Article

# The Book of Daniel - Number Forty-Nine

Ang Aklat ni Daniel - Bilang Apatnapu't Siyam

Unveiling Truths: The Midnight Cry, Islam’s Role, and the Final Testing Process in the Last Days

Pagbubunyag ng mga Katotohanan: Ang Sigaw sa Hatinggabi, ang Papel ng Islam, at ang Pangwakas na Proseso ng Pagsubok sa mga Huling Araw

Author

Jeff Pippenger

Published

January 13, 2024

Formats

PDF
Word

The increase of knowledge that was produced when the vision of the Ulai River was unsealed in 1798, produced a testing process that reached its climax in the movement of the Midnight Cry in 1844. The Midnight Cry of the last days, that is now being unsealed, has been represented by that history, and includes the very same testing truths of that history, for the Midnight Cry message that is now being unsealed is a restoration of Miller’s jewels.

Ang pagdami ng kaalaman, bunga ng pag-alis ng tatak sa pangitain sa Ilog Ulai noong 1798, ay nagdulot ng isang proseso ng pagsubok na umabot sa tugatog sa kilusan ng Sigaw sa Hatinggabi noong 1844. Ang Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw, na ngayo’y inaalisan ng tatak, ay kinakatawan ng kasaysayang iyon, at kinapapalooban ng mismong mga katotohanang-pagsubok na nasa kasaysayang iyon, sapagkat ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na ngayo’y inaalisan ng tatak ay isang pagpapanumbalik ng mga hiyas ni Miller.

> “The truths that we received in 1841, ‘42, ‘43, and ‘44 are now to be studied and proclaimed. The messages of the first, second, and third angels will in the future be proclaimed with a loud voice. They will be given with earnest determination and in the power of the Spirit.” Manuscript Releases, volume 15, 371.

> Ang mga katotohanang tinanggap natin noong 1841, ’42, ’43, at ’44 ay ngayo’y dapat pag-aralan at ipahayag. Ang mga mensahe ng unang, ikalawang, at ikatlong anghel ay sa hinaharap ipahahayag nang may malakas na tinig. Ang mga ito ay ibibigay na may taimtim na pagpapasiya at sa kapangyarihan ng Espiritu. Manuscript Releases, tomo 15, 371.

The primary theme of the prophetic message of the Midnight Cry of our time is the role of Islam of the third woe. The three woes of Islam are all represented upon the two tables of Habakkuk. The message of the Midnight Cry of the last days, began to be unsealed at the disappointment of July 18, 2020, when the tarrying time of the last days arrived. Just as the Midnight Cry message of Millerite history, the message of the last days is progressively developed until it reaches the point represented by the Exeter camp meeting. At that point the virgins either have the oil, or they don’t.

Ang pangunahing tema ng propetikong mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng ating kapanahunan ay ang gampanin ng Islam sa ikatlong sa aba. Ang tatlong sa aba ng Islam ay pawang kinakatawan sa dalawang tapyas ni Habakuk. Ang mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi ng mga huling araw ay nagsimulang mabuksan sa pagkabigo noong Hulyo 18, 2020, nang dumating ang panahon ng pag-antala ng mga huling araw. Gaya ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi sa kasaysayan ng mga Millerita, ang mensahe ng mga huling araw ay unti-unting umuunlad hanggang marating nito ang puntong kinakatawan ng pagpupulong-kampo sa Exeter. Sa puntong iyon, ang mga dalaga ay alinman ay may langis, o wala.

Isaiah’s pronouncement of woe upon the scornful men that rule the people of Jerusalem, identifies that the vision has become to the drunkards of Ephraim as a book that is sealed. In the passage of Isaiah, the work of changing a satanic symbol unto a godly symbol, as has been accomplished in the history of Adventism, is to be esteemed as potter’s clay. That work was establishing the definition of “the daily,” as a symbol of Christ, when it is a symbol of Satan. When Daniel employed the word “tamid” as a symbol of paganism, he chose the word for a symbolic purpose, for the word means “continual”.

Sa pahayag ni Isaias ng kapahamakang “Sa aba” laban sa mga mapanuyang lalaking namumuno sa bayan ng Jerusalem, tinutukoy na ang pangitain ay naging para sa mga manginginom ng Efraim na gaya ng isang aklat na tinatakan. Sa nasabing sipi ni Isaias, ang gawaing pagbabago ng isang makasatanas na sagisag tungo sa isang makadiyos na sagisag, gaya ng naganap sa kasaysayan ng Adbentismo, ay ituturing na gaya ng putik ng magpapalayok. Ang gawaing iyon ay ang pagtatatag ng kahulugan ng “the daily” bilang isang sagisag ni Cristo, samantalang iyon ay sagisag ni Satanas. Nang gamitin ni Daniel ang salitang “tamid” bilang isang sagisag ng paganismo, pinili niya ang salitang iyon para sa layuning simboliko, sapagkat ang salita ay nangangahulugang “patuloy.”

There are three powers that lead the world to Armageddon, and the first of those three powers is the dragon (paganism). The dragon began his warfare against God in heaven. The dragon carries on that warfare until the end of the thousand-year millennium, when he is finally destroyed.

May tatlong kapangyarihan na umaakay sa sanlibutan tungo sa Armagedon, at ang una sa tatlong kapangyarihang iyon ay ang dragon (paganismo). Sinimulan ng dragon ang kaniyang pakikidigma laban sa Diyos sa langit. Ipinagpapatuloy niya ang pakikidigmang iyon hanggang sa katapusan ng sanlibong-taong milenyo, kung kailan siya sa wakas ay lilipulin.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:7–10.

> At kapag natapos ang sanlibong taon, si Satanas ay pakakawalan mula sa kaniyang bilangguan, at lalabas upang dayain ang mga bansa na nasa apat na sulok ng lupa, ang Gog at Magog, upang tipunin sila sa pakikidigma; na ang bilang nila ay gaya ng buhangin sa dagat. At umahon sila sa kalaparan ng lupa at pinalibutan ang kampo ng mga banal at ang minamahal na lungsod; at bumaba mula sa Diyos, buhat sa langit, ang apoy at tinupok sila. At ang Diyablo, na dumaya sa kanila, ay inihagis sa lawa ng apoy at asupre, na kinaroroonan ng hayop at ng bulaang propeta; at pahihirapan sila araw at gabi magpakailanman. Apocalipsis 20:7-10.

The beast (the papacy) that is the second of the three powers that leads the world to Armageddon, and the false prophet (the United States) the third of those three powers, both arrived in history after the history of the cross, and both are destroyed at the Second Coming of Christ.

Ang halimaw (ang Kapapahan), na siyang ikalawa sa tatlong kapangyarihang umaakay sa sanlibutan patungo sa Armagedon, at ang bulaang propeta (ang Estados Unidos), na siyang ikatlo sa tatlong kapangyarihang iyon, ay kapuwa lumitaw sa kasaysayan pagkaraan ng kasaysayan ng krus, at kapuwa wawasakin sa Ikalawang Pagparito ni Cristo.

> And the beast was taken, and with him the false prophet that wrought miracles before him, with which he deceived them that had received the mark of the beast, and them that worshipped his image. These both were cast alive into a lake of fire burning with brimstone. Revelation 19:20.

> At nadakip ang hayop, at kasama niya ang bulaang propeta na gumawa ng mga himala sa harap ng hayop, na sa pamamagitan ng mga iyon ay nilinlang niya ang mga tumanggap ng tanda ng hayop at ang mga sumamba sa larawan ng hayop. Ang dalawang ito ay ibinulid na buhay sa isang lawa ng apoy na nagliliyab na may asupre. Apocalipsis 19:20.

When Daniel chose the Hebrew word “continual” as a symbol of paganism (Satan), he chose a word that identified that it is Satan that has continually fought against God. The other two powers are only active in their warfare against God for specified periods of time. Daniel’s choice of the word “tamid” (continual) was purposeful, and accurate.

Nang piliin ni Daniel ang salitang Hebreo na “continual” bilang sagisag ng paganismo (Satanas), pinili niya ang isang salitang tumutukoy na si Satanas ang siyang palagiang nakikipagdigma laban sa Diyos. Ang dalawa pang kapangyarihan ay aktibo lamang sa kanilang pakikidigma laban sa Diyos sa mga tinakdang panahon. Ang pagpili ni Daniel ng salitang “tamid” (continual) ay sinadya at tumpak.

As Isaiah’s narrative of woe upon those who the Lord poured out the spirit of deep sleep, and closed their eyes, continues on from chapter twenty-eight into chapter thirty, he records:

Habang ang pahayag ni Isaias ng “sa aba” laban sa mga yaong pinagbuhusan ng Panginoon ng espiritu ng malalim na pagkakatulog at ipinikit Niya ang kanilang mga mata ay nagpapatuloy mula sa kabanata dalawampu’t walo tungo sa kabanata tatlumpu, itinala niya:

> Now go, write it before them in a table, and note it in a book, that it may be for the time to come forever and ever: That this is a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord: Which say to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits: Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us. Wherefore thus saith the Holy One of Israel, Because ye despise this word, and trust in oppression and perverseness, and stay thereon: Therefore this iniquity shall be to you as a breach ready to fall, swelling out in a high wall, whose breaking cometh suddenly at an instant. And he shall break it as the breaking of the potters’ vessel that is broken in pieces; he shall not spare: so that there shall not be found in the bursting of it a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit. For thus saith the Lord God, the Holy One of Israel; In returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not. Isaiah 30:8–15.

> Ngayon, humayo ka, isulat mo ito sa harap nila sa isang tapyas, at itala mo sa isang aklat, upang ito’y maging ukol sa panahong darating, magpakailanman at walang hanggan: Na ito ay bayang mapanghimagsik, mga anak na sinungaling, mga anak na ayaw makinig sa kautusan ng Panginoon: Na nagsasabi sa mga tagakita, Huwag kayong makakita; at sa mga propeta, Huwag ninyong ipahayag sa amin ang mga bagay na matuwid, magsalita kayo sa amin ng mga malalambot na salita, magpropesiya kayo ng mga kabulaanan: Umalis kayo sa daan, lumihis kayo sa landas, alisin ninyo sa harap namin ang Banal ng Israel. Kaya’t ganito ang sabi ng Banal ng Israel, Sapagkat inyong hinamak ang salitang ito, at kayo’y nanalig sa pang-aapi at sa kabaluktutan, at nagsisandig doon: Kaya’t ang kasamaan na ito ay magiging sa inyo na parang isang bitak na handa nang bumagsak, isang pamimintog na nakausli sa mataas na pader, na ang pagkabasag ay dumarating bigla sa isang saglit. At kanyang babasagin ito gaya ng pagkabasag ng sisidlan ng magpapalayok na pinagputol-putol; hindi niya pakukundanganan: anupa’t sa pagkabasag niyon ay hindi masusumpungan ang kahit kapirasong basag upang makasalok ng baga mula sa apuyan, o upang makasalok ng tubig mula sa balon. Sapagka’t ganito ang sabi ng Panginoong Diyos, ang Banal ng Israel; Sa pagbabalik-loob at sa kapahingahan ay maliligtas kayo; sa katahimikan at sa pagtitiwala ay magiging lakas ninyo: ngunit ayaw ninyo. Isaias 30:8-15.

The “table” that is written, is the tables of Habakkuk chapter two, that were designed so that those that read them could “run” and spread the message. The “book” which made “note” of the “table” is Habakkuk. The “table” from the “book” of Habakkuk, represents a testing process which manifests “a rebellious people, lying children, children that will not hear the law of the Lord.” The “rebellious people” that refuse to “hear,” are those in Jeremiah that refuse to hear the sound of the watchman’s trumpet.

Ang "tapyas" na isinulat ay ang mga tapyas sa ikalawang kabanata ni Habakuk, na inihanda upang ang sinumang bumabasa sa mga iyon ay "tumakbo" at maipalaganap ang mensahe. Ang "aklat" na gumawa ng "tala" tungkol sa "tapyas" ay ang Aklat ni Habakuk. Ang "tapyas" mula sa "aklat" ni Habakuk ay kumakatawan sa isang proseso ng pagsubok na naghahayag ng "isang bayang mapaghimagsik, mga anak na sinungaling, mga anak na ayaw dinggin ang kautusan ng Panginoon." Ang "bayang mapaghimagsik" na tumatangging "makinig" ay yaong binabanggit sa Jeremias na tumatangging makinig sa tunog ng pakakak ng bantay.

> Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.

> Gayundin ay naglagay ako ng mga bantay sa inyo, na nagsasabi, Pakinggan ninyo ang tunog ng pakakak. Ngunit sinabi nila, Hindi kami makikinig. Jeremias 6:17.

The rebellious are those in Isaiah’s history and also in the history of Christ who would not hear.

Ang mga suwail ay yaong mga nasa kasaysayan ni Isaias at gayundin sa kasaysayan ni Cristo, na tumatangging makinig.

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.

> At sinabi niya, Humayo ka, at sabihin mo sa bayang ito: Makinig man kayo nang makinig, ngunit hindi kayo makauunawa; at tumingin man kayo nang tumingin, ngunit hindi kayo makatatanto. Patabain mo ang puso ng bayang ito, pabigatin mo ang kanilang mga tainga, at ipikit mo ang kanilang mga mata; baka sila’y makakita sa kanilang mga mata, at makarinig sa kanilang mga tainga, at makaunawa sa kanilang puso, at magbalik-loob, at gumaling. Isaias 6:9, 10.

Isaiah’s deaf rebels can “hear,” but they don’t “hear,” and their refusal to “hear” identifies that they “understand not.” It is Daniel’s wicked, who are also Matthew’s foolish virgins, who do not understand the increase of knowledge represented on the “table” that is noted in the “book” of Habakkuk. If Isaiah’s deaf rebels would hear, they could be converted and healed, but their heart is fat, so they cannot understand the message of the Midnight Cry. Jesus provided a second witness of the deaf rebels.

Maaaring 'makinig' ang mga bingi na manghihimagsik ni Isaias, ngunit hindi sila 'nakikinig,' at ang kanilang pagtangging 'makinig' ay nagpapakilala na sila ay 'hindi nakauunawa.' Sila ang mga masama ni Daniel, na sila rin ang mga mangmang na dalaga ni Mateo, na hindi nakauunawa sa pagdami ng kaalaman na kinakatawan sa 'talahanayan' na binanggit sa 'aklat' ni Habakuk. Kung makikinig ang mga bingi na manghihimagsik ni Isaias, maaari sana silang magbalik-loob at gumaling, ngunit mataba ang kanilang puso, kaya’t hindi nila maunawaan ang mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi. Nagbigay si Hesus ng ikalawang saksi hinggil sa mga bingi na manghihimagsik.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables? He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them. But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:10–17.

> At lumapit ang mga alagad, at sinabi sa kaniya, Bakit ka nagsasalita sa kanila sa mga talinghaga? At sumagot siya at sinabi sa kanila, Sapagkat sa inyo’y ipinagkaloob na malaman ang mga hiwaga ng kaharian ng langit, ngunit sa kanila’y hindi ipinagkaloob. Sapagkat ang sinumang mayroon, siya’y bibigyan, at siya’y magkakaroon ng higit na kasaganaan; ngunit ang sinumang wala, pati ang nasa kaniya ay aalisin sa kaniya. Kaya’t nagsasalita ako sa kanila sa mga talinghaga: sapagkat sa pagtingin ay hindi sila nakakakita; at sa pakikinig ay hindi sila nakakarinig, ni nakauunawa. At sa kanila natutupad ang hula ni Isaias, na nagsasabi, Sa pakikinig ay makikinig kayo, at hindi kayo makauunawa; at sa pagtingin ay titingin kayo, at hindi ninyo mapapansin: Sapagkat ang puso ng bayang ito ay naging manhid, at mapurol ang kanilang pandinig, at ipinikit nila ang kanilang mga mata; baka sa anumang panahon ay makakita sila sa pamamagitan ng kanilang mga mata at makarinig sa pamamagitan ng kanilang mga tainga, at makaunawa sa kanilang puso, at magbalik-loob, at pagagalingin ko sila. Ngunit mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig. Mateo 13:10-17.

The wise understand the mystery of the parables, which is truth that is represented line upon line. The wise are blessed for they see and hear, and the wise and the blessed are both represented in Daniel chapter twelve. The “wise” are those who understand (with their hearts) the increase of knowledge, represented by the “table” that has been noted in the “book” of Habakkuk, and the “blessed” are those that wait.

Nauunawaan ng mga pantas ang hiwaga ng mga talinghaga, na siyang katotohanang kinakatawan nang linya sa linya. Mapapalad ang mga pantas sapagkat sila’y nakakakita at nakaririnig, at ang mga pantas at ang mga mapapalad ay kapwa kinakatawan sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel. Ang "mga pantas" ay yaong mga nakauunawa (sa kanilang puso) ng pagdami ng kaalaman, na kinakatawan ng "table" na itinala sa "aklat" ni Habakuk, at ang "mga mapapalad" ay yaong naghihintay.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:9–13.

> At sinabi niya, Humayo ka, Daniel: sapagkat ang mga salita ay tinakpan at tinatakan hanggang sa panahon ng wakas. Marami ang dadalisayin, papuputiin, at susubukin; ngunit ang masasama ay gagawa ng kasamaan: at wala ni isa sa masasama ang makauunawa; ngunit ang marurunong ay makauunawa. At mula sa panahon na ang araw-araw na handog ay aalisin, at maitatatag ang kasuklam-suklam na nagdudulot ng pagkatiwangwang, ay magkakaroon ng isang libo dalawang daan at siyamnapung araw. Mapalad ang naghihintay, at umaabot hanggang sa isang libo tatlong daan at tatlumpu’t limang araw. Daniel 12:9-13.

The Millerites correctly understood that the thirteen hundred and thirty-five days began when paganism (“the daily”), was “taken away” in the year 508. The blessing was promised to those who were waiting in 1843. The word “cometh” in the passage means “touches.” The year 1843 “touched” the year 1844 when it concluded. When the year 1843 concluded, the “tarrying time” of Habakkuk arrived, and a blessing was pronounced upon those who waited as commanded in the “book” that noted the “tables.” The “book” of Habakkuk commanded those to “wait” for the vision.

Naunawaan nang tama ng mga Millerites na ang isang libo’t tatlong daan at tatlumpu’t limang araw ay nagsimula noong ang paganismo ("the daily") ay "inalis" noong taong 508. Ipinangako ang pagpapala sa mga naghihintay noong 1843. Ang salitang "cometh" sa nasabing sipi ay nangangahulugang "touches." Ang taong 1843 ay "touched" ang taong 1844 nang ito’y nagwakas. Nang nagwakas ang taong 1843, dumating ang "tarrying time" ni Habakkuk, at isang pagpapala ang ipinahayag sa mga naghintay ayon sa iniutos sa "aklat" na nagtala ng mga "talahanayan." Ang "aklat" ni Habakkuk ay nag-utos sa mga iyon na "maghintay" para sa pangitain.

Daniel identifies the history of 1798 (the time of the end), when his book was unsealed, and there was then produced a three-step testing process (purified, and made white, and tried). That process reached its conclusion in the manifestation of the hidden history of the seven thunders. That hidden history is the three waymarks of truth, represented by the first disappointment, the message of the Midnight Cry and the great disappointment. The blessing of arriving at the first disappointment represents a three-step testing process at the end of the history of 1798 through 1844.

Tinutukoy ni Daniel ang kasaysayan ng 1798 (ang panahon ng wakas), nang inalis ang tatak sa kaniyang aklat, at noon ay naitatag ang isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok (dinalisay, ginawang maputi, at sinubok). Nagtapos ang prosesong iyon sa paghahayag ng nakatagong kasaysayan ng pitong kulog. Ang nakatagong kasaysayang iyon ay ang tatlong palatandaan ng katotohanan, na kinakatawan ng unang pagkadismaya, ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi, at ng Dakilang Pagkadismaya. Ang pagpapala ng pagdating sa unang pagkadismaya ay kumakatawan sa isang tatlong-hakbang na proseso ng pagsubok sa katapusan ng kasaysayan mula 1798 hanggang 1844.

The history of 1798, through to the great disappointment of 1844, typifies the history of 1989, through to the soon-coming Sunday law. There is a blessing promised for those that wait for the vision that began to tarry at the first disappointment. The “wise” of Daniel twelve, are those who are “blessed,” and who “wait.” The wicked are those who do not “hear” with their hearts, and who do not “see.” The entire experience of the Millerite movement is summarized in Daniel’s four verses, and those verses also represent the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang kasaysayan ng 1798, hanggang sa Dakilang Pagkadismaya noong 1844, ay isang tipo ng kasaysayan ng 1989, hanggang sa nalalapit na batas ng Linggo. May ipinangakong pagpapala para sa mga naghihintay sa pangitaing nagsimulang mag-antala sa unang pagkadismaya. Ang mga “marurunong” ng Daniel 12 ay yaong mga “pinagpala” at “naghihintay.” Ang masasama ay yaong mga hindi “nakikinig” sa kanilang mga puso, at hindi “nakakakita.” Ang buong karanasan ng kilusang Millerita ay ibinuod sa apat na talata ni Daniel, at ang mga talatang iyon ay kumakatawan din sa kasaysayan ng pagseselyo ng isandaan at apatnapu’t apat na libo.

The sacred history represented in those four verses, is premised upon understanding the increase of knowledge that was represented upon Habakkuk’s tables, and the increase of knowledge Jesus identified as He taught through the methodology of line upon line. He presented parable after parable, in order to explain the mystery of prophecy to “the wise”. “The wicked” in Daniel twelve do not understand, and in 2 Thessalonians, chapter two, their lack of understanding is represented as a hatred of truth, which brings strong delusion. The truth which the wicked do not love in Paul’s letter was “the daily,” and in Daniel’s four verses, the prophetic truth that is specifically identified is “the daily.”

Ang banal na kasaysayang kinakatawan sa apat na talatang iyon ay nakasalig sa pagkaunawa sa paglago ng kaalaman na inilarawan sa mga tapyas ni Habakuk, at sa paglago ng kaalaman na tinukoy ni Jesus habang Siya’y nagturo sa pamamagitan ng metodolohiyang “line upon line.” Inilahad Niya ang sunud-sunod na mga talinghaga upang ipaliwanag ang hiwaga ng propesiya sa “mga pantas.” Ang “masasama” sa Daniel, kabanata labindalawa, ay hindi nakauunawa, at sa Ikalawang Tesalonica, kabanata dalawa, ang kanilang kakulangan sa pagkaunawa ay inilalarawan bilang pagkapoot sa katotohanan, na nagbubunga ng matinding pagkalinlang. Ang katotohanang hindi iniibig ng masasama sa liham ni Pablo ay ang “the daily,” at sa apat na talata ni Daniel, ang tiyak na tinutukoy na katotohanang propetiko ay ang “the daily.”

Jesus told the disciples that they were blessed, and in so doing he was contrasting them with those in Isaiah who refused to see and hear, that they might be converted. Those that are blessed in Daniel twelve, are those who wait. The four verses in Daniel chapter twelve, and also the fulfillment of those verses in the history of the Millerites, and also the contrast of Isaiah with a class who refused to hear and see, and also the very same distinction of the two classes by Christ, all point forward to the hidden history of the seven thunders that arrived on July 18, 2020. The final testing process of Millerite history that began at the first disappointment is now being repeated. Some will see, and others will refuse to see.

Sinabi ni Jesus sa mga alagad na sila’y mapapalad, at sa gayon ay kaniyang ipinagkaiba sila sa mga binanggit sa aklat ni Isaias na tumangging makakita at makarinig, upang sila’y magbalik-loob. Ang mga mapapalad sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel ay yaong mga naghihintay. Ang apat na talata sa ikalabindalawang kabanata ng Daniel, gayundin ang katuparan ng mga talatang iyon sa kasaysayan ng mga Millerita, at gayundin ang pagtatambis sa aklat ni Isaias ng isang uri na tumangging makinig at makakita, at maging ang gayunding pagbubukod sa dalawang uri na ginawa ni Cristo, ay pawang nagtuturo tungo sa nakatagong kasaysayan ng pitong kulog na dumating noong Hulyo 18, 2020. Ang pangwakas na proseso ng pagsubok sa kasaysayan ng mga Millerita na nagsimula sa unang kabiguan ay inuulit na ngayon. May mga makakakita, at ang iba nama’y tatangging makakita.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> Lahat ng mga mensaheng ibinigay mula 1840 hanggang 1844 ay dapat ipahayag ngayon nang may kapangyarihan, sapagkat maraming tao ang nawalan ng wastong patnubay. Ang mga mensaheng ito ay dapat maiparating sa lahat ng mga iglesia.

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Sinabi ni Cristo, 'Mapapalad ang inyong mga mata, sapagkat nakakakita; at ang inyong mga tainga, sapagkat nakakarinig. Sapagkat katotohanang sinasabi ko sa inyo, na maraming propeta at mga taong matuwid ang nagnasang makita ang mga bagay na inyong nakikita, at hindi nila nakita; at marinig ang mga bagay na inyong naririnig, at hindi nila narinig' [Mateo 13:16, 17]. Mapapalad ang mga mata na nakakita sa mga bagay na nakita noong 1843 at 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> Ibinigay na ang mensahe. At hindi dapat ipagpaliban ang pag-uulit ng mensahe, sapagkat natutupad na ang mga tanda ng panahon; ang pangwakas na gawain ay dapat maisakatuparan. Isang dakilang gawain ang magaganap sa maikling panahon. Isang mensahe ang malapit nang ibigay ayon sa pagtatakda ng Diyos, na lalago at lalawak hanggang sa maging isang malakas na sigaw. Kung magkagayo’y tatayo si Daniel sa kaniyang itinakdang bahagi, upang magbigay ng kaniyang patotoo.

William Miller was led by angels to understand that “the daily,” was a symbol of pagan Rome. Sister White directly confirmed he was correct in that understanding. That understanding which was represented upon the “tables” that are noted in the “book” of Habakkuk, is “for the time to come.” The unsealing of that “book” manifests “a rebellious, lying children”. “Children” is a symbol of the last generation, so the “time to come,” in Isaiah’s passage is specifically marked as the last days of the investigative judgment.

Inakay si William Miller ng mga anghel upang maunawaan na ang “the daily,” ay isang sagisag ng paganong Roma. Tuwirang pinagtibay ni Sister White na tama siya sa pagkaunawang iyon. Ang pagkaunawang iyon, na inilarawan sa “mga tapyas” na binanggit sa “aklat” ni Habakkuk, ay “sa panahong darating.” Ang pag-aalis ng selyo sa “aklat” na iyon ay nagsisiwalat ng “mga anak na mapaghimagsik at sinungaling.” Ang “Mga Anak” ay isang sagisag ng huling salinlahi, kaya ang “panahong darating,” sa sipi ni Isaiah ay tiyak na tinutukoy bilang ang mga huling araw ng paghuhukom na pagsisiyasat.

Isaiah states that the “lying children” will reject the prophetic message represented upon the “table” that is noted in the “book,” for they say “to the seers, See not; and to the prophets, Prophesy not unto us right things, speak unto us smooth things, prophesy deceits.” In 1863 Laodicean Adventism began an escalating process of fulfilling the request of the lying children. That work is represented by Isaiah as rejecting the old paths of the Millerite foundations, for they said, “Get you out of the way, turn aside out of the path, cause the Holy One of Israel to cease from before us.” The path which is the way, is Jeremiah’s old paths.

Ipinahayag ni Isaias na ang “mga sinungaling na anak” ay tatanggihan ang makahulang mensaheng kinakatawan sa “tabla” na itinala sa “aklat,” sapagkat sinasabi nila, “Sa mga tagakita, Huwag kayong makakita; at sa mga propeta, Huwag kayong manghula sa amin ng mga bagay na matuwid; magsalita kayo sa amin ng mga bagay na kaaya-aya; manghula kayo ng mga kasinungalingan.” Noong 1863, sinimulan ng Adbentismong Laodiceano ang isang papaigting na proseso ng pagtupad sa kahilingan ng mga sinungaling na anak. Ang gawaing iyon ay inilarawan ni Isaias bilang pagtanggi sa mga dating landas ng mga saligan ng mga Milerita, sapagkat sinabi nila, “Lumayo ka sa daan, humiwalay ka sa landas, alisin mo sa harap namin ang Banal ng Israel.” Ang landas na siyang daan ay ang mga dating landas ni Jeremias.

> Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.

> Ganito ang sabi ng Panginoon: Tumayo kayo sa mga daan, at masdan ninyo; at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung nasaan ang mabuting daan, at lumakad kayo roon, at kayo’y makakasumpong ng kapahingahan para sa inyong mga kaluluwa. Ngunit sinabi nila, Hindi kami lalakad roon. Jeremias 6:16.

The “lying children’s” rejection of Jeremiah’s “old paths” is the rejection of the message of the Midnight Cry, which is where “rest” is to be found, which is also the “rest and the refreshing” that they would not hear in Isaiah, which is also the refreshing of the latter rain message. That message is the message of the Midnight Cry that is represented in the history of the Millerites and illustrated upon the “tables” that are noted in a “book.” The lying children’s rejection of the message of the Midnight Cry is represented by their desire to “cause the Holy One of Israel to cease from before” them. Ellen White’s first vision, which Alpha and Omega would certainly employ to represent the end, identifies the path of the righteous, marking the light at its beginning and who it is that leads “the wise” unto the end of the path.

Ang pagtanggi ng mga “sinungaling na anak” sa mga “dating landas” ni Jeremias ay ang pagtanggi sa mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi, na doon matatagpuan ang “kapahingahan,” na siya ring “kapahingahan at ang kaginhawahan” na ayaw nilang pakinggan sa Isaias, na siya rin namang kaginhawahan ng mensahe ng huling ulan. Ang mensaheng iyon ay ang mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi na kinakatawan sa kasaysayan ng mga Millerita at inilalarawan sa mga “talahanayan” na tinukoy sa isang “aklat.” Ang pagtanggi ng mga sinungaling na anak sa mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi ay kinakatawan ng kanilang hangaring “ipawaksi ang Banal ng Israel mula sa harap” nila. Ang unang pangitain ni Ellen White, na tiyak na gagamitin ng Alfa at Omega upang katawanin ang wakas, ay tumutukoy sa landas ng mga matuwid, na tinutukoy ang liwanag sa pasimula nito at kung sino ang umaakay sa “mga pantas” hanggang sa katapusan ng landas.

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> Mayroon silang isang maningning na tanglaw na inilagay sa kanilang likuran sa pasimula ng landas, na sinabi sa akin ng isang anghel na iyon ang 'sigaw sa hatinggabi.' Ang tanglaw na ito ay nagliwanag sa kahabaan ng landas at nagbigay-liwanag sa kanilang mga paa, upang sila’y huwag matisod.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> Kung itinuon nila ang kanilang mga mata kay Jesus, na nasa mismong unahan nila at umaakay sa kanila patungo sa lungsod, sila’y ligtas. Ngunit hindi naglaon, ang ilan ay nanghina at nagsabing napakalayo pa ng lungsod, at inaasahan nilang nakapasok na sana sila roon noon pa. Kung magkagayon, pinalalakas sila ni Jesus sa pamamagitan ng pagtaas ng Kaniyang maluwalhating kanang bisig, at mula sa Kaniyang bisig ay lumabas ang isang liwanag na kumalat sa ibabaw ng pangkat ng mga Adventista, at sila’y sumigaw, ‘Aleluya!’ Ang iba nama’y padalus-dalos na itinatwa ang liwanag na nasa likuran nila, at nagsabing hindi ang Diyos ang umakay sa kanila hanggang sa ganitong kalayo. Namatay ang liwanag sa likuran nila, iniwan ang kanilang mga paa sa ganap na kadiliman, at sila’y natisod at nawalan ng tanaw sa palatandaan at kay Jesus, at nahulog mula sa landas pababa sa madilim at masamang sanlibutan sa ibaba.

It was the light of the Midnight Cry in the beginning and at the ending. It was Jesus (the Holy One of Israel) who they wished to cease from being in front of them. The light from Jesus’ glorious right arm was the light of the Midnight Cry as represented upon the “tables” that were noted in the “book”. The “lying children’s” rejection of the message of the Midnight Cry of Christ, and the path they were to walk upon, brought God’s judgment upon them as they fell off the path. The “high wall” that is broken suddenly, is the “wall” of the separation of church and state that is destroyed at the soon-coming Sunday law. That judgment comes “suddenly at an instant,” and it will be “as the breaking of the potter’s vessel that is broken in pieces.” It is the judgment that is associated with turning the satanic symbol of “the daily” upside down, and identifying it as a symbol of Christ.

Ito ang liwanag ng Hiyaw sa Hatinggabi sa pasimula at sa wakas. Si Jesus (ang Banal ng Israel) ang mismong kanilang nais na huwag nang manatili sa harapan nila. Ang liwanag mula sa maluwalhating kanang bisig ni Jesus ay ang liwanag ng Hiyaw sa Hatinggabi, gaya ng inilarawan sa mga "talahanayan" na tinukoy sa "aklat". Ang pagtanggi ng "mga anak na sinungaling" sa mensahe ng Hiyaw sa Hatinggabi ni Cristo, at sa landas na dapat sana nilang lakaran, ay nagdala ng hatol ng Diyos sa kanila, sapagkat sila'y nahulog mula sa landas. Ang "mataas na pader" na nababali nang biglaan, ay ang "pader" ng pagkakahiwalay ng simbahan at estado na gigibain sa pagdating ng nalalapit na batas ng Linggo. Ang hatol na iyon ay dumarating "bigla sa isang saglit," at ito'y magiging "gaya ng pagkabasag ng sisidlang gawa ng magpapalayok na nababasag na pira-piraso." Ito ang hatol na nauugnay sa pagbaligtad sa satanikong sagisag ng "the daily," at sa pagtukoy rito bilang isang sagisag ni Cristo.

> Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:16.

> Katotohanang ang inyong pagbabaligtad ng mga bagay ay ipalalagay na gaya ng luwad ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, Hindi niya ako ginawa? o masasabi ba ng hinubog tungkol sa humubog nito, Wala siyang kaunawaan? Isaias 29:16.

The “daily” is the prophetic truth which ties together the four verses in Daniel twelve, that identify the distinction between the wicked and the wise. “The daily” is the truth that is hated by those who receive strong delusion in 2 Thessalonians. “The daily” represents the desire of the “lying children” to cause the Holy One of Israel to get out of their way. And their punishment is represented by the breaking of a potter’s vessel, and what remains is an illustration of the lost condition of the foolish virgins, for with the broken and remaining pieces of the shattered potter’s vessel there, “shall not be found” “a sherd to take fire from the hearth, or to take water withal out of the pit.”

Ang "daily" ay ang propetikong katotohanang nag-uugnay sa apat na talata sa Daniel 12, na nagtutukoy sa pagkakaiba sa pagitan ng masasama at ng marurunong. Ang "daily" ang katotohanang kinapopootan ng mga tumatanggap ng matinding pagkalinlang sa Ikalawang Tesalonica. Ang "daily" ay kumakatawan sa pagnanais ng "mga sinungaling na anak" na alisin sa kanilang landas ang Banal ng Israel. At ang kanilang parusa ay inilalarawan sa pamamagitan ng pagkabasag ng sisidlan ng magpapalayok, at ang natitira ay isang paglalarawan ng napahamak na kalagayan ng mga mangmang na dalaga, sapagkat sa mga piraso ng nabasag na sisidlan ng magpapalayok na naroon, "hindi masusumpungan" "isang kaputol upang kumuha ng apoy mula sa dapugan, o upang sumalok ng tubig mula sa hukay."

Both “fire” and “water” are symbols of the Holy Spirit, as is the oil in the parable of the ten virgins. When the Midnight Cry comes suddenly at an instant, as it did at the Exeter camp meeting in August of 1844, it will be impossible for the “lying children” to find any oil (water or fire). They were called to “return” after the first disappointment as was Jeremiah, but they refused.

Kapwa ang "apoy" at "tubig" ay mga sagisag ng Espiritu Santo, gaya rin ng langis sa talinghaga ng sampung dalaga. Kapag dumating ang "Sigaw sa Hatinggabi" nang bigla, sa isang iglap, gaya ng nangyari sa pulong-kampo sa Exeter noong Agosto 1844, magiging imposibleng makasumpong ang mga "anak na sinungaling" ng anumang langis (tubig o apoy). Tinawag silang "magbalik" matapos ang unang pagkabigo, gaya ni Jeremias, ngunit tumanggi sila.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brazen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Nasumpungan ang iyong mga salita, at aking kinain ang mga yaon; at ang iyong salita ay naging kagalakan at kasayahan ng aking puso; sapagka’t sa iyong pangalan ako’y tinatawag, O Panginoon, Diyos ng mga hukbo. Hindi ako umupo sa kapulungan ng mga manunuya, ni nagalak; ako’y umupong nag-iisa dahil sa iyong kamay; sapagka’t pinuspos mo ako ng poot. Bakit ang aking kirot ay walang patid, at ang aking sugat ay walang lunas, na tumatangging mapagaling? Magiging lubos ka bang parang sinungaling sa akin, at gaya ng mga tubig na nagkukulang? Kaya’t ganito ang sabi ng Panginoon, Kung ikaw ay manumbalik, muli kitang ibabalik, at ikaw ay tatayo sa harap ko; at kung iyong ihiwalay ang mahalaga sa hamak, ikaw ay magiging parang aking bibig; magsibalik sila sa iyo, ngunit huwag kang magsibalik sa kanila. At gagawin kita, para sa bayang ito, isang nakukutang pader na tanso; at sila’y makikipaglaban laban sa iyo, ngunit hindi sila magtatagumpay laban sa iyo; sapagka’t ako’y sumasaiyo upang iligtas ka at upang iadya ka, sabi ng Panginoon. At ililigtas kita mula sa kamay ng masama, at tutubusin kita mula sa kamay ng mabagsik. Jeremias 15:16-21.

Jeremiah represents those who returned after the first disappointment. Those who entered into the work of separating “the precious from the vile,” in order to “stand before” the Lord and be as the Lord’s “mouth”. They are those represented by Daniel in chapter nine, as understanding their scattered condition, and thereafter praying the Leviticus twenty-six prayer. They are those represented by Daniel, Jeremiah and Habakkuk’s watchmen who are contrasted with the “lying children.” The “lying children” were also called by “the Holy One of Israel” when He said, “in returning and rest shall ye be saved; in quietness and in confidence shall be your strength: and ye would not”.

Si Jeremias ay kumakatawan sa mga yaong bumalik matapos ang unang pagkakadismaya. Yaong mga pumasok sa gawaing ihiwalay "ang mahalaga sa hamak," upang "tumayo sa harap" ng Panginoon at maging "bibig" ng Panginoon. Sila ang mga kinakatawan ni Daniel sa ikasiyam na kabanata, bilang mga nakauunawa sa kanilang kalagayang pagkakawatak-watak, at pagkatapos noon ay nanalangin ng panalangin ng Levitico dalawampu't anim. Sila ang mga kinakatawan nina Daniel at Jeremias, at ng mga bantay na binabanggit ni Habacuc, na itinatambis sa "mga anak na sinungaling." Ang "mga anak na sinungaling" ay tinawagan din ng "Banal ng Israel" nang sinabi Niya, "sa pagbabalik at kapahingahan ay maliligtas kayo; sa katahimikan at sa pagtitiwala ay magiging inyong kalakasan: at ayaw ninyo".

Miller’s jewels are the truths represented on Habakkuk’s tables that represent the test of the Midnight Cry message that produces two classes of worshippers. The symbol of the rebellion that is manifested against those jewels is “the daily.” Miller was accurate in his understanding of “the daily,” but his understanding was limited by the history he lived in, and the jewels he was used to place upon the table in the center of his room are now shining ten times brighter than they did when Miller first placed them upon his table. They are now in a casket that is larger, for the casket now represents not only the Bible, as it did for Miller’s time, but it now represents both the Bible and the Spirit of Prophecy.

Ang mga hiyas ni Miller ay ang mga katotohanang inilalarawan sa mga tapyas ni Habakuk na kumakatawan sa pagsubok ng mensahe ng Sigaw sa Hatinggabi na nagbubunga ng dalawang uri ng mga sumasamba. Ang sagisag ng paghihimagsik na nahahayag laban sa mga hiyas na iyon ay ang “the daily.” Tumpak si Miller sa kaniyang pagkaunawa sa “the daily,” ngunit ang kaniyang pagkaunawa ay nalimitahan ng kasaysayang kaniyang kinalagyan, at ang mga hiyas na ginamit siya upang ilagay sa mesa sa gitna ng kaniyang silid ay ngayo’y nagliliwanag nang sampung ulit na higit kaysa noong unang inilagay ni Miller ang mga iyon sa kaniyang mesa. Ang mga iyon ay nasa isang sisidlan na mas malaki ngayon, sapagkat ang sisidlan ngayon ay kumakatawan hindi lamang sa Bibliya, gaya noong panahon ni Miller, kundi ngayo’y kumakatawan sa kapwa Bibliya at Espiritu ng Propesiya.

It is these two witnesses that produce the testing light in the last days, and it is these two witnesses that become a primary battleground in the last days. Miller saw the battle, for in his dream they took his casket (the Bible), and tore it up. John, representing “the wise” in the last days, “was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ.” John was being persecuted for believing the message of both the Bible and the writings of Ellen White.

Ang dalawang saksi na ito ang pinagmumulan ng liwanag na sumusubok sa huling mga araw, at ang dalawang saksi ring ito ang nagiging pangunahing larangan ng labanan sa huling mga araw. Nakita ni Miller ang labanan, sapagkat sa kaniyang panaginip kinuha nila ang kaniyang kaha (ang Biblia) at pinagpunit-punit ito. Si Juan, na kumakatawan sa “marurunong” sa huling mga araw, “ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, alang-alang sa salita ng Diyos, at sa patotoo ni Jesucristo.” Si Juan ay pinag-uusig dahil sa kaniyang paniniwala sa mensahe kapwa ng Biblia at ng mga sulatin ni Ellen White.

We will continue the consideration of the truths which are represented by the vision of the Ulai River that was unsealed in 1798, in the next article.

Ipagpapatuloy natin sa susunod na artikulo ang pagsasaalang-alang sa mga katotohanang isinasagisag ng pangitain hinggil sa Ilog Ulai na inalisan ng tatak noong 1798.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> Wala tayong dapat ikatakot sa hinaharap, maliban kung ating kalilimutan ang paraan ng pamamatnubay ng Panginoon sa atin, at ang Kanyang pagtuturo sa ating nakaraang kasaysayan. Life Sketches, 196.

Back to Articles