Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Six

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Isandaan at Animnapu't Anim

Unraveling Prophecy: The French Revolution, Putin’s Russia, and the Ukrainian Conflict

Paglilinaw sa Propesiya: Ang Rebolusyong Pranses, ang Rusya ni Putin, at ang Sigalot sa Ukrayna

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

As we begin to consider the typification of the time of the end in 1989, by the prophetic history of verse ten, it is necessary to drop back into the history of the third generation of both horns of the earth beast. In 1913, the earth beast’s horn of Republicanism began its generation of compromise with the globalist banking system, and in 1919, the horn of true Protestantism began its generation of compromise with the theologians of apostate Protestantism and also the American Medical Association as it surrendered the accreditation of its educational system to the world. Both horns began a compromised relationship with the world that would change the direction of their respective messages from that point onward.

Sa pagsisimula nating isaalang-alang ang tipolohikal na paglalarawan ng panahon ng wakas noong 1989, sa pamamagitan ng makapropetikang kasaysayan ng talatang sampu, kinakailangang bumalik muna tayo sa kasaysayan ng ikatlong salinlahi ng kapwa mga sungay ng hayop na mula sa lupa. Noong 1913, sinimulan ng sungay ng Republikanismo ng hayop na mula sa lupa ang salinlahi nito ng pakikipagkompromiso sa globalistang sistemang pagbabangko, at noong 1919, sinimulan naman ng sungay ng tunay na Protestantismo ang salinlahi nito ng pakikipagkompromiso sa mga teologo ng apostatang Protestantismo at gayundin sa American Medical Association, nang isinuko nito ang akreditasyon ng sistemang pang-edukasyon nito sa sanlibutan. Kapwa mga sungay ay nagsimula ng isang kompromisadong ugnayan sa sanlibutan na magbabago sa direksiyon ng kani-kanilang mensahe mula sa panahong iyon pasulong.

In that history the starting point for the king of the north, and the king of the south of the last days also reached a turning point. The Miracle of Fatima occurred on October 13, 1917, in Fatima, Portugal. It was the culmination of a series of Marian apparitions witnessed by three young shepherd children: Lucia dos Santos and her cousins Francisco and Jacinta Marto. According to the accounts provided by the children, the Virgin Mary, identified as Our Lady of Fatima, appeared to them on the 13th day of each month from May to October 1917.

Sa kasaysayang iyon, ang panimulang punto para sa hari ng hilaga at sa hari ng timog ng mga huling araw ay umabot din sa isang mahalagang punto ng pagbabago. Naganap ang Himala ng Fatima noong Oktubre 13, 1917, sa Fatima, Portugal. Ito ang naging kasukdulan ng isang serye ng mga aparisyon ni Maria na nasaksihan ng tatlong batang pastol: si Lucia dos Santos at ang kanyang mga pinsan na sina Francisco at Jacinta Marto. Ayon sa mga salaysay na ibinigay ng mga bata, ang Mahal na Birheng Maria, na kinilala bilang Mahal na Ina ng Fatima, ay nagpakita sa kanila tuwing ika-13 araw ng bawat buwan mula Mayo hanggang Oktubre 1917.

During the final apparition on October 13, 1917, tens of thousands of people gathered at the Cova da Iria, near Fatima, expecting to witness a miracle as predicted by the children. According to the witnesses, the sun appeared to change colors, spin, and dance in the sky. This event came to be known as the Miracle of the Sun or the Miracle of Fatima.

Sa huling pagpapakita noong Oktubre 13, 1917, sampu-sampung libong katao ang nagtipon sa Cova da Iria, malapit sa Fatima, na umaasang masaksihan ang isang himala gaya ng inihula ng mga bata. Ayon sa mga saksi, ang araw ay waring nagpalit-palit ng kulay, umikot, at sumayaw sa himpapawid. Ang pangyayaring ito ay nakilala bilang Himala ng Araw o Himala ng Fatima.

The Miracle of Fatima is a significant event in Catholic history and devotion, and it has been the subject of much study, debate, and religious interpretation over the years. The events at Fatima have had a lasting impact on popular piety, Marian devotion, and the interpretation of apocalyptic themes within the Catholic Church.

Ang Himala ng Fátima ay isang mahalagang pangyayari sa kasaysayan at debosyong Katoliko, at sa paglipas ng mga taon ay naging paksa ng maraming pag-aaral, pagtatalo, at relihiyosong pagpapakahulugan. Ang mga pangyayari sa Fátima ay nagkaroon ng pangmatagalang epekto sa kabanalang popular, sa Debosyong Marian, at sa pagpapakahulugan ng mga temang apokaliptiko sa loob ng Simbahang Katolika.

The Bolshevik Revolution occurred in Russia on November 7, 1917, when Bolshevik forces, led by Vladimir Lenin and the Bolshevik Party, seized key government buildings and infrastructure in Petrograd (now Saint Petersburg). This event marked the culmination of the Russian Revolution of 1917, which had begun with the February Revolution earlier in the year that led to the abdication of Tsar Nicholas II and the establishment of a provisional government.

Naganap ang Rebolusyong Bolshevik sa Rusya noong Nobyembre 7, 1917, nang ang mga puwersang Bolshevik, na pinamunuan ni Vladimir Lenin at ng Partido Bolshevik, ay sinakop ang mahahalagang gusali ng pamahalaan at ang imprastraktura sa Petrograd (na ngayo’y Saint Petersburg). Ang pangyayaring ito ang nagmarka sa kulminasyon ng Rebolusyong Ruso ng 1917, na nagsimula sa Rebolusyong Pebrero sa unang bahagi ng taon, na siyang nagbunsod sa pag-abdika ni Tsar Nicholas II at sa pagtatatag ng isang pansamantalang pamahalaan.

During the Revolution, the Bolsheviks successfully overthrew the provisional government and established Soviet control over Russia. The Bolsheviks proclaimed the establishment of a socialist state and began implementing their revolutionary program, including the nationalization of industry, land redistribution, and the withdrawal of Russia from World War I. The October Revolution ultimately led to the creation of the Soviet Union and had profound and far-reaching consequences for Russia and the world, shaping the course of 20th-century history.

Sa panahon ng Rebolusyon, matagumpay na napatalsik ng mga Bolshevik ang pansamantalang pamahalaan at naitatag nila ang kapangyarihang Sobyet sa Rusya. Ipinahayag ng mga Bolshevik ang pagtatatag ng isang estadong sosyalista at sinimulan nilang ipatupad ang kanilang rebolusyonaryong programa, kabilang ang nasyunalisasyon ng industriya, muling pamamahagi ng lupa, at pag-alis ng Rusya mula sa Unang Digmaang Pandaigdig. Ang Rebolusyong Oktubre ay sa bandang huli’y humantong sa pagkakatatag ng Unyong Sobyet at nagbunga ng malalim at malawakang mga kahihinatnan para sa Rusya at sa daigdig, na humubog sa daloy ng kasaysayan ng ika-20 siglo.

Jesus illustrates the end with the beginning, and in order to fully see the king of the north and the king of the south of the last days, it is necessary to understand their beginnings. The literal kings of the south and the north that are identified in Daniel chapter eleven are defined as the power that rules the literal area of Egypt as the king of the south, and the power that rules the literal geographical area associated with Babylon as the king of the north.

Inilalarawan ni Jesus ang wakas sa pamamagitan ng pasimula, at upang lubos na maunawaan ang hari sa hilaga at ang hari sa timog ng mga huling araw, kinakailangang maunawaan ang kanilang mga pasimula. Ang mga literal na hari sa timog at sa hilaga na tinutukoy sa kabanata labing-isa ng Daniel ay ipinakakahulugan bilang ang kapangyarihang naghahari sa literal na teritoryo ng Egipto bilang ang hari sa timog, at ang kapangyarihang naghahari sa literal na heograpikong pook na nauugnay sa Babilonya bilang ang hari sa hilaga.

Literal prophecy transitioned to spiritual prophecy in the time of the cross, when ancient literal Israel was transitioning to modern spiritual Israel. Literal pagan Rome trampled down literal Jerusalem for three and a half literal years from 67 AD unto 70 AD, and spiritual papal Rome trampled down spiritual Jerusalem for three and a half spiritual years.

Ang literal na propesiya ay lumipat tungo sa espirituwal na propesiya sa panahon ng krus, nang ang sinaunang literal na Israel ay lumilipat tungo sa makabagong espirituwal na Israel. Ang literal na paganong Roma ay yumanig at yumapak sa literal na Jerusalem sa loob ng tatlo at kalahating literal na taon mula 67 AD hanggang 70 AD, at ang espirituwal na papal na Roma ay yumapak sa espirituwal na Jerusalem sa loob ng tatlo at kalahating espirituwal na taon.

Spiritual Babylon is identified in Revelation chapter seventeen, as the whore who commits fornication with the kings of the earth. Spiritual Egypt is identified in Revelation chapter eleven as atheistic France. The modern manifestations of the spiritual king of the north, that received its deadly wound at the time of the end in 1798 and then retaliated against the modern manifestation of the spiritual king of the south at the time of the end in 1989, are both represented in verse forty of Daniel eleven. Both powers have their origins in their last day manifestation in the 1917 to 1918 time frame, which is the same time frame as the generation of compromise for both horns of the earth beast. Those beginnings must be recognized to rightly apply the endings. The beginnings of the last day kings of the north and south both start at the French Revolution.

Ang Babilonyang espirituwal ay itinutukoy sa Apocalipsis kabanata labing-pito bilang ang patutot na nakikiapid sa mga hari sa lupa. Ang Egiptong espirituwal ay itinutukoy sa Apocalipsis kabanata labing-isa bilang ang ateistikong Pransiya. Ang makabagong pagpapakita ng espirituwal na hari sa hilagaan—na tumanggap ng nakamamatay na sugat sa panahon ng kawakasan noong 1798 at pagkatapos ay gumanti laban sa makabagong pagpapakita ng espirituwal na hari sa timugan sa panahon ng kawakasan noong 1989—at ang makabagong pagpapakita ng espirituwal na hari sa timugan ay kapuwa kinakatawan sa talata 40 ng Daniel 11. Ang dalawang kapangyarihan ay may pinagmulan ng kanilang huling-panahong pagpapakita sa saklaw ng mga taong 1917 hanggang 1918, na siya ring saklaw ng panahon ng henerasyon ng kompromiso para sa kapuwa sungay ng halimaw mula sa lupa. Ang mga simulang iyon ay dapat kilalanin upang mailapat nang wasto ang mga katapusan. Ang pinagmulan ng mga huling-panahong hari sa hilagaan at sa timugan ay kapuwa nagsimula sa Rebolusyong Pranses.

> “In the sixteenth century the Reformation, presenting an open Bible to the people, had sought admission to all the countries of Europe. Some nations welcomed it with gladness, as a messenger of Heaven. In other lands the papacy succeeded to a great extent in preventing its entrance; and the light of Bible knowledge, with its elevating influences, was almost wholly excluded. In one country, though the light found entrance, it was not comprehended by the darkness. For centuries, truth and error struggled for the mastery. At last the evil triumphed, and the truth of Heaven was thrust out. ‘This is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light.’ John 3:19. The nation was left to reap the results of the course which she had chosen. The restraint of God’s Spirit was removed from a people that had despised the gift of His grace. Evil was permitted to come to maturity. And all the world saw the fruit of willful rejection of the light.

> Noong ikalabing-anim na siglo, ang Repormasyon, na inihaharap sa sambayanan ang bukas na Biblia, ay nagsikap na makapasok sa lahat ng mga bansa ng Europa. May ilang bansa na tinanggap ito nang may kagalakan, bilang isang sugo ng Langit. Sa ibang lupain, ang kapapahan ay sa malaking lawak nagtagumpay na hadlangan ang pagpasok nito; at ang liwanag ng kaalaman sa Biblia, kalakip ang mga impluwensiyang nakapagpapataas nito, ay halos lubos na napigil na makapasok. Sa isang bansa, bagaman ang liwanag ay nakapasok, hindi ito naunawaan ng kadiliman. Sa loob ng mga dantaon, naglaban ang katotohanan at kamalian para sa pangingibabaw. Sa wakas, nagtagumpay ang kasamaan, at ang katotohanan ng Langit ay itinaboy. "Ito ang kahatulan, na ang liwanag ay naparito sa sanlibutan, at inibig ng mga tao ang kadiliman kaysa sa liwanag." Juan 3:19. Ang bansa ay iniwang anihin ang mga bunga ng landas na pinili nito. Ang pagpipigil ng Espiritu ng Diyos ay inalis mula sa bayang humamak sa kaloob ng Kanyang biyaya. Pinahintulutang umabot sa kaganapan ang kasamaan. At nasaksihan ng buong daigdig ang bunga ng sinadyang pagtanggi sa liwanag.

> “The war against the Bible, carried forward for so many centuries in France, culminated in the scenes of the Revolution. That terrible outbreaking was but the legitimate result of Rome’s suppression of the Scriptures. It presented the most striking illustration which the world has ever witnessed of the working out of the papal policy—an illustration of the results to which for more than a thousand years the teaching of the Roman Church had been tending.

> Ang digmaan laban sa Bibliya, na isinulong sa loob ng napakaraming siglo sa Pransiya, ay nagkaroon ng kasukdulan sa mga pangyayari ng Rebolusyon. Ang kakila-kilabot na pagsiklab na iyon ay walang iba kundi ang likas na bunga ng pagsupil ni Roma sa Banal na Kasulatan. Ipinamalas nito ang pinakamatingkad na halimbawa na nasaksihan kailanman ng daigdig ng pagsasakatuparan ng patakaran ng papasiya—isang paglalarawan ng mga bungang pinatunguhan, sa loob ng mahigit sa isang libong taon, ng katuruan ng Simbahang Romano.

> “The suppression of the Scriptures during the period of papal supremacy was foretold by the prophets; and the Revelator points also to the terrible results that were to accrue especially to France from the domination of the ‘man of sin.’” The Great Controversy, 265, 266.

> "Ang pagsupil sa Banal na Kasulatan sa kapanahunan ng kataas-taasang pamamayani ng papasiya ay inihula ng mga propeta; at itinuturo rin ng Tagapahayag ang kakila-kilabot na mga bungang sasapit, lalo na sa Pransiya, dahil sa pamamayani ng 'tao ng kasalanan'." Ang Dakilang Tunggalian, 265, 266.

The French Revolution was produced by the suppression of the Scriptures “during the period of papal supremacy.” The birth of atheism, which was to become the archenemy of the papacy, was brought about by the papacy itself. The French Revolution took place from 1789 to 1799, but the atheistic revolutionary spirit that began in France continued to spread across Europe and beyond. One-hundred eighteen years after the end of the revolution in France, the Russian Revolution began in Russia. The revolution of atheism that began in France, ended in Russia, and in 1917 Russia became the prophetic representative of the nation symbolized by the atheism of Egypt. The dragon power represented as the king of the south had migrated from France to Russia.

Ang Rebolusyong Pranses ay ibinunga ng pagsupil sa mga Kasulatan “sa panahon ng pangingibabaw ng kapapahan.” Ang pagsilang ng ateismo, na magiging pangunahing kaaway ng kapapahan, ay idinulot ng kapapahan mismo. Naganap ang Rebolusyong Pranses mula 1789 hanggang 1799, ngunit ang maka-ateistang rebolusyonaryong diwa na nagsimula sa Pransiya ay patuloy na lumaganap sa buong Europa at sa ibayong dako. Isang daan at labingwalong taon matapos ang pagtatapos ng rebolusyon sa Pransiya, nagsimula ang Rebolusyong Ruso sa Rusya. Ang rebolusyon ng ateismo na nagsimula sa Pransiya ay nagtapos sa Rusya, at noong 1917 ang Rusya ay naging makahulang kinatawan ng bansang sinasagisag ng ateismo ng Ehipto. Ang kapangyarihan ng dragon na inilarawan bilang hari ng timog ay lumipat mula sa Pransiya patungo sa Rusya.

The revolution in France was represented politically and prophetically by Napoleon Bonaparte, and in that sense, Napoleon represents the first leader of a nation established in a revolution brought about by the atheism of Egypt. The narcissism of Napoleon is fitly repeated by the narcissism of Putin.

Ang rebolusyon sa Pransiya ay ipinakakatawan, sa larangang pampolitika at pampropetiko, ni Napoleon Bonaparte, at sa ganyang diwa, si Napoleon ay kumakatawan sa unang pinuno ng isang bansang naitatag sa isang rebolusyong idinulot ng ateismo ng Ehipto. Ang narsisismo ni Napoleon ay angkop na inuulit ng narsisismo ni Putin.

Napoleon was keenly aware of the power of imagery and propaganda, as is Putin, who was a former KGB officer. The KGB specializes in propaganda. Napoleon used portraiture as a means of projecting his authority, power, and image of leadership to the public. He commissioned portraits from some of the most celebrated artists of his time, including Jacques-Louis David, Antoine-Jean Gros, and Jean-Auguste-Dominique Ingres, among others.

Lubos na batid ni Napoleon ang kapangyarihan ng imahen at ng propaganda, gaya rin ni Putin, na dating opisyal ng KGB. Ang KGB ay dalubhasa sa propaganda. Ginamit ni Napoleon ang sining ng pagreretrato bilang paraan ng pagpapamalas sa publiko ng kaniyang awtoridad, kapangyarihan, at wangis ng pamumuno. Nagpagawa siya ng mga retrato sa ilan sa pinakabantog na mga pintor ng kaniyang kapanahunan, kabilang sina Jacques-Louis David, Antoine-Jean Gros, at Jean-Auguste-Dominique Ingres, at iba pa.

These portraits depicted Napoleon in various poses and settings, ranging from official state portraits to more informal scenes. They served not only as personal mementos for Napoleon himself but also as tools for spreading his image and influence both domestically and internationally. Putin has accomplished the identical work for himself, with a multitude of pictures of himself in settings that rival any of the modern influencers on the Internet.

Ang mga larawang-anyo na ito ay naglalarawan kay Napoleon sa iba’t ibang ayos at tagpuan, mula sa mga opisyal na larawang pang-estado hanggang sa higit na hindi pormal na mga tagpo. Nagsilbi ang mga ito hindi lamang bilang mga pansariling alaala para kay Napoleon mismo kundi bilang mga kasangkapan din sa pagpapalaganap ng kaniyang imahe at impluwensiya, kapwa sa loob ng bansa at sa pandaigdigang larangan. Naisakatuparan din ni Putin ang gayunding gawain para sa kaniyang sarili, sa pamamagitan ng napakaraming larawan niya mismo sa mga tagpuang kapantay ng sa alinmang makabagong tagapag-impluwensiya sa Internet.

At the beginning of the French Revolution the king, his family and staff were overthrown and executed. At the beginning of the Russian Revolution the Czar, his family and staff were overthrown and executed. The revolution that began in France culminated in Russia. The French Revolution is the subject of the prophecy of chapter eleven of Revelation, and therefore the French Revolution is subject to the rules of prophetic interpretation. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, so the Russian Revolution is the end of the French Revolution.

Sa pasimula ng Rebolusyong Pranses, ang hari, ang kanyang pamilya at mga tauhan ay ibinagsak at ipinatupad sa kanila ang parusang kamatayan. Sa pasimula ng Rebolusyong Ruso, ang Tsar, ang kanyang pamilya at mga tauhan ay ibinagsak at ipinatupad sa kanila ang parusang kamatayan. Ang rebolusyong nagsimula sa Pransiya ay umabot sa kasukdulan sa Rusya. Ang Rebolusyong Pranses ang paksa ng propesiya ng Kabanata Labing-isa ng Pahayag, at kaya ang Rebolusyong Pranses ay nasasailalim sa mga tuntunin ng pagpapakahulugan sa propesiya. Si Jesus ay laging naglalarawan ng wakas ng isang bagay sa pamamagitan ng pasimula nito, kaya ang Rebolusyong Ruso ang wakas ng Rebolusyong Pranses.

Vladimir Putin represents the last leader of a nation established in a revolution brought about with the atheism of Egypt. The first leader of Russia was Vladimir Lenin. The name “Vladimir” is of Slavic origin and is composed of two elements: “vlad” and “mir.” “Vlad” is derived from the Slavic root “vladeti,” which means “to rule” or to wield power. “Mir” means “world”. The first Vladimir (Lenin) typifies the last Vladimir (Putin), who is also typified by the first leader of the revolution of atheism (Napoleon).

Si Vladimir Putin ay kumakatawan sa huling pinuno ng isang bansang naitatag sa isang rebolusyong naibunsod sa pamamagitan ng ateismo ng Ehipto. Ang unang pinuno ng Rusya ay si Vladimir Lenin. Ang pangalang “Vladimir” ay may pinagmulan sa wikang Eslabiko at binubuo ng dalawang sangkap: “vlad” at “mir.” Ang “vlad” ay hango sa ugat na Eslabiko na “vladeti,” na ang kahulugan ay “mamuno” o “maghawak ng kapangyarihan.” Ang “mir” ay nangangahulugang “daigdig.” Ang unang Vladimir (Lenin) ay sumasagisag sa huling Vladimir (Putin), na siya rin ay sinasagisag ng unang pinuno ng rebolusyon ng ateismo (Napoleon).

After Napoleon’s defeat in the War of the Sixth Coalition and the Treaty of Fontainebleau in April 1814, he abdicated the throne of France and was exiled to the Mediterranean island of Elba. He was granted sovereignty over the island and allowed to retain the title of Emperor, albeit in a much-reduced capacity. Napoleon spent around ten months on Elba, during which he made plans to return to power in France. Following his escape from Elba and his brief return to power in France during the Hundred Days, Napoleon was decisively defeated at the Battle of Waterloo in June 1815. After this defeat the Allied powers, particularly Great Britain, were determined to prevent Napoleon from causing any further trouble. Consequently, he was exiled again, this time to the remote island of Saint Helena in the South Atlantic. Napoleon spent the remainder of his life in exile on Saint Helena until his death in 1821.

Matapos ang pagkatalo ni Napoleon sa Digmaan ng Ikaanim na Koalisyon at ang Kasunduang Fontainebleau noong Abril 1814, tinalikdan niya ang trono ng Pransiya at siya’y ipinatapon sa islang Elba sa Dagat Mediteraneo. Ipinagkalooban siya ng soberanya sa pulo at pinahintulutang panatilihin ang titulong Emperador, bagaman sa lubhang nabawasang saklaw ng kapangyarihan. Gumugol si Napoleon ng humigit-kumulang sampung buwan sa Elba, at sa panahong iyon ay naghanda siya ng mga plano upang muling makabalik sa kapangyarihan sa Pransiya. Matapos ang kanyang pagtakas mula sa Elba at ang kanyang maikling pagbabalik sa kapangyarihan sa Pransiya sa panahon ng Isandaang Araw, si Napoleon ay ganap na tinalo sa Labanan ng Waterloo noong Hunyo 1815. Pagkaraan ng pagkatalong ito, ang mga Alyadong kapangyarihan, lalo na ang Gran Britanya, ay nagpasiyang pigilan si Napoleon sa pagdudulot pa ng anumang karagdagang kaguluhan. Dahil dito, muli siyang ipinatapon, sa pagkakataong ito sa malayong pulo ng Saint Helena sa Timog Atlantiko. Ginugol ni Napoleon ang nalalabi ng kanyang buhay sa pagkakatapon sa Saint Helena hanggang sa kanyang pagkamatay noong 1821.

Putin is a representative of the old guard KGB. The KGB was the main security agency and intelligence agency of the Soviet Union from 1954 until its dissolution in 1991. It was responsible for internal security, counterintelligence, and intelligence gathering, both domestically and internationally. The KGB was known for its extensive network of spies, surveillance operations, and its role in maintaining the Communist regime’s control over the population. Vladimir Putin was a member of the KGB (Committee for State Security), the main security and intelligence agency of the Soviet Union.

Si Putin ay isang kinatawan ng lumang gwardiya ng KGB. Ang KGB ang pangunahing ahensiya ng seguridad at intelihensiya ng Unyong Sobyet mula 1954 hanggang sa paglusaw nito noong 1991. Ito ang may pananagutan sa panloob na seguridad, kontra-paniktik, at pangangalap ng intelihensiya, sa loob at labas ng bansa. Kilala ang KGB sa malawak nitong network ng mga espiya, mga operasyong pagmamanman, at sa papel nito sa pagpapanatili ng kontrol ng rehimeng Komunista sa populasyon. Si Vladimir Putin ay naging kasapi ng KGB (Komite para sa Seguridad ng Estado), ang pangunahing ahensiya ng seguridad at intelihensiya ng Unyong Sobyet.

Putin joined the KGB in 1975 after graduating from Leningrad State University. Putin worked for the KGB until the collapse of the Soviet Union in 1991, after which he entered politics and eventually became the President of Russia in 2000. His background in the KGB has had a significant influence on his approach to governance and foreign policy. Napoleon’s first exile on the Island of Elba, represents the history of 1991 until the year 2000, when the philosophy of the KGB returned. When Putin is eventually defeated, as represented in verses thirteen to fifteen, that second defeat (the first being 1989), is typified by Waterloo and Napoleon’s second exile, where he died.

Sumapi si Putin sa KGB noong 1975 pagkaraang magtapos sa Leningrad State University. Naglingkod si Putin sa KGB hanggang sa pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1991, at pagkatapos ay pumasok siya sa politika at sa kalaunan ay naging Pangulo ng Rusya noong 2000. Ang kaniyang pinagmulan sa KGB ay nagkaroon ng malaking impluwensiya sa kaniyang pagdulog sa pamamahala at sa patakarang panlabas. Ang unang pagpapatapon kay Napoleon sa Pulo ng Elba ay kumakatawan sa kasaysayan mula 1991 hanggang sa taong 2000, nang nagbalik ang pilosopiya ng KGB. Kapag sa wakas ay natalo si Putin, gaya ng kinakatawan sa mga talatang labintatlo hanggang labinlima, ang ikalawang pagkatalong iyon (ang una ay noong 1989) ay kinakatawan ng Waterloo at ng ikalawang pagpapatapon kay Napoleon, kung saan siya namatay.

Napoleon delivered the deadly wound to the papacy in 1798 and 1799. In 1799 the French Revolution ended in France, but by 1917 it had reached Russia in the Bolshevik Revolution. In 1917 the miracle of Fatima took place in Portugal, and the three children who supposedly communicated with Mary and Joseph were given three secret messages. The three messages were secret in the sense they were only to be read by the pope, the king of the north. The messages directed the pope to call a special meeting with the leaders of the Catholic Church and hold a special ceremony in order to dedicate Russia, which had just become communist Russia the year before, to the virgin Mary.

Nagdulot si Napoleon ng nakamamatay na sugat sa papasiya noong 1798 at 1799. Noong 1799, nagwakas sa Pransiya ang Rebolusyong Pranses, ngunit pagsapit ng 1917 ay umabot ito sa Rusya sa pamamagitan ng Rebolusyong Bolshevik. Noong 1917 naganap sa Portugal ang himala sa Fatima, at ang tatlong batang sinasabing nakipag-ugnayan kay Maria at kay Jose ay binigyan ng tatlong lihim na mensahe. Ang tatlong mensahe ay lihim sa diwang para lamang basahin ng papa, ang hari sa hilaga. Ang mga mensahe ay nag-utos sa papa na magpatawag ng isang natatanging pagpupulong kasama ang mga pinuno ng Simbahang Katolika at magsagawa ng isang natatanging seremonya upang italaga ang Rusya, na noong nakaraang taon lamang ay naging Komunistang Rusya, sa Birheng Maria.

The messages contained a warning that if the pope refused to follow through on the command to dedicate Russia to Mary, the world would suffer another world war (the first world war was to end the month after the miracle). The messages of Fatima became a structure for conservative Catholic prophetic interpretation. It identified a struggle within the Catholic church between conservative Catholicism, represented by pope John Paul II and the first Vatican council, and Liberal Catholicism represented by the current “woke-pope” and the second Vatican council.

Ang mga mensahe ay naglalaman ng babala na, kung tatanggihan ng Papa na isakatuparan ang utos na italaga ang Rusya kay Maria, magdaranas ang mundo ng isa pang digmaang pandaigdig (ang unang digmaang pandaigdig ay magtatapos sa kasunod na buwan matapos ang himala). Ang mga mensahe ng Fatima ay naging isang balangkas para sa konserbatibong Katolikong pagpapakahulugang propetiko. Tinukoy nito ang isang pakikibaka sa loob ng Simbahang Katolika sa pagitan ng konserbatibong Katolisismo, na kinakatawan ni Papa Juan Pablo II at ng Unang Konsilyo ng Vatikano, at ng liberal na Katolisismo, na kinakatawan ng kasalukuyang “woke-pope” at ng Ikalawang Konsilyo ng Vatikano.

In the messages of Fatima the “good pope”, was the “white pope”, and the “bad pope”, was the “black pope”. The good pope, Pope John Paul II, was the conservative pope who identified the Virgin of Fatima as his guiding idol, and the bad pope is the woke-pope, who also rejects any messages from the so-called virgin Mary. When you visit the shrine in Fatima, Portugal as you enter the premises the entrance is set between two giant statues of a black pope on one side and a white pope on the other side, thus representing the internal struggle identified in the Fatima prophecies.

Sa mga mensahe ng Fatima, ang “mabuting papa” ay ang “puting papa,” at ang “masamang papa” ay ang “itim na papa.” Ang mabuting papa, si Papa Juan Pablo II, ay ang konserbatibong papa na kinilala ang Birhen ng Fatima bilang kaniyang idolong patnubay, at ang masamang papa ay ang woke-pope, na tumatanggi rin sa anumang mensahe mula sa tinatawag na Birheng Maria. Kapag binisita mo ang dambana sa Fatima, Portugal, pagpasok mo sa nasasakupan, ang pasukan ay nasa pagitan ng dalawang dambuhalang estatwa—isang itim na papa sa isang panig at isang puting papa sa kabila—na sa gayo’y kumakatawan sa panloob na tunggaliang tinukoy sa mga propesiya ng Fatima.

The other element of the three secret messages of Fatima was its emphasis on the warfare of Catholicism (the king of the north), and atheism (the king of the south). Without recognizing that the warfare of Catholicism and atheistic Russia is a subject of the satanic prophecy, which directs a large percentage of Catholicism, it is difficult, if not impossible to understand the support which the Catholic church provided to Nazi Germany during World War Two.

Ang isa pang elemento ng tatlong lihim na mensahe ng Fatima ay ang pagbibigay-diin nito sa pakikidigma sa pagitan ng Katolisismo (ang hari ng hilaga) at ng ateismo (ang hari ng timog). Kung hindi kinikilala na ang pakikidigma sa pagitan ng Katolisismo at ng ateistang Rusya ay isang paksa ng satanikong propesiya, na siyang nagpapatnubay sa malaking bahagi ng Katolisismo, mahirap, kung hindi man imposibleng, maunawaan ang suportang ibinigay ng Simbahang Katolika sa Alemanyang Nazi noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.

The Battle of Leningrad, which lasted from September 8, 1941 to January 27, 1944 during World War Two, was one of the longest and most brutal sieges in history. The Battle of Stalingrad, which occurred from August 23, 1942 to February 2, 1943, is often regarded as the bloodiest and most significant battle of World War Two. It resulted in immense casualties on both sides, with estimates of over 2 million total casualties, including deaths, wounded, and captured soldiers. The Battle of Stalingrad also marked a turning point in the war, as it resulted in a decisive Soviet victory over the German Army and led to the eventual defeat of Nazi Germany.

Ang Labanan sa Leningrad, na tumagal mula Setyembre 8, 1941 hanggang Enero 27, 1944 sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ay isa sa mga pinakamatagal at pinakabrutal na pagkubkob sa kasaysayan. Ang Labanan sa Stalingrad, na naganap mula Agosto 23, 1942 hanggang Pebrero 2, 1943, ay kadalasang itinuturing na pinakamadugo at pinakamahalagang labanan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Nagbunga ito ng napakalaking kaswalti sa magkabilang panig, na tinatayang mahigit sa 2 milyong kabuuang kaswalti, kabilang ang mga nasawi, nasugatan, at nabihag na mga sundalo. Ang Labanan sa Stalingrad ay nagmarka rin ng isang mahalagang pagbabago ng takbo ng digmaan, sapagkat nagbunga ito ng isang tiyak na tagumpay ng Unyong Sobyet laban sa Hukbong Aleman at humantong sa kalaunang pagkatalo ng Alemanyang Nazi.

Without recognizing that Nazi Germany’s warfare against Russia, particularly in the two battles just cited, it is difficult to understand the role of Germany as the secret ally of the Catholic Church. Without the understanding of the premises of a spiritual war between Catholicism that was motivated by the satanic prophecy of Mary of Fatima, against the atheism of Russia, and thereafter the Communist Soviet Union, the logic for Catholicism secretly hiding and then transporting Nazi war criminals around the globe post-World War Two is missed. The Nazi’s were Catholicism’s proxy army in their struggle against Russia.

Kung hindi kinikilala na ang pakikidigma ng Alemanyang Nazi laban sa Rusya—lalo na sa dalawang labanang bagong nabanggit—mahirap maunawaan ang papel ng Alemanya bilang lihim na kaalyado ng Simbahang Katolika. Kung wala ang pag-unawa sa mga premisa ng isang digmaang espirituwal sa pagitan ng Katolisismo—na hinimok ng satanikong propesiya ni Maria ng Fatima—at ng ateismo ng Rusya, at pagkaraan ay ng Komunistang Unyong Sobyet, hindi mauunawaan ang lohika kung bakit palihim na nagkubli ang Katolisismo at saka naglipat ng mga kriminal na pandigma ng mga Nazi sa iba’t ibang panig ng daigdig matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang mga Nazi ang hukbong kinatawan ng Katolisismo sa pakikibaka nito laban sa Rusya.

It is in this prophetic logic that Putin, the head of atheistic Russia, is involved in a war in the Ukraine, whose leaders are openly known to be Nazi’s. The ground troops of Fatima’s war against atheism from World War Two and onward is fascism, and Nazism. Of course, even though this reality of the leaders of the Ukrainian government is well-documented, the modern manifestation of Hitler’s Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda (the mainstream media), has covered these facts as best they could.

Sa lohikang propetikong ito, si Putin, ang pinuno ng Rusyang ateista, ay nasasangkot sa isang digmaan sa Ukraina, na ang mga pinuno nito ay hayagang kilala bilang mga Nazi. Ang mga puwersang panlupa ng digmaan ng Fatima laban sa ateismo mula noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig at pasulong ay ang pasismo at Nazismo. Siyempre, bagaman ang katotohanang ito hinggil sa mga pinuno ng pamahalaan ng Ukraina ay malinaw na naitala, ang makabagong anyo ng Reich Ministry of Public Enlightenment and Propaganda ni Hitler (ang pangunahing midya) ay pinagtakpan ang mga katotohanang ito sa abot ng kanilang makakaya.

The name “Ukraine” is derived from the Slavic word “ukraina,” which means “borderland” or “the edge.” The term historically referred to the border regions of the Kievan Rus’, the medieval state that preceded modern-day Ukraine, and is situated on the crossroads between Eastern Europe and Eurasia. Throughout history, it has served as a meeting point between various cultures, civilizations, and empires, including the Byzantine Empire, the Ottoman Empire, the Russian Empire, and others. Its strategic location made it a frontier region that experienced significant cultural, political, and military interactions. During the medieval period, Ukraine was the border region of the Kievan Rus’, which was a powerful state that encompassed parts of modern-day Ukraine, Russia, and Belarus. As the Kievan Rus’ expanded and contracted over time, its borders often shifted, and Ukraine remained on the periphery of the state.

Ang pangalang "Ukraine" ay nagmula sa salitang Eslabiko na "ukraina," na nangangahulugang "pook-hangganan" o "gilid." Sa kasaysayan, tumutukoy ang katawagang ito sa mga pook-hangganan ng Kievan Rus', ang estadong medyebal na nauna sa makabagong Ukraine. Ang Ukraine ay nasa sangandaan sa pagitan ng Silangang Europa at Eurasya. Sa pagdaan ng kasaysayan, nagsilbi itong tagpuan ng iba’t ibang kultura, mga kabihasnan, at mga imperyo, kabilang ang Imperyong Bisantino, ang Imperyong Otoman, ang Imperyong Ruso, at iba pa. Dahil sa estratehikong kinalalagyan nito, ito’y naging isang rehiyong hanggahan na nakaranas ng mahahalagang ugnayang pangkultura, pampulitika, at pangmilitar. Noong Gitnang Panahon, ang Ukraine ay pook-hangganan ng Kievan Rus', na isang makapangyarihang estado na sumaklaw sa mga bahagi ng makabagong Ukraine, Rusya, at Belarus. Habang lumalawak at lumiliit ang Kievan Rus' sa paglipas ng panahon, madalas na nagbabago ang mga hangganan nito, at nanatili ang Ukraine sa laylayan ng naturang estado.

After the collapse of the Soviet Union in 1989, as represented in verse ten, verses eleven and twelve identify a battle where the king of the south retaliates and prevails over the king of the north. That battle was fought at Raphia, which was the borderline of the domains of the king of the south and the king of the north.

Pagkatapos ng pagbagsak ng Unyong Sobyet noong 1989, gaya ng inilalarawan sa ika-sampung talata, tinutukoy ng mga talatang ika-labing-isa at ika-labing-dalawa ang isang labanan kung saan gumanti ang hari ng timog at nanaig laban sa hari ng hilaga. Ang labanang iyon ay naganap sa Raphia, na siyang hangganan ng mga nasasakupan ng hari ng timog at ng hari ng hilaga.

The Battle of Raphia, which took place in 217 BC, comes from the name of the town near which the battle occurred. Raphia was a town located in the coastal region of ancient Palestine, near the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt and the Seleucid Empire. At the time of the battle the border between the Ptolemaic Kingdom of Egypt, ruled by King Ptolemy IV Philopator, and the Seleucid Empire, ruled by King Antiochus III, was located in the vicinity of Raphia. The battle was fought near this border region as both sides sought to assert control over strategic territories in the Levant.

Ang Labanan sa Raphia, na naganap noong 217 BC, ay hango sa pangalan ng bayang malapit sa pook kung saan naganap ang labanan. Ang Raphia ay isang bayang matatagpuan sa baybaying rehiyon ng sinaunang Palestina, malapit sa hangganan sa pagitan ng Ptolemaic Kingdom ng Ehipto at ng Imperyong Seleucid. Nang panahong naganap ang labanan, ang hangganan sa pagitan ng Ptolemaic Kingdom ng Ehipto, na pinamumunuan ni Haring Ptolemy IV Philopator, at ng Imperyong Seleucid, na pinamumunuan ni Haring Antiochus III, ay nasa paligid ng Raphia. Ang labanan ay naganap malapit sa rehiyong hangganang ito, yamang kapuwa panig ay nagsikap na igiit ang kanilang paghahari sa mahahalagang teritoryo sa Levant.

The ancient town of Raphia, is located near the modern city of Rafah. Rafah is a city situated in the southern Gaza Strip, which is part of the Palestinian territories. After Ptolemy’s victory at Raphia in 217 BC, he initiated persecutions against the Jews in Jerusalem, and also in Egypt. The victory was short-lived and he met his Waterloo, so to speak, in the next three verses. In verse thirteen, the previously defeated king of the north returns and by verse fifteen he overwhelms the king of the south.

Ang sinaunang bayan ng Raphia ay matatagpuan malapit sa makabagong lungsod ng Rafah. Ang Rafah ay isang lungsod na nasa timog na bahagi ng Gaza Strip, na kabilang sa mga teritoryong Palestino. Pagkaraan ng tagumpay ni Ptolomeo sa Raphia noong 217 BK, sinimulan niya ang mga pag-uusig laban sa mga Judio sa Jerusalem, at gayon din sa Ehipto. Hindi nagtagal ang tagumpay na iyon, at, wika nga, nasapit niya ang kaniyang Waterloo sa susunod na tatlong talata. Sa talatang labintatlo, ang dating natalong hari ng hilaga ay bumabalik, at pagsapit ng talatang labinlima ay nilulupig niya ang hari ng timog.

The victory of Putin in the Ukraine will be used by Putin, a former KGB officer who specialized in propaganda, to most likely expose the Nazi roots of the Ukrainian leadership, and also expose those in the Western World who supported the regime for economic greed, and no doubt also expose the hidden black-sites and bio-labs employed by the globalists, which have been funded by the taxpayers of the United States.

Ang tagumpay ni Putin sa Ukraina ay gagamitin ni Putin, isang dating opisyal ng KGB na nagpakadalubhasa sa propaganda, upang, malamang, ibunyag ang mga ugat na Nazi ng pamunuan ng Ukraina, at upang ibunyag din yaong mga nasa Daigdig ng Kanluran na sumuporta sa rehimen dahil sa kasakimang pang-ekonomiya, at, walang dudang, ibunyag din ang mga tagong black-sites at mga bio-lab na ginagamit ng mga globalista, na pinondohan ng mga nagbabayad ng buwis sa Estados Unidos.

Those revelations will destroy the current talking points of the world globalists, and also of the Democratic talking heads in the United States. That victory for Putin will provide the mandate for the eighth President, that is of the seven, to take his role as the prophetic despot that arrives into history just before verse sixteen; and verse sixteen is the soon coming Sunday law.

Ang mga pagbubunyag na iyon ay wawasak sa kasalukuyang mga puntong-diin ng mga globalista sa buong mundo, gayundin ng mga komentaristang Demokratiko sa Estados Unidos. Ang tagumpay na iyon para kay Putin ay magbibigay ng mandato sa ikawalong Pangulo, na siya rin ay mula sa pito, upang akuin ang kaniyang gampanin bilang ang propetikong despota na lilitaw sa kasaysayan bago pa ang talatang labing-anim; at ang talatang labing-anim ay ang nalalapit na batas sa Linggo.

In verse thirteen, the king of the north regroups his army, and in verse fourteen, pagan Rome is introduced into history for the first time, though it is not yet the king of the north. It is there identified as the symbol which “establishes the vision”, and as the power who exalts himself and then falls. After the victory of Putin in the war in the Ukraine, the papacy will begin to lift itself up into world politics, just in advance of the Sunday law in verse sixteen.

Sa talatang labintatlo, muling pinagsasama-sama ng hari sa hilaga ang kaniyang hukbo, at sa talatang labing-apat, unang ipinakilala sa kasaysayan ang paganong Roma, bagaman hindi pa ito ang hari sa hilaga. Doon ito tinukoy bilang sagisag na “nagtatatag ng pangitain,” at bilang kapangyarihang nagpapakataas sa sarili at saka bumabagsak. Pagkatapos ng pagtatagumpay ni Putin sa digmaan sa Ukraine, magsisimulang itanghal ng kapapahan ang sarili nito sa pandaigdigang politika, kaagad bago ang batas ng Linggo sa talatang labing-anim.

The French Revolution, and its connection with the Russian Revolution; Napoleon and Putin; the miracle of Fatima, and its three secrets; the secret alliance between the Vatican and Hitler, the secret alliance between the Vatican and Reagan, are all prophetic “wheels” that intersect in the history of verses eleven through fifteen, which occur during the history of September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. It was important to provide a brief summary of these prophetic “wheels” before we take up verse ten.

Ang Rebolusyong Pranses, at ang kaugnayan nito sa Rebolusyong Ruso; si Napoleon at si Putin; ang himala ng Fatima, at ang tatlong lihim nito; ang lihim na alyansa sa pagitan ng Vaticano at ni Hitler, ang lihim na alyansa sa pagitan ng Vaticano at ni Reagan, ay pawang mga propetikong “gulong” na nagsasalubong sa kasaysayan ng mga talatang labing-isa hanggang labinlima, na nagaganap sa panahon mula Setyembre 11, 2001 hanggang sa batas ng Linggo sa Estados Unidos. Mahalaga na magbigay muna ng isang maikling buod ng mga propetikong “gulong” na ito bago natin talakayin ang talatang sampu.

The following article is taken from “NBC news,” which is as “Main Stream Media,” as it gets, and the “MSM” is the modern version of Hitler’s World War Two propaganda machine. The article is of course anti-Putin, anti-Russian, and pro-Ukraine, but that is not the point. As citizens of the heavenly kingdom, God’s people should not endorse either side of a satanic work, and all warfare is a satanic work.

Ang sumusunod na artikulo ay hango mula sa "NBC news," na, pagdating sa pagiging "Main Stream Media," ay kasukdulan na, at ang "MSM" ay ang makabagong bersiyon ng makinang pang-propaganda ni Hitler noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Ang artikulo ay, siyempre, laban kay Putin, laban sa Rusya, at pabor sa Ukraine, ngunit hindi iyon ang punto. Bilang mga mamamayan ng makalangit na kaharian, ang bayan ng Diyos ay hindi dapat sumuporta sa alinmang panig ng isang gawaing sataniko, at ang lahat ng pakikidigma ay isang gawaing sataniko.

The purpose of this article is to allow those who are unfamiliar with the prophetic warfare between Catholicism (the king of the north) and atheism (the king of the south), and the fact that in the warfare of those two prophetic powers, Naziism has been employed as Catholicism’s proxy army (just as the United States was used in 1989). Students of prophecy need to have enough evidence to see that the background history of World War Two, and of the Cold War, are represented in the current war in Ukraine, as it fulfills verses eleven and twelve, of chapter eleven of Daniel.

Layunin ng artikulong ito na magbigay-daan para sa mga hindi pamilyar sa propetikong pakikidigma sa pagitan ng Katolisismo (ang hari sa hilagaan) at ng ateismo (ang hari sa timugan), at sa katotohanang, sa pakikidigma ng dalawang kapangyarihang propetiko na iyon, ang Nazismo ay ginamit bilang hukbong-kinatawan ng Katolisismo (gaya ng ginamit ang Estados Unidos noong 1989). Kailangang magkaroon ang mga mag-aaral ng propesiya ng sapat na katibayan upang makita na ang kaligirang kasaysayan ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig at ng Malamig na Digmaan ay kinakatawan sa kasalukuyang digmaan sa Ukraine, habang tinutupad nito ang mga talatang labing-isa at labindalawa ng kabanata labing-isa ng Daniel.

> “Historical events, showing the direct fulfillment of prophecy, were set before the people, and the prophecy was seen to be a figurative delineation of events leading down to the close of this earth’s history.” Selected Messages, book 2, 102.

> Ang mga pangyayaring pangkasaysayan, na nagpapakita ng tuwirang katuparan ng hula, ay iniharap sa mga tao, at ang hula ay nakitang isang matalinghagang paglalarawan ng mga pangyayaring humahantong sa pagwawakas ng kasaysayan ng daigdig na ito. Selected Messages, aklat 2, 102.

NBC News Article: “Ukraine’s Nazi problem is real, even if Putin’s ‘denazification’ claim isn’t”

Artikulo ng NBC News: “Ang problema ng Ukraine sa mga Nazi ay totoo, kahit na hindi totoo ang pahayag ni Putin tungkol sa ‘denazification’”

> Of the many distortions manufactured by Russian President Vladimir Putin to justify Russia’s assault on Ukraine, perhaps the most bizarre is his claim that the action was taken to “denazify” the country and its leadership. In making his case for entering his neighbor’s territory with armored tanks and fighter jets, Putin has stated that the move was undertaken “to protect people” who have been “subjected to bullying and genocide,” and that Russia “will strive for the demilitarization and denazification of Ukraine.”

> Sa napakaraming pagbaluktot na kinatha ni Pangulong Vladimir Putin ng Russia upang bigyang-katwiran ang pagsalakay ng Russia sa Ukraine, marahil ang pinakakakaiba ay ang kaniyang pag-angkin na ang hakbang ay isinagawa upang "i-denazipika" ang bansa at ang pamunuan nito. Sa paglalahad ng kaniyang katuwiran para sa pagpasok sa teritoryo ng kaniyang karatig-bansa na may mga tangke na nakabaluti at mga jet pandigma, sinabi ni Putin na isinagawa ang hakbang "upang protektahan ang mga tao" na "isinailalim sa pambu-bully at pagpatay-lahi," at na ang Russia ay "magsusumikap para sa demilitarisasyon at denazipikasyon ng Ukraine."

> Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare.

> Ang mga mapanirang pagkilos ni Putin — kabilang dito ang malawakang pagwasak sa mga pamayanang Hudyo — ay malinaw na nagpapakita na siya’y nagsisinungaling kapag sinasabi niyang ang kaniyang layunin ay ang pagtitiyak ng kapakanan ninuman.

> On its face, Putin’s smear is absurd, not least because Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy is Jewish and has said that members of his family were killed during World War II. There is also no evidence of recent mass killings or ethnic purges taking place in Ukraine. Moreover, labeling enemies Nazis is a common political ploy in Russia, especially from a leader who favors disinformation campaigns and wants to stir up feelings of national vengeance against a WWII foe to justify conquest.

> Sa unang malas, absurdo ang paninirang-puri ni Putin, lalong higit dahil Hudyo ang Pangulong Ukranyano na si Volodymyr Zelenskyy at sinabi niyang may mga kasapi ng kanyang pamilya na pinatay noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Wala ring ebidensiya ng kamakailang malawakang pamamaslang o paglilinis-etniko na nagaganap sa Ukraina. Higit pa rito, ang pagbansag sa mga kaaway bilang mga Nazi ay isang karaniwang pampolitikang pakana sa Rusya, lalo na mula sa isang pinunong kumikiling sa mga kampanya ng disimpormasyon at nagnanais mag-udyok ng damdamin ng pambansang paghihiganti laban sa isang kaaway noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig upang bigyang-katwiran ang pananakop.

> But even though Putin is engaging in propaganda, it’s also true that Ukraine has a genuine Nazi problem — both past and present. Putin’s destructive actions — among them the devastation of Jewish communities — make clear that he’s lying when he says his goal is to ensure anyone’s welfare. But important as it is to defend the yellow-and-blue flag against the Kremlin’s brutal aggression, it would be a dangerous oversight to deny Ukraine’s antisemitic history and collaboration with Hitler’s Nazis, as well as the latter-day embrace of neo-Nazi factions in some quarters.

> Bagaman nagsasagawa si Putin ng propaganda, totoo rin na ang Ukraine ay may tunay na suliraning may kinalaman sa mga Nazi—sa nakaraan at sa kasalukuyan. Ang mga mapanirang kilos ni Putin—kabilang dito ang pagwasak sa mga pamayanang Hudyo—ay malinaw na nagpapakita na nagsisinungaling siya kapag sinasabi niyang ang kaniyang layunin ay tiyakin ang kapakanan ninuman. Subalit gaano man kahalaga ang ipagtanggol ang bandilang dilaw-at-bughaw laban sa malupit na agresyon ng Kremlin, magiging isang mapanganib na pagkukulang ang itanggi ang antisemitikong kasaysayan ng Ukraine at ang pakikipagtulungan nito sa mga Nazi ni Hitler, gayundin ang pagyakap sa mga paksiyon ng neo-Nazi sa ilang hanay.

> Why are fleeing Ukrainians being talked about with such sympathy? They are white.

> Bakit pinag-uusapan ang mga Ukranyanong tumatakas nang may gayong simpatya? Sila ay mga puti.

> On the eve of World War II, Ukraine was home to one the largest Jewish communities in Europe, with estimates as high as 2.7 million, a remarkable number considering the territory’s long record of antisemitism and pogroms. By the end, more than half would perish. When German troops took control of Kyiv in 1941, they were welcomed by “Heil Hitler” banners. Soon after, nearly 34,000 Jews — along with Roma and other “undesirables” — were rounded up and marched to fields outside the city on the pretext of resettlement only to be massacred in what became known as the “Holocaust by bullets.”

> Sa bisperas ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang Ukraine ay tahanan ng isa sa pinakamalalaking pamayanang Hudyo sa Europa, na tinatayang umaabot sa 2.7 milyon ang bilang—isang pambihirang dami kung isasaalang-alang ang mahabang tala ng antisemitismo at mga pogrom sa teritoryong iyon. Sa huli, mahigit sa kalahati ang mamamatay. Nang sakupin ng mga tropang Aleman ang Kyiv noong 1941, sinalubong sila ng mga bandilang may nakasulat na “Heil Hitler.” Di naglaon, halos 34,000 Hudyo—kasama ang mga Romani at iba pang mga “hindi kanais-nais”—ay ipinanghuhuli, pinagsama-sama, at pinamartsa patungo sa mga kaparangan sa labas ng lungsod sa pakunwaring dahilan ng muling paninirahan, upang sa huli’y paslangin sa isang malawakang patayan na nakilala bilang “Holocaust by bullets.”

> The Babyn Yar ravine continued to fill up as a mass grave for two years. With as many as 100,000 murdered there, it became one of the largest single killing sites of the Holocaust outside of Auschwitz and other death camps. Researchers have noted the key role locals played in fulfilling Nazi kill orders at the site.

> Sa loob ng dalawang taon, ang bangin ng Babyn Yar ay patuloy na napupuno bilang isang libingang pangmaramihan. Dahil umabot sa 100,000 ang pinaslang doon, naging isa ito sa pinakamalalaking pook ng pagpatayan ng Holocaust sa labas ng Auschwitz at iba pang kampong kamatayan. Tinukoy ng mga mananaliksik ang mahalagang papel na ginampanan ng mga taga-roon sa pagtupad sa mga kautusang pagpatay ng mga Nazi sa nasabing pook.

> Nowadays, Ukraine counts between 56,000 to 140,000 Jews, who enjoy freedoms and protections never imagined by their grandparents. That includes an updated law passed last month criminalizing antisemitic acts. Unfortunately, the law was intended to address a pronounced uptick in public displays of bigotry, including swastika-laden vandalism of synagogues and Jewish memorials, and eerie marches in Kyiv and other cities that celebrated the Waffen SS.

> Sa kasalukuyan, tinatayang nasa pagitan ng 56,000 at 140,000 ang bilang ng mga Hudyo sa Ukraine, na nagtatamasa ng mga kalayaan at mga proteksiyong hindi kailanman inisip ng kanilang mga lolo’t lola. Kabilang dito ang isang inamyendahang batas na ipinasa noong nakaraang buwan na ginagawang krimen ang mga gawaing antisemitiko. Sa kasamaang-palad, nilayon ang batas na tugunan ang matingkad na pagtaas ng mga hayagang pagpapamalas ng pagkapoot at pagtatangi, kabilang ang paninira sa mga sinagoga at mga bantayog-alaala ng mga Hudyo na nilagyan ng mga swastika, at ang mga nakapangingilabot na mga martsa sa Kyiv at iba pang mga lungsod na nagpupugay sa Waffen SS.

> In another ominous development, Ukraine has in recent years erected a glut of statues honoring Ukrainian nationalists whose legacies are tainted by their indisputable record as Nazi proxies. The Forward newspaper cataloged some of these deplorables, including Stepan Bandera, leader of the Organization of Ukrainian Nationalists (OUN), whose followers acted as local militia members for the SS and German army. “Ukraine has several dozen monuments and scores of street names glorifying this Nazi collaborator, enough to require two separate Wikipedia pages,” the Forward wrote.

> Sa isa pang nakababahalang kaganapan, sa mga nagdaang taon ay nagtayo ang Ukraine ng labis-labis na mga rebulto na nagbibigay-parangal sa mga nasyonalista ng Ukraine na ang mga pamana ay nadungisan ng kanilang di-mapasusubaliang rekord bilang mga kasangkapan ng mga Nazi. Itinala ng pahayagang The Forward ang ilan sa mga kasuklam-suklam na pigurang ito, kabilang si Stepan Bandera, pinuno ng Organization of Ukrainian Nationalists (OUN), na ang mga tagasunod ay gumanap bilang mga kasapi ng lokal na milisya para sa SS at hukbong Aleman. “May ilang dosenang monumento at napakaraming pangalan ng lansangan sa Ukraine na nagluluwalhati sa kolaborador na ito ng mga Nazi, na sapat upang mangailangan ng dalawang magkahiwalay na pahina sa Wikipedia,” isinulat ng The Forward.

> Another frequent honoree is Roman Shukhevych, revered as a Ukrainian freedom fighter but also the leader of a feared Nazi auxiliary police unit that the Forward notes was “responsible for butchering thousands of Jews and … Poles.” Statues have also been raised for Yaroslav Stetsko, a one-time chair of the OUN, who wrote “I insist on the extermination of the Jews in Ukraine.”

> Isa pang madalas na ginagawaran ng parangal ay si Roman Shukhevych, iginagalang bilang isang Ukrainong mandirigma para sa kalayaan, ngunit siya rin ang pinuno ng isang kinatatakutang yunit ng pandagdag na pulisyang Nazi na, ayon sa Forward, ay “may pananagutan sa pagkatay sa libu-libong mga Hudyo at ... mga Polako.” May mga estatwa ring itinayo para kay Yaroslav Stetsko, dating tagapangulo ng OUN, na sumulat, “Iginigiit ko ang paglipol sa mga Hudyo sa Ukraine.”

> Far-right groups have also gained political currency in the past decade, none more chilling than Svoboda (formerly the Social National Party of Ukraine), whose leader claimed the country was controlled by a “Muscovite-Jewish mafia” and whose deputy used an antisemitic slur to describe Ukrainian-born Jewish actor Mila Kunis. Svoboda has sent several members to Ukraine’s Parliament, including one who called the Holocaust a “bright period” in human history, according to Foreign Policy.

> Sa nakaraang dekada, nagkamit din ng pampolitikang kapital ang mga grupong malayong-kanan, at wala nang higit na nakakapangilabot kaysa sa Svoboda (dating Social National Party of Ukraine), na ang pinuno nito ay nag-angkin na ang bansa ay kontrolado ng isang "Muscovite-Jewish mafia" at ang pangalawang pinuno naman nito ay gumamit ng isang antisemitikong panlalait upang ilarawan ang artistang Hudyong isinilang sa Ukraine na si Mila Kunis. Nakapagpadala ang Svoboda ng ilang kasapi sa Parlamento ng Ukraine, kabilang ang isa na tumawag sa Holocaust bilang isang "maliwanag na panahon" sa kasaysayan ng sangkatauhan, ayon sa Foreign Policy.

> Just as disturbing, neo-Nazis are part of some of Ukraine’s growing ranks of volunteer battalions. They are battle-hardened after waging some of the toughest street fighting against Moscow-backed separatists in eastern Ukraine following Putin’s Crimean invasion in 2014. One is the Azov Battalion, founded by an avowed white supremacist who claimed Ukraine’s national purpose was to rid the country of Jews and other inferior races. In 2018, the U.S. Congress stipulated that its aid to Ukraine couldn’t be used “to provide arms, training or other assistance to the Azov Battalion.” Even so, Azov is now an official member of the Ukraine National Guard.

> Kasing-nakababahala rin ang katotohanang ang mga neo-Nazi ay bahagi ng ilan sa lumalaking hanay ng mga boluntaryong batalyon ng Ukraine. Sila ay tumibay sa pakikidigma matapos makipaglaban sa ilan sa pinakamabibigat na labanan sa lansangan laban sa mga separatistang suportado ng Moscow sa silangang Ukraine, kasunod ng pananakop ni Putin sa Crimea noong 2014. Isa rito ang Azov Battalion, na itinatag ng isang hayagang tagapagtaguyod ng puting supremasiya na nag-angkin na ang pambansang layunin ng Ukraine ay alisin sa bansa ang mga Hudyo at iba pang mga lahing itinuturing na mababa. Noong 2018, itinadhana ng Kongreso ng Estados Unidos na ang tulong nito sa Ukraine ay hindi maaaring gamitin “upang magbigay ng mga sandata, pagsasanay, o iba pang tulong sa Azov Battalion.” Gayunman, ang Azov ay opisyal nang kasapi ng Pambansang Gwardiya ng Ukraine.

> For sure, none of this disturbing context justifies the misery that has befallen Ukrainians over the past several weeks — and it’s unlikely that Putin was motivated by any of it when he launched his invasion. Indeed, thanks to Putin, Jews living in Odessa, Kharkiv and other eastern cities are under extreme duress. While many have taken refuge in local synagogues and Jewish centers, others have fled to foreign countries, including Israel, which has urged all Jews to leave Ukraine.

> Walang alinlangan, walang anuman sa nakababahalang kontekstong ito ang nagbibigay-katwiran sa paghihirap na sumapit sa mga Ukraino nitong mga nakalipas na ilang linggo, at malabong anuman dito ang naging udyok kay Putin nang inilunsad niya ang kanyang pananakop. Sa katunayan, dahil kay Putin, ang mga Hudyong naninirahan sa Odessa, Kharkiv, at iba pang mga lungsod sa silangan ay nasa ilalim ng matinding panggigipit. Samantalang marami ang nagkanlong sa mga lokal na sinagoga at mga sentrong Hudyo, ang iba naman ay tumakas patungo sa mga banyagang bansa, kabilang ang Israel, na nanawagan sa lahat ng mga Hudyo na lisanin ang Ukraine.

> My own grandparents themselves had to flee western Ukraine to escape persecution, and it is tragic to see this cycle continue. If the country devolves into chaos and insurgency, Jews could once again be at risk from some of their fellow citizens. Not acknowledging this threat means that little is being done to guard against it.

> Ang aking mismong mga lolo’t lola ay kinailangang tumakas mula sa kanlurang Ukraina upang makaligtas sa pag-uusig, at tunay na trahedya na masaksihan ang pagpapatuloy ng siklong ito. Kung mauwi ang bansa sa kaguluhan at insurhensiya, maaaring muling malagay sa panganib ang mga Hudyo mula sa ilan sa kanilang mga kapwa mamamayan. Ang hindi pagkilala sa bantang ito ay nangangahulugang kakaunti lamang ang isinasagawa upang hadlangan ito.

> But even if some elements of the country have been entangled with one of history’s most loathsome movements, standing with Ukraine is without doubt the honorable posture to take in this drama. Right now, every day that Putin ratchets up his assault against the Ukrainian people with scorched-earth zeal, it’s hard not to see who truly deserves the N-word.

> Ngunit kahit pa may ilang elemento ng bansa na naugnay sa isa sa mga pinakakasuklam-suklam na kilusan sa kasaysayan, ang pakikipagpanig sa Ukrayna ay, walang pasubali, ang marangal na paninindigang dapat akuin sa dramang ito. Sa ngayon, sa bawat araw na lalo pang pinaiigting ni Putin ang kanyang paglusob laban sa sambayanang Ukranyano nang may sigasig ng taktikang sunog-lupa, mahirap na hindi makita kung kanino talaga nararapat ilapat ang salitang nagsisimula sa N.

> Allen Ripp, March 5, 2022 – Source

> Allen Ripp, Marso 5, 2022 – Pinagmulan

We will continue this study in our next article.

Ipagpapatuloy namin ang pag-aaral na ito sa aming susunod na artikulo.

> “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.” George Santayana.

> "Yaong mga hindi matandaan ang nakaraan ay hinahatulang ulitin ito." George Santayana.

> “All that God has in prophetic history specified to be fulfilled in the past has been, and all that is yet to come in its order will be. Daniel, God’s prophet, stands in his place. John stands in his place. In the Revelation the Lion of the tribe of Judah has opened to the students of prophecy the book of Daniel, and thus is Daniel standing in his place. He bears his testimony, that which the Lord revealed to him in vision of the great and solemn events which we must know as we stand on the very threshold of their fulfillment.

> Ang lahat ng itinakda ng Diyos sa kasaysayang propetiko na noon pa’y dapat nang matupad ay natupad na, at ang lahat ng darating pa, ayon sa kaayusan nito, ay matutupad. Si Daniel, ang propeta ng Diyos, ay nakatayo sa kaniyang lugar. Si Juan ay nakatayo sa kaniyang lugar. Sa Apocalipsis, binuksan ng Leon mula sa lipi ni Juda sa mga mag-aaral ng propesiya ang aklat ni Daniel, at sa gayon ay nakatayo si Daniel sa kaniyang lugar. Ipinahahayag niya ang kaniyang patotoo, yaong inihayag sa kaniya ng Panginoon sa pangitain hinggil sa mga dakila at solemne na pangyayari na dapat nating malaman habang tayo’y nasa mismong bungad ng kanilang katuparan.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> Sa kasaysayan at sa propesiya, inilalarawan ng Salita ng Diyos ang matagal nang nagpapatuloy na tunggalian sa pagitan ng katotohanan at kamalian. Ang tunggaliang iyon ay nagpapatuloy pa. Ang mga naganap na ay muling mangyayari. Ang matatandang kontrobersiya ay muling bubuhayin, at ang mga bagong teorya ay patuloy na lilitaw. Ngunit ang bayan ng Diyos, na sa kanilang paniniwala at sa katuparan ng propesiya ay gumanap ng bahagi sa pagpapahayag ng mga mensahe ng unang, ikalawa, at ikatlong anghel, ay nalalaman ang kanilang kinatatayuan. Mayroon silang karanasang higit na mahalaga kaysa sa dalisay na ginto. Sila’y nararapat na tumindig na matatag na tulad ng bato, na pinanghahawakan ang pasimula ng kanilang pagtitiwala nang buong katatagan hanggang sa wakas. Selected Messages, book 2, 109.

Back to Articles