Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Three

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Pitumpu't Tatlo

Unveiling the Historical Parallels: Jeroboam’s Deception and the Adventist Movement’s Test of Faith

Pagbubunyag ng mga Makasaysayang Pagkakatulad: Ang Panlilinlang ni Jeroboam at ang Pagsubok sa Pananampalataya ng Kilusang Adventista

Author

Jeff Pippenger

Published

February 6, 2024

Formats

PDF
Word

The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.

Ang hilagang kaharian at ang timugang kaharian ay nangalat sa ilalim ng poot ng Diyos sa loob ng dalawang libo limandaan at dalawampung taon bilang katuparan ng nilabag na tipan sa Levitico dalawampu’t lima at dalawampu’t anim. Ang apatnapu’t anim na taon sa pagitan ng pagwawakas ng unang poot at ng huling poot ay kumakatawan sa pagtipon ng dalawang kahariang iyon tungo sa iisang kaharian ng espirituwal na makabagong Israel noong 1844. Ang pagtipon ng dalawang bansang iyon ay inilarawan sa pamamagitan ng dalawang patpat na pinag-isa ni Ezekiel at ng dalawang patpat na tinipon ng balo sa Sarepta sa salaysay tungkol kay Elias. Noong Oktubre 22, 1844, nagwakas ang kasaysayang propetiko ng hilagang at timugang mga kaharian, at sa gayon ay inulit nito ang kasaysayan ng pasimula ng dalawang kahariang iyon.

Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.

Nagtatag si Jeroboam ng isang huwad na sistema ng pagsamba sa hilagang kaharian upang pigilan ang kaniyang mga nasasakupan na maglakbay patungo sa Juda at sumamba sa Diyos sa santuwaryo sa Jerusalem.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> At nagsabi si Jeroboam sa kanyang puso, Ngayo’y babalik ang kaharian sa sambahayan ni David. Kung ang bayang ito ay aahon upang maghandog sa bahay ng Panginoon sa Jerusalem, kung magkagayo’y babaling muli ang puso ng bayang ito sa kanilang panginoon, kay Rehoboam na hari ng Juda; at ako’y kanilang papatayin, at babalik sila kay Rehoboam na hari ng Juda. Kaya’t ang hari ay sumangguni, at gumawa ng dalawang guya na ginto, at sinabi sa kanila, Mahirap para sa inyo ang umakyat sa Jerusalem; narito ang iyong mga diyos, O Israel, na nag-ahon sa iyo mula sa lupain ng Egipto. At inilagay niya ang isa sa Bethel, at ang isa ay inilagay niya sa Dan. At ang bagay na ito ay naging kasalanan; sapagkat ang bayan ay naparoon upang sumamba sa harap ng isa, hanggang sa Dan. At gumawa siya ng isang bahay ng mga mataas na dako, at nagtalaga ng mga saserdote mula sa mga pinakababa sa bayan, na hindi sa mga anak ni Levi. At nagtakda si Jeroboam ng isang pista sa ikawalong buwan, sa ikalabing-limang araw ng buwan, gaya ng pistang nasa Juda, at naghandog siya sa ibabaw ng dambana. Gayon ang ginawa niya sa Bethel, na naghahandog sa mga guya na kanyang ginawa; at inilagay niya sa Bethel ang mga saserdote ng mga mataas na dako na kanyang ginawa. Kaya’t naghandog siya sa ibabaw ng dambanang ginawa niya sa Bethel sa ikalabing-limang araw ng ikawalong buwan, sa buwan na kanyang binalak sa kanyang sariling puso; at nagtakda ng isang pista para sa mga anak ni Israel: at naghandog siya sa ibabaw ng dambana, at nagsunog ng kamangyan. 1 Mga Hari 12:26-33.

His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.

Ang kaniyang kaayusan ng pagsamba ay tipikal sa Katolisismo (pag-anismo), sapagkat, gaya ng sa paghihimagsik ni Aaron, nagtatag ito ng isang larawan sa halimaw—isang larawan ng halimaw. Ang dalawang larawang guya ay yari sa ginto, na sumasagisag sa Babilonia. Ang mga larawang iyon ay inialay sa mga diyos ng Egipto, na itinukoy, gaya ng itinukoy din ni Aaron, bilang “ang mga diyos na nag-ahon sa kanila mula sa lupain ng Egipto.” Nagtayo siya ng dalawang dambana sa dalawang lungsod, na, kapag pinagsama, ay kumakatawan sa pagsasanib ng simbahan (Bethel) at estado (Dan). Ang mga dambana ay mga huwad ng tunay na dambana, na walang iba kundi si Cristo, gaya ng inaangkin ng Katolisismo na ito ang kinatawan ni Cristo sa lupa. Nagtaguyod siya ng isang tiwaling pagkasaserdote, gaya ng mga pari ng Katolisismo. Humirang siya ng isang araw para sa kaniyang pagsamba na sadyang iba sa alinmang araw ng mga tunay na kapistahan ng Diyos, kaya’t kinakatawan nito ang sigalot hinggil sa tunay at huwad na araw ng pagsamba.

In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.

Sa pagpapasinaya ng kaniyang huwad na sistema ng pagsamba, nagsugo ang Diyos ng isang propeta mula sa Juda upang sawayin ang kaniyang pekeng sistema ng pagsamba.

> And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.

> At narito, may dumating na isang lalaki ng Diyos mula sa Juda, ayon sa salita ng Panginoon, sa Bethel: at si Jeroboam ay nakatayo sa tabi ng dambana upang magsunog ng kamangyan. At sumigaw siya laban sa dambana sa salita ng Panginoon, at nagsabi, O dambana, dambana, ganito ang sabi ng Panginoon; Narito, isang anak ay ipanganganak sa sambahayan ni David, na ang pangalan ay Josias; at sa iyo niya ihahain ang mga pari ng mga matataas na dako na nagsusunog ng kamangyan sa iyo, at mga buto ng mga tao ay susunugin sa iyo. At nagbigay siya ng tanda nang araw ding yaon, na sinasabi, Ito ang tandang sinalita ng Panginoon; Narito, ang dambana ay mabibiyak, at ang mga abo na nasa ibabaw nito ay mabubuhos. 1 Mga Hari 13:1-3.

The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.

Ipinahayag ng propeta mula sa Juda ang isang tatlong-bahaging propesiya na tumutukoy sa darating na pagsilang ni Haring Josias. Ipinagpauna niya na papatayin ni Josias ang mga masasamang saserdote na nanunungkulan sa huwad na dambana at na susunugin din niya ang mga buto ng tao sa mismong dambanang iyon. Nagbigay rin siya kay Jeroboam ng isang tanda, na nagsasaad na mabibiyak ang dambana ni Jeroboam at mabubuhos ang mga abo nito. Ang lahat ng ito ay natupad alinsunod sa Salita ng Panginoon, ngunit nang marinig ni Jeroboam ang pagpapahayag ng propeta ay nagalit siya at binalak na gumawa ng hakbang laban sa propeta; subalit ang Diyos ang may ganap na kapamahalaan.

> And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.

> At nangyari, na nang marinig ni Haring Jeroboam ang sinabi ng tao ng Diyos, na sumigaw laban sa dambana na nasa Bethel, iniunat niya ang kaniyang kamay mula sa dambana, na sinasabi, Dakpin ninyo siya. At ang kaniyang kamay na iniunat niya laban sa kaniya ay natuyo, anupa’t hindi na niya maibalik sa kaniyang sarili. Ang dambana naman ay nabiyak, at ang abo ay nabuhos mula sa dambana, ayon sa tanda na ibinigay ng tao ng Diyos sa pamamagitan ng salita ng Panginoon. 1 Mga Hari 13:4, 5.

The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.

Agad na natupad ang tanda, at naparalisa ang kamay ni Jeroboam.

> And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.

> At sumagot ang hari at sinabi sa lalaki ng Diyos, Ipagmakaawa mo ngayon sa harap ng Panginoon mong Diyos, at idalangin mo ako, upang maipanumbalik sa dati ang aking kamay. At dumalangin ang lalaki ng Diyos sa Panginoon, at naipanumbalik muli sa hari ang kanyang kamay, at naging gaya ng dati. At sinabi ng hari sa lalaki ng Diyos, Halina, sumama ka sa akin sa bahay, at magpahinga ka, at bibigyan kita ng gantimpala. At sinabi ng lalaki ng Diyos sa hari, Kahit ibigay mo sa akin ang kalahati ng iyong bahay, hindi ako sasama sa iyo, ni kakain ng tinapay ni iinom ng tubig sa dakong ito: Sapagkat gayon ako inutusan sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Huwag kang kumain ng tinapay, ni uminom ng tubig, ni bumalik sa daang dinaanan mo. Kaya’t siya’y lumakad sa ibang daan, at hindi nagbalik sa daang kanyang dinaanan nang pumaroon siya sa Bethel. 1 Mga Hari 13:6-10.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.

Laging inilalarawan ni Hesus ang wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, at ang pasimula ng mga kahariang Hilaga at Timog ng literal na sinaunang Israel ay nagtatapos sa kasaysayan kung saan ang dalawang patpat ay pinag-isa upang maging isang patpat, na kumakatawan sa bansa ng espirituwal na makabagong Israel.

In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.

Sa kasaysayang pinag-isa ang dalawang piraso ng kahoy, sinimulan, sa panahon ng wakas noong 1798, ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok. Ang dalawang piraso ng kahoy (mga kaharian) ay tinitipon bilang paghahanda sa pagbubuhos ng Espiritu Santo sa Sigaw sa Hatinggabi. Sa unang pagkabigo noong tagsibol ng 1844, nabigo ang mga Protestante sa proseso ng pagsubok at naging mga anak na babae ng Katolisismo, at sa gayon ay inulit ang pagpapasinaya ng isang huwad na sistema ng pagsamba, gaya ng tinipikal ni Jeroboam.

The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.

Ang Repormasyong Protestante ay isang gawaing isinakatuparan ng Diyos upang ilabas ang Iglesia sa Ilang mula sa mga pamahiin, mga tradisyon, at mga kaugalian ng Simbahang Romano. Mula sa panahon ni Martin Luther, parami nang paraming katotohanan ang nahayag na nagtutukoy sa patutot ng Tiro bilang walang iba kundi isang paganong sistema ng pagsamba na binalutan ng huwad na pagpapakilalang Kristiyano. Layunin ng Panginoon na ilabas ang Kaniyang bayang bihag mula sa kadiliman, gaya ng Kaniyang ginawa nang ang Kaniyang bayan ay mga alipin sa Egipto. Pinalaya Niya sila mula sa pagkaalipin sa Egipto upang ibigay sa kanila ang Kaniyang kautusan. Ang pagtanggi ng mga Protestante na sumunod sa dumaragdag na liwanag ng kaalamang inilantad nang alisin ang tatak noong 1798 ay humadlang sa kanila na kilalanin ang kautusan at ang tunay na gawaing santuwaryo ni Cristo noong 1844.

Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.

Ang kanilang pagtanggi sa mensaheng ukol sa oras ng paghuhukom ay kumatawan sa kanilang pagiging mga anak na babae ng Iglesiang Romano, at pagkaraan ay itinatag nila ang isang huwad na sistema ng pagsamba na tinutukoy sa Kasulatan bilang ang huwad na propeta (tumalikod na Protestantismo). Ang matatapat na Millerita na sa pamamagitan ng pananampalataya ay pumasok sa santuwaryo noong Oktubre 22, 1844, ay tumanggap ng liwanag ng ikatlong anghel at nagpahayag ng pagsaway laban sa huwad na sistema ng pagsamba na nag-aangking Protestante, samantalang pinanghahawakan ang pangunahing tradisyon ng paganismo, na ito’y ang pagsamba sa araw. Ang propeta mula sa Juda ay sumagisag sa Adbentismong Millerita na kumikilala at naglalahad ng mensahe ng ikatlong anghel na dumating noong Oktubre 22, 1844.

When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.

Nang hilingin ni Jeroboam na pumaroon ang propeta sa kanyang tahanan upang magpanibagong-lakas, inilahad ng propeta ang mga tiyak na tagubiling ibinigay sa kanya ng Panginoon. Iyon ding utos ay ibinigay sa Adbentismo ng mga Millerita. Ang utos ay huwag bumalik sa daang pinanggalingan, at ang Adbentismo ng mga Millerita ay lumabas mula sa mga denominasyong Protestante. Sila ay nahiwalay sa mga Protestante sa unang pagkakadismaya noong tagsibol ng 1844, at si Jeremias ay nagbibigay ng halimbawa ng mismong mga tagubiling ibinigay sa propetang mula sa Juda.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Aking nasumpungan ang Iyong mga salita, at aking kinain yaon; at ang Iyong salita ay naging sa akin ang kagalakan at katuwaan ng aking puso: sapagkat tinatawag ako sa Iyong pangalan, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako naupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y naupo na nag-iisa dahil sa Iyong kamay: sapagkat pinuspos Mo ako ng poot. Bakit ang aking sakit ay walang patid, at ang aking sugat ay walang lunas, na ayaw gumaling? Magiging lubos Ka bang gaya ng sinungaling sa akin, at gaya ng tubig na natutuyo? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manunumbalik, ay ibabalik nga kita, at ikaw ay tatayo sa harap Ko: at kung iyong ihihiwalay ang mahalaga mula sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng Aking bibig: magsibalik sila sa iyo; ngunit huwag kang bumalik sa kanila. At gagawin kitang isang kutang pader na tanso sa bayang ito: at sila’y makikipaglaban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo: sapagkat Ako’y kasama mo upang iligtas ka at upang magpalaya sa iyo, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:16-21.

At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.

Sa katuparan ng hulang ukol sa panahon ng ikalawang “Woe,” noong Agosto 11, 1840, ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 ay bumaba na may isang munting aklat na bukás sa kaniyang kamay, at inatasan si Juan na pumaroon at kunin ang aklat at kainin iyon. Kinakatawan ni Jeremias yaong mga kumain ng munting aklat sa panahong iyon ng kasaysayan, at ang mga salita ay matamis na parang pulot-pukyutan, sapagkat ang mga ito ay “ang kagalakan at katuwaan ng” kaniyang “puso.” Ngunit dahil sa “kamay” ng Diyos, si Jeremias ay “napuno” “ng poot,” siya ay “nasugatan” at nasa “palagiang kirot.” Dahil sa “kamay” ng Diyos, ipinahayag ni Jeremias na ang Diyos ay naging “sa” kay Jeremias “gaya ng isang sinungaling,” at gaya ng “mga tubig na nagkukulang.” Itinakip ng Panginoon ang kaniyang “kamay” sa isang pagkakamali sa ilan sa mga bilang ng tsart ng 1843.

Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.

Si Jeremias ang kumakatawan sa unang pagkadismaya ng mga Milerita, nang maantala ang pangitain ni Habakuk. Sa mga kinakatawan ni Jeremias, tila nabigo ang mensahe, na kinakatawan bilang “ulan.” Ngunit sinabi na ni Habakuk, “Ang pangitain ay para pa sa itinakdang panahon; ngunit sa wakas ito’y magsasalita at hindi magsisinungaling: bagaman mag-antala, hintayin mo ito; sapagkat walang pagsalang darating ito, hindi magpapaliban.” Inakala ni Jeremias na nagsinungaling ang Diyos, at na nabigo ang mensahe (ulan), ngunit ito’y naantala lamang.

Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.

Pagkatapos ay inutusan ng Diyos si Jeremias na: "Kung ikaw ay manunumbalik, muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa Aking harapan: at kung ihihiwalay mo ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging gaya ng Aking bibig: hayaang sila'y manumbalik sa iyo; ngunit huwag kang manumbalik sa kanila." Matapos ang pagkadismaya, si Jeremias ay kumakatawan sa bayan ng Diyos na kailangang manumbalik sa paglilingkod sa Panginoon at iwaksi ang panghihina ng loob na naidulot nang waring nabigo ang mensahe. Kung matutugunan ni Jeremias ang itinakdang mga kahingian, papahintulutan siya ng Diyos na maging Kanyang tagapagsalita.

More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.

Higit na mahalaga para sa ating pag-aaral sa panahong ito ang sinabi ng Diyos kay Jeremias hinggil sa “kapulungan ng mga manunuya” na “nagagalak” sa kaniyang kabiguan. Sinabi Niya kay Jeremias na maaaring bumalik sa kaniya ang mga manunuya, ngunit kailanman ay hindi siya dapat bumalik sa kanila. Kinatawan ni Jeremias ang mga tumindig laban sa mga Protestanteng na bagong nagpasiyang magbalik sa kawan ng Katolisismo at naging mga anak na babae ng Babilonia, ang mga bulaang propeta ni Baal at ni Astarot. Kinatawan ni Jeremias ang propetang taga-Juda na, sa gayunding punto sa linya ng propesiya, ay sumaway sa huwad na sistema ng pagsamba ni Jeroboam sa pasimula ng hilagang kaharian, at sa gayon ay sumasagisag sa pagpapakilala ng isang huwad na sistema ng pagsamba na isang larawan ng Katolisismo sa katapusan ng kasaysayan ng hilagang kaharian. Sinabi ng propeta kay Jeroboam, nang mag-alok si Jeroboam ng pakikipag-alyansa, na hindi siya dapat kumain, uminom, ni bumalik sa daang kaniyang pinanggalingan.

> And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.

> At sinabi ng hari sa tao ng Diyos, Sumama ka sa akin sa aking bahay, at magpahinga ka, at bibigyan kita ng gantimpala. At sinabi ng tao ng Diyos sa hari, Kahit ibigay mo sa akin ang kalahati ng iyong bahay, hindi ako sasama sa iyo; ni kakain ako ng tinapay ni iinom ng tubig sa dakong ito. Sapagkat gayon ako inutusan sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Huwag kang kumain ng tinapay, ni uminom ng tubig, ni bumalik sa parehong daang iyong pinanggalingan. 1 Hari 13:7-9.

The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.

Ang pahayag ng propeta na taga-Juda ay kaayon ng mga gawa ng mga huwad na propeta nina Baal at Astarot sa salaysay ni Elias. Walang alinlangan, ang kasaysayan ng mga Milerita ay siya ring kasaysayan ni Elias, sapagkat si Miller ay si Elias. Sa salaysay ni Elias, nagsagawa ang mga propeta ni Baal at ni Astarot ng isang sayaw ng panlilinlang, na nalantad bilang kahangalan nang bumaba ang apoy mula sa Diyos at tinupok ang handog ni Elias, at sa gayo’y sumasagisag sa pagbubuhos ng Espiritu Santo sa Sigaw sa Hatinggabi ng kasaysayan ng mga Milerita. Ang paghaharap na iyon sa kasaysayan ay kumakatawan sa paghaharap ng ikalawang Elias, na si Juan Bautista, sa panahon ng sayaw ng panlilinlang na isinagawa ng anak ni Herodias (Salome). Si Herodias ay antitipo ni Jezebel, at si Jezebel ay sagisag ng Simbahang Katolika.

In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.

Noong 1844, ang mga Simbahang Protestante ay naging si Salome, ang anak ni Herodias (Jezebel). Sa sayaw ng panlilinlang, si Herodes ay nangakong ibibigay ang kalahati ng kanyang kaharian, at ginawa niya ito sa kanyang kaarawan, na sa gayon ay nagsasagisag sa mga huling araw kung kailan ang sampung hari—na ang sagisag nila ay si Ahab (ang hari ng sampung hilagang kaharian)—ay sumasang-ayon na ibigay ang kanilang kaharian sa kapapahan (Jezebel). Ang pagbibigay ng “kalahati ng iyong kaharian” ay isang sagisag ng isang konpederasyon, at ang propeta mula sa Juda ay malinaw na ipinabatid kay Jeroboam na kailanman ay hindi siya makikipag-alyansa sa haring tumalikod ni susuportahan ang kanyang huwad na sistema ng pagsamba.

That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.

Iyan din ang sinabi ng Panginoon kay Jeremias, nang sinabi Niya na ang “kapulungan ng mga manunuya” (tumalikod na Protestantismo) ay maaaring bumalik kay Jeremias, ngunit si Jeremias ay kailanma’y hindi dapat bumalik sa kanila, ni bumalik sa daang kanyang pinanggalingan. Ngunit ginawa nga mismo iyon ng propetang taga-Judea, sapagkat siya’y nadaya ng isang huwad at sinungaling na propeta bago siya bumalik sa Judea—bago niya matapos ang gawaing ipinagkaloob sa kanya.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.

> May isang matandang propeta na naninirahan sa Bethel; at ang mga anak niyang lalaki ay naparoon at isinaysay sa kanya ang lahat ng mga gawa na ginawa ng lalake ng Diyos nang araw na yaon sa Bethel; ang mga salitang sinalita niya sa hari ay isinaysay din nila sa kanilang ama. At sinabi ng kanilang ama sa kanila, Aling daan siya tinahak? Sapagkat nakita ng kanyang mga anak kung aling daan tinahak ng lalake ng Diyos na nagmula sa Juda. At sinabi niya sa kanyang mga anak, Siyahan ninyo ang asno para sa akin. Kaya’t siniyahan nila ang asno para sa kanya; at sumakay siya roon, at sumunod sa lalake ng Diyos, at nasumpungan niya itong nakaupo sa ilalim ng isang punong roble; at sinabi niya sa kanya, Ikaw ba ang lalake ng Diyos na nanggaling sa Juda? At sinabi niya, Ako nga. Nang magkagayo’y sinabi niya sa kanya, Pumaroon ka sa aking bahay, at kumain ka ng tinapay. At sinabi niya, Hindi ako makababalik na kasama mo, ni makapapasok na kasama mo; ni kakain man ako ng tinapay ni iinom ng tubig na kasama mo sa dakong ito; sapagkat sa pamamagitan ng salita ng Panginoon ay sinabi sa akin, Huwag kang kakain ng tinapay ni iinom ng tubig doon, ni magbabalik man upang dumaan sa daang iyong pinanggalingan. At sinabi niya sa kanya, Ako man ay propeta na gaya mo; at may isang anghel na nagsalita sa akin sa pamamagitan ng salita ng Panginoon, na nagsasabi, Dalhin mo siyang pabalik kasama mo sa iyong bahay, upang siya’y kumain ng tinapay at uminom ng tubig. Ngunit nagsinungaling siya sa kanya. Kaya’t bumalik siya kasama niya, at kumain ng tinapay sa kanyang bahay, at uminom ng tubig. At nangyari, habang sila’y nakaupo sa hapag, na ang salita ng Panginoon ay dumating sa propetang nagbalik sa kanya; at siya’y sumigaw sa lalake ng Diyos na nanggaling sa Juda, na nagsasabi, Ganito ang sabi ng Panginoon: Yamang sumuway ka sa salita ng Panginoon, at hindi mo tinupad ang utos na iniutos sa iyo ng Panginoon mong Diyos, kundi ikaw ay bumalik, at kumain ng tinapay at uminom ng tubig sa dakong ito na tungkol dito’y sinabi sa iyo ng Panginoon, Huwag kang kakain ng tinapay, ni iinom ng tubig; ang iyong bangkay ay hindi darating sa libingan ng iyong mga ninuno.

> And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.

> At nangyari, pagkatapos niyang kumain ng tinapay at pagkatapos niyang uminom, na nilagyan niya ng siyahan para sa kanya ang asno, ibig sabihi’y para sa propetang kanyang ibinalik. At nang siya’y umalis, sinalubong siya ng isang leon sa daan at pinatay siya; at ang kanyang bangkay ay nakahandusay sa daan, at ang asno ay nakatayo sa tabi nito, gayon din ang leon ay nakatayo sa tabi ng bangkay. At, narito, may mga taong nagdaraan, at nakita ang bangkay na nakahandusay sa daan, at ang leon na nakatayo sa tabi ng bangkay; at sila’y pumaroon at ibinalita ito sa lungsod na tinitirhan ng matandang propeta. At nang marinig ito ng propetang nagbalik sa kanya mula sa daan, ay sinabi niya, Siya ang tao ng Diyos na naging masuwayin sa salita ng Panginoon; kaya’t ibinigay siya ng Panginoon sa leon, na lumapa sa kanya at pumatay sa kanya, ayon sa salita ng Panginoon na sinabi niya sa kanya. At sinabi niya sa kanyang mga anak, Lagyan ninyo ng siyahan ang asno para sa akin. At nilagyan nila ito ng siyahan. At siya’y yumaon at nasumpungan ang kanyang bangkay na nakahandusay sa daan, at ang asno at ang leon na nakatayo sa tabi ng bangkay; hindi kinain ng leon ang bangkay, ni nilapa ang asno. At binuhat ng propeta ang bangkay ng tao ng Diyos, at inilagay iyon sa asno, at ibinalik niya; at ang matandang propeta ay pumaroon sa lungsod, upang tumangis at upang ilibing siya. At inilagay niya ang kanyang bangkay sa sarili niyang libingan; at tinangisan nila siya, na sinasabi, Ay, kapatid ko! At nangyari, pagkatapos niya siyang mailibing, na siya’y nagsalita sa kanyang mga anak, na sinasabi, Pagka ako’y namatay, ilibing ninyo ako sa libingan na kinalibingan ng tao ng Diyos; ilagay ninyo ang aking mga buto sa tabi ng kanyang mga buto: Sapagkat ang salitang kanyang inihiyaw sa pamamagitan ng salita ng Panginoon laban sa dambana sa Bethel, at laban sa lahat ng mga bahay ng matataas na dako na nasa mga lungsod ng Samaria, ay walang pagsalang mangyayari. 1 Mga Hari 13:11-32.

We will continue this study in the next article.

Ipagpapatuloy natin ang pag-aaral na ito sa susunod na artikulo.

> “When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.

> Kapag ang kapangyarihan ng Diyos ay nagpapatotoo kung ano ang katotohanan, ang katotohanang iyon ay tatayo magpakailanman bilang katotohanan. Hindi dapat isaalang-alang ang anumang mga sumunod na haka-haka na salungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos. May mga taong titindig na may mga pagpapakahulugan sa Banal na Kasulatan na para sa kanila ay katotohanan, ngunit hindi naman katotohanan. Ang katotohanan para sa panahong ito ay ibinigay sa atin ng Diyos bilang saligan ng ating pananampalataya. Siya mismo ang nagturo sa atin kung ano ang katotohanan. May titindig ang isa, at susunod pa ang iba, na may bagong liwanag na sumasalungat sa liwanag na ibinigay ng Diyos sa pamamagitan ng pagpapamalas ng Kanyang Espiritu Santo. May iilan pang nabubuhay na dumaan sa mga karanasang kasangkot sa pagtatatag ng katotohanang ito. Sa kagandahang-loob ng Diyos, pinanatili Niya silang buhay upang paulit-ulit, hanggang sa katapusan ng kanilang buhay, isalaysay ang karanasang kanilang pinagdaanan, gaya ng ginawa ni Juan na apostol hanggang sa pinakahuling yugto ng kanyang buhay. At ang mga tagapagdala ng bandila na nangabuwal sa kamatayan ay magsasalita sa pamamagitan ng muling paglilimbag ng kanilang mga sinulat. Ako ay tinagubilinan na sa gayong paraan maririnig ang kanilang mga tinig. Sila’y magpapatotoo kung ano ang bumubuo sa katotohanan para sa panahong ito.

> “We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.

> Hindi natin dapat tanggapin ang mga salita ng mga dumarating na may dalang mensaheng sumasalungat sa natatanging mga punto ng ating pananampalataya. Nagtitipon sila ng napakaraming sipi mula sa Kasulatan, at ibinubunton ang mga ito bilang mga katibayan na pumapalibot sa mga teoryang iginigiit nila. Paulit-ulit na itong nagawa sa nakalipas na limampung taon. At bagaman ang Kasulatan ay salita ng Diyos at nararapat igalang, ang paglalapat nito, kung sa gayong paglalapat ay natitinag ang isa mang haligi ng pundasyong itinataguyod ng Diyos sa loob ng limampung taon, ay isang malaking pagkakamali. Ang gumagawa ng gayong paglalapat ay hindi nakababatid ng kagila-gilalas na pagpapamalas ng Espiritu Santo na nagbigay ng kapangyarihan at bisa sa mga nakaraang mensaheng dumating sa bayan ng Diyos.

> “Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.

> Ang mga patunay ni Elder G ay hindi maaasahan. Kung tatanggapin, wawasakin ng mga ito ang pananampalataya ng bayan ng Diyos sa katotohanang naging dahilan kung bakit tayo ay kung ano tayo.

> “We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]

> Dapat tayong magkaroon ng tiyak na paninindigan hinggil sa paksang ito; sapagkat hindi matibay ang mga puntong sinusubukan niyang patunayan sa pamamagitan ng Kasulatan. Hindi nila pinatutunayan na ang nakaraang karanasan ng bayan ng Diyos ay isang kamalian. Taglay natin ang katotohanan; pinatnubayan tayo ng mga anghel ng Diyos. Sa ilalim ng paggabay ng Espiritu Santo ibinigay ang paglalahad ng usapin ng santuwaryo. Marapat na manahimik ang lahat hinggil sa mga aspekto ng ating pananampalataya na wala silang naging bahagi. Hindi kailanman sumasalungat sa sarili ang Diyos. Ang mga katunayan mula sa Kasulatan ay nagagamit nang mali kapag pinipilit na magpatotoo sa hindi totoo. May lilitaw na isa, at susunod pa ang iba, na magdadala ng inaakalang dakilang liwanag, at magpapahayag ng kanilang mga pag-aangkin. Ngunit naninindigan tayo sa mga dating palatandaan. [1 Juan 1:1-10 sinipi.]

> “I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.

> "Ako ay inatasang sabihin na ang mga salitang ito ay maaari nating gamitin sa paraang angkop sa panahong ito, sapagkat dumating na ang panahon na ang kasalanan ay dapat tawagin sa tunay nitong pangalan. Napipigilan tayo sa ating gawain ng mga taong hindi nagbagong-loob, na hinahanap ang kanilang sariling kaluwalhatian. Ibig nilang ituring na sila ang mga tagapagpasimula ng mga bagong teorya, na kanilang inihaharap na inaangking katotohanan. Ngunit kung tatanggapin ang mga teoryang ito, maghahatid ang mga ito sa pagtanggi sa katotohanang sa nakaraang limampung taon ay ibinibigay ng Diyos sa Kanyang bayan, na pinagtitibay sa pamamagitan ng pagpapamalas ng Banal na Espiritu." Selected Messages, aklat 1, 161.

Back to Articles