Article

# The Book of Daniel - Number Five

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Lima

Seventy Years

Pitumpung Taon

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Si Jehoiakim ang una sa huling tatlong hari ng Juda, at nang siya’y malupig ng mga Babilonyo, nagsimula ang pitumpung taon ng pagkaalipin para sa kahariang timog. Ang mga pitumpung taon na iyon ang tumutukoy sa yugto ng panahon na maghahari ang Babilonia, ang unang kaharian sa propesiya sa Biblia. Sa Isaias kabanata dalawampu’t tatlo, ang patutot ng Tiro ay malilimutan sa loob ng pitumpung simbolikong taon na propetikong itinukoy bilang mga araw ng isang hari. Sa propesiya sa Biblia, ang isang hari ay isang kaharian, at ang kaisa-isang kaharian sa propesiya sa Biblia na ang mga araw ay umabot sa pitumpung taon ay ang Babilonia.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

Sa yugtong iyon ng kasaysayan, ang patutot ng Tiro, na kumakatawan sa Papado, ay malilimutan. Sa katapusan ng pitumpung simbolikong taon, siya’y aalalahanin at lalabas at makikiapid sa lahat ng mga kaharian sa lupa. Ang espirituwal na pakikiapid ay ang labag-sa-kautusang ugnayan na bunga ng pagsasanib ng simbahan at estado. Sa katapusan ng pitumpung simbolikong taon, ang Papado ay papasok sa isang ugnayan sa Mga Nagkakaisang Bansa, na kinakatawan ng lahat ng mga hari, silang kinasasangkutan ng pakikiapid ng patutot ng Tiro sa wakas ng nasabing pitumpung simbolikong taon. Ang kahariang naghahari sa loob ng pitumpung simbolikong taon ay ang Estados Unidos, ang halimaw na mula sa lupa na may dalawang sungay.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Ang Daniel, mga kabanata isa hanggang lima, ay nagbabalangkas ng kasaysayan ng pitumpung taon ng Babilonia, at kaya ang mga kabanatang iyon ay kumakatawan sa kasaysayan ng dalawang sungay ng hayop na mula sa lupa. Ang mga kabanata apat at lima ay tumutukoy sa unang hari at sa huling hari ng Babilonia, at magkasanib, ang dalawang kabanatang iyon ay tumutukoy sa kasaysayan ng hayop na mula sa lupa at ng dalawang sungay nito. Ang paghatol sa dalawang sungay, at sa mismong hayop na mula sa lupa, ay kinakatawan ng paghatol sa unang hari at sa huling hari. Ang paghatol kay Nebuchadnezzar ay pagpapatapon para sa "pitong panahon," habang siya’y namuhay bilang isang mabangis na hayop sa loob ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw, na nabubuhay sa damo at hamog. Ang paghatol kay Belshazzar ay isinulat sa dingding, at itinumbas sa bilang na dalawang libo’t limang daan at dalawampu, sa gayo’y tinutukoy na ang paghatol sa hayop na mula sa lupa at sa dalawang sungay nito ay kinakatawan ng "pitong panahon" ng Levitico dalawampu’t anim. Ito ay nakabatay sa patotoo ng dalawang hari, at ang dalawang saksi ay kumakatawan sa una at sa huli.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

Ang "pitong ulit" ay ang batong katitisuran para sa Adventismo, kaya't hindi ito kinikilala, bagaman hayagang naroroon—para sa mga nagnanais makakita. Ito ang sagisag ng paghatol sa bansang (Babilonia) na naghari sa loob ng pitumpung taon, at ang sagisag ng paghatol sa kahariang naghahari sa loob ng pitumpung simbolikong taon. Noong inilahad ni William Miller ang kaniyang pagkaunawa sa "pitong ulit" ng Levitico kabanata dalawampu't anim, ginamit niya ang dalawang libo limandaang dalawampung araw ni Nebukadnezar na namuhay bilang hayop sa Daniel kabanata apat bilang isa sa mga propetikong saksi upang pagtibayin ang "pitong ulit" ng Levitico kabanata dalawampu't anim. Ang "pitong ulit" ang kapwa batong saligan at batong pang-ulo sa Zacarias kabanata apat. Sina Jesus, Sister White, Isaias, at Pedro ay kinikilala ito bilang ang batong nagiging ulo ng panulukan. Ito ang koronang doktrina ng propesiya ng Biblia, bagaman sa esensya ito ay hindi nakikita ng mga nagpapakilalang sila ang mga mensahero ng ikatlong anghel.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Habang sinisimulan nating isaalang-alang ang unang anim na kabanata ng Aklat ni Daniel, mahalagang kilalanin na mula pa sa pasimula ay tinutukoy na ang "pitong panahon." Nang si Jehoiakim ay pabagsakin ng Babilonia, nagsimula ang pitumpung-taong pagkabihag. Ipinapaliwanag ng Aklat ng mga Cronica kung bakit sila dinala sa pagkabihag sa loob ng pitumpung taon.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Si Zedekias ay dalawampu’t isang taong gulang nang siya’y magpasimulang maghari, at nagharing labing-isang taon sa Jerusalem. At ginawa niya ang masama sa paningin ng Panginoon niyang Diyos, at hindi niya pinakumbaba ang kaniyang sarili sa harap ni Jeremias na propeta, na nagsasalita mula sa bibig ng Panginoon. At siya man ay naghimagsik laban kay haring Nabucodonosor, na pinasumpa siya sa Diyos; ngunit pinatigas niya ang kaniyang batok, at pinatigas ang kaniyang puso sa pagbalik sa Panginoon na Diyos ng Israel. Bukod dito, ang lahat ng mga pinuno ng mga saserdote, at ang bayan, ay lubhang nagsisalangsang ayon sa lahat ng mga kasuklamsuklam ng mga bansa; at nilapastangan ang bahay ng Panginoon na Kaniyang itinalaga sa Jerusalem. At ang Panginoon, ang Diyos ng kanilang mga magulang, ay nagsugo sa kanila sa pamamagitan ng Kaniyang mga sugo, bumabangon na maaga at nagsusugo; sapagkat nahabag Siya sa Kaniyang bayan at sa Kaniyang tahanang-dako. Ngunit kanilang nilibak ang mga sugo ng Diyos, hinamak ang Kaniyang mga salita, at pinagmalupitan ang Kaniyang mga propeta, hanggang sa ang poot ng Panginoon ay bumangon laban sa Kaniyang bayan, na wala nang lunas. Kaya’t dinala Niya sa kanila ang hari ng mga Caldeo, na pumatay sa kanilang mga kabataan sa pamamagitan ng tabak sa bahay ng kanilang santuwaryo, at hindi kinaawaan ang binata o dalaga, ang matanda o ang yumuyuko na sa katandaan; ibinigay Niya silang lahat sa kaniyang kamay. At ang lahat ng mga sisidlan ng bahay ng Diyos, malalaki at maliliit, at ang mga kayamanan ng bahay ng Panginoon, at ang mga kayamanan ng hari at ng kaniyang mga prinsipe—lahat ng ito ay dinala niya sa Babilonia. At sinunog nila ang bahay ng Diyos, at iginiba ang kuta ng Jerusalem, at sinunog ng apoy ang lahat ng mga palasyo nito, at winasak ang lahat ng magagandang sisidlan nito. At ang mga nakatakas sa tabak ay dinala niya sa Babilonia; at sila’y naging mga lingkod niya at ng kaniyang mga anak hanggang sa paghahari ng kaharian ng Persia; upang matupad ang salita ng Panginoon sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, hanggang sa ang lupain ay nakapagtamasa ng kaniyang mga Sabbath; sapagkat sa buong panahong nalagay siyang ilang at tiwangwang ay ipinangilin niya ang mga Sabbath, hanggang sa matupad ang pitumpung taon. At nang unang taon ni Ciro na hari sa Persia, upang matupad ang salita ng Panginoon na sinalita sa pamamagitan ng bibig ni Jeremias, ginising ng Panginoon ang espiritu ni Ciro na hari sa Persia, anupa’t siya’y nagpatanyag ng isang pahayag sa buong kaniyang kaharian at inilagay din ito sa kasulatan, na nagsasabi, Ganito ang sabi ni Ciro na hari sa Persia: Ang lahat ng mga kaharian sa daigdig ay ibinigay sa akin ng Panginoon, ang Diyos ng langit; at inutusan Niya ako na ipagtayo Siya ng isang bahay sa Jerusalem, na nasa Juda. Sinong nasa inyo sa buong Kaniyang bayan? Ang Panginoon niyang Diyos ay sumakaniya, at umayon nawa siyang umahon. 2 Cronica 36:11-23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Ang pitumpung taon ng pagkaalipin ay upang tuparin ang salita ni Jeremias, “hanggang sa natamasa ng lupain ang kaniyang mga Sabbath, sapagkat hangga’t siya’y nakatiwangwang ay ipinangilin niya ang Sabbath.” Iisang sipi lamang sa Salita ng Diyos, bukod sa talatang nasa mga Cronica na ating sinisipi, ang tumutukoy sa “pagtatamasa” ng lupain sa kaniyang mga Sabbath. Ang siping iyon ay nasa Levitico, mga kabanata dalawampu’t lima at dalawampu’t anim. Ang kabanata dalawampu’t lima ay nagbibigay ng tagubilin kung paano pahihintulutan ang lupain na matamasa ang pahingang Sabbath nito, at ang kabanata dalawampu’t anim ay nagbabalangkas ng sumpa ng “pitong ulit” kung hindi susundin ang mga tagubiling iyon ng tipan.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Ang sinapit ni Jehoiakim ang naging tanda ng pagsisimula ng pagkabihag, na isang bahagi ng tinawag ni Daniel sa ika-siyam na kabanata na “ang sumpa” at “ang panunumpa” ni Moises. Naunawaan ni Daniel ang sumpa ng “pitong panahon,” sapagkat nagpatotoo siya sa ika-siyam na kabanata na sa pamamagitan ng kaniyang pag-aaral sa propesiya ni Jeremias tungkol sa pitumpung taon, naunawaan niya ang bilang ng mga taon na ang bayan ng Diyos ay mapapasailalim sa pagkaalipin sa Babilonia.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> Sa unang taon ng kanyang paghahari, ako, si Daniel, ay aking naunawaan sa pamamagitan ng mga aklat ang bilang ng mga taon, na tungkol dito ay dumating ang salita ng Panginoon kay Jeremias na propeta, na tutuparin niya ang pitumpung taon sa mga pagkatiwangwang ng Jerusalem. Daniel 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Nauunawaan ni Daniel ang pitumpung taon “sa pamamagitan ng mga aklat,” hindi lamang mula sa aklat ni Jeremias. Ang iba pa na kaniyang naunawaan ay ang mga kasulatan ni Moises, sapagkat sa kaniyang panalangin tinutukoy niya na ang “sumpa” ng pitumpung taon ng pagkaalipin ay ang “panunumpa” ni Moises. Sa ikasiyam na kabanata ng Daniel, ang salitang isinalin bilang “panunumpa” ay siya ring salitang isinalin bilang “pitong ulit” sa Levitico dalawampu’t anim. Ang pagkabihag ng Juda sa Babilonia sa loob ng pitumpung taon ay isang katuparan ng sumpa ng “pitong ulit,” sa kabila ng anumang maaaring ipagtalo ng sinumang makabagong teologo. Ito’y kasing-linaw ng araw, subalit lamang kung handa kang makita.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> At nagsalita ang Panginoon kay Moises sa bundok ng Sinai, na nagsasabi, Salitain mo sa mga anak ni Israel, at sabihin mo sa kanila, Pagka kayo’y dumating sa lupain na ibinibigay ko sa inyo, ang lupain ay magpapahinga ng isang Sabat sa Panginoon. Anim na taon mong hihasikan ang iyong bukid, at anim na taon mong pupungusan ang iyong ubasan, at titipunin ang bunga nito; ngunit sa ikapitong taon ay magiging Sabat ng kapahingahan para sa lupain, isang Sabat para sa Panginoon: hindi mo hihasikan ang iyong bukid, ni pupungusan ang iyong ubasan. Ang kusang tumubo mula sa iyong ani ay hindi mo aanihin, ni titipunin ang mga ubas ng iyong baging na hindi napungusan; sapagkat ito ay isang taon ng kapahingahan para sa lupain. At ang Sabat ng lupain ay magiging pagkain para sa inyo; para sa iyo, at para sa iyong aliping lalaki, at para sa iyong aliping babae, at para sa iyong upahang lingkod, at para sa taga-ibang lupa na nakikipamayan sa iyo, at para sa iyong hayupan, at para sa mga hayop na nasa iyong lupain, ang lahat ng tumubo roon ay magiging pagkain. At bibilangin mo para sa iyo ang pitong Sabat ng mga taon, pitong ulit na pitong taon; at ang panahon ng pitong Sabat ng mga taon ay magiging apatnapu’t siyam na taon sa iyo. Kung magkagayo’y ipatutunog mo ang pakakak ng Jubileo sa ikasangpung araw ng ikapitong buwan; sa Araw ng Pagbabayad-sala ay ipatutunog ninyo ang pakakak sa buong inyong lupain. Levitico 25:1-9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Mahalaga na makita na sa mga tagubilin hinggil sa pagpapahinga ng lupain, ang pitong siklo ng anim na taon ng paggawa sa lupain at isang taon ng pagpapahinga nito ay nagpapatuloy hanggang sa ika-apatnapu’t siyam na taon, na kung kailan dapat magkaroon ng isang Jubileo na nagpapakilala sa pagkaganap ng pitong siklo ng pitong taon. Ang mahalagang puntong dapat makita ay na ang pagpapatunog ng pakakak ng Jubileo ay magaganap sa Araw ng Pagbabayad-sala, at sa gayon ay kinikilala na nang magsimula ang antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala noong Oktubre 22, 1844, ang pakakak ng Jubileo na kumakatawan sa siklo ng “pitong ulit” ay dapat nang patunugin. Ang “pitong ulit” na nagsimula nang dalhin si Manases sa Babilonya noong 677 BK ay kumakatawan sa dalawang libo limang daan at dalawampung taon na nagtapos sa antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala. Ang ugnayang ito ay malalampasan lamang ng mga hindi handang makakita. Ang siklo ng “pitong ulit” ay nakaugnay sa dalawang libo’t tatlong daang taon.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Mahalaga ring makita na sa mga tagubilin ng tipan sa unang siyam na talata ng Levitico dalawampu’t lima ay matatagpuan ang pinakamalalim na paglalarawan ng prinsipyong araw-para-sa-isang-taon sa Salita ng Diyos. Ang putaheng pawang mga alamat na inihahain ng mga teologo upang panatilihing lasing ang kawan sa Babilonyang alak ay ganito: na ang paghatol na "pitong ulit" sa kabanata dalawampu’t anim ay isang maling pagkaunawa sa kahulugang Hebreo ng salitang isinalin bilang "pitong ulit." Hindi totoo ang pangangatwirang iyon. Ang kahulugang Hebreo ng salitang iyon ay lubos na naglalaman, sa mismong depinisyon nito, ng katuwiran upang ilapat ito sa paraang numerikal; subalit ang kanilang saliwang pangangatwiran, na itinataguyod nila sa pamamagitan ng isang lihis na pasimulang palagay na nakasalig sa sarili nilang ipinoproklamang kadalubhasaan sa gramatikang Hebreo, ay isa lamang pangangatwiran ng paglilihis.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Ang paghuhukom na kinakatawan bilang "pitong ulit" sa kabanata dalawampu't anim ay nakikilala sa pamamagitan ng konteksto ng sipi, hindi sa pamamagitan ng ilang makabagong teologo na binabaluktot ang wikang Hebreo. Si William Miller ay bumuo ng kanyang konklusyon nang walang anumang pagsangguni sa wikang Hebreo, at pinagtibay ng inspirasyon ang kanyang pagkaunawa bilang tama. Ang mga anghel ang gumabay sa kanyang pagkaunawa batay sa konteksto ng kabanatang kinaroroonan ng paghuhukom ng "pitong ulit," hindi batay sa wikang Hebreo.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

Sa konteksto ng Kabanata Dalawampu’t Lima, itinutukoy ang mga tagubilin ng tipan, at ang Kabanata Dalawampu’t Anim naman ay nagbibigay ng ipinangakong pagpapala sa pagtupad sa mga tagubilin ng tipang iyon, at pagkaraan ay itinutukoy ang tinatawag ni Daniel na “sumpa ni Moises” dahil sa pagsuway sa mga tagubiling iyon.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Ang konteksto ay ang tema ng prinsipyong araw-para-sa-taon sa propesiyang biblikal. Ipinakikilala ng mga unang talata ng Levitico 25 na sa propesiyang biblikal, ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon. Sa aklat ng Exodo, malinaw na tinutukoy ni Moises ang ugnayan ng kapahingahang Sabat sa ikapitong araw para sa tao at hayop, at ng kapahingahang Sabat sa ikapitong taon para sa lupain.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> At anim na taon ay hasikan mo ang iyong lupain, at titipunin mo ang ani nito: ngunit sa ikapitong taon ay pahihingahin mo ito at pababayaan mo; upang ang mga dukha sa iyong bayan ay makakain; at ang kanilang iiwan ay kakanin ng mga hayop sa parang. Gayon mo rin gagawin sa iyong ubasan, at sa iyong olibohan. Anim na araw ay gagawin mo ang iyong gawain, at sa ikapitong araw ay magpapahinga ka; upang ang iyong baka at ang iyong asno ay makapahinga, at ang anak ng iyong alilang babae, at ang dayuhan, ay makapagbagong-lakas. Exodo 23:10-12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

Sa loob ng tatlong talatang iyon, matutukoy na ang isang araw ng pamamahinga para sa tao at hayop ay tumutumbas sa isang taon ng pamamahinga para sa lupain. Sa Levitico kabanata dalawampu’t lima, sa unang limang talata, nasusumpungan natin ang ganap na magkaparehong panggramatikang estruktura na gaya ng sa utos tungkol sa Araw ng Sabat sa Exodo kabanata dalawampu, talatang walo hanggang labing-isa.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> At sinalita ng Panginoon kay Moises sa bundok ng Sinai, na sinasabi, Salitain mo sa mga anak ni Israel, at sabihin mo sa kanila, Pagka kayo’y pumasok sa lupain na ibinibigay ko sa inyo, ang lupain ay magpapahinga ng isang Sabat ukol sa Panginoon. Anim na taon mong hahasikan ang iyong bukid, at anim na taon mong puputulan ang iyong ubasan, at titipunin ang bunga nito; ngunit sa ikapitong taon ay magiging isang Sabat ng kapahingahan para sa lupain, isang Sabat ukol sa Panginoon: hindi mo hahasikan ang iyong bukid, ni puputulan ang iyong ubasan. Ang tumutubong kusa mula sa iyong ani ay hindi mo aanihin, ni titipunin ang mga ubas ng iyong punong-ubas na hindi napuputulan: sapagkat ito’y isang taon ng kapahingahan para sa lupain. Levitico 25:1-5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Alalahanin mo ang araw ng Sabbath, upang ito’y ipangilin. Anim na araw kang magpapagal at gagawin mo ang lahat ng iyong gawain; ngunit ang ikapitong araw ay Sabbath ng Panginoon mong Diyos. Sa araw na iyon ay huwag kang gagawa ng anumang gawain: ikaw, ni ang iyong anak na lalaki, ni ang iyong anak na babae, ni ang iyong aliping lalaki, ni ang iyong aliping babae, ni ang iyong mga hayop, ni ang tagaibang-lupa na nasa loob ng iyong mga pintuang-bayan. Sapagkat sa anim na araw ay ginawa ng Panginoon ang langit at ang lupa, ang dagat, at ang lahat ng nasa mga iyon, at nagpahinga sa ikapitong araw; kaya’t pinagpala ng Panginoon ang araw ng Sabbath at pinabanal ito. Exodo 20:8-11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Magkasama, tinutukoy ng dalawang utos tungkol sa Sabat ang konteksto ng Levitico dalawampu’t lima at dalawampu’t anim. Kapag pinagsama, taludtod sa taludtod, nagpapatotoo ang mga ito na “sa loob ng anim na araw ay magpapagal ka, at gagawin mo ang lahat ng iyong gawain,” at “sa loob ng anim na taon ay ihahasik mo ang iyong bukid, at sa loob ng anim na taon ay pupungusan mo ang iyong ubasan, at titipunin mo ang bunga nito.” “Ngunit ang ikapitong araw ay ang Sabat ng Panginoon mong Diyos,” at “ang ikapitong taon ay magiging Sabat na kapahingahan para sa lupa, isang Sabat para sa Panginoon.”

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

Ang dalawang salitang isinalin bilang "ika-pito"—maging sa utos tungkol sa Sabat para sa tao o sa utos tungkol sa Sabat para sa lupain—ay iisang salitang Hebreo na isinalin naman bilang "pitong ulit" sa kabanata dalawampu't anim ng Levitico. Ang konteksto ng mga kabanatang dalawampu't lima at dalawampu't anim ng Levitico ay nakapaloob sa tuntuning propetiko na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon sa propesiya sa Bibliya. Kasinghalaga rin ang tuntuning propetiko ng unang pagbanggit.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Ang unang binanggit sa dalawang kabanatang ito ay ang prinsipyong araw-para-sa-isang-taon. Si William Miller ay pinatnubayan ni Gabriel at ng iba pang mga anghel upang matukoy ang "pitong panahon" ng Levitico bilang isang sagisag ng dalawang libo limandaang dalawampung taon, at ito ay lubos na kaayon ng konteksto ng mga kabanatang ito, na ang diwa ay ang prinsipyong araw-para-sa-isang-taon na isinasaad sa mga unang limang talata ng kabanata 25.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Nang tukuyin ng may-akda ng Mga Cronica ang dahilan kung bakit pinahintulutang dalhin ng Babilonia sa pagkabihag ang katimugang kaharian, ang Juda, sinabi niyang ito ay upang magtamasa ang lupain ng kapahingahang Sabbath nito. Ang tanging isa pang dako sa Salita ng Diyos na tumutukoy sa lupain na nagtatamasa ng kapahingahan ay matatagpuan sa mga kabanata dalawampu't lima at dalawampu't anim ng Levitico. Ang pitumpung taon na naghari ang Babilonia bilang unang kaharian sa propesiyang biblikal ay hindi lamang nagpapakita ng mga taóng simboliko na kung kailan maghahari ang hayop na mula sa lupa bilang ika-anim na kaharian sa propesiyang biblikal, kundi ang pitumpung taon ay isang tuwirang pagtukoy sa "pitong ulit" ng sumpa ni Moises.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Kapag sinimulan nating pag-aralan ang mga propesiyang inihaharap sa unang anim na kabanata ng aklat ni Daniel, napakahalagang malaman na ang sumpa ng “pitong ulit,” gayundin ang pagpapala ng “pitong ulit,” ay bahagi ng bawat isa sa mga kabanatang iyon.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Mahalaga ring alalahanin na ang siklo ng pitong siklo na tig-pitong taon ay minamarkahan ng paghihip ng trumpeta ng Jubileo sa ikasampung araw ng ikapitong buwan, na siyang Araw ng Pagbabayad-sala. Ang katotohanang ito ay nagbibigkis sa “pitong ulit” sa dalawang libo’t tatlong daang araw sa Daniel kabanata walo, talatang labing-apat. Mahalaga ring alalahanin na ang isang taon sa propesiya ay tatlong daan at animnapung araw, at kung paulit-ulit na idaragdag ang tatlong daan at animnapung araw, sa loob ng “pitong ulit,” ito ay katumbas ng dalawang libo’t limang daan at dalawampung araw.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Nang maunawaan ni Daniel mula sa mga aklat ang bilang ng mga taon na tinukoy ni Jeremias, sinimulan niya ang isang panalangin na tinutugunan ang bawat sangkap ng kinakailangang tugon ng pagbabalik-loob, kung sakaling magising ang bayan ng Diyos sa katotohanang sila’y mga bihag sa lupain ng kaaway. Sa katapusan ng panalangin ni Daniel ayon sa Levitico dalawampu’t anim, nagpakita si Gabriel upang bigyan si Daniel ng pagkaunawa sa pangitaing kaniyang 'narinig', ang pangitain ng dalawang libo’t tatlong daang araw. Nagsimula si Gabriel sa pagpapabatid kay Daniel na ang pitumpung sanlinggo ay 'itinakda' para sa sambayanan ni Daniel.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Ang pitumpung sanlinggo ay itinalaga ukol sa iyong bayan at sa iyong banal na lungsod, upang wakasan ang pagsalangsang, at upang tapusin ang mga kasalanan, at upang gumawa ng pagbabayad-sala para sa kasamaan, at upang dalhin ang walang hanggang katuwiran, at upang selyuhan ang pangitain at ang propesiya, at upang pahiran ang Kabanal-banalan. Daniel 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Ang salitang isinaling “determined” sa talata ay nangangahulugang “pinutol,” kaya’t ang kahulugan ay ang pitumpung sanlinggo ay ihihiwalay mula sa dalawang libo’t tatlong daang araw. Simula sa ikatlong atas noong 457 B.K., ang bayan ni Daniel ay magkakaroon ng pitumpung propetikong sanlinggo bilang panahon ng probasyon. Ang pitumpung propetikong sanlinggo ay katumbas ng apat na raan at siyamnapung taon. Pagkaraan ng apat na raan at siyamnapung taon mula sa ikatlong atas, babatuhin ng sinaunang Israel si Esteban noong taong 34, at sila ay magiging ganap na hiwalay sa Diyos.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Ang pagkabihag na nauna sa tatlong atas—na tumutukoy sa panimulang punto ng apatnaraan at siyamnapung taon ng panahon ng probasyon—ay pitumpung taon. Ang mga pitumpung taon na iyon ay itinakda upang pahintulutan ang lupain na tamasahin ang mga kapahingahan ng Sabat na hindi kailanman tinupad ng sinaunang Israel. Ang pitumpung taon ng mga kapahingahan ng Sabat para sa lupain ay idinulot ng apatnaraan at siyamnapung taon (o pitumpung sanlinggo ng mga taon) ng paghihimagsik laban sa panunumpa ni Moises.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Apat na raang siyamnapung taon ng paghihimagsik laban sa tipang nasa Levitico 25 ay nagbunga ng pitumpung taon ng pagkabihag upang matamasa ng lupain ang kapahingahan nito. Ang pitumpung taon ng pagkabihag ay humantong sa tatlong dekreto, na nagtakda ng panibagong apat na raang siyamnapung taon ng panahon ng probasyon para sa sinaunang Israel. Kaya’t nakikita natin ang dalawang panahon ng probasyon na tig-apat na raang siyamnapung taon. Ang tatlong dekreto ay sumasagisag sa tatlong mensahe ng mga anghel, na ang una ay dumating noong 1798, sa katapusan ng unang poot ng "pitong ulit" laban sa hilagang kaharian. Dumating ang ikatlong anghel dalawang libo’t tatlong daang taon pagkaraan ng ikatlong dekreto, noong Oktubre 22, 1844, na siya ring pagdating ng "huling wakas ng poot."

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

Sa loob ng apatnapu’t anim na taon sa pagitan ng pagtatapos ng unang poot at ng pagtatapos ng huling poot, inilatag ni Jesus ang saligan ng templong Millerita, at ang batong saligan ay ang “pitong panahon.” Ang batong iyon ay magiging alinman sa batong saligan (o kaya’y batong katitisuran) para sa Adventismo sa pasimula, at alinman sa batong-ulo at batong-pangtuktok (o kaya’y batong panlibingan) para sa Adventismo sa wakas. Ang tatlong dekreto na kumakatawan sa pagdating ng mga mensahe ng tatlong anghel sa kasaysayan mula 1798 hanggang 1844, ay kumakatawan din sa unang tatlong kabanata ng aklat ni Daniel.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Sisimulan nating suriin ang unang anim na kabanata sa susunod na artikulo.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “Kapag higit na nauunawaan ang mga aklat ni Daniel at Apocalipsis, ang mga mananampalataya ay magkakaroon ng ganap na naiibang karanasang panrelihiyon. ... Isang bagay ang tiyak na mauunawaan mula sa pag-aaral ng Apocalipsis—na ang ugnayan sa pagitan ng Diyos at ng Kaniyang bayan ay matalik at tiyak.” Ang Pananampalatayang Isinasabuhay Ko, 345.

Back to Articles