Article

# Laodicea - Number One

Laodicea - Bilang Isa

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Propesiya ni Isaias ng Kapahamakan para sa Lambak ng Pangitain

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> Ang pasanin ng Libis ng Pangitain. Ano ang nangyari sa iyo ngayon, na ikaw ay lubusang pumanhik sa mga bubungan? Ikaw na puspos ng kaguluhan, lungsod na maligalig, lungsod ng kagalakan: ang iyong mga napatay ay hindi napatay sa tabak, ni nangabuwal sa pagbabaka. Ang lahat mong mga pinuno ay nagsitakas na magkakasama; sila’y nangabigkis ng mga mamamana. Ang lahat ng masusumpungan sa iyo—yaong nagsitakas mula sa malayo—ay nangagapos na magkakasama. Kaya’t sinabi ko, Ilayo ninyo ang inyong paningin sa akin; ako’y iiyak nang masaklap; huwag kayong magsikap na aliwin ako, dahil sa pagsamsam sa anak na babae ng aking bayan. Sapagkat araw ito ng kapighatian, at ng pagyurak, at ng kalituhan mula sa Panginoong Diyos ng mga hukbo sa Libis ng Pangitain—ng pagbagsak ng mga kuta, at ng sigaw hanggang sa mga bundok. Isaias 22:1-5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

Sa aklat ni Isaias, ang salitang "pasanin" ay matatagpuan nang labing-walong beses. Labing-isa sa mga pagbabanggit na iyon ay tuwirang tumutukoy sa mga hula ng kapahamakan, at ang iba pang pito ay tumutukoy sa pasanin bilang isang bagay na pinapasan sa balikat. Iisa lamang sa mga pagbabanggit na isinalin bilang "pasanin" ang tumutukoy sa isang bagay na pinapasan sa balikat at, kasabay nito, ay isang hula ng kapahamakan. Nilalayon kong talakayin ang iisang pagbabanggit na iyon, na ang salitang Hebreo ay tumutukoy sa isang bagay na dinadala ngunit isa rin itong hula ng kapahamakan, kaya’t mula pa sa simula ay tinutukoy ko na ang pagkakaibang ito, bagaman hindi natin muling babalikan ang mga katotohanang ito hanggang sa bandang huli.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Ang kabanata ay hindi malabo tungkol sa kahulugan ng “lambak ng pangitain” sapagkat ito ay tinukoy bilang ang “Lungsod ni David” at gayundin bilang “Jerusalem.” Ang lambak ng pangitain ay tumutukoy sa Laodiceanong Adbentismo sa kasaysayan ng huling anim na talata ng ikalabing-isang kabanata ni Daniel. Itinakda ni Isaias ang konteksto para sa kapahamakang ito sa pamamagitan ng kasaysayang kinakatawan sa ika-dalawampung kabanata ni Isaias, sa paglalarawan niya ng sunud-sunod na pagsakop ng hari ng Asiria sa sanlibutan, na nagsugo ng isang pinunong militar na nagngangalang Tartan upang sakupin ang isang lungsod sa Ehipto na tinatawag na Asdod.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

Ang batas ng Linggo ay tinutukoy sa Daniel labing-isa talatang apatnapu’t isa, at tinutukoy nito ang tatlong pangkat na "nakatatakas" sa kamay ng kapapahan sa panahon ng batas ng Linggo.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> Nang taon na pumaroon si Tartan sa Asdod, (nang suguin siya ni Sargon na hari ng Asiria,) at nakipagdigma laban sa Asdod, at sinakop niya iyon; Nang panahong yaon ay nagsalita ang Panginoon sa pamamagitan ni Isaias na anak ni Amoz, na sinasabi, Yumaon ka at kalagin mo ang kayong magaspang mula sa iyong mga balakang, at hubarin mo ang iyong panyapak sa iyong paa. At gayon ang ginawa niya, na lumalakad na hubad at walang panyapak. At sinabi ng Panginoon, Gaya ng paglakad na hubad at walang panyapak sa loob ng tatlong taon ng aking lingkod na si Isaias, na pinakatanda at kababalaghan laban sa Egipto at laban sa Etiopia; gayon din aakayin ng hari ng Asiria ang mga taga-Egipto na mga bilanggo, at ang mga taga-Etiopia na mga bihag, bata at matanda, na hubad at walang panyapak, na nakalantad pa ang kanilang mga puwitan, sa ikahihiya ng Egipto. At mangatatakot at mangapapahiya sila sa Etiopia na kanilang inaasahan, at sa Egipto na kanilang kaluwalhatian. At ang nananahan sa pulong ito ay magsasabi nang araw na yaon, Narito, gayon ang tungkol sa aming inaasahan, na aming tinatakbuhan upang humingi ng tulong upang maligtas sa hari ng Asiria: at paano nga kami makatatakas? Isaias 20:1-6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

Ang katanungang ibinangon ng mga naninirahan sa pulo ay kung paano sila makatakas mula sa hari ng Asiria, na siya ring inilalarawan bilang hari ng hilaga sa Daniel labing-isa.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya [ang hari sa hilagaan] ay papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ang mababagsak; ngunit ang mga ito ay makatatakas mula sa kaniyang kamay—maging ang Edom, ang Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

Sa talatang ito ay tinutukoy ang batas ng Linggo sa Estados Unidos, at may ilang banayad na pagkakaiba sa sipi ni Daniel na nararapat isaalang-alang. May tatlong magkakasunod na talata sa Daniel labing-isa, talata apatnapu hanggang apatnapu’t tatlo, na pawang tumutukoy sa "mga bansa." Sa talata apatnapu, ang mga bansang kumakatawan sa dating Unyong Sobyet ay tinangay ng kapapahan at ng Estados Unidos noong 1989. Pinatutunayan ng mga makabagong mananalaysay ang katotohanang ito.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Pagkatapos, sa talatang apatnapu’t dalawa, nasusumpungan natin ang salitang “mga bansa” na kumakatawan sa lahat ng mga bansa sa planetang Lupa, habang sinasakop ng hari ng hilaga (ang papasiya) ang Ehipto, na sumasagisag sa buong daigdig. Iyan ang isa sa mga pinong pagkakaiba. Ang isa pa sa dalawang pinong pagkakaibang tinutukoy ko sa tatlong talata ay may kinalaman sa salitang “escape” sa talatang apatnapu’t isa, at muli sa talatang apatnapu’t dalawa. Dalawang magkaibang salitang Hebreo ang ginamit, bagaman kapwa isinalin bilang “escape.” Ang salitang Hebreo na isinaling “escape” sa talatang apatnapu’t dalawa ay may kahulugang walang masusumpungang pagliligtas, sapagkat kapag ang “sampung hari” na kumakatawan sa Mga Nagkakaisang Bansa ay sumang-ayon na ipagkaloob ang kanilang iisang pamahalaang pandaigdig sa pamamahala ng hayop ng papasiya, wala nang pagtakas—walang pagliligtas.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> At ang sampung sungay na iyong nakita ay sampung hari, na hindi pa nakatanggap ng kaharian; ngunit tatanggap sila ng kapangyarihan bilang mga hari sa isang oras, kasama ng hayop. Ang mga ito’y iisang isipan, at ibibigay nila ang kanilang kapangyarihan at kalakasan sa hayop. Makikipagdigma ang mga ito laban sa Cordero, at tatalunin sila ng Cordero: sapagkat siya ang Panginoon ng mga panginoon, at Hari ng mga hari: at ang mga kasama niya ay mga tinawag, at mga hinirang, at mga tapat. At sinabi niya sa akin, Ang mga tubig na iyong nakita, na kinauupuan ng patutot, ay mga bayan, at mga karamihan, at mga bansa, at mga wika. At ang sampung sungay na iyong nakita sa hayop, ang mga ito’y mapopoot sa patutot, at gagawin siyang tiwangwang at hubad, at kakanin ang kanyang laman, at susunugin siya sa apoy. Sapagkat inilagay ng Diyos sa kanilang mga puso na tuparin ang kanyang kalooban, at magkaisa, at ibigay ang kanilang kaharian sa hayop, hanggang sa matupad ang mga salita ng Diyos. Apocalipsis 17:12-17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

Ang mga “sampung hari” na ito ay paulit-ulit na tinutukoy sa Salita ng Diyos, at sa salaysay tungkol kay Elias: si Ahab, ang hari ng Israel, ang pinuno ng sampung tribo, at siya’y asawa ni Jezebel. Si Jezebel ay ang kapapahan sa wakas ng sanlibutan, si Elias ang mga mensahero ng mensahe ng ikatlong anghel, at si Ahab ang ulo ng isang alyansang binubuo ng sampung hari. Si Ahab ay kumakatawan sa Estados Unidos bilang pinuno ng Nagkakaisang mga Bansa sa panahon ng propetikong kasaysayan ng batas ng Linggo. Kapag nasakop ng Asiria ang Egipto, ang hari sa hilaga sa Daniel labing-isa, apatnapu’t dalawa ay kapipilit pa lamang sa sampung hari na sumang-ayon na isuko ang kanilang kaharian sa kapangyarihan ng kapapahan.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> "Samantalang papalapit tayo sa huling krisis, lubhang mahalagang umiiral ang pagkakasundo at pagkakaisa sa mga kasangkapan ng Panginoon. Ang sanlibutan ay lipos ng unos, digmaan, at pagkakasalungatan. Gayunman, sa ilalim ng iisang ulo—ang kapangyarihang papal—magkakaisa ang mga tao upang salungatin ang Diyos sa katauhan ng Kanyang mga saksi. Ang pagbubuklod na ito ay pinatatatag ng dakilang tumalikod. Habang pinagsisikapan niyang pag-isahin ang kanyang mga ahente sa pakikipagdigma laban sa katotohanan, siya rin ay gagawa upang hatiin at pangalatin ang mga tagapagtaguyod nito. Paninibugho, masasamang hinala, at paninirang-puri ay kanyang inuudyukan upang magbunga ng alitan at hidwaan." Testimonies, tomo 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

Sa talata apatnapu’t isa ay matatagpuan natin ang salitang “escape,” at matatagpuan din natin ang salitang “escape” sa talata apatnapu’t dalawa, ngunit ang mga ito ay dalawang magkaibang salitang Hebreo. Ang salitang isinalin bilang “escape” sa talata apatnapu’t isa ay nangangahulugang makatakas na wari’y sa pamamagitan ng pagkamadulas. Ito ang salitang isinalin bilang “escape” sa Isaias kabanata dalawampu, talata anim. “Sa araw na iyon” “ang naninirahan sa pulong ito” ay nagtatanong kung paano sila makatatakas mula sa Asirio na “sa araw na iyon” ay unti-unting sinasakop ang sanlibutan, gaya ng inilalarawan sa Daniel labing-isa at sa ilang iba pang mga bahagi ng Kasulatan.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

Sa Daniel 11:41, kapag ang Kapapahan—na, ayon sa pagkakalarawan ni Daniel, ay ang Hari ng Hilaga, at, ayon kay Isaias, ang taga-Asiria—ay sinasakop ang "maluwalhating lupain" na kumakatawan sa Estados Unidos, may dalawang pangkat na tinutukoy.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Siya’y papasok din sa maluwalhating lupain, at maraming bansa ay mababagsak: ngunit ang mga ito ay makakatakas sa kaniyang kamay: Edom, at Moab, at ang mga pangunahin sa mga anak ni Ammon. Daniel 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

Ang isa ay ang “marami” na napabagsak, at ang kabilang pangkat ay kinakatawan bilang “Edom, Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon.” Sa panahon ng batas ng Linggo, tinatawag ng Apocalipsis 18:4 yaong mga nasa Babilonia pa na “lumabas.”

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> At narinig ko ang isa pang tinig mula sa langit, na nagsasabi: Lumabas kayo mula sa kaniya, bayan ko, upang hindi kayo makibahagi sa kaniyang mga kasalanan, at upang hindi kayo tumanggap ng kaniyang mga salot. Apocalipsis 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Edom, Moab, at ang pinuno ng mga anak ni Ammon ay silang nakaliligtas sa pamamagitan ng katusuhan, gaya ng inaasahang gawin ng mga bayan ng pulo sa Isaias 20.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

Sa talatang apatnapu’t isa, ang isa pang maselang pagkakaiba ng kahulugan na tinutukoy ko ay ito: sa talatang apatnapu, apatnapu’t isa, at apatnapu’t dalawa, masusumpungan natin ang salitang “mga bansa,” ngunit sa talatang apatnapu’t isa ito ay salitang idinagdag lamang, hindi kabilang sa orihinal na mga salita ni Daniel at hindi nararapat na ilagay doon. Maraming bansa ang nabuwal bilang katuparan ng talatang apatnapu sa pagbagsak ng Unyong Sobyet, at maraming bansa ang mabibihag kapag ang kapapahan ay umako ng pamamahala sa Mga Nagkakaisang Bansa. Ngunit sa batas sa Linggo sa Estados Unidos, ang “marami” na mabubuwal ay hindi maraming bansa; maaari lamang silang mga Adventista ng Ikapitong Araw.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> "Kung naipahayag na sa iyo ang liwanag ng katotohanan, na naghahayag ng Sabat ng ikaapat na utos, at nagpapakita na walang saligan sa Salita ng Diyos para sa pagpapangilin ng Linggo, at gayunman ay patuloy ka pa ring kumakapit sa huwad na sabat, tumatangging ipangilin ang Sabat na tinatawag ng Diyos na 'Aking banal na araw,' tinatanggap mo ang tatak ng hayop. Kailan ito nagaganap? Kapag sinunod mo ang dekretong nag-uutos sa iyo na tumigil sa paggawa tuwing Linggo at sumamba sa Diyos, samantalang nalalaman mong walang kahit isang salita sa Biblia na nagpapakita na ang Linggo ay iba pa kaysa isang karaniwang araw ng paggawa, pumapayag kang tanggapin ang tatak ng hayop, at tinatanggihan ang selyo ng Diyos." Review and Herald, Hulyo 13, 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Ang bawat kasapi ng Iglesia Adventista ng Ikapitong Araw ay tumanggap sa doktrina ng Sabbath nang una silang nabinyagan bilang kasapi ng iglesia, at pinananagot sila ayon sa "liwanag ng katotohanan" hinggil sa Sabbath.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Ang pagbabago ng Sabat ay ang tanda o tatak ng awtoridad ng Iglesia ng Roma. Yaong mga nauunawaan ang mga kahilingan ng ikaapat na utos at pumipiling ipangilin ang huwad na Sabat sa halip ng tunay na Sabat, ay sa gayo’y nagbibigay-pitagan sa kapangyarihang iyon na siya lamang ang nag-uutos nito. Ang tatak ng hayop ay ang Sabat na pangkapapahan, na tinanggap ng sanlibutan kapalit ng araw na itinalaga ng Diyos.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> Wala pang sinuman ang tumanggap ng tatak ng hayop. Hindi pa dumarating ang panahon ng pagsubok. May mga tunay na Kristiyano sa bawat iglesya, hindi ibinubukod ang Simbahang Romano Katoliko. Walang sinuman ang hahatulan hanggang sa matanggap nila ang liwanag at makita ang tungkulin sa ikaapat na utos. Ngunit kapag lumabas na ang kautusang magpapatupad ng huwad na Sabat, at ang malakas na panawagan ng ikatlong anghel ay magbabala sa mga tao laban sa pagsamba sa hayop at sa kanyang larawan, malinaw na iguguhit ang hangganan sa pagitan ng huwad at ng tunay. Kung magkagayon, yaong mga patuloy pa ring sumasalangsang ay tatanggap ng tatak ng hayop.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> Mabilis tayong papalapit sa panahong ito. Kapag ang mga iglesyang Protestante ay nakipag-isa sa kapangyarihang sibil upang itaguyod ang isang huwad na relihiyon, na dahil sa pagsalungat dito ay tiniis ng kanilang mga ninuno ang pinakamatinding pag-uusig, kung magkagayo’y ipatutupad ang Sabat ng Papa sa pamamagitan ng pinagsamang awtoridad ng simbahan at estado. Magkakaroon ng pambansang apostasya, na mauuwi lamang sa pambansang pagkawasak. Manuskrito 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Sa panahon ng batas ng Linggo, ang tanging may pananagutan sa liwanag ng ikatlong anghel ay ang mga Adventista ng Ikapitong Araw, sapagkat saka lamang ihaharap sa mga nasa labas ng Adventismo ang pagsubok ng ikatlong anghel. Ang “marami” na nabuwal sa panahon ng batas ng Linggo ay mga Adventistang Laodiceano, sapagkat “nagsisimula ang hatol sa bahay ng Diyos.”

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Kaya’t ang huli ay magiging una, at ang una, huli: sapagkat marami ang tinatawag, ngunit kakaunti ang mga hinirang. Mateo 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Si Isaias ay isang "tanda at kababalaghan" para sa Ehipto at Etiyopiya hinggil sa unti-unting pananakop ng kapapahan sa sanlibutan. Ang Ehipto ay ang United Nations; ang Etiyopiya ay ang Estados Unidos, at ang Asiria ay ang kapapahan. Sa konteksto ng nasabing kasaysayang propetiko, nagsisimulang ilahad ni Isaias ang sunud-sunod na mga hulang kapahamakan. Ang kabanata dalawampu’t dalawa ay tungkol sa mga Laodiceano na ibinubuwal sa batas ng Linggo, at sa mga taga-Filadelfia na tumatawag sa “Edom, Moab at ang puno ng mga anak ni Ammon” na lumabas mula sa Babilonya.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Ang Laodiseyang Adbentismo ay kulang sa kinakailangang karakter upang maligtas, at iluluwa sila mula sa bibig ng Panginoon pagdating ng batas ng Linggo. Binabanggit ko ang katotohanang ito upang bigyang-diin lamang ang susunod na punto. Ang Isaias dalawampu’t dalawa ay kumakatawan sa isa pang dahilan kung bakit napapahamak ang Laodicea, sapagkat ang propesiya ng kapahamakan ay laban sa libis ng “pangitain.” May dalawang pangunahing salitang Hebreo na isinasalin bilang “pangitain.” Ang isa ay kumakatawan sa sunod-sunod na pangyayaring propetiko at ang isa naman ay kumakatawan sa isang pangitain kay Cristo. Ang una ay panlabas sa iglesia at ang ikalawa ay panloob sa iglesia. Ang salitang nasa kabanata dalawampu’t dalawa ay yaong pangitain na kumakatawan sa mga pangyayaring propetiko, at iyon din ang salitang isinalin bilang “pangitain” sa aklat ng Kawikaan.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

Ang "pasanin ng libis ng pangitain" ay ang propesiyang nagtutukoy sa dalawang uri ng mga sumasamba sa iglesya ng Diyos sa wakas ng sanlibutan. Ang isang uring kinakatawan ni Shebna ay ang Laodicea at ang kabilang uri ay ang Philadelphia na kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkiah. Ang pagkakaiba sa pagitan ng dalawang uring ito sa kabanata ay, siyempre, ang gayunding pagkakaiba gaya ng nasa talinghaga ng sampung dalaga. Ang isang uri ay may langis sa hatinggabi at ang kabilang uri ay wala. Ang "langis" bilang sagisag ay kumakatawan sa iba't ibang katotohanan depende sa kontekstong kinalalagyan nito, ngunit sa Isaias dalawampu't dalawa ang "langis" ng sampung dalaga ay kinakatawan ng salitang "pangitain." Ang isang uri ay may "langis," ang kabilang uri ay wala.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Ang mga pinahiran na nakatayo sa piling ng Panginoon ng buong lupa ay taglay ang posisyong minsang ibinigay kay Satanas bilang kerubing tumatakip. Sa pamamagitan ng mga banal na nilalang na nakapalibot sa Kanyang trono, pinananatili ng Panginoon ang walang patid na pakikipag-ugnayan sa mga nananahan sa lupa. Ang gintong langis ay kumakatawan sa biyayang sa pamamagitan nito ay pinananatili ng Diyos na may walang patid na tustos ang mga ilawan ng mga mananampalataya, upang hindi magkurap at mapawi. Kung hindi ibinubuhos mula sa langit ang banal na langis na ito sa pamamagitan ng mga mensahe ng Espiritu ng Diyos, ang mga kapangyarihan ng kasamaan ay magtatamo ng ganap na pamamahala sa mga tao.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Nalalapastangan ang Diyos kapag hindi natin tinatanggap ang mga mensaheng ipinadadala niya sa atin. Sa gayo’y tinatanggihan natin ang ginintuang langis na ibig niyang ibuhos sa ating mga kaluluwa upang maipaabot sa mga nasa kadiliman. Kapag dumating ang tawag, “Narito, dumarating ang kasintahang-lalaki; magsilabas kayo upang salubungin siya,” ang mga hindi tumanggap ng banal na langis, na hindi pinagyaman ang biyaya ni Cristo sa kanilang mga puso, ay matutuklasan, gaya ng mga dalagang mangmang, na hindi sila handang salubungin ang kanilang Panginoon. Wala sa kanila mismo ang kapangyarihang magtamo ng langis, at nauuwi sa pagkawasak ang kanilang mga buhay. Ngunit kung hihilingin ang Banal na Espiritu ng Diyos, kung magsumamo tayo, gaya ni Moises, “Ipakita mo sa akin ang iyong kaluwalhatian,” ang pag-ibig ng Diyos ay ibubuhos sa ating mga puso. Sa pamamagitan ng mga ginintuang tubo, ang ginintuang langis ay ipapadaloy sa atin. “Hindi sa pamamagitan ng kalakasan, ni ng kapangyarihan, kundi sa pamamagitan ng aking Espiritu,” sabi ng Panginoon ng mga Hukbo. Sa pagtanggap ng maningning na mga sinag ng Araw ng Katuwiran, ang mga anak ng Diyos ay nagliliwanag bilang mga ilaw sa sanlibutan. Review and Herald, Hulyo 20, 1897.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

Ang mga espiritu ng mga propeta ay nagkakasang-ayon sa isa’t isa, at ang dalawang pinahiran ni Zacarias ay sila ring dalawang saksi ng Apocalipsis labing-isa.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> "Higit pang ipinahayag ng propeta hinggil sa dalawang saksi: 'Ito ang dalawang punong olibo, at ang dalawang kandelero na nakatayo sa harap ng Diyos ng daigdig.' 'Ang iyong salita,' wika ng mang-aawit, 'ay ilawan sa aking mga paa, at liwanag sa aking landas.' Apocalipsis 11:4; Awit 119:105. Ang dalawang saksi ay kumakatawan sa mga Kasulatan ng Lumang Tipan at ng Bagong Tipan. Kapwa sila mahalagang patotoo sa pinagmulan at walang hanggang bisa ng kautusan ng Diyos. Kapwa rin sila mga saksi sa panukala ng kaligtasan. Ang mga tipo, mga hain, at mga propesiya ng Lumang Tipan ay nagtuturo tungo sa isang Tagapagligtas na darating. Ang mga Ebanghelyo at mga Liham ng Bagong Tipan ay nagsasalaysay hinggil sa isang Tagapagligtas na dumating sa eksaktong paraang inihula ng mga tipo at propesiya." The Great Controversy, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Ang dalawang pinahiran ayon kay Zacarias ay kumakatawan sa proseso ng komunikasyon na inilalarawan sa unang kabanata ng Aklat ng Pahayag. Ang "langis," na siyang propetikong "pangitain" ng mga pangyayaring pangkasaysayan, ay naipararating sa pamamagitan ng Lumang Tipan at Bagong Tipan. Sa Pahayag kabanata labing-isa, ang dalawang saksing ito ay kinikilala ayon sa konteksto bilang sina Moises at Elias. Si Moises at si Elias ay isang sagisag sa kanilang sarili.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Kapag inilalarawan silang magkasama, gaya sa Bundok ng Pagbabagong-anyo o sa Apocalipsis labing-isa, sila ay mga sagisag ng dalawang magkaibang katotohanan. Sa Bundok, kinakatawan nila ang mga martir sa panahon ng krisis ng batas ng Linggo at ang isang daan at apatnapu’t apat na libo, samantalang sa Apocalipsis labing-isa naman, kinakatawan nila ang Lumang at Bagong Tipan. Ngunit para sa Adventismo, higit pa ang kanilang kinakatawan. Ang dalawang saksi para sa mga Hudyo ay ang “kautusan at ang mga propeta,” na kumakatawan sa Lumang Tipan, at ang dalawang saksi para sa mga Kristiyano ay ang Lumang at Bagong Tipan, ngunit para sa Adventismo ang dalawang saksi ay ang salita ng Diyos at ang patotoo ni Jesus. Ito ang dahilan kung bakit si Juan ay nasa Patmos.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Akong si Juan, na kapatid din ninyo, at kasama ninyo sa kapighatian, at sa kaharian at pagtitiis ni Jesucristo, ay nasa pulo na tinatawag na Patmos, dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo ni Jesucristo. Apocalipsis 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

Sa Isaias dalawampu’t dalawa, ang dalawang saksi nina Moises at Elias ay kinakatawan, bagaman ito’y makikilala lamang kung ilalapat ang prinsipyong Alpha at Omega sa kabanata. Isaalang-alang kung saan sinimulan ni Jesus ang Kaniyang pagpapaliwanag ng "pangitain" ng mga kaganapang propetiko sa Kaniyang mga alagad sa daan patungong Emmaus.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> Magmula kay Moises, ang mismong Alfa ng kasaysayan ng Bibliya, ipinaliwanag ni Cristo sa lahat ng Kasulatan ang mga bagay hinggil sa Kanya. Desire of Ages, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

Si Elias ang propetang lumilitaw bago ang pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, may dalang mensaheng nakabatay sa prinsipyo ng Alfa at Omega, na ibinabalik ang mga puso ng mga ama (alfa) tungo sa mga anak (omega). Si Moises at si Elias ay kumakatawan sa alfa at omega ng propesiya sa Biblia. Kung kaya ninyong tanggapin ito, si Moises ay si William Miller. Kapwa namatay si Moises at si Miller, at kapwa kinilala sa pamamagitan ng inspirasyon bilang mga ligtas. Si Moises, siyempre, ay muling binuhay kaagad pagkamatay niya, ngunit ang mga anghel ay naghihintay sa paligid ng libingan ni Miller hanggang sa kanyang pagkabuhay na mag-uli. Si Elias ay kumakatawan sa huling mensahero bago ang pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> Sinikap ng mga Hudyo na hadlangan ang pagpapahayag ng mensaheng inihula sa Salita ng Diyos; ngunit ang propesiya ay dapat matupad. Sinasabi ng Panginoon, “Narito, susuguin ko sa inyo si Elias na propeta bago dumating ang dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon” (Malakias 4:5). May isang darating na taglay ang espiritu at kapangyarihan ni Elias, at kapag siya’y lumitaw, maaaring sabihin ng mga tao, “Lubha kang masigasig; hindi mo binibigyang-kahulugan ang mga Kasulatan sa wastong paraan. Hayaan mong sabihin ko sa iyo kung paano mo dapat ituro ang iyong mensahe.”

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> Marami ang hindi nakapagtatangi sa pagitan ng gawain ng Diyos at ng gawain ng tao. Sasabihin ko ang katotohanan ayon sa ibinibigay sa akin ng Diyos, at ngayon ay sinasabi ko, Kung magpapatuloy kayong humanap ng kamalian, magtaglay ng espiritu ng pagkakabaha-bahagi, hindi ninyo kailanman makikilala ang katotohanan. Sinabi ni Jesus sa Kanyang mga alagad, “Marami pa akong sasabihin sa inyo, ngunit ngayon ay hindi ninyo pa kayang tanggapin ang mga ito” (Juan 16:12). Hindi sila nasa kalagayang pahalagahan ang mga banal at walang-hanggang bagay; ngunit ipinangako ni Jesus na isusugo ang Mang-aaliw, na magtuturo sa kanila ng lahat ng mga bagay, at magpapaalaala sa kanila ng lahat ng mga bagay, anuman ang sinabi Niya sa kanila. Mga kapatid, huwag nating ilagak ang ating pag-asa sa tao. “Humiwalay kayo sa tao, na ang hininga ay nasa kanyang mga butas ng ilong: sapagkat ano ba siya upang ibilang?” (Isaias 2:22). Isandig ninyo ang inyong walang-kayang mga kaluluwa kay Jesus. Hindi nararapat sa atin na uminom mula sa bukal sa lambak, kung may bukal sa bundok. Iwan natin ang mga mabababang batis; pumaroon tayo sa mga matataas na bukal. Kung may punto ng katotohanan na hindi ninyo nauunawaan, na hindi ninyo pinagkakasunduan, saliksikin ninyo, ihambing ang Kasulatan sa Kasulatan, hukayin nang malalim ang balon ng katotohanan sa minahan ng Salita ng Diyos. Ihandog ninyo ang inyong sarili at ang inyong mga opinyon sa dambana ng Diyos, iwaksi ang inyong mga paunang palagay, at ipaubaya ninyong akayin kayo ng Espiritu ng Langit sa buong katotohanan. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

Sa Isaias dalawampu't dalawa, sina Shebna at Eliakim ay kumakatawan sa marurunong at sa mangmang sa loob ng Adbentismo sa katapusan ng sanlibutan, kapag ang hari sa hilaga ay sumusulong laban sa Jerusalem. Si Eliakim na anak ni Hilkiah ay taglay ang "pangitain"; si Shebna ay wala.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Kung walang pangitain, ang bayan ay napapahamak: ngunit ang tumutupad sa kautusan ay mapalad. Kawikaan 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

Ang mensaheng propetiko, na siyang “pangitain” ng talatang ito, ay tumutukoy sa dalawang bagay. Kung nauunawaan mo ang pagdami ng propetikong liwanag, mabubuhay ka; at kung hindi—mamamatay ka. Kung hindi mo nauunawaan, kung gayon hindi ka maihahanda upang ipangilin ang Sabat sa pagsubok ng batas ng Linggo. Magiging “huli na” iyon. Kapag ang mga Laodiceang Adventista ay maibubuwal sa batas ng Linggo, itinatakwil nila ang Kautusan sapagkat itinakwil nila ang “pangitain ng katotohanan.” Wala silang langis; hindi nila nauunawaan ang pagdami ng kaalaman na nabubuksan ang tatak nito kaagad bago magsara ang probasyon.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Sapagkat sinasabi mo, Ako’y mayaman, at sumagana sa mga pag-aari, at hindi nangangailangan ng anuman; at hindi mo batid na ikaw ay kahabag-habag, at kaawa-awa, at dukha, at bulag, at hubad. Apocalipsis 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Ang tanda ni Isaias ay na siya’y naglakad na hubad at walang sapin sa paa sa loob ng tatlong taon. Ginawa niya ito upang balaan ang mga tatanggap ng babala mula sa kanyang propetikong mensahe, na kung hindi ninyo mauunawaan ang pangitain ng mga kaganapang propetiko, hahantong kayo sa batas ng Linggo at magiging mga bihag na dadalhing palayo sa isang kalagayang kahabag-habag, kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad. Si Isaias ay naging tanda at kababalaghan para sa kapanahunan ni Isaias, ngunit lalo na para sa wakas ng sanlibutan.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> Ngayon, ang lahat ng mga bagay na ito ay nangyari sa kanila bilang mga halimbawa; at nasusulat ang mga ito sa ating ikapaalaala, sapagkat sa atin dumating ang mga wakas ng sanlibutan. 1 Corinto 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

Sa unang limang talata ng ika-dalawampu’t dalawang kabanata, ang Jerusalem, ang lunsod ni David, ay tinutukoy bilang isang “magulo,” “maligayang lunsod” na puno ng “mga kaguluhan.” Isang klasikong pahayag na biblikal, na ginagamit pa nga ng mga makamundo, ang ginamit sa kabanatang ito upang ilarawan ang “maligayang” “magulo” na lunsod na puno ng “mga kaguluhan,” nang yaong nasa talatang labintatlo ay nagsabi nang may kagalakan, “Kumain tayo at uminom; sapagkat bukas tayo’y mamamatay.” Gayon ma’y, bagaman sila’y nagagalak, ang kanilang mga lalaki ay napatay, ngunit hindi sa pamamagitan ng tabak, ni sa pagbabaka; kaya’t itinatanong ni Isaias, “Ano ang nangyari sa iyo?”

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Anumang nagpapahirap sa kanila ay nagbunsod sa kanila na umakyat sa mga bubungan. Ang mga bubungan ay sagisag ng pagsamba sa araw, buwan, at mga bituin; ito ay sagisag ng espiritismo. Ang Adbentismo ay nasa ilalim ng espirituwal na panlilinlang sa sipi.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> At ang mga sumasamba sa hukbo ng langit sa mga bubungan; at ang mga sumasamba at nanunumpa sa Panginoon, at nanunumpa kay Malcham; At ang mga tumalikod sa Panginoon; at ang mga hindi humanap sa Panginoon, ni sumangguni sa kaniya.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Manahimik ka sa harapan ng Panginoong Diyos; sapagkat ang araw ng Panginoon ay nalalapit na; sapagkat inihanda na ng Panginoon ang hain, inanyayahan niya ang kaniyang mga panauhin. At mangyayari, sa araw ng paghahain ng Panginoon, na aking parurusahan ang mga prinsipe, at ang mga anak ng hari, at ang lahat ng nagsusuot ng banyagang kasuotan. Sa araw ding iyon ay parurusahan ko ang lahat ng lumulukso sa pasimano ng pinto, na pumupuno ng karahasan at pandaraya sa mga bahay ng kanilang mga panginoon. Zefanias 1:5-9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

Sa krisis ng batas sa Linggo, ang Adventismo, na kinakatawan bilang Jerusalem, ay nasa "lambak ng pangitain." Ang mga tumatanggi sa mensaheng propetiko na kinakatawan ng "langis" o "pangitain" ay nagsasagawa ng espiritismo, na tinugunan ni Pablo sa Ikalawang Tesalonica. Doon ay nasusumpungan din natin ang mga (Shebna) na hindi tumanggap ng pag-ibig sa katotohanan.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> At dahil sa bagay na ito, ipapadala sa kanila ng Diyos ang isang matinding paglilinlang, upang sila’y sumampalataya sa kasinungalingan; upang silang lahat na hindi sumampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan, ay mahatulan. 2 Tesalonica 2:11, 12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Walang dudang ang salitang “katotohanan” na ginagamit ni Pablo ay ang salitang Griyego na hinango mula sa salitang Hebreo na “katotohanan,” na nilikha sa pamamagitan ng pagsasama ng tatlong titik na Hebreo na kumakatawan sa Alpha at Omega. Ang pagtanggi sa “katotohanan” na kinakatawan bilang prinsipyo ng Alpha at Omega ay nagdudulot ng matinding panlilinlang sa mga taga-Laodicea, at ang panlilinlang na iyon ay espiritismo.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> Sinasabi ng propetang Isaias: "Kapag sinabi nila sa inyo, Sumangguni kayo sa mga may espiritung pamilyar, at sa mga salamangkero na sumisitsit at bumubulong: hindi ba ang isang bayan ay dapat magsangguni sa kanilang Diyos? Dapat bang ang mga buhay ay sumangguni sa mga patay? Sa kautusan at sa patotoo: kung hindi sila nagsasalita ayon sa salitang ito, ito'y sapagkat walang liwanag sa kanila." Isaias 8:19, 20. Kung naging handa lamang ang mga tao na tanggapin ang katotohanang malinaw na inihayag sa Kasulatan tungkol sa kalikasan ng tao at sa kalagayan ng mga patay, makikita sana nila sa mga pag-aangkin at kapahayagan ng espiritismo ang paggawa ni Satanas sa pamamagitan ng kapangyarihan, mga tanda, at mga kababalaghang sinungaling. Ngunit sa halip na isuko ang kalayaang lubhang kaaya-aya sa pusong makalaman, at itakwil ang mga kasalanang kanilang minamahal, napakarami ang nagsasara ng kanilang mga mata sa liwanag at tuwirang nagpapatuloy, na walang pakundangan sa mga babala, samantalang hinahabi ni Satanas ang kaniyang mga silo sa kanilang palibot, at sila'y nagiging kaniyang biktima. "Sapagkat hindi nila tinanggap ang pag-ibig sa katotohanan, upang sila'y maligtas," kaya "ipapadala sa kanila ng Diyos ang makapangyarihang pagkalinlang, upang sila'y maniwala sa kasinungalingan." 2 Tesalonica 2:10, 11. Ang Dakilang Paglalaban, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

Sa Isaias, kabanata dalawampu’t dalawa, ang mga lalaki ng lungsod ng kagalakan ay pinaslang, ngunit hindi sa pamamagitan ng pakikidigma o ng tabak; sila’y ginapos na magkakasama at pinaslang kasama ang mga pinunong nagsitakas.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> Kung ang iglesya ay tumahak sa landasing tulad ng sa sanlibutan, sasapitin din nito ang gayunding kahihinatnan. Hindi, bagkus, yamang tumanggap ito ng higit na liwanag, ang parusa nito ay higit na mabigat kaysa sa parusa ng mga hindi nagsisisi.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> Tayo, bilang isang bayan, ay nagpapahayag na taglay natin ang katotohanang nauuna sa lahat ng ibang bayan sa lupa. Kung gayon, ang ating buhay at pagkatao ay nararapat na umayon sa gayong pananampalataya. Malapit na ang araw na ang mga matuwid ay tatalian, gaya ng mahalagang butil, sa mga bigkis para sa makalangit na kamalig, samantalang ang masasama, gaya ng mga panirang damo, ay titipunin para sa mga apoy ng dakilang huling araw. Ngunit ang trigo at ang panirang damo ay 'magkasamang lumalago hanggang sa pag-aani.' Testimonies, tomo 5, 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Ang pamunuan sa Isaias dalawampu’t dalawa ay pinagbigkis ng "mga mamamana." Si Shebna ay kinilala bilang tagapangasiwa ng sambahayan, at ang kaniyang katungkulan ay ibibigay kay Eliakim, na anak ni Hilkiah. Sa Isaias dalawampu’t dalawa, ang makahulang mensahe na kinakatawan ng "pangitain" ng mga makahulang pangyayari ay nagbunga ng dalawang uri ng mga mananamba sa Jerusalem habang lumalapit ang hari ng hilaga. Ang isang uri ay binibigkis para sa makalangit na kamalig at ang isa pa para sa mga apoy ng mga huling araw. Ang nagbigkis sa masasama ay ang "mga mamamana," na isa sa maraming sagisag ng Islam sa Salita ng Diyos.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> At ang nalabi sa bilang ng mga mamamana, ang mga makapangyarihang lalaki ng mga anak ni Kedar, ay mababawasan; sapagkat sinalita na ito ng Panginoong Diyos ng Israel. Isaias 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> At ito ang mga pangalan ng mga anak ni Ismael, ayon sa kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga salinlahi: ang panganay ni Ismael, si Nebajoth; at si Kedar, at si Adbeel, at si Mibsam, at si Mishma, at si Dumah, at si Massa, at si Hadar, at si Tema, at si Jetur, at si Naphish, at si Kedemah: Ito ang mga anak ni Ismael, at ito ang kanilang mga pangalan, ayon sa kanilang mga bayan at ayon sa kanilang mga kastilyo; labindalawang prinsipe ayon sa kanilang mga bansa. Genesis 25:13-16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

Ang pamunuan ng Adventismo ay iginapos ng mga mamamana nang tinanggihan nila ang mensaheng nagsasaad na ang pagsalakay ng Islam sa Estados Unidos noong Setyembre 11, 2001 ay katuparan ng propesiya sa Bibliya. Ang pagsalakay noong 9/11 ay naging pagpapatunay sa mensaheng naalisan ng selyo noong 1989, nang bumagsak ang Unyong Sobyet. Ang pagsalakay ng Islam noong 9/11 ay naging kaparis ng Agosto 11, 1840, nang ang isang propesiya hinggil sa pagpigil sa Islam ay nagbigay-kapangyarihan sa unang mensahe ng anghel sa pamamagitan ng pagpapatibay sa pangunahing tuntuning propetiko ni Miller, na ang isang araw ay kumakatawan sa isang taon. Ang Agosto 11, 1840 ay isang katuparan ng hinulaang pangyayari na nakabatay sa prinsipyong araw-kapalit-taon. Nang ito ay natupad, ang unang mensahe ng anghel ay naihatid sa bawat himpilan ng misyon sa buong daigdig.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

Kinumpirma ng 9/11 ang pangunahing alituntunin ng "pangitain" na ibinigay sa Adventismo upang ipahayag. Ang alituntuning iyon ay na ang kasaysayan ay umuulit. Nang nakumpirma noong Agosto 11, 1840 ang prinsipyong ang isang araw ay tumutumbas sa isang taon, bumaba ang makapangyarihang anghel ng Apocalipsis 10 na minarkahan ang pagkakaloob ng kapangyarihan sa mensahe ni Miller hinggil sa oras ng paghuhukom, at sa gayon ay naging tipo ng pagbaba ng anghel ng Apocalipsis 18 noong 9/11.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “Saan nagmula ang balitang ako’y nagsabing ang New York ay wawalisin ng isang daluyong? Ito’y hindi ko kailanman sinabi. Sinabi ko, habang minamasdan ko ang malalaking gusaling itinatayo roon, palapag pagkatapos ng palapag, ‘Anong kakila-kilabot na mga tagpo ang magaganap kapag ang Panginoon ay babangon upang yanigin ang lupa nang kakila-kilabot! Kung magkagayo’y matutupad ang mga salita ng Apocalipsis 18:1-3.’ Ang buong ikalabingwalong kabanata ng Apocalipsis ay isang babala tungkol sa kung ano ang darating sa lupa. Ngunit wala akong natatanging liwanag hinggil sa kung ano ang darating sa New York, maliban sa nalalaman kong darating ang araw na ang mga malalaking gusali roon ay ibabagsak sa pamamagitan ng pagbabalikwas at pagbabaligtad ng kapangyarihan ng Diyos. Mula sa liwanag na ibinigay sa akin, nalalaman kong ang pagkawasak ay nasa sanlibutan. Isang salita mula sa Panginoon, isang paghipo ng Kanyang makapangyarihang kapangyarihan, at ang mga napakalalaking estrukturang ito ay babagsak. Magaganap ang mga tagpo na ang kasindak-sindak nito ay hindi natin maisasapantaha.” Review and Herald, Hulyo 5, 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Marami pang maipapahayag hinggil sa Islam, subalit si Shebna ay kumakatawan sa mga tumatanggi sa “pangitain” ng propetikong kasaysayan na nakabatay sa pag-uulit ng kasaysayan, kalakip ang pangunahing katotohanan ng pag-uulit ng kasaysayan—na ang pasimula ng isang bagay ay naglalarawan ng wakas nito. Ang pagpigil sa Islam noong Agosto 11, 1840 ay nagdulot ng pagbaba ng anghel na nasa Apocalipsis 10, at ang pagpapakawala sa Islam noong 9/11 ay nagdulot ng pagbaba ng anghel na nasa Apocalipsis 18.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> At sinabi ko, Dinggin ninyo, ipinamamanhik ko sa inyo, kayong mga pinuno ng sambahayan ni Jacob, at kayong mga prinsipe ng sambahayan ng Israel; hindi ba tungkulin ninyo ang makaalam ng kahatulan? Kayong napopoot sa mabuti at umiibig sa kasamaan; na inaalis ang kanilang balat sa kanila, at ang kanilang laman mula sa kanilang mga buto; na kumakain din ng laman ng aking bayan, at hinuhubaran sila ng kanilang balat; at binabali ang kanilang mga buto, at tinitilad-tilad sila, gaya ng inihahanda para sa palayok, at gaya ng laman sa loob ng kawa. Kung magkagayon, dadaing sila sa Panginoon, ngunit hindi niya sila didinggin; ikukubli pa niya ang kanyang mukha sa kanila sa panahong yaon, sapagkat gumawi sila nang masama sa kanilang mga gawa. Ganito ang sabi ng Panginoon tungkol sa mga propetang nagpapaligaw sa aking bayan, na kumakagat sa pamamagitan ng kanilang mga ngipin at sumisigaw, Kapayapaan; ngunit laban sa hindi naglalagay sa kanilang bibig, sila’y naghahanda ng digmaan. Kaya’t magiging gabi sa inyo, upang kayo’y mawalan ng pangitain; at kadiliman sa inyo, upang kayo’y hindi makapanghuhula; at lulubog ang araw sa mga propeta, at ang araw ay magdidilim sa kanila. Kung magkagayon, ang mga tagakita ay mapapahiya, at ang mga manghuhula ay malilito; oo, tatakpan nilang lahat ang kanilang mga labi, sapagkat walang sagot mula sa Diyos. Ngunit tunay na ako’y puspos ng kapangyarihan sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, at ng kahatulan, at ng kalakasan, upang ipahayag kay Jacob ang kanyang pagsalangsang, at kay Israel ang kanyang kasalanan. Dinggin ninyo ito, ipinamamanhik ko sa inyo, kayong mga pinuno ng sambahayan ni Jacob, at mga prinsipe ng sambahayan ng Israel, na nasusuklam sa kahatulan, at binabaluktot ang lahat ng katuwiran. Itinatayo nila ang Sion sa pamamagitan ng dugo, at ang Jerusalem sa pamamagitan ng kalikuan. Ang mga pinuno niya ay naghahatol dahil sa suhol, at ang mga saserdote niya’y nagtuturo kapalit ng bayad, at ang mga propeta niya’y nanghuhula dahil sa salapi; gayon ma’y nagsasandal sila sa Panginoon, at nagsasabi, Hindi ba ang Panginoon ay nasa gitna natin? Walang kasamaan ang darating sa atin. Mikas 3:1-11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> At ang karamihan ng lahat ng mga bansa na nakikipagdigma laban kay Ariel [Jerusalem], maging lahat ng nakikipagdigma laban sa kanya at sa kanyang muog, at pumipighati sa kanya, ay magiging gaya ng panaginip ng isang pangitain sa gabi. Magiging gaya rin ito ng isang taong gutom na nananaginip, at, narito, siya’y kumakain; ngunit siya’y nagigising, at ang kanyang kaluluwa ay hungkag: o gaya ng isang taong uhaw na nananaginip, at, narito, siya’y umiinom; ngunit siya’y nagigising, at, narito, siya’y nanghihina, at ang kanyang kaluluwa ay nagnanasa: gayon magiging ang karamihan ng lahat ng mga bansa na nakikipagdigma laban sa Bundok ng Sion. Huminto kayo, at manggílalas; humiyaw kayo, at sumigaw: sila’y mga lasing, ngunit hindi sa alak; sila’y umuugoy-ugoy, ngunit hindi sa matapang na inumin. Sapagkat ibinuhos ng Panginoon sa inyo ang espiritu ng mahimbing na pagtulog, at ipinikit ang inyong mga mata: ang mga propeta at ang inyong mga pinuno, ang mga tagakita, ay kanyang tinakpan. At ang pangitain ng lahat ay naging sa inyo na gaya ng mga salita ng isang aklat na tinatakan, na ibinibigay ng mga tao sa isang maalam, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at sinasabi niya, Hindi ko mabasa; sapagkat ito’y tinatakan: At ang aklat ay ibinibigay sa isang hindi maalam, na sinasabi, Basahin mo ito, ipinamamanhik ko sa iyo: at sinasabi niya, Ako’y hindi maalam. Kaya sinabi ng Panginoon, Sapagkat ang bayang ito ay lumalapit sa akin sa pamamagitan ng kanilang bibig, at iginagalang ako ng kanilang mga labi, ngunit inilayo ang kanilang puso sa akin, at ang kanilang pagkatakot sa akin ay itinuturo ng utos ng mga tao: Kaya’t, narito, magpapatuloy akong gumawa ng isang kagila-gilalas na gawa sa gitna ng bayang ito, isang kagila-gilalas na gawa at isang kababalaghan: sapagkat ang karunungan ng kanilang marurunong ay mapapawi, at ang unawa ng kanilang matatalino ay maitatago. Sa aba nila na nagsisikap na itago nang malalim ang kanilang payo mula sa Panginoon, at ang kanilang mga gawa ay nasa kadiliman, at sinasabi nila, Sino ang nakakakita sa amin? at sino ang nakaaalam sa amin? Tunay na ang inyong pagbabaligtad ng mga bagay ay aariing gaya ng putik ng magpapalayok: sapagkat masasabi ba ng gawa tungkol sa gumawa nito, Hindi niya ako ginawa? o masasabi ba ng bagay na inanyuan tungkol sa humubog nito, Wala siyang unawa? Isaias 29:7-16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Ang Libis ng Pangitain, ayon kay Isaias, ay "araw ng kabagabagan, at ng pagyurak, at ng kalituhan mula sa Panginoong Diyos ng mga hukbo sa Libis ng Pangitain, at ng pagwawasak sa mga kuta, at ng pagsigaw sa mga bundok." Kaya’t si Isaias ay tumatangis nang mapait, gaya rin ng ginawa ni Jesus.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> Ang mga luha ni Jesus ay hindi para sa sarili Niyang darating na pagpapakasakit. Nasa harapan Niya ang Getsemani, kung saan di maglalaon ay lalambungan Siya ng hilakbot ng isang dakilang kadiliman. Natanaw din ang Pintuan ng mga Tupa, na sa loob ng maraming siglo ay doon pinaraan ang mga hayop para sa mga handog na hain. Ang pintuang ito ay malapit nang magbukas para sa Kanya, ang dakilang Antitipo, na sa Kanyang hain para sa mga kasalanan ng sanlibutan tumuturo ang lahat ng mga handog na ito. Malapit din ang Kalbaryo, ang tagpuan ng Kanyang nalalapit na pagpapakasakit. Gayunman, hindi dahil sa mga paalaalang ito ng Kanyang malupit na kamatayan kaya tumangis ang Manunubos at dumaing sa matinding pighati ng espiritu. Hindi makasarili ang Kanyang dalamhati. Ang pag-iisip sa sarili Niyang pagpapakasakit ay hindi nakapagpasindak sa marangal at mapagsakripisyong kaluluwang iyon. Ang tanawin ng Jerusalem ang sumugat sa puso ni Jesus—ang Jerusalem na tumanggi sa Anak ng Diyos at hinamak ang Kanyang pag-ibig, na tumangging mahikayat ng Kanyang mga makapangyarihang himala, at malapit nang kitlin ang Kanyang buhay. Nakita Niya kung ano siya sa kanyang pagkakasala ng pagtakwil sa kanyang Manunubos, at kung ano sana siya kung tinanggap niya Siya na Siya lamang ang makapagpapagaling sa kanyang sugat. Pumarito Siya upang iligtas siya; paano Niya siya isusuko?

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> Ang Israel ay naging bayang kinatangi; ginawa ng Diyos na Kanyang tahanan ang kanilang templo; ito’y “maganda sa kinalalagyan, ang kagalakan ng buong lupa.” Awit 48:2. Naroon ang tala ng mahigit isang libong taon ng mapagkalingang pag-iingat at malambing na pag-ibig ni Cristo, gaya ng pag-ibig na iniuukol ng isang ama sa kaniyang bugtong na anak. Sa templong iyon inihayag ng mga propeta ang kanilang mga taimtim na babala. Doon iniwagayway ang mga nagbabagang insensaryo, samantalang ang insenso, na nahaluan ng mga panalangin ng mga sumasamba, ay pumailanglang sa Diyos. Doon dumaloy ang dugo ng mga hayop, na sagisag ng dugo ni Cristo. Doon inihayag ni Jehova ang Kanyang kaluwalhatian sa ibabaw ng luklukan ng awa. Doon naglingkod ang mga saserdote, at ang karangyaan ng mga sagisag at mga seremonya ay nagpatuloy sa loob ng maraming dantaon. Nguni’t ang lahat ng ito ay kinakailangang magwakas.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> Itinaas ni Jesus ang Kanyang kamay—na madalas nang nagpala sa mga maysakit at nagdurusa—at iwinagayway ito patungo sa lungsod na nakatakda sa kapahamakan; at, sa putol-putol na mga pagsambit ng dalamhati, ay wika Niya: “Kung nalaman mo sana, oo ikaw man, kahit sa araw mong ito, ang mga bagay na nauukol sa iyong kapayapaan!—” Dito tumigil ang Tagapagligtas, at hindi na winika kung ano sana ang naging kalagayan ng Jerusalem kung tinanggap niya ang tulong na ibig ibigay sa kanya ng Diyos—ang kaloob ng Kanyang minamahal na Anak. Kung nalaman sana ng Jerusalem ang marapat niyang malaman, at pinakinggan ang liwanag na ipinadala sa kanya ng Langit, sana’y tumindig siya sa dangal ng kasaganaan, ang reyna ng mga kaharian, malaya sa lakas ng kanyang kapangyarihang bigay-Diyos. Wala sanang mga kawal na may sandata na nakatayo sa kanyang mga pintuang-bayan, ni mga bandilang Romano na nagwawagayway sa kanyang mga pader. Ang maluwalhating kapalarang makapagdudulot sana ng pagpapala sa Jerusalem, kung tinanggap niya ang kanyang Manunubos, ay lumitaw sa harapan ng Anak ng Diyos. Nakita Niya na sa pamamagitan Niya sana’y napagaling siya sa kanyang mabigat na karamdaman, napalaya sa pagkaalipin, at naitatag bilang makapangyarihang punong-lunsod ng daigdig. Mula sa kanyang mga pader sana’y lumipad ang kalapati ng kapayapaan patungo sa lahat ng mga bansa. Siya sana ang diadema ng kaluwalhatian ng sanlibutan.

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> Ngunit naglalaho sa paningin ng Tagapagligtas ang maningning na larawan ng maaaring naging kalagayan ng Jerusalem. Nauunawaan Niya kung ano na siya ngayon sa ilalim ng pamatok ng mga Romano, taglay ang pag-irap ng Diyos, at nakatadhanang danasin ang Kanyang parusang ganting-hatol. Muling hinawakan Niya ang naputol na hibla ng Kanyang panaghoy: ‘Ngunit ngayo’y natatago na ang mga ito sa iyong mga mata. Sapagkat darating sa iyo ang mga araw, na ang iyong mga kaaway ay maghuhukay ng trintsera sa palibot mo, at kukubkubin ka, at gigipitin ka sa bawat panig, at ilalapat ka nila sa lupa, kasama ang mga anak mong nasa loob mo; at hindi sila mag-iiwan sa iyo ni isang batong nakapatong sa ibabaw ng isa pa; sapagkat hindi mo nakilala ang panahon ng pagdalaw sa iyo.’

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> Naparito si Kristo upang iligtas ang Jerusalem kasama ang mga anak nito; ngunit ang kapalaluan ng mga Pariseo, ang pagpapaimbabaw, ang paninibugho, at ang masamang hangarin ang humadlang sa Kanya upang tuparin ang Kanyang layunin. Nalalaman ni Hesus ang kakilakilabot na ganting-parusa na igagawad sa lungsod na nakatakdang mapahamak. Nakita Niya ang Jerusalem na napapaligiran ng mga hukbo, ang mga mamamayang nakubkob na itinataboy tungo sa gutom at kamatayan, mga inang kumakain sa mga bangkay ng sarili nilang mga anak, at kapwa mga magulang at mga anak na nag-aagawan sa huling mumo ng pagkain mula sa isa’t isa, na ang likas na pag-irog ay winawasak ng kumakalam na kirot ng gutom. Nakita Niya na ang katigasan ng ulo ng mga Hudyo, gaya ng nahayag sa kanilang pagtanggi sa Kanyang kaligtasan, ay magtutulak din sa kanila na tumangging magpasakop sa mga hukbong mananakop. Natanaw Niya ang Kalbaryo, kung saan Siya itataas, na natataniman ng mga krus na kasinsiksik ng mga punongkahoy sa gubat. Nakita Niya ang mga abang naninirahan na tinitiis ang pagpapahirap sa pihitang pahirap at sa pamamagitan ng pagpapapako sa krus, ang maririkit na palasyo na giniba, ang templong nawasak, at sa makakapal nitong pader ay wala ni isang batong natira na nakapatong sa isa pa, habang ang lungsod ay binungkal na parang bukirin. Tunay ngang nararapat lamang na tumangis sa matinding pighati ang Tagapagligtas sa harap ng gayong nakapangilabot na tanawin.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> Ang Jerusalem ay naging anak ng Kanyang pagkalinga, at gaya ng isang maamong ama na nananangis sa isang suwail na anak, gayon tumangis si Jesus sa minamahal na lunsod. Paanong ibibigay kita? Paanong makikita kitang itinalaga sa pagkapuksa? Dapat ba kitang pabayaang punuin mo ang saro ng iyong kasamaan? Ang isang kaluluwa ay may gayong kahalagahan na, kung ihahambing dito, ang mga daigdig ay nawawalan ng kabuluhan; ngunit narito, isang buong bansa ang mapapahamak. Kapag ang araw na mabilis nang lumulubog sa kanluran ay lumipas sa paningin sa kalangitan, magwawakas na ang araw ng biyaya ng Jerusalem. Samantalang humihinto ang prusisyon sa tuktok ng Bundok ng Olibo, hindi pa huli para magsisi ang Jerusalem. Ang anghel ng awa noon ay nagtitiklop na ng kanyang mga pakpak upang bumaba mula sa ginintuang trono at magbigay-daan sa katarungan at sa mabilis na dumarating na hatol. Ngunit ang dakilang pusong mapagmahal ni Cristo ay patuloy pang nagsusumamo para sa Jerusalem, na humamak sa Kanyang mga kahabagan, niwalang-kabuluhan ang Kanyang mga babala, at malapit nang dungisan ang kanyang mga kamay ng Kanyang dugo. Kung magsisisi lamang ang Jerusalem, hindi pa huli. Samantalang ang mga huling sinag ng lumulubog na araw ay nagtatagal sa templo, sa tore, at sa mga taluktok, hindi kaya may mabuting anghel na aakay sa kanya sa pag-ibig ng Tagapagligtas, at mapigil ang kanyang kapahamakan? Maganda at di-banal na lunsod, na bumato sa mga propeta, na tumakwil sa Anak ng Diyos, na sa pamamagitan ng kanyang di-pagsisisi ay iginagapos ang sarili sa mga tanikala ng pagkaalipin,—ang kanyang araw ng kahabagan ay halos nauubos na! Nais ng mga Panahon, 576-578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Habang inilalarawan ni Isaias sa kabanata dalawampu't dalawa ang pakikidigma laban sa Jerusalem, ang mga umaatake ay "nagsihanay sa pintuang-bayan." Ang Elam at Kir ay nasa pintuang-bayan na may mga sandatang nakahanda, at saka nasumpungan nila ang sanggalang ng Jerusalem. Sa Isaias, ang "sanggalang" na nasumpungan ng mga kaaway sa pintuang-bayan ay ang anino ng Ehipto.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Sa aba ng mga anak na mapaghimagsik, wika ng Panginoon, na kumukuha ng payo, ngunit hindi mula sa akin; at nagtatakip ng isang takip, ngunit hindi ng aking Espiritu, upang magdagdag ng kasalanan sa kasalanan: na lumalakad upang bumaba sa Egipto, at hindi sumangguni sa aking bibig; upang palakasin ang kanilang sarili sa lakas ni Paraon, at magtiwala sa anino ng Egipto! Isaias 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Kinikilala ng mga kaaway ng Jerusalem na ang mga kinakatawan ni Sebna ay naglagak ng kanilang tiwala sa Egipto, inakalang sila’y ipagsasanggalang ng Egipto; ngunit ang mga kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkias ay hindi nagtitiwala sa "lilim ng Egipto" kundi natatabingan ng tabing ng Espiritu ng Diyos at nagtitiwala sa "lilim ng Kataas-taasan."

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> Ang nananahan sa lihim na dako ng Kataas-taasan ay mamamalagi sa lilim ng Makapangyarihan sa lahat. Aking sasabihin tungkol sa Panginoon, Siya ang aking kanlungan at aking kuta: ang aking Diyos; sa kaniya ako magtitiwala. Mga Awit 91:1, 2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Sa krisis ng batas ng Linggo, ang mga matatalinong dalaga na kinakatawan ni Eliakim na anak ni Hilkiah ay nagtitiwala sa lilim ng Kataas-taasan, at ang mga mangmang na dalaga na kinakatawan ni Sebna ay nagtitiwala sa lilim ng Egipto. Ang salitang isinalin bilang “discovered” ay nangangahulugang hubaran at dalhin sa pagkabihag. Nababatid ng mga kaaway sa pintuang-bayan na inalis na ang pagsasanggalang sa Jerusalem, at si Sebna at ang kaniyang mga kasamahan ay nagsisimulang magtangkang iligtas ang kanilang sarili, sapagkat nakikita nila ang “mga sira ng bayan ni David” at nakikita nilang marami ang mga sirang magpapahintulot sa kaaway na pumasok. Sa sindak, gaya ng inilarawan sa talinghaga ng sampung dalaga, ang mga mangmang ay nagsisimulang humanap ng proteksiyon, ngunit wala sila nito.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Si Shebna ay umaasa sa “baluti ng gubat” upang siya’y maligtas, ngunit huli na. Binilang niya ang mga bahay sa Jerusalem at sinimulang gibain ang mga iyon upang patibayin ang pader, ngunit huli na. Tinitipon nila ang tubig mula sa ibabang imbakan ng tubig at sinusubukang pagdugtungin ito sa tubig ng matandang imbakan ng tubig, ngunit huli na. Ang tubig, bilang pangunahing sagisag ng Espiritu Santo, ay nagpapahiwatig na sila’y masidhing naghahanap ng langis, ngunit huli na. Sa lahat ng kanilang pagsisikap, nakalimutan nila ang Maylikha ng mga imbakan ng tubig, at na Siya ang gumawa ng mga “imbakan” ng katotohanan noon pang unang panahon. Nakalimutan nila na ang Bato ng mga Panahon ang nagkaloob ng mensahe noong mga sinaunang araw. Pinili nilang huwag lumakad sa mga dating landas, na kinakatawan ng mga saligang itinatag sa pamamagitan ng gawain ni William Miller.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Ang kaaway ay nagsisikap ilihis ang mga isip ng ating mga kapatid na lalaki at babae mula sa gawaing paghahanda ng isang bayan upang manindigan sa mga huling araw na ito. Ang kaniyang mga mapanlinlang na pangangatwiran ay nilayon upang ilayo ang mga isip mula sa mga panganib at mga tungkulin ng panahong ito. Ibinibilang nilang walang halaga ang liwanag na si Cristo ay pumarito mula sa langit upang ibigay kay Juan para sa Kaniyang bayan. Itinuturo nila na ang mga pangyayaring mismong nasa ating harapan ay hindi sapat ang kahalagahan upang pag-ukulan ng natatanging pansin. Ginagawa nilang walang bisa ang katotohanang may makalangit na pinagmulan at ninanakawan nila ang bayan ng Diyos ng kanilang mga nakaraang karanasan, at sa halip ay binibigyan sila ng huwad na agham.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> 'Ganito ang sabi ng Panginoon, Tumayo kayo sa mga daan, at magmasid, at magtanong kayo tungkol sa mga dating landas, kung saan naroroon ang mabuting daan, at lumakad kayo roon.' Jeremias 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Huwag hayaang sinuman ang maghangad na gibain ang mga saligan ng ating pananampalataya—ang mga saligang inilatag sa pasimula ng ating gawain sa pamamagitan ng mapanalanging pag-aaral ng salita at ng kapahayagan. Sa mga saligang ito tayo’y nagtatayo sa nakalipas na limampung taon. Maaaring ipalagay ng mga tao na nakatagpo sila ng bagong daan at na makapaglalatag sila ng isang lalong matibay na saligan kaysa sa nailatag na. Ngunit ito ay isang malaking panlilinlang. Walang ibang saligan na maitatag ng sinuman kundi ang nailatag na.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> Noong nakaraan, marami na ang nagsikap magtayo ng isang bagong pananampalataya at magtatag ng mga bagong simulain. Ngunit gaano katagal nanatiling nakatindig ang gusaling kanilang itinayo? Di naglaon ay bumagsak ito, sapagkat hindi ito naitayo sa ibabaw ng Bato.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> Hindi ba kinailangan ng mga unang alagad na harapin ang mga aral ng tao? Hindi ba kinailangan din nilang makinig sa mga maling teorya, at pagkatapos, matapos gawin ang lahat, ay tumayong matatag, na sinasabi: 'Walang sinumang makapaglalagay ng ibang saligan maliban sa nalagay na'? 1 Corinto 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> “Kaya’t dapat nating panghawakan nang matatag ang pasimula ng ating pananalig hanggang sa wakas. Ang mga salitang makapangyarihan ay ipinadala ng Diyos at ni Cristo sa bayang ito, na, punto por punto, umaakay rito palabas mula sa sanlibutan tungo sa malinaw na liwanag ng kasalukuyang katotohanan. Sa pamamagitan ng mga labi na hinipo ng banal na apoy, ipinahayag ng mga lingkod ng Diyos ang mensahe. Ang banal na pahayag ay naglagay ng selyo nito sa pagiging tunay ng ipinahayag na katotohanan.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

Ang "araw" kung kailan nagaganap ang lahat ng ito ay ang biblikal na "araw" na tinutukoy ni Isaias bilang yaong araw na tinawag ng Panginoong Diyos ng mga Hukbo para sa "pag-iyak, at sa pagdadalamhati, at sa pagpanot, at sa pagbibigkis ng damit-sako."

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> At nagsalita ang Panginoon kay Moises, na sinasabi, Bukod dito, sa ikasampung araw ng buwang ito, na ikapito, ay magkakaroon ng araw ng pagbabayad-sala; magiging banal na pagtitipon ito sa inyo, at pipighatiin ninyo ang inyong mga kaluluwa, at maghahandog kayo ng handog na pinaraan sa apoy sa Panginoon. At huwag kayong gagawa ng anumang gawain sa araw ding iyon; sapagkat iyon ay araw ng pagbabayad-sala, upang gawin ang pagbabayad-sala para sa inyo sa harap ng Panginoon ninyong Diyos. Sapagkat ang sinumang kaluluwa na hindi pipighatiin sa araw ding iyon ay ihihiwalay mula sa kaniyang bayan. At ang sinumang kaluluwa na gagawa ng anumang gawain sa araw ding iyon, ang kaluluwang yaon ay aking lilipulin mula sa gitna ng kaniyang bayan. Huwag kayong gagawa ng anumang uri ng gawain; ito’y magiging palatuntunan magpakailanman sa buong panahon ng inyong mga sali’t saling lahi, sa lahat ng inyong mga tahanan. Ito’y magiging isang Sabat ng kapahingahan sa inyo, at pipighatiin ninyo ang inyong mga kaluluwa: sa ikasiyam na araw ng buwan sa kinahaponan, mula sa kinahaponan hanggang sa kinahaponan, ipagdiriwang ninyo ang inyong Sabat. Levitico 23:26-32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

Ang araw na inilarawan sa pamamagitan ni Sebna at ni Eliakim na anak ni Hilkias ay ang antitipikong Araw ng Pagbabayad-sala, na sumasaklaw sa kasaysayan mula 1844 hanggang sa tumindig si Miguel. Sa panahong iyon, ang Adventismo ay tinawag na “pighatiin” ang kanilang mga kaluluwa, o, gaya ng inilarawan ni Isaias, ito ay panawagang “sa pag-iyak, at sa pagluluksa, at sa pagkakalbo, at sa pagbibigkis ng kayong-sako.”

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> Noong 1844, ang ating Dakilang Punong Saserdote ay pumasok sa Kabanal-banalang Dako ng makalangit na santuwaryo upang simulan ang gawaing pagsisiyasat sa paghuhukom. Ang mga kaso ng mga matuwid na namatay ay dumaraan sa pagsisiyasat sa harap ng Diyos. Kapag natapos ang gawaing iyon, ang hatol ay ipahahayag naman tungkol sa mga buhay. Kay mahalaga, kay lubhang makabuluhan ang mga taimtim na sandaling ito! Bawat isa sa atin ay may kasong nakabinbin sa hukuman ng langit. Hahatulan tayo, bawat isa, ayon sa mga gawang ginawa habang nasa katawan. Sa paglilingkod na tipikal, nang isinasagawa ng Punong Saserdote ang gawaing pagbabayad-sala sa Kabanal-banalang Dako ng santuwaryong panlupa, inatasan ang bayan na pighatiin ang kanilang mga kaluluwa sa harap ng Diyos, at ipahayag ang kanilang mga kasalanan, upang sila’y mapagbayaran ng sala at mapawi. May hihingin bang mas kaunti sa atin sa antitipikal na Araw ng Pagbabayad-sala na ito, samantalang si Cristo sa santuwaryong nasa itaas ay namamagitan alang-alang sa Kanyang bayan, at ang pangwakas, di-maibabalik na pasya ay ipahahayag sa bawat kaso?

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> Ano ang ating kalagayan sa nakatatakot at taimtim na panahong ito? Sa aba, anong kapalaluan ang namamayani sa iglesia, anong pagpapaimbabaw, anong panlilinlang, anong pagkahumaling sa magagarbong kasuotan, kawalang-kabulastugan, at aliwan, anong pagnanasa sa kataasan! Ang lahat ng mga kasalanang ito ay nagtalukbong sa isipan, anupa’t ang mga bagay na walang hanggan ay hindi nababatid. Hindi ba natin sisiyasatin ang Kasulatan, upang malaman natin kung nasaan na tayo sa kasaysayan ng sanlibutang ito? Hindi ba tayo magiging maalam tungkol sa gawaing isinasakatuparan para sa atin sa panahong ito, at sa katayuang dapat nating panindigan bilang mga makasalanan habang nagpapatuloy ang gawaing pagbabayad-sala? Kung may anumang pagpapahalaga tayo sa kaligtasan ng ating mga kaluluwa, kailangan tayong gumawa ng isang tiyak na pagbabago. Dapat nating hanapin ang Panginoon na may tunay na pagsisisi; dapat natin, sa malalim na pagdadalamhati ng kaluluwa, ipahayag ang ating mga kasalanan, upang ang mga iyon ay mabura. Mga Piniling Mensahe, aklat 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> At nang araw na yaon ay tumawag ang Panginoong Diyos ng mga hukbo sa pag-iyak, at sa pagdadalamhati, at sa pagpapakalbo, at sa pagbibigkis ng kayong magaspang: At, narito, kagalakan at kasayahan, pagpatay ng mga baka, at pagkatay ng mga tupa, pagkain ng laman, at pag-inom ng alak: Kumain tayo at uminom; sapagkat bukas tayo’y mamamatay. Isaias 22:12, 13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

Tinawag ng Panginoon si Shebna upang pighatiin ang kanyang kaluluwa, ngunit pinili niyang kumain at uminom at magpatuloy sa pagsasaya. Ang Panginoon ay "nagpahayag" sa kanyang "mga tainga" na ang kasalanan ni Shebna ay hindi mapapawi. Ang salitang isinalin bilang "purged" ay siyang salitang ginagamit sa Levitico para sa "pagbabayad-sala." Ang kasalanang ito ng Laodiceang Adbentismo ay hindi lalapatan ng pagbabayad-sala. Ngayon, sinisimulan ni Isaias na talakayin ang ugnayan ni Shebna (mga Laodiceang Adbentista) kay Eliakim, na anak ni Hilkiah (mga Filadelfiang Adbentista).

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Si Shebna ang “ingat-yaman,” gaya rin ni Judas. At si Tobiah, sa mga araw ni Nehemiah, ay naninirahan sa santuwaryo ng Diyos, sa isang silid (kabang-yaman) kung saan dapat iniingatan ang mga handog. Nang nilinis ni Nehemiah ang templo, pinalayas niya si Tobiah at ang kanyang mga ari-arian. Si Shebna ay itatapon din. Kapwa nilang inilalarawan ang pag-iisuka ng Adbentismong Laodiceano sa panahon ng batas sa Linggo.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> Dahil sa kalupitan at kataksilan ng mga Ammonita at Moabita laban sa Israel, ipinahayag ng Diyos sa pamamagitan ni Moises na sila’y ipagbabawal magpakailanman sa kapulungan ng Kanyang bayan. Tingnan ang Deuteronomio 23:3-6. Sa tahasang pagsuway sa salitang ito, inalis ng punong saserdote ang mga handog na iniimbak sa silid ng bahay ng Diyos, upang maglaan ng dako para sa kinatawan ng isang ipinagbabawal na lahi. Walang higit na paglapastangan sa Diyos na maipapakita kaysa ang pagkakaloob ng gayong pabor sa kaaway ng Diyos at ng Kanyang katotohanan.

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> Sa kaniyang pagbabalik mula sa Persia, nalaman ni Nehemias ang mapangahas na paglapastangan at agad na nagpatupad ng mga hakbang upang palayasin ang nanghimasok. “Lubha akong nagdalamhati,” aniya; “kaya’t inihagis ko palabas ang lahat ng kasangkapang panbahay ni Tobiah mula sa silid. Pagkatapos ay nag-utos ako, at nilinis nila ang mga silid: at dinala kong muli roon ang mga sisidlan ng bahay ng Diyos, kasama ang handog na harina at ang kamanyang.”

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> Hindi lamang nalapastangan ang templo, kundi nagamit din sa hindi nararapat ang mga handog. Ito’y nakapagpahina sa pagkamapagkaloob ng bayan. Nawala ang kanilang kasigasigan at alab, at nag-aatubili silang magbigay ng kanilang ikapu. Ang mga kaban ng yaman ng bahay ng Panginoon ay kapos sa tustos; marami sa mga mang-aawit at iba pang nangasa paglilingkod sa templo, yamang hindi nakatatanggap ng sapat na pagtataguyod, ay iniwan ang gawain ng Diyos upang magpagal sa ibang dako. Prophets and Kings, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Sina Shebna, Hudas, at Tobiah ay pawang kumakatawan sa mga Adventistang Laodiceano sa wakas ng panahon.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Ganito ang sabi ng Panginoong Diyos ng mga hukbo: Humayo ka, pumaroon ka sa tagaingat-yamang ito, kay Sebna, na siyang namamahala sa sambahayan, at sabihin mo, Ano ang mayroon ka rito? at sino ang mayroon ka rito, na nagtapyas ka para sa iyong sarili ng isang libingan rito, na gaya ng isang nagtatapyas ng libingan sa kaitaasan, at nag-uukit ng isang tahanan para sa sarili sa bato? Narito, dadalhin ka ng Panginoon sa isang makapangyarihang pagkabihag, at walang pagsalang babalutin ka niya. Walang pagsalang ibabalibag ka niya nang marahas, itatapon kang parang bola sa isang malawak na lupain: doon ka mamamatay, at doon ang mga karo ng iyong kaluwalhatian ay magiging kahihiyan ng bahay ng iyong panginoon. At itataboy kita mula sa iyong katungkulan, at mula sa iyong katayuan ay ibabagsak ka niya. Isaias 22:15-19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Habang ang hari ng hilaga ay papalapit sa Jerusalem, dapat alalahanin na ang paglapit na ito ay isang unti-unting paglapit na batid na ng mga mamamayan ng Jerusalem na darating. Ito ang tinutukoy sa Isaias, kabanata dalawampu, nang sakupin ni Tartan, ang kumandanteng Asiryano, ang Ashdod sa Ehipto. Alam nila ang darating at ginugol ni Shebna ang kanyang panahon sa paggawa para sa sarili niya ng isang maringal na libingan. Natagpuan ng mga arkeologo ang libingan ni Shebna at inalis ang nakasulat na pahayag na nasa bungad ng libingan, at ang nakasulat na pahayag na iyon ay ngayon nasa isang British Museum. Kahanga-hanga, nang maalis si Shebna at si Eliakim na anak ni Hilkiah ang pumalit sa posisyon ng pamumuno ni Shebna, tumanggap si Eliakim na anak ni Hilkiah ng isang maharlikang selyo na magagamit niya upang patatakan ang kanyang pangalan sa mga opisyal na dokumento. Natagpuan din ng mga arkeologo ang selyong iyon at nasa gayunding museo sa Inglatera. Si Shebna ay nasa museo na kinakatawan ng kanyang libingan, ang tanda ng kamatayan; at si Eliakim, na anak ni Hilkiah, ay nasa museo na kinakatawan ng selyo ng buhay.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Dahil sa pagtakwil ni Shebna sa mensaheng babala tungkol sa hari ng hilaga, siya ay isinuka mula sa bibig ng Panginoon, at ang salitang isinalin bilang “isinuka” sa babala ng Apocalipsis sa Laodicea ay sa katunayan ay nangangahulugang marahas na pagsusukang pabulwak. Sa pamamagitan ni Nehemiah ay itinaboy si Tobiah at ang kanyang mga kasangkapan, at tungkol kay Shebna, marahas siyang inihagis na gaya ng bola sa isang malayong lupain. Si Shebna ay ang mga Adventistang Laodiceano na tumatanggihan sa mensaheng propetiko na inalisan ng selyo noong 1989 at naghahanda para sa libingan—ang tanda ng halimaw, at si Eliakim na anak ni Hilkiah, ay ang Adventismong Filadelfia na tumatanggap ng selyo ng Diyos.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> At mangyayari sa araw na yaon, na tatawagin ko ang aking lingkod na si Eliakim na anak ni Hilkiah: At susuotan ko siya ng iyong balabal, at patitibayin ko siya sa pamamagitan ng iyong pamigkis, at ipagkakatiwala ko sa kanyang kamay ang iyong pamamahala: at siya’y magiging ama sa mga nananahan sa Jerusalem, at sa sambahayan ni Juda. Isaias 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

Sa batas sa Linggo, ang trigo at mga damo ng Adbentismo ay pinaghiwalay, at ang pamumuno ng Iglesyang matagumpay ay ipinagkakaloob kay Eliakim na anak ni Hilkiah, at pagkatapos ay itinataas ng Panginoon ang Kaniyang Iglesya bilang isang watawat habang ang mensahe ng ikatlong anghel ay lumalago hanggang sa maging isang malakas na panawagan. Marahil ako’y naging labis na paulit-ulit sa pagsasama ng pariralang “ang anak ni Hilkiah,” yamang maaari ko namang sabihing si Eliakim lamang. Subalit, kapag pinagsama, ang ama at ang kaniyang anak ay isang sagisag ng mensahe ni Elijah bago ang pitong huling salot. Ginagamit ng mensahe ni Elijah ang simbolismo ng mga ama at mga anak upang kumatawan sa una (ama) at sa huli (anak). Ang ugnayang propetiko na ito ay nag-aambag sa mga pangwakas na bugtong sa kabanata dalawampu’t dalawa. Ang pangako kay Eliakim, ang anak ni Hilkiah, ay na ilalagay ng Panginoon sa kaniyang balikat ang susi ng bahay ni David.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

Ang "bahay ni David" ang mensahe ng ama at anak na tinukoy ni Jesus sa Kaniyang huling pakikipag-usap sa mga suwail na Hudyo. Doon din Niya isinasara ang aklat ng Pahayag. Ang bahay ni David ay may isang susi, na, kung wala mang iba pa, ay ginamit noong ika-22 ng Oktubre, 1844, sapagkat ang tanging dako sa Kasulatan na bumabanggit sa susi na ito ay nasa mensahe sa iglesya sa Filadelfia.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> At ilalagay ko sa kaniyang balikat ang susi ng sambahayan ni David; sa gayo’y siya’y magbubukas, at walang makapagsasara; at siya’y magsasara, at walang makapagbubukas. Isaias 22:22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> At sa anghel ng iglesia sa Filadelfia, isulat: Ito ang sinasabi ng Banal, ang Tapat, ang may susi ni David, Siya na nagbubukas at walang makapagsasara, at nagsasara at walang makapagbubukas: Nalalaman ko ang iyong mga gawa; narito, inilagay ko sa harap mo ang isang bukas na pintuan, at walang makapagsasara nito; sapagkat mayroon kang kaunting lakas, at iningatan mo ang aking salita, at hindi mo ikinaila ang aking pangalan. Narito, gagawin kong yaong mula sa sinagoga ni Satanas, na nagsasabing sila’y mga Judio at hindi naman, kundi mga sinungaling; narito, gagawin kong pumarito sila at sumamba sa harap ng iyong mga paa, at maalaman nila na inibig kita. Sapagkat iningatan mo ang salita ng aking pagtitiis, akin namang iingatan ka mula sa oras ng pagsubok, na darating sa buong sanlibutan, upang subukin ang mga nananahan sa ibabaw ng lupa. Narito, ako’y mabilis na dumarating: panghawakan mong mahigpit ang nasa iyo, upang huwag kunin ninuman ang iyong putong. Ang magtagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos, at hindi na siya lalabas pa; at isusulat ko sa kaniya ang pangalan ng aking Diyos, at ang pangalan ng lungsod ng aking Diyos, na bagong Jerusalem, na bumababa mula sa langit, mula sa aking Diyos; at isusulat ko sa kaniya ang aking bagong pangalan. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Apocalipsis 3:7-12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Si Eliakim ay kumakatawan sa isang Filadelfiano sa panahon ng kilusang Milerita na nagbukas ng Kabanal-banalang Dako noong Oktubre 22, 1844. Batid ko na si Cristo, ang ating Dakilang Saserdote, ang siyang nagbukas ng pintuang iyon ng dispensasyon, ngunit inilagay ni Cristo ang susi sa balikat ni Eliakim na anak ni Hilkiah, at sinasabi na "siya ang magbubukas." Narating na natin ang puntong tinukoy ko sa pasimula ng artikulong ito.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

Sa Aklat ni Isaias, lumilitaw ang salitang “burden” nang labingwalong beses, ngunit sa pito sa mga pagkakataong iyon ito’y kumakatawan sa isang bagay na ipinapasan sa balikat at sa labing-isa naman ito’y kumakatawan sa isang hula ng kapahamakan. Sa isa sa labingwalong pagkakataong iyon, ang salitang nangangahulugang hula ng kapahamakan ay sabay ding ginamit upang kumatawan sa isang pasaning ipinapasan sa balikat.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Ang salaysay hinggil sa Libis ng Pangitain ay tungkol sa isang mensahe ng kapahamakan na lumilikha ng dalawang uri ng mga mananamba sa Jerusalem. Ang mensaheng propetiko na nagtukoy sa pagbubukas ng paghuhukom ay ipinahayag ni Father Miller at ito ang unang mensahe ng anghel na nagwakas nang masarhan ang pinto ng Banal na Dako at mabuksan ang Kabanal-banalang Dako noong ika-22 ng Oktubre, 1844. Ang "pasanin" na ipinatong sa balikat ni William Miller, na iniatang sa kaniya upang dalhin sa sanlibutan, ay ang unang mensahe ng anghel, isang hulang kapahamakan na nagwakas noong ika-22 ng Oktubre, 1844 sa pagdating ng ikatlong mensahe ng anghel.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

"Ang susi ng sambahayan ni David ay ilalagay ko sa kaniyang balikat," at sinasabi, "Sa araw na yaon," "ang pakong nakapirmi sa matibay na dako ay maaalis, at mapuputol, at babagsak; at ang pasang nasa ibabaw nito ay mapuputol."

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Ang salitang isinasalin dito bilang “pasanin” ay ang salitang tumutukoy sa isang propesiya ng kapahamakan, ngunit ang salitang ito para sa propesiyang kapahamakan ay hindi ang salitang Hebreo na ginagamit ni Isaias upang tukuyin ang anumang dinadala sa balikat. Bilang salitang tumutukoy sa propesiyang kapahamakan, nangangahulugang ilalagay sa balikat ni Eliakim, anak ni Hilkiah, ang susi ni David, at ang pasaning nasa kanyang balikat ay isang propesiya ng kapahamakan. Isang malalim na paglalaro ng mga salita ito!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Ito ang sinasabi ni Sister White hinggil sa isang susi na nakalakip sa Bibliya.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> "Kaugnay ng Salita ng Diyos ay may isang susi na nagbubukas ng mahalagang baul, sa ating kasiyahan at kagalakan. Ako'y nagpapasalamat sa bawat sinag ng liwanag. Sa hinaharap, ang mga karanasang ngayo'y lubhang mahiwaga sa atin ay ipaliliwanag. May ilang karanasan na maaaring hindi natin lubos na maunawaan hanggang sa ang may kamatayang ito ay magbihis ng kawalang-kamatayan." Manuscript Releases, tomo 17, 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Ang paunang pahayag ni Miller hinggil sa kanyang panaginip ay nagsasaad ng ganito.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> Napanaginipan ko na ang Diyos, sa pamamagitan ng isang di-nakikitang kamay, ay nagpadala sa akin ng isang kahong masining ang pagkakayari, humigit-kumulang sampung pulgada ang haba at anim na pulgada ang lapad, parisukat ang tabas, na yari sa ebano at may maselang inkrustasyon ng mga perlas. Sa kahon ay may isang susi na nakakabit. Kaagad kong kinuha ang susi at binuksan ang kahon; at, sa aking pagtataka at paghanga, nasumpungan kong ito’y puno ng samu’t saring uri at laki ng mga hiyas, mga diyamante, mahahalagang bato, at mga gintong at pilak na barya ng bawat sukat at halaga, na maganda at maayos na nakahanay sa kani-kaniyang dako sa kahon; at sa gayong pagkakaayos ay nagpasinag ang mga ito ng isang liwanag at kaluwalhatiang matutumbasan lamang ng araw.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

Sa mga talababa ni James White hinggil sa panaginip, ganito ang kaniyang sinabi tungkol sa susi.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> "Ang 'susing nakalakip' ang kaniyang paraan ng pagpapakahulugan sa Salita ng propesiya—paghahambing ng Kasulatan sa Kasulatan—ang Bibliya ang sarili nitong tagapagpaliwanag. Gamit ang susi na ito, ibinukas ni Kapatid na Miller sa sanlibutan ang 'baul,' o ang dakilang katotohanan ng pagdating." James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

Nagbigay ng puna si James White hinggil sa panaginip na ito, at, habang ginagawa niya iyon, ay sumulat siya ng isang panimula. Lubhang mahalagang kilalanin na nagkaroon si Miller ng kanyang panaginip at inilathala ito noong 1847, hindi bababa sa dalawang taon pagkaraan ng Dakilang Pagkabigo, noong ang dating nagkakaisang mga Millerite Adventist ay nangalat. Nahiwalay si Miller sa kilusan, at ang “munting kawan” na “nangalat sa iba't ibang dako” ay patuloy pang nagdurusa dahil sa pagkabigo. Ang panaginip ni Miller ay tumugon sa kalagayang iyon, at si James White ay nagbigay ng puna hinggil dito, at si Ellen White naman ay tumukoy dito sa ganap na positibong paraan. Sumulat si James White ng isang panimula sa panaginip na iyon, isinama ang mismong panaginip, at saka nagdagdag ng ilang talababa. Ang kanyang panimula, ang panaginip, at ang mga talababa ay matatagpuan sa dulo ng artikulong ito para sa mga nangangailangan ng impormasyong ito.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

Ang Isaias 22 ay isang paglalarawan ng pasimula at katapusan ng Adventismo. Sa dalawang yugtong ito ng kasaysayan ay nagkaroon, at muling magaganap, ang isang paghihiwalay: naganap ito noong Oktubre 22, 1844, at magaganap muli sa batas ng Linggo. Ang paghihiwalay sa kapwa pagkakataon, sa pasimula at sa katapusan, ay katuparan ng talinghaga ng sampung dalaga. Ipinabatid sa atin ni Kapatid na White na ang mga hangal na dalaga ay mga Laodiceano. Si Shebna ay kumakatawan sa mga Adventistang Laodiceano sa pasimula at sa katapusan ng Adventismo. Si Eliakim, na anak ni Hilkiah, ay kumakatawan sa mga Adventistang Filadelfiano.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Ngunit kinakatawan din ni Hilkiah ang ama ng Adbentismo sapagkat “siya’y magiging ama sa mga naninirahan sa Jerusalem, at sa sambahayan ng Juda.” Si William Miller ay tinawag na may paggalang na “Amang Miller.” Ipinatong sa kanyang balikat ang “susi ni David,” na kumakatawan sa kanyang pamamaraan ng pag-aaral ng Kasulatan, “line upon line.”

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

Yamang ang baul ay ang Bibliya, ginamit niya ang “susi ni David,” na kumakatawan sa mga alituntunin ng maka-propetikong pagpapakahulugan na kaniyang ipinairal upang buksan ang mga katotohanan ng unang anghel. Ang mga alituntuning iyon (ang “susi ni David”) at ang kaniyang propesiya ng kapahamakan (ang “pasanin”) na naunawaan sa pamamagitan ng susi ni David ay ibinitin “na gaya ng isang pako sa tiyak na dako” sa santuwaryo. Ang “pako” ay ang petsang Oktubre 22, 1844. Ang salitang “pako” ay nangangahulugang isang aspile, isang pako, o isang tulos, na kumakatawan sa isang palatandaan sa landas. Ang “pasanin,” o ang propesiya ng kapahamakan na ibinitin sa pakong iyon, ay ang mensahe ng unang anghel, at ang mensaheng iyon ay dumating sa isang wakas noong Oktubre 22, 1844, nang ang propesiya ng kapahamakan ay natupad at inalis, pinutol, at ito’y nahulog. Inalis iyon sapagkat ang maka-propetikong mensahe ng kapahamakan ay naging nakaraan, at ang pako ay kinailangang ilipat sa Kabanal-banalang Dako, kung saan isa pang pasaning kapahamakan ang ibibitin sa ibabaw nito.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

Ang propesiya ng kapahamakan ni Miller, na naunawaan sa pamamagitan ng mga tuntunin ng propesiya na kinakatawan ng “susi ni David,” ay maglalagay ng isang pako sa banal na dako, na siyang magtatangan ng lahat ng kaluwalhatian ng bahay ng kaniyang ama. Ang salitang “kaluwalhatian” sa siping ito ay nangangahulugang bigat. Ang nagtatangan ng bigat ng isang bahay ay ang pundasyon ng bahay. Ang gawaing saligan ni Miller ay nagtatangan ng bigat ng lahat ng dagdag na liwanag ng mensahe ng ikatlong anghel, na kinakatawan ng “supling at lahi.” Nagtatangan ito ng bigat ng lahat ng sari-saring sisidlan ng templo. At inilatag ang pundasyon para sa isang templo upang mailagay ang isang maluwalhating trono.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Si Eliakim na anak ni Hilkiah ay kumakatawan sa Iglesia sa Filadelfia. Ang kahulugan ng pangalang Eliakim ay “Diyos ng pagpapatindig,” sapagkat si Eliakim, ang ama ng Jerusalem, ay kumakatawan kay William Miller na ginamit ng Diyos upang itaguyod ang mga pundasyon ng hinirang na bayang tipan ng Diyos. Siya ay anak ni Hilkiah, na hango sa dalawang salita, ang ikalawa ay Diyos at ang una ay nangangahulugang “kakinisan,” gaya ng kakinisan sa pagsasalita. Si Hilkiah ay kumakatawan sa Salita o tinig ng Diyos at ang kaniyang anak ay kumakatawan sa pagpapatindig ng templo.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Sa wakas ng Adbentismo ay dapat may isang propesiya ng kapahamakan, at ang propesiyang iyon ay ang ikatlong anghel ng Pahayag labing-apat. Dapat magkaroon ng isang susi sa wakas na inilalarawan ng susi ni Miller. Ang “susi” sa ating panahon ay nakabatay sa pag-uulit ng kasaysayan, at lalo na sa alituntunin ng unang pagbanggit, na sumasaklaw, o siyang simulain na kinakatawan mismo ni Cristo bilang ang Alpha at Omega. Kailangang may isang anak ni Miller. Si Miller, kung gayon, bilang ama, ay nagiging si Hilkias, ang Salita ng Panginoon, at ang anak ni Miller ay si Eliakim, na ang kahulugan ay ang Diyos ng pagbangon. Ibinangon ni Amang Miller ang templo at ang anak ni Miller ang tumutukoy kung kailan pinaghiwalay ang Laodicea at Philadelphia at kung kailan ang mga taga-Philadelphia ay itinaas bilang isang watawat. Dapat magkaroon ng isang pako na ikinabit nang matatag, ngunit hindi sa Banal na Dako gaya sa kasaysayan ni Miller, kundi sa Kabanal-banalang Dako. Ang pako na iyon at ang pasaning nakasabit dito ay puputulin sa katapusan ng mensahe ng ikatlong anghel gaya rin noong sa katapusan ng mensahe ng unang anghel. Kapag tumindig si Miguel at nagsara ang panahon ng probasyon ng tao, ang propesiya ng kapahamakan ay magiging nakaraan, inalis, pinutol, at bumagsak.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

Ang pagkakahiwalay o pagkakapangalat matapos ang paglipas ng takdang panahon noong 1844 ay mauulit sa batas ng Linggo. Ang Isaias 22 ay isang paglalarawan ng mga kalagayang humahantong sa pagkakahiwalay ng mga Adventistang Laodiceano mula sa mga Adventistang Filadelfiano na nagaganap sa krisis ng batas ng Linggo.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> At sa anghel ng iglesia ng mga taga-Laodicea, isulat: Ito ang sinasabi ng Amen, ang tapat at tunay na Saksi, ang pasimula ng paglalang ng Diyos: Nalalaman ko ang iyong mga gawa, na ikaw ay hindi malamig ni mainit; nais ko sanang ikaw ay malamig o mainit. Kaya, sapagkat ikaw ay maligamgam, at hindi malamig ni mainit, iluluwa kita mula sa aking bibig. Sapagkat sinasabi mo, Ako ay mayaman, at sumagana sa mga pag-aari, at wala akong kailangan; at hindi mo nalalaman na ikaw ay sawing-palad at kaawa-awa, dukha, bulag, at hubad: Pinapayuhan kita na bumili sa akin ng gintong dinalisay sa apoy, upang ikaw ay maging mayaman; at puting kasuotan, upang ikaw ay madamitan, at upang huwag mahayag ang kahihiyan ng iyong kahubaran; at pahiran mo ang iyong mga mata ng pamahid sa mata, upang ikaw ay makakita. Ang lahat ng aking iniibig ay aking sinasaway at dinidisiplina; kaya maging masigasig ka, at magsisi. Narito, ako’y nakatayo sa pintuan at tumutuktok: kung may sinumang duminig ng aking tinig at magbukas ng pinto, papasok ako sa kanya, at makikipaghapunan sa kanya, at siya naman sa akin. Sa nagtatagumpay ay ipagkakaloob kong umupo kasama ko sa aking trono, gaya rin ng ako’y nagtagumpay at umupong kasama ng aking Ama sa kaniyang trono. Ang may pakinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesia. Pahayag 3:7-22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Pagkaraan ng panimulang bahagi hinggil sa panaginip, isinasama ni James White ang mismong panaginip na may mga talababa. Wala akong nakikitang suliranin sa paglalapat ni James White sa panaginip ni Miller, sa kabila ng katotohanang madalas na naming nailathala ang isang pagpapakahulugan sa panaginip ni Miller na bahagyang naiiba kaysa sa pagpapakahulugan ni James White. Ang pangunahing lapit ni James White na naiiba sa aming nailathala ay ito: inilalagay niya ang "mga hiyas" sa konteksto ng bayan ng Diyos, samantalang nauunawaan namin na ang mga hiyas ay mga katotohanang propetiko. Walang salungatan, sapagkat ang tao ay sumasalamin sa kanyang pinaniniwalaan, at ang pagkakalat ng mga hiyas matapos ang Dakilang Pagkakadismaya ay sumasagisag sa pagkakawatak-watak ng bayan ng Diyos BAGO ang batas ng Linggo. Subalit ang katotohanang ito ay para sa isang pag-aaral sa hinaharap.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

Panimula ni James White sa Panaginip ni William Miller

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> Ang sumusunod na panaginip ay nailathala sa Advent Herald, mahigit nang dalawang taon ang nakalilipas. Noo’y nakita ko na malinaw nitong inilarawan ang ating nakaraang karanasan hinggil sa Ikalawang Pagparito, at na ibinigay ng Diyos ang panaginip para sa kapakinabangan ng nangalat na kawan.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> Kabilang sa mga tanda ng nalalapit na pagdating ng dakila at kakilakilabot na araw ng Panginoon, ibinilang ng Diyos ang mga panaginip. Tingnan ang Joel 2:28-31; Gawa 2:17-20. Ang mga panaginip ay maaaring dumating sa tatlong paraan; una, ‘dahil sa karamihan ng kaabalahan.’ Tingnan ang Eclesiastes 5:3. Ikalawa, yaong nasa ilalim ng maruming espiritu at panlilinlang ni Satanas ay maaaring magkaroon ng mga panaginip sa pamamagitan ng kanyang impluwensiya. Tingnan ang Deuteronomio 8:1-5; Jeremias 23:25-28; 27:9; 29:8; Zacarias 10:2; Judas 8. At ikatlo, ang Diyos ay laging nagturo, at patuloy na nagtuturo, sa kanyang bayan, sa higit o kulang, sa pamamagitan ng mga panaginip, na dumarating sa pamamagitan ng mga anghel at ng Espiritu Santo. Ang mga nakatindig sa malinaw na liwanag ng katotohanan ay makikilala nila kung kailan binibigyan sila ng Diyos ng isang panaginip; at ang mga gayon ay hindi madadaya at maililigaw ng mga huwad na panaginip.

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> At sinabi niya, Dinggin ninyo ngayon ang aking mga salita; kung may isang propeta sa gitna ninyo, ako, ang PANGINOON, ay ipakikilala ko ang aking sarili sa kaniya sa isang pangitain, at magsasalita ako sa kaniya sa isang panaginip. Mga Bilang 12:5.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> Wika ni Jacob, “Ang anghel ng Panginoon ay nangusap sa akin sa isang panaginip.” Genesis 31:2. “At ang Diyos ay naparoon kay Laban na Siryano sa isang panaginip sa gabi.” Genesis 31:24. Basahin ang mga panaginip ni Jose sa Henesis 37:5-9, at pagkatapos ang kawili-wiling salaysay ng kanilang katuparan sa Egipto.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> Sa Gibeon nagpakita ang Panginoon kay Salomon sa isang panaginip sa gabi. 1 Hari 3:5. Ang dakila at mahalagang larawan ng ikalawang kabanata ni Daniel ay ibinigay sa panaginip, gayundin ang apat na hayop, at iba pa, ng ikapitong kabanata. Nang binalak ni Herodes na patayin ang sanggol na Tagapagligtas, binalaan si Jose sa isang panaginip na tumakas patungo sa Egipto. Mateo 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> At mangyayari sa SA MGA HULING ARAW, wika ng Diyos, na ibubuhos ko ang aking Espiritu sa lahat ng laman: at ang inyong mga anak na lalaki at mga anak na babae ay magpapahayag ng propesiya, at ang inyong mga kabataang lalaki ay makakakita ng mga pangitain, at ang inyong matatandang lalaki ay mananaginip ng mga panaginip. Gawa 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> Ang kaloob ng propesiya, sa pamamagitan ng mga panaginip at mga pangitain, ay dito ipinakikitang bunga ng Espiritu Santo, at sa mga huling araw ay mahahayag ito nang sapat upang magsilbing isang tanda. Ito ay isa sa mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> At ibinigay niya ang ilan bilang mga apostol; at ang ilan, mga PROPETA; at ang ilan, mga ebanghelista; at ang ilan, mga pastor at mga guro; sa ikasasakdal ng mga banal, sa gawaing paglilingkod, sa ikatitibay ng katawan ni Cristo. Efeso 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> At itinalaga ng Diyos sa iglesia ang ilan, una’y mga apostol, ikalawa’y mga PROPETA, at iba pa. 1 Corinto 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> Huwag ninyong hamakin ang mga propesiya. 1 Tesalonica 5:20. Tingnan din ang Mga Gawa 13:1; 21:9; Roma 12:6; 1 Corinto 14:1, 24, 39. Ang mga propeta o mga propesiya ay para sa ikatitibay ng iglesya ni Cristo; at walang katibayang maihaharap mula sa salita ng Diyos na sila’y dapat tumigil bago tumigil ang mga ebanghelista, mga pastor, at mga guro. Ngunit, wika ng tumututol, ‘Napakarami nang mga huwad na pangitain at mga panaginip kaya hindi ako makapagkakaroon ng tiwala sa alin mang tulad nito.’ Totoo na si Satanas ay may kaniyang mga huwad na panggagaya. Lagi siyang nagkaroon ng mga bulaang propeta, at tiyak na maaasahan natin sila ngayon sa kaniyang huling oras ng panlilinlang at pagwawagi. Ang mga nagtatakwil ng gayong mga natatanging paghahayag dahil umiiral ang huwad ay, na may gayunding katuwiran, maaaring lumampas pa at itatwa na kailanman ay naghayag ang Diyos ng kaniyang sarili sa tao sa isang panaginip o isang pangitain, sapagkat ang huwad ay laging umiral.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> Ang mga panaginip at mga pangitain ang daluyan na sa pamamagitan ng mga ito’y inihayag ng Diyos ang kaniyang sarili sa tao. Sa pamamagitan ng daluyang ito siya’y nagsalita sa mga propeta; inilagay niya ang kaloob ng propesiya sa hanay ng mga kaloob ng iglesya ng Ebanghelyo, at ibinilang ang mga panaginip at mga pangitain sa hanay ng iba pang mga tanda ng ‘MGA HULING ARAW.’ Amen.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> "Ang layunin ko sa mga naunang pahayag ay ang alisin ang mga pagtutol sa paraang ayon sa Kasulatan, at ihanda ang isipan ng mambabasa para sa sumusunod." James White, Brother Miller's Dream, 1-3.

## William Miller’s Second Dream

Ang Ikalawang Panaginip ni William Miller

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> Nanaginip ako na ang Diyos, sa pamamagitan ng isang di-nakikitang kamay, ay nagpadala sa akin ng isang kahong may kakaibang pagkakayari, may habang humigit-kumulang sampung pulgada at parisukat na may gilid na anim na pulgada, na yari sa ebenong kahoy at perlas na may kakaibang pagkakainkrusta. Sa kahong iyon ay may kalakip na susi. Kaagad kong kinuha ang susi at binuksan ang kahon; at, sa aking pagtataka at pagkabigla, nasumpungan kong ito’y puno ng sari-saring uri at sukat ng mga hiyas, diyamante, mga mahalagang bato, at mga baryang ginto at pilak ng lahat ng sukat at halaga, na maganda ang pagkakaayos sa kani-kaniyang mga kinalalagyan sa kahon; at sa gayong ayos ay sumasalamin ang mga ito ng isang liwanag at kaluwalhatiang ang kapantay ay ang araw lamang.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> Inakala kong hindi ko tungkulin na ako lamang ang magtamasa ng kagila-gilalas na tanawing ito, bagaman ang aking puso ay labis na nagalak sa kaningningan, kariktan, at kahalagahan ng mga nilalaman nito. Kaya’t inilagay ko ito sa gitnang mesa sa aking silid at ipinabatid ko na ang lahat ng may nais ay maaaring pumarito at masdan ang pinakamaluwalhati at pinakamaningning na tanawing kailanman nasilayan ng tao sa buhay na ito.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> Nagsimulang pumasok ang mga tao, sa pasimula kakaunti, ngunit unti-unting dumami hanggang sa maging dagsa. Nang una nilang silipin ang sisidlan, sila’y namangha at sumisigaw sa kagalakan. Ngunit nang dumami ang mga manonood, sinimulan ng bawat isa na guluhin ang mga hiyas, inaalis ang mga iyon mula sa sisidlan at ikinakalat sa ibabaw ng mesa. Nagsimula akong mag-isip na pananagutin ako ng may-ari na isauli sa kaniya ang sisidlan at ang mga hiyas; at kung pababayaan kong maikalat ang mga iyon, kailanma’y hindi ko na maibabalik ang mga iyon sa kani-kanilang mga puwesto sa sisidlan gaya noong una; at nadama kong hindi ko kailanman matutupad ang pananagutang ito, sapagkat napakalaki nito. Kaya nagsimula akong makiusap sa mga tao na huwag hawakan ang mga iyon, ni huwag alisin mula sa sisidlan; ngunit habang lalo akong nakiusap, lalo naman nilang ikinalat ang mga iyon; at ngayo’y waring ikinalat na nila ang mga iyon sa buong silid, sa sahig at sa bawat piraso ng kasangkapan sa silid.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Noo’y nakita ko na sa gitna ng mga tunay na hiyas at barya ay nagkalat sila ng di‑mabilang na dami ng mga huwad na hiyas at palsipikadong barya. Lubhang nag‑alab ang aking poot dahil sa kanilang hamak na asal at kawalang‑utang‑na‑loob, at sinaway at sinumbatan ko sila dahil dito; ngunit habang lalo ko silang sinasaway, lalo naman nilang ikinakalat ang mga huwad na hiyas at palsong barya sa gitna ng mga tunay.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> Pagkatapos ay nabagabag ako sa aking kaluluwang ayon sa laman at nagsimulang gumamit ng lakas ng katawan upang itaboy sila palabas ng silid; ngunit habang itinitaboy ko ang isa, tatlo pa ang pumapasok at nagdadala ng dumi at sup at buhangin at lahat ng uri ng basura, hanggang sa matakpan nila ang bawat isa sa mga tunay na hiyas, mga diyamante, at mga barya, na pawang naitago sa paningin. Pinagpira-piraso rin nila ang aking kaban at ikinalat ito sa gitna ng basura. Inakala kong walang sinumang nagbigay-pansin sa aking dalamhati o sa aking galit. Lubos akong pinanghinaan at nawalan ng loob, at naupo at umiyak.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> Samantalang ako’y gayon na lamang ang pagtangis at pagluluksa dahil sa aking malaking kawalan at pananagutan, naalaala ko ang Diyos at taimtim akong nanalangin na suguin Niya sa akin ang tulong. Pagdaka’y bumukas ang pinto, at may isang lalaking pumasok sa silid, at noon nama’y nilisan iyon ng lahat ng mga tao; at siya, na may hawak na iskobang panlinis, ay binuksan ang mga bintana at sinimulan niyang i-iskoba ang dumi at mga kalat palabas ng silid.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> Ako’y sumigaw sa kanya na magpigil, sapagkat may ilang mahahalagang hiyas na nangalat sa gitna ng basura.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Sinabi niya sa akin na 'Huwag kang matakot,' sapagkat 'aalagaan niya sila.'

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> Pagkatapos, habang pinalis niya ang dumi at basura—kasama na ang mga huwad na hiyas at mga palsipikadong barya—ang lahat ay pumailanlang at lumabas sa bintana na parang ulap, at tinangay ng hangin. Sa kaabalahan ay ipinikit ko sandali ang aking mga mata; pagdilat ko, wala na ang lahat ng basura. Ang mga mahalagang hiyas, ang mga diyamante, ang mga gintong at pilak na barya, ay nagkalat nang sagana sa buong silid.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Pagdaka’y inilapag niya sa hapag ang isang kaban, na higit na malaki at higit na marikit kaysa sa nauna, at dinakot-dakot niya ang mga hiyas, ang mga diyamante, at ang mga barya, at inihulog ang mga ito sa kaban, hanggang wala ni isa mang natira, bagaman ang ilan sa mga diyamante ay hindi mas malaki kaysa sa dulo ng isang aspile.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Pagkatapos ay tinawag niya ako upang ‘pumarito at masdan.’

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> Tiningnan ko ang sisidlan, ngunit nasilaw ang aking mga mata sa tanawing iyon. Nagningning ang mga iyon nang sampung ulit kaysa sa dati nilang kaningningan. Inakala kong ang mga iyon ay nagasgas na sa buhangin sa ilalim ng mga paa ng mga masasamang taong nagsabog at niyurakan ang mga iyon sa alabok. Nakasalansan ang mga iyon sa marikit na kaayusan sa sisidlan, bawat isa ay nasa dapat nitong kinalalagyan, na waring walang anumang nakikitang pagpapagal mula sa taong naghagis ng mga iyon sa loob nito. Ako’y napasigaw sa lubos na kagalakan, at ang sigaw na iyon ang nagpagising sa akin. Early Writings, 81-83.

## James White’s Footnotes

Mga Talababa ni James White

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> Ang “casket” ay kumakatawan sa mga dakilang katotohanan ng Bibliya hinggil sa ikalawang pagparito ng ating Panginoong Jesucristo, na ipinagkaloob kay Kapatid na Miller upang ipahayag sa sanlibutan.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> Ang "susing nakakabit" ay ang kanyang paraan ng pagpapakahulugan sa Salitang Propetiko—ang paghahambing ng Kasulatan sa Kasulatan—ang Biblia ang sarili nitong tagapagpaliwanag. Gamit ang susi na ito, binuksan ni Kapatid na Miller ang "kaha," o ang dakilang katotohanan ng pagparito, sa sanlibutan.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> 'Ang mga tao ay nagsimulang pumasok, sa pasimula kakaunti ang bilang, ngunit dumami hanggang maging isang malaking pulutong.' Nang unang ipinangaral ni Kapatid na Miller, at ng iilan pang iba, ang doktrina ng Muling Pagparito, napakaliit lamang ang naging bisa nito, at napakakaunti ang napukaw dahil dito; ngunit mula 1840 hanggang 1844, saanman ito ipinangaral, napukaw ang buong pamayanan.

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> Ang 'hiyas, diyamante, at iba pa' na 'iba't ibang uri at laki' na 'napakagandang nakaayos sa kani-kanilang kinalalagyan sa sisidlan' ay kumakatawan sa mga anak ng Diyos, [Malachi 3:17,] mula sa lahat ng mga iglesya, at mula sa halos bawat antas, at kalagayan ng buhay, na tumanggap ng pananampalataya sa pagparito, at nakitang tumindig nang buong tapang sa kani-kanilang mga katayuan, sa banal na adhikain ng katotohanan. Samantalang gumagalaw sa ganitong kaayusan, ang bawat isa'y tumutupad sa sariling tungkulin, at lumalakad na may pagpapakumbaba sa harap ng Diyos, 'sila'y sumalamin ng liwanag at kaluwalhatian' sa sanlibutan, na pinantayan lamang ng iglesya noong mga araw ng mga apostol. Ang mensahe, [Revelation 14:6, 7] ay waring lumipad sa mga pakpak ng hangin, at ang paanyaya, 'Halikayo, sapagkat ang lahat ng bagay ay nakahanda na,' [Luke 14:17.] ay lumaganap na may kapangyarihan at bisa.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> Nang unang magsimulang mangaral ang anghel na lumilipad [Revelation 14:6, 7.] ng walang hanggang mabuting balita, "Matakot kayo sa Diyos, at sa kanya’y magbigay ng kaluwalhatian; sapagkat dumating na ang oras ng kanyang paghatol," marami ang sumigaw sa kagalakan sa pagtanaw sa pagdating ni Jesus at sa panunumbalik, na pagkatapos ay sumalungat at lumibak, at kinutya ang katotohanang ilang sandali bago nito’y pumuno sa kanila ng kagalakan. Ginulo at ipinangalat nila ang mga hiyas. Dinadala tayo nito sa taglagas ng 1844, noong nagsimula ang panahon ng pagkakalat. Tandaan ito: yaong minsang 'sumigaw sa kagalakan' ang siyang gumulo at ipinangalat ang mga hiyas. At wala pang sinumang lubhang nakapagpangalat sa kawan, at nakapagligaw sa kanila mula noong 1844, tulad ng mga dating nangaral ng katotohanan at nagalak dito; ngunit mula noon ay itinanggi ang gawa ng Diyos, at ang katuparan ng propesiya sa ating nagdaang karanasang pang-Adbiyento.

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> Ang patotoo ni Kapatid na Miller, sa loob ng ilang buwan pagkaraan ng Sigaw sa Hatinggabi, noong ikapitong buwan, 1844, ay na ang pintuan ay nasarhan, at na ang kilusang Advent ay isang kaganapan ng propesiya, at na tayo’y nasa tama sa pangangaral ng panahon. Pagkatapos ay hinimok niya ang kaniyang mga kapatid, sa pamamagitan ng Advent Herald, na manghawak nang matibay, maging matiisin, at huwag maghinanakit laban sa isa’t isa; at di maglalaon ay aariing-ganap sila ng Diyos dahil sa pangangaral ng panahon. Sa ganitong paraan ay ipinagtanggol niya ang mga hiyas, samantalang nadama niya ang kaniyang “pananagutan” para sa kanila, at na “magiging lubhang napakalaki ito.”

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> Ang 'mga huwad na hiyas at palsipikadong barya' na naikalat sa gitna ng mga tunay, ay malinaw na kumakatawan sa mga huwad na nagbagong-loob, o 'mga anak na banyaga,' [Hosea 5:7.] mula nang isinara ang pinto noong 1844.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> Ang ikalawang “sisidlan na higit na malaki at higit na maganda kaysa sa nauna” na pinagtipunan ng nangalat na mga “hiyas,” “diamante,” at “barya,” ay kumakatawan sa malawak na larangan ng buhay na katotohanan sa kasalukuyan kung saan titipunin ang nangalat na kawan, maging ang 144,000, na pawang may tatak ng buhay na Diyos. Wala ni isa man sa mga mahalagang diamante ang maiiwan sa kadiliman. Bagaman ang ilan ay “hindi mas malaki kaysa sa dulo ng karayom,” hindi sila malalampasan ni maiiwan sa araw na ito kapag itinatipon ng Diyos ang Kaniyang mga hiyas. [Malakias 3:16-18.] Maaari Niyang suguin ang Kaniyang mga anghel at apurahin silang ilabas, gaya ng ginawa Niya kay Lot mula sa Sodoma. “Isang maikling gawa ang gagawin ng Panginoon sa ibabaw ng lupa.” “Paiikliin Niya ito sa katuwiran.” Tingnan ang Roma 9:28.

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> Ang 'dumi at kusot, buhangin, at lahat ng uri ng basura,' ay kumakatawan sa iba’t iba at napakaraming kamaliang naipasok sa gitna ng mga mananampalataya sa Ikalawang Pagparito mula noong taglagas ng 1844. Dito ay babanggitin ko ang ilan sa mga ito.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> 1. Ang mapangahas na paninindigan na agad tinayuan ng ilan sa mga 'pastol' pagkaraang maipahayag ang Panawagan sa Hatinggabi, na ang solemne at nakalulusaw na kapangyarihan ng Espiritu Santo na umakibat sa kilusang ikapitong buwan ay isang impluwensiya ng mesmerismo. Si George Storrs ay kabilang sa mga unang kumampi sa paninindigang ito. Tingnan ang kaniyang mga sinulat sa hulihing bahagi ng 1844, sa Midnight Cry, na noon ay inilalathala sa lungsod ng New York. Si J. V. Himes, sa Albany Conference noong tagsibol ng 1845, ay nagsabing ang kilusang ikapitong buwan ay nagluwal ng mesmerismong pitong talampakan ang lalim. Ito’y sinabi sa akin ng isang naroroon at nakarinig ng pahayag. Ang iba na aktibong nakibahagi sa panawagang ikapitong buwan ay mula noon ipinahayag ang kilusang yaon na gawa ng Diyablo. Ang iukol ang gawa ni Cristo at ng Espiritu Santo sa Diyablo ay, noong mga araw ng ating Tagapagligtas, kalapastanganan, at kalapastanganan pa rin ito ngayon.

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> 2. Ang maraming pagtatangka hinggil sa pagtatakda ng tiyak na panahon. Mula nang matapos ang 2300 araw noong 1844, hindi iilan ang mga panahong itinalaga, ng iba't ibang indibidwal, para sa kanilang pagwawakas. Sa paggawa nito ay kanilang inalis ang 'mga palatandaan,' at binalot ng kadiliman at pag-aalinlangan ang buong kilusang Advent.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> 3. Ang espiritismo, kasama ang lahat ng mga guniguni at kalabis-labisan nito. Ang lalang na ito ng Diyablo, na nakaganap ng kakila-kilabot na gawa ng kamatayan, ay lubhang angkop na inilarawan ng 'mga balbas ng kahoy,' at 'lahat ng uri ng basura.' Marami sa mga lumagok ng lason ng espiritismo ang umamin sa katotohanan ng ating nakaraang karanasang Adbent, at mula sa katunayang ito marami ang napaniwala na ang espiritismo ang likas na bunga ng paniniwalang ang Diyos ang nagpatnubay sa mga dakilang kilusang Adbent noong 1843 at 1844. Si Pedro, na nagsasalita tungkol sa mga 'magpapasok ng mga nakapapahamak na heresiya, na pati itinatatwa ang Panginoon na sa kanila'y bumili,' ay nagsabi, 'DAHIL SA KANILA, ANG DAAN NG KATOTOHANAN AY SISIRAAN NG MASAMANG SALITA.'

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> "4. S. S. Snow na nag-aangking siya ang 'Elias na Propeta'" Ang taong ito, sa kaniyang kakatwa at ligáw na landasin, ay ginampanan din ang kaniyang bahagi sa gawaing ito ng kamatayan, at ang kaniyang pamamaraan ay may tendensiyang ilagay sa masamang pagtingin ang tunay na katayunang nararapat sa mga banal na naghihintay, sa isipan ng maraming matapat na kaluluwa.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> Sa talaang ito ng mga kamalian ay maaari ko pang idagdag ang marami pa, gaya ng “isang libong taon” ng Pahayag 20:4, 7, na nasa nakaraan, ang 144,000 ng Pahayag 7:4; 14:1, yaong “bumangon at lumabas mula sa mga libingan” pagkaraan ng pagkabuhay na mag-uli ni Cristo, ang doktrina ng kawalan ng paggawa, ang doktrina ng paglipol ng mga sanggol, at iba pa, at iba pa.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> Ang mga kamaliang ito ay lubhang masigasig na ipinamalaganap, at mariing ipinilit sa naghihintay na kawan, anupat nang nagkaroon ng panaginip si Kapatid na Miller, ang mga tunay na hiyas ay “ikinubli sa paningin,” at ang mga salita ng propeta ay naaangkop: “At ang kahatulan ay napaurong, at ang katarungan ay nakatayo sa malayo,” &c. &c. Tingnan ang Isaias 59:14. Noong panahong iyon ay walang pahayagang Advent sa lupain na nagtataguyod ng adhikain ng kasalukuyang katotohanan. Ang Day-Dawn ang huling nagtanggol sa tamang paninindigan ng munting kawan; ngunit iyon ay namatay ilang buwan bago ibinigay ng Panginoon kay Kapatid na Miller ang panaginip na ito; at sa huli nitong paghihingalong pagsisikap ay itinuro nito sa mga banal na pagod at nagbubuntung-hininga ang taong 1877, na noo’y tatlumpung taon pa sa hinaharap, bilang panahon ng kanilang pangwakas na pagliligtas. Sa aba! Sa aba! Hindi kataka-taka na si Kapatid na Miller, sa kaniyang panaginip, ay “umupo at tumangis” sa malungkot na kalagayang ito.

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> Ang kapatid na si Miller ay ipinikit ang kanyang mga mata sa kamatayan noong Disyembre 22, 1849, na siyang nagbigay-katuparan sa mga sumusunod na salita sa kanyang panaginip: ‘Sa gitna ng kaabalahan ay ipinikit ko ang aking mga mata sandali.’ Ang kahanga-hangang katuparang ito ay napakalinaw na walang sinuman ang mabibigo na makita ito.

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> Ang sisidlan ay kumakatawan sa katotohanang ukol sa Ikalawang Pagparito na inilathala ni Kapatid na Miller sa sanlibutan, gaya ng tinukoy sa talinghaga ng sampung dalaga. [Mateo 25:1-11.] Una, ang panahon, 1843; ikalawa, ang panahon ng pag-antala; ikatlo, ang sigaw sa hatinggabi, sa ika-pitong buwan, 1844; at ikaapat, ang saradong pinto. Walang sinuman na nakabasa ng mga pahayagan tungkol sa Ikalawang Pagparito mula pa noong 1843 ang magkakaila na isinulong ni Kapatid na Miller ang apat na mahahalagang puntong ito sa kasaysayan ng Ikalawang Pagparito. Ang magkakatugmang sistemang ito ng katotohanan, o “sisidlan,” ay pinagpira-piraso at ikinalat sa bunton ng basura ng mga tumakwil sa sarili nilang karanasan, at itinanggi ang mismong mga katotohanang kanilang, kasama si Kapatid na Miller, buong katapangang ipinangaral sa sanlibutan.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> Kung magkagayon ang iglesia ay magiging dalisay at ‘walang kapintasan sa harap ng luklukan ng Diyos,’ matapos nilang ipahayag ang lahat ng kanilang mga kamalian, pagkukulang, at mga kasalanan; at yamang nahugasan na ang mga iyon sa dugo ni Cristo at nabura, sila’y magiging ‘walang dungis ni kulubot, o anumang tulad nito.’ Kung magkagayon ay magniningning sila nang ‘sampung ulit ng dati nilang kaluwalhatian.’ JAMES WHITE Oswego, Mayo, 1850.

Back to Articles