Article

# Elijah - Number One

Elias - Bilang Isa

The First and Last

Ang Una at ang Huli

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

Ang pangwakas na pahayag ng Lumang Tipan ay nagsasaad ng pangako na ang propetang si Elias ay lilitaw na may dalang mensahe bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabaling ang puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang puso ng mga anak tungo sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at hampasin ang lupain ng sumpa. Malakias 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

Malinaw sa Bibliya na ang "dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon" o ang "sumpa" na ihahampas ng Diyos "sa lupa" ay inilalarawan din sa paraang simboliko bilang "ang pitong huling salot" o "ang poot ng Diyos" sa Aklat ng Pahayag. Ipinapakilala ng Kabanata Labinlima ng Pahayag ang propetikong tagpo na humahantong sa pagbubuhos ng dakila at kakilakilabot na pitong huling salot ng Kabanata Labing-anim.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> At nakita ko ang isa pang tanda sa langit, dakila at kagila-gilalas: pitong anghel na tangan ang pitong huling salot; sapagkat sa mga salot na yaon ay nalubos ang poot ng Diyos.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> At nakita ko na wari’y isang dagat na salamin, na may halong apoy; at ang mga nagtagumpay laban sa hayop, at sa kaniyang larawan, at sa kaniyang tanda, at sa bilang ng kaniyang pangalan, ay nakatayo sa ibabaw ng dagat na salamin, na may mga alpa ng Diyos. At inaawit nila ang awit ni Moises na lingkod ng Diyos, at ang awit ng Kordero, na sinasabi, Dakila at kamangha-mangha ang iyong mga gawa, Panginoong Diyos na Makapangyarihan sa lahat; matuwid at totoo ang iyong mga daan, O Hari ng mga banal. Sino ang hindi matatakot sa iyo, O Panginoon, at hindi luluwalhati sa iyong pangalan? sapagkat ikaw lamang ang banal; sapagkat darating ang lahat ng mga bansa at sasamba sa harap mo; sapagkat ang iyong mga kahatulan ay nahayag.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> At pagkatapos nito ay tumingin ako, at narito, nabuksan ang templo ng tabernakulo ng patotoo sa langit. At lumabas mula sa templo ang pitong anghel, na may taglay na pitong salot, na nararamtan ng dalisay at maputing lino, at ang kanilang mga dibdib ay nabibigkisan ng mga gintong pamigkis. At isa sa apat na nilalang na buháy ay nagbigay sa pitong anghel ng pitong gintong mangkok na punô ng poot ng Diyos, na nabubuhay magpakailanman at magpakailanpaman. At ang templo ay napuno ng usok mula sa kaluwalhatian ng Diyos, at mula sa kaniyang kapangyarihan; at walang sinumang makapasok sa templo, hanggang sa naganap ang pitong salot ng pitong anghel. Apocalipsis 15:1-8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

Ang dahilan kung bakit "walang sinumang makapasok sa templo, hanggang sa matapos ang pitong salot ng pitong anghel" ay sapagkat nagtatapos ang pagkakataong matamo ang kaligtasan kapag napuno ng usok ang templo sa kabanatang labinlima. Ang panahong palugit na ibinigay sa sangkatauhan upang magsisi at matagpuan ang kaligtasan ay tapos na noon. Pagdating ng sandaling iyon, ang "dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon," na tinatawag ni Juan na "ang pitong huling salot," ay ibubuhos bago ang Ikalawang Pagparito ni Cristo. Tinawag ni Malakias ang araw na iyon na "kakilakilabot," at kinilala ito ni Isaias bilang "kakaibang gawa" ng Diyos.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> Sapagkat ang Panginoon ay babangon gaya noong sa bundok ng Perazim; magagalit siya gaya noong sa libis ng Gibeon, upang gawin niya ang kaniyang gawain, ang kaniyang kakaibang gawain; at isakatuparan ang kaniyang gawa, ang kaniyang kakaibang gawa. Kaya nga, huwag kayong manunuya, baka tumibay ang inyong mga gapos; sapagkat ako’y nakarinig mula sa Panginoong Diyos ng mga hukbo ng isang paglipol, na pinasiyahan sa buong lupa. Isaias 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

Bagama’t ang “di-pangkaraniwang gawa” ng Diyos ay sumasaklaw sa “buong lupa,” ang Inspirasyon ay malinaw na nagsasaad na ang pagbubuhos ng mga salot ay may kaugnayan sa paghihimagsik ng isang bansa.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> "Ang mga bansang banyaga ay susunod sa huwaran ng Estados Unidos. Bagaman siya ang nangunguna, gayunma'y darating ang gayunding krisis sa ating mga tao sa lahat ng dako ng sanlibutan." Testimonies, tomo 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “Kapag ang Amerika, ang lupain ng kalayaan sa relihiyon, ay makikipag-isa sa Kapapahan upang pilitin ang budhi at piliting parangalan ng mga tao ang maling Sabbath, ang mga tao sa bawat bansa sa buong daigdig ay aakayin na tularan ang halimbawa nito.” Testimonies, tomo 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

Bawat bansa ay pupunuin ang saro ng kanilang panahon ng probasyon, ngunit ang "mga kahatulan ng Diyos" na tinutukoy ni Sister White bilang "pagkawasak ng bansa", "ang panahon ng mga mapanirang kahatulan ng Diyos", na siya rin ang tawag niya sa kasaysayang nagsisimula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, ay hindi ang pitong huling salot.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> "Darating ang panahon na ang kautusan ng Diyos, sa isang natatanging diwa, ay gagawing walang bisa sa ating lupain. Ang mga pinuno ng ating bansa ay, sa pamamagitan ng mga batas na ipapasa ng lehislatura, magpapatupad ng batas ng Linggo, at sa gayon ay madadala ang bayan ng Diyos sa matinding panganib. Kapag ang ating bansa, sa mga kapulungang lehislatibo nito, ay magpapatibay ng mga batas upang gapusin ang budhi ng mga tao hinggil sa kanilang mga pribilehiyong panrelihiyon, na ipatutupad ang pagtalima sa Linggo, at ipapairal ang mapaniil na kapangyarihan laban sa mga tumutupad sa Sabbath ng ikapitong araw, ang kautusan ng Diyos ay, sa lahat ng layon at pakahulugan, gagawing walang bisa sa ating lupain; at ang pambansang apostasya ay susundan ng pambansang pagkawasak." Review and Herald, Disyembre 18, 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

Ang mga hatol ng Diyos, na tinutukoy ni Sister White bilang “pambansang pagkasira,” ay nagsisimula sa pambansang batas sa Linggo at nagmamarka ng pasimula ng “kakaibang gawa” ng Diyos, bagaman ang kakaibang gawa ng Diyos ay, sa higit na tiyak, ang pitong huling salot. Mas ganap na larawan ng kakaibang gawa ng Diyos ang lumilitaw kapag idinagdag ang pagliligtas mula sa Egipto sa hanay ng mga kahatulang isinasagawa ng Diyos. Ang mga salot sa Egipto, bagaman sampu ang bilang, ay nahati. Ang unang tatlo ay naiiba sa huling pito. Kaya, tinutukoy ng pagliligtas mula sa Egipto ang isang yugto ng panahon na kinakatawan ng unang tatlong salot, na nagsisimula sa pambansang pagkasira ng Estados Unidos, at nagpapatuloy hanggang sa tumayo si Miguel at magwakas ang panahon ng probasyon ng tao.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> Ipapataw ang mga kahatulan ng Diyos sa mga naghahangad na umapi at magwasak sa Kaniyang bayan. Ang Kaniyang mahabang pagpapahinuhod sa masasama ay nagpapalakas-loob sa mga tao sa pagsalangsang, ngunit tiyak at kakila-kilabot pa rin ang kanilang kaparusahan sapagkat ito’y matagal na naantala. “Babangon ang Panginoon gaya sa Bundok Perazim, Siya’y magagalit gaya sa libis ng Gibeon, upang gawin Niya ang Kaniyang gawain, ang Kaniyang kakaibang gawain; at isakatuparan ang Kaniyang gawa, ang Kaniyang kakaibang gawa.” Isaiah 28:21. Sa ating maawain na Diyos, ang gawaing pagparusa ay isang kakaibang gawa. “Buhay Ako, sabi ng Panginoong Diyos, wala Akong kaluguran sa kamatayan ng masama.” Ezekiel 33:11. Ang Panginoon ay “maawain at mapagkaloob, mapagpahinuhod, at sagana sa kagandahang-loob at katotohanan, ... nagpapatawad ng kasamaan at pagsalangsang at kasalanan.” Gayunman, Siya ay “hindi sa anumang paraan aariing walang sala ang may sala.” “Ang Panginoon ay banayad sa galit at dakila sa kapangyarihan, at hinding-hindi Niya aariing walang sala ang masama.” Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. Sa pamamagitan ng mga kakila-kilabot na bagay sa katuwiran, ipagtitibay Niya ang awtoridad ng Kaniyang niyurakang kautusan. Masusukat ang tindi ng ganti-parusang naghihintay sa manlalabag sa pag-aatubili ng Panginoon na ipatupad ang katarungan. Ang bansang pinagtitiisan Niya nang mahabang panahon, at hindi Niya hahampasin hanggang sa mapuno nito ang sukatan ng kasamaan sa pagtutuos ng Diyos, ay sa wakas iinumin ang saro ng poot na walang halong awa.

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> Kapag tumigil si Cristo sa Kanyang pagmamamagitan sa santuaryo, ibubuhos ang poot na walang halong awa na ipinagbanta laban sa mga sumasamba sa hayop at sa kanyang larawan at tumatanggap ng kanyang tanda (Apocalipsis 14:9, 10). Ang mga salot sa Egipto, nang malapit nang iligtas ng Diyos ang Israel, ay kahalintulad sa katangian ng mga lalo pang kakila-kilabot at malawakang mga paghatol na babagsak sa sanlibutan bago ang pangwakas na pagliligtas ng bayan ng Diyos. Sabi ng tagakita, sa paglalarawan niya sa mga nakapanghihilakbot na hagupit na iyon: “Bumagsak ang isang nakasusuklam at malubhang sugat sa mga tao na may tanda ng hayop, at sa mga sumasamba sa kanyang larawan.” Ang dagat “ay naging tulad ng dugo ng isang patay: at bawa’t may buhay na nilalang ay namatay sa dagat.” At “ang mga ilog at mga bukal ng tubig ... ay naging dugo.” Bagaman kakila-kilabot ang mga parusang ito, ang katarungan ng Diyos ay ganap na napatunayang matuwid. Ipinahayag ng anghel ng Diyos: “Matuwid Ka, Panginoon, ... sapagkat gayon Ka humatol. Sapagkat kanilang ibinuhos ang dugo ng mga banal at ng mga propeta, at binigyan Mo sila ng dugo upang inumin; sapagkat karapat-dapat sila.” Apocalipsis 16:2-6. Sa paghatol nila ng kamatayan sa bayan ng Diyos, tunay na tinaglay nila ang sala sa kanilang dugo, na para bang ibinuhos iyon ng kanilang sariling mga kamay. Gayundin, ipinahayag ni Cristo na ang mga Judio sa Kanyang kapanahunan ay may sala sa lahat ng dugong banal na nabuhos mula pa noong mga araw ni Abel; sapagkat taglay nila ang gayon ding espiritu at pinagsisikapan nilang gawin ang gayon ding gawain ng mga mamamatay-tao sa mga propeta.

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> Sa salot na kasunod, ipinagkakaloob sa araw ang kapangyarihan ‘upang pasuin ang mga tao sa apoy. At ang mga tao ay napaso sa matinding init.’ Mga talata 8, 9. Ganito inilalarawan ng mga propeta ang kalagayan ng lupa sa kakilakilabot na panahong ito: ‘Ang lupain ay nagluluksa; ... sapagkat ang pag-aani sa parang ay napahamak.... Lahat ng punong kahoy sa parang ay nalalanta: sapagkat ang kagalakan ay nalanta mula sa mga anak ng tao.’ ‘Ang binhi ay nabubulok sa ilalim ng kanilang mga tipak ng lupa, ang mga kamalig ay naiwan na tiwangwang.... Kay tindi ng pagdaing ng mga hayop! ang mga kawan ng mga baka ay naliligalig, sapagkat wala silang pastulan.... Ang mga ilog ng tubig ay natuyo, at nilamon ng apoy ang mga pastulan ng ilang.’ ‘Ang mga awit sa templo ay magiging mga panaghoy sa araw na yaon, sabi ng Panginoong Diyos: magkakaroon ng maraming bangkay sa bawat dako; itatapon nila ang mga yaon sa katahimikan.’ Joel 1:10-12, 17-20; Amos 8:3.

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> Ang mga salot na ito ay hindi pangkalahatan, sapagkat kung gayon ang mga nananahan sa lupa ay lubos na mapupuksa. Gayunman, ang mga ito ang magiging pinakakilabot na mga hagupit na kailanman ay nakilala ng mga mortal. Ang lahat ng hatol sa mga tao, bago ang pagsasara ng probasyon, ay nahaluan ng awa. Ang dugong namamagitan ni Cristo ay nagsanggalang sa makasalanan mula sa pagtanggap ng ganap na sukat ng kaniyang sala; ngunit sa pangwakas na paghuhukom, ang poot ay ibubuhos na walang halong awa.

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> "Sa araw na yaon, mga pulutong ang maghahangad sa kanlungan ng kaawaan ng Diyos na kanilang matagal nang hinamak. 'Narito, dumarating ang mga araw, sabi ng Panginoong Diyos, na magpapadala ako ng isang kagutom sa lupain, hindi kagutom sa tinapay, ni uhaw sa tubig, kundi ng pakikinig sa mga salita ng Panginoon; at sila'y maglalagalag mula sa dagat hanggang sa dagat, at mula sa hilaga hanggang sa silangan, magsisipagparoo't parito sila upang hanapin ang salita ng Panginoon, at hindi nila ito masusumpungan.' Amos 8:11, 12." The Great Controversy, 627-629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

Sa naunang talata ay nakasaad, “Ang bansang matagal Niyang tinitiis, at hindi Niya parurusahan hangga’t hindi napupuno ang takal ng kasamaan nito sa talaan ng Diyos, ay sa wakas iinom ng saro ng poot na walang halong awa.” Isinulat din niya sa gayon ding talata, “Ang mga salot sa Ehipto nang malapit nang iligtas ng Diyos ang Israel ay kaparis sa katangian ng mga higit na kakila-kilabot at mas malawak na mga paghatol na babagsak sa sanlibutan bago ang pangwakas na pagliligtas sa bayan ng Diyos.” Ang bansang (ang Estados Unidos) na pupunuin ang “takal ng kasamaan” ay daranas ng mga salot na tulad ng sampung salot sa Ehipto.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

Ang mga salot sa Ehipto ay nahati sa dalawang yugto. Ang unang tatlong salot ay sumapit sa lahat, ngunit ang pitong huling salot ay sumapit lamang sa mga Ehipsiyo.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> At sa araw na yaon ay ibubukod ko ang lupain ng Goshen, na tinatahanan ng aking bayan, upang huwag magkaroon roon ng mga kuyog ng mga langaw; upang iyong maalaman na ako ang Panginoon sa kalagitnaan ng lupa. Exodo 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

Ang unang tatlong salot sa Egipto ay bumagsak sa lahat ng dako, ngunit ang Goshen, na tinitirhan ng mga Hebreo, ay hindi tinamaan ng pitong huling salot ng Egipto. Ang Estados Unidos ang bansang nagpupuno ng kaniyang kopang kalikuan sa panahon ng batas ng Linggo. Sa panahong iyon, ang pambansang apostasya ay sinusundan ng pambansang pagkasira, ngunit ang mga hatol na nagbubunga ng pambansang pagkasira ay may halong awa hanggang sa si Miguel ay tumindig at magsara ang panahon ng palugit para sa buong sangkatauhan. Sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, ang nakararami sa mga ngayo’y nagpapahayag na mga tagapag-ingat ng Sabat ay yuyukod sa namamayaning mga kapangyarihan at tatanggap ng tanda ng halimaw. Sa panahong iyon, ang usapin ng batas ng Linggo ay nagiging espirituwal na pagsubok para sa mga nasa labas ng Adbentismo. Mula sa batas ng Linggo sa Estados Unidos hanggang sa pagtindig ni Miguel ay magaganap ang dakilang pagtitipon ng mga manggagawa ng ikalabing-isang oras, subalit nakasarhan na ang pinto para sa mga pinananagot sa liwanag ng ika-pitong-araw na Sabat bago ang batas ng Linggo.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> Habang lumilipas ang mga araw, lalong nagiging maliwanag na ang mga hatol ng Diyos ay nasa daigdig. Sa pamamagitan ng apoy, baha, at lindol, binabalaan Niya ang mga naninirahan sa daigdig na ito hinggil sa Kaniyang malapit nang pagdating. Nalalapit na ang panahon na sasapit ang dakilang krisis sa kasaysayan ng sanlibutan, kung kailan ang bawat galaw sa pamamahala ng Diyos ay pagmamasdan nang may masidhing interes at di-maipahayag na pangamba. Sunud-sunod na darating ang mga hatol ng Diyos—apoy, baha, at lindol, kalakip ang digmaan at pagdanak ng dugo.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> O, nawa’y makilala ng bayan ang panahon ng pagdalaw sa kanila! Marami ang hindi pa nakarinig ng katotohanang pagsubok ng panahong ito. Marami ang pinagsusumikapang antigin ng Espiritu ng Diyos. Ang panahon ng mapangwasak na mga kahatulan ng Diyos ay panahon ng awa para sa mga hindi nagkaroon ng pagkakataong matutuhan kung ano ang katotohanan. Magiliw na titingnan sila ng Panginoon. Ang kaniyang pusong maawain ay naaantig; ang kaniyang kamay ay nakalahad pa rin upang magligtas, samantalang nakapinid na ang pinto sa mga ayaw pumasok.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> "Ang awa ng Diyos ay nahahayag sa Kanyang mahabang pagpapahinuhod. Pinipigil Niya ang Kanyang mga hatol, hinihintay na maiparinig sa lahat ang mensaheng babala. O, kung madarama sana ng ating mga tao, gaya ng nararapat, ang pananagutang nakaatang sa kanila na ibigay sa sanlibutan ang huling mensahe ng awa, anong kamangha-manghang gawain ang maisasagawa!" Testimonies, tomo 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

Sa nakaraang sipi, itinukoy niya na “ang panahon ng mga mapanirang hatol ng Diyos ay ang panahon ng awa para sa yaong mga hindi nagkaroon ng pagkakataon na matutuhan kung ano ang katotohanan.” Sa susunod na sipi, tinutukoy niya ang panahong iyon bilang “ang panahon ng kapighatian.”

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> "Nakita ko na ang banal na Sabat ay, at mananatiling, ang pader na naghihiwalay sa tunay na Israel ng Diyos at sa mga di-sumasampalataya; at na ang Sabat ang dakilang usapin upang pag-isahin ang mga puso ng mga minamahal na banal ng Diyos na naghihintay. At kung may sinumang sumampalataya, at tinupad ang Sabat, at tinanggap ang pagpapalang kalakip nito, at pagkatapos ay tinalikdan ito at nilabag ang banal na utos, kanyang ipipinid ang mga pintuan ng Banal na Lunsod laban sa kanyang sarili, gaya ng kasiguruhan na mayroong Diyos na naghahari sa kalangitan sa kaitaasan. Nakita ko na ang Diyos ay may mga anak na hindi nakikita ni inoobserbahan ang Sabat. Hindi pa nila itinakwil ang liwanag tungkol dito. At sa pasimula ng panahon ng kapighatian, napuspos kami ng Espiritu Santo habang kami'y lumabas at ipinahayag ang Sabat nang higit na ganap. Ito'y nagpagalit sa iglesia at sa mga Adventista sa pangalan lamang, sapagkat hindi nila mapabulaanan ang katotohanan ng Sabat. At sa panahong ito, ang mga hinirang ng Diyos ay pawang nakitang malinaw na nasa atin ang katotohanan, at sila'y lumabas at tiniis ang pag-uusig kasama namin." A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

Bagaman bahagyang binago, ang gayunding sipi na binanggit ay matatagpuan sa aklat na Early Writings. Sa aklat na iyon, isinama niya ang komentaryo hinggil sa kaniyang pahayag tungkol sa "the time of trouble." Ang A Word to the Little Flock ang unang publikasyon ng mga tapat na Millerites na nadismaya matapos ang Dakilang Kabiguan noong Oktubre 22, 1844, at pagkalipas ng ilang dekada, nang gamitin ng mga editor ang ilang bahagi ng nasabing polyeto upang isama sa aklat na Early Writings, nilinaw nila na ang "the time of trouble" na tinutukoy ay hindi ang pitong huling salot, sapagkat kapag ibinubuhos ang pitong huling salot ay walang kahabagan na nahahalo sa mga paghatol.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> 1. Sa pahina 33 ay nakasaad ang sumusunod: 'Nakita ko na ang banal na Sabat ay, at magiging, pader na naghihiwalay sa pagitan ng tunay na Israel ng Diyos at ng mga di-sumasampalataya; at na ang Sabat ang dakilang usapin na magbubuklod sa mga puso ng mga minamahal ng Diyos na mga banal na naghihintay. Nakita ko na ang Diyos ay may mga anak na hindi nakatatalos at hindi iniingatan ang Sabat. Hindi nila itinakwil ang liwanag hinggil dito. At sa pasimula ng panahon ng kapighatian, napuspos kami ng Espiritu Santo samantalang kami'y humayo at ipinahayag ang Sabat nang higit na ganap.'

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> Ibinigay ang pangitaing ito noong 1847, nang napakakaunti lamang sa mga kapatid sa Advent ang nangangilin sa Araw ng Sabat, at sa mga iyon ay iilan lamang ang inakalang ang pagpangingilin nito ay may sapat na bigat upang maglagay ng malinaw na hangganan sa pagitan ng bayan ng Diyos at ng mga di-sumasampalataya. Ngayon ay nagsisimula nang makita ang katuparan ng pangitaing iyon. Ang “pag-uumpisa ng panahong yaon ng kapighatian,” na binanggit dito, ay hindi tumutukoy sa panahong magsisimula nang ibuhos ang mga salot, kundi sa isang maikling yugto bago pa sila ibuhos, samantalang si Cristo ay nasa santuwaryo. Sa panahong iyon, habang ang gawain ng kaligtasan ay nagwawakas, darating ang kapighatian sa lupa, at magagalit ang mga bansa, gayunman ay pipigilan sila upang hindi hadlangan ang gawain ng ikatlong anghel. Sa panahong iyon darating ang “huling ulan,” o ang kaginhawaan mula sa harapan ng Panginoon, upang magbigay ng kapangyarihan sa malakas na tinig ng ikatlong anghel, at ihanda ang mga banal upang makatayo sa panahong ibubuhos ang pitong huling salot. Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

Kapag ipinatupad ang batas sa Araw ng Linggo sa Estados Unidos, ang pambansang apostasya ay masusundan ng pambansang pagkasira. Sa nasabing batas sa Araw ng Linggo, ang Adventismo sa Estados Unidos ay mahahati sa dalawang uri: ang isa ay tatanggap ng tanda ng hayop, at ang isa naman ay tatanggap ng selyo ng Diyos. Ang pambansang pagkasira ng Estados Unidos ay kinakatawan ng unang tatlong salot sa Ehipto. Magpapatuloy ang mga hatol na iyon hanggang sa pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan; pagkatapos ay ibubuhos ang pitong huling salot na walang halong awa.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

Ang punto ko ay hindi gaanong tungkol sa propetikong kasaysayan ng Ehipto kundi higit sa katotohanang kinikilala ni Ellen White ang Ehipto bilang sagisag ng bansang pumipilit sa buong sanlibutan na tanggapin ang tatak ng halimaw; sapagkat sa paggawa nito ay ginagamit niya ang pasimula upang ilarawan ang wakas, na siyang propetikong lagda ni Jesus bilang Alpha at Omega. Sa salaysay ng Exodo, noong ang Panginoon ay nakikipagtipan sa sinaunang Israel, ipinakilala Niya ang Kanyang sarili sa isang bagong pangalan.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> Nang magkagayo’y sinabi ng Panginoon kay Moises, Ngayon ay makikita mo kung ano ang gagawin ko kay Paraon: sapagkat sa pamamagitan ng malakas na kamay ay papayaunin niya sila, at sa pamamagitan ng malakas na kamay ay ipapalayas niya sila mula sa kanyang lupain.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> At nagsalita ang Diyos kay Moises, at sinabi sa kaniya, Ako ang Panginoon: At ako’y napakita kay Abraham, kay Isaac, at kay Jacob, sa pangalang Diyos na Makapangyarihan sa lahat; ngunit sa aking pangalan na JEHOVAH ay hindi ako nakilala sa kanila.

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> At ipinagtibay ko rin ang aking tipan sa kanila, upang ibigay sa kanila ang lupain ng Canaan, ang lupain ng kanilang pangingibang-bayan, na doo’y sila’y mga tagaibang-bayan. At narinig ko rin ang daing ng mga anak ni Israel, na pinananatili ng mga taga-Ehipto sa pagkaalipin; at naalaala ko ang aking tipan. Kaya’t sabihin mo sa mga anak ni Israel, Ako ang Panginoon, at ilalabas ko kayo mula sa ilalim ng mga pasanin ng mga taga-Ehipto, at ililigtas ko kayo mula sa kanilang pagkaalipin, at tutubusin ko kayo sa pamamagitan ng unat na bisig at ng dakilang mga hatol: At aangkinin ko kayo upang maging bayan ko, at ako’y magiging Diyos ninyo: at inyong malalaman na ako ang Panginoon ninyong Diyos, na naglalabas sa inyo mula sa ilalim ng mga pasanin ng mga taga-Ehipto. At dadalhin ko kayo sa lupain, na tungkol doon ay sumumpa ako na ibibigay kina Abraham, Isaac, at Jacob; at ibibigay ko iyon sa inyo bilang isang mana: Ako ang Panginoon.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> At gayon ang sinabi ni Moises sa mga anak ni Israel; ngunit hindi nila dininig si Moises, dahil sa kapighatian ng espiritu at dahil sa malupit na pagkaalipin. Exodo 6:1-9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

Ipinakikilala dito ng Panginoon si Moises bilang kinatawan ng Kanyang tipan, gaya nina Jacob, Isaac, at Abraham. Hanggang sa kapanahunan ni Moises, ang pangalang JEHOVAH ay hindi pa nakikilala nina Abraham at ng kanyang mga inapo; at sa kasaysayan ng pagpapapanibago ng tipan kay Abraham, nang palalayain na ang mga Hebreo mula sa pagkaalipin sa Ehipto, ipinakilala ng Panginoon ang isang bagong pahayag ng Kanyang katangian, sapagkat ang isang pangalan ay propetikong kumakatawan sa katangian. Nang pumasok si Abram sa tipan kasama ang Panginoon, binago ng Panginoon ang kanyang pangalan upang maging Abraham. Sa pasimula ng propesiya tungkol sa pagkaalipin sa Ehipto, binago ang pangalan ng makataong kinatawan ng tipan, at sa katapusan ng propesiyang iyon ay ipinakilala ng Diyos ang isang bagong pangalan para sa Kanyang sarili.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

Sa ikalabinlimang kabanata, nakipagtipan si Abram, at doon ay ipinahayag ang propesiya ng pagkaalipin sa Egipto sa loob ng apat na raang taon. Sa ikalabimpitong kabanata, ipinagkaloob kay Abram ang rito ng pagtutuli at pinalitan ang mga pangalan niya at ni Sarah.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

Makalipas ang apat na raang taon, ibinangon si Moises upang tuparin ang apat na raang taong propesiya ni Abraham. Sina Abraham, Isaac, Jacob, at Moises ay pawang kumakatawan sa isang daan at apatnapu’t apat na libo na makikipagtipan sa Panginoon sa mga huling araw.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> Sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig na ito, ang tipan ng Diyos sa Kanyang bayang tumutupad sa mga utos ay muling paninibaguhin. Review and Herald, Pebrero 26, 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

Ang pagkakahiwalay ng mga nangingilin ng Sabat na tumatanggap ng tanda ng hayop mula sa mga nangingilin ng Sabat na tumatanggap ng selyo ng Diyos ay naisasakatuparan sa kautusan ng Linggo. Ang pagkakahiwalay ay kinakatawan sa talinghaga ng sampung dalaga.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> Ang talinghaga ng sampung dalaga sa Mateo 25 ay naglalarawan din ng karanasan ng sambayanang Adventista. The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “Madalas na itinuturo sa akin ang talinghaga ng sampung dalaga, na lima sa kanila ay matatalino, at lima ay mga mangmang. Ang talinghagang ito ay natupad na at matutupad pa sa bawat titik, sapagkat mayroon itong natatanging paglalapat sa panahong ito; at, gaya ng mensahe ng ikatlong anghel, ay natupad na at patuloy na magiging kasalukuyang katotohanan hanggang sa katapusan ng panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

Ang talinghaga ay natupad noong Oktubre 22, 1844, nang ang mga dalagang matatalino at ang mga dalagang hangal sa kasaysayan ng mga Millerita ay pinaghiwalay. Ang pasimula ng Adventismo ay kumakatawan sa wakas ng Adventismo, at ang paghihiwalay sa wakas ay isang katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga, at ang paghihiwalay sa wakas ay idinulot ng batas sa Linggo.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “Muli, itinuturo ng mga talinghagang ito na wala nang probasyon pagkatapos ng paghuhukom. Kapag natapos na ang gawain ng ebanghelyo, kaagad na susunod ang pagkakahiwalay ng mabubuti at masasama, at ang kapalaran ng bawat pangkat ay magpakailanmang nakatakda.” Christ's Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

Ayon sa talinhaga ng sampung dalaga, ang mga matatalinong dalaga ng Adventismo ang tatanggap ng selyo ng Diyos, at ang mga mangmang na dalaga ng Adventismo ang tatanggap ng tatak ng halimaw sa panahon ng batas sa Linggo sa Estados Unidos. Ang mga mangmang na dalaga ay kinakatawan din bilang mga taga-Laodicea.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> Ang kalagayan ng Iglesia na kinakatawan ng mga hangal na dalaga ay tinutukoy din bilang kalagayang Laodiceano. Review and Herald, Agosto 19, 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

Sa mga huling araw, kapag muling pinagtibay ng Diyos ang Kanyang tipan sa Kanyang bayang tumutupad sa Kanyang mga utos, ihahayag Niya ang isang bagong pangalan para sa Kanyang sarili, gaya ng ginawa Niya noong muling pinagtibay Niya ang tipan sa kapanahunan ni Moises. Ang kalagayan ng mga hangal na dalaga ay ito: wala silang langis, at ang kalagayan ng mga taga-Laodicea ay lubha silang bulag kaya hindi nila nakikita na wala silang langis. Malinaw na kung ang mga hangal na dalaga ay mga taga-Laodicea, kung gayon ang mga matatalinong dalaga ay mga taga-Filadelfia.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia ay isulat: Ganito ang sinasabi niya na Banal, siya na Totoo, siya na may susi ni David, na nagbubukas at walang makapagsasara; at nagsasara at walang makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa; narito, naglagay ako sa harap mo ng isang pintuang bukás na walang makapagsasara; sapagkat kaunti ang iyong lakas, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> Narito, yaong mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Hudyo, at hindi naman, kundi nagsisinungaling—narito, gagawin kong pumarito sila at sumamba sa harap ng iyong mga paa, at maalaman nila na inibig kita. Sapagkat tinupad mo ang salita ng aking pagtitiis, akin namang iingatan ka mula sa oras ng tukso, na darating sa buong sanlibutan, upang subukin ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> Narito, ako’y parirating madali; panghawakan mong mahigpit ang tinataglay mo, upang walang sinuman ang kumuha ng iyong putong. Ang magtatagumpay ay gagawin kong isang haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kanya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, ang bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit buhat sa aking Diyos; at isusulat ko sa kanya ang aking bagong pangalan. Ang may tainga, makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:7-13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

Ang mga taga-Filadelfia ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu’t apat na libo, at ipinangako na isusulat ng Diyos ang Kaniyang bagong pangalan sa kanila. Kapag pumasok ang Panginoon sa tipan kasama ang isandaan at apatnapu’t apat na libo, ipakikilala Niya ang isang bagong pangalan para sa Kaniyang sarili. Sinabihan si Abraham ng Panginoon na Siya ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> At nang si Abram ay siyamnapu’t siyam na taong gulang, nagpakita ang Panginoon kay Abram at sinabi sa kanya, Ako ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat; lumakad ka sa harap ko, at maging sakdal ka. At itatatag ko ang aking tipan sa pagitan ko at sa iyo, at lubhang pararamihin kita. At si Abram ay nagpatirapa; at nangusap ang Diyos sa kanya, na sinasabi, Tungkol sa akin, narito, ang aking tipan ay sumasaiyo, at ikaw ay magiging ama ng maraming bansa. Hindi na tatawaging Abram ang iyong pangalan, kundi Abraham ang magiging pangalan mo; sapagkat ginawa kitang ama ng maraming bansa. Henesis 17:1–5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

Nang unang pumasok ang Panginoon sa tipan kasama ang isang piniling bayan sa panahon ni Abraham, ipinakilala Niya ang Kanyang sarili bilang ang Diyos na Makapangyarihan sa lahat. Nang lalo Niyang pinalawig ang Kanyang ugnayang tipan sa panahon ni Moises, sa unang pagkakataon ipinakilala Niya ang Kanyang sarili bilang JEHOVAH. Nang dumating si Jesus upang pagtibayin ang tipan sa marami sa loob ng isang sanlinggo, ipinakilala Niya ang isang bagong pangalan ng Diyos na minsan lamang naipahayag sa Lumang Tipan, at iyon ay sa pamamagitan ng isang taga-Babilonia.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> Nang magkagayo’y si Nebukadnezar na hari ay nanggilalas, at nagmadaling tumindig, at nagsalita, at sinabi sa kaniyang mga tagapayo, Hindi ba’t tatlong lalaking gapos ang ating inihagis sa kalagitnaan ng apoy? Sumagot sila at sinabi sa hari, Totoo, O hari. Sumagot siya at nagsabi, Narito, nakikita ko ang apat na lalaking nakakalag, naglalakad sa kalagitnaan ng apoy, at wala silang pinsala; at ang anyo ng ikaapat ay tulad sa Anak ng Diyos. Daniel 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

Napakadaling patunayan na ang ikatlong kabanata ng Daniel ay tumutukoy sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Sa Daniel 3, sina Shadrach, Meshach at Abednego ay kumakatawan sa isandaan at apatnapu't apat na libo. Ang isandaan at apatnapu't apat na libo ang mga nagpapanibago ng tipan sa huling pagkakataon. Sa Daniel 3, nasasaksihan natin ang isang propetikong paglalarawan ng batas ng Linggo at ng kasaysayan ng huling ulan. Si Cristo ay nasa mga apoy ng pag-uusig kasama ang Kaniyang tatlong tapat na lingkod, at muli rin Siyang daroon, na kumakatawan hindi lamang sa isandaan at apatnapu't apat na libo, kundi pati sa tatlong mensahe ng mga anghel. Sa apoy, na sumasagisag sa krisis ng batas ng Linggo, Siya ay kinikilala sa isa sa Kaniyang mga pangalan, at ito ay pangalang hindi ipakikilala sa kasaysayan hanggang sa dumating si Cristo bilang Anak ng Diyos. Sa paglalarawan ng ikatlong kabanata, nakikita natin ang mga nagpapanibago ng tipan sa wakas ng sanlibutan na nakikipag-ugnayan kay Cristo sa gitna ng huling krisis, at Siya ay may pangalang hindi nalalaman ninuman.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

Bago ako lumihis nang labis sa ating pagtalakay hinggil sa pagpapalaya mula sa Ehipto na sumasagisag sa batas ng Linggo sa Estados Unidos, marapat nating alalahanin na bago nagsimula ang una sa sampung salot sa Ehipto, nagkaroon ng tunay na kilusang Sabat.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> At sinabi ni Faraon, Narito, ang bayan sa lupain ngayon ay marami, at inyong pinapahinga sila sa kanilang mga pasanin. At nag-utos si Faraon nang araw ding yaon sa mga tagapangasiwa ng paggawa ng bayan, at sa kanilang mga opisyal, na sinasabi, Huwag na kayong magbigay pa sa bayan ng dayami upang gumawa ng ladrilyo, gaya ng dati: hayaang sila'y pumaroon at magtipon ng dayami para sa kanilang sarili. At ang takdang bilang ng mga ladrilyo, na ginagawa nila noong una, ay ipapasan ninyo sa kanila; huwag kayong magbabawas ni anuman doon: sapagkat sila'y mga walang ginagawa; kaya sila sumisigaw, na sinasabi, Pumaroon tayo at maghain sa ating Diyos. Magpataw pa kayo ng lalong mabigat na gawain sa mga lalaki, upang magpagal sila roon; at huwag nilang pag-ukulan ng pansin ang mga walang kabuluhang salita. At ang mga tagapangasiwa ng paggawa ng bayan ay lumabas, at ang kanilang mga opisyal, at nagsalita sila sa bayan, na sinasabi, Ganito ang sabi ni Faraon, Hindi ko kayo bibigyan ng dayami. Humayo kayo, humanap kayo ng dayami saan man ninyo ito masumpungan: gayon ma'y walang anuman sa inyong gawain ang mababawasan. Kaya ang bayan ay nangalat sa buong lupain ng Egipto upang magtipon ng pinagtabasan sa halip na dayami. At pinagdali sila ng mga tagapangasiwa, na sinasabi, Tuparin ninyo ang inyong mga gawain, ang inyong araw-araw na takdang gawain, gaya noong may dayami. At ang mga opisyal ng mga anak ni Israel, na itinalaga ng mga tagapangasiwa ni Faraon sa kanila, ay hinagupit, at sila'y tinanong, Bakit hindi ninyo natupad ang inyong takdang gawain sa paggawa ng ladrilyo, kahapon at ngayon, gaya ng dati? Nang magkagayo'y ang mga opisyal ng mga anak ni Israel ay lumapit at dumaing kay Faraon, na nagsasabi, Bakit mo ginagawi nang ganito ang iyong mga lingkod? Walang dayaming ibinibigay sa iyong mga lingkod, at sinasabi nila sa amin, Gumawa kayo ng ladrilyo: at, narito, ang iyong mga lingkod ay hinahagupit; datapuwa't ang pagkukulang ay nasa iyong sariling bayan. Nguni't sinabi niya, Kayo'y mga walang ginagawa, kayo'y mga walang ginagawa: kaya ninyo sinasabi, Pumaroon tayo at maghain sa Panginoon. Kaya ngayon, humayo kayo, at gumawa; sapagkat walang dayaming ibibigay sa inyo, gayon ma'y magbibigay pa rin kayo ng takdang bilang ng mga ladrilyo. At nakita ng mga opisyal ng mga anak ni Israel na sila'y nasa masamang kalagayan, yamang sinabi, Huwag ninyong babawasan ang anuman sa inyong mga ladrilyo sa inyong araw-araw na takdang gawain. Exodo 5:5-19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

Bago magkabisa ang batas ng Linggo, magkakaroon ng patuloy na tumitinding pag-uudyok laban sa mga nangingilin ng ikapitong-araw na Sabat, gaya ng nangyari bago sumapit ang mga salot sa Ehipto. Si Moises ang itinuro, kapwa ng mga Ehipsiyo at ng mga Hebreo, bilang siyang pinagmumulan ng lahat ng kaguluhan, gaya ng pag-aakusa ni Ahab kay Elias na siya ang sanhi ng kaguluhan.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> At nangyari, nang makita ni Ahab si Elias, na sinabi ni Ahab sa kaniya, Ikaw ba ang nagdudulot ng ligalig sa Israel? At sumagot siya, Hindi ako ang nagdulot ng ligalig sa Israel; kundi ikaw, at ang sambahayan ng iyong ama, sapagkat inyong iniwan ang mga utos ng Panginoon, at ikaw ay sumunod sa mga Baal. 1 Mga Hari 18:17, 18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

Ang salaysay ni Moises ay naglalarawan ng kasaysayan ng batas ng Linggo, at ang salaysay ni Elias ay naglalarawan ng kasaysayan ng batas ng Linggo. Magkakasama man o magkahiwalay, sina Moises at Elias ay mga simbolo. Sa Pagbabagong-anyo ni Cristo, magkasama nilang kinatawan ang isandaang apatnapu't apat na libo na hindi mamamatay, at ang mga namamatay sa Panginoon. Si Moises ay muling binuhay; si Elias ay hindi kailanman namatay. Sila rin ang dalawang propeta na nagpapahirap sa mga tao sa Apocalipsis labing-isa. Maraming katotohanan ang kinakatawan nina Moises at Elias bilang mga simbolo, at umaasa kaming tatalakayin iyon sa ibang pagkakataon.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago sumapit ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: At kaniyang ibabaling ang puso ng mga ama tungo sa mga anak, at ang puso ng mga anak tungo sa kanilang mga ama, baka ako’y dumating at hampasin ang lupain ng sumpa. Malakias 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

Kaagad bago magsara ang probasyon ng sangkatauhan, lilitaw si "Elias na propeta" na may dalang isang natatanging mensaheng ibabalik ang "puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama." Ang lahat ng mga propeta ay nagpapatotoo tungkol sa wakas ng sanlibutan, at silang lahat ay nagkakasang-ayon sa isa't isa.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> At ang mga espiritu ng mga propeta ay napasasakop sa mga propeta. Sapagkat ang Diyos ay hindi Diyos ng kaguluhan, kundi ng kapayapaan, gaya sa lahat ng mga iglesya ng mga banal. 1 Corinto 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

Ang mensahe ni Elias ay dumarating kaagad bago ang dakila at kakila-kilabot na araw ng Panginoon; samakatuwid, ito mismo ang natatanging mensahe sa Aklat ng Pahayag na tinatawag na "ang Pahayag ni Jesucristo." Kapag "malapit na ang panahon," ipinakikita ng natatanging mensahe ni Elias sa mga lingkod ng Diyos ang "mga bagay na kailangang maganap sa lalong madaling panahon."

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Ang Pahayag ni Jesucristo, na ibinigay sa kaniya ng Diyos, upang ipakita sa kaniyang mga alipin ang mga bagay na dapat maganap sa madaling panahon; at sa pamamagitan ng kaniyang anghel ay sinugo at ipinahiwatig niya ito sa kaniyang alipin na si Juan; na siyang nagpatotoo sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Jesucristo, at sa lahat ng mga bagay na nakita niya. Mapalad ang bumabasa, at ang mga nakikinig sa mga salita ng propesiyang ito, at iniingatan ang mga bagay na nasusulat dito: sapagkat malapit na ang panahon. Pahayag 1:1-3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

Pansinin na kapag ginagamit ni Malakias si Elias bilang sagisag, isinasama niya ang tuwirang pagtukoy sa pagtupad sa mga utos.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> Alalahanin ninyo ang kautusan ni Moises na aking lingkod, na iniutos ko sa kaniya sa Horeb para sa buong Israel, kalakip ang mga palatuntunan at mga kahatulan. Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon: at kaniyang ibabalik ang puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama, baka ako’y pumarito at hampasin ko ang lupa ng sumpa. Malakias 4:4-6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

Ang tatlong talatang ito ang pinakahuling mga talata ng Lumang Tipan, at naglalaman ng huling pangako ng Lumang Tipan, gayundin ng pagbibigay-diin sa pagsunod sa Sampung Utos. May pitong "pagpapala" sa Aklat ng Pahayag, at ang panghuli ay isang pagpapala sa mga sumusunod sa Sampung Utos.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> Ako ang Alfa at ang Omega, ang pasimula at ang wakas, ang una at ang huli. Mapapalad ang mga tumutupad sa kanyang mga utos, upang magkaroon sila ng karapatan sa punongkahoy ng buhay, at sa pamamagitan ng mga pintuang-bayan ay makapasok sa lunsod. Apocalipsis 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

Ang huling pangako sa Lumang Tipan ay nag-aatas sa atin na "Alalahanin" ang Sampung Utos, ngunit sa gayong paraan ay binibigyang-diin nito ang isang utos na naglalaman ng utos na "alalahanin."

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Alalahanin mo ang araw ng Sabbath, upang ito’y ipangilin. Anim na araw kang magpapagal at gagawin mo ang lahat ng iyong gawain; ngunit ang ikapitong araw ay Sabbath ng Panginoon mong Diyos. Sa araw na iyon ay huwag kang gagawa ng anumang gawain: ikaw, ni ang iyong anak na lalaki, ni ang iyong anak na babae, ni ang iyong aliping lalaki, ni ang iyong aliping babae, ni ang iyong mga hayop, ni ang tagaibang-lupa na nasa loob ng iyong mga pintuang-bayan. Sapagkat sa anim na araw ay ginawa ng Panginoon ang langit at ang lupa, ang dagat, at ang lahat ng nasa mga iyon, at nagpahinga sa ikapitong araw; kaya’t pinagpala ng Panginoon ang araw ng Sabbath at pinabanal ito. Exodo 20:8-11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

Ang huling pangako sa kapwa Lumang at Bagong Tipan ay binibigyang-diin ang mga utos ng Diyos, na may natatanging pagbibigay-diin sa Sabat ng Ikapitong Araw. Sinasabi ni Malakias na “alalahanin,” at ipinabatid sa atin ni Juan na pinagpala ang gumagawa nito. Ang Sabat ng Ikapitong Araw ay nagpapagunita ng paglalang ng Diyos at ng kanyang kapangyarihang lumikha. Ang Sabat ay nagiging sentro rin ng kontrobersiya sa mga huling araw ng kasaysayan ng daigdig. Kapag itinala ni Juan ang “pagpapala” sa mga tumutupad sa kanyang mga utos, isinusulat lamang niya ang ipinahayag ni Jesus, ang Alpha at Omega, ang pasimula at wakas, ang una at ang huli. Kaya’t ang huling pangako ng Bagong Tipan ay may kinalaman sa Sabat ng Ikapitong Araw at gayundin sa katangiang nauukol sa pagka-Diyos na nagpapakilala sa wakas sa pamamagitan ng pasimula.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

Ang unang katotohanang binanggit sa Genesis—na ang ibig sabihin ay “mga pasimula”—ay tumutukoy sa Lumikha at sa sangnilikha, at nagbibigay ng natatanging diin sa Sabat. Kapag pinagsama-sama, taludtod sa taludtod, ang simula ng Lumang Tipan at ang wakas ng kapwa Lumang at Bagong Tipan ay nagbibigay-diin sa Diyos bilang Lumikha, sa Sampung Utos, sa utos tungkol sa Sabat, at na si Jesus ang pasimula at ang wakas.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

Ginamit ni Malakias si Propeta Elias bilang isang sagisag sa huling pangako ng Lumang Tipan, at siya ang propetang humarap kina Jezebel at Ahab. Ginagamit ng Aklat ng Pahayag si Jezebel bilang sagisag ng Papado, at ang sampung hari bilang sagisag ng Mga Nagkakaisang Bansa. Ang pagharap ni Elias kina Ahab at Jezebel ay kumakatawan sa pagharap ng isandaan at apatnapu’t apat na libo sa Mga Nagkakaisang Bansa, na binibigyang-kapangyarihan ng Estados Unidos at pinapatnubayan ng Papado. Bilang hari ng sampung hilagang lipi ng Israel, si Ahab ay kumakatawan sa kapangyarihang namumuno sa sampung lipi; sa gayo’y sumasagisag ito sa Estados Unidos (Ahab) na nagbibigay ng kapangyarihan sa Mga Nagkakaisang Bansa (ang sampung lipi o sampung hari sa Pahayag labing-pito) upang isagawa ang pag-uusig sa mga tagapangingilin ng Sabat para sa Papado (Jezebel). Kapag ginamit ni Malakias si Elias upang katawanin ang isang mensaheng nauuna sa dakila at kakila-kilabot na araw ng Panginoon, kinakatawan ni Elias ang mga inuusig ng makabagong Roma (ang dragon, ang halimaw at ang bulaang propeta), gaya ng pag-uusig sa kaniya ni Jezebel sa loob ng tatlo’t kalahating taon. Ang pagbibigay-diin sa Sabat sa pamamagitan ng paggamit ng salitang "alalahanin" sa Malakias 4:4 ay nagdaragdag ng krisis ng batas sa Linggo sa balangkas na propetikong inilalarawan ni Malakias.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

Marami pang dapat idagdag sa pagsasaalang-alang sa mga katotohanang naipahahayag sa pamamagitan ng paghahambing ng pasimula ng Lumang Tipan sa katapusan ng Lumang Tipan, at saka sa paghahambing ng pasimula ng Bibliya sa katapusan ng Bibliya. Sa aklat ng Genesis, matatagpuan ang Manlilikha, ang paglikha, at ang Araw ng Sabat na nagpapagunita sa paglikha. Sa aklat ng Malakias, ang utos tungkol sa Sabat ay kinikilala bilang isyung krisis na hahantong sa pagsasara ng panahon ng probasyon ng sangkatauhan at sa pitong huling salot, o, gaya ng tawag ni Malakias dito, “ang dakila at kakila-kilabot na araw ng Panginoon.” Si Elias ay kumakatawan sa bayan ng Diyos na ipinapahayag ang mensahe ng ikatlong anghel sa isang nangamamatay na sanlibutan.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> Sa kasalukuyan, sa diwa at kapangyarihan ni Elias at ni Juan Bautista, ang mga sugong itinalaga ng Diyos ay tinatawag ang pansin ng isang mundong nakatakdang humarap sa paghatol sa mga mapitagang kaganapang malapit nang maganap kaugnay ng mga huling oras ng probasyon at ng pagpapakita ni Cristo Jesus bilang Hari ng mga hari at Panginoon ng mga panginoon. Mga Propeta at mga Hari, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

Ang simula ng Bibliya, na siya ring simula ng Lumang Tipan, ay tumutukoy sa iisang salaysay na katulad ng nasa wakas ng kapwa Tipan; subalit ang bawat simula at wakas ay may sariling katotohanang binibigyang-diin at iniaambag sa mensahe. Sa Henesis, ang pokus ay nasa mga gawa ng Diyos; sa Malakias, ang pokus ay nasa mensaheng nagbababala ng darating na krisis. Sa wakas ng Pahayag, inihahayag ang Alpha at Omega. Sa unang aklat ng Bagong Tipan, mababasa natin ang sumusunod.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> Ang aklat ng talaangkanan ni Jesucristo, na anak ni David, na anak ni Abraham.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> Si Abraham ay naging ama ni Isaac; at si Isaac ay naging ama ni Jacob; at si Jacob ay naging ama ni Judas at ng kaniyang mga kapatid; At si Judas ay naging ama nina Phares at Zara kay Thamar; at si Phares ay naging ama ni Esrom; at si Esrom ay naging ama ni Aram; At si Aram ay naging ama ni Aminadab; at si Aminadab ay naging ama ni Naasson; at si Naasson ay naging ama ni Salmon; At si Salmon ay naging ama ni Booz kay Rachab; at si Booz ay naging ama ni Obed kay Ruth; at si Obed ay naging ama ni Jesse; At si Jesse ay naging ama ni David na hari; at si David na hari ay naging ama ni Solomon sa dating asawa ni Urias; At si Solomon ay naging ama ni Roboam; at si Roboam ay naging ama ni Abia; at si Abia ay naging ama ni Asa; At si Asa ay naging ama ni Josaphat; at si Josaphat ay naging ama ni Joram; at si Joram ay naging ama ni Ozias; At si Ozias ay naging ama ni Joatham; at si Joatham ay naging ama ni Achaz; at si Achaz ay naging ama ni Ezekias; At si Ezekias ay naging ama ni Manasses; at si Manasses ay naging ama ni Amon; at si Amon ay naging ama ni Josias; At si Josias ay naging ama ni Jechonias at ng kaniyang mga kapatid, sa panahon ng pagkatapon sa Babilonia: At pagkatapos ng pagkatapon sa Babilonia, si Jechonias ay naging ama ni Salathiel; at si Salathiel ay naging ama ni Zorobabel; At si Zorobabel ay naging ama ni Abiud; at si Abiud ay naging ama ni Eliakim; at si Eliakim ay naging ama ni Azor; At si Azor ay naging ama ni Sadoc; at si Sadoc ay naging ama ni Achim; at si Achim ay naging ama ni Eliud; At si Eliud ay naging ama ni Eleazar; at si Eleazar ay naging ama ni Matthan; at si Matthan ay naging ama ni Jacob; At si Jacob ay naging ama ni Joseph na asawa ni Mary, na sa kaniya ay ipinanganak si Jesus, na tinatawag na Cristo.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> Kaya’t ang lahat ng mga salinlahi mula kay Abraham hanggang kay David ay labing-apat na salinlahi; at mula kay David hanggang sa pagkatapon sa Babilonia ay labing-apat na salinlahi; at mula sa pagkatapon sa Babilonia hanggang kay Cristo ay labing-apat na salinlahi.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> At ganito ang kapanganakan ni Jesucristo: Nang si Maria na kaniyang ina ay nakatakdang ipakasal kay Jose, bago sila magsama, nasumpungan siyang nagdadalang-tao sa pamamagitan ng Espiritu Santo. At si Jose na kaniyang asawa, palibhasa’y isang taong matuwid at ayaw siyang ilantad sa kahihiyan, ay nagpasiyang hiwalayan siya nang lihim. Datapuwa’t samantalang pinagninilayan niya ang mga bagay na ito, narito, ang anghel ng Panginoon ay nagpakita sa kaniya sa isang panaginip, na nagsasabi, Jose, anak ni David, huwag kang matakot na tanggapin si Maria na iyong asawa; sapagkat ang ipinaglihi sa kaniya ay mula sa Espiritu Santo.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> At siya'y manganganak ng isang anak na lalaki, at tatawagin mong JESUS ang kanyang pangalan; sapagkat ililigtas niya ang kanyang bayan mula sa kanilang mga kasalanan. Ngayo'y nangyari ang lahat ng ito, upang matupad ang sinalita ng Panginoon sa pamamagitan ng propeta, na nagsasabi, Narito, ang isang birhen ay magdadalang-tao, at manganganak ng isang anak na lalaki, at tatawagin nilang Emmanuel ang kanyang pangalan, na kung ipapakahulugan ay, Ang Diyos ay kasama natin. Pagkatapos, si Jose, pagkagising mula sa kanyang pagkakatulog, ay ginawa ang iniutos sa kanya ng anghel ng Panginoon, at tinanggap niya ang kanyang asawa; at hindi niya siya nakilala hanggang sa ipinanganak niya ang kanyang panganay na anak na lalaki; at tinawag niya ang kanyang pangalan na JESUS. Mateo 1:1-25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

Ang simula ng Bagong Tipan ay umaayon sa simula at wakas ng Lumang Tipan at sa wakas ng Bagong Tipan, sapagkat binibigyang-diin nito ang kapangyarihang mapaglikha ng Diyos; sapagkat ang kapangyarihang ginamit ni Cristo upang likhain ang lahat ng bagay sa loob ng anim na araw ay ang gayunding kapangyarihan na Kaniyang ginagamit upang “iligtas ang Kaniyang bayan mula sa kanilang mga kasalanan.” Ang salitang Emmanuel, gaya ng binabanggit ng sipi mula sa mga sulatin ni Isaias, ay nangangahulugang “Diyos na kasama natin.” Nananahan Siya sa Kaniyang bayan sa pamamagitan ng pag-iisa ng Kaniyang pagka-Diyos at ng ating pagkatao, at ito ang mismong pag-iisa na Kaniyang isinakatuparan nang Siya’y nagkatawang-tao sa sinapupunan ni Maria.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> Walang anumang kulang sa sakdal na pagtalima ang makatutugon sa pamantayan ng hinihingi ng Diyos. Hindi Niya iniwang hindi tiyak ang Kanyang mga hinihingi. Wala Siyang iniutos na hindi kinakailangan upang dalhin ang tao sa pagkakasundo sa Kanya. Dapat nating ituro sa mga makasalanan ang Kanyang huwaran ng pagkatao at akayin sila kay Cristo, na sa pamamagitan lamang ng Kanyang biyaya maisasakatuparan ang huwarang ito.

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> Ang Tagapagligtas ay inako ang mga kahinaan ng sangkatauhan at namuhay ng isang buhay na walang kasalanan, upang ang mga tao’y huwag mangamba na, dahil sa kahinaan ng likas na pagkatao, hindi sila makapagtagumpay. Si Cristo ay pumarito upang gawin tayong ‘mga kabahagi ng banal na kalikasan,’ at ang Kanyang buhay ay nagpapahayag na ang pagkatao, kapag pinagsanib sa pagka-Diyos, ay hindi nagkakasala. Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

Sa pasimula ng Bagong Tipan, tinutukoy kung saan, kailan, at bakit inako ni Jesus ang ating likás na pagkatao. Ginawa niya ito upang ipamalas na ang kapangyarihang pantao na kaisa ng kapangyarihang banal ay hindi nagkakasala. Ang kasalanan ay paglabag sa kautusan, na ayon kay Malakias ay dapat nating "alalahanin." Ipinabatid sa atin ni Juan na ang mga tumutupad sa kautusan, at sa gayo’y hindi nagkakasala, ay makakapasok sa mga pintuang-bayan ng langit. Tinutukoy ni Mateo na ang isang makasalanan ay maaaring madaig ang kasalanan, kung paanong si Cristo ay nagtagumpay. Kapag si Cristo ay nasa atin, (ang pag-asa ng kaluwalhatian) taglay natin sa ating kalooban ang kapangyarihang mapaglikha na siyang lumikha ng sansinukob. Ang posibilidad na ito ay ipinagkaloob dahil pinili ni Cristo na pumasok sa pamilyang pantao, at magpakailanman ay maging hindi lamang ang Anak ng Diyos kundi maging Anak din ng tao.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

Isang natatanging mensahe ng katotohanan, buhat sa Aklat ng Apocalipsis, ang ipinahayag sa bayan ng Diyos bago mismo ang pagsasara ng probasyon ng sangkatauhan. Ang nasabing mensahe ay siya ring "mensaheng Elias" ni Malakias na ipinapahayag bago ang "kakilakilabot na araw ng Panginoon."

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

Sa pasimula ng kapwa Lumang at Bagong Tipan, at sa katapusan ng Bagong Tipan, ipinakikilala ang mga tiyak na katangian ng Diyos. Sa Genesis Siya ang Manlilikha, at sa katapusan ng Pahayag Siya ang Alpha at Omega. Sa pasimula ng Bagong Tipan, Siya ay naging Anak ng Tao. At sa katapusan ng Lumang Tipan, nasusumpungan natin ang prinsipyong gagamitin ng mensaherong si Elijah upang maisakatuparan ang mensaheng ipahahayag niya bilang pagbaling ng mga puso ng mga ama tungo sa mga anak, at gayundin naman sa kabaligtaran.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Ang prinsipyong propetiko na inilalapat ni Elias upang iharap ang kaniyang mensaheng babala ay yaon din ang ipinag-utos kay Juan na gawin sa Aklat ng Pahayag. Si Elias “ay panunumbalikin ang puso ng mga ama sa mga anak, at ang puso ng mga anak sa kanilang mga ama,” at si Juan ay inutusang isulat ang mga bagay na umiiral noon at, sa paggawa niya nito, kasabay niyang isinusulat ang mga bagay na darating. Ginamit si Juan upang ilarawan kung paano kumikilos ang prinsipyong Alpha at Omega sa Salitang propetiko, at ibabatay ni Elias ang kaniyang mensahe sa gayunding prinsipyo. Kapag inihahambing natin ang simula ng Bibliya sa wakas nito, inihahambing natin ang Luma sa Bago. Ang ama ang pasimula ng kaniyang anak, at ang anak ang wakas ng ama. Ang isang daan at apatnapu’t apat na libo ang huling salinlahi ng mga anak ni Abraham, at ang kasaysayan nang nakipagtipan ang Diyos kay Abraham ay sumasagisag sa kasaysayan kung kailan pinanibago ng Diyos ang tipang iyon sa isang daan at apatnapu’t apat na libo.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> Kaya nga ito ay sa pamamagitan ng pananampalataya, upang ito’y maging ayon sa biyaya; upang ang pangako ay matiyak sa lahat ng binhi; hindi lamang sa mga nasa ilalim ng kautusan, kundi pati sa mga nasa pananampalataya ni Abraham, na siyang ama nating lahat. Roma 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

Ang mensahe ni Elias ay kumakatawan sa prinsipyo ng Alpha at Omega, sapagkat ang mga ama ang Alpha at ang mga anak ang Omega. Ang mensahe ni Elias ay magbabalik ng mga puso ng mga ama tungo sa mga anak. Tinukoy ni Cristo si Juan Bautista bilang si Elias at tinukoy ni Ellen White si William Miller bilang kapuwa si Elias at si Juan Bautista. Ang mensahe ng lahat ng mga lalaking kumakatawang ito ay inilalarawan bilang nagbabalik ng mga puso ng mga ama tungo sa mga anak at gayon din ng mga anak tungo sa mga ama. Ang gawaing iyon ay kumakatawan sa epekto ng mensahe sa pagbaling ng mga puso ng mga tao sa kanilang Amang nasa langit, subalit higit pa ang kahulugan nito, sapagkat ito’y isang sagisag ng gawaing iyon. Sa propesiya sa Bibliya, ang mga sagisag ay may mahigit sa isang kahulugan at dapat kilalanin ayon sa konteksto.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> "Ano ang dahilan kung bakit naging dakila si Juan Bautista? Ipinid niya ang kaniyang isipan sa malawak na kabuuan ng tradisyong iniharap ng mga tagapagturo ng bansang Hudyo, at ito’y binuksan naman sa karunungang mula sa itaas. Bago siya ipanganak ay nagpatotoo na ang Espiritu Santo tungkol kay Juan: ‘Siya’y magiging dakila sa paningin ng Panginoon, at hindi siya iinom ng alak ni matapang na inumin; at siya’y mapupuspos ng Espiritu Santo.... At marami sa mga anak ni Israel ay kaniyang ibabalik sa Panginoon na kanilang Diyos. At siya’y mauuna sa harap Niya sa espiritu at kapangyarihan ni Elias, upang ibalik ang mga puso ng mga ama sa mga anak, at ang mga masuwayin sa karunungan ng mga matuwid; upang ihanda ang isang bayang nakahanda para sa Panginoon.’ Lucas 1:15-17." Mga Payo sa mga Magulang, mga Guro, at mga Mag-aaral, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

Ang mensahe ay nilayon upang ang mga pumipiling makinig ay ibaling ang kanilang mga puso sa Amang Makalangit, subalit ang pangunahing propetikong simulain na gagamitin upang ihatid ang mensaheng babala ay ang katotohanang si Cristo ang Alfa at Omega, ang Una at ang Huli, ang Pasimula at ang Wakas. Ang mensahe ni Elias ay nakasalig sa paglalahad ng Propetikong Salita ng Diyos mula sa pananaw na si Jesucristo ang Salita ng Diyos, at na ang mga alituntuning umiiral sa Bibliya ay mga katangian din ng Kanyang likas.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> Ang kautusan ng Diyos ay kasing-banal ng Diyos mismo. Ito ay pahayag ng Kanyang kalooban, salamin ng Kanyang likas, pagpapahayag ng banal na pag-ibig at karunungan. Ang kaayusan ng sangnilikha ay nakasalalay sa sakdal na pag-ayon ng lahat ng nilalang, ng bawat bagay, may-buhay at walang-buhay, sa kautusan ng Maylalang. Itinakda ng Diyos ang mga batas para sa pamamahala, hindi lamang ng mga may-buhay, kundi ng lahat ng pagkilos ng kalikasan. Ang lahat ay nasa ilalim ng mga nakatakdang batas na hindi maaaring labagin. Ngunit habang ang lahat sa kalikasan ay pinamamahalaan ng mga likas na batas, ang tao lamang, sa lahat ng nananahan sa lupa, ang nananagot sa batas moral. Sa tao, na siyang korona ng paglalalang, ipinagkaloob ng Diyos ang kapangyarihang maunawaan ang Kanyang mga hinihingi, maunawaan ang katarungan at kabutihang-loob ng Kanyang kautusan, at ang banal na pag-angkin at mga kahilingan nito sa kanya; at sa tao ay hinihingi ang walang paglihis na pagsunod. Patriarchs and Prophets, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

Ang lahat ng bagay (at kabilang dito ang Bibliya, sapagkat ang Bibliya ay isang bagay at kung ito ay isang bagay, kung gayon bahagi ito ng lahat ng bagay) ay nasa ilalim ng mga nakapirming batas. Ang Bibliya ay may mga nakapirming batas o mga tuntuning nagpapatnubay sa wastong pagpapakahulugan nito. Isa sa mga tuntuning iyon ay ito: ipinagkakakilanlan ng Bibliya ang wakas ng isang bagay sa pasimula nito. Si Jesus ang Salita ng Diyos, at Siya ang una at ang huli, at ito ay isang "nakapirming batas" at isang katangian ng Kanyang pagkatao.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

Ginamit namin ang panimulang ito tungkol kay Elias upang ipakita na ang pasimula at wakas ng kapwa Lumang Tipan at Bagong Tipan ay nagkakatugma. Ang wakas ng Bibliya, na siya ring wakas ng aklat ng Apocalipsis, ay sumasang-ayon din sa pasimula ng Apocalipsis. May limang saksi sa gayon ding mga katotohanan, batay sa prinsipyong—na isang likas na katangian ng Diyos—na lagi’t laging inilalarawan ng Salita ng Diyos ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula ng bagay na iyon. Ang katotohanang ito ay bahagi ng kahulugan ng pahayag na si Jesucristo ang Alpha at Omega.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> Kay apostol Juan, sa pulo ng Patmos, ay nabuksan ang mga tanawin hinggil sa karanasan ng iglesia, na may malalim at kapanapanabik na kabuluhan. Ang mga paksa na may matinding kawilihan at napakalaking kabuluhan ay iniharap sa kanya sa mga larawan at mga sagisag, upang ang bayan ng Diyos ay maging maalam hinggil sa mga panganib at mga tunggaliang nasa harap nila. Ipinahayag kay Juan ang kasaysayan ng mundong Kristiyano hanggang sa mismong wakas ng panahon. Sa lubos na linaw ay nakita niya ang kalagayan, mga panganib, mga tunggalian, at ang pangwakas na pagkatubos ng bayan ng Diyos. Itinatala niya ang pangwakas na mensahe na magpapahinog sa ani ng lupa, alinman bilang mga bigkis para sa makalangit na kamalig, o bilang mga panggatong para sa mga apoy ng huling araw.

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> Sa isang pangitain ay namalas ni Juan ang mga pagsubok na titiisin ng bayan ng Diyos alang-alang sa katotohanan. Nakita niya ang kanilang di-matitinag na katatagan sa pagsunod sa mga utos ng Diyos, sa harap ng mga kapangyarihang mapaniil na nagsikap na pilitin silang sumuway, at nakita niya ang kanilang pangwakas na pagtatagumpay laban sa halimaw at sa kanyang larawan.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> Sa ilalim ng mga sagisag ng isang dakilang pulang dragon, isang halimaw na gaya ng leopardo, at isang halimaw na may mga sungay na gaya ng sa kordero, ipinakita kay Juan ang mga pamahalaang makalupa na lalo’t higit na makikisangkot sa pagyurak sa kautusan ng Diyos at sa pag-uusig sa Kanyang bayan. Magpapatuloy ang digmaan hanggang sa katapusan ng panahon. Ang bayan ng Diyos, na sinasagisag ng isang banal na babae at ng kaniyang mga anak, ay ipinakilalang lubhang nasa maliit na minorya. Sa mga huling araw, ang nalabi na lamang ang nananatili. Tungkol sa mga ito, sinasabi ni Juan na sila’y ‘tumutupad sa mga utos ng Diyos, at may patotoo ni Jesucristo.’

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> Sa pamamagitan ng paganismo, at pagkaraan sa pamamagitan ng Papado, ipinamalas ni Satanas ang kaniyang kapangyarihan sa loob ng maraming siglo sa pagsisikap na pawiin sa lupa ang tapat na mga saksi ng Diyos. Ang mga pagano at mga papista ay pinakikilos ng iisang espiritu ng dragon. Nagkaiba lamang sila sa ganito: ang Papado, na nagkukunwaring naglilingkod sa Diyos, ang lalong mapanganib at malupit na kaaway. Sa pamamagitan ng Romanismo, binihag ni Satanas ang sanlibutan. Ang inaangking iglesya ng Diyos ay naanod papasok sa hanay ng paglilinlang na ito, at sa mahigit isang libong taon nagdusa ang bayan ng Diyos sa ilalim ng poot ng dragon. At nang ang Papado, na hinubdan ng lakas, ay napilitang tumigil sa pag-uusig, natanaw ni Juan ang isang bagong kapangyarihan na sumisibol upang umalingawngaw sa tinig ng dragon at ipagpatuloy ang gayunding malupit at mapamusong gawain. Ang kapangyarihang ito, ang huling makikipagdigma laban sa iglesya at sa kautusan ng Diyos, ay sinagisag ng isang hayop na may mga sungay na tulad ng tupa. Ang mga hayop na nauna rito ay umahon mula sa dagat, ngunit ito ay lumitaw mula sa lupa, na kumakatawan sa mapayapang pag-usbong ng bansang sinasagisag. Ang "dalawang sungay na gaya ng tupa" ay angkop na kumakatawan sa katangian ng Pamahalaan ng Estados Unidos, gaya ng inihahayag sa dalawang saligang prinsipyo nito, ang Republikanismo at Protestantismo. Ang mga prinsipyong ito ang lihim ng ating kapangyarihan at kasaganaan bilang isang bansa. Ang mga unang nakasumpong ng kanlungan sa mga baybayin ng Amerika ay nagalak sapagkat nakarating sila sa isang lupaing malaya sa mapagmataas na mga pag-aangkin ng papado at sa tiraniya ng pamumunong monarkikal. Nilayon nilang magtatag ng isang pamahalaan sa malawak na saligan ng kalayaang sibil at panrelihiyon.

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> Ngunit ang mariing hagod ng panulat ng propesiya ay nagbubunyag ng pagbabago sa mapayapang tagpong ito. Ang hayop na may mga sungay na gaya ng sa kordero ay nagsasalita na may tinig ng dragon, at 'ginagamit ang lahat ng kapangyarihan ng unang hayop sa harap niya.' Ipinahahayag ng propesiya na sasabihin niya sa mga nananahan sa lupa na gumawa sila ng isang larawan ng hayop, at na 'ipinangyayari niya na ang lahat, maging maliliit at malalaki, mayayaman at mahihirap, malaya at alipin, ay tumanggap ng isang tanda sa kanilang kanang kamay, o sa kanilang mga noo; at na walang sinuman ang makabili o makapagbili, kundi yaong may tanda, o ang pangalan ng hayop, o ang bilang ng kaniyang pangalan.' Sa gayo'y sumusunod ang Protestantismo sa mga yapak ng Kapapahan.

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> Sa panahong ito, ang ikatlong anghel ay nakikitang lumilipad sa kalagitnaan ng langit, na nagpapahayag: "Kung sinuman ang sumasamba sa hayop at sa kaniyang larawan, at tumanggap ng kaniyang tanda sa kaniyang noo o sa kaniyang kamay, siya rin ang iinom sa alak ng poot ng Diyos, na ibinubuhos na walang halo sa kopa ng Kaniyang galit." "Narito ang mga tumutupad sa mga utos ng Diyos at taglay ang pananampalataya ni Jesus." Sa lantad na kaibahan sa sanlibutan, nakatindig ang munting pangkat na hindi lilihis sa kanilang katapatan sa Diyos. Sila ang mga tinutukoy ni Isaias bilang nagsasaayos ng siwang na nagawa sa kautusan ng Diyos, yaong muling itinatayo ang mga dating siraang pook, ibinabangon ang saligan ng maraming salinlahi.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> Ang pinakamabigat na babala at ang pinakanakasisindak na pagbabanta na kailanma’y naiparating sa mga mortal ay yaong nakapaloob sa mensahe ng ikatlong anghel. Ang kasalanang nagpapabuhos ng poot ng Diyos na walang halong awa ay dapat na may pinakamasuklam-suklam na katangian. Iiwan ba ang sanlibutan sa kadiliman hinggil sa likas ng kasalanang ito?—Hinding-hindi. Hindi ganyan makitungo ang Diyos sa Kanyang mga nilalang. Ang Kanyang poot ay kailanma’y hindi ipinapataw sa mga kasalanang bunga ng kamangmangan. Bago dalhin ang Kanyang mga kahatulan sa lupa, ang liwanag hinggil sa kasalanang ito ay dapat iharap sa sanlibutan, upang malaman ng tao kung bakit ipapataw ang mga kahatulang ito, at magkaroon siya ng pagkakataon na makaligtas sa mga iyon.

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> Ang mensaheng naglalaman ng babalang ito ang huling ipahahayag bago ang pagpapakita ng Anak ng tao. Ang mga tandang ibinigay Niya Mismo ay nagpapahayag na nalalapit na ang Kaniyang pagparito. Halos apatnapung taon nang umalingawngaw ang mensahe ng ikatlong anghel. Sa kinalabasan ng dakilang tunggalian ay nahahayag ang dalawang panig: ang mga ‘sumasamba sa hayop at sa kaniyang larawan,’ at tumatanggap ng kaniyang tanda; at ang mga tumatanggap ng ‘tatak ng Diyos na buháy,’ na may nakasulat na pangalan ng Ama sa kanilang mga noo. Ito ay hindi isang nakikitang tanda. Dumating na ang panahon na ang lahat ng may malasakit sa kaligtasan ng kanilang kaluluwa ay dapat magsiyasat nang taimtim at may lubos na kaseryosohan: Ano ang tatak ng Diyos? at ano ang tanda ng hayop? Paano natin maiiwasang matanggap ito?

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> Ang tatak ng Diyos, ang sagisag o tanda ng Kaniyang kapamahalaan, ay matatagpuan sa ikaapat na utos. Ito ang tanging utos sa Dekalogo na tumutukoy sa Diyos bilang Maylalang ng langit at lupa, at malinaw na nagtatangi sa tunay na Diyos mula sa lahat ng mga huwad na diyos. Sa buong Kasulatan, ang katunayan ng kapangyarihang lumalang ng Diyos ay binabanggit bilang patunay na Siya ay higit sa lahat ng mga diyos ng mga pagano.

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> Ang Sabat na iniutos ng ikaapat na utos ay itinakda upang gunitain ang gawa ng paglikha, at sa gayon ay panatilihing laging naituon ang mga isipan ng mga tao sa tunay at buhay na Diyos. Kung ang Sabat ay laging ipinangilin, hindi sana kailanman nagkaroon ng sumasamba sa diyus-diyosan, ng ateista, o ng di-sumasampalataya. Ang banal na pangilin sa banal na araw ng Diyos ay sana’y umakay sa mga isipan ng mga tao tungo sa kanilang Manlilikha. Ang mga bagay sa kalikasan sana’y nagpaalaala sa kanila tungkol sa Kanya, at sana’y nagsaksi sa Kanyang kapangyarihan at pag-ibig. Ang Sabat ng ikaapat na utos ay ang tatak ng buhay na Diyos. Itinuturo nito ang Diyos bilang ang Manlilikha, at ito ang tanda ng Kanyang lehitimong kapamahalaan sa mga nilalang na Kanyang nilikha.

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> Ano, kung gayon, ang tanda ng hayop, kung hindi ang huwad na Sabat na tinanggap ng sanlibutan bilang kapalit ng tunay?

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> Ang pahayag na propetiko na ang Papado ay magtataas ng sarili sa ibabaw ng lahat ng tinatawag na Diyos, o ng anumang sinasamba, ay kapansin-pansing natupad sa pagbabago ng Sabat mula sa ikapitong araw tungo sa unang araw ng sanlinggo. Saanman pinararangalan ang Sabat ng Papado sa halip na ang Sabat ng Diyos, doon itinataas ang taong makasalanan higit sa Maylalang ng langit at ng lupa.

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> Ang mga nag-aangkin na binago ni Cristo ang Sabat ay tuwirang sumasalungat sa kaniyang sariling mga salita. Sa kaniyang Sermon sa Bundok ay ipinahayag niya: “Huwag ninyong isiping naparito ako upang sirain ang kautusan o ang mga propeta; hindi ako naparito upang sirain, kundi upang tuparin. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo: Hanggang sa lumipas ang langit at ang lupa, ni isang tuldok o isang kudlit man ay hindi mawawala sa kautusan, hanggang sa matupad ang lahat. Kaya’t sinumang lumabag sa isa sa mga pinakamaliit sa mga utos na ito, at ituro sa mga tao ang gayon, siya’y tatawaging pinakamaliit sa kaharian ng langit; ngunit sinumang tumupad at magturo ng mga ito, siya rin ay tatawaging dakila sa kaharian ng langit.”

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Kinikilala ng mga Katolikong Romano na ang pagbabago sa Sabat ay ginawa ng kanilang Simbahan, at itinuturo nila ang mismong pagbabagong ito bilang ebidensiya ng kataas-taasang awtoridad ng Simbahang ito. Ipinahahayag nila na sa pagpangingilin sa unang araw ng sanlinggo bilang Sabat, kinikilala ng mga Protestante ang kanyang kapangyarihang magbatas hinggil sa mga bagay na banal. Hindi pa isinusuko ng Simbahang Romano ang kanyang pag-aangkin sa kawalang pagkakamali, at kapag tinanggap ng sanlibutan at ng mga iglesiang Protestante ang huwad na Sabat na kanyang nilikha, sa katunayan ay kinikilala nila ang kanyang pag-aangkin. Maaaring igiit nila ang awtoridad ng mga apostol at ng mga ama ng iglesia bilang pagtatanggol sa pagbabagong ito, ngunit madaling matalos ang kamalian ng kanilang pangangatwiran. Ang papista ay sapat ang talas upang makita na nililinlang ng mga Protestante ang kanilang sarili, sinasadyang ipikit ang kanilang mga mata sa mga katotohanan ng usaping ito. Samantalang ang institusyon ng Linggo ay nagkakamit ng pagtangkilik, siya’y nagagalak, natitiyak na sa kahuli-hulihan ay dadalhin nito ang buong sanlibutang Protestante sa ilalim ng bandila ng Roma. Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles