magkagayo’y maririnig ito ng mga Egipcio (sapagkat iniahon mo ang bayang ito sa iyong kapangyarihan mula sa gitna nila); at ipahahayag nila ito sa mga nananahan sa lupaing ito: sapagkat narinig nila na ikaw, Panginoon, ay nasa gitna ng bayang ito, na ikaw, Panginoon, ay nakikitang mukhaan, at na ang iyong ulap ay nakatayo sa ibabaw nila, at na ikaw ay nangunguna sa kanila, sa araw sa isang haligi ng ulap, at sa gabi sa isang haligi ng apoy. Ngayon, kung papatayin mo ang buong bayang ito na gaya ng isang tao, kung magkagayo’y ang mga bansa na nakarinig ng iyong kabantugan ay magsasalita, na sasabihin, Sapagkat hindi nagawa ng Panginoon na dalhin ang bayang ito sa lupaing kanyang isinumpa sa kanila, kaya’t pinatay niya sila sa ilang.

> And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now.

> At ngayon, nagsusumamo ako sa iyo: nawa’y maging dakila ang kapangyarihan ng aking Panginoon, ayon sa iyong sinabi, na sinasabi, Ang Panginoon ay banayad sa galit at dakila sa habag, nagpapatawad ng kasamaan at pagsalangsang, ngunit kailanma’y hindi ipinapawalang-sala ang maysala; dinadalaw ang kasamaan ng mga ama sa mga anak hanggang sa ikatlo at ikaapat na salinlahi. Patawarin mo, nagsusumamo ako sa iyo, ang kasamaan ng bayang ito ayon sa kadakilaan ng iyong habag, at gaya ng iyong pagpapatawad sa bayang ito, mula sa Ehipto hanggang ngayon.

> And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord.

> At sinabi ng Panginoon, Pinatawad ko ayon sa iyong salita: Nguni’t, buhay ako, ang buong daigdig ay mapupuno ng kaluwalhatian ng Panginoon.

> Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. (Now the Amalekites and the Canaanites dwelt in the valley.) Tomorrow turn you, and get you into the wilderness by the way of the Red sea.

> Sapagkat ang lahat ng mga lalaking yaon na nakakita ng aking kaluwalhatian at ng aking mga kababalaghan na aking ginawa sa Egipto at sa ilang, na ngayo’y makasampung ulit na nila akong tinukso, at hindi nakinig sa aking tinig; tunay na hindi nila makikita ang lupain na isinumpa ko sa kanilang mga ninuno, ni sinuman sa kanila na nagpagalit sa akin ay makakakita niyon: Ngunit ang aking lingkod na si Caleb, sapagkat may kakaibang espiritu sa kaniya, at lubos niya akong sinunod, siya ang aking dadalhin sa lupaing pinuntahan niya; at aariin iyon ng kaniyang binhi. (Ngayon, ang mga Amalekita at ang mga Cananeo ay nananahan sa libis.) Bukas, bumalik kayo, at pumaroon kayo sa ilang sa daan ng Dagat na Pula.

> And the Lord spake unto Moses and unto Aaron, saying, How long shall I bear with this evil congregation, which murmur against me? I have heard the murmurings of the children of Israel, which they murmur against me. Say unto them, As truly as I live, saith the Lord, as ye have spoken in mine ears, so will I do to you: Your carcases shall fall in this wilderness; and all that were numbered of you, according to your whole number, from twenty years old and upward, which have murmured against me, Doubtless ye shall not come into the land, concerning which I sware to make you dwell therein, save Caleb the son of Jephunneh, and Joshua the son of Nun. But your little ones, which ye said should be a prey, them will I bring in, and they shall know the land which ye have despised. But as for you, your carcases, they shall fall in this wilderness. And your children shall wander in the wilderness forty years, and bear your whoredoms, until your carcases be wasted in the wilderness. After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise.

> At nagsalita ang Panginoon kay Moises at kay Aaron, na sinasabi, Hanggang kailan ko titiisin itong masamang kapulungan na nagbubulung-bulungan laban sa akin? Narinig ko ang mga bulung-bulungan ng mga anak ni Israel, na kanilang ibinubulong laban sa akin. Sabihin mo sa kanila, Buhay ako, sabi ng Panginoon, kung ano ang sinalita ninyo sa aking pandinig, gayon ang gagawin ko sa inyo: Ang inyong mga bangkay ay mabubuwal sa ilang na ito; at ang lahat na nabilang sa inyo, ayon sa inyong buong bilang, mula sa may dalawampung taong gulang pataas, na nagbubulung-bulungan laban sa akin, walang pagsala ay hindi kayo papasok sa lupaing tungkol dito’y sumumpa ako na patatahanin ko kayo roon, maliban kay Caleb na anak ni Jefune, at kay Josue na anak ni Nun. Ngunit ang inyong mga maliliit, na sinabi ninyong magiging samsam, sila ang aking ipapasok, at kanilang makikilala ang lupaing inyong hinamak. Ngunit tungkol sa inyo, ang inyong mga bangkay ay mabubuwal sa ilang na ito. At ang inyong mga anak ay maglalagalag sa ilang sa loob ng apatnapung taon, at papasanin ang inyong mga pakikiapid, hanggang sa malipol ang inyong mga bangkay sa ilang. Ayon sa bilang ng mga araw na inyong siniyasat ang lupain, yaong apatnapung araw, bawat araw ay katumbas ng isang taon, ay papasanin ninyo ang inyong mga kasamaan, apatnapung taon, at inyong malalaman ang pagkabali ng aking pangako.

> I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. And the men, which Moses sent to search the land, who returned, and made all the congregation to murmur against him, by bringing up a slander upon the land, Even those men that did bring up the evil report upon the land, died by the plague before the Lord.

> Ako, ang Panginoon, ay nagsabi: tunay na aking gagawin ito sa buong masamang kapulungang ito na nagtipon laban sa akin; sa ilang na ito sila malilipol, at doon sila mamamatay. At ang mga lalaking sinugo ni Moises upang siyasatin ang lupain, na nagbalik at pinag-udyok ang buong kapulungan na magbulung-bulungan laban sa kanya sa pamamagitan ng pagdadala ng paninirang-puri laban sa lupain—maging ang mga lalaking nagdala ng masamang ulat tungkol sa lupain—ay namatay sa salot sa harap ng Panginoon.

> But Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of the men that went to search the land, lived still. Numbers 14:1–38.

> Ngunit si Josue na anak ni Nun, at si Caleb na anak ni Jefune, na kabilang sa mga lalaking nagtungo upang siyasatin ang lupain, ay nanatiling buhay. Mga Bilang 14:1-38.

We will continue these thoughts in the next article.

Ipagpapatuloy namin ang mga kaisipang ito sa susunod na artikulo.

Back to Articles